Ευθυγραμμισμένη διανόηση

 

 Όταν στην αρχή της προηγούμενης εβδομάδας, δυνάμεις των ΜΑΤ
εισβάλλουν στο Α.Π.Θ, για να διαλύσουν τους φοιτητές που έκαναν κατάληψη το κτίριο της διοίκησης του πανεπιστημίου διαμαρτυρόμενοι για το νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη, και με προπηλακισμούς και ρίψη χημικών κάνουν 31 συλλήψεις, πέρα από την πρωτόγνωρη βία σε χώρους πανεπιστημίου είναι και η ενέργεια του πρύτανη που προκαλεί εύλογους φόβους για τις δημοκρατικές κατακτήσεις. Γιατί ήταν ο πρύτανης  του Α.Π.Θ, ο Ν. Παπαϊωάννου, αυτός που ενημέρωσε την εισαγγελία για να παρέμβει  η αστυνομία, ώστε να διαφυλάξει «ως νόμιμος εκπρόσωπος του πανεπιστημίου την διοικητική ακεραιότητα των υπαλλήλων και των εγγράφων». Και ήταν αυτός που την επόμενη μέρα της άγριας καταστολής συνέχιζε να υπερασπίζεται την ενέργειά του ως κάτι το αυτονόητο, επικαλούμενος την πιθανότητα προξένησης φθορών εξαιτίας των κινητοποιήσεων και αποδίδοντας ευθύνες στην κρατική εξουσία για εξάντληση της αυστηρότητάς της, για την οποία εξέφρασε τη λύπη του. Στο ίδιο πλαίσιο, σε σχόλιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Στ. Καλύβας τις μέρες εκείνες αναφερόμενος σε μαρτυρία άλλου πανεπιστημιακού του Α.Π.Θ για προπηλακισμούς από «τραμπούκους» στο πανεπιστήμιο που μέχρι τότε δρούσαν ανενόχλητοι, επιδοκιμάζει την απόφαση του κράτους να αντιδράσει και να επιβάλλει το νόμο.

Οι εικόνες των δυνάμεων καταστολής με πλήρη εξάρτυση που έσερναν, χτυπούσαν, προπηλάκιζαν φοιτητές με αγριότητα, έρχονται από το  μέλλον που μοιάζει να αναδύεται από ένα παρελθόν αυταρχισμού, αστυνομοκρατίας και δικτατορίας. Πολλοί  πανεπιστημιακοί δάσκαλοι αντιτάχθηκαν σ’ αυτή την άγρια καταστολή και βρέθηκαν δίπλα στους φοιτητές. Όμως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι είναι και αυτοί που συμβάλλουν ή επιδοκιμάζουν την εισβολή της  κρατικής βίας και στα πανεπιστήμια με σκοπό την εξοικείωση μ’ αυτήν και την αποδοχή κάθε  αυθαιρεσίας των οργάνων της κυρίαρχης εξουσίας. Και με τέτοιους πανεπιστημιακούς δασκάλους μοιάζει το πανεπιστήμιο να βρίσκεται σε κατάπτωση, μη τολμώντας να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, εξαρτημένο από την αυταρχικότητα της κεντρικής εξουσίας, ζητιάνος της εύνοιάς της, υπηρέτης της που προμηθεύει υπουργούς στην εκάστοτε κυβέρνηση, επενδυμένους με το κύρος του πανεπιστημιακού. Κι αυτά τα παραδείγματα δεν είναι μοναδικά, είναι απλώς ενδεικτικά για το ρόλο και τη σχέση, στις μέρες μας, ακαδημαϊκών, και γενικά αυτών που ονομάζουμε διανοούμενων, με την κυρίαρχη εξουσία.

Γιατί οι διανοούμενοι καταλαμβάνουν μια σημαντική θέση μέσα στις κυρίαρχες τάξεις ως κάτοχοι του πολιτιστικού κεφαλαίου που έχει διαφοροποιηθεί, αλλά δεν ανεξαρτητοποιείται, από το οικονομικό κεφάλαιο με τη θεσμοθέτηση του σχολικού συστήματος. Εξάλλου, στις περισσότερες κοινωνίες, με το διαχωρισμό χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας, εντοπίζεται μια ομάδα ή μια κατηγορία ατόμων που ασκούν πνευματική λειτουργία, όπως είναι το ιερατείο ή ο κλήρος, αλλά μόνο από τον 18ο αιώνα αναδύεται στην Ευρώπη ένα σχετικά αυτόνομο πνευματικό πεδίο. Η επέκταση της σχολικής εκπαίδευσης, η ανάπτυξη των πανεπιστημίων, η άνοδος του επιστημονικού τομέα, η εκβιομηχάνιση της παραγωγής έντυπου υλικού συμβάλλουν στην επιβεβαίωση της συμβολικής δύναμης των διανοουμένων και της εμφάνισής τους ως κοινωνικής κατηγορίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Στη Γαλλία, ο όρος διανοούμενος προσδιόριζε τους ανθρώπους του πνεύματος που έπαιρναν δημόσια θέση, ιδιαίτερα στην αντιπαράθεση γύρω από την υπόθεση Ντρέυφους, αλλά και στην προεπαναστατική Ρωσία ο όρος ιντελιγκέντσια όριζε την περιθωριοποιημένη από το σύστημα ομάδα πνευματικών ανθρώπων (καθηγητές χωρίς έδρα, συγγραφείς και καλλιτέχνες χωρίς μέσα, κ.λ.π.) που εναντιωνόταν στην τσαρική και εκκλησιαστική εξουσία, ορίζοντας έτσι τον διανοούμενο στη βάση δυο συστατικών στοιχείων, τη διανόηση και τη στράτευση.

Έκτοτε, στην αστική δημοκρατία η κοινωνική θέση της διανόησης έχοντας ενδιάμεσο, διαταξικό χαρακτήρα, με αναπτυγμένο το αίσθημα  ότι αποτελεί ένα στρώμα προνομιακό και εκλεκτό, μπορεί να επιλέξει να εκφράσει τα συμφέροντα των εργαζομένων ή να χρησιμοποιηθεί από την κυρίαρχη εξουσία για να εδραιώσει την ιδεολογική της νομιμότητα.

Στην τελευταία πεντηκονταετία του εικοστού αιώνα ο πόλεμος και η κατοχή οδηγούν σε πλήρη πολιτικοποίηση του πνευματικού πεδίου που θα παραμείνει και μετά την απελευθέρωση. Ιδίως σ’ εμάς, στα  μετεμφυλιακά και τα χρόνια της δικτατορίας δίνεται πολιτική σημασία και στις μικρότερες πνευματικές δραστηριότητες, όπως το ίδιο το γεγονός της δημοσίευσης, απαξιώνοντας το μοντέλο του αποκλεισμένου στον ελεφάντινο πύργο του πνευματικού ανθρώπου. Το σημείο αναφοράς είναι πάντα η περίοδος από το 1940 έως το 1974, κατά την οποία ο διανοούμενος, εξ ορισμού ο διανοούμενος στα αριστερά, φάνηκε να απολαμβάνει απαράμιλλο κύρος.

Από τη μεταπολίτευση και μετά, προϊόντος του χρόνου, τα μαζικά μέσα ενημέρωσης άρχισαν να γίνονται τα προνομιακά μέρη της διανοητικής αντιπαράθεσης, ενώ με το τέλος του ψυχρού πολέμου ο διανοούμενος, που συνδέεται με την καπιταλιστική οικονομία, κατά κανόνα περιφέρεται σ’ ένα κατακερματισμένο πνευματικό τοπίο, όπου κυριαρχεί η αποσπασματικότητα και η σύγκλιση ετερόκλητων ιδεών. Η διάκριση των διανοούμενων σε προοδευτικούς και συντηρητικούς, που επικράτησε στον μεσοπόλεμο και στην μετεμφυλιακή εποχή με αφετηρία τη στάση τους απέναντι στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, ξεθώριασε και μαζί ο συντονισμός ενός μεγάλου κομματιού του πνευματικού κόσμου με επαναστατικά οράματα. Και αν ακόμα είναι ανθεκτική αυτή η εικόνα του στρατευμένου διανοούμενου, ιδιαίτερα στη χώρα μας, οφείλεται στην κληρονομιά των μεγάλων διανοητών της κομμουνιστικής ιδεολογίας που η συκοφάντησή της αποσκοπεί στην απαξίωσή της.

