Το Σφάλμα – Της εθνικής επετείου

 

Φρέσκο κομμάτι και από τα πιο δυνατά, στιχουργικά και όχι μόνο…
Μεθύστε με το αθάνατο κρασί της μουσικής του Σφάλματος.

Ας πέσουμε για περισσότερα από μύθους, εικόνες και μάρμαρα…

Αλλά πριν από αυτό, δώστε ένα λεπτό για να διαβάστε το συνοδευτικό κείμενο, αξίζει τον κόπο.

Την Κυριακή το πρωί έγινε γενικό προσκλητήριο του Α’ Τάγματος μπροστά στο Διοικητήριο. Μετά δόθηκε διαταγή να πάμε στο «Θέατρο» για να μας μιλήσουν. Οπως μπαίνουμε στη χαράδρα που είναι το θέατρο, μας κύκλωσαν ένοπλοι και πριν ακόμα διαμαρτυρηθούμε γι’ αυτό, άρχισαν να μας πυροβολούν. Σκοτώθηκαν 5 και τραυματίστηκαν 10. Κανένας μας δεν κουνήθηκε και φωνάξαμε «Αίσχος δολοφόνοι». Αυτοί σταματούν, τα χάνουν (…) Εμείς μαζευόμαστε μπροστά στο Διοικητήριο και ζητάμε να δούμε το διοικητή Βασιλόπουλο. Μετά από την έντονη απαίτησή μας παρουσιάζεται ο διοικητής και δέχεται μια επιτροπή από 4 στρατιώτες (…)

Μετά απ’ αυτά πάμε στις σκηνές μας, κηρύσσουμε απεργία πείνας, βάζουμε πένθη πάνω στις σκηνές και μένουμε κλεισμένοι μέσα. Η υπόλοιπη μέρα περνά ήσυχα. Τη Δευτέρα το πρωί μας μιλάει ο συνταγματάρχης Μπαϊρακτάρης μέσα από το περιπολικό που τριγυρνούσε γύρω από το νησί. Μας κατηγορεί για στάση. Είναι η πρώτη προσπάθεια διαστρέβλωσης των γεγονότων. Το μεσημέρι ξεφορτώνονται στο τάγμα μας τρία αυτοκίνητα με εγκληματίες του Γ’ Τάγματος. Χωρίς προειδοποίηση αρχίζουν να πυροβολούν.

Πεταγόμαστε απ’ τις σκηνές μας και μαζευόμαστε όλοι έξω από τις σκηνές του 2ου λόχου. Αμυνόμαστε με πέτρες και τα χέρια δίνοντας τα κορμιά μας στις σφαίρες. Οι νεκροί και οι τραυματίες αρχίζουν να γεμίζουν τους χώρους. Οσους βρίσκουν μέσα στις σκηνές τους εκτελούνε επιτόπου. Κτυπούν λυσσασμένα. Τραβιόμαστε κάτω απ’ τα μαγειρεία, ψάλλουμε τον εθνικό ύμνο, οι δολοφόνοι μας χτυπούν με αυτόματα, πολυβόλα.

Όσοι ρίχτηκαν για να σωθούν στη θάλασσα σκοτώθηκαν από το περιπολικό (λένε πώς κ’ ο ίδιος ο Μπαϊρακτάρης κτυπούσε). Υστερα από 1 ώρα μας συγκεντρώνουν σ’ έναν ανοιχτό χώρο, αρχίζουν να φωνάζουν ονόματα και να ξεδιαλέγουν. Αυτούς που πρωτοδιάλεξαν τους χτυπούν 15 λυσσασμένοι φρουροί με χοντρά ξύλα και τους σκοτώνουν με τα ξύλα. Εναν αφού τον δείρανε μέχρις αναισθησίας βγάζει ένας φρουρός το περίστροφο και τον εκτελεί μπροστά μας. Ξεχωρίζουν συνέχεια 120 για να τους περάσουν απ’ το στρατοδικείο.’

Η παραπάνω διήγηση δημοσιεύτηκε στον παράνομο «Ριζοσπάστη» στις 25-3-1948. Η συνταρακτική μαρτυρία αφορούσε την ομαδική σφαγή περισσότερων από 300 φαντάρων του Α’ Ειδικού Τάγματος Οπλιτών (ΕΤΟ) που έγινε στις 29 Φλεβάρη – 1 Μάρτη 1948 στο στρατόπεδο της Μακρονήσου, που είχε ξεκινήσει να λειτουργεί στις 28 Μάη 1947.

Το παρόν μουσικό κομμάτι είναι αφιερωμένο στους επίσημους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821.

beat, στίχοι, ερμηνεία – το σφάλμα
φωτογραφία – Κυκλοθυμία (από το fanzine DCIM)
χαιρετισμούς στον Jimmy Dyna για τη συμβολή του στο beat

Κάνε εγγραφή για να μαθαίνεις πρώτος τις καινούριες κυκλοφορίες: https://bit.ly/2Z5T5Lw​

παραγγελίες φούτερ/φανζίν/cd στο λινκ:
forms.gle/i9LwGYxamQwmYRzp6

βρες το σφάλμα εδώ:
https://soundcloud.com/anemistiri​
https://www.instagram.com/tosfalma​

βρες την κυκλοθυμία εδώ:
https://www.instagram.com/kyklothymia

Στίχοι

Είμαι ένα κράμα απο κλάμα, αναμονές σε ουρές και διλήμματα,
σαράβαλα αγροτικά και αγχωμένα στριφτά στα διαλείμματα
ψοφάς, μα βιαζόμαστε. το κάνεις θέμα που εσπάσε το νύχι σου;
μια Παναγίτσα στον τοίχο σου θυμίζει πως είσαι στην τύχη σου

μελέτη να βρεις δουλειά, γιατί δεν έχει φραγκάκια η μητέρα σου,
κι ας μη σ’αρέσει, τελειώνεις, μα η καριέρα δεν είναι στο χέρι σου.
χαρτιά, συναλλάγματα, μετά απομόνωση, τζόγος και φάρμακα
μα απ’ τα πληκτρολόγια, φέρανε μες στα δωμάτια τη φάμπρικα

Λοιπόν…
Το περιεχόμενο του μοντέρνου αυτού τραγουδιού
συνδέεται απευθείας με κλασική Ελλάδα
Φιλοσοφεί, φωτίζει, δημιουργεί, αγαπά,
προτρέπει, βελτιώνει, δυναμώνει, δίνει προοπτική

είναι ταπεινό να λες για την πείνα. σωστά με δικάζετε.
‘το Έθνος μεγαλουργεί, μα τραντάζεται όταν διχάζεται’…
πες, πώς να νιώσω, Πατρίδα, σταυρούς επισήμους κι αγήματα;
επαναπροωθήσεις στον Έβρο και βασανιστήρια στα τμήματα;

