«Τσελεμεντέδες»... δημιουργίας προβοκατόρικων ομάδων

 

 

«ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ» ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ - ΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Γ' Μέρος

 

Οπως ήδη έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενα δημοσιεύματα, οι σχέσεις της τρομοκρατίας με τις μυστικές υπηρεσίες είναι κοινό μυστικό. Δεν πρόκειται όμως για μια τυχαία σχέση. Στο παρελθόν, ήρθαν στο φως, με τη δημοσιοποίηση στοιχείων που όχι μόνο προκάλεσαν πολιτικό σεισμό στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ, αλλά πολύ περισσότερο γιατί επιβεβαίωσαν πόσο λεπτομερής είναι ο σχεδιασμός και η σύμφυση της τρομοκρατίας με μυστικές υπηρεσίες και μηχανισμούς των ιμπεριαλιστικών κρατών. Η διείσδυση, συγκρότηση «τρομοκρατικών ομάδων» και οργανώσεων είναι επίσημη «πολιτική» των μυστικών υπηρεσιών.

Στο πλαίσιο του αφιερώματός μας, σήμερα θα θυμίσουμε πιο αναλυτικά δύο περιπτώσεις:

-- Στη μία έχουμε ήδη αναφερθεί στο αφιέρωμά μας και αφορά το περίφημο «Εγχειρίδιο Εκστρατείας» της CIA, μέσα στο οποίο υπάρχουν οι περιγραφές για το πώς αξιοποιούνταν ή πώς στήνονταν τρομοκρατικές οργανώσεις.

-- Η δεύτερη αφορά απόρρητο έγγραφο της EUROPOL με την ονομασία «Ευρωπαϊκές Βέλτιστες Πρακτικές για το Χειρισμό των Πληροφοριοδοτών», το οποίο εύστοχα χαρακτηρίστηκε σε παλιότερο δημοσίευμα της εφημερίδας μας του 2002 ως «το Εγκόλπιο του προβοκάτορα». Το πώς δηλαδή, η EUROPOL χειριζόταν συνολικά τους ...χαφιέδες της μέσα σε διάφορες οργανώσεις...

Το εγχειρίδιο της CIA

Το «Εγχειρίδιο εκστρατείας για τις μυστικές υπηρεσίες που διεξάγουν επιχειρήσεις σταθεροποίησης» κοινοποιήθηκε στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες τον Μάρτη του 1970. Τα κωδικά στοιχεία του Εγχειριδίου ήταν FM 30-31 (Field Manual / Εγχειρίδιο επιχειρήσεων) και συνοδευόταν από τρία παραρτήματα. Υπογραφόταν από τον στρατηγό Γουεστμόρλαντ (αρχηγό των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Βιετνάμ) και τον στρατηγό Γουίκλαμ.

Το περιεχόμενο του «Εγχειριδίου» δημοσιεύτηκε αποσπασματικά, ή ολόκληρο, σε διάφορες ξένες εφημερίδες, μεταξύ των οποίων και στη γαλλική «Μοντ» τον Σεπτέμβρη 1978. Στην Ελλάδα, δημοσιεύτηκε από το «Βήμα» στις 22 Οκτώβρη 1978 με τίτλο «Απόρρητο αμερικανικό εγχειρίδιο για επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης».

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του «Εγχειριδίου», το οποίο ρίχνει φως στις σχέσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, το οποίο μάλιστα πρέπει να αξιολογηθεί και σχετικά με την υπόθεση «17 Νοέμβρη» στη χώρα μας, βρίσκεται στο 6ο κεφάλαιο του δεύτερου παραρτήματος.

Εκεί υπό τον τίτλο: «Μεθοδολογία σταθεροποιητικής δραστηριότητας», αναφέρεται:

«Είναι πιθανόν οι φιλικές κυβερνήσεις να δείχνουν παθητικότητα ή αναποφασιστικότητα απέναντι στον ανατρεπτικό κομμουνισμό (ίσως), εξαιτίας κάποιας χαλάρωσης των βίαιων πράξεων.

Σ' αυτήν την περίπτωση, οι στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες θα πρέπει να είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν ειδικές επιχειρήσεις, ικανές να πείσουν την κυβέρνηση και την κοινή γνώμη ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός και υπάρχει επιτακτική ανάγκη να καταπολεμηθεί.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου, οι μυστικές υπηρεσίες επιβάλλεται να διεισδύσουν στις ανατρεπτικές οργανώσεις με ειδικούς πράκτορες, που θα έχουν αποστολή να δημιουργήσουν ομάδες δράσης από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία αυτών των οργανώσεων. Αυτές οι ομάδες δράσης, υπό τον έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών, θα εξαπολύσουν κύμα βίαιων ή μη βίαιων εκδηλώσεων, αναλόγως των περιστάσεων. Αν δεν είναι εφικτή η διείσδυση αυτού του είδους, μπορεί να οδηγήσει στον επιδιωκόμενο σκοπό η χρησιμοποίηση οργανώσεων της άκρας αριστεράς».

Το «Εγχειρίδιο» συνοψίζοντας τους στόχους όλων αυτών των επιχειρήσεων υπογραμμίζει: «Από την πλευρά μας ενδιαφερόμαστε να είναι ανοιχτά τα αρχεία των υπηρεσιών ασφαλείας της φιλικής χώρας στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (αν δεν είναι ανοιχτά) θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η δυνατότητα να εξασφαλιστεί πρόσβαση στα αρχεία με ενέργειές μας».

To «Εγχειρίδιο» άρχισε να εφαρμόζεται στη Δυτική Ευρώπη αμέσως μετά την κοινοποίησή του, δηλαδή το 1970. Ωστόσο, βρίσκει την πλήρη εφαρμογή του στην περίοδο που αναλαμβάνουν το τιμόνι της CIA ο Ουίλιαμ Κόλμπι (μέχρι το 1975) και ο Τζορτζ Μπους το 1976. Είναι άξιο επισήμανσης το ότι η εφαρμογή του «Εγχειριδίου» συμπίπτει με την έξαρση της δράσης τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως η RAF στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» στην Ιταλία. Επίσης, είναι αξιοσημείωτο ότι η δράση της «17 Νοέμβρη» στην Ελλάδα αρχίζει το 1975, σ' αυτό το κρίσιμο διάστημα, και έχει όλα τα χαρακτηριστικά που περιλαμβάνονται στο «Εγχειρίδιο».

Υπενθυμίζουμε πως την αυθεντικότητα του «Εγχειριδίου» επιβεβαίωσε ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ και πρώην αρχηγός της CIA, Τζορτζ Μπους (πατέρας), λίγες μέρες μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη 2001 στη Νέα Υόρκη και το αμερικανικό Πεντάγωνο. Στις 16 Σεπτέμβρη δήλωσε: «Η CIA, στο παρελθόν, είχε τοποθετήσει πράκτορές της σε τρομοκρατικές οργανώσεις για να τις χρησιμοποιήσει προς όφελος των εθνικών συμφερόντων»..!

EUROPOL: Το εγκόλπιο του προβοκάτορα

Το 2002 ο «Ριζοσπάστης» φέρνει στη δημοσιότητα ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο. Πρόκειται για απόρρητο έγγραφο της EUROPOL με την ονομασία «Ευρωπαϊκές Βέλτιστες Πρακτικές για το Χειρισμό των Πληροφοριοδοτών». Αυτό το έγγραφο χαρακτηρίστηκε εύστοχα ως «το Εγκόλπιο του προβοκάτορα».