Στα χρόνια της κρίσης, σ’ ένα μεγάλο βαθμό, οι διανοούμενοι που αναδεικνύονται και προβάλλονται δεν είναι πλέον τα ανήσυχα πνεύματα που αισθάνονται άβολα στην κοινωνία της εποχής τους, αλλά εκείνοι που είναι έτοιμοι να ευθυγραμμιστούν με την εξουσία, όταν δεν παραμένουν σιωπηλοί. Σ’ αυτά τα χρόνια, όταν οι συνέπειες των μνημονίων τους υποχρέωναν να πάρουν ξεκάθαρη θέση δεν ήταν λίγοι όσοι ζητούσαν την εφαρμογή των σκληρών οικονομικών μέτρων που επέβαλλαν τα μνημόνια με το δικαιολογητικό της διασφάλισης της παραμονής της χώρας στην ΕΕ. Παράδειγμα, η διακήρυξη των 32 με το βαρύγδουπο τίτλο «Τολμήστε» το μακρινό 2011. Στις μέρες μας, στο ίδιο πλαίσιο, 56 προσωπικότητες της Τέχνης και του πολιτισμού στηρίζουν την υπουργό πολιτισμού Λ. Μενδώνη με το δικαιολογητικό την ενότητας του κόσμου του πολιτισμού απέναντι σε νοσηρά φαινόμενα,  στηρίζοντας ουσιαστικά τη συγκεκριμένη κυβέρνηση.

Και καταλήγουν οι διανοούμενοι να συμπεριφέρονται, ή να χρησιμοποιούνται, ως μορφές εξουσίας που επιδιώκουν να διεκδικήσουν την κυριαρχία τους πάνω στους εργαζόμενους μέσω της γνώσης τους, της ευγλωττίας τους και των θεωριών τους. Καθώς από την οπτική τους λείπουν βασικές ταξικές προϋποθέσεις, η αντιμετώπιση των κοινωνικών φαινομένων απ’ αυτούς συμπίπτει με αυτήν της κυρίαρχης εξουσίας. Είναι το τέλος μιας πορείας της διανόησης που ξεκίνησε με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και κατέληξε στη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όταν στην προσπάθεια να καμφθεί η οποιαδήποτε σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη, για να διαμορφωθεί ένα συναινετικό περιβάλλον ουσιαστικά αποχρωματισμένο ιδεολογικά, η κυρίαρχη ιδεολογία μπολιαζότανε με στοιχεία λεκτικής επαναστατικότητας άλλων εποχών, που στην πραγματικότητα την εξουδετέρωναν. Καθώς λοιπόν προέρχονται κυρίως από ευκατάστατα στρώματα και διακρίνονται για την αστική και μικροαστική κοσμοαντίληψη και τρόπο ζωής, με ανεπτυγμένο  το αίσθημα πως αποτελούν ένα προνομιακό και εκλεκτό στρώμα, δεν είναι περίεργο που στην εποχή της κρίσης οι περισσότεροι διανοούμενοι αποδείχτηκαν φιλήσυχοι υμνογράφοι του αστικού καθεστώτος, που τους ενδιέφερε η αναγνώριση της ανωτερότητάς τους από την εξουσία, με την επαναστατικότητά τους να περιορίζεται στην απελευθέρωση της γλώσσας ή της συμπεριφοράς, στην αναζήτηση ταυτότητας, σε προσομοιώσεις μικροεξεγέρσεων ή, το περισσότερο, σε συμπαραστάσεις σε ευάλωτα άτομα. Γι’ αυτό και  δίνουν τις γνώσεις τους, αφήνουν να χρησιμοποιείται η ευφυία τους για να γίνει πιο αποτελεσματική η προπαγάνδα της κυρίαρχης εξουσίας. Γιατί η καπιταλιστική προπαγάνδα χρειάζεται τους τεχνικούς, τους επιστήμονες, τους καλλιτέχνες, τους θεωρητικούς, εφόσον στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες μας η εξουσία περιβάλλεται με διανοούμενους για να εδραιώσει τη «διανοητική» νομιμότητά της.

Η υψηλή πολυπλοκότητα των δυτικών κοινωνιών – μια πολυπλοκότητα που σήμερα τείνουμε να μετατρέψουμε σε ένα φυσικό γεγονός, ενώ  είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα των ανθρώπινων αποφάσεων – ευνοεί τη δύναμη των ανθρώπων του πνεύματος. Σε ένα τέτοιο κόσμο, όπου τίποτε δεν μπορεί να γίνει απλό, ο διανοούμενος βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που είναι πολύ πιο οικείο σε αυτόν από ό,τι σ’ εκείνους που δεν έχουν τον ίδιο βαθμό γνώσης ή θεωρητικής σκέψης και δημιουργούνται οι κοινωνικές συνθήκες για την προσφυγή σ’ αυτόν που αναβαθμίζεται σε αρμόδιο και ειδικό. Ο διανοούμενος έχει καλύτερη γνώση των εργαλείων που δημιουργούνται ή χρησιμοποιούνται από και για την άρχουσα τάξη, όπως επικοινωνία, νόμος, οικονομικά, διοίκηση και εδώ βρίσκεται η δύναμή του.

Κι έτσι εξηγείται γιατί εδώ και δέκα χρόνια με μια οικονομική κρίση σε αέναη εξέλιξη, με πλήθος ανέργων, με κοινωνικές ανισότητες που προκαλούν αγανάκτηση, η διανόηση, ένα μεγάλο τουλάχιστον μέρος της, βρέθηκε βουβή, απρόθυμη ν’ αντιδράσει, μπροστά στην πλημμυρίδα εμπαιγμών και κυνισμού που σάρωνε όλα τα επιχειρήματα. Και συνεχίζει να  δανείζει την ισχύ της σε μια άπειρη ποικιλία σκοπών -η αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης είναι ένα παράδειγμα- που οι περισσότεροι ενισχύουν την κυρίαρχη εξουσία, χωρίς να έχει πρόβλημα να αναπαράγει διλήμματα πλαστά ή να τ’ αντικαθιστά με άλλα λιγότερο ευδιάκριτα, θολώνοντας τις διαχωριστικές γραμμές. Και κάπως έτσι καταλήγει να υπερασπίζεται έναν αντικομμουνισμό για να αφεθεί ελεύθερο το πεδίο στο χώρο των ιδεών για την κυρίαρχη εξουσία.

Dies Brumalis

Είκοσι «Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται»!

 

Κατά περιόδους, συχνά – πυκνά, είναι αδύνατο να αποφύγουμε τον διαρκή βομβαρδισμό εκφώνησης του κατηγορήματος: «Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται»!

Αστοί μικροαστοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι ακόμη και σφουγγοκωλάριοι του συστήματος το έχουν δηλητήριο προς πάσαν έναν που θα τολμήσει να διαχωρίσει τη βία σε μαμή της ιστορίας και σε μαμή της καπιταλιστικής εκμεταλλευτικής κυριαρχίας.

Αποδεχόμενοι πλήρως το κατηγόρημα, αρχίζουμε κι εμείς τις καταδίκες της βίας «ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ»:
________________________
1. Καταδικάζουμε τη βία του Σπάρτακου κατά των δουλοκτητών,

2. Καταδικάζουμε τη βία των δουλοπάροικων κατά των τσιφλικάδων,

3. Καταδικάζουμε τη βία των Αμερικανών επαναστατών κατά των Άγγλων αποικιοκρατών,

4. Καταδικάζουμε τη βία των επαναστατών της 1ης γαλλικής δημοκρατικής επανάστασης,

5. Καταδικάζουμε τη βία κατά της Μαρίας Αντουανέτας και του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄,

6. Καταδικάζουμε κάθε βία κατά βασιλικών οικογενειών,

7. Καταδικάζουμε τη βία των Ελλήνων επαναστατών του 1821, κατά Τούρκων και Οθωμανών,

8. Καταδικάζουμε τη βία των υπόδουλων κατά των αποικιοκρατών,

9. Καταδικάζουμε τη βία των αγροτών στο Κιλελέρ,

10. Καταδικάζουμε την βία των επαναστατών του Οκτώβρη 1917 κατά των Τσάρων, των επενδυτών και των γαιοκτημόνων,

11. Καταδικάζουμε τη βία Ελλήνων και Σοβιετικών ανταρτών κατά των ναζί,

12. Καταδικάζουμε την αφανή ιδεολογική βία των βασανιζόμενων της Μακρονήσου κατά των βασανιστών,

13. Καταδικάζουμε τη λεκτική βία αριστερών κατά αστυνομικών και «τρικυκλιστών» της δολοφονίας Λαμπράκη,

14. Καταδικάζουμε κάθε βία των αντιστασιακών κατά των χουντικών,

15. Καταδικάζουμε τη βία διαδηλωτών για ψωμί, παιδεία, ελευθερία κατά των αστυνομικών,

16. Καταδικάζουμε τους 15χρονους που προκαλούν βίαια τους αστυνομικούς που τους σκοτώνουν,

17. Καταδικάζουμε τη βία των απεργών κατά των εργοδοτών,

18. Καταδικάζουμε τη βία των συνταξιούχων κατά των ΜΑΤ και… δακρυγόνων,

19. Καταδικάζουμε τη βία των φοιτητών κατά ΜΑΤ και… κλομπ!