δεν έχω προγόνους μονάχα θεούς που γλεντάν με το Διόνυσο
τα κτήρια γκρεμίστηκαν, να ξεχαστεί τι έγινε στη Μακρόνησο
ζούμε στην προιστορία μας κι είναι μπροστά η εξημέρωση
μπήκε μισθός στη δουλεία μας, μα όχι και απελευθέρωση

κι είναι όλα ολοφάνερα, με το καλό τίποτα δεν κατάφερα
με κάνουν παράμερα για να πιαστώ κάτω από ξένα λάβαρα
κι όσο ζυγώνουν χειρότερα, μάθαμε να ζουμε βάρβαρα
ας πέσουμε για περισότερα από μύθους εικόνες και μάρμαρα

και κάπου εδώ, να μην ξεχάσουμε το ρόλο των φτωχών
σαν ένα πολύτιμο διακοσμητικό στοιχείο.
γιατί οι φτωχοί είναι ένα εξωτικό είδος.
είναι καλοδεχούμενοι μόνο όταν τραγουδάνε,
όταν διακινούν ναρκωτικά,
όταν χτυπιούνται μεταξύ τους στα γήπεδα,
όταν διασκεδάζουν με μακάβριο θέαμα
τους βαριεστημένους μικροαστούς.

αλίμονό τους όταν αρχίσουν να σκέφτονται για τον εαυτό τους,
για να τελειώσουν αυτό που άρχισαν.

Η ΕΛ.ΑΣ. ποτέ δεν σωπαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά… – Αστυνομική βία σε σιωπηρή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα

 

Δε θέλουν διαδηλώσεις στη γιορτή τους, να τους χαλάνε τη φιέστα και το “ωραίο κλίμα”. Δεν μπορούν να τους βλέπουν και να τους ακούνε, ακόμα και αν πρόκειται για σιωπηρή διαμαρτυρία. Ακόμα και αν πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό δρώμενο, με “αγαλματάκια ακούνητα”, σαν αυτό που έκαναν χτες καλλιτέχνες και σπουδαστές δραματικών σχολών στην πλατεία Συντάγματος. Σε τέτοιου είδους φιέστες δε χωράνε τα προβλήματα και οι εκφράσεις δυσαρέσκειας…

Οι ένστολοι κάφροι της ΕΛ.ΑΣ. επιστράτευσαν βία για να διαλύσουν μια συμβολική, ειρηνική κινητοποίηση, γιατί είναι το μόνο που ξέρουν και έχουν εντολή να κάνουν. Το βίντεο του φωρορεπόρτερ Σάββα Καρμανιόλα απαθανατίζει τη στιγμή που ένας ένστολος λεβέντης απωθεί βίαια με την ασπίδα του μία κοπέλα, που δεν κοιτάζει καν προς το μέρος του, χωρίς να έχει προηγηθεί το παραμικρό και ενώ ένας από τους διαδηλωτές επιχειρεί να εξηγήσει τον λόγο που έκαναν αυτή την κίνηση.

Νέες ένδοξες σελίδες και ανδραγαθήματα για τους Πραιτωριανούς του Χρυσοχοΐδη. Ή ταν ή επί τας…

Η ωμή βία του ένστολου ανθρωποφύλακα προκαλεί δικαιολογημένα αντιδράσεις. Ωστόσο δεν υπάρχει κανείς λόγος ανησυχίας, καθώς η ΓΑΔΑ ανακοίνωσε τη διενέργεια διοικητικής έρευνας για το περιστατικό. Κατά συνέπεια, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο και θα αποδοθούν ευθύνες. Πιθανότατα στην κοπέλα που “προκάλεσε” με τη στάση της τον αστυνομικό…

Μύθοι

 

Κατά την πανδημία «διαλύθηκε το στερεότυπο του "ανάλγητου" ιδιωτικού τομέα», είπε σε συνέντευξή του την Κυριακή ο πρωθυπουργός και γέλασαν μέχρι και οι πόρτες των ιδιωτικών κλινικών και των μεγάλων διαγνωστικών κέντρων. Εκείνες που την ώρα που ο «πόλεμος» - όπως λέει η κυβέρνηση - βρίσκεται στο αποκορύφωμά του, παραμένουν ερμητικά κλειστές για το λαό και για τις ανάγκες του. Ανοιγοκλείνουν μόνο όταν οι μέτοχοι νιώσουν ότι «οι δουλειές έπεσαν», με παχυλές αποζημιώσεις που πληρώνει ο λαός και μόνο για τους ασθενείς που είναι ...σχεδόν υγιείς, ακόμα και με μετακινήσεις γιατρών από το δημόσιο σύστημα Υγείας. Δεν είναι βέβαια τα μόνα παραδείγματα από την πανδημία που αποκάλυψαν τις «ευαισθησίες» των καπιταλιστών: Τι να «πρωτοθαυμάσει» κανείς; Από τις εκατόμβες νεκρών στα εμπορευματοποιημένα συστήματα Υγείας όπου Γης, τον «μαυραγοριτισμό» και τα «μαχαίρια» για τα ιατρικά είδη στο πρώτο κύμα της πανδημίας, μέχρι τις «πατέντες» και τις ομηρικές μάχες για τα εμβόλια, που γίνονται όπλο στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, η «ευαισθησία» του καπιταλιστικού κέρδους για τις λαϊκές ανάγκες αποτυπώνεται ανάγλυφα παντού. Οσο δε για τις «δωρεές» των καπιταλιστών που επικαλείται ο πρωθυπουργός, είναι όλες από τα «ψιλά» των αμύθητων κερδών, για να πατήσουν πιο γερά πόδι και στο εμπορευματοποιημένο δημόσιο σύστημα Υγείας. Επομένως όχι μόνο δεν αλλάζουν αυτήν την αλήθεια, αλλά επιβεβαιώνουν πως ο μόνος μύθος και το μόνο στερεότυπο που διαλύονται στην πανδημία είναι ότι δημόσια και ιδιωτική Υγεία μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά...

Εναν χρόνο μετά...