Πρόκειται για έγγραφο που συντάχθηκε στις 22 Μάρτη του 2002, μετά από συνάντηση εκπροσώπων των κυβερνήσεων των 15 (τότε) κρατών - μελών της ΕΕ.

Αυτό το έγγραφο ήρθε στην επιφάνεια ξανά τον Ιούνη του 2011, όταν η τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα το κατέθεσε στη Βουλή, με αφορμή τις προβοκάτσιες που εκδηλώνονταν σε βάρος μεγάλων συγκεντρώσεων ενάντια στα μνημόνια και την αντιλαϊκή πολιτική.

Ας δούμε πιο αναλυτικά:

Οπως αποκαλύπτεται στο έγγραφο της EUROPOL, που συντάχθηκε στις 22 Μάρτη 2002, ο λόγος που εκπρόσωποι των «15» της ΕΕ συνευρέθηκαν και συσκέφθηκαν είναι ότι «θεωρήθηκε απαραίτητο σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη να θεσπίσουν κάποιους κανόνες, οι οποίοι αναμένεται να οδηγήσουν σε θετικά αποτελέσματα» όπως (...) τον «καλύτερο χειρισμό του ίδιου του πληροφοριοδότη, σύμφωνα με το πεδίο της δραστηριότητάς του».

Oπως ευθαρσώς σημειώνεται στην πρώτη κιόλας παράγραφο του εγγράφου, «δεν είναι απαραίτητο να εξετάσουμε με λεπτομέρεια σε βάθος το λαβύρινθο των αστυνομικών δραστηριοτήτων για να διαπιστώσουμε την κρίσιμη σημασία ενός Πληροφοριοδότη, οποιοδήποτε όνομα και αν δίνεται σε αυτόν»... Μεταξύ άλλων, δε, η EUROPOL φιλοδοξεί να απαντήσει σε ερωτήματα, που, όπως λέει, έχουν «εγερθεί ανεπίσημα από ορισμένα κράτη - μέλη», στα οποία μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και τα εξής: «1. Πληρώνονται οι πληροφοριοδότες για τη συνεργασία τους; 2. Υπάρχει επίσημη ή ανεπίσημη τιμή; 3. Ποιος είναι ο αρμόδιος για την πληρωμή;».

Να πώς «ορίζει» το έγγραφο τον... πληροφοριοδότη:

«Πληροφοριοδότης - λέει - είναι ένα άτομο το οποίο αποτελεί αντικείμενο εμπιστευτικού χειρισμού και το οποίο παρέχει πληροφορίες και παρέχει συνδρομή στις αρμόδιες Αρχές (...). Οι Πληροφοριοδότες - συνεχίζεται - χρειάζονται αυστηρό έλεγχο και σαφείς οδηγίες για το πώς θα πρέπει να ενεργούν για να προστατέψουν τους εαυτούς τους και για το τι επιτρέπεται και για το τι δεν επιτρέπεται να κάνουν».

Το καλύτερο όμως είναι το επόμενο και σχετίζεται ακριβώς με το τι μπορούν ή δεν μπορούν να κάνουν οι χαφιέδες. Ο χαφιές, λοιπόν, «εάν διαπράττει έγκλημα ενώ είναι πληροφοριοδότης θα υπόκειται σε σύλληψη εκτός εάν έχει δοθεί σε αυτόν καθεστώς συμμετέχοντος πληροφοριοδότη και παραμένει εντός των προσδιορισμένων ορίων»!

Αμέσως μετά, τα πράγματα γίνονται πιο συγκεκριμένα. Γράφουν λοιπόν: «Ενας συμμετέχων πληροφοριοδότης είναι ένας πληροφοριοδότης ο οποίος με την έγκριση μιας καθορισμένης εξουσιοδοτούσας Αρχής, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία ή τις κατευθυντήριες γραμμές, επιτρέπεται να συμμετάσχει σε ένα έγκλημα, το οποίο άλλοι ήδη προτίθενται να διαπράξουν»!

Ειδική αναφορά και μάλιστα σε εκτενές κεφάλαιο γίνεται στο θέμα της «αμοιβής» του πληροφοριοδότη.

Κατά την EUROPOL, «η ανταμοιβή ενός Πληροφοριοδότη είναι μια αμοιβή για παροχή υπηρεσίας σε μετρητά, αγαθά ή άλλα ωφελήματα». Εξειδικεύοντας, η EUROPOL αναφέρει ότι «ένα ωφέλημα μπορεί να περιλαμβάνει την παροχή πληροφοριών σε ένα Δικαστήριο, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια μετριασμένη ποινή γι' αυτόν τον Πληροφοριοδότη, ο οποίος έχει καταδικαστεί για ένα αδίκημα»!

Η EUROPOL σημειώνει με έμφαση ότι «είναι ζωτικής σημασίας η κατάλληλη χρηματοδότηση του συστήματος Πληροφοριοδοτών», αλλά εντούτοις «δεν είναι δυνατόν να δοθεί ένας ακριβής κανόνας για το ποσόν των χρημάτων που θα πρέπει να είναι διαθέσιμα για οποιονδήποτε συγκεκριμένο αριθμό Πληροφοριοδοτών». Ως εκ τούτου, το ακριβές αντίτιμο θα καθοριστεί «με την πάροδο του χρόνου», οπότε και η Υπηρεσία θα καταλήξει «σε μια καλή άποψη των άριστων επιπέδων του προϋπολογισμού», αφού ληφθεί υπόψη της:

α) «Η περιγραφή της φύσης της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων των εμπλεκομένων Υπηρεσιών, του ιστορικού των δραστών, των λεπτομερειών και του στόχου των σκοπούμενων ερευνών και η σημασία των αποδεικτικών στοιχείων, που είναι πιθανόν να προκύψουν».

β) «Ο όγκος των εντοπισθέντων περιουσιακών στοιχείων, ή στοιχείων που είναι πιθανόν να εντοπιστούν για δήμευση».

γ) «Η φύση και η αξία των παρεχόμενων πληροφοριών».

Στο εν λόγω ντοκουμέντο τονίζεται με έμφαση ότι «ο χρονικός προσδιορισμός των πληρωμών μπορεί να έχει μια σημαντική επίπτωση στη διεξαγωγή των ερευνών και θα πρέπει να καταβάλλεται ιδιαίτερη προσοχή, όσον αφορά τον πλέον κατάλληλο χρόνο για την καταβολή της ανταμοιβής». Εδώ, μάλιστα, υπάρχει και επεξήγηση:

«Η αποτελεσματική λειτουργία του Συστήματος των Πληροφοριοδοτών ενισχύεται σημαντικά - όπως αναφέρεται - και από τη γρήγορη πληρωμή, επειδή αυτή: α) δείχνει καλή πίστη από την πλευρά των Χειριστών και του Ελεγκτή, β) ενισχύει την αυτοεκτίμηση του Πληροφοριοδότη, γ) ενισχύει το δεσμό μεταξύ του Πληροφοριοδότη και της εμπλεκόμενης υπηρεσίας, δ) ενθαρρύνει τον Πληροφοριοδότη σε πολλές περιπτώσεις να συνεχίσει τη δραστηριότητά του».

(συνεχίζεται...)