20. Καταδικάζουμε, καταδικάζουμε, καταδικάζουμε κάθε μελλοντική βία τάξεων και λαών κατά συνταγμάτων και συστημάτων εκμετάλλευσης.

3/3/2021

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι…

Πηγή: Αριστερά και πολιτική

Η παρούσα ανάρτηση είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που θα ολοκληρωθεί στην συνέχεια, με θέμα βία-"τρομοκρατία"

Έλληνες φαντάροι μαθαίνουν τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ, για να κάνουν “καλή εντύπωση” στους Αμερικάνους!

 

Οι βουλευτές του ΚΚΕ Νίκος Παπαναστάσης και Θανάσης Παφίλης ερωτούν τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας σχετικά με την άσκηση DEFENDER EUROPE 2021 και ζητούν να μη συμμετέχουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας. Παράλληλα, στην ερώτησή τους αναφέρονται σε συγκεκριμένες καταγγελίες που αποδεικνύουν πως η κυβέρνηση δίνει γη και ύδωρ στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, μετατρέποντας τη χώρα σε απέραντο στρατόπεδο.

Ακολουθεί το κείμενο της Ερώτησης.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα καταγγέλλεται η συμμετοχή φαντάρων στο μουσικό τμήμα του Δ’ Σώματος Στρατού με σκοπό να μάθουν τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ και να κάνουν “καλή εντύπωση” στους Αμερικανούς.

Επισημαίνεται ότι τα στρατόπεδα είναι σε καραντίνα λόγω κορονοϊού, αναβάλλονται εκπαιδεύσεις, δεν δίνονται έξοδοι σε φαντάρους, γίνονται ορκωμοσίες κεκλεισμένων των θυρών, αλλά οι Αμερικανοί μπορούν να μπαινοβγαίνουν στα στρατόπεδα.

Η κυβέρνηση δίνει γη και ύδωρ στους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές, μετατρέποντας τη χώρα μας σε απέραντο στρατόπεδο.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός, τι μέτρα θα πάρει η κυβέρνηση ώστε κανένας Έλληνας φαντάρος και στρατιωτικός να μη χρησιμοποιηθεί για τη διευκόλυνση των ΑμερικανοΝΑΤΟικών φονιάδων στην Αλεξανδρούπολη και όπου αλλού. Τονίζουμε ότι οι φαντάροι και λαός της περιοχής έχουν κάθε λόγο να αγανακτούν και να διαμαρτύρονται από την παρουσία των Αμερικανών στην πόλη τους

“Πάσο” στην παραγωγικότητα, “τα βλέπω” στην εντατικοποίηση – Η αστική τάξη και ο λάκκος της

 

Το νέο υπόδειγμα που ευαγγελίζεται το μεγάλο κεφάλαιο, σε όλη την ΕΕ, και στην Ελλάδα, προβλέπει αύξηση της παραγωγικότητας κι ενίσχυση της μεταποίησης τεχνολογίας αιχμής. Μιλάνε για Βιομηχανία 4.0, ενεργειακή αυτονομία και έξυπνη μεταποίηση. Αυτό το σχέδιο, ισχυρίζονται οι αρχιτέκτονές του, απαιτεί αφενός επενδύσεις σε νέα μέσα παραγωγής (που όλως τυχαίως παράγονται σε συγκεκριμένες χώρες), και αφετέρου, ένα υψηλό επίπεδο ειδίκευσης της εργατικής τάξης. Για αυτό το σκοπό, το Ταμείο Ανάκαμψης των δεκάδων δις, το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης και η Αναπτυξιακή Τράπεζα περιλαμβάνουν ενισχύσεις στο μεγάλο κεφάλαιο προκειμένου αυτό να ακολουθήσει αυτό το νέο υπόδειγμα.

Ταυτόχρονα, το ίδιο κράτος κάνει δύο άλλα πράγματα. Πρώτον, υποχρηματοδοτεί την εκπαίδευση, κλείνει σχολές και τμήματα Πανεπιστημίων, κατηγοριοποιεί τα σχολεία, χαμηλώνοντας οριζόντια το επίπεδο εκπαίδευσης, αδειάζει όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από τα δημοτικά μέχρι τα πανεπιστήμια, από δασκάλους, και γενικώς επιτίθεται με κάθε τρόπο στην εκπαιδευτική διαδικασία, ενίοτε και κυριολεκτικά, με τις δυνάμεις καταστολής, τις οποίες επιχειρεί να εγκαταστήσει μέσα στα πανεπιστήμια. Σε όλα αυτά, θα πρέπει να προστεθεί το κλείσιμο ή η πλήρης υποβάθμιση των παραγωγικών σχολών και η πλήρης αδυναμία οργανωμένης αξιοποίησης από το κεφάλαιο των μεταναστευτικών ροών για την άντληση αναγκαίου εργατικού δυναμικού στα πρότυπα της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Αμερικής. Εν ολίγοις, διαμορφώνει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αναμφίβολα θα οδηγήσει στην παραγωγή εργατικού δυναμικού, πιθανώς ευέλικτου και φθηνού, αλλά σίγουρα χαμηλής ειδίκευσης.

Δεύτερον, το κράτος διαχειρίζεται την καπιταλιστική κρίση προς όφελος των κλάδων του τουρισμού και του εμπορίου. Δεν εστιάζει σε ασφαλείς και σύγχρονες μονάδες μεταποίησης, αλλά αντίθετα αδιαφορεί για τη μετατροπή αυτών σε κάτεργα. Πώς αλήθεια φαντάζονται τα έξυπνα εργοστάσια; Ως πού θα φτάνει η ευφυία τους, αν δεν μπορούν στοιχειωδώς να προστατέψουν το πολύτιμο εργατικό δυναμικό, ώστε να μπορεί απρόσκοπτα να λειτουργεί σαν άλλο ένα γρανάζι τους;

Αυτές οι πολιτικές μπορεί να αυξήσουν τελικά (και μεσοπρόθεσμα) την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης μέσα από την εντατικοποίηση της εργασίας, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να αυξήσουν την παραγωγικότητα της εργασίας. Και λέμε μπορεί, γιατί η αύξηση της εκμετάλλευσης εξαρτάται από την ταξική πάλη κι εδώ η αστική τάξη δεν παίζει μόνη της μπάλα.

Αν είναι έτσι τα πράγματα, μειώνεται ακόμα περισσότερο η πιθανότητα να κατευθυνθούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης στον δηλωμένο στόχο. Προφανώς, αυτή η πολιτική δεν γίνεται με την ανοχή της αστικής τάξης, αλλά με την ευθεία εντολή της. Η ίδια η αστική τάξη φαίνεται να καίει τη συμμετοχή της στην κούρσα αναβάθμισης που διεξάγεται σε όλο τον πλανήτη για υψηλή παραγωγικότητα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάποιες μεμονωμένες επιχειρήσεις ή κλάδοι δεν θα ανέβουν στον τρένο, όπως γίνεται πάντα. Γι’ αυτήν την «απόσυρση», οι εν Ελλάδι αστοί θα μπορούν να ξεκοκκαλίσουν το ζεστό χρήμα των κρατικών ενισχύσεων χωρίς να το υποβάλλουν στο μαρτύριο της μετατροπής του σε κεφάλαιο και στα κοιλοπονήματα της αυτοαξιοποίησης. Κι ίσως αυτός να είναι ο πραγματικός στόχος του Ταμείου Ανάκαμψης.

Από μια άποψη, η αστική τάξη στην Ελλάδα και το πολιτικό προσωπικό τους μάλλον ποντάρουν στο υπόδειγμα που έχουν χτίσει από την ένταξή τους στην ΕΟΚ/ΕΕ και στην ανταγωνιστική θέση που έχουν από τα τόσα χρόνια εμπειρίας. Είναι πιθανό να υπάρχουν και ρητές ντιρεκτίβες σε κλάδους που η ελληνική μεταποίηση έχει δυνατότητες καπιταλιστικής ανάπτυξης (όπως η αγροδιατροφή) λόγω της δράσης συγκεκριμένων μονοπωλίων (όπως στο χώρο των σπόρων).

Το πιο εντυπωσιακό ίσως είναι ότι το αξεδιάλυτο αυτό κουβάρι ίσως έχει συνεπάρει και τους ίδιους τους αστούς ώστε συχνά να πιστεύουν και οι ίδιοι τις ρητορικές ακροβασίες τους. Έτσι, ακόμα κι όταν μιλάνε μεταξύ τους, φαίνονται πραγματικά αποφασισμένοι να τονώσουν την μεταποίηση και να την αναβαθμίσουν, όταν ταυτόχρονα σκάβουν το λάκκο και της υπάρχουσας μεταποιητικής δραστηριότητας.

Όλη αυτή η αντίθεση δείχνει ότι η αστική τάξη έφτασε στο σημείο να μην μπορεί να διαχειριστεί ούτε το μυαλό της και να πυροβολεί τα πόδια της. Δυστυχώς, αυτό που δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει, από ένστικτο και μόνο, είναι να πέσει μέσα στο λάκκο που έχει σκάψει. Αυτή τη βοήθεια πρέπει να της τη δώσει η εργατική τάξη.

«Πρόβες πολέμου» με ελληνική εμπλοκή

Ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες η διεκπεραίωση αμερικανοΝΑΤΟικού προσωπικού και πολεμικού υλικού, μέσω του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και του οδικού δικτύου του Εβρου, βορειότερα στη Βαλκανική, προς Ρουμανία και άλλα σημεία της συνοριογραμμής με τη Ρωσία. Είναι η πρώτη από συνολικά 7 «δόσεις» ΝΑΤΟικών που θα περάσουν το επόμενο διάστημα από την Αλεξανδρούπολη και τα δίκτυα του Εβρου προς βορρά, για να συμμετάσχουν σε στρατιωτικές αναπτύξεις, με τις κάννες στραμμένες στη Ρωσία, αλλά και στην Κίνα, που η επιρροή της μεγαλώνει στην περιοχή. Οσοι έφτασαν τώρα είναι ενταγμένοι στην αποστολή αεροπορικών δυνάμεων προς υποστήριξη της επιχείρησης «Atlantic Resolve 2021», η οποία πραγματοποιείται για 7η συνεχή χρονιά (από τα γεγονότα στην Κριμαία το 2014). Στο πλαίσιό της οι Αμερικανοί θα αναπτύξουν συνολικά 6.000 στελέχη τους (μηχανοκίνητο πεζικό, τεθωρακισμένα, «ελικοπτεράδες» κ.λπ.) επιπρόσθετα σε όσους σταθμεύουν ήδη στην Ευρώπη, για μια περίοδο 9 μηνών. Επιπλέον, οι αμερικανοΝΑΤΟικές δυνάμεις, που θα συνεχίσουν να περνούν από την Αλεξανδρούπολη, θα συμμετάσχουν και στην «αλυσίδα» των ασκήσεων που συναποτελούν την «Defender Europe 2021». Μια γιγαντιαία πρόβα πολέμου, η οποία προγραμματίζεται για το διάστημα Μάη - Ιούνη, με επίκεντρο την Ανατ. Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Η Ελλάδα παίζει και εδώ κομβικό ρόλο στην υλοποίησή της, χώρια ότι κομμάτια της εξετάζεται να γίνουν και στη χώρα (π.χ. αεραποβατική ενέργεια στην Αλεξανδρούπολη, άσκηση στο Πετροχώρι Ξάνθης κ.λπ.).

* * *

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε ο «Ριζοσπάστης», τα σενάρια της «Defender Europe 21» μυρίζουν μπαρούτι και κλιμακώνονται από τα «χωρικά επεισόδια» μέχρι τη γενικευμένη σύγκρουση. Περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση μιας σειράς «ενεργειών του εχθρού», όπως: «Κυβερνοεπιθέσεις κατά του ΝΑΤΟ, εθνικών υποδομών και οικονομικών - χρηματιστηριακών κέντρων». «Μέτωπο πολιτικών κομμάτων ηγείται και υποστηρίζει διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, ταραχές» (άρα στο σενάριο μπαίνει ανοιχτά και η αντιμετώπιση λαϊκών κινητοποιήσεων από τις Ενοπλες Δυνάμεις, το ΝΑΤΟ το ίδιο!). «Μαχητικό του αντιπάλου συντρίβεται στην Εσθονία, με τον αντίπαλο να κατηγορεί την κυβέρνηση της χώρας. Σημειώνεται έκρηξη σε φρεγάτα του αντιπάλου στα ανοιχτά της Βουλγαρίας, με τον αντίπαλο να κατηγορεί τις κυβερνήσεις Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Ακολουθούν απειλές κατά Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Εσθονίας». Τέλος, «Εταιρείες Ιδιωτικών Στρατών» («Private Military Companies») «καταλαμβάνουν αεροδρόμια σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Εσθονία» (για ανάπτυξη και χρήση «ιδιωτικών στρατών» - μισθοφόρων, ΗΠΑ και ΕΕ καταγγέλλουν τη Ρωσία, όπως στη Λιβύη, ενώ και οι ίδιες διατηρούν τέτοιες δυνάμεις σε διάφορες περιοχές του πλανήτη). Τα παραπάνω σενάρια ταξινομούνται από το ίδιο το ΝΑΤΟ στην κατηγορία των «OCCASUS», δηλαδή «μια συνθετική γεωστρατηγική κατάσταση στην οποία ένας φανταστικός αντίπαλος, ισότιμος του ΝΑΤΟ, τον προκαλεί σε ένα ευρύ μέτωπο πολιτικών, στρατιωτικών, ενημερωτικών και οικονομικών σεναρίων». Η συγκεκριμένη κατηγορία ασκήσεων καλύπτει «πολλαπλά σενάρια σε ένα τόξο από τον Βόρειο Ατλαντικό έως τη Μαύρη Θάλασσα, επιτρέποντας την εφαρμογή μεμονωμένων, περιοριζόμενων σε περιφερειακό επίπεδο σεναρίων, ή ενός συνδυασμού σεναρίων, αναβαθμίζοντάς τα σε μια σύγκρουση σε ολόκληρη την Ευρώπη»...

* * *

Γίνεται, επομένως, αντιληπτό ότι ο όγκος ελικοπτέρων, στρατιωτικών οχημάτων, πολεμικού υλικού και ΑμερικανοΝΑΤΟικών στρατιωτών που διεκπεραιώνονται μέσω Αλεξανδρούπολης, μετατρέπει την πόλη, τον Εβρο και τη χώρα ολόκληρη σε ορμητήριο πολέμου, αλλά και σε στόχο, που μόνο «εικονικός» δεν είναι. Δεν πάνε, άλλωστε, παρά λίγες βδομάδες απ' όταν ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Αλεξάντρ Γκρουσκό, επισκεπτόμενος την Ελλάδα, ζητούσε με νόημα «να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το έδαφος της φίλης για εμάς χώρας να παρασέρνεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι της ανάσχεσης και του περιορισμού της Ρωσίας», παρακολουθώντας την κυβέρνηση να διαπραγματεύεται νέα συμφωνία με τους Αμερικανούς για τις βάσεις, με πληροφορίες να αναφέρουν ότι έχουν μπει στο τραπέζι συνολικά 23 τοποθεσίες όπου οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί θα μπορούν να αναπτύξουν δυνάμεις τους.