«Λίγα κρεβάτια και αναγκαζόμαστε και πάλι να επιλέξουμε ποιον θα θεραπεύσουμε... Οι ΜΕΘ είναι γεμάτες από ασθενείς Covid και συχνά αναβάλλουμε χειρουργικές επεμβάσεις για καρκίνο... Μας βάζουν μπροστά σε επιλογές που μας κάνουν να μην κοιμόμαστε τη νύχτα...». Εναν χρόνο μετά τις τραγικές εικόνες της περασμένης άνοιξης από την Ιταλία, οι νέες καταγγελίες του Πιερλουίτζι Βιάλε, διευθυντή μονάδας μολυσματικών ασθενειών σε νοσοκομείο της Μπολόνια, ακούγονται πολύ πιο τραγικά οικείες με την ασφυκτική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα αθωράκιστα δημόσια νοσοκομεία της Αττικής, λίγους μήνες μετά την αντίστοιχη κατάσταση στη Βόρεια Ελλάδα. «Εναν χρόνο μετά, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει είναι ότι είμαστε πολύ πιο κουρασμένοι...». Η κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης της Μαρία Πία Κλασαμόντε, προϊσταμένης ΜΕΘ σε νοσοκομείο της Ρώμης, είναι ίδια με τη φωνή που υψώνουν οι υγειονομικοί στη χώρα μας, καταγγέλλοντας τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, τη μετατροπή τους σε «μίας νόσου» σε βάρος της αντιμετώπισης άλλων σοβαρών ασθενειών, το γεγονός ότι ασθενείς - με ή χωρίς κορονοϊό - διασωληνώνονται εκτός ΜΕΘ και φτάνουν να περιμένουν ακόμα και τέσσερις μέρες μέχρι να βρεθεί κρεβάτι εντατικής θεραπείας, ενώ κάποιοι πεθαίνουν την ώρα που λίγο πιο δίπλα υπάρχουν κενά κρεβάτια, με εξοπλισμό και έμπειρο προσωπικό, σε μεγαθήρια του ιδιωτικού τομέα Υγείας, τον οποίο δεν αγγίζει ούτε τώρα η κυβέρνηση, για να συνεχιστεί η κερδοσκοπία μέσα στην πανδημία.

... πιο ορατός ο εχθρός

Στην Ελλάδα, στην Ιταλία - την 3η μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ - και σε όλο τον κόσμο, με όλες τις αστικές κυβερνήσεις, από όποια πλευρά κι αν το πιάσεις, από τα δημόσια συστήματα Υγείας που στενάζουν, τις συνέπειες της υποταγής των εμβολίων στα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, μέχρι την απουσία ουσιαστικών μέτρων προστασίας του λαού και τη συνολική αντιλαϊκή διαχείριση της πανδημίας, επιβεβαιώνεται ότι ο καπιταλισμός είναι «αγιάτρευτος ιός» και ότι αυτόν πρέπει να βάζει στο στόχαστρο η ενίσχυση της πάλης για άμεσα μέτρα προστασίας της ζωής και της υγείας των λαών.

Αντί επίταξης...

Αντί να επιτάξει χωρίς αποζημίωση τις μεγάλες κλινικές και τα διαγνωστικά κέντρα, αντί να εντάξει όλους τους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς σε ένα κρατικό σχέδιο αντιμετώπισης της πανδημίας, με έμφαση στην ΠΦΥ, αντί να προσλάβει μαζικά γιατρούς στα δημόσια νοσοκομεία, από τους εκατοντάδες ειδικευόμενους και άλλους που περιμένουν υπομονετικά να κάνουν ειδικότητα, αντί να μονιμοποιήσει τους χιλιάδες συμβασιούχους στο δημόσιο σύστημα Υγείας, η κυβέρνηση προκαλεί και κοροϊδεύει υγειονομικούς και ασθενείς, ανακοινώνοντας τη «συνεργασία» με μερικά ιδιωτικά θεραπευτήρια, με το αζημίωτο και μόνο για τα ήπια περιστατικά, με μετακινούμενους γιατρούς, που λείπουν από τα δημόσια νοσοκομεία. Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και η «επίταξη» μόλις 200 ιδιωτών γιατρών, που παρουσιάζεται σαν η κυβέρνηση να «έτριξε τα δόντια» στον ιδιωτικό τομέα, απογειώνοντας τον εμπαιγμό, αφού στην πραγματικότητα η απόφαση αυτή αποτελεί άλλοθι για την ασυλία που απολαμβάνουν οι μεγαλοκλινικάρχες και τα κέρδη τους σε συνθήκες πανδημίας.

... κοροϊδία

Το πιο εξοργιστικό όμως είναι ότι η κυβέρνηση αξιοποιεί τις δηλώσεις ορισμένων μεγαλογιατρών συνδικαλιστών του ιδιωτικού τομέα για να δικαιολογήσει την περιορισμένη «προσφορά» στην αντιμετώπιση της πανδημίας ως έλλειψη «φιλότιμου», «αλληλεγγύης», ακόμα και ως καταπάτηση του όρκου του Ιπποκράτη. Προσπαθεί έτσι να κρύψει τις τεράστιες ευθύνες της για το σημερινό χάλι στην Υγεία, που δεν προέκυψε βέβαια από το πουθενά. Η εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας, που υπηρετούν με την πολιτική τους όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις, έχει στον πυρήνα της το «πλήρωνε για να έχεις», το άνοιγμα νέων κερδοφόρων πεδίων δράσης για το κεφάλαιο, τις συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα της Υγείας, που πληρώνει πολλαπλά ο λαός, με πρώτο θύμα τις σύγχρονες ανάγκες του. Αυτήν τη λογική, μακριά από τα συμφέροντα του λαού, αλλά και των χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων γιατρών, υπηρετούν και οι πλειοψηφίες στα επιστημονικά και συνδικαλιστικά τους όργανα, στηρίζοντας φανατικά την αντιλαϊκή πολιτική στην Υγεία. Γι' αυτό είναι κοροϊδία ο «καβγάς» που στήνει η κυβέρνηση μαζί τους.

Ριζοσπάστης 

Σε επικίνδυνα νερά

Με αφορμή τις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, τον ελλιμενισμό του αμερικανικού αεροπλανοφόρου «Αϊζενχάουερ» στη Σούδα και την εκεί επίσκεψη Μητσοτάκη, τα επετειακά μηνύματα του Μπάιντεν και άλλων εκπροσώπων του ευρωατλαντικού άξονα, δίνουν και παίρνουν οι δηλώσεις και οι αναλύσεις για τους «διαχρονικούς» και «πρωτίστως αξιακούς δεσμούς» της Ελλάδας με τις ΗΠΑ και τους άλλους «σύγχρονους συμμάχους» της.

Με απίθανα λογικά «άλματα» από την Επανάσταση του '21 στο σήμερα, παρουσιάζεται ως «εγγύηση» για τα κυριαρχικά δικαιώματα και την ασφάλεια του λαού το γεγονός ότι αυτοί οι «δεσμοί» και η στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ είναι «πιο ισχυροί από ποτέ».

Αυτό όμως που είναι πιο ισχυρό από ποτέ, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, είναι η βαθιά και επικίνδυνη εμπλοκή του λαού και της χώρας στα βρώμικα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή, την ίδια ώρα που οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, εντείνονται στρατιωτικές προετοιμασίες και πολλά φιτίλια είναι ήδη αναμμένα.

Στο όνομα λοιπόν της γεωστρατηγικής αναβάθμισης της αστικής τάξης, 200 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 όλη η χώρα και οι υποδομές της, λιμάνια, αεροδρόμια, δίκτυα, μετατρέπονται σε μια απέραντη βάση - ορμητήριο αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων, που επεκτείνονται σε όλη την ευρύτερη περιοχή.