Ριζοσπάστης 

“Για μια κοινωνία ελεύθερη από ναρκωτικά και όχι με ελεύθερα ναρκωτικά” – Συζήτηση με τον Νίκο Σοφιανό (ΒΙΝΤΕΟ)

 

Συζήτηση με τον Νίκο Σοφιανό μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, για την έκδοση της Σύγχρονης Εποχής με τίτλο “Για μια κοινωνία ελεύθερη από ναρκωτικά και όχι με ελεύθερα ναρκωτικά”, που μπορεί να δώσει απαντήσεις για το τι ωθεί έναν άνθρωπο στη χρήση ναρκωτικών ουσιών και το τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει για να αντιμετωπιστεί η τοξικομανία.

00:57 Τι προκαλεί το φαινόμενο της χρήσης και της εξάρτησης από τα ναρκωτικά;

05:56 Σήμερα δεν παίρνονται μέτρα από κυβερνήσεις και από την ΕΕ για την αντιμετώπιση του φαινομένου;

11:37 Τι μπορεί να γίνει τελικά για την αντιμετώπιση της τοξικοεξάρτησης;

16:01 Η ΕΣΣΔ είχε εξαλείψει το φαινόμενο των εξαρτήσεων από ουσίες;

Παρουσίαση: Μαυρομάτη Ηλιάνα. Συνεντεύξεις: Παπαοικονόμου Στέλλα. Σκηνοθεσία: Στάμου Σήφης. Διεύθυνση Φωτογραφίας: Βαλεργάκης Άκης. Ηχοληψία: Χαρμπαλής Παύλος, Κόζας Γιάννης. Μοντάζ: Γκέκας Σωτήρης. Επεξεργασία Ήχου: Ανδρονιάδης Δημήτρης. Γραφικά: Κλεφτογιάννης Γιάννης.

Δείτε το βίντεο:

Δεν έχουν ανάγκες τα νοσοκομεία πλέον; – Μετά το χειροκρότημα, έρχονται οι εκδικητικές απολύσεις…

 

Το ΕΣΥ έχει φτάσει και ξεπεράσει προ πολλού τα όριά του, οι γιατροί και οι υγειονομικοί φωνάζουν εδώ και έναν χρόνο για την επιτακτική ανάγκη ενίσχυσής του, αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη “γιορτάζει” την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας με μία ακόμα εκδικητική απόλυση γιατρού στο ΓΝ Χατζηκώστα στα Γιάννενα.

Μετά την αντίστοιχη περίπτωση του Κ. Καταραχιά στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας, ήρθε στη δημοσιότητα άλλο ένα περιστατικό που αφορά τη γαστρεντερολόγο Βασιλική Τσακτσίρα, μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας -όπως σημείωσε στη σχετική ανακοίνωσή της η ΟΕΝΓΕ- που εργαζόταν επί μια 15ετία στη Σουηδία και επέστρεψε στη χώρα μας πριν από ενάμιση χρόνο. Τους τελευταίους μήνες, ωστόσο, μπήκε στο στόχαστρο του διοικητή, γιατί ζήτησε άδεια ειδικού σκοπού, όπως και δικαιούταν, με την υπηρεσία να της χρεώνει αυθαίρετα άδεια άνευ αποδοχών (!), περικόπτοντας ουσιαστικά τον μισθό της. Η ίδια καταγγέλλει επίσης πως υποχρεώθηκε σε παράνομες μετακινήσεις σε θέσεις που δε θα έπρεπε να είναι, ενώ ο διοικητής παρέμενε άφαντος την τελευταία μέρα της σύμβασής της, χωρίς να δεχτεί καν να απαντήσει στην αίτηση παράτασης που είχε καταθέσει.

Και η δική μου απόλυση είναι εκδικητική. Έχει ξεκινήσει εναντίον μου ένας πόλεμος, επειδή προσπάθησα να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου και κάποιες άδειες που δόθηκαν ποτέ. Έγινε περικοπή του μισθού μου, μετά από αυθαίρετη χρέωση αδειών ως άνευ αποδοχών από τη διοίκηση του νοσοκομείου. Έγιναν παράνομες μετακινήσεις σε θέσεις που δε θα έπρεπε να είμαι. Και τώρα έρχεται το κερασάκι στην τούρτα. Έχω κάνει αίτηση παράτασης εδώ και ενάμιση μήνα, δεν έχω λάβει καμία σαφή απάντηση για το αν θα συνεχίσω από αύριο να είμαι στο προσωπικό του νοσοκομείου και να έχω εργασία. Έχω ζητήσει τον διοικητή, είναι εξαφανισμένος, δεν έχω καταφέρει να τον βρω.

Ο εμπαιγμός της (απολυμένης πλέον) γιατρού γίνεται εμφανής και από την αντιφατική στάση της διοίκησης που απέρριψε τη δική της αίτηση μετακίνησης, επικαλούμενη τις υπηρεσιακές ανάγκες του Νοσοκομείου, που στην πορεία εξέλιψαν ή καλύφτηκαν χωρίς να έρθει άλλος γιατρός! Τις επόμενες βδομάδες μάλιστα λήγουν κι άλλες συμβάσεις γιατρών που στελεχώνουν το τμήμα του νοσοκομείου για την αντιμετώπιση περιστατικών κορονοϊού.

Πριν ένα μήνα ζήτησα μετακίνηση, μη αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, και απορρίφθηκε από τον διοικητή, λόγω υπηρεσιακών αναγκών στο Νοσοκομείο. Δεν μπορεί να μου απορρίπτει την αίτηση για μετακίνηση και από την άλλη να μη μου δίνει παράταση. Δηλαδή σε ένα μήνα εξαφανίστηκαν οι υπηρεσιακές ανάγκες; Δεν έχει ανάγκες αυτό το νοσοκομείο πλέον;

Σεμίνα Διγενή: Ο Φύσσας είναι εδώ! Ο Παππάς;

 

10 Απριλίου 1979. Μια τέτοια μέρα, τον Απρίλη του 1979, γεννιέται στο Κερατσίνι ένα ξεχωριστό παιδί. Ο πατέρας του δούλευε σκληρά στα ναυπηγεία και στη Ζώνη του Περάματος κι η μάνα του καταπιανόταν με τα υφάσματα.

Το είπαν Παύλο, ήταν έξυπνο αγόρι και ζωηρό, διάβαζε πολύ, έπαιζε με τις ώρες στις φτωχογειτονιές του Πειραιά και κάποια στιγμή ξεκίνησε να γράφει στίχους και μουσική. Οι γονείς του το έμαθαν να αγαπάει και να βοηθάει όποιον έχει ανάγκη κι έτσι από νωρίς άρχισε να καταλαβαίνει τη σημασία και της αλληλεγγύης και της αδικίας.

18 Σεπτεμβρίου 2013. Ο αντιφασίστας μουσικός, Παύλος Φύσσας, ο Κillah P, πέφτει νεκρός στο Κερατσίνι από μαχαίρι χρυσαυγίτη.

Δολοφονείται μπροστά στα μάτια της αστυνομίας, των περαστικών και των κατοίκων της περιοχής. Ηταν μια εγκληματική πράξη, ενταγμένη στην οργανωμένη δραστηριότητα της ναζιστικής οργάνωσης. Είχε προηγηθεί η δολοφονική επίθεση από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής σε κομμουνιστές, συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, στο Πέραμα, καθώς και άλλες επιθέσεις σε μετανάστες και Ελληνες εργάτες. Η Μάγδα Φύσσα έχει περιγράψει αρκετές φορές τα συναισθήματά της, όταν είδε το γιο της, με τις μαχαιριές στον πνεύμονα και στην καρδιά, παγωμένο στον νεκροθάλαμο του Γενικού Κρατικού Νίκαιας. Ακολούθησαν τα μαρτυρικά χρόνια της δικαστικής διαδικασίας, όπου η οικογένεια Φύσσα καθυβρίστηκε, απειλήθηκε, προκλήθηκε, χλευάστηκε, αναμετρήθηκε με το τέρας του ναζισμού αλλά στάθηκε όρθια. Τότε που ούρλιαζαν «Αίμα – τιμή – Χρυσή Αυγή» και τη ρωτούσαν: «Πού είναι ο Παύλος σου τώρα;». Τότε που ο Παύλος έκλεινε 75 μήνες νεκρός κι εκεί μέσα τον ξαναμαχαίρωναν, αυτήν τη φορά μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του.

7 Οκτωβρίου 2020. 11 π.μ. Εφτά μαρτυρικά χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου στην Αμφιάλη, η δίκη της ΧΑ, η μακροβιότερη της μεταπολίτευσης και στα ελληνικά δικαστικά χρονικά, επιτέλους τελειώνει. Αμέσως μετά την απόφαση του δικαστηρίου, η Μάγδα Φύσσα βγαίνει έξω από το Εφετείο, πηγαίνει προς τη μεγάλη συγκέντρωση και κραυγάζει με δάκρυα στα μάτια: «Ο Παύλος τα κατάφερε! Γιε μου!». Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Οι φίλοι του ορκίζονται να παλέψουν για να μην παραδοθεί η γειτονιά του Παύλου στους δολοφόνους του, να μην αλωνίζουν στις γειτονιές που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Ξέρουν πως οι φασίστες πάντα ήταν και είναι όπλο στα χέρια του κεφαλαίου, που έχει ανάγκη εγκληματικές ομάδες, σαν τη ΧΑ, στους χώρους δουλειάς. Μετά από τη δολοφονία του Φύσσα, που έγινε σύμβολο, κανείς πλέον δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι πραγματικά σημαίνει ΧΑ, τι σημαίνει φασισμός, ρατσισμός και εθνικισμός. Οτι οι χρυσαυγίτες είναι το πιο σάπιο κομμάτι του συστήματος και τρέφουν μίσος για τους εργάτες και τους αγώνες τους, ως πιστά μαντρόσκυλα της εργοδοσίας. Ο Φύσσας αν ήταν σήμερα ανάμεσά μας, φαντάζομαι ότι θα συμφωνούσε πως δεν δικαιολογείται κανένας εφησυχασμός. Οσα γεννούν και θρέφουν τέτοιες εγκληματικές φασιστικές οργανώσεις, δεν έχουν ακόμη εκλείψει. Αυτό που θα πρέπει να είναι ο στόχος, είναι το χτύπημα της ρίζας του κακού κι αυτό είναι το σύστημα, το θερμοκήπιό τους. Σήμερα που η επίθεση που δεχόμαστε είναι εφ’ όλης της ύλης, που έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα, που απειλούνται εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα, που εντείνεται η κρατική καταστολή, που εξαπολύεται λυσσαλέα επίθεση στο εργατικό κίνημα και το απεργιακό δικαίωμα, που γίνεται όλο και πιο απάνθρωπη η πολιτική απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά και που ο αντικομμουνισμός γίνεται επίσημη ιδεολογία της ΕΕ, δεν ησυχάζουμε, δεν σιωπούμε και κυρίως δεν ξεχνάμε πως αυτά είναι σημάδια για τα χειρότερα και κυρίως για την ανάπτυξη του φασισμού. Ο Φύσσας θα αγωνιζόταν όπως ήξερε, όπως αγωνιζόμαστε κι εμείς για την απομόνωση της ΧΑ και των άλλων φασιστοειδών, με όποιο όνομα και αν εμφανίζονται ή μεταλλάσσονται στους χώρους δουλειάς και Εκπαίδευσης, στις εργατικές συνοικίες, παντού. Την ήξερε καλά τη ΧΑ ο Φύσσας, είχε δει το οπλισμένο χέρι της να δολοφονεί μετανάστες, αντιφασίστες, συνδικαλιστές, κομμουνιστές.

10 Απριλίου 2021. Ο Παύλος ζει και σήμερα, είναι μαζί μας, παρών, στο δρόμο του αγώνα, εκεί που κρίνεται το δίκιο, είναι στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων, γιατί ποτέ δεν δεχόταν τη βία, την τρομοκρατία, την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανισότητα, την καταστολή… Το χρέος μας απέναντί του δεν είναι ένα μνημόσυνο, είναι ένα κάλεσμα, σ’ αυτήν τη σκληρή εποχή, σε επαγρύπνηση απέναντι στις επιθέσεις που δεχόμαστε. Ο Παύλος είναι εδώ!

Αυτός που δεν είναι πουθενά και συνεχίζει να αναζητείται (;) από την ΕΛ.ΑΣ., είναι ο υπαρχηγός της ΧΑ, Χρήστος Παππάς, που καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης σε 13 χρόνια και 3 μήνες…

Μπανανόφλουδα

 

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι «αποδόσεις» στα χρηματιστήρια γίνονται το «καρότο» για να διαφημίζεται και να προωθείται παραπέρα η ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης. Το κάνουν επανειλημμένα τα διάφορα «κοράκια», που θέλουν την Ασφάλιση ατομική υπόθεση και τις εισφορές των εργαζομένων βορά στα επενδυτικά τους σχέδια. Γι' αυτό τελευταία βλέπουν ξανά το φως στοχευμένα δημοσιεύματα για τις «υψηλές αποδόσεις» που καταγράφουν στον χρηματιστηριακό τζόγο τα κεφάλαια διάφορων επαγγελματικών ταμείων, σε μια προσπάθεια να καλλιεργηθούν προσδοκίες στους ασφαλισμένους και να επεκταθεί η αγορά, που στην Ελλάδα ακόμα χωλαίνει. Τι υπερασπίζονται; Να εξαρτιόνται η σύνταξη των εργαζομένων και οι κόποι μιας ζωής από τον τζόγο, όπου υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα για ασφαλιστικά κεφάλαια που κατέρρευσαν μέσα σε μια νύχτα, παρά το ανοδικό ράλι που κατέγραφαν σε άλλη φάση του επενδυτικού τους «κύκλου». Για παράδειγμα, το 2008, πάνω από το 40% των αποθεματικών των επαγγελματικών ταμείων παγκόσμια «κάηκαν» στην πυρά της κρίσης. Γνωστά είναι επίσης τα «κανόνια» μεγάλων εταιρειών, όπως η «ΕΝRΟΝ», όπου χιλιάδες ασφαλισμένοι «έμειναν στον άσο». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπροστά στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των επικουρικών που προωθεί η κυβέρνηση, οι στατιστικές των μεγάλων αποδόσεων θα δίνουν και θα παίρνουν. Οι ασφαλισμένοι όμως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να πατήσουν την μπανανόφλουδα και να επιτρέψουν σε κράτος και εργοδοσία να μετατρέψουν τις εισφορές τους σε «επενδυτικό προϊόν» για τα κέρδη των ομίλων, που είναι και οι μόνοι πραγματικά κερδισμένοι από το τζογάρισμά τους.

 

Ετσι εξηγείται

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε τον περασμένο Μάρτη για την αγορά εργασίας, ένας στους δύο μισθωτούς (52%) εργάζονται υπερωριακά, εκ των οποίων το 39% δηλώνει πως δεν πληρώνεται τις υπερωρίες που κάνει. Μάλιστα, απ' αυτούς το 47% έχουν πλήρη απασχόληση και το 24% εργάζονται με μερική απασχόληση. Σχεδόν τρεις στους τέσσερις μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα (73%) απαντάνε ότι θέλουν να πληρώνονται κανονικά τις υπερωρίες που εργάζονται και να μην παίρνουν ρεπό. Τα στοιχεία αυτά έρχονται να αναδείξουν τη σημασία που έχουν για το κεφάλαιο οι αντιδραστικές ανατροπές που προωθεί η κυβέρνηση με το αντεργατικό νομοσχέδιο, σε συνέχεια μεταρρυθμίσεων για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας που έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Επιβεβαιώνονται η μεγάλη έκταση που έχει η υπερωριακή απασχόληση στη χώρα μας και ταυτόχρονα η καταπάτηση από την εργοδοσία ακόμα και αυτής της στοιχειώδους υποχρέωσης να καταβάλλει τη νόμιμη αμοιβή για τις υπερωρίες. Γι' αυτό η κυβέρνηση σπεύδει ασμένως να τους απαλλάξει και με νόμο απ' αυτή την υποχρέωση, επιβάλλοντας τζάμπα υπερωριακή εργασία για δύο επιπλέον ώρες τη βδομάδα! Το γεγονός μάλιστα ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών αντιτίθεται στα σχέδια κυβέρνησης - κεφαλαίου να διευθετείται ο χρόνος εργασίας των υπερωριών με ρεπό ή άδεια, είναι κόλαφος στην προπαγάνδα ότι οι προωθούμενες αλλαγές ανταποκρίνονται τάχα στην «επιθυμία» των εργαζομένων να ρυθμίζουν καλύτερα το χρόνο εργασίας με την οικογενειακή και την προσωπική τους ζωή.

Θράσος...

«Η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας βρίσκει τη χώρα μας να επενδύει στην Υγεία. Το Εθνικό Σχέδιο "Ελλάδα 2.0" προβλέπει την ενίσχυση, τη βελτίωση και τη μεταρρύθμιση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας, των Νοσοκομείων, της Πρόληψης και της Ψηφιακής Υγείας, με επιπλέον πόρους άνω του 1,5 δισ. ευρώ». Αυτά έγραψε, με θράσος, προχτές σε ανάρτησή του ο Κυρ. Μητσοτάκης, την ώρα που το σύστημα Υγείας καταρρέει εξαιτίας της πολιτικής εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης από όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις. Ο αναπτυξιακός σχεδιασμός για το κεφάλαιο προβλέπει ενίσχυση των συμπράξεων με τους ιδιώτες, που, από τη μια, ανοίγει νέα κερδοφόρα πεδία δράσης για τους επιχειρηματίες της Υγείας και, από την άλλη, επεκτείνει τη λειτουργία του δημόσιου τομέα με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Καμιά σχέση δεν έχει επομένως με τις αγωνίες και τις διεκδικήσεις υγειονομικών και εργαζομένων για ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας.

... και ομολογίες

Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, που θυμήθηκε κι αυτός την προχτεσινή Παγκόσμια Μέρα, ούτε τα προσχήματα δεν κρατάει, δηλώνοντας στην Πάτρα ότι δεν θέλει επίταξη, αλλά «καλύτερη συνεργασία» του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της Υγείας, μην τυχόν και τρομάξει κανένας μεγαλοκλινικάρχης, απ' αυτούς που τζογάρουν με την υγεία του λαού. Το στίγμα της προχτεσινής Παγκόσμιας Μέρας το έδωσαν οι χιλιάδες υγειονομικοί και άλλοι εργαζόμενοι που σε όλες τις πόλεις της χώρας διαδήλωσαν στις πύλες των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας για προσλήψεις, άνευ όρων επίταξη του ιδιωτικού τομέα, σύγχρονα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Και είναι τέτοια η έχθρα των αστικών επιτελείων για τα δίκαια αιτήματά τους, που δεν αφιέρωσαν ούτε μια αράδα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που ελέγχουν για τις κινητοποιήσεις των - κατά τ' άλλα - «ηρώων» υγειονομικών.

Ριζοσπάστης 

Ανακαλύπτοντας και αποκαλύπτοντας την κανναβιδιόλη και τους σκοπούς της εμπορίας της

Η κανναβιδιόλη (CBD) είναι μία από τις δεκάδες ουσίες που περιέχονται στο φυτό της κάνναβης. Μελέτες έχουν δείξει πως η CBD δεν έχει ψυχοτρόπες επιδράσεις στον άνθρωπο. Για τις συνολικότερες, όμως, επιδράσεις της υπάρχουν διαφορετικές διαπιστώσεις. Μερίδα επιστημόνων διατείνεται πως δεν υπάρχει καμία τοξική, ενώ άλλοι εφιστούν την προσοχή, αναφέροντας πως ακόμα δεν έχει επιβεβαιωθεί το προφίλ της ουσίας.

Στην Αμερική, ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (FDA) έχει εγκρίνει μόνο ένα φαρμακευτικό σκεύασμα με ενεργό συστατικό την CBD, το Epidiolex, έναντι επιληπτικών κρίσεων για κάποια σπάνια σύνδρομα. Ο ίδιος Οργανισμός, για την CBD, αναφέρει:

• Είναι παράνομη η σήμανσή της ως διατροφικού συμπληρώματος.
• Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για την ασφάλεια της CBD και αυτά υποδεικνύουν σοβαρούς κινδύνους.
• Πλην του Epidiolex, τα υπόλοιπα CBD σκευάσματα που κυκλοφορούν ως φαρμακευτικά, είναι αγνώστου ποιότητος.
• Η CBD μπορεί να προκαλέσει ηπατική βλάβη, γαστρεντερική δυσφορία, να επηρεάσει τον τρόπο λειτουργίας των συγχορηγούμενων φαρμάκων, οδηγώντας σε δυσμενείς επιδράσεις. Η CBD μαζί με κατανάλωση αλκοόλ ή/και συγχορηγούμενη με αγχολυτική αγωγή, αγωγή για κρίσεις πανικού, ή δυσκολία ύπνου, αυξάνει τον κίνδυνο καταστολής και υπνηλίας. Επίσης, μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στη διάθεση, κυρίως ευερεθιστότητα και διέγερση.
• Δεν υπάρχει γνώση για τις επιδράσεις της χρόνιας χρήσης της, τα επίπεδα πρόσληψής της που εγείρουν τις επικίνδυνες επιδράσεις, το πώς οι διαφορετικές μορφές χορήγησης επιδρούν στην πρόσληψή της από τον οργανισμό, την επίδρασή της στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο των παιδιών που κάνουν χρήση, στην εμβρυική ανάπτυξη και στα βρέφη που θηλάζουν, καθώς και το εάν οι τοξικές επιδράσεις που έχουν καταγραφεί στο αναπαραγωγικό σύστημα των πειραματικών μοντέλων - ζώων εμφανίζονται και στον άνθρωπο.

Από την άλλη, αίσθηση προκαλεί η τελευταία Εκθεση (2018) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), η οποία λίγο έως πολύ παρουσιάζει την CBD ως ουσία αθώα, χωρίς τοξικές επιδράσεις. Κι αυτό όταν μια πληθώρα επιστημονικών μελετών και ανασκοπήσεων επισημαίνουν την ανάγκη για εμβάθυνση και διεύρυνση της μελέτης για τις επιδράσεις της CBD και στο επίπεδο της θεραπευτικής χρήσης της, αλλά κυρίως στις επικίνδυνες επιδράσεις της (π.χ. στις ψυχικές ασθένειες).

Η ίδια Εκθεση δεν κρύβει τουλάχιστον πως οι λιγοστές - και αντικρουόμενες - μελέτες σχετικά με τη μετατροπή της CBD στην ψυχοτρόπο Δ-9-THC σε περιβάλλον γαστρικών υγρών χρηματοδοτήθηκαν από ανταγωνιστικές μεταξύ τους εταιρείες προϊόντων CBD (η μία ανέπτυσσε προϊόν χορηγούμενο επιδερμικά, η άλλη για χορήγηση από το στόμα).

Μια νέα μεγάλη αγορά

Σε αυτό το υπό διερεύνηση ακόμα τοπίο, σε σχέση με την επίδραση της CBD στον άνθρωπο, η «Prohibition Partners» - ηγέτιδα εταιρεία στην όλο και διευρυνόμενη αγορά προϊόντων κάνναβης - στην πρόσφατη Εκθεσή της για την CBD αναφέρει πως η όλο και μεγαλύτερη διάθεση και παραγωγή της ακατέργαστης κάνναβης υπονομεύει την τιμολογιακή πολιτική.

Ετσι, στην προσπάθειά του ο κλάδος να διατηρήσει την αξία των προϊόντων, στρέφεται στη δημιουργία νέων ετικετών, που μπορούν να σταθούν ξεχωριστά στην αγορά με τη χρήση της CBD ως κύριου συστατικού. Το κερδοφόρο μέλλον, λοιπόν, βρίσκεται στη διεύρυνση της χρήσης της CBD, με νέα προϊόντα που θα εισέλθουν είτε στον χώρο της ιατρικής και του φαρμάκου είτε στον χώρο της «υγιεινής διατροφής/ζωής».

Εχοντας εδραιωθεί η κάνναβη στην αγορά, σειρά παίρνει το παράγωγό της, η CBD. Η αγορά της CBD ομαλοποιείται ταχέως και οι μεγάλοι παραγωγοί εκφράζουν την ανάγκη για δημιουργία ενιαίων κανονισμών σε ευρωπαϊκό, τουλάχιστον, επίπεδο, που θα καλύπτουν όλη την αλυσίδα της παραγωγής και της διάθεσης των CBD προϊόντων. Ως σημαντικά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση επισημαίνουν:

• Την απόφαση του ΟΗΕ να απομακρύνει την CBD από τις λίστες των διεθνών συμβάσεων περί ελέγχου των ναρκωτικών.
• Την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που κρίνει πως η CBD δεν είναι ναρκωτική ουσία και μπορεί να χαρακτηριστεί τροφή.

Η ίδια Εκθεση χαρακτηρίζει τη διεύρυνση της ιατρικής χρήσης της CBD «οικονομική διέξοδο από το μετα-πανδημικό οικονομικό άγχος», προβλέποντας πως η Κίνα, η Αφρική και η Λ. Αμερική θα κυριαρχήσουν στην παγκόσμια προσφορά χαμηλού κόστους καλλιέργειας. Για την επίδραση της πανδημίας στην αγορά των CBD προϊόντων, η Εκθεση καταγράφει αύξηση της ζήτησης.

Σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο, η Εκθεση σημειώνει πως η κάνναβη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή εκχυλισμάτων που περιέχουν υψηλά επίπεδα CBD, με τα επίπεδα THC (ψυχοτρόπου ουσίας) να παραμένουν κάτω από το όριο του 0,2%. Κάτω από αυτό το επίπεδο THC, τα εκχυλίσματα δεν ελέγχονται βάσει της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά σε πολλές χώρες της ΕΕ, αν και οι εθνικές πρακτικές και οι ρυθμιστικές προσεγγίσεις διαφέρουν, ακόμα, σε αυτόν τον τομέα.

Ο κατάλογος Νέων Τροφίμων της ΕΕ παραθέτει τρόφιμα και συστατικά που θεωρούνται «Νέα Τρόφιμα», για τα οποία πρέπει να ληφθεί άδεια. Ενα τρόφιμο ή συστατικό εγκρίνεται ως Νέο Τρόφιμο μόνο εάν αποδειχθεί ότι είναι ασφαλές, δεν είναι θρεπτικά μειονεκτικό και δεν παραπλανά τον καταναλωτή. Σήμερα, όλα τα εκχυλίσματα κάνναβης και παράγωγα προϊόντα που περιέχουν κανναβινοειδή, συμπεριλαμβανομένης της CBD, θεωρούνται Νέα Τρόφιμα.

Χρειάζεται ο καθένας να πάρει θέση

Ολα τα παραπάνω δείχνουν ότι η συμμαχία υπέρ της ελεύθερης χρήσης της κάνναβης και των παραγώγων της λειτουργεί μεθοδικά, επίμονα και στοχευμένα, με στόχο να βάλει στην καθημερινότητά μας τη χρήση των προϊόντων αυτών, αγνοώντας τους κινδύνους και ανάγοντας σε υπέρτατη «αξία» το κέρδος, παρά και τις επισημάνσεις ή τις προειδοποιήσεις μερίδας της επιστημονικής κοινότητας.

Πριν, λοιπόν, οι κοινωνίες βρεθούν να βιώνουν μια ανάλογη καταστροφή με αυτή της χρήσης του μόλυβδου, αναγκαίο είναι ο καθένας να πάρει θέση άμεσα για όλα τα παραπάνω ζητήματα. Οι πραγματικές στοχεύσεις κυβερνήσεων και μονοπωλιακών ομίλων, που αντιμετωπίζουν τα παράγωγα της κάνναβης ως μια κερδοφόρα αγορά, πρέπει να αποκαλυφθούν και να μπουν στο στόχαστρο της πάλης της νεολαίας και του λαού.

Ειδικά όταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι η νέα γενιά, ως «αγοραστικό κοινό», με την αγορά της CBD κάνναβης να την κατακλύζει με προϊόντα παντού: Από περίπτερα και σούπερ μάρκετ, μέχρι εξειδικευμένα καταστήματα και e-shops, όπου θα πωλούνται προϊόντα κάνναβης για «πάσα νόσο», ενισχύοντας την αθώωση της κάνναβης στη νεανική συνείδηση και εντέλει σε όλη την κοινωνία.

Το ΚΚΕ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που στέκεται σταθερά απέναντι σε αυτές τις πολιτικές, έχοντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις σύγχρονες ανάγκες του και όχι το οικονομικό κέρδος. Η συστηματική αποκάλυψη των κινδύνων και των πραγματικών επιδιώξεων αυτών των μηχανισμών πρέπει να αποτελέσει καθημερινό στοιχείο συσπείρωσης και πάλης.

Λήδα Α. ΜAΛΑΜΗ
Μέλος του Τμήματος Κατά των Ναρκωτικών της ΚΕ του ΚΚΕ

Σύμπλευση ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ και για την εμπορευματοποίηση της υγείας του λαού

 

Ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος, γενικότερα, αλλά και στην πολιτική αντιπαράθεση πιο ειδικά, αφού οδηγεί κάποιες φορές σε κωμικοτραγικά αποτελέσματα, αλλά και μνημειώδη αυτογκόλ. Σαν αυτό που “πέτυχε” η “Ώρα Πατρών”, δηλαδή η δημοτική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στην Πάτρα, που προφανώς δεν περίμενε να προκληθεί τόσος θόρυβος με την κατάπτυστη στάση της στο δημοτικό συμβούλιο, όπου συνέπλευσε με τη ΝΔ, υπερψηφίζοντας ψήφισμα που έκανε λόγο για “συνεργασία” δημόσιου και ιδιωτικού τομέα υγείας, ενάντια στην πρόταση της Λαϊκής Συσπείρωσης, υπέρ της επίταξης των ιδιωτικών δομών υγείας.

Αφού λοιπόν δεν κατάφεραν να περάσει απαρατήρητη η υπόθεση, χάρη στην ανακοίνωση της ΛΑΣΥ Πατρών, οι επιτελείς της “Ώρα Πατρών” αποφάσισαν να περάσουν σε επικοινωνιακή αντεπίθεση, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα με την κατηγορία πως δήθεν “η Λαϊκή Συσπείρωση του κ. Πελετίδη διαστρεβλώνει την αλήθεια και την πραγματικότητα για να ξεφύγει από την δεινή θέση που έχει περιέλθει”.

Η ανακοίνωση της “Ώρας Πατρών” χαρακτηρίζει “ψέμα” ότι η καταψήφισε την πρόταση της δημοτικής αρχής για επίταξη των ιδιωτικών θεραπευτηρίων και κλινικών. Πώς όμως στοιχειοθετεί αυτή τη βαριά κατηγορία κατά της παράταξης του δημάρχου; Ξεκινά με ένα εντυπωσιακό πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα, κάνοντας μια μακροσκελή και άσχετη με την ουσία του ζητήματος αναφορά στο πώς έγινε η σύγκληση του έκτακτου δημοτικού συμβουλίου με θέμα το άνοιγμα του λιανεμπορίου, η οποία καταλήγει στο “να υπάρξει ένα ψήφισμα από τους επαγγελματικούς και άλλους φορείς της περιοχής οι οποίοι είχαν συνεδριάσει την προηγούμενη μέρα και με την παρουσία του δημάρχου ώστε να βοηθήσουμε με ένα ενωτικό κείμενο στο διακύβευμα, που ήταν να ανοίξει με ασφάλεια το εμπόριο”. Παράλληλα, κατηγορείται η διοικούσα παράταξη πως “ένα τέταρτο πριν ξεκινήσει το δημοτικό συμβούλιο αιφνιδιαστικά η Λαϊκή Συσπείρωση έστειλε δικό της ψήφισμα”, λες και πρόκειται για κάτι το μεμπτό κι επιλήψιμο.

Το ζουμί της ανακοίνωσης βρίσκεται στη συνέχεια, όπου η “Ώρα Πατρών” παραδέχεται ουσιαστικά πως ψήφισε μαζί με τη ΝΔ υπέρ της συνεργασίας ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και δέχτηκε να απαλειφθεί η αναφορά σε επίταξη, φροντίζοντας παράλληλα να κρυφτεί πίσω από τον Εμπορικό Σύλλογο Πατρών και άλλους τοπικούς φορείς, προκειμένου, τάχα, να εξασφαλιστεί ομοφωνία στο ψήφισμα για το άνοιγμα του λιανεμπορίου. Συγκεκριμένα, το επίμαχο σημείο αναφέρει:

“Πριν ολοκληρωθεί η ψηφοφορία, ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Πατρών κάνοντας έκκληση για ομοφωνία στο ψήφισμα επειδή είχαν διατυπωθεί κάποιες ενστάσεις, είπε, εντάξει το «επίταξη» ας το κάνουμε «συνεργασία». Το πρωτεύον είναι να ανοίξουν τα μαγαζιά μας…”.

Τι επίταξη, τη συνεργασία δηλαδή, σαν να λέμε τι Λωζάννη, τι Κοζάνη, κι αυτό φίλες και φίλοι είναι αριστερή ριζοσπαστική τοποθέτηση, χάριν ομοφωνίας, βεβαίως – βεβαίως. Βεβαίως, η “Ώρα Πατρών” “πιστεύει και εις την λαοκρατίαν”, δηλαδή την επίταξη του ιδιωτικού τομέα “όταν χρειάζεται”, γιατί δεν πρέπει να είμαστε και πλεονέκτες, μια πανδημία επ’ ουδενί δε συγκαταλέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις ανάγκης. Αλλά ας το διαβάσουμε με τα δικά τους λόγια καλύτερα:

“Το ψήφισμα των φορέων της περιοχής συγκέντρωσε την πλειοψηφία με κύριο θέμα, το άνοιγμα του εμπορίου με όλα τα μέτρα προστασίας για την υγεία καθώς και η ενίσχυση στις πληττόμενες επιχειρήσεις. Το πρώτιστο και η μεγάλη εικόνα ήταν αυτή. Έχουμε μάθει να ενώνουμε, να πολλαπλασιάζουμε και όχι να διαιρούμε δυνάμεις παίζοντας τα παιχνίδια της Νέας Δημοκρατίας, σαφώς και οι θέσεις της παράταξής μας είναι παραμένουν υπέρ της επίταξης όταν χρειάζεται ιδιωτικών μονάδων υγείας. Αναρωτιέται κανείς γιατί η Λαϊκή Συσπείρωση Πάτρας, προχωρά σε διαστρέβλωση της αλήθειας και στη διάσπαση ενός αρραγούς μετώπου;”

Η διάσπαση του “αρραγούς μετώπου” με τη Νέα Δημοκρατία και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που παθαίνουν αναφυλαξία και μόνο στη λέξη “επίταξη” δεν είναι βέβαια το μόνο “έγκλημα” της Λαϊκής Συσπείρωσης. Πέρα από τη “δογματική συντηρητική πολιτική” και τη “φύση της” που “ότι (sic) δεν το ελέγχει το καπελώνει”, η Ώρα Πατρών βγάζει δυνατά βέλη από τη φαρέτρα, αναπαράγοντας τη μονταζιέρα των συριζοτρόλ του διαδικτύου, που από χθες έχουν ξεκινήσει μια συντονισμένη επίθεση στη δημοτική αρχή της Πάτρα και τον Κώστα Πελετίδη προσωπικά, για δήθεν “ευνοϊκή” υποδοχή στον Πέτσα, ξεθάβοντας ακόμα και την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην πόλη το 2017, όπου τάχα ο δήμαρχος αρνήθηκε να τον δεχτεί. Το μενού ολοκληρώνεται με ολίγη λάσπη στον ανεμιστήρα, αφήνοντας υπόνοιες για τη διαχείριση τοπικού φράγματος από ιδιώτες και κατηγορώντας το δήμο για σπατάλη χρημάτων και αδιαφάνεια σχετικά με το πατρινό καρναβάλι που δεν μπορούσε να γίνει προφανώς με το συνήθη τρόπο ούτε φέτος.

“Το ψέμα σας κ. Πελετίδη έχει κοντά ποδάρια….”, διατείνεται εν κατακλείδι η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, μην έχοντας προφανώς αντιληφθεί ότι τα μόνα ψέματα προέρχονται από τη μεριά της, κι αποκαλύπτονται όσο περισσότερο η ίδια προσπαθεί απεγνωσμένα να δικαιολογήσει τις πολιτικές πομπές της.

Κατιούσα

Χαμένα όνειρα στα νοσοκομεία

 

Ήρωες – 

Στο beat που έγραψες Αντώνη θα ραπάρω
και θα χαρίσω το τραγούδι όπου γουστάρω.
Τίτλο και νόημα δεν έψαξα για να βρω.
Μια ρήμα κόκκινη πάνω σε φόντο μαύρο.
Συναίσθημα παράξενο αλλά καθόλου ξένο.
Να ζω την ίδια ώρα που πεθαίνω,
Μη με παρεξηγείς για ό, τι δεις γραμμένο.
Σε όσους μου έρχεται, δώσε το αφιερωμένο

Έτσι ξεκίνησε η ζωντανή διαδικτυακή συναυλία των Κοινών Θνητών και της ΟΕΝΓΕ, με το τραγούδι αφιερωμένο, αφιερωμένη στην παγκόσμια μέρα υγείας. Πέρσι βέβαια υπήρχε ένα τελείως διαφορετικό κλίμα. Είχε διοργανωθεί μεγάλη συναυλία στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, με όλο το καλλιτεχνικό τσούρμο του εθνικού κορμού, αφιερωμένο στους  γιατρούς. Τότε ήταν η εποχή των υπέρκομψων χειροκροτημάτων στα μπαλκόνια, τότε οι γιατροί ήταν ήρωες. Γιατί μετά άρχισαν να μιλάνε μέσα από τα καλυμμένα στόματα.

Και αυτή η περσινή μέρα ήταν καθοριστική σε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που οι γιατροί έσπασαν τη σιωπή και βγήκαν στις πύλες των νοσοκομείων για να κοινωνήσουν τα προβλήματα τους, κόντρα στα φερέφωνα των μέσων μαζικής καταστολής. Εδώ το κλίμα άρχισε να αλλάζει από την πλευρά της νεοφιλελεύθερης συμμορίας. Εδώ δεν είχε χειροκρότημα. Εδώ είχε ΜΑΤ, ξύλο, δακρυγόνα. Εδώ είχε συκοφάντηση και λάσπη από τα κανάλια, εδώ σιγά-σιγά οι ήρωες μετατρέπονται σε ανεύθυνους εγκληματίες. Αναμενόμενο βέβαια καθώς οι ήρωες της αστικής δημοκρατίας είναι ή πεθαμένοι ή βουβοί, δηλαδή ακίνδυνοι. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν φυλακισμένος ζωντανός, ήρωας έγινε όταν πέθανε. Όπως και κλασσικό παράδειγμα ήταν το πώς το σύστημα θαύμαζε και τύπωνε σε μπλουζάκια τον Τσε Γκεβάρα (αφού πρώτα τον είχε σκοτώσει), αλλά δαιμονοποίησε τον Φιντέλ Κάστρο αφού όντας ζωντανός συνέχιζε να ενοχλεί. Από αυτή την πλευρά μάλλον καλύτερα να μην είσαι ήρωας για αυτούς, γιατί αυτό σημαίνει πως είτε ζεις και ενοχλείς (και άρα κατευθύνεσαι στη θυσία) είτε είσαι πεθαμένος, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.

Έτσι λοιπόν η συναυλία των Κοινών Θνητών ήταν πολύ καλύτερο αφιέρωμα, πολύ πιο ζωντανό, πολύ πιο μαχητικό και αληθινό από το περσινό στημένο συνονθύλευμα. Οι στίχοι Σε αυτή την μηχανή, του κόσμου οι λαοί, αντί για λάδι καίνε ανθρώπου αίμα, μα αλλάζουν οι καιροί και θα έρθει και η στιγμή και ο δούλους θα είναι αυτός που βάζει στέμμα περιγράφουν πολύ καλύτερα τις αγωνίες και  την πραγματικότητα των καθημερινών νοσοκομειακών γιατρών, αλλά και της ομοσπονδίας μας, της ΟΕΝΓΕ η οποία έδειξε πρωτοφανές σθένος όλη αυτή την περίοδο. Και ήταν μια περίοδος που εξελίχθηκε σε Γολγοθά για τους γιατρούς. Γιατί όσο η πανδημία προχωρούσε, τόσο ξεκινούσε μια προσπάθεια απαξίωσης και στοχοποίησης των υγειονομικών. Το αφήγημα του success story κατέπεσε γρήγορα και η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αποποιηθεί κάθε ευθύνη, χρειαζόταν εξιλαστήρια θύματα. Ο δρόμος είχε ήδη στρωθεί με το όλο αφήγημα περί ατομικής ευθύνης. Όμως δεν αρκούσε, ειδικά όταν οι ενώσεις των νοσοκομειακών γιατρών αμφισβήτησαν τη γραμμή παραπληροφόρησης που είχε επιβάλει το καθεστώς Μητσοτάκη.

Σε αυτό το σημείο επέστρεψε η κυβέρνηση στο γνωστό από τη δεκαετία του ’50 θεώρημα του εσωτερικού εχθρού. Και αυτός ο εσωτερικός εχθρός αυτή τη φορά είναι οι γιατροί. Αρχικά ήταν οι ανεύθυνοι συνδικαλιστές, στη συνέχεια ήταν οι ασυνείδητοι που δε δεχόταν να υπογράψουν δίμηνες συμβάσεις που θα αποτελούσαν το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση του εθνικού συστήματος υγείας, και τελικά έγιναν οι εργαζόμενοι που περισσεύουν. Τι θα τους κάνουμε άραγε τόσους γιατρούς μετά την πανδημία, όπως αναρωτήθηκε γνωστός παπαγάλος με κοστούμι σε κεντρικό δελτίο παραπληροφόρησης. Όλα αυτά έρχονται να πατήσουν σε μια προπαγάνδα που καλλιεργείται χρόνια, ένα παραμύθι στο οποίο όλοι οι γιατροί παίρνουν φακελάκια, είναι υπεράριθμοι και πλεονάζοντες. Είναι το ίδιο παραμύθι στο οποίο η μόνη λύση είναι η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας. Είναι το ίδιο παραμύθι το οποίο κατέρρευσε στη διάρκεια της πανδημίας. Και όσο και αν η κυβέρνηση προσπαθούσε να κρυφτεί πίσω από την επιτροπή «ειδικών», η ασυναρτησία των μέτρων, η αποτυχία των προβλέψεων και η πραγματικότητα δικαίωναν όλο και περισσότερο τις φωνές των υγειονομικών.

Τόσο που ακόμα και χωρίς τα κανάλια να φιλοξενούν τους εκπροσώπους των νοσοκομειακών ενώσεων, ακόμα και με τις θέσεις τους να διαστρεβλώνονται από την κάθε ομάδα αλήθειας και το κάθε επίδοξο τρολ, ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να απαντήσει στις θέσεις τους μέσα από άλλη μία καλά προστατευμένη συνέντευξή του. Και φυσικά είπε για άλλη μια φορά ψέματα. 2 εκατομμύρια εμβόλια. Ψέμα: 2 εκατομμύρια δόσεις, ένα εκατομμύριο εμβολιασμένοι. Τα νοσοκομεία δεν είναι νοσοκομεία μιας νόσου. Ψέμα, αρκεί να πάρει κάποιος τηλέφωνο να κλείσει ένα ραντεβού για χειρουργείο ή για τακτικό ιατρείο. Οι μεγάλες ιδιωτικές κλινικές συμβάλουν αναλαμβάνοντας περιστατικά σε ΜΕΘ που δεν είναι covid. Ψέμα, την πελατεία τους αυξάνουν, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν τις αίθουσες τους «covid free», ώστε να πλασάρουν καλύτερα τις υπηρεσίες τους.

«Να του σαλεύω για να το μερεύω, να του σφυρίζω, να το νανουρίζω, να το φουντώνω, να το ξεφουσκώνω και στην κομούνα να είμαι οπορτούνα, για να σας εκτονώνω, με πλαίσιο τον νόμο. Δουλειά σου είναι μου πάνε να κρύβεις τα τρωτά, των καθιερωμένων. Για να διατηρήσομε τα οικονομικά των ευαρεστημένων.» Οι στίχοι αυτοί από το τραγούδι μηχανισμός