* * *

Ο λαός ωστόσο έχει πλούσια πείρα, όλα αυτά τα χρόνια, για το τι σημαίνει να βρίσκονται ο ίδιος και η χώρα στο επίκεντρο αντιμαχόμενων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών: Δεν μπορεί να νιώθει απολύτως καμία ασφάλεια όταν στην περιοχή κονταροχτυπιούνται, με όλα τα μέσα, τεράστια γεωπολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, σε Ενέργεια, εμπόριο, διαύλους μεταφοράς. Τα περί «ανάσχεσης της τουρκικής επιθετικότητας» μέσα από την εμπλοκή σε τέτοια σχέδια και ανταγωνισμούς, είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Τα ίδια τα ΝΑΤΟικά σχέδια και ο στόχος της «διατλαντικής συνοχής» είναι που δίνουν «αέρα» στις απαράδεκτες διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης. Το «στιγμιότυπο» με το αμερικανικό μεταγωγικό «Endurance», που κουβαλούσε τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς, να διασχίζει το κεντρικό Αιγαίο, όπου «σουλατσάριζε» το τουρκικό «Τσεσμέ», αμφισβητώντας «στο πεδίο» τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, μιλά από μόνο του. Γι' αυτό μπαίνει, πλέον, επιτακτικά η ανάγκη όλοι όσοι προβληματίζονται να μη μείνουν θεατές: Να ενημερωθούν, να πάρουν θέση, απαιτώντας την απεμπλοκή της Ελλάδας από τα επικίνδυνα σχέδια. Να δράσουν μέσα από σωματεία και μαζικούς φορείς ενάντια στην Ελληνοαμερικανική Συμφωνία για τις Βάσεις, στην παροχή «διευκολύνσεων», στην εμπλοκή.

Παράλληλη πανδημία

Η «παράλληλη πανδημία», που βρίσκεται σε εξέλιξη και αφορά όλους όσοι στερούνται την αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στο δημόσιο σύστημα Υγείας μιας νόσου, έχει επώδυνες συνέπειες για το λαό, ο οποίος βρίσκεται ταυτόχρονα αντιμέτωπος με την απειλή του κορονοϊού, εξαιτίας των ελλείψεων ακόμα και σε στοιχειώδη μέτρα προστασίας.

Για τρίτη φορά μέσα σε έναν χρόνο, η κυβέρνηση συρρικνώνει τα χειρουργεία, καταργεί κλινικές και ιατρεία στα δημόσια νοσοκομεία, βαφτίζει «ΜΕΘ Covid» κρεβάτια που είναι αναγκαία για χειρουργικές επεμβάσεις και άλλες ασθένειες, ανακυκλώνει τις διαχρονικές ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας για να διαχειριστεί με τα ίδια υλικά την έξαρση της πανδημίας.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα για το λαό; Πέρα από το γεγονός ότι τα νοσοκομεία και οι ΜΕΘ καταγράφουν πληρότητα 100% για τους ασθενείς Covid, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, ασθενείς με χρόνιες παθήσεις ή διάφορα έκτακτα περιστατικά αντιμετωπίζονται πλημμελώς ή και καθόλου από το δημόσιο σύστημα Υγείας, οδηγώντας ακόμα και σε αύξηση των θανάτων που δεν οφείλονται στην πανδημία.

Τα στοιχεία που παρουσίασε ο «Ριζοσπάστης» τον περασμένο Δεκέμβρη είναι αποκαλυπτικά: Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας, την περίοδο Γενάρη - Οκτώβρη 2020 καταγράφηκε μείωση των επισκέψεων στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών κατά 30% και 31% λιγότερες επισκέψεις στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, ενώ συνολικά στο 10μηνο «χάθηκαν» πάνω από 3,4 εκατ. επισκέψεις σε σχέση με τον αντίστοιχο μέσο όρο της περιόδου 2017 - 2019.

Αντίστοιχα τα χειρουργεία μειώθηκαν κατά 21% και οι νοσηλείες κατά 16%. «Χάθηκαν» δηλαδή στο 10μηνο πάνω από 90.000 χειρουργεία στο δημόσιο σύστημα Υγείας σε σχέση με τον αντίστοιχο μέσο όρο των ετών 2017 - 2019. Αλλά και στα Κέντρα Υγείας μειώθηκαν κατά 25% οι επισκέψεις, ποσοστό που ισοδυναμεί με 2,5 εκατομμύρια λιγότερες σε σύγκριση με το μέσο όρο της περασμένης διετίας.

Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη στα ογκολογικά νοσοκομεία, όπου μειώθηκαν κατά 35% οι επισκέψεις στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία και κατά 9% οι νοσηλείες, που αντιστοιχεί σε 120.000 λιγότερες επισκέψεις ογκολογικών ασθενών, σε σύγκριση με το μέσο όρο της διετίας 2017 - 2019.

Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται στη συνολικότερη επιδείνωση των δεικτών Υγείας, καταγράφεται όμως και στην «πλεονάζουσα θνησιμότητα», στους θανάτους δηλαδή μέσα στην πανδημία, που υπερβαίνουν το μέσο όρο προηγούμενων μηνών.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τις πρώτες 49 βδομάδες του 2020 οι θάνατοι αυξήθηκαν κατά 3,65% σε σύγκριση με τις αντίστοιχες βδομάδες του 2019, ενώ πολύ μεγαλύτερη (από 25% έως 42%) είναι η αύξηση των θανάτων από την 46η έως την 49η βδομάδα, δηλαδή στο διάστημα 9 Νοέμβρη - 6 Δεκέμβρη 2020, οπότε κορυφώθηκε ξανά η πανδημία.

Απ' αυτούς τους «πλεονάζοντες» θανάτους, ένα μέρος οφείλεται στον κορονοϊό, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του ΕΟΔΥ. Η αιτία όμως για σχεδόν τους μισούς απ' αυτούς είναι αδιευκρίνιστη και από τους επιστήμονες αποδίδονται στον αποκλεισμό χιλιάδων «μη Covid» ασθενών από το δημόσιο σύστημα Υγείας, που λειτουργεί ως μιας νόσου. Με άλλα λόγια, η αδυναμία χρονίως πασχόντων και άλλων ασθενών να έχουν έγκαιρα την αναγκαία διάγνωση και θεραπεία, οδηγεί πολλούς απ' αυτούς σε μοιραία κατάληξη.

Τα παραπάνω στοιχεία δεν αποδεικνύουν μόνο πόσο χυδαίοι και προκλητικοί είναι οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης ότι διαχειρίζεται ικανοποιητικά την πανδημία και ότι δίνει προτεραιότητα στην ανθρώπινη ζωή. Ούτε φανερώνει μόνο τη γύμνια των κυβερνητικών εξαγγελιών για ενίσχυση τάχα του δημόσιου συστήματος Υγείας με μετακινήσεις υγειονομικών, προσλήψεις με ημερομηνία λήξης και σύστημα «ακορντεόν» στις ΜΕΘ, στα εξωτερικά ιατρεία, στις θεραπείες.

Πάνω απ' όλα αποκαλύπτονται τα αδιέξοδα ενός συστήματος Υγείας που λειτουργεί στη λογική της ανταποδοτικότητας και του «κόστους - οφέλους», με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και σε σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα, με υπόβαθρο την πολιτική των ελάχιστων δωρεάν παροχών για όλους και της εμπορευματοποίησης της Υγείας. Το σύστημα αυτό δεν είναι μόνο ανήμπορο να σταθεί με επάρκεια στις έκτακτες συνθήκες της πανδημίας, αλλά είναι ανίκανο να καλύψει τις ανάγκες του λαού και σε κανονικές συνθήκες. Το σύστημα αυτό είναι έκφραση μιας ευρύτερης στρατηγικής της ΕΕ και του κεφαλαίου για την Υγεία, που υπηρετήθηκε απ' όλες τις κυβερνήσεις όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Η αιτία γι' αυτό είναι ο προσανατολισμός του, η λειτουργία του στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας με κριτήριο τα γενικότερα συμφέροντα του κεφαλαίου και όχι τις ανάγκες του λαού. Εκεί οφείλονται οι ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές, η υποχρηματοδότηση, οι αδρές πληρωμές από την τσέπη του λαού, η γιγάντωση του ιδιωτικού τομέα, η πλήρης σχεδόν απουσία της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας με έμφαση στην πρόληψη.

Οσο η υγεία του λαού θεωρείται κόστος για το κεφάλαιο και το κράτος του, τόσο θα είναι εκτεθειμένη σε πανδημίες, επαγγελματικές ασθένειες, αρρώστιες που μπορούν έγκαιρα να προληφθούν, να διαγνωστούν ή και να θεραπευτούν με βάση τα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης και των τεχνολογικών της εργαλείων. Τόσο θα μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στις δυνατότητες που προσφέρει η εξέλιξη της ανθρώπινης εργασίας και σκέψης, και την αθλιότητα όπου είναι καταδικασμένος να ζει ο λαός.

Μαζί λοιπόν με τις διεκδικήσεις για μέτρα ουσιαστικής στήριξης του δημόσιου συστήματος Υγείας, με μόνιμες προσλήψεις και σύγχρονες υποδομές, με επίταξη του ιδιωτικού τομέα χωρίς αποζημιώσεις και αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, προβάλλει από τις ίδιες τις εξελίξεις η αναγκαιότητα της πάλης για καθολικό, δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, στην υπηρεσία των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και όχι της καπιταλιστικής κερδοφορίας, όπως γίνεται σήμερα, σε βάρος του λαού.

Εγκλημα διαρκείας με τη χωματερή

Την περασμένη βδομάδα το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής ενέκρινε το σχεδιασμό για την κατασκευή μιας νέας χωματερής πάνω στην ήδη υπάρχουσα της Φυλής, συνεχίζοντας το έγκλημα διαρκείας σε βάρος του λαού της Δυτικής Αττικής. Ενα έγκλημα που προσυπογράφουν με την πολιτική τους όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις, οι περιφερειακές διοικήσεις, δήμοι και συλλογικά όργανα της Τοπικής Διοίκησης. Σύμφωνα με τη μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων την οποία ενέκρινε το Περιφερειακό Συμβούλιο, θα κατασκευαστεί ένας νέος, τρίτος ΧΥΤΑ, χωρισμένος σε τρία κύτταρα, ο οποίος θα σκεπάσει τα υφιστάμενα κύτταρα και πανωσηκώματα. Για τις ανάγκες αυτού του έργου θα δημιουργηθεί ένα «σινικό τείχος» μήκους 1,5 χιλιομέτρου και ύψους 20 μέτρων, για να συγκρατήσει το βουνό με τα σκουπίδια. Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της κατασκευής, υπολογίζεται ότι θα χρειαστούν πάνω από 36.000 δρομολόγια τριαξονικών φορτηγών για να φτιαχτεί το συμπιεσμένο επίχωμα των 361.570 κ.μ.! Προβλέπεται ακόμα η χωροθέτηση του εργοστάσιου καύσης αποβλήτων, το οποίο, όπως διαρρέεται, θα εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή του Θριάσιου Πεδίου.

* * *

Η ζωή των κατοίκων της περιοχής υποβαθμίζεται σταθερά όλα αυτά τα χρόνια, εξαιτίας και της χωματερής. Το ποσοστό των καρκίνων έχει ανέβει κατά 30% σε σχέση με τον μέσο όρο της Αττικής και η δυσωδία είναι μόνιμος συγκάτοικος στα σπίτια τους. Γιατί, λοιπόν, αντί να κλείσουν επιτέλους τη χωματερή, όπως δίκαια ζητάνε ο λαός, σωματεία και φορείς της Δυτικής Αττικής, αποφασίζουν τη διατήρηση και την επέκτασή της; Η απάντηση είναι η εξής: Η διαχείριση των απορριμμάτων από όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις, την Περιφερειακή και την Τοπική Διοίκηση, έχει ως κριτήριο τη διασφάλιση του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Το κέρδος είναι αυτό που καθορίζει πώς και από ποιον θα γίνει η αποκομιδή, μέχρι το ποιος, πού και πώς θα επεξεργαστεί το σκουπίδι. Πρόκειται για μια τεράστια αγορά, που ο τζίρος της για την επόμενη πενταετία, χωρίς τα διασφαλισμένα κέρδη από τη λειτουργία των Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων, υπολογίζεται στο 1 δισ. ευρώ! Και όπως συμβαίνει με όλους τους τομείς, γύρω από τη μεγάλη «πίτα» της κερδοφορίας συνωστίζονται ανταγωνιστικά συμφέροντα, που προσπαθούν να επιδράσουν σε διάφορες πλευρές της διαχείρισης των απορριμμάτων, αξιοποιώντας γι' αυτόν το σκοπό και τις δικαιολογημένες αντιδράσεις που προκαλεί σε τοπικό επίπεδο η κυβερνητική πολιτική.

* * *

Το μάρμαρο όμως το πληρώνει πάντα ο λαός. Οχι μόνο με την υποβάθμιση της καθημερινότητάς του, αλλά με κίνδυνο ακόμα και για την ίδια του τη ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση, το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής «φορτώνει» τα σκουπίδια όλου του νομού στους κατοίκους της Δυτικής Αττικής και τους επιβαρύνει με επιπλέον προβλήματα δίπλα σε αυτά που έχουν ήδη να αντιμετωπίσουν: Τη μεγάλη ανεργία, τις σοβαρές ελλείψεις σε Υγεία και Παιδεία, την περιβαλλοντική υποβάθμιση από την άναρχη λειτουργία χιλιάδων επιχειρήσεων μια ανάσα από τις αυλές τους. Αντί για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρισης των απορριμμάτων με ευθύνη του κράτους και με κριτήριο τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες, τα σκουπίδια γίνονται «χρυσάφι» στα χέρια μιας χούφτας ομίλων και συνεχίζουν να αποτελούν εστίες μόλυνσης και ασθενειών, παρά το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν οι επιστημονικές και άλλες προϋποθέσεις για τη μικρότερη δυνατή επιβάρυνση ανθρώπων και περιβάλλοντος από τη διαχείριση των σκουπιδιών.

* * *

Ως εδώ λοιπόν! Οπως ξεκαθάρισαν τα σωματεία, οι φορείς, οι σύλλογοι που διοργάνωσαν κινητοποίηση έξω από την Περιφέρεια την ώρα που συζητιόταν το θέμα της χωματερής, θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μείνει η απόφαση στα χαρτιά. Γιατί είναι επικίνδυνη για τους εργαζόμενους, για τα παιδιά που μεγαλώνουν, για το περιβάλλον, για την ανάσα όλων των κατοίκων της Αττικής. Θα παλέψουν ώστε να μη δημιουργηθεί νέος ΧΥΤΑ, να μην εγκατασταθεί μονάδα καύσης απορριμμάτων στη Φυλή. Να κλείσει τώρα ο ΧΥΤΑ Φυλής. Να αποκατασταθούν ο χώρος και η ευρύτερη περιοχή, να μετεγκατασταθεί σε ασφαλή θέση ο αποτεφρωτήρας, να εκπονηθεί ολοκληρωμένη επιδημιολογική μελέτη χωρίς καθυστερήσεις. Να απαγορευτεί κάθε νέα δραστηριότητα διαχείρισης αποβλήτων στην ευρύτερη περιοχή. Και, βέβαια, να μπει τέρμα στην εμπορευματοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων, καθώς και σε κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης που συνεπάγεται αυτή.

Ενταση της πάλης

Ενώ το σύστημα Υγείας βρίσκεται σταθερά «στο κόκκινο», ασθενείς χάνουν τις θεραπείες και τις αναγκαίες εξετάσεις τους, υγειονομικοί κάνουν μέρες να δουν τα σπίτια τους από τις απανωτές εφημερίες και οι εισαγωγές σε κλίνες και ΜΕΘ Covid έχουν προκαλέσει έμφραγμα στα νοσοκομεία, ο πρωθυπουργός ...διαπιστώνει ότι η διαχείριση της πανδημίας είναι «ικανοποιητική», όπως και η «συνεργασία» του κράτους με τον ιδιωτικό τομέα, τον οποίο αρνείται ακόμα και τώρα να επιτάξει!

Την ώρα που επιβεβαιώνεται ο δεύτερος νεκρός εργαζόμενος από κορονοϊό σε σούπερ μάρκετ και οι καταγγελίες των σωματείων κάνουν λόγο για εκατοντάδες κρούσματα σε χώρους δουλειάς και μηδενικούς ελέγχους για μέτρα Υγείας - Ασφάλειας, τα κυβερνητικά επιτελεία επαναλαμβάνουν μονότονα ότι η «ατομική ανευθυνότητα» είναι ο κρίκος που πρέπει να σπάσει για να σταματήσει η διασπορά του ιού!

Ενώ οι εμβολιασμοί συνεχίζονται με το σταγονόμετρο και το πολύτιμο εμβόλιο γίνεται βορά στα κέρδη και τους ανταγωνισμούς κρατών και φαρμακοβιομηχανιών, ενώ οι ελλείψεις σε προσωπικό και εμβόλια καθυστερούν εγκληματικά τον εμβολιασμό του γενικού πληθυσμού και γέροι άνθρωποι μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα, σε απομακρυσμένες κυρίως περιοχές, για να κάνουν το εμβόλιο, η κυβέρνηση με τα παπαγαλάκια της κουνάνε το δάχτυλο στους ναυτεργάτες, που απεργούν για το μεροκάματο και την Ασφάλισή τους, κατηγορώντας τους ότι υπονομεύουν το εμβολιαστικό πρόγραμμα!

Την ίδια στιγμή που μετράμε καθημερινά διψήφιο αριθμό νεκρών και τετραψήφιο αριθμό κρουσμάτων στη χώρα μας, κι ενώ έχει αποδειχτεί στην Ελλάδα και παντού το αδιέξοδο της πολιτικής που εμπορευματοποιεί και ιδιωτικοποιεί τα συστήματα Υγείας, με τραγικές συνέπειες για τον λαό, η Πολιτική Προστασία «τουιτάρει» επιλεκτικές συγκρίσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για να πείσει ότι εδώ τα πράγματα πάνε καλύτερα.

Ακόμα και με τα δικά τους στοιχεία, όμως, για το δεύτερο κύμα της πανδημίας (1η Νοέμβρη - 19 Φλεβάρη) η Ελλάδα κατατάσσεται πρώτη στην ΕΕ με κριτήριο τον «λόγο θνητότητας» (θάνατοι/κρούσματα), με 40 θανάτους ανά 1.000 κρούσματα, φανερώνοντας το νήμα της αντιλαϊκής πολιτικής που διαπερνάει τη διαχείριση της πανδημίας σε όλο τον κόσμο.

Την ώρα που πέφτει και το τελευταίο «φύλλο συκής» για τις προτεραιότητες και τα κριτήρια της κυβέρνησης στα μέτρα που αποφασίζει για την πανδημία, είτε πρόκειται για μερικό, είτε για καθολικό lockdown, ο πρωθυπουργός ανακοινώνει ότι σε δύο βδομάδες θα επανέλθουν «οι κανονικοί ρυθμοί», αρκεί «να κάνουμε μία προσπάθεια ακόμα», προαναγγέλλοντας το άνοιγμα του λιανεμπορίου, της Εκπαίδευσης και μετά της εστίασης χωρίς κανένα επιπλέον μέτρο απ' αυτά που υπήρχαν όταν έκλεισαν!

Και ενώ ετοιμάζεται να «καλωσορίσει» τους πρώτους τουρίστες για να κάνουν σεφτέ οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι των μεταφορών και του τουρισμού, χαρακτηρίζει «ουτοπία» κάθε σκέψη για άνοιγμα των πανεπιστημίων!

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα διαξιφίζονται για την «ποιότητα του δημόσιου λόγου» με αφορμή τις αποκαλύψεις στο χώρο του Πολιτισμού, επίσημες και ανεπίσημες γραφίδες τους στο διαδίκτυο συκοφαντούν με ψέματα τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, λοιδορούν τις διεκδικήσεις σωματείων και συνδικάτων, συνδέουν τις διαδηλώσεις με τη διασπορά του ιού, στοχοποιούν όσους αγωνίζονται για την ενίσχυση του συστήματος Υγείας και για ουσιαστικά μέτρα προστασίας των εργαζομένων και του λαού, ειδικά εκεί που κάνει θραύση ο ιός, όπως σε χώρους δουλειάς, σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, σε σχολεία κ.ά.

Πίσω απ' αυτό το παραβάν, ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι ο «ορατός εχθρός» είναι το σύστημα που θυσιάζει την υγεία, τη ζωή και τα δικαιώματα του λαού στη λογική του «κόστους - οφέλους», με κριτήριο τα κέρδη του κεφαλαίου, φανερώνοντας τις τεράστιες αντιθέσεις και τα αγιάτρευτα αδιέξοδά του.

Μαζί λοιπόν με τον καθημερινό αγώνα για την προστασία της υγείας, των δικαιωμάτων, του εισοδήματος που πρέπει να κλιμακωθεί, βγαίνει στο προσκήνιο και η απαίτηση για ένταση της πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών στην υγεία και τη ζωή του λαού.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ

 

 Ο κρατούμενος Δημ. Κουφοντίνας, ηγετικό στέλεχος της «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη», από τις 8 Ιανουαρίου  πραγματοποιεί απεργία πείνας, που έγινε και δίψας από τις 22 Φεβρουαρίου, με αίτημα τη μεταφορά του στις φυλακές Κορυδαλλού. Πριν από τη μεταγωγή τους στις φυλακές Δομοκού, από τις αγροτικές φυλακές Βόλου,  σύμφωνα με το νόμο, που χαρακτηρίζεται φωτογραφικός για την περίπτωσή του, θα έπρεπε να υπάρξει αιτιολογημένη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών για τη μη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Αυτή η απόφαση, παρά τα αιτήματα του κρατουμένου να λάβει αντίγραφό της με δικαιολογίες δεν του χορηγείται. Όλη αυτή λοιπόν η μεθόδευση που ακολουθήθηκε  έχει ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων και κινητοποιήσεων όχι μόνο από αλληλέγγυους αλλά και από τμήματα του νομικού κόσμου της χώρας.

        Νομικοί, όπως το μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Δ.Σ.Α  Θεμ. Σοφός, κάνουν λόγο περί της  «ορθής εφαρμογής των αρχών της σωφρονιστικής, που δεν εκδικείται τον κρατούμενο», κείμενο με υπογραφές 1.000 δικηγόρων και νομικών τονίζουν  ότι «το κράτος δικαίου ισχύει για όλους, δεν είναι a la carte» και σημειώνουν την πρωτοφανή έλλειψη διαφάνειας στην περίπτωσή του, ενώ στην έκκληση για αναθεώρηση της στάσης της Πολιτείας η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων επισημαίνουν ότι «Η Δικαιοσύνη είναι έννοια σύμφυτη με την επιείκεια και τον ουμανισμό».

           Και γίνεται συνεχώς επίκληση σε  έννοιες όπως κράτος δικαίου, νόμος, φιλελεύθερη δημοκρατία από νομικούς και πολιτικούς που υποστηρίζουν τον Κουφοντίνα στο αίτημά του, ανεξαρτήτως  των πράξεών του για τις οποίες καταδικάστηκε.

               Σήμερα,  όταν οι ακαδημαϊκοί, οι δικηγόροι και οι πολιτικοί μιλούν για νόμο,  σύνταγμα ή συνταγματικά δικαιώματα τείνουν να αναφέρονται σε ευρέως καθορισμένες φιλελεύθερες ιδέες και έννοιες, όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα, η ελευθερία, που λένε ότι υπερασπίζονται με τους νομικούς μηχανισμούς. Αυτή η γενική αρχή που περιλαμβάνει φιλελεύθερες συνταγματικές ιδέες χαρακτηρίζεται συχνά ως κράτος δικαίου. Το οποίο πραγματοποιείται στις δυτικές αστικές δημοκρατίες με τη θεσμοθέτηση του περιορισμού της εξουσίας μέσω του νόμου και μπορεί να αποτελεί προστασία για τις ασθενέστερες τάξεις από τις αυθαίρετες καταχρήσεις των ισχυρών. 

              Κι έρχεται  η κριτική του Μαρξ για την ιδεολογική υπερδομή που κρύβει την ταξική δύναμη και την εκμετάλλευση στην οικονομική βάση των παραγωγικών δυνάμεων και αποκαλύπτει τη σχέση μεταξύ νόμου, κράτους και ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Η νομική μορφή είναι κεντρικό συστατικό  και έκφραση του τρόπου παραγωγής, και οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής εκφράζονται μέσω των νομικών μορφών της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Και κάθε νομική μορφή εκφράζει μια συγκεκριμένη σχέση ιδιοκτησίας που καθορίζει μια εποχή. Βέβαια, ακόμα και  αν ο νόμος είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την επίτευξη των σκοπών της άρχουσας τάξης, το γεγονός και μόνο ότι αυτοί οι στόχοι πρέπει να επιτευχθούν μέσω αναγνωρίσιμων νομικών μορφών και διαδικασιών μπορεί να αποτελεί από μόνο του περιορισμό της ταξικής εξουσίας. Γι’ αυτό  για τους αγωνιζόμενους εργαζομένους θεωρούνται σημαντικές κατακτήσεις οι νέες ελευθερίες που αποκτήθηκαν με την άνοδο των αστικών, φιλελεύθερων καθεστώτων, τα οποία βέβαια επιδιώκονται να ξεπεραστούν.  

               Γιατί το κράτος είναι ένα όπλο της άρχουσας τάξης που χρησιμοποιείται στην ταξική πάλη, ακόμα κι αν οι νόμοι και τα συντάγματα φαίνεται να ρυθμίζουν και να περιορίζουν την εξουσία του. Μπορεί αυτό να είναι μια κατάκτηση των αστικών επαναστάσεων ενάντια στην παλιά φεουδαρχική τάξη, οι νόμοι όμως αντλούν περιεχόμενο και μορφή απευθείας από ένα σύστημα βασισμένο στην ιδιοκτησία, στην ανταλλαγή εμπορευμάτων, γενικά στον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της παραγωγής. Αποτελεί μέρος των θεμελίων της καπιταλιστικής κοινωνίας η έννοια της ατομικής ιδιωτικής ιδιοκτησίας ως νομικού δικαιώματος. Όλοι οι νόμοι, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματικού δικαίου, αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές ταξικές σχέσεις που παίζουν ρόλο στην κοινωνία, πράγμα που ο αστικός νόμος προσπαθεί να συγκαλύψει. 

          Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να απομυθοποιηθούν εκείνα τα μέρη και λειτουργίες του αστικού κράτους που κρύβονται πίσω από τη νομικίστικη φρασεολογία και τις φιλελεύθερες ιδεολογίες. Για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις ότι μόνο οι συνταγματικές διασφαλίσεις μπορούν να βοηθήσουν την εργατική τάξη  να κερδίσει τον αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη αστική τάξη. Για να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε και την αντιμετώπιση  της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα από την εκτελεστική εξουσία, την κυβέρνηση. Οι αστοί νομικοί ή ακαδημαϊκοί που στο όνομα του φιλελευθερισμού υπερασπίζονται το αίτημα του Κουφοντίνα, στην πραγματικότητα περισσότερο από την ίδια την κυβέρνηση εξασφαλίζουν την πίστη στο αστικό κράτος, γιατί του προσδίδουν κύρος ότι οι κανόνες που το  διέπουν βασίζονται σε αμεροληψία και ότι η ισότητα ενώπιον του νόμου ισχύει για όλους.  Εξάλλου η προσφυγή σε νομικές στρατηγικές συνηθέστατα οδηγεί σε μια μορφή αποπολιτικοποίησης των ζητημάτων που επιβεβαιώνουν τις υπάρχουσες ιεραρχίες. Κι έτσι κερδίζεται η συναίνεση.

            Ο νόμος και το σύνταγμα θεωρούνται ως εγγυητές της ανεξαρτησίας και της ουδετερότητας του αστικού κράτους γι’ αυτό και ο εγκλωβισμός σε νομικές διαδικασίες μπορεί να είναι καταστροφικός για τους κοινωνικούς αγώνες. Γιατί η αστική δημοκρατία χτίζει τον καπιταλισμό στα θεμέλια του κράτους, στους ίδιους τους κανόνες εντός των οποίων λειτουργεί, γι’ αυτό  το κράτος δικαίου σωπαίνει στη συρρίκνωση των εργατικών κατακτήσεων, στην αστυνομική αυθαιρεσία κλπ. 

           Η προσπάθεια να ερμηνευτεί η αδιάλλακτη στάση της κυβέρνησης απέναντι στο αίτημα Κουφοντίνα ως πράξη ρεβανσισμού του ίδιου του πρωθυπουργού φαίνεται αρκετά απλή που αναζητά την αιτία πολιτικής επιλογής μόνο στο θυμικό. Αυτή όμως η επιλογή είναι συμπληρωματική όλων εκείνων των πολιτικών αποφάσεων που επιτρέπουν την αστυνομική αυθαιρεσία και ολιγωρούν για τις κοινωνικές ανάγκες, όπως αυτή της ιατρικής περίθαλψης. Με την επίδειξη πυγμής ελπίζει η κυβέρνηση πως  ενισχύεται η δύναμή της  και κυρίως οριοθετείται  απ’ αυτήν η χρήση του νόμου, εκφοβίζοντας με την αναλγησία της, για να μην υπάρχει ο ελάχιστος χώρος για οποιαδήποτε διαμαρτυρία.  

Η τρομοκρατία και οι εκβιασμοί των εργοδοτών δεν θα περάσουν! – Σωματεία και φορείς της Λήμνου στηρίζουν το Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων του νησιού

 

Κατιούσα

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΛΗΜΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΛΕΣΒΙΑΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΛΗΜΝΟΥ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΛΗΜΝΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΛΗΜΝΟΥ

ΕΛΜΕ ΛΗΜΝΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΑ ΛΗΜΝΟΥ

ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΛΗΜΝΟΥ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΛΗΜΝΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΛΗΜΝΟΥ

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε· 
μήτε για μια στιγμή

Φώτης Αγγουλές

  Με αφορμή την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς που άσκησε ιδιοκτήτης ενοικιαζομένων δωματίων σε εργαζόμενους, τα παραπάνω υπογράφοντα σωματεία, στηρίζουμε όλες τις δράσεις και τις ενέργειες του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΛΗΜΝΟΥ που κάνει για να προφυλάξει τα μέλη του από την όποια εργοδοτική αυθαιρεσία, εκμετάλλευση και αυταρχισμό.   Κάποιοι χτυπούν το σωματείο για να είναι ελεύθεροι να εκμεταλλεύονται στο έπακρο τους εργαζόμενους. Όμως να ξέρουν ότι δεν θα πετύχουν τους στόχους τους. Πάντα θα βρίσκουν την ενωμένη, αγωνιστική, συνδικαλιστική δράση απέναντί τους.

  Καλούμε όλους τους εργαζόμενους κάθε εθνικότητας, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, να συσπειρωθούν στα σωματεία τους, ξεπερνώντας φόβους, μοιρολατρία και υποταγή στα κάθε είδους αφεντικά και να διεκδικήσουν μαζικά και δυναμικά καλύτερους όρους ζωής και δουλειάς για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, υιοθετώντας το πλαίσιο αιτημάτων που έχουν διατυπώσει πάνω από 530 Ομοσπονδίες και συνδικάτα, για : 

• ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – κατάργηση των κάθε είδους ελαστικών σχέσεων εργασίας (συμβασιούχοι, αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, επικουρικοί, κλπ).
• ΥΠΟΓΡΑΦΗ Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης και επαναφορά με νόμο στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. Κατώτερο μεροκάματο στα 33,57 ευρώ.
• Επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων.
• Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Καθολική ισχύς και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. 
• Όχι στις αντεργατικές αλλαγές που αλυσοδένουν την λειτουργία των συνδικάτων, που εμποδίζουν την προκήρυξη απεργιών και την ανάπτυξη αγώνων των εργαζόμενων,  τις εργατικές διεκδικήσεις.
• Αφορολόγητο ατομικό όριο 20.000 ευρώ, προσαυξανόμενο 5.000 ευρώ για κάθε παιδί. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των χαρατσιών.
• ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά.
• Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική – λαϊκή οικογένεια.
• Άμεση απόδοση των συντάξεων – κατώτερη σύνταξη στο 80% του τελευταίου μισθού.
• Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης, του 13ου και 14ου μισθού.
• ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