Καθόλου τυχαία, στο επετειακό μήνυμά του προς την Ελλάδα ο Αμερικανός Πρόεδρος αναφέρθηκε στην «καίρια σημασία» της Ελλάδας για τα γνωστά ιμπεριαλιστικά σχέδια... «παροχής σταθερότητας», στις «περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και των Δυτικών Βαλκανίων», ενώ στο ίδιο μήκος κύματος ο Τζ. Πάιατ ανέφερε ότι «η στήριξη που προσφέρει η Ελλάδα είναι απαραίτητη για την παρουσία των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο».

Με δυο λόγια, η κυβέρνηση και όλα τα αστικά κόμματα και επιτελεία μιλούν για «ασφάλεια» και «σταθερότητα», την ίδια ώρα που αυξάνεται ο κίνδυνος στοχοποίησης και μπαίνουμε στο μάτι του κυκλώνα με κάθε τρόπο: Με τις βάσεις που φυτρώνουν και αναβαθμίζονται σε όλη την Ελλάδα, με αποστολή δυνάμεων και οπλικών συστημάτων σε ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό, με τη μετατροπή της χώρας σε προγεφύρωμα για τις ΝΑΤΟικές πρόβες πολέμου απέναντι σε ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως με τη γιγάντια άσκηση «Defender Europe 21», που βάζει στο στόχαστρο τη Ρωσία.

Μιλούν για «διασφάλιση» των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας απέναντι στις απαράδεκτες διεκδικήσεις της Τουρκίας, όταν η επιθετικότητα της τουρκικής κυβέρνησης εκδηλώνεται με ευρωατλαντικές πλάτες, ενώ εντός αυτού του πλαισίου προωθούνται και οι «λύσεις» συνεκμετάλλευσης για τους υδρογονάνθρακες.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν άλλωστε και οι πυκνές εξελίξεις της τρέχουσας βδομάδας στο συνολικότερο παζάρι ΕΕ - ΝΑΤΟ με την Αγκυρα, όπως και οι διαρκείς «υπενθυμίσεις» από τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών και τον γγ του ΝΑΤΟ για το πόσο «πολύτιμος σύμμαχος» είναι η Τουρκία.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι τα ίδια αστικά επιτελεία, στην πρεμούρα τους να καμουφλάρουν τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, παρουσίαζαν με πανομοιότυπες αναλύσεις την παρουσία του αεροπλανοφόρου των ΗΠΑ στη Σούδα ως «ηχηρό μήνυμα για την ισχυρή στρατιωτική συνεργασία» και κατά συνέπεια για την «αναβάθμιση της Ελλάδας», όταν μόλις λίγες μέρες πριν το ίδιο αεροπλανοφόρο πραγματοποιούσε συνεκπαίδευση με το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό στη Μεσόγειο, με τη διοίκηση του 6ου Στόλου να διατυμπανίζει την «ευχαρίστηση να συνεργαζόμαστε με τους Τούρκους συμμάχους μας»...

Το ολοένα και βαθύτερο χώσιμο της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για λογαριασμό της ελληνικής αστικής τάξης δεν αποτελεί ούτε «ενίσχυση της χώρας», ούτε διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, ούτε παράγοντα ειρήνης και ασφάλειας για τον ελληνικό και όλους τους άλλους λαούς της περιοχής.

Σε πλήρη αντίθεση με αυτήν την πολιτική και την προπαγάνδα που τη συνοδεύει, ο σύγχρονος πατριωτισμός για το λαό είναι η πάλη για απεμπλοκή από αυτούς τους επικίνδυνους σχεδιασμούς, για να φύγουν οι βάσεις, για αποδέσμευση της χώρας από ΝΑΤΟ - ΕΕ και κάθε άλλη ιμπεριαλιστική ένωση, με το λαό αφέντη στον τόπο του. Σύγχρονος λαϊκός πατριωτισμός είναι η πάλη για αυτό που σήμερα κυλά τον τροχό της Ιστορίας προς τα μπρος, η πάλη για την επαναστατική ανατροπή.

Το εθνικιστικό κιτς αντεπιτίθεται – 21 καβαλάρηδες στους δρόμους της Γλυφάδας, με απόφαση δημάρχου

 

Δεν είναι τα 40 παλικάρια που παν να πατήσουν την Τριπολιτσά. Είναι περίπου τα μισά, έχουν δύο αιώνες χρονική απόσταση και είναι οι έφιπποι τσολιάδες με τις φουστανέλες, που κατέβηκαν από τον Υμηττό και κυκλοφορούν στους δρόμους της Γλυφάδας, για να τιμήσουν τα 200 χρόνια από την Επανάσταση. Κρατάνε διάφορα τοπικά λάβαρα της εποχής και έχουν συνοδεία δημοτικής μουσικής, ενώ η κυκλοφορία στους δρόμους της πόλης διακόπτεται για να παρελάσει το ιππικό…

Μετά τη σημαία-σεντόνι που σκέπασε τον Υμηττό, έρχεται άλλη μια απόφαση του δημάρχου Γλυφάδας Γ. Παπανικολάου να κάνει τάχα υπερήφανους τους Έλληνες -και πολλούς δημότες της πόλης να ντρέπονται να πουν από πού είναι. Και αυτό είναι απλώς ένα μικρό δείγμα της κιτς αισθητικής της κυρίαρχης τάξης, αλλά και όσων χάσαμε (ή γλιτώσαμε) εξαιτίας των περιορισμών με τον κορονοϊό.

Απάτη μεγατόνων της Τράπεζας Πειραιώς σε βάρος του ελληνικού δημοσίου

 

                 

• Facebook
• Twitter
• Print
• Email

Πηγη: Λεωνίδας Βατικιώτης / kommon.gr 

Το ελληνικό δημόσιο, όπως έχουν κατ’ επανάληψη δηλώσει στελέχη πρώτης γραμμής από τον Άδωνη Γεωργιάδη μέχρι τον Άκη Σκέρτσο και την Μενδώνη, δεν έχει λεφτά για Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Ούτε για την ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, ούτε για την επιδότηση των καλλιτεχνών και των ανθρώπων του πολιτισμού.

Το ελληνικό δημόσιο όμως έχει δισεκατομμύρια να χαρίζει στους τραπεζίτες που εδώ και δώδεκα χρόνια, αρχής γενομένης από τα 28 δισ. ευρώ του 2008, απομυζούν τον κρατικό κορβανά. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν εξελιχθεί σε μαύρη τρύπα, που ανεξαρτήτως κυβερνήσεως και οικονομικής συγκυρίας είναι με το χέρι απλωμένο και ζητούν συνεχώς λεφτά. Τις περισσότερες δε φορές, δεν είναι καν ανάγκη να ζητήσουν. Κάθε κυβέρνηση τους παρέχει τα αναγκαία πριν καν το αιτηθούν ακόμη κι εν κρυπτώ, όπως ακριβώς έκανε τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ.

Οι ακαθαρσίες του τραπεζικού συστήματος ξεχείλισαν για μια ακόμη φορά την προηγούμενη εβδομάδα, μεταξύ Δευτέρας 15 και Παρασκευής 19 Μαρτίου, όταν η τιμή της μετοχής της Τράπεζας Πειραιώς, την μια μέρα (Τρίτη 16/3) κατέγραψε μια ασυνήθιστη άνοδο  (+26% στα 0,94% ευρώ) και την άλλη (Παρασκευή 19/3) καταποντίστηκε (-43% στα 0,53 ευρώ). Αυτό που προηγήθηκε και μεσολάβησε μεταξύ των δύο γεγονότων δεν ήταν η ανακοίνωση των οικονομικών αποτελεσμάτων του 2020 που έδειχναν ζημιά της τάξης των 520 εκ. ευρώ. Ήταν ένα σχέδιο αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας που ισοδυναμεί με λεηλασία τόσο του ελληνικού δημοσίου όσο και πολλών μικρομετόχων της Τράπεζας Πειραιώς. Κι αν οι αντιδράσεις μετά την ανακοίνωση μπορούν να θεωρηθούν φυσιολογικές κι αναμενόμενες, βάσει των ανακοινώσεων, όσες προηγήθηκαν παραπέμπουν σε εσωτερική πληροφόρηση για τα επικείμενα σχέδια και χειραγώγηση μετοχών προς όφελος όσων ήξεραν κι έγκαιρα προέβησαν στις απαραίτητες αγοραπωλησίες, σε βάρος των υπόλοιπων μετόχων!

Το σχέδιο αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου ύψους 1 δισ. ευρώ είναι μια άσκηση στην προηγμένη χρηματοοικονομική μηχανική, ένας λαβύρινθος ακόμη και για επαγγελματίες τραπεζίτες, που ακόμη κι όταν αποσαφηνιστεί στις λεπτομέρειες του, γίνεται καθαρό ότι σφύζει από πλήθος αδιαφανών σημείων που φωτογραφίζουν σκοτεινές συμφωνίες στα παρασκήνια. Σε αδρές γραμμές το σχέδιο αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς, που θα υποβληθεί στη γενική συνέλευση των μετόχων της 7^ης Απριλίου, βάσει της επίσημης ανακοίνωσης που εκδόθηκε την Τρίτη 16/3 έχει ως εξής: «Λευκή επιταγή» στο Διοικητικό Συμβούλιο της τράπεζας να περιορίσει ή να καταργήσει το προτιμησιακό δικαίωμα των υφιστάμενων μετόχων στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Αύξηση της ονομαστικής αξίας κάθε μετοχής με ταυτόχρονη μείωση του αριθμού τους, μέσω της συνένωσής τους (reverse split), με στόχο 1 νέα μετοχή να αντιστοιχεί σε 16,5 παλιές (στην τιμή των 6 ευρώ ανά μετοχή) και κεφαλαιοποίηση μέρους του αποθεματικού.

Τέλος, μείωση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας, μέσω μείωσης της ονομαστικής αξίας κάθε μετοχής, με σκοπό τη δημιουργία ειδικού αποθεματικού, που αναμένεται να φτάσει τα 4,93 δισ. ευρώ. Και, το …καλύτερο: Παροχή εξουσιοδότησης στο Διοικητικό Συμβούλιο να θεσπίσει πρόγραμμα διάθεσης μετοχών σε στελέχη της διοίκησης, με την μορφή δικαιωμάτων προαίρεσης για απόκτηση μετοχών (stock options). Όρος που ισοδυναμεί με σκάνδαλο, μιας και δεν υπάρχει στον κόσμο άλλος κλάδος που να είναι χρεοκοπημένος εδώ και μια δεκαετία, να σιτίζεται από τον κρατικό κορβανά και τα στελέχη του να μοιράζουν μεταξύ τους μπόνους εκατομμυρίων, προς επιβράβευση προφανώς της  επινοητικότητάς τους να υφαρπάζουν δημόσιο χρήμα.

Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω «ασκήσεων» θα είναι η ραγδαία υποτίμηση της αξίας του χαρτοφυλακίου των σημερινών μετόχων της τράπεζας, που θα αποκλειστούν από τη νέα μετοχική σύνθεση κι οι επενδύσεις τους θα αποδειχθούν απλώς …προσάναμμα. Αυτό το «άδειασμα» ακόμη κι αν αποδεικνύει πόσο κενές περιεχομένου και παραπλανητικές είναι έννοιες όπως «λαϊκός καπιταλισμός», «εταιρική διακυβέρνηση» και «λογοδοσία των διοικήσεων», ελάχιστη σημασία θα είχε για την κοινωνία αν δεν συνοδευόταν από το ξάφρισμα των δικών μας «αποθεματικών». Γιατί, στην περίπτωση της Πειραιώς όταν αναφερόμαστε σε μετόχους ο λόγος γίνεται για το ελληνικό δημόσιο που κατέχει, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το 61,34% των μετοχών της τράπεζας κι είναι κατά συνέπεια ο μεγαλύτερος μέτοχος.

Οι απάτες της Τράπεζας Πειραιώς ποτέ δε θα υλοποιούνταν αν δεν είχαν τουλάχιστον την έγκριση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, των αρμόδιων υπουργών Χρ. Σταϊκούρα και Γ. Ζαβού και φυσικά του κεντρικού τραπεζίτη Γ. Σταϊκούρα, δηλαδή όλων αυτών που …κηρύσσουν την λιτότητα, θεωρούν αχρείαστη σπατάλη τις επενδύσεις στην υγεία και κίνδυνο για την μακροοικονομική σταθερότητα την αύξηση του κατώτατου μισθού για εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτούς που αναγκάζονται να επιβιώνουν με 534 ευρώ τον μήνα. Όλοι αυτοί τώρα εν χορώ και κυρίως εν κρυπτώ θα χαρίσουν εκατοντάδες εκατομμύρια στην Τράπεζα Πειραιώς, τα οποία θα προστεθούν στα 1,1 δισ. ευρώ ζημιάς που υπέστη το ελληνικό δημόσιο από την Τράπεζα Πειραιώς, όταν το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αποφάσισε την μη αποπληρωμή για το 2020 του τοκομεριδίου των μετατρέψιμων ομολογιών (CoCos) της Πειραιώς.

Την πρόταση αυτή στήριξαν επίσης τα μέλη της Διοίκησης του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που υποτίθεται ότι μεριμνούν για τα συμφέροντα του δημοσίου, ξέροντας ότι διαθέτουν νομική ασυλία και απαλλάσσονται κάθε ποινικής ευθύνης για τις αποφάσεις τους. Μπορούν επομένως να ψηφίζουν άφοβα υπέρ της τραπεζικής ολιγαρχίας, κατ’ εντολή προφανώς του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, υλοποιώντας πίσω από τις κουρτίνες μια σκανδαλώδη μεταβίβαση πλούτου από τους εργαζόμενους στους τραπεζίτες.

Η υποταγή της κυβέρνησης Μητσοτάκη στους αργυρώνητους απατεώνες των τραπεζών είναι τόσο ολοκληρωτική ώστε πριν δώσουν το πράσινο φως στη λεηλασία των δημοσίων ταμείων από την Τράπεζα Πειραιώς, η οποία μάλιστα θα μάλιστα αδρά τα στελέχη της για αυτή την αγυρτεία μέσω stock options, έδωσε  το πράσινο φως για μια άλλη απάτη υπό τον διακριτικό τίτλο «hive down». Η διακριτικότητα επιβλήθηκε ώστε να μη γίνει γνωστή στην κοινωνία η σκανδαλώδης αυθαιρεσία τους, που για μια ακόμη φορά οδήγησε να γράφονται νόμοι κατ’ εντολήν των τραπεζιτών. Συγκεκριμένα, όπως είναι γνωστό, οι τράπεζες επιβιώνουν επειδή δεν πληρώνουν φόρους. Πρόκειται για τους γνωστούς «αναβαλλόμενους φόρους», όπως αποκαλούνται οι φόροι που δεν καταβάλλουν οι τράπεζες.

Με βάση εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδας, που περιλαμβάνονται στην πρόσφατη έκθεση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας οι αναβαλλόμενοι φόροι τον Σεπτέμβριο του 2020 ανέρχονταν σε 15 δισ. ευρώ ή το 54% των εποπτικών κεφαλαίων. Μάλιστα βάσει των προβλέψεων για αύξηση των Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων λόγω πανδημίας (που εκτιμώνται σε 8-10 δις. ευρώ επιπλέον) αναμένεται ότι το 2021 το ύψος των αναβαλλόμενων φόρων θα ανέλθει στο 75% των εποπτικών κεφαλαίων. Με άλλα λόγια, αν οι τράπεζες έπρεπε να πληρώνουν φόρους, όπως κάνουν όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα στην Ελλάδα και όλο τον κόσμο, θα είχαν κλείσει προ πολλού.

Το δικαίωμα της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας να μην πληρώνει φόρους ψηφίσθηκε, υπό την αίρεση ότι αν ακόμη και τότε, που θα έχει απολαύσει αυτό το σκανδαλώδες προνόμιο, η τράπεζα εμφανίσει ζημιά, θα είναι υποχρεωμένη να εκδώσει μετοχές υπέρ του δημοσίου. Να κρατικοποιηθεί με άλλα λόγια. Όταν ωστόσο οι τράπεζες εμφάνισαν ζημιές, όπως έγινε με την Πειραιώς, εφαρμόστηκε το τρικ του hive-down: Μια μορφή εταιρικού μετασχηματισμού που ακύρωσε τις προβλέψεις του νόμου, μεταφέροντας τα δικαιώματα της τράπεζας σε μια νέα τραπεζική εταιρία κι αφήνοντας την υποχρέωση για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου υπέρ του δημοσίου που απέρρεε από το νόμο Χαρδούβελη στο κουφάρι της παλιάς τράπεζας. Πρόκειται για ένα ακόμη σκάνδαλο, το οποίο αξιοποίησαν ως τώρα Εθνική, Alpha και Πειραιώς, που γίνεται καλύτερα εμφανές αν σκεφτούμε τι θα πάθαινε κάθε κοινός θνητός αν επιχειρούσε την ώρα που έπρεπε να ενεργοποιηθεί ένα δικαίωμα του δημοσίου επί τηες περιουσίας του, αποφάσιζε να φτιάξει μια νέα εταιρεία για να ξεγλιστρήσει από την υποχρέωση που με νόμο (!) είχε αναλάβει, ως αντιστάθμισμα ή κάτω όριο για να αποκτήσει ένα σκανδαλώδες προνόμιο.

Το ακόμη καλύτερο είναι πώς δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν κι άλλα hive-down! Η πρόθεση των τραπεζών να εκμεταλλευτούν το σκανδαλώδες πλαίσιο του «Ηρακλή» για να ξεφορτωθούν από το χαρτοφυλάκιο τους (πράσινα και κόκκινα) δάνεια  θα γεννήσει ζημιές, που θα καταστήσουν επιτακτική την εφαρμογή του νόμου για έκδοση μετοχών υπέρ του δημοσίου. Και τότε θα δημιουργήσουν νέες θυγατρικές, και νέες ζημιές αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά αυτό που ξέρουμε πάνω από δέκα χρόνια: ότι αποτελούν μαύρη τρύπα όχι μόνο για την ίδια την οικονομία, όπως δείχνει η απροθυμία τους να δανείσουν με ανεκτούς, δηλαδή μη τοκογλυφικούς, όρους ακόμη και σε ένα περιβάλλον αρνητικών επιτοκίων, αλλά και για τα δημόσια οικονομικά και την τσέπη των φορολογουμένων.

Γι’ αυτό το λόγο η εθνικοποίησή τους, ακόμη και τώρα, είναι μονόδρομος για να πάψουν να λειτουργούν σαν βδέλλες και παράσιτα…

Αντεργατικά σκουπίδια

«Μπορείς να δουλεύεις τη μια περίοδο 10 ώρες και μια άλλη 6 ώρες ή να παίρνεις ρεπό. Αυτό μπορεί να είναι και διευκόλυνση για κάποιους», έλεγε τις προάλλες ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης, παρουσιάζοντας περίπου ως ...ευεργετικό μέτρο για τους εργαζόμενους την επιβολή του 10ωρου με ατομικές συμβάσεις και την οριστική κατάργηση του 8ωρου, που ετοιμάζει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά.

Για το «καλό» του εργαζόμενου, λοιπόν, προστίθενται δύο επιπλέον ώρες στο 8ωρο, επεκτείνοντας τον απλήρωτο χρόνο εργασίας, το χρόνο δηλαδή που παράγει κέρδη για το αφεντικό του. Για το καλό του, μέσα από τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, σε συνέχεια ανάλογων ρυθμίσεων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, μπαίνει ταφόπλακα στον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας. Για το καλό του, σμπαραλιάζεται ο εργάσιμος χρόνος, ο προσωπικός και οικογενειακός προγραμματισμός.

Ομως, όσο προπαγανδιστικό μελάνι και αν χύσει η κυβέρνηση, τα αντεργατικά σκουπίδια δεν γίνονται στολίδια. Αλλωστε, η εργατική τάξη έχει πλούσια εμπειρία από σκληρές αντεργατικές αναδιαρθρώσεις που πάντα «σερβίρονταν» για το ...καλό της!

Ηταν πριν δυο δεκαετίες, όταν προωθώντας τη μερική απασχόληση, οι τότε κυβερνήσεις, η εργοδοσία και από κοντά η συνδικαλιστική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ τη διαφήμιζαν ως μια «εναλλακτική» μορφή απασχόλησης, ειδικά για τις γυναίκες, που θα μπορούσαν τάχα να συνδυάζουν το μειωμένο ωράριο με τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις.

Βλέποντας τη γυναίκα ως χρυσωρυχείο για τα κέρδη τους και πατώντας στην ανάγκη της να βρει δουλειά, χωρίς το κράτος να της εξασφαλίζει τις οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για να απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις του νοικοκυριού, που το ίδιο το σύστημα της φορτώνει, παρουσίαζαν περίπου ως «μάννα εξ ουρανού» τη μερική απασχόληση, που άνοιγε το δρόμο για συνολικότερες ανατροπές σε βάρος ανδρών και γυναικών.

Αυτό ακριβώς κρυβόταν πίσω από τις μεθοδεύσεις κυβέρνησης και εργοδοσίας. Γι' αυτό σήμερα το 30% των μισθωτών, άνδρες και γυναίκες, εργάζεται με σύμβαση μερικής απασχόλησης, ο κατώτερος μισθός δεν ξεπερνά τα 300 ευρώ μεικτά, συμπιέζοντας και τον μέσο μισθό, ενώ όσον αφορά τις νέες συμβάσεις, τουλάχιστον το 50% είναι μερικής απασχόλησης. Οχι βέβαια από «επιλογή», αλλά επειδή η εργοδοσία μπορεί έτσι να έχει τον εργαζόμενο όσο και όποτε τον χρειάζεται και να τον διώχνει ευκολότερα μέσω των συμβάσεων ορισμένου χρόνου.

Κατά τον ίδιο τρόπο, σήμερα προβάλλεται η τηλεργασία ως «εναλλακτική» μορφή απασχόλησης, που στόχο έχει να διευκολύνει τάχα τους εργαζόμενους. Τα «καλά» της βέβαια τα ζουν από πρώτο χέρι όσοι εξαιτίας της πανδημίας βρέθηκαν στη θέση να μετατρέψουν το σπίτι τους σε χώρο δουλειάς, στριμωγμένοι με τις οικογένειές τους σε λίγα τετραγωνικά, κρεμασμένοι από το τηλέφωνο και την οθόνη του υπολογιστή, για να ανταποκρίνονται άμεσα και οποιαδήποτε ώρα στις απαιτήσεις της εργοδοσίας.

Πολύ πριν την πανδημία, οι επιχειρηματικοί όμιλοι είχαν εκτιμήσει το πολλαπλό όφελος που έχει η τηλεργασία για τα κέρδη τους, με την αύξηση της παραγωγικότητας, το «σβήσιμο» των ορίων ανάμεσα στον εργάσιμο και μη εργάσιμο χρόνο, την εξοικονόμηση από λειτουργικά έξοδα γραφείων, την ανάθεση στον εργαζόμενο του κόστους απόκτησης και συντήρησης των εργαλείων της δουλειάς.

Προτεραιότητά τους ήταν η γενίκευση της τηλεργασίας. Και η εφαρμογή της σε μεγάλη κλίμακα την περίοδο της πανδημίας τούς άνοιξε κυριολεκτικά την όρεξη. Εφτασε μάλιστα ο πρωθυπουργός με θράσος να διαφημίζει τα «καλά» της τηλεργασίας για τους νέους, λέγοντας ότι Ελλάδα «δεν είναι μόνο οι όμορφες παραλίες», αλλά και η ...δυνατότητα να δουλεύουν από όπου κι αν βρίσκονται, με μόνο εφόδιο μια αξιόπιστη διαδικτυακή σύνδεση!

Στο ίδιο μοτίβο, η κυβέρνηση παρουσιάζει την καραμπινάτη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επικουρικών συντάξεων ως «απελευθέρωση» δήθεν του εργαζόμενου, που «θα πάρει στα χέρια του» την Ασφάλισή του και θα την προσαρμόσει στις ιδιαίτερες ανάγκες του. Πρόκειται για ακόμα μια απάτη ολκής, με την παραπέρα ιδιωτικοποίηση και μετατροπή της Κοινωνικής Ασφάλισης σε ατομική υπόθεση, με παροχές που θα εξαρτώνται όχι βέβαια από τις ανάγκες, αλλά από την τσέπη του κάθε ασφαλισμένου.

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι αυτά που η κυβέρνηση εμφανίζει ως «νέα» και «σύγχρονα», ακόμα και «καινοτόμα» μέτρα δήθεν «διευκόλυνσης» ή «ανακούφισης» των εργαζομένων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά «επανέκδοση» των ίδιων και χιλιοχρησιμοποιημένων εργαλείων για την ένταση της εκμετάλλευσης. Είναι ταυτόχρονα και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς η εξέλιξη της επιστήμης και η ενσωμάτωση των επιτευγμάτων της στην παραγωγή αξιοποιούνται σε βάρος των εργαζομένων, ενώ θα έπρεπε να μειώνεται ο χρόνος εργασίας και να βελτιώνονται οι συνθήκες δουλειάς.

Οση χρυσόσκονη κι αν ρίχνουν κυβερνήσεις και εργοδότες, η βαρβαρότητα του καπιταλισμού δεν μπορεί να κρυφτεί. Μπροστά και στα νέα μέτρα, η οργάνωση της πάλης και της αντεπίθεσης, η διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών είναι μονόδρομος για τους εργαζόμενους. Το εμπόδιο για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής είναι η οργάνωση της παραγωγής με κριτήριο το κέρδος κι αυτό είναι που πρέπει να φύγει από τη μέση.

Για γέλια και για κλάματα – Επίταξαν γιατρό που είχε ενταχθεί ήδη εθελοντικά σε δημόσιο νοσοκομείο!

 

Θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα, αυτό που αναδεικνύει η ΟΕΝΓΕ με ανάρτησή της, σε μια περίοδο που τα δημόσια νοσοκομεία της Αττικής «βρίσκονται σε πόλεμο». Ιδιώτης γιατρός εντάχθηκε εθελοντικά στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας εδώ και δύο εβδομάδες για να βοηθήσει σε αυτή τη μάχη.

Σήμερα, η κυβέρνηση τον επίταξε για άλλο Νοσοκομείο («Αλεξάνδρας»), παρότι αύριο θα έμπαινε σε εφημερία στο ΓΚ Νίκαιας.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση κάνει πως δεν ακούει το αίτημα των υγειονομικών για επίταξη των ιδιωτικών κλινικών για να σωθούν ανθρώπινες ζωές».

Πηγή: 902.gr

Δείτε εδώ μια αντίστοιχη μαρτυρία από άλλον γιατρό-παθολόγο, που είχε δηλώσει εθελοντής, αλλά του ήρθε το χαρτί της επιστράτευσης…

Γιατί απέτυχε το "σωτήριο σχέδιο" ολοκληρωτικής ιδιωτικοποίησης της Υγείας

 

Θυμάστε την κα Μιράντα Ξαφά που έλεγε ότι για να υπάρξει ανάπτυξη και καλύτερη παροχή Υγείας πρέπει να καταργηθούν το ΕΣΥ και τα κρατικά νοσοκομεία;

 Θυμάστε τον Άδωνι να κλείνει κρατικές κλινικές και νοσοκομεία γιατί με την κατάργηση του κρατισμού στην Υγεία, ο λαός θα απολάμβανε καλύτερη, φθηνότερη και ταχύτερη παροχή Υγείας;

 Ε, ξέρετε γιατί απέτυχε το σωτήριο σχέδιο; Δεν ξέρετε! Είναι κρατικό μυστικό αλλά εγώ θα το πω εν γνώσει των συνεπειών του νόμου: Διατάχθηκε… ΕΔΕ και κατέληξε ότι: Μέσα στον κρατικό μηχανισμό και στην κυβέρνηση εισχώρησαν κρυπτοκομμουνισταί και Σοβιετικοί που μπλόκαραν την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση της Υγείας! Γι αυτό παρουσιάζεται αυτό το χάλι σήμερα. Εξ αιτίας κρυπτοκομμουνιστών και Σοβιετικών που συνεπικουρούνταν από αριστερούς διαδηλωτές!

 Όπως μάλιστα μου είπε μυστική πηγή, στο τέλος του πορίσματος υπήρχε το εξής φοβερό, ρητορικό, ερώτημα: «Φαντάζεστε τι… συγκλονιστικές επιτυχίες θα είχαμε τώρα με τον κορονοϊό, αν δεν υπήρχαν κρυπτοκομμουνισταί και Σοβιετικοί; 

  Εσείς τώρα που μάθατε την αιτία του δράματος που ζούμε, φαντάζεστε τι «συγκλονιστικές επιτυχίες» θα είχαμε τώρα με τον κορονοϊό, αν δεν υπήρχαν κρυπτοκομμουνισταί και Σοβιετικοί;  Αν δεν ξέρετε ρωτήστε τον Άδωνι!

Με αφορμή την αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης

Την αποχώρησή της από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την Καταπολέμηση της Βίας Κατά των Γυναικών ανακοίνωσε η Τουρκία το περασμένο Σάββατο. Η επικύρωση της Σύμβασης, στην οποία είχε προχωρήσει η Τουρκία το 2012, ακυρώθηκε με διάταγμα του Προέδρου της χώρας Ρ. Τ. Ερντογάν, με τη σχετική απόφαση να πυροδοτεί πλήθος παρεμβάσεων και δηλώσεων από παράγοντες της ΕΕ, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ αλλά και την ελληνική κυβέρνηση. Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Ιούλη και η κυβέρνηση της Πολωνίας είχε προαναγγείλει την έναρξη της διαδικασίας αποχώρησης από τη Σύμβαση.

Τόσο η Τουρκία όσο και η Πολωνία συνδυάζουν την αποχώρησή τους από τη Σύμβαση με βαθιά αντιδραστικές αντιλήψεις για τη θέση και τον ρόλο των γυναικών στην κοινωνία, αλλά και με μισάνθρωπες αναφορές στα άτομα με ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό. Από την άλλη, ΕΕ, ΗΠΑ και κυβερνήσεις - όπως και η ελληνική - βλέπουν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν τη Σύμβαση ως προσωπείο που τους επιτρέπει να εμφανίζονται ως ...υπερασπιστές των δικαιωμάτων των γυναικών.

* * *

Πίσω από τις υποκριτικές κορόνες για την «οπισθοδρόμηση» που συνεπάγεται η αποχώρηση από τη Σύμβαση, για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των γυναικών, τη «δημοκρατία» και την «ισότητα», το σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών αξιοποιείται για μία ακόμα φορά ως το «περιτύλιγμα» με το οποίο ενδύεται η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και καπιταλιστικά κράτη.

Στην πραγματικότητα η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, παρά τα όποια θετικά στοιχεία περιλαμβάνει, αποτυπώνει το ενδιαφέρον των αστικών κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν κραυγαλέες κοινωνικές διακρίσεις που βιώνουν οι γυναίκες, όπως είναι η πολύμορφη βία, με κριτήριο το «κόστος» για το κράτος και τους επιχειρηματικούς κολοσσούς. Τα επιτελεία της ΕΕ φτάνουν στο σημείο να μετράνε με ευρώ τις συνέπειες που έχει η κακοποίηση μιας γυναίκας στη χαμηλότερη παραγωγικότητά της στην εργασία, το «κόστος» των υπηρεσιών συμβουλευτικής, ψυχολογικής, νομικής υποστήριξης που χρειάζεται.

* * *

Αυτό είναι το πραγματικό κίνητρο των αστικών κρατών για όποια μέτρα πρόληψης της βίας, προστασίας των κακοποιημένων γυναικών, σε συνθήκες όπου παραμένουν και βαθαίνουν οι οικονομικοί και κοινωνικοί καταναγκασμοί, αφήνοντας την εργαζόμενη και άνεργη γυναίκα εκτεθειμένη στη βία κάθε μορφής, με κύρια την εργοδοτική και κρατική βία. Η όποια ευρωπαϊκή χρηματοδότηση κατευθύνεται κατά κύριο λόγο σε ένα πολυδαίδαλο και αποσπασματικό δίκτυο ΜΚΟ, οι οποίες αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο από τη στήριξη των γυναικών θυμάτων βίας μέχρι την εκπαίδευση των επαγγελματιών Υγείας, Εκπαίδευσης, του δικαστικού σώματος, των Σωμάτων Ασφαλείας. Με τον τρόπο αυτό, όμως, υποκαθίσταται η κρατική ευθύνη, αφήνοντας υποστελεχωμένες τις ελάχιστες κρατικές υποδομές και υπηρεσίες για την ολόπλευρη στήριξη των θυμάτων (ξενώνες, συμβουλευτικά κέντρα κ.λπ.).

Παρά την κύρωση διεθνών συμβάσεων, παραμένει το «θερμοκήπιο» που διευκολύνει τους δράστες τέτοιων εγκληματικών πράξεων και εμποδίζει τη γυναίκα να απαλλαγεί από τα «βαρίδια» που την κρατούν δέσμια σε μια βίαιη οικογενειακή ή διαπροσωπική σχέση. Το υπόβαθρο είναι η ανεργία, ιδιαίτερα η μακροχρόνια, η εργασιακή ανασφάλεια, η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τα ωράρια και η ζωή - λάστιχο. Είναι το άγχος για την επιβίωση, την κάλυψη βασικών αναγκών της οικογένειας, όπως η ιατροφαρμακευτική κάλυψη, η εκπαίδευση των παιδιών, η έλλειψη κρατικών μέτρων στήριξης της μητρότητας, της οικογένειας.

* * *

Η ατομική προστασία, η καταγγελία και καταδίκη τέτοιων απαράδεκτων πράξεων μπορούν και πρέπει να είναι στοιχεία της εργατικής, της λαϊκής, της νεολαιίστικης πάλης, και όχι απομονωμένα ή σε αντιπαράθεση με αυτήν. Η «ασπίδα προστασίας» χτίζεται μέσα στον συλλογικό αγώνα για τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, για να εξασφαλιστούν οι οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις ώστε κάθε γυναίκα να έχει τη δυνατότητα να αποκρούσει τη βία κάθε μορφής.

Χ.