Οι δράκοι και τα ... παραμύθια

 

 

Οι απόκριες πέρασαν, αλλά φαίνεται πως κάποιοι διατηρούν το έθιμο και ντύνονται «αθώες περιστερές»... Οπως ο Γιώργος Παπαχρήστος στα «ΝΕΑ», που δηλώνει έκπληκτος για την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με τις ευθύνες της κυβέρνησης για τα επεισόδια στη Νέα Σμύρνη, όπου η δράση ύποπτων μηχανισμών και προβοκατόρων έγινε ξανά αφορμή για άγρια καταστολή σε βάρος εργαζομένων και νεολαίων. Με την ίδια έκπληξη διερωτάται και λέει πως αν το ΚΚΕ γνωρίζει κάτι για τη σύμπραξη κράτους - μηχανισμών, πρέπει να το καταγγείλει και να πει γιατί συνεργάζονται όλοι αυτοί και τι επιδιώκουν. Επειδή παριστάνει τον ανήξερο, ας του φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη...

* * *

Να του θυμίσουμε λοιπόν ότι στις 5 Μάη του 2010, τη μέρα που δολοφονήθηκαν εργαζόμενοι στη ΜΑΡΦΙΝ, ομάδα κουκουλοφόρων έσπασαν την πόρτα της τράπεζας στη Σταδίου, μπήκαν κι έβαλαν φωτιά στο κτίριο εγκλωβίζοντας 26 υπαλλήλους. Τρεις έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία. Εκείνες τις μέρες, υπήρχαν καταγγελίες που δημοσιεύτηκαν στον «Ριζοσπάστη» ότι από δύο κλούβες των ΜΑΤ που βρίσκονταν στην οδό Πανεπιστημίου, στο ύψος του βιβλιοπωλείου «Παπασωτηρίου», βγήκαν νεαροί με πολιτικά και με αμφίεση παρόμοια με εκείνη όσων προκαλούν συνήθως τα επεισόδια. Κινήθηκαν στην Πανεπιστημίου, στην Πεσμαζόγλου και στη Σταδίου και το «έπαιζαν» διαδηλωτές. Αλλη μια τέτοια ομάδα βγήκε από κλούβα των ΜΑΤ που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους, κινήθηκαν μέσω Θεμιστοκλέους προς Πανεπιστημίου. Και αυτοί κινούνταν σαν διαδηλωτές σε διάφορα σημεία της πόλης, με άγριες διαθέσεις και ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πέταξαν τις μολότοφ στη ΜΑΡΦΙΝ. Αλήθεια, γιατί δεν έχουν συλληφθεί ακόμα οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας στη ΜΑΡΦΙΝ; Ποιος ωφελήθηκε από το δολοφονικό χτύπημα, που ακόμα και σήμερα, 11 χρόνια μετά, αξιοποιείται από το κράτος και τις κυβερνήσεις για τη συκοφάντηση των εργατικών - λαϊκών αγώνων;

* * *

Να του θυμίσουμε ότι στις 20 Οκτώβρη 2011, μπουλούκια κουκουλοφόρων παρακρατικών, συγκεντρωμένα στο κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος, ανεβαίνοντας από Σταδίου και αλλού, εφόρμησαν με μολότοφ, βενζίνη και φωτιά πάνω στο πλήθος, πετώντας πέτρες, κομμάτια μάρμαρα, κροτίδες, πυροσβεστήρες, καδρόνια, λοστάρια, ό,τι είχαν διαθέσιμο, κραδαίνοντας και γκλομπ, για να διαλύσουν την εργατική διαδήλωση που είχε περικυκλώσει τη Βουλή, ενώ μέσα συζητιούνταν και αποφασίζονταν από την κυβέρνηση νέα αντιλαϊκά μέτρα. Ολοι αυτοί έφτασαν ανενόχλητοι μέχρι τη Βουλή και το εντυπωσιακό είναι ότι κάποιοι εξ αυτών επιτέθηκαν στη διαδήλωση με χειροβομβίδες κρότου - λάμψης, καπνογόνα και αστυνομικά γκλομπς... Συγκεκριμένες μαρτυρίες κάνουν λόγο για τρεις αστυνομικούς που ντύθηκαν κουκουλοφόροι σε χρόνο dt πίσω από τη «Μεγάλη Βρετανία». Το βράδυ της ίδιας μέρας υπάρχουν μαρτυρίες για πανηγυρισμούς αστυνομικών και κουκουλοφόρων και μάλιστα έξω από τη ΓΑΔΑ, φωνάζοντας «τους κάψαμε».

* * *

Δεν ξέρουμε αν ο κ. Παπαχρήστος προτιμάει τα παραμύθια με δράκους. Εμείς πάντως θα του θυμίσουμε άλλο ένα. Το τριήμερο 10 - 12/2/2012 ενώ συζητιούνται και ψηφίζονται στη Βουλή η νέα δανειακή σύμβαση και το δεύτερο μνημόνιο, η χώρα συγκλονίζεται από 48ωρη απεργία, μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις. Και υπάρχει ξανά δράση προβοκατόρικων ομάδων. Στις 13 Φλεβάρη υπάρχει ο εξής αποκαλυπτικός διάλογος σε πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ, ανάμεσα σε δημοσιογράφους και τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων, Δ. Φωτόπουλο.

- Δημοσιογράφος: Υπήρχαν προβοκάτορες;

- Δ. Φωτόπουλος: Πάντα υπάρχουν...

- Δημοσιογράφος: ...σε συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ.;

- Δ. Φωτόπουλος: Δεν το γνωρίζω αυτό... Πάντως, η λειτουργία χτες αυτό καταδεικνύει... Και τα πρώτα φυσουνιάσματα δεν ερχόντουσαν από μπροστά, αλλά από πίσω. Δεν ξέραμε από πού μας έρχονταν τα χημικά. Γνωρίζω ότι και από άλλες πηγές, πέρα από τους συναδέλφους μου, χρησιμοποιήθηκαν τέτοιου είδους υλικά...

* * *

Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες ολόκληρες με περιστατικά, καταγγελίες και γεγονότα που έχει καταγράψει η εφημερίδα μας όλα αυτά τα χρόνια και αποδεικνύουν τα «πλοκάμια» που συνδέουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους με κάθε λογής προβοκατόρικες ομάδες, δήθεν «αντιεξουσιαστές», μέλη οπαδικών συνδέσμων, μπράβους και δε συμμαζεύεται, που η δράση τους αξιοποιείται για την καταστολή και τη συκοφάντηση του κινήματος και που συχνά αποτελούν κοινούς θύλακες με φασιστοειδή που κατά καιρούς έχουν στελεχώσει τη Χρυσή Αυγή αλλά και άλλες τέτοιου τύπου παρόμοιες ομάδες. Για την ώρα μένουμε σ' αυτά. Θα επανέλθουμε όμως σύντομα για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Κ. Πασ.

Εγκληματικές ευθύνες για την Ειδική Αγωγή

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το πρώτο κρούσμα της πανδημίας στη χώρα μας και οι καθηγητές της Ειδικής Αγωγής αυτήν τη φορά δεν είμαστε στα σπίτια μας. Βρισκόμαστε στο σχολείο μας, δίπλα στους μαθητές μας και τις οικογένειές τους, όπως άλλωστε πράττουμε όλα αυτά τα χρόνια. Καθημερινά δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να εκπαιδεύονται οι μαθητές μας και ταυτόχρονα να παραμένουν κι εκείνοι κι εμείς ασφαλείς. Ομως σε τούτο εδώ τον πόλεμο κατά της πανδημίας, τα όπλα και τα μέσα που έχουμε στα χεριά μας είναι πενιχρά. Η κυβέρνηση εδώ και ένα χρόνο δεν έχει κάνει ούτε το ελάχιστο, προκείμενου να λειτουργούν τα Ειδικά Σχολεία με μέτρα ασφάλειας και υγιεινής. Οπλο μας είναι οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες των σωματείων, των συλλόγων διδασκόντων και των συλλόγων γονέων.

* * *

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα προϋπήρχαν και με την πανδημία διογκώθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Ειδικό Δημοτικό Καλλιθέας, όπου εργάζομαι ως αναπληρώτρια τις δυο τελευταίες χρονιές: Χρόνια υποστελέχωση σε εκπαιδευτικούς, ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό, ειδικό βοηθητικό προσωπικό και προσωπικό καθαριότητας, προβλήματα στην κτιριακή υποδομή, πολυπληθή τμήματα.

Το καλοκαίρι υπογράψαμε οι συνάδελφοι των δυο συστεγαζόμενων σχολικών μονάδων (Ειδικό Δημοτικό και Νηπιαγωγείο Καλλιθέας) κείμενο που επισημαίναμε ελλείψεις και μέτρα που έπρεπε να ληφθούν και να γίνουν παρεμβάσεις, προκειμένου τον Σεπτέμβρη να λειτουργήσει το σχολείο μας με καλύτερους όρους ασφάλειας και υγιεινής. Το έγγραφο κοινοποιήθηκε στο δήμο Καλλιθέας και στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Τον Σεπτέμβρη γυρνώντας δεν είχε γίνει σχεδόν τίποτα από όσα είχαμε ζητήσει.

* * *

Τον Οκτώβρη παρουσιάστηκε το πρώτο κρούσμα και τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο. Εννοείται ότι μέχρι τότε δεν είχε εμφανιστεί κλιμάκιο για ράπιντ τεστ και ο Γολγοθάς ήταν μπροστά... Ούτε το υπουργείο, ούτε ο δήμος δεν αναλάμβανε την ευθύνη να διεξαχθούν τα τεστ, επικαλούμενοι τα επίσημα πρωτόκολλα του ΕΟΔΥ σε σχέση με τον ορισμό των «στενών επαφών» και των «συμπτωμάτων», σε εκπαιδευτικούς και μαθητές, με αποτέλεσμα να γινόμαστε μπαλάκι. Ούτε η τοπική μονάδα υγείας δεχόταν να μας κάνει τα τεστ, καθώς έπρεπε βάσει των οδηγιών να έχουμε συμπτώματα.

Το σχολείο μας είχε κλείσει συνολικά μέχρι τα Χριστούγεννα τρεις φορές. Το μόνο που έγινε στο κτίριο από τον δήμο ήταν, μετά από πιέσεις συναδέλφων και του διευθυντή, να βάλουν τρία παράθυρα σε χώρο που δεν αερίζονταν καθόλου. Κι αυτό, αφού δηλώσαμε κατηγορηματικά στον αντιδήμαρχο ότι θα προχωρούσαμε πιο δυναμικά αν δεν κάνανε έστω και τις ελάχιστες παρεμβάσεις.

Παράλληλα συντάξαμε και δεύτερο κείμενο με απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων και τη στήριξη του Συλλόγου Γονέων, που επισημαίναμε όλα όσα έπρεπε να γίνουν με ευθύνη του κράτους εν μέσω πανδημίας. Ούτε μια στιγμή δεν κάναμε πίσω, επιμένοντας σε σχολεία ανοιχτά με όλα τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, απευθυνόμενοι πάντα στο υπουργείο, αναδεικνύοντας και τις ευθύνες που έχει απέναντι στα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας και τα εργασιακά μας δικαιώματα.

* * *

Κάτω από τις μάσκες πραγματικά έχουμε φωνή και ξέρουμε ότι σε όλα τα Ειδικά Σχολεία έγιναν παρόμοιες κινήσεις.

• Γιατί πολλά Ειδικά δεν δημιουργήθηκαν για να στεγάσουν παιδιά με ειδικές ανάγκες (τάξεις κλουβιά που οι μαθητές μας ασφυκτιούν, κτίρια χωρίς προαύλιο, που προορίζονταν να φιλοξενούν συγκεκριμένο αριθμό μαθητών και φιλοξενούν διπλάσιο).
• Γιατί τα λεωφορεία που μεταφέρουν τους μαθητές μας εξυπηρετούν πολλές περιοχές και δεν έγινε ποτέ καμιά παρέμβαση από το υπουργείο για περισσότερα δρομολόγια, αραίωση των μαθητών και απολύμανση των λεωφορείων.
• Γιατί ξέρουμε ότι ένας νοσηλευτής δεν είναι υπεράνθρωπος και δεν φτάνει για όλους τους μαθητές. Υπάρχουν σχολεία χωρίς νοσηλευτή και χωρίς σχολιατρική υπηρεσία, η οποία έχει την ευθύνη για μαθητές και εκπαιδευτικούς, είτε είναι στο σχολείο είτε είναι στο σπίτι τους...
• Γιατί ξέρουμε ότι δεν φτάνουμε για τους μαθητές μας προκειμένου να γίνονται όλες οι απαραίτητες θεραπείες και εκπαιδευτικές παρεμβάσεις στο σχολείο, απαλλάσσοντας τους γονείς από τα απογευματινά κέντρα.
• Γιατί ξέρουμε ότι με την πρόοδο της επιστήμης και τον πλούτο που παράγουμε οι εργαζόμενοι, είναι αδιανόητο σήμερα να μην καρπωνόμαστε όχι τα ελάχιστα αλλά τα μέγιστα για την προστασία της υγείας μαθητών και εκπαιδευτικών και ολόκληρης της οικογένειας.

* * *

Το αφήγημα της ατομικής ευθύνης που η κυβέρνηση ευαγγελίζεται όλο αυτό το διάστημα, μας βρίσκει απέναντι, αγωνιζόμενους, διεκδικώντας μαζί με τους γονείς. Γιατί οι διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών και του αγωνιστικού αναπηρικού κινήματος είναι περισσότερο αναγκαίες από ποτέ.

Τεράστιες είναι οι ευθύνες της κυβέρνησης, που έναν χρόνο μετά την πανδημία έχει αφήσει αθωράκιστο το σύστημα Υγείας χωρίς γιατρούς και προσωπικό. Εχουν ακέραιη την ευθύνη γιατί εδώ και δώδεκα μήνες δεν έχει υιοθετήσει ούτε μια από τις διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών σωματείων, των γονιών και των μαθητών.

Οι ευθύνες είναι εγκληματικές σχετικά με τις υγειονομικές συνθήκες που επικρατούν μέσα στα Ειδικά Σχολεία. Συστηματικά τζογάρει την υγεία και τη μόρφωση του λαού...

* * *

Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν το βάζουμε κάτω: Θα είμαστε εκεί άγρυπνοι φρουροί των δικαιωμάτων των μαθητών μας, των δικαιωμάτων μας. Γιατί δεν είμαστε αναλώσιμοι ούτε εμείς ούτε οι μαθητές μας. Εμείς τόσους μήνες, τόσα χρόνια, στηρίζουμε τα σχολεία μας, εμείς μπαίνουμε μπροστά για να βρουν λύση τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα προβλήματα. Κανένας ενδοιασμός. Μόνο ο συλλογικός οργανωμένος αγώνας έχει αντίκρισμα μέσα από τα σωματεία μας, μαζί με τους γονείς.

Συνέχεια αυτού του αγώνα ήταν η απεργιακή μας κινητοποίηση την Πέμπτη 18 Μάρτη, στο υπουργείο Παιδείας, για τα σχολεία της Ειδικής Αγωγής. Για να σταματήσει εδώ και τώρα το υπουργείο Παιδείας να τζογάρει την υγεία μαθητών και εκπαιδευτικών. Η προστασία της ζωής των μαθητών μας, των εργαζομένων στα Ειδικά Σχολεία, των οικογενειών μας είναι στα δικά μας χέρια.

Γιώτα ΠΟΛΛΑΤΟΥ
Μέλος του ΔΣ του ΣΕΠΕ Καλλιθέας, αναπληρώτρια Ειδικής Αγωγής

Σταθερό κριτήριο.

..

Δεν είναι πρώτη φορά που ο λαός μας βρίσκεται θεατής ενός «θεάτρου του παραλόγου». Και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αλλιώς το γεγονός ότι η κυβερνητική προπαγάνδα, προκειμένου να δικαιολογήσει την απόφαση για σταδιακή άρση των περιορισμών, αναποδογυρίζει τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε για να επιβάλει το lockdown. Και σε συνθήκες μάλιστα που τα κρούσματα χτυπάνε «κόκκινο».

Ποιος αλήθεια δεν θα ήθελε να αρθούν οι περιορισμοί - από όποια άποψη - και να αφήσουμε πίσω μας την περίοδο της τελευταίας χρονιάς;

Αυτό όμως που δεν πρέπει να χαθεί από την προσοχή είναι το κριτήριο με το οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται την πανδημία, είτε «κλείνει» είτε «ανοίγει». Κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν επιτρέπει καμία επανάπαυση και καμία εμπιστοσύνη στους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Δεν είναι πρώτη φορά βεβαίως που η κυβερνητική προπαγάνδα φέρνει τα πάνω - κάτω προκειμένου να «τεκμηριώσει» την κυβερνητική πολιτική διαχείρισης, επιτείνοντας συγχύσεις και μπερδέματα. Τα ίδια έκανε και τον περασμένο Μάη, τον Σεπτέμβρη, τον Νοέμβρη, τον Γενάρη κοκ.

Τα επιχειρήματα ότι «ανοίγει ο καιρός» και «προχωράνε οι εμβολιασμοί» δεν ακούγονται πολύ πειστικά, αφού με παρόμοια επιχειρηματολογία άνοιξαν άρον - άρον τον Τουρισμό τον περασμένο Μάη, χωρίς μέτρα, ενώ η πορεία των εμβολιασμών βρίσκει όλο και νέους σκοπέλους, εξαιτίας των ανταγωνισμών μονοπωλιακών ομίλων και κρατών.

Η ελληνική κυβέρνηση, όπως έκαναν και όλες οι κυβερνήσεις των καπιταλιστικών κρατών, διαμόρφωσε ένα πλέγμα μέτρων για τη διαχείριση της πανδημίας αφήνοντας απέξω την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, την υποχρεωτική επίταξη του ιδιωτικού τομέα χωρίς αποζημιώσεις και δωράκια, τα αυστηρά μέτρα στους χώρους δουλειάς και στις επιχειρήσεις, τα μέτρα στα σχολεία, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Μέτρα που δεν χωράνε στις προτεραιότητες της καπιταλιστικής οικονομίας.

Τα μέτρα που επιλέχθηκαν κινήθηκαν αποκλειστικά γύρω από το lockdown, παρόλο που οι αγωνιζόμενοι γιατροί και υγειονομικοί σημείωναν ότι αυτό έχει αντικειμενικά περιορισμένη αποτελεσματικότητα και ότι αποτελεί ένα όπλο που μπορεί να λειτουργήσει εφόσον αξιοποιηθεί για να παρθούν όλα τα άλλα ουσιαστικά μέτρα. Ετσι και σήμερα, η νέα προσαρμογή γίνεται ξανά χωρίς να παίρνονται όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα που θα μπορούσαν και την υπερμετάδοση να αντιμετωπίσουν και τη νοσηρότητα να μειώσουν.

Σταθερό κριτήριο της κυβέρνησης ήταν και είναι η εύρυθμη λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομίας, να μη θιχτούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτά καθορίζουν τις «αντοχές της οικονομίας», που επιβάλλουν διαχρονικά την υποχρηματοδότηση του συστήματος Υγείας. Είναι η ίδια στρατηγική που βαθαίνει την επιχειρηματική λειτουργία του, με τα τραγικά αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα. Αυτές οι «αντοχές» βάζουν στην πρώτη γραμμή σήμερα το άνοιγμα της αγοράς.

Για τους ίδιους λόγους, ένα χρόνο τώρα η κυβέρνηση, αντί για ελέγχους στις βασικές εστίες υπερμετάδοσης, στους μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως σε σούπερ μάρκετ, εργοστάσια κ.α., αρκείται σε «φιλικές συστάσεις» προς την εργοδοσία, την αφήνει να ξεσαλώνει σε βάρος των εργαζομένων, βλέπει Βιομηχανικές Περιοχές να περνάνε στο «κόκκινο» της πανδημίας και την ίδια στιγμή κάνει επίδειξη αστυνομικής δύναμης σε πάρκα και πλατείες.

Για τους ίδιους λόγους, αντί να επιταχθεί ο ιδιωτικός τομέας, υπάρχουν επιχειρηματικοί όμιλοι - μεγαθήρια που θησαυρίζουν ενώ εκατοντάδες ζωές κρέμονται από μια κλωστή, με τη λίστα - ντροπή της αναμονής για ΜΕΘ στα δημόσια νοσοκομεία να μεγαλώνει.

Για τους ίδιους λόγους, εδώ και ένα χρόνο, αντί να γίνουν προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών γίνονται διαρκείς μετακινήσεις και μπαλώματα από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και από πόλη σε πόλη, με το προσωπικό να έχει πια «κλατάρει».

Η δίκαιη οργή και αγανάκτηση που έχει συσσωρευτεί όλο αυτό το διάστημα και εκφράζεται σήμερα δεν πρέπει να «διασκεδαστεί» από την κυβερνητική προπαγάνδα ότι όλα θα τελειώσουν με την «επιστροφή στην κανονικότητα» που επισπεύδεται. Η «επόμενη μέρα» θα φέρει νέα οξυμένα προβλήματα στην Υγεία, στην εργασία, στο εισόδημα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων.

Ούτε χωράει κανενός είδους «μορατόριουμ» σαν αυτό που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί η κυβέρνηση να «παγώσει» ορισμένα αντιλαϊκά μέτρα που ετοιμάζεται να ψηφίσει. Τολμάει μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ να μιλάει στο όνομα του εργατικού - λαϊκού κινήματος, όταν έχει τη δική του κυβερνητική ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στην Υγεία και όταν πριν ένα χρόνο καλούσε το λαό να «λογαριαστεί με την κυβέρνηση μετά την πανδημία».

Το μεγάλο συλλαλητήριο των συνδικάτων την περασμένη Τετάρτη, οι κινητοποιήσεις σωματείων και φορέων σε πόλεις και γειτονιές, μπορούν να αποτελέσουν βήματα κλιμάκωσης ώστε - είτε με lockdown είτε χωρίς - να βρεθούν στο προσκήνιο οι δίκαιες διεκδικήσεις στην Υγεία, στην προστασία του λαού και των δικαιωμάτων του, κόντρα στην εγκληματική κυβερνητική πολιτική.

 

“‘Ηταν καλά στη Σοβιετική Ένωση” – “Σταλινικό” ποσοστό 95% υπέρ της ΕΣΣΔ σε γκάλοπ εκπομπής της ρωσικής τηλεόρασης

 

Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ωστόσο, ο ρωσικός λαός όχι μόνο δεν πανηγυρίζει, αλλά αντίθετα νοσταλγεί την εποχή του σοσιαλισμού και το εκφράζει με κάθε τρόπο. Μπορεί να μην αποτελεί επιστημονική δημοσκόπηση, καθώς αφορά sms που έστειλαν τηλεθεατές ενημερωτικής εκπομπής της ρωσικής τηλεόρασης, οπότε το δείγμα δεν μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό, ωστόσο η τάση είναι σαφής και δεν επιδέχεται παρερμηνείας: Το 95% όσων συμμετείχαν στο ερώτημα αν “ήταν καλά στην ΕΣΣΔ” απάντησαν ναι, ενώ μόλις το 5% έστειλε την απάντηση όχι.

Ακόμα λοιπόν κι αν δεχτεί κανείς ότι σε ένα κανονικό δείγμα του πληθυσμού τα ποσοστά δε θα ήταν τόσο συντριπτικά υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης, σίγουρα τα αποτελέσματα ακόμα κι αυτής της πρόχειρης έρευνας δεν απέχουν τόσο πολύ από αυτά που δίνουν κατά καιρούς επίσημα ινστιτούτα, όπως το γνωστό Levada, σχετικά με την αποδοχή της ΕΣΣΔ και του Στάλιν, που εδώ και δεκαετίες κυμαίνονται σταθερά μεταξύ 50-70% θετικών απόψεων, με ανοδική μάλιστα τάση τα τελευταία χρόνια. Όπως λέει χαρακτηριστικά κι ένας σχολιαστής της είδησης στο τουίτερ: “Αυτό το 5% είναι που κάνει το κουμάντο στη χώρα και ήρθε η ώρα να ετοιμάσουν βαλίτσες και να μεταναστεύσουν σε ζεστές χώρες και το 95% να ξαναχτίσει τη νέα ΕΣΣΔ με ένα νέο τρόπο κοινωνικής δικαιοσύνης τόσο στη δουλειά, όσο και ενώπιον του νόμου”.

Στο Κόμμα για το 21ο Συνέδριο του

 

 

Έχω πει ότι από μικρός είχα προοδευτικές καταβολές, κυρίως απ' τον πατέρα μου που ήταν  αριστερός, όσο αριστερός μπορεί να είναι κάποιος που κατάγεται από βαθειά θρησκευάμενη οικογένεια, με πατέρα παπά και βασιλικό, αδερφό θεολόγο, άλλο αδερφό παπά, αδερφή χατζίνα και τα υπόλοιπα αδέρφια που ξημεροβραδιαζότανε στις εκκλησίες και ήταν οι καλύτεροι ψαλτάδες (αγόρια και κορίτσια). Ομως καθώς ήταν πανέξυπνος άνθρωπος και έζησε την κατοχή, την αντίσταση και τον δοσιλογισμό κατάλαβε τη σαπίλα της αστικής τάξης, σιχάθηκε την αδικία, εντυπωσιάστηκε από τα κατορθώματα της Σοβιετικής Ενωσης και την μαγκιά του Στάλιν και έγινε συνοδοιπόρος. Αυτός μας εμφύσησε μερικά από τα χαρίσματα των Κομμουνιστών, όχι κάνοντας μας κήρυγματα αλλά με την στάση ζωής και τις αντιδράσεις του απέναντι στις προσπάθειες του συστήματος να μας κάνει εθνικόφρονες και φασίστες.

Από μικρός άρχισα να αμφιβάλω για την θρησκεία αν και η μάνα μου ήταν θρησκόληπτη και προσπαθούσε με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να μας πείσει για την ύπαρξη του Θεού για θαύματα και οράματα και για όλα που χρησιμοποιούν οι φανατισμένοι για να προσεταιρίσουν στην πίστη τους τους διστακτικούς.

Δεν μπορούσα με κανένα τρόπο να καταλάβω γιατί να υπάρχει αιώνια κόλαση, όπου πήγαιναν οι αμαρτωλοί που δεν πρόλαβαν να μετανοιώσουν και να κοινωνήσουν  και πού βρίσκεται η συγνώμη και η συγχώρεση αυτού του πανάγαθου όντος που ισχυρίζονται πως είναι ο θεός. Μια φορά μάλιστα ρώτησα και έναν εξαιρετικό ιερέα τον μητροπολίτη Ειρηναίο και αυτός ειλικρινέστατα μου είπε ότι δεν ήξερε τι να μου απαντήσει.

Αυτός που με βοήθησε να ξεδιαλυνω τα πράγματα ήταν ο Καζαντζάκης. Πρώτα με το "ο Χριστός ξανασταυρώνεται" και μετά με το "ταξιδεύοντας στη Ρουσία" 

Νομίζω πως το "ο Χριστός ξανασταυρώνεται" είναι ένα επικό και βαθειά θρησκευτικό έργο. Βάζει με τρομερή δεξιοτεχνία τα πράγματα στη θέση τους και υποδεικνύει αδιάψευστα πως θα έπρεπε να είναι ο Χριστιανισμός αν ήθελε να έχει κάποια χρησιμότητα.

Το ταξιδεύοντας στη Ρουσία πληροφορεί τον κόσμο ποια είναι η προσπάθεια οικοδόμησης του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους, την θέληση για μια πιο δίκαιη κοινωνία, τις δυσκολίες και τον τιτάνιο αγώνα των πιονιερων της επανάστασης. Αλλά κυρίως είναι διάχυτη και αρκετά εκλαϊκευμένη σ' αυτό το βιβλίο η μαρξιστική κοσμοθεωρία. Το επόμενα βιβλία που με έμπασαν στην επαναστατική θεωρία, ήταν το "κομμουνιστικό μανιφέστο" των Μαρξ και Ενγκελς και "οι αρχές της φιλοσοφίας" του Πούλιτζερ. Τα δύο τελευταία τα μελέτησα στο Παρίσι όταν έψαχνα και τις τελευταίες ωθήσεις για να γίνω συνειδητός κομμουνιστής.

Ένα μεγάλο φρένο στην πορεία προς το φως ήταν η στρατιωτική μου θητεία. Εγινα έφεδρος ανθυπολοχαγός και υπηρέτησα στην Κρήτη στα ΤΕΑ. 

Από την αρχή μέχρι το τέλος της θητείας, το μοτίβο της εκπαίδευσης, της προπαγάνδας και των ασκήσεων ήταν αισχρά αντικομμουνιστικό και φασιστικό. Φανταστείτε ότι υπηρέτησα από τον Γενάρη του 65 μέχρι αρχές Απρίλη του 67, απολύθηκα δηλαδή λίγο πριν την επιβολή της δικτατορίας. Ομως και μέσα σε αυτό το άκρως αντιδραστικό περιβάλλον, δύο τρεις σκέψεις, πράξεις και αντιδράσεις μου έδειχναν ότι κάτι με έτρωγε, ότι κάτι μέσα μου με προετοίμαζε για άλλα πράγματα πιο προοδευτικά, πιο φωτεινά: 

Στην σχολή εφέδρων αξιωματικών, στα μαθήματα πολεμικής τέχνης, στα οποία σημειωτέον ήμουν αρκετά καλός και επιμελής γιατί μου άρεσαν πολύ, σκεφτόμουν ενστικτώδικα ότι πρέπει να τα μάθω καλά γιατί κάποτε θα μπορούσαν να μου χρησιμεύσουν σε άλλα πράγματα και συγκεκριμένα σε μια επανάσταση.

Δεν έδωσα ποτέ καμμία πληροφορία στην υπηρεσία για τις κινήσεις των Κομμουνιστών στα χωριά που ήταν στην δικαιοδοσία μου, αν και δεν έλειπαν οι ρουφιάνοι που κάρφωναν για περιοδείες, συγκεντρώσεις και άλλες δραστηριότητες του παράνομου τότε ΚΚΕ που δρούσε μέσα από την ΕΔΑ. Θυμάμαι στην Κάνδανο που ο αρχιρουφιάνος του χωριού ήρθε και μου κάρφωσε πως το στέλεχος της ΕΔΑ Ηλιάκης είχε κάνει περιοδεία και μίλησε στο καφενείο και μου είπε ότι ήμουν υποχρεωμένος να το αναφέρω στην μονάδα. Εγώ φυσικά τον έγραψα, όταν όμως κατέβηκε στα Χανιά πήγε στο τάγμα και ρώτησε τον διοικητή αν διαβίβασα τη ρουφιανιά. Όταν μετά μια δυο μέρες πήγα στο γραφείο του μου είπε μισοαστεία μισοπονηρά: ήρθε ο μπογδάνος και μου είπε για τον Ηλιάκη. Εσύ γιατί δεν μου το ανέφερες; Το ξέχασα κύριε ταγματάρχη. Εχεις θυμηθεί να μου μεταβιβάσεις καμμιά καταγγελία μέχρι τώρα; Πολύ ασθενή μνήμη έχεις Τζατζάνη. Για πες μου τώρα ποιο ήταν το γκομενάκι που κάνατε βόλτα στου Μπόλαρη (νιφοπάζαρο) το Σάββατο; και η κουβέντα έληξε εκεί. Αυτός ο ταγματάρχης ήταν ένας σχετικά καλός και προοδευτικός άνθρωπος ήταν αυτός που μου απαγόρευσε να ταξιδέψω με το πλοίο απο Ηράκλειο τη βραδιά που βούλιαξε και έτσι τη γλύτωσα και του χρωστάω τη ζωή μου. 

Για τον Ηλιάκη που σας έλεγα ήταν ένας τρομερός Κομμουνιστής που πέθανε πριν λίγα χρόνια. Τον γνώρισα το 2010 που πήγαμε με τους αντιστασιακούς εκδρομή προσκύνημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κεντρική Ευρώπη. Γέρος, πάνω από τα 80, ήταν η ψυχή του πούλμαν όλο τραγούδι και καλαμπούρι, γίναμε φίλοι, του είπα την ιστορία με τη ρουφιανιά το πήρε ελαφριά και γελάσαμε πολύ.

Αλλα περιστατικά που ήταν σημάδια ότι κάτι με βασάνιζε και με έσπρωχνε προς το προοδευτικό κίνημα:

Στην σχολή αξιωματικών στο Ηράκλειο, είχαμε κάνει μια ομάδα που έκρυβε τα Νέα στις σκοπιές,  (ήταν τότε κεντρώα εφημερίδα αλλά απαγορευμένη στο στρατο), και έτσι την διαβάζαμε όταν φυλάμε σκοπιά και μαθαίναμε τι γινόταν στην πολιτική ζωή του τόπου και ιδιαίτερα τη δραστηριότητα του Ανδρέα που περνιότανε τότε για υπερεπαναστάτης.

Η όταν σαν αξιωματικός έκανα στους φαντάρους ΕΗΔ (εθνική ηθική διαπαιδαγώγηση-αντικομμουνιστική προπαγάνδα στην ουσία), περνάγαμε την ώρα λέγοντας ανέκδοτα όταν δεν παρακολουθούσε το μάθημα ανώτερος αξιωματικός, ή όταν υπήρχε κάποιος τους έλεγα παραμύθια και υπερβολές ώστε να μην τις πιστεύει κανείς π.χ. ότι οι κομμουνιστές μαγείρευαν με κρεμμυδάκια και πατάτες και έτρωγαν τα παιδιά τους και άλλα τέτοια τερατώδη. Την μεγαλύτερη πλάκα μ' αυτές τις ιστορίες την έσπαγε ένας φαντάρος, Παναγιωτίδη τον λέγανε, χαρακτηρισμένος κομμουνιστής που ήταν από τους πιο ευσυνείδητους στρατιώτες και καλός μου φίλος. Οταν έλεγα τα παραμύθια γελούσε δυνατά και με ρώταγε: αλήθεια ρε δόκιμε στιφάδο τα έκαναν τα παιδιά τους, κανέλλα τους έβαζαν;

Και ο ταγματάρχης που παρακολουθούσε το μάθημα με έπαιρνε παράμερα και μου έλεγε: Ε όχι κι έτσι ρε Αλέκο, τα παραλές και δεν θα σε πιστεύουν. Όχι κύριε ταγματάρχη και λίγα τους λέω. Την άλλη φορά θα τους πω πως τα περνάγανε κι απ' το μίξερ.

Τη μέρα που έγινε η δικτατορία το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: ρε τι κωλόφαρδος που είμαι που απολύθηκα. Φαντάσου να ήμουν αξιωματικός και να με διέταζαν να πάω στα χωριά του Σελίνου να επιβάλλω την δικτατορία. Σίγουρα θα αρνιόμουν και θα με εκτελούσαν.

Από το 67 μέχρι αρχές του 71 που φύγαμε για τη Γαλλία μου καθόταν στο στομάχι το δικτατορικό καθεστώς. Ακουγα μπι μπι σι και Ντόιτσε Βέλε, φωνή της αλήθειας, διάβαζα κομμουνιστικές προκηρύξεις και παράνομα έντυπα και έβαζα στη διαπασών τραγούδια του Θεοδωράκη και άλλες προοδευτικές μουσικές. Πήγα και στην κηδεία του γέρο παπανδρέου που εξελίχτηκε σε αντιδικτατορική διαδήλωση.

Η πρώτη μου επαφή  με το ταξικό κίνημα στη Γαλλία, ήταν σε  ένα συλλαλητήριο ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ που έλαβα μέρος λίγο μετά την άφιξη μου στο Παρίση. Σε μια απ' τις μεγαλύτερες πλατείες της πόλης, μια θάλασσα από ενθουσιώδεις διαδηλωτές και στην μέση ένα κάρο και επάνω να βγάζουν πύρηνους λόγους ο Υβ Μοντάν, η Ανούκ Αιμέ, ο Σερζ Ρετζιανί η Σιμόν Σινιορέ κ.α. Κάθε τόσο από κάτω να κραυγάζουν συνθήματα, με κυριότερο το  "Νίξον δολοφόνε Πομπιντού συνένοχε" κι εγώ να παρακολουθώ εκστασιασμένος μετά τη μαυρίλα και τον  φασισμό  των συνταγματαρχών και της αμερικακρατιας στην Ελλάδα. Πάει τέλειωσε σκέφτόμουν, εδώ είναι η θέση μου στο κίνημα, τη διαμαρτυρία, τον ξεσηκωμό. Αξέχαστες στιγμές γεμάτες συγκίνηση, ενθουσιασμό, αποφασιστικότητα και μεγάλη διάθεση για αγώνες.

Αμέσως μετά τη γέννηση του πρώτου μας παιδιού, μας έδωσαν σπίτι σε ένα προάστιο στο βόρειο Παρίσι, το Στάιν. Ήταν ένα συγκρότημα πολυκατοικιών με πλατείες, παιδικές χαρές, πάρκα και μαγαζιά γύρω γύρω.  

Κάθε Σάββατο που κατέβαινα για ψώνια έβλεπα στην είσοδο της πολυκατοικίας τους Γάλλους Κομμουνιστές που πουλούσαν την κυριακάτικη Ουμανιτέ, αντίστοιχη με τον τον Ρίζο της Κυριακής. Εγώ την αγόραζα και στεκόμουν για λίγο να κουβεντιάσω μαζί τους γιατί μου άρεσε η εγκαρδιότητα, η ευγένεια και συντροφικότητα τους. Πες πες με έπεισαν να γίνω μέλος του ΓΚΚ. Στις συνεδριάσεις της οργάνωσης με γοήτευε ο τρόπος που μιλούσαν η αρτιότητα του λόγου και των επιχειρημάτων και η σημασία και σοβαρότητα που αντιμετώπιζαν τις άπειρες ερωτήσεις μου και με τι κατανόηση προσπαθούσαν να μου εξηγούν τα πάντα, να λύνουν όλες τις απορίες μου.

Ένα βράδυ μου χτύπησαν την πόρτα και όταν τους άνοιξα μου είπαν αλαφιασμένοι πως έπρεπε να πάω μαζί τους γιατί υπήρχε πρόβλημα στην έδρα της Κεντρικής Επιτροπής. Μπήκαμε πεντ' έξη άτομα σε ένα αυτοκίνητο και στο δρόμο έμαθα ότι είχαν πληροφορίες πως οι φασίστες ετοιμαζόταν να χτυπήσουν εκείνο το βράδυ και ότι έπρεπε να υπερασπιστούμε το Κόμμα. Όταν φθάσαμε είδα πάνω από εκατό χιλιάδες ανθρώπους να περιφρουρούν την έδρα του Κόμματος τους, έχοντας στην πρώτη γραμμή άμυνας τους, γίγαντες σαν ντουλάπες μεταλλεργάτες, κάτι ανάλογο με τους δικούς μας οικοδόμους. Περιττό να πω πως ότι δεν τόλμησαν να πλησιάσουν ούτε από μακριά οι φασίστες, οι μπάτσοι, οι προβοκάτορες και τα άλλα μπουμπούκια, που όπως και στην Ελλάδα σήμερα, χρησιμοποιούσε κατά κόρον η αστική τάξη της Γαλλίας για να κάνει τη δουλειά της.

Σιγά σιγά έγινα ενεργός μαχητής του κόμματος, έγινα μέλος του συνδικάτου των κατοίκων της πανεπιστημιουπολης που πήγαμε αργότερα, της κομμουνιστικής νεολαίας, και άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Οταν άρχισε να γίνεται εμφανώς οπορτουνιστικό το ΓΚΚ, άρχισα με ομιλίες και εισηγήσεις στην οργάνωση και στα ανώτερα όργανα που ήμουν εκλεγμενος να αγωνίζομαι για τον σωστό προσανατολισμό του κόμματος μέχρι που έμεινα ένας από τους λίγους που εξακολουθούσε να μάχεται και να προσπαθεί να κρατήσει την σπίθα αναμένη, ως τον καιρό που έφυγα για Ελλάδα και έκοψα κάθε επαφή.

Εκεί στην Γαλλία γνώρισα πολύ αξιόλογους ανθρώπους όπως τον Ζακ Ντυκλώ, ένα παλιό αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, άνθρωπο με αρχές και πίστη στον Μαρξισμό Λενινισμό, απίθανο ρήτορα και τρομερά πειστικό ομιλητή, τον Ζαν Καναπά υπέρμαχο του Ευρωκομμουνισμού, διευθυντή της Ουμανιτέ, που όταν πέθανε και πήγαν να πάρουν τα πράγματα του απ' το νοσοκομείο βρήκαν την εφημερίδα της προηγούμενης που είχε γράψει στο περιθώριο. "Ρε γαμώτο πεθαίνω και δεν προλαβαίνω να τελειώσω το άρθρο για την ανάγκη να φτιάξουμε ένα σοσιαλισμό στα χρώματα της Γαλλίας".

Γνώρισα επίσης μερικούς υπέροχους Γάλλους συντρόφους στην Πανεπιστημιούπολη του Αντονί:

Τον Ζαν Ζοέλ Λεμαρσάν, αυτόν που με σύστησε στην πρώτη μου δουλειά, διανοούμενο, ωραίο παιδί, θερμό κομμουνιστή με γυναίκα γιουγκοσλάβα πρώην νταλικέρισσα. Τώρα έχει φύγει απ' το Κόμμα, είναι οπαδός του Μελανσον και γράφει ποιήματα, τον έχω και φίλο στο φβ.

Τους Ντίπον που σπούδαζαν γιατροί και έμαθαν να κάνουν ενέσεις στο πωπό της Γεωργίας. Εκαναν με μαρκαδόρο ένα σταυρό και στο πάνω τεταρτημόριο έριχναν την ένεση. Μια φορά με άφησαν να κάνω κι εγώ μία χωρίς να το πάρει χαμπάρι η Γεωργία.

Τους Φουασίδες ένα ωραίο ζευγάρι, αυτός ένας στιβαρός ξανθός Γάλλος που μια φορά με έσωσε από ένα γκουανταλουπέζο γίγαντα που με έδερνε γιατί δεν του άρεσε η φάτσα μου επειδή  ήμουν κομμουνιστής. Μην ξαναπειράξεις τον Αλεκό, του είπε γιατί θα σου σπάσω τα μούτρα. Και από τότε δεν τόλμησε να μου ξανακολήσει. Ηρθανε και στην Ελλάδα στα βαφτίσια της Χρυσούλας.

Οι Τιερίδες, αυτός ένας καλόκαρδος μπουλούκος ανώτερο στέλεχος του υπουργείου οικονομικών που πάντα γελούσε και όταν του τα έχωνα για την οππουρτινιστική στροφή του κόμματος μου έλεγε πως είμαι χαζός και δεν καταλαβαίνω από πολιτική. Η γυναίκα του η Ζοζέτ, κορσικανή βιβλιοθηκάριος, ερχόταν σπίτι και ξετσικάλιζε γιατί τρελαινόταν για την Ελληνική κουζινα. Μας φιλοξένησαν και στο πατρικό τους στο Ντουαρνενέ κομόπωλη δίπλα στην Τουλόν όπου φχαριστηθήκαμε γαλλικά φαγητά, εγκαρδιότητα και συμπάθεια.

Τέλος θα πω για ένα ζευγάρι που έμενε από πάνω μας στο τελευταίο σπίτι που είχαμε για ένα χρόνο πριν φύγουμε Ελλάδα. Αυτός οδηγός φορτηγού και η γυναίκα του ταμίας σε σούπερ μάρκετ. Φιλοκομματικός γίναμε κολλητοί όταν του χτύπησα την πόρτα για να του πουλήσω την Ουμανιτέ. Οταν έφυγε η Γεωργία με τα παιδιά και έμεινα εγώ για να μαζέψω τα πράγματα και να κάνω τις τελευταίες δουλειές με υιοθέτησαν κυριολεκτικά. Δεν με άφησαν ούτε ένα βράδυ μόνο μου, ερχόταν και με έπαιρναν με το ζόρι, με τραπέζωναν και με κρατούσαν μέχρι αργά παίζοντας βελάκια και επιτραπέζια για να μην στενοχωριέμαι.

Στο τέλος όπως είπα είχα μείνει ένας από τους λίγους πιστούς στις αρχές του Μαρξισμού Λενινισμού να προσπαθώ μαζί με ελάχιστους συντρόφους να βγάλω σε πέρας την κομματική δουλειά σε ολόκληρη την περιοχή που είχε την ευθύνη η οργάνωση μου.

Θυμάμαι με συγκίνηση ένα παλαίμαχο Κομμουνιστή που μου εκμυστηρεύτηκε ένα κυριακάτικο πρωινό την ώρα που αγόραζε την Ουμανιτέ."Δεν με νοιάζει τι λέει η ηγεσία του Κόμματος, όμως εγώ και άλλοι σύντροφοι φυλάμε στα σεντούκια τα όπλα που χρησιμοποιούσαμε στην αντίσταση για ώρα ανάγκης", εννοώντας ότι η μετάβαση στον σοσιαλισμό δεν γίνεται με τα κοινά προγράμματα με τους οππορτουνιστές, αλλά με ένοπλη επανάσταση.

Όμως κι εδώ έτσι κι εκεί ο σοσιαλδημοκράτης Μιτεράν κατάφερε να ξεδοντιάσει το ταξικό κίνημα να το φέρει στα μέτρα της αντίδρασης, έτσι που να μπορέσει να το τσακίσει η αστική τάξη της Γαλλίας.

Στο Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα εντάχθηκα 2 χρόνια μετά τον ερχομό μου στη Γαλλία.  Στην αρχή ήμουν μπερδεμένος γιατί ήξερα ότι υπήρχαν δύο κόμματα και εγώ έψαχνα να βρω και να συνδεθώ με το Κόμμα που ήταν με την Σοβιετική Ενωση. Όπου βρισκόμουν ζητούσα να έρθω σε επαφή με κάποιον εκπρόσωπο του Κόμματος αλλά αυτοί με απέφευγαν, μάλλον ήξεραν για την στρατιωτική μου θητεία και ότι υπηρέτησα έφεδρος αξιωματικός στα ΤΕΑ. 

Στην Πανεπιστημιούπολη είχα φίλους δύο Ελληνες Κομμουνιστές, ο ένας ήταν ο άντρας της συντρόφισσας Χαρούλας που είμαστε τώρα φίλοι στο φβ. Αυτοί οι δύο λοιπόν μετά από πολλά παρακάλια και αφού διαπίστωσαν ότι ήμουν πιστός και έτοιμος για να μπω στο Κόμμα με έφεραν σε επαφή με ένα στέλεχος του Παρισιού, τον Μπάρμπα Μήτσο. Ενα ηλικιωμένο λεβέντη θερμό κομμουνιστή που ήταν στο Παρίσι από την αρχή της δικτατορίας και δούλευε τσαγκάρης. Αυτός με διαπαιδαγώγησε στις αρχές λειτουργίας του Κόμματος και με προετοίμασε να γίνω μέλος του.

Και έφτασε η μεγάλη στιγμή που τόσο περίμενα, να ενταχθώ στο ΚΚΕ.

 Ήταν Κυριακή θυμάμαι και είχε οριστεί να γίνει η συνέλευση στις 3 το απόγευμα  στην Πανεπιστημιούπολη στο δωμάτιο ενός από τους από τους δύο συντρόφους που με είχαν φέρει σε επαφή με το Κόμμα. Το μεσημέρι καθίσαμε να φάμε με τον Κώστα  και άλλους φιλους και είχαμε μύδια σαγανάκι που πήγαιναν πολύ με ουζάκι. Ποτηράκι το ποτηράκι, να μην σας τα πολυλογώ, έγινα λιώμα, πως να πάω στην συνέλευση, την έχασα και είμουν απαρηγόρητος πιστεύοντας ότι ούτε στα μάτια τους πια δεν θα ήθελαν να με δουν. Όμως με συγχώρεσαν και με έκαναν μέλος του Κόμματος και έτσι άρχισε η Κομματική μου ζωή.

Εκεί στο Παρίσι έγινα στέλεχος και είχα μια πλούσια δραστηριότητα και πολλές εμπειρίες. Κάποτε θα τα γράψω με λεπτομέρειες, εδώ θα αναφέρω δύο τρία πράγματα μόνο για να μη σας τρώω τον χρόνο με ιστορίες που μπορεί να είναι για σας ανούσιες, εμένα όμως μου φαίνονται ουσιώδεις γιατι σημάδεψαν τη ζωή μου.

Το πρώτο που θέλω να πω είναι το μάθημα κομματικότητας που πήρα με αφορμή μια αντιπαράθεση που είχα το 1975 με την κομματική οργάνωση Παρισίων. Σε ένα ζήτημα που νόμιζα ότι είχα δίκιο το τράβηξα τόσο πολύ που έφτασα μέχρι να θέσω θέμα νομιμότητας της οργάνωσης πάντα βέβαια μέσα στα καταστατικά πλαίσια. Οι σύντροφοι αντέδρασαν (και πολύ καλά έκαναν) όπως επέβαλε το καθήκον διαφύλαξης της ενότητας του Κόμματος (ιδιαίτερα σε εκείνες τις δύσκολες εποχές), με τιμώρησαν πολύ αυστηρά δίνοντας ένα τεράστιο χτύπημα στον μικροαστικό εγωισμό μου και στην πεποίθηση ότι οι Κομμουνιστές είναι μια κοινωνία αγγέλων. Πληγωμένος εγώ, ετοιμάζουν να πάω να τους τα ψάλλω, να τα βροντήξω και να φύγω απ' το Κόμμα. Τη νύχτα, πριν απ' την συνέλευση που θα έκανα αυτή τη μαλακία, δεν κοιμήθηκα απ' το άγχος και την αγωνία. Το πρωί όταν σηκώθηκα να πάω στη δουλειά  είχα πάρει την απόφαση μου. Πήγα στην συνέλευση και τους είπα: "δεν νομίζω πως έχετε δίκιο σύντροφοι, όμως εγώ πιστεύω στην αξία της πλειοψηφίας έτσι όπως διαμορφώθηκε στην περίπτωση μου, στηρίζω την απόφαση σας και είμαι διατεθειμένος να εκτελέσω όποιο καθήκον μου αναθέσετε". Αυτό ήταν. Μεγαλύτερή περηφάνια και καμάρι για αυτή μου την πράξη δεν έχω νοιώσει ποτέ στη ζωή μου. Σώθηκα από τον κίνδυνο να είμαι σήμερα ένας μισοαστός γεμάτος πικρία και μίσος για τους κομμουνιστές που δεν εκτίμησαν τις ικανότητες μου και με πέταξαν σαν στημένη λεμονόκουπα απ' τις γραμμές τους. Ξέρετε πόσους τέτοιους γνωριζω; ουουουυυ.....

Το δεύτερο ενδιαφέρον κομμάτι από την κομματική ζωή μου στη Γαλλία ήταν  οι δραστηριότητες και τα καθήκοντα που μου είχαν αναθέσει. Ημουν υπεύθυνος για την ιδεολογική δουλειά και για τις κόντρες στις διάφορες συνελεύσεις και μαζώξεις με τους πολιτικούς μας αντιπάλους που ήταν κυρίως οι αριστεριστές (τροτσκιστές αναρχικοί και μαοϊστές). Θυμάμαι τις ολονύχτιες συζητήσεις και τους ομηρικούς καυγάδες στους οποίους βγαίναμε σχεδόν πάντα κερδισμένοι γιατί είχαμε το δίκιο με το μέρος μας και άμα ήξερες να το υποστηρίζεις με ψυχραιμία και επιχειρήματα ήταν πιο εύκολο να το βρεις. Και είχαν πάρα πολύ μεγάλη σημασία αυτές οι αντιπαραθέσεις γιατί τις συνελεύσεις τις παρακολουθούσαν πάρα πολλά ελληνόπουλα που προσπαθούσαν να διαμορφώσουν άποψη εκείνη την τόσο πολιτικά ρευστή εποχή. Ετσι, επειδή το δουλεύαμε σχεδιασμένα και μεθοδικά είχαμε καταφέρει να δυναμώσουμε την ΚΝΕ που ήταν τότε σε νεαρή ηλικία και να γιγαντώσουμε την ΑΝΤΙΕΦΕΕ, προθάλαμο εισόδου στην Κομμουνιστική Νεολαία. Είχαμε σχεδόν σε κάθε Πανεπιστήμιο και μια οργάνωση που έκανε εξαιρετική δουλειά στους Ελληνες φοιτητές.

Το άλλο ενδιαφέρον σημείο απ' τη θητεία μου στη Γαλλία ήταν οι άνθρωποι που γνώρισα. Ανθρωποι ενδιαφέροντες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εποχή της μεταπολίτευσης, άλλοι θετικό και άλλοι όχι. Γνώρισα λοιπόν τον Θεοδωράκη και τον Πάγκαλο σε μια σύσκεψη που έγινε στο Παρίσι για τον συντονισμό των δημοκρατικών δυνάμεων στον αντιδικτατορικό αγώνα. Πολιτικά ανόητοι, υπερφίαλοι και υπερόπτες και οι δύο, μας έβγαλαν από την πρώτη στιγμή απ' τα ρούχα μας με τις απαιτήσεις και την περιφρόνηση που μας αντιμετώπιζαν και με τις ηλίθιες και ανεδαφικές προτάσεις τους, οπότε δεν αντέξαμε,τους τα χώσαμε και σηκωθήκαμε και φυγαμε. 

Γνώρισα τον Ευτύχη Μπιτσάκη συγγραφέα και φιλόσοφο που ήταν σύντροφος, αλλά από τότε είχε αρχίσει να δείχνει σημάδια για τον αντικομμουνιστικό δρόμο που ετοιμάζονταν να πάρει.

Τους συντρόφους Γόντικα, Χαλβατζή που σαν ηγετικά στελέχη της ΚΝΕ ήρθαν ένα Πάσχα στο Παρίσι και οργανώσαμε γιορτή στην μεγάλη αίθουσα της Πανεπιστημιούπολης όπου ήρθε η μισή προοδευτική νεολαία και κάναμε ένα απ' τα ωραιότερα γλέντια της ζωής μου. 

Γνώρισα τον Φαράκο που δεν μου ενέπνευσε καμμιά εμπιστοσύνη δεν ξέρω γιατί, δεν μου άρεσε η φάτσα του. Ένας απ' τους κολλητούς του κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του ήταν πρώην σύντροφος, πρώην δημοσιογράφος του σκάι και νυν βουλευτής της ΝΔ.

Γνώρισα τον Σημίτη και τον Παπαγιαννάκη, ομιλητές σε ένα συνέδριο με θέμα την κοινή αγορά στις Βρυξέλλες. Οι ανοησίες που είπαν, ιδίως ο Σημίτης δεν περιγράφονται. Αλλά, τα δύο άτομα που γνώρισα και δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν ο μπάρμπα Μήτσος, ο πρώτος καθοδηγητής μου αυτός που με έμπασε στις υποχρεώσεις μου σαν κομμουνιστή και ο σύντροφος Τσίρος που ήταν υπεύθυνος σε όλη την Ευρώπη, που γύρναγε από πόλη σε πόλη, φτωχός, ταπεινός, με μια τσάντα που κουβάλαγε τα πράγματα του και έπρεπε να τον φιλοξενούμε γιατί τότε δεν υπήρχαν χρήματα για έξοδα ταξιδιού των στελεχών. Όταν άνοιγε όμως το στόμα του νόμιζες πως μίλαγε ο Λένιν.

Γνώρισα τους Αντωνιάδηδες, αντιπρόσωπος του Ριζοσπάστη ο άντρας, καθηγήτρια Πανεπιστημίου η Ελένη, βαθειά μορφωμένοι άνθρωποι και οι δύο και αφοσιωμένοι μέχρι το τέλος της ζωής τους στο Κόμμα.

Πάντως η θητεία μου στο Παρίσι δυναμωσε την πίστη μου στο Κόμμα και στο δίκιο του αγώνα της εργατικής τάξης, με γέμισε με γνώσεις και εμπειρίες που μου χρησίμευσαν όταν επέστρεψα στην Ελλάδα να αγωνιστώ για το καλό της εργατικής τάξης.

Τζατζάνης Αλέκος 

Σήμα νέων κινδύνων

Γεμάτο από επικίνδυνα σχέδια είναι το «ταμείο» του ΝΑΤΟ για τη χρονιά που πέρασε, όπως έδειξε και ο απολογισμός που έκανε προχτές ο γγ του ιμπεριαλιστικού οργανισμού.

Η αύξηση - και μάλιστα εν μέσω πανδημίας - των στρατιωτικών δαπανών για 6η συνεχόμενη χρονιά, ξεπερνώντας πλέον το 1 τρισ. δολάρια ετησίως, οι πάνω από 80 ασκήσεις - «πρόβες πολέμου» σε όλα τα μήκη και πλάτη της Υδρογείου, οι επισημάνσεις στους «συμμάχους» ότι «θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να απορροφήσουν "σοκ και δέος" τόσο στον στρατιωτικό, όσο και στον πολιτικό τους τομέα, οι οποίοι αλληλοεξαρτώνται όλο και περισσότερο», δείχνουν ότι τα ευρωατλαντικά σχέδια οδηγούν ολοταχώς σε νέους τεράστιους κινδύνους τους λαούς.

Προαναγγέλλουν ότι «θα χυθεί αίμα» για τις αγορές, τους δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων και Ενέργειας, τον έλεγχο κρίσιμων υποδομών και των σφαιρών επιρροής, την ώρα που μια νέα, βαθιά καπιταλιστική κρίση «τρέχει» σε όλο τον κόσμο και οι ανακατατάξεις στο ιμπεριαλιστικό σύστημα επιταχύνονται, με τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς να σημειώνουν όλο και πιο συχνά ότι «καμία χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη τις προκλήσεις» από την άνοδο της Κίνας, αλλά και τη στρατιωτική ενίσχυση της Ρωσίας.

Μέσα σε αυτά τα επικίνδυνα σχέδια είναι βουτηγμένη έως το λαιμό και η ελληνική κυβέρνηση, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά πολιτικά κόμματα να δίνουν με κάθε ευκαιρία «ψήφο εμπιστοσύνης» στην πολιτική της εμπλοκής. Ως προς αυτό, είναι «εμβληματικό» το γεγονός πως με όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις, η χώρα μας συγκαταλέγεται σταθερά στους «επιμελέστερους συμμάχους» σε ό,τι αφορά τον στόχο για 2% του ΑΕΠ για στρατιωτικές δαπάνες, οι οποίες υπηρετούν τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς και τις ανάγκες.

Τα 4 και πλέον δισ. ευρώ που πληρώνει ο ελληνικός λαός στο ιμπεριαλιστικό «ταμείο» κάθε χρόνο, είναι μια ακόμα σφραγίδα στο «διαβατήριο» με το οποίο η αστική τάξη επιχειρεί να αναβαθμίσει τον ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή.

Τα χρήματα αυτά, που λείπουν από την Υγεία, την Παιδεία, την προστασία εργαζομένων και ανέργων, ειδικά στις συνθήκες της πανδημίας, μεταφράζονται σε αποστολές εκτός συνόρων και «νέες δυνατότητες» στην υπηρεσία των ευρωατλαντικών σχεδιασμών: Από την «επιτήρηση» του εναέριου χώρου στα Βαλκάνια έως τον έλεγχο των θαλάσσιων «διαύλων» στην Ανατ. Μεσόγειο και πέραν αυτής. Κι από την ενίσχυση των υποδομών που καθιστούν τη χώρα μας πολεμικό ορμητήριο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, έως τη «στρατιωτική διπλωματία» των «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία και των δυνάμεων στο Μάλι.

Ο λαός πληρώνει «τοις μετρητοίς» από την τσέπη του και ταυτόχρονα εκτίθεται σε αμέτρητους κινδύνους, από την προσπάθεια της αστικής τάξης να καταστεί πυλώνας του ΝΑΤΟικού σχεδιασμού στη νοτιοανατολική του πτέρυγα, ανταγωνιστικά προς άλλους «συμμάχους» της, όπως η Τουρκία.

Προϋπόθεση βέβαια γι' αυτό είναι η διασφάλιση της «διατλαντικής συνοχής», στόχος που επαναλαμβάνεται μονότονα και στον οποίο η ελληνική κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα συμπράττουν και με το παραπάνω, συμμετέχοντας στα παζάρια για την αγκίστρωση της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο, με ανταλλάγματα που περιλαμβάνουν και ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Υπάρχει ωστόσο και μια «καλή είδηση» στην ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ: Παρά την «ομοφωνία» της κυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, παρά το καθημερινό «ξέπλυμα» των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και την προσπάθεια «λυτών και δεμένων» να στοιχίσουν τον λαό στα επικίνδυνα πολεμικά τους σχέδια, ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός διαπιστώνει πως τουλάχιστον ένας στους 5 στη χώρα μας θα ήθελε η Ελλάδα να φύγει από το ΝΑΤΟ.

Η ανησυχία αυτή για τον χαρακτήρα και τους στόχους της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας αποτελεί εύφορο έδαφος για να πάει η συζήτηση με όσους προβληματίζονται ένα βήμα πιο πέρα: Στην ανάγκη να δυναμώσει η οργανωμένη δράση ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την εμπλοκή της χώρας σε αυτούς, να ξηλωθούν οι ξένες βάσεις, να επιστρέψουν τα στρατεύματα από αποστολές εκτός συνόρων, να ανοίξει ο δρόμος για αποδέσμευση από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, με τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

Α\ΠΟΡΡΗΤΕΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ

 

 Η έξαρση αστυνομικής βίας τους τελευταίους μήνες μοιάζει να εξαπλώνεται σε πολλές χώρες της ΕΕ, ενώ  και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της υγειονομικής κρίσης  εγκαθίσταται ως μόνιμη κατάσταση. Από κοντά και η  δράση των ΜΜΕ εξασφαλίζει το περιβάλλον που βασίζεται στο φόβο, ώστε μάζες χειραγωγημένων και τρομοκρατημένων ανθρώπων σε κατάσταση φόβου και πανικού να υποτάσσονται χωρίς αντίρρηση στις αποφάσεις της κυρίαρχης εξουσίας. Μοιάζει η κυρίαρχη τάξη, συνδεδεμένη διακρατικά με κοινά συμφέροντα, να μην διεξάγει πλέον πολέμους μόνο προς τα έξω, αλλά να έχει αναγνωρίσει ξεκάθαρα τις τάξεις των εργαζομένων ως απειλή για την ισχύ της.   

      Από τον Μάρτιο του 2020, τα κέντρα εξουσίας επεκτείνουν την αστυνομοκρατία στο εσωτερικό των χωρών στο όνομα της αποτροπής  εξάπλωσης της πανδημίας. Οδηγούμαστε σε μια ιδιότυπη αναστολή λειτουργίας της δημοκρατίας, έστω και στην ανεπαρκή μορφή της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με πρόσχημα την κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω πανδημίας, με τη διάκριση των εξουσιών να έχει καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό. Τα διαδοχικά  κλειδώματα  των οικονομικών δραστηριοτήτων προκαλούν την καταστροφή των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, των αλυσίδων εφοδιασμού με τον αριθμό των ανέργων να εκτοξεύεται και να ζει προς το παρόν με επιδόματα με ημερομηνία λήξης. Τα κέντρα εξουσίας προσπαθούν να ιδιωτικοποιήσουν την εναπομένουσα κρατική περιουσία υπό τον έλεγχο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος μέσω της υπερχρέωσης  των κρατών. Εταιρείες που έχουν οδηγηθεί στο χείλος της αφερεγγυότητας από την υγειονομική κρίση μπαίνουν στη συνέχεια υπό κρατικό έλεγχο, προκειμένου να υποχρεωθεί  ο φορολογούμενος να αναλάβει το κόστος της αναδιάρθρωσής τους. Το χρέος των κρατών γίνεται το μέσον υποδούλωσης των εργαζομένων, με την Ε.Ε να γίνεται κέντρο ελέγχου της αποδημοκρατικοποίησης των εθνικών κρατών. Οι κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές ολιγαρχίες διατηρούν την παρακμάζουσα Ε.Ε ως μέσο της εξουσίας τους, για να υπονομεύσουν πλήρως τους δημοκρατικούς θεσμούς των εθνικών κρατών και να αποδυναμώνουν περαιτέρω τα κοινοβούλια. Τα οικονομικά πακέτα που συμφωνούνται για ενίσχυση της δεινοπαθούσας οικονομίας είναι βέβαιο πως θα καταλήξουν σε τράπεζες ή μεγάλες εταιρείες για αναχρηματοδότηση παλαιών χρεών. Το έθνος κράτος καταλήγει να εξυπηρετεί αποκλειστικά την επιτήρηση και καταστολή για να κρατηθούν οι εργαζόμενοι υπό έλεγχο.

Την ίδια στιγμή, δεν φαίνεται, στην Ελλάδα και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η κυρίαρχη εξουσία να είναι διατεθειμένη να ενισχύσει τα συστήματα υγείας για να προστατευτούν οι πληθυσμοί, ώστε  να περιοριστούν οι επιπτώσεις της πανδημίας.  Κεντρικό εμπόδιο στην πρόληψη και αντιμετώπιση των επιδημιών είναι ότι οι δαπάνες για την καταπολέμηση της επιδημίας και για την εξασφάλιση  των υποδομών υγείας δεν θεωρούνται ως επένδυση, αφού δεν  εξασφαλίζονται άμεσα κέρδη. Η πολιτική της δικής μας κυβέρνησης στην υγειονομική κρίση, που ούτε καν επίταξη του ιδιωτικού τομέα δεν τολμά, με τους νοσοκομειακούς γιατρούς να  έχουν φτάσει στα όρια τους και τα νοσοκομεία να αδυνατούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες από την αύξηση των κρουσμάτων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Είναι επειδή οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής, καθώς εξυπηρετούν συμφέροντα της άρχουσας τάξης, δεν ενδιαφέρονται για την ευημερία της κοινωνίας, παρά μόνο στο βαθμό που οι υποσχέσεις τους γι’ αυτήν μπορούν να χειραγωγήσουν μεγάλο τμήμα της.  Η απαίτηση της κυρίαρχης εξουσίας είναι οι εργαζόμενοι να προσαρμοστούν στο περιβάλλον που διαμορφώνεται απ’ αυτήν και προς όφελός της, χωρίς αντιδράσεις.

Οι άδειοι δρόμοι της πόλης, οι κλειστές επιχειρήσεις και οι άνθρωποι που αποφεύγουν την εγγύτητα μεταξύ τους είναι μια ζοφερή υπενθύμιση ότι ο αστικός τρόπος ζωής μας είναι εύθραυστος στα ταξικά συμφέροντα.  Γιατί περισσότερο η ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που αποτρέπει  τη χρηματοδότηση υπηρεσιών υγείας παρά ο ίδιος ο ιός είναι που προκαλεί τις ολέθριες συνέπειες στον πληθυσμό.  Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην κοινωνική ανισότητα, την αστική ζωή, τη διαχείριση μεταναστών,  γίνονται ήδη ορατές, θα είναι πλήρως κατανοητές σε εύθετο χρόνο, ενώ θα αφήσουν βαριά σημάδια στις νέες γενιές.  Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» με την ασυδοσία της αστυνομίας, την περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων και την επέκταση του ελέγχου στην ιδιωτική ζωή,  δεν επηρεάζει μόνο τη σωματική και ψυχολογική υγεία των πληθυσμών σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, αλλά επηρεάζει εξίσου τον τρόπο που θα λειτουργεί εφεξής η αστική δημοκρατία.

Η αναφορά  στην πανδημία του κορωνοϊού,  στην πραγματικότητα  περιλαμβάνει  αυτόν τον  διαδεδομένο χαοτικό φόβο του ανεξέλεγκτου θανάτου που προκαλείται από έναν αόρατο εχθρό (όπως χαρακτηρίστηκε  στο πρώτο του διάγγελμα από τον Κ. Μητσοτάκη και όχι μόνο). Και ενώ οι δημοκρατίες  της δύσης επαίρονται για τον ορθολογισμό τους είναι εμφανής η αδυναμία τους να καταγράψουν αναλυτικά με επιτυχία την διαμορφούμενη πραγματικότητα, ίσως γιατί επιδιώκεται η συσκότισή της. Γι’ αυτό ίσως χρησιμοποιείται  το ίδιο μοντέλο για περιγραφή της, είτε πρόκειται για αρρώστια, ιός,  είτε για οργάνωση της παραγωγής, αγορές.  

 Ένας αόρατος εχθρός είναι ο ιός, παντοδύναμος, αν και απείρως μικρός, όπως μια άλλη  αόρατη ανίκητη δύναμη κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια, η αγορά. Ο ιός μεταλλάσσεται με ύπουλους και απρόβλεπτους τρόπους, είναι ένας και πολλαπλάσιος, από την άλλη η αγορά είναι πανταχού παρούσα σε αυτόν τον κόσμο και  όλα είναι αγορά. Και δεν μπορεί κανείς να μην σκεφτεί πως τέτοιου είδους αναλογίες δεν είναι τυχαίες, χρησιμοποιούνται για την πιο αποτελεσματική διακυβέρνηση και έλεγχο. Καλλιεργείται μια κοινή λογική στον άνθρωπο, μέσω της εκπαίδευσης και της συνεχούς  καθοδήγησης για τους παράγοντες και τις  αιτίες που διαμορφώνουν την πραγματικότητα.  Μπορεί να είναι πανταχού παρόντες, αλλά ουσιαστικά είναι αόρατοι, δεν γίνεται καμιά ουσιαστική διασύνδεση μεταξύ τους κι επομένως ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Κι έτσι   διαπιστώνουμε μόνο τα αποτελέσματα και τις συνέπειες, ποτέ την προέλευσή τους για να αντιδράσουμε αποτελεσματικά. Το αόρατο χέρι λοιπόν της αγοράς δεν συνδέεται με τον αόρατο εχθρό την πανδημία, παρόλο που στη συγκεκριμένη συγκυρία οι δυο αυτές αόρατες δυνάμεις αλληλοεξαρτιώνται. Είναι η επιδίωξη της ξέφρενης κερδοφορίας της αγοράς που επιτρέπει την εξάπλωση του ιού εξαιτίας των αναιμικών συστημάτων υγείας. Και είναι η εξάπλωση του ιού που ενισχύει τις αγορές του καπιταλισμού, γιατί ο φόβος εξουδετερώνει τις  αντιδράσεις εκατομμυρίων ανθρώπων που εξαθλιώνονται..

Η πανδημία αποδεικνύεται ως ώρα της εκτελεστικής εξουσίας, η οποία όλο και δυσκολεύεται να βεβαιώσει την νομιμότητα του ρόλου της, καθώς πολλές κυβερνητικές ενέργειες δεν βασίζονται σε αποδεικτικά στοιχεία, αναλογικά, υπεύθυνα, αναστρέψιμα αλλά σε υπόρρητες επιδιώξεις που εξυπηρετούν τους κεφαλαιοκράτες.  Και όλα αυτά προς δόξαν του καπιταλισμού

Ο ορισμός του μπάτσου: «Για 3 γκλομπιές, απολογούμαστε σε όλο το απλυταριό»!!! (βίντεο)

 

Οι δηλώσεις που έκανε ο μπάτσος, ο οποίος είναι Α’ αντιπρόεδρος της ΠΟΑΣΥ και πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Λάρισας, Θανάσης Νταβούρας, δεν είναι απλά προκλητικές, όπως σωστά χαρακτηρίζονται. Είναι άθλιες και αλήτικες. Για τις δηλώσεις του έχουν ευθύνη οι πολιτικοί του προϊστάμενοι και ο ίδιος ο υπουργός "Προστασίας του Πολίτη",  Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Τι είπε στο τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό της Λάρισας TRT Radio για τον αναίτιο ξυλοδαρμό του νεαρού από αστυνομικό στη Νέα Σμύρνη;  

«Οι συνάδελφοι την πάτησαν λόγω απειρίας» και «για δύο γκλοπιές απολογούμαστε σε όλο το απλυταριό». «Μια κακή εικόνα ενός συναδέλφου, μια άτυχη στιγμή που παραλίγο να οδηγήσει στη δολοφονία συναδέλφου και βεβαίως έχει προηγούμενο (…) Είναι τα αντικοινωνικά τοξικά αποβράσματα, τα οποία ζουν με αίμα αστυνομικού. Είναι βρικόλακες που ζουν με αίμα αστυνομικού. Χορτάσαμε ανέξοδες καταδίκες της βίας από όπου και αν προέρχεται», είπε. 

Oι αθλιότητες του εδώ:

Ο προαναφερόμενος μπάτσος και εκπρόσωπος των αστυνομικών ξαναχτυπά με αντι-ΚΚΕ παραλήρημα: “κινδυνεύει η δημοκρατίας της κυρίας Κανέλλη..." προσθέτοντας πως τάχα "αν τη βρίσουμε, αν πούμε για το κόμμα της, μπορεί να μας κρεμάσουν ανάποδα", αναπαράγοντας τη γνωστή προπαγάνδα για την υποτιθέμενη “ασυλία του ΚΚΕ”. Προς το τέλος της παρέμβασής του, απευθυνόμενος στο ΚΚΕ, με το ίδιο ειρωνικό υφάκι, είπε: “Ας μη μιλάνε και πολύ για αστυνομία, γιατί κάποια πράγματα είναι συνυφασμένα με την αστυνομία, με το τι πρεσβεύει ο καθένας”, υπονοώντας την καταστολή και τον αυταρχισμό που κατά τους ομοϊδεάτες του χρυσαυγίτες αποτελούσαν τα κύρια χαρακτηριστικά των σοσιαλιστικών καθεστώτων. 

Το πραγματικά σημαντικό δεν είναι το χρυσαυγίτικο παραλήρημα του Νταβούρα ατομικά, όσο το γεγονός ότι εμφανίζεται με τη θεσμική του ιδιότητα, χωρίς η ΠΟΑΣΥ να έχει προβεί σε ανάκληση της ιδιότητάς του ως αντιπροέδρου ή σε οποιαδήποτε ανακοίνωση διαχωρισμού της θέσης της από το βόρβορο που επανειλημμένα – με την αρωγή των τοπικών ΜΜΕ – εκτοξεύει κατά διαδηλωτών και πολιτικών φορέων.

Και για να τελειώνουμε, χωρίς πολλά – πολλά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. 

Αυτός ο τύπος εκπροσωπεί τους αστυνομικούς. Αυτός ο τύπος κυκλοφορεί ως αστυνομικός.

Κύριε Χρυσοχοΐδη και κ. Μητσοτάκη, έχετε πολιτική ευθύνη. Μάζεψτε τους μπατσαλήτες σας.

Βία είναι, αλλά

…

Βία. Το θέμα των ημερών. Πολλά έχουν γραφτεί και μπορούν ακόμα να περιγραφούν. Τη βιώνουμε καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, με συνεχώς αυξανόμενη ένταση, αφού είναι το κυρίαρχο μέσο με το οποίο επιβάλλεται πλέον το δίκιο του ισχυρού, μέσω του κρατικού μηχανισμού που ελέγχει.

• Βία είναι το 2021 να μη φτάνει η παροχή οξυγόνου στα νοσοκομεία για να καλύψει τις ανάγκες των ασθενών. Πόσο πιο γλαφυρό το «Capitalism means I can't breathe»;
• Βία είναι η παροχή Υγείας στα δημόσια νοσοκομεία να έχει φτάσει στο σημείο να είναι ένα ράντζο και μία μπουκάλα οξυγόνου στον διάδρομο, σε Covid και μη ασθενείς, ενώ στη διπλανή γειτονιά υπάρχουν ιδιωτικά νοσοκομεία - ξενοδοχεία με πολυδιαφημιζόμενες υπερσύγχρονες μονάδες που αξιοποιούνται για αφαίρεση ...σπίλων.
• Βία είναι τα ιδιωτικά νοσοκομεία που ακριβοπληρώνονται για να νοσηλεύουν ασθενείς οι οποίοι ...δεν χωράνε πλέον στα δημόσια νοσοκομεία μίας νόσου, να αποσπούν ειδικευόμενους από νοσοκομεία που πραγματικά στενάζουν.
• Βία είναι να βγαίνεις βόλτα με την οικογένειά σου στα χιλιόμετρα που σου επιτρέπονται και να τρως αναίτια ξύλο από τις ομάδες καταστολής. Επειδή πίσω από το «έτσι γουστάρω» του ΜΑΤατζή κρύβεται μία πολιτική εκφοβισμού και τρομοκρατίας, που στόχο έχει να μετατρέψει κάθε σκεπτόμενο μυαλό σε τυφλό πειθήνιο της πολιτικής του κέρδους.
• Βία είναι να κάνει η αστυνομία face control στα πανεπιστήμια, με παρουσία περισσότερων αστυνομικών μέσα στις σχολές από ό,τι καθηγητών και φοιτητών.
• Βία είναι να σε ξεγυμνώνουν και να σε σέρνουν στο πεζοδρόμιο επειδή ζητάς να ανοίξει η σχολή σου.
• Βία είναι να μην έχεις δουλειά.
• Βία είναι να μην έχεις για μέρες ολόκληρες νερό και ρεύμα σε περιοχές λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, λόγω μίας χιονόπτωσης.
• Βία είναι πολλά ακόμα, τα οποία συνοψίζονται στο ότι βία είναι να έχει μεγαλύτερη αξία το κέρδος των λίγων, σε σχέση με τις ανάγκες και τη ζωή όσων το παράγουν.

* * *

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του με βάση δικά του παραδείγματα. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν δείξει δείγματα γραφής σχετικά με την πολιτική που ακολουθούν, με τους νόμους που ψηφίζουν, με το τι ιεραρχούν. Η μία σε αγαστή συνεργασία με την επόμενη, καθώς αλληλοσυμπληρώνονται σαν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει «αύρες», ψηφίζει μνημόνια με το ροζ συννεφάκι του αριστερού και την ηττοπάθεια του «θα λογαριαστούμε μετά», και η ΝΔ συμπληρώνει το πλαίσιο με την ωμή βία και καταστολή, την απαγόρευση δημοκρατικών δικαιωμάτων με πρόσχημα την ομαλότητα και την πανδημία. Και οι δύο νομοθετούν για την προστασία των μεγάλων επιχειρήσεων, για τη διατήρηση των κερδών τους, και σε βάρος της ζωής μας, ξεζουμίζοντας ό,τι έχει απομείνει από τα κερδισμένα με αγώνες δικαιώματά μας. Μία λέξη μπορεί να περιγράψει την πολιτική και των δύο: Εγκληματική.

* * *

Το ερώτημα που μένει και έρχεται στη μεριά μας, στη μεριά των εργαζομένων, συνολικά του λαού, είναι: Για πόσο ακόμα θα τους αφήνουμε; Για πόσο θα σιωπάμε στους νεκρούς μας, για πόσο θα δεχόμαστε σαν κάτι αναμενόμενο την καταστολή, για πόσο θα ανεχόμαστε την εξαθλίωση και την ταπείνωση της αξιοπρέπειας για να θησαυρίζουν οι δυνάστες μας;

Ο καθένας έχει κάνει τις επιλογές του και με βάση αυτές θα πορευτεί. Φαίνεται όμως πως όταν χτίζουμε μία ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από τη διεκδίκηση όσων μας ανήκουν και δημιουργούμε ένα πλαίσιο κοινωνικής αλληλεγγύης, μπορούμε να γίνουμε ανίκητοι. Ας μη μείνουν οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών στη μνήμη μας ως φλόγες αντίστασης στο έγκλημα και στην εξαθλίωση. Μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε σπίθες αλλαγής, ξεριζώματος της σαπίλας, για να χτίσουμε τον κόσμο των αναγκών μας. Στο χέρι μας είναι, άλλωστε. Ξεκινάμε;

(Αναδημοσιεύεται από το πόρταλ «902.gr»)

Στέλλα ΑΓΓΕΛΟΓΛΟΥ
Γιατρός νευρολόγος στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας «Ο Αγ. Παντελεήμων»

Το κράτος έχει συνέχεια..

.

Με την οργανωμένη απειθαρχία από την αρχή της πανδημίας, εκατοντάδες σωματεία και φορείς στέλνουν μήνυμα πως οι διεκδικήσεις και οι αγώνες τους δεν αναστέλλονται, δεν αναβάλλονται, δεν μπαίνουν στο γύψο. Αναμετρούνται στην πράξη με τον κρατικό αυταρχισμό, δίνουν αγωνιστική απάντηση στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης και στην προσπάθεια τρομοκράτησης.

Με τους αγώνες τους ξεσκεπάζουν τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, πίσω από τις οποίες γίνεται προσπάθεια να κρυφτεί το πραγματικό υπόβαθρο της καταστολής, που είναι η άλλη όψη των πολιτικών ενσωμάτωσης και πάει χέρι χέρι με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης απ' όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις.

Αυτό το σκηνικό επαναλήφθηκε την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, στη συζήτηση για την αστυνομική βία και την κρατική καταστολή. Η μεταξύ τους αντιπαράθεση όμως, με αντιδεξιές κορόνες και χρεοκοπημένα ψευτοδιλήμματα, είναι έργο χιλιοπαιγμένο στην πλάτη του λαού, που τον θέλουν θεατή στη γωνία, «ουρά» της μιας ή της άλλης εκδοχής της αστικής πολιτικής.

Το κράτος έχει συνέχεια στην αντιλαϊκή επίθεση και την καταστολή. Η ΝΔ ετοιμάζει νέα φουρνιά αντεργατικών νομοσχεδίων και απαιτεί από τον λαό «να κάτσει στ' αυγά του» για να μη χαθεί το ...τρένο της ανάκαμψης για το κεφάλαιο.

Στις εκλογές του 2019 έκανε κεντρικό της σύνθημα την «ασφάλεια», στέλνοντας μήνυμα κρατικής πυγμής και προετοιμάζοντας το έδαφος για ένταση της καταστολής, στο φόντο των αδιεξόδων που μεγαλώνουν σήμερα για τον λαό από τη διαχείριση της πανδημίας και της νέας οικονομικής κρίσης με κριτήριο τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσιάζει την κρατική καταστολή ως «αποκλειστικότητα» του «κράτους της δεξιάς», έστελνε ως κυβέρνηση τα ΜΑΤ ενάντια σε εργαζόμενους, συνταξιούχους, ακόμα και μαθητές, παρέταξε πρώτος της αύρες απέναντι σε διαδηλωτές, για να εφαρμοστούν τα μέτρα των μνημονίων.

Κατέστειλε με αγριότητα αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, για να θωρακίσει τον «στρατηγικό διάλογο» με τις ΗΠΑ και ψήφισε νόμους που ενισχύουν τον αυταρχισμό θεσμικά και επιχειρησιακά, ενσωματώνοντας επικίνδυνες Οδηγίες της ΕΕ περί «τρομοκρατίας» και «ριζοσπαστισμού», που στη συνέχεια εμπλούτισε η ΝΔ.

Η στρατηγική τους σύμπλευση δεν κρύβεται ούτε στα ζητήματα διαχείρισης της πανδημίας. Αφού τον περασμένο Απρίλη έριξε το σύνθημα «θα λογαριαστούμε μετά», ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει τώρα υπουργό Υγείας «κοινής αποδοχής» με τη ΝΔ, αλλά και «επίταξη» του ιδιωτικού τομέα Υγείας με γενναίες κρατικές επιδοτήσεις, όπως κάνει η κυβέρνηση.

Στο έδαφος της υγείας - εμπόρευμα, προτείνει το λεγόμενο «νέο ΕΣΥ», που είναι ίδιο κι απαράλλαχτο με το παλιό, έχοντας πρωτοστατήσει και στις ΣΔΙΤ. Στην ίδια βάση μιλάει για προσωρινή άρση της πατέντας και όχι κατάργησή της, για να μη χάσουν οι πολυεθνικές του Φαρμάκου ούτε δεκάρα από τα αμύθητα κέρδη τους. Και ταυτόχρονα, διεκδικεί τον τίτλο του ικανότερου να διαμορφώσει προϋποθέσεις ανάκαμψης από την καπιταλιστική κρίση και να εγγυηθεί την «κοινωνική συναίνεση».

Ο λαός όμως έχει πείρα και γνώση και δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα που του στήνουν ξανά. Η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στην κλιμάκωση των αγώνων ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της σημερινής και όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων και των κομμάτων του κεφαλαίου, που θυσιάζει την υγεία, τα δικαιώματα, τις ανάγκες και τις ελευθερίες του λαού στο βωμό της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτόν το δρόμο δείχνουν οι εργαζόμενοι, που μέσα από τα σωματεία τους υπερασπίζονται αγωνιστικά την υγεία και τα δικαιώματά τους. Οι χιλιάδες φοιτητές με τους συλλόγους τους, που συνεχίζουν να παλεύουν ενάντια στο νόμο Κεραμέως - Χρυσοχοΐδη και διεκδικούν να ανοίξουν τώρα οι σχολές με όλα τα μέτρα προστασίας. Οι αγωνιστές υγειονομικοί και εργαζόμενοι στο δημόσιο σύστημα Υγείας, που παρά τις απειλές και τις συνδικαλιστικές διώξεις, αποκαλύπτουν τις ελλείψεις και μπαίνουν μπροστά για άμεσα μέτρα προστασίας της υγείας του λαού.

Αυτό το μήνυμα στέλνουν και τα συλλαλητήρια που διοργανώνουν σήμερα εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις, φορείς του κινήματος και φοιτητικοί σύλλογοι, στον έναν χρόνο από το ξέσπασμα της πανδημίας, καλώντας σε μαζική συμμετοχή και αγωνιστική κλιμάκωση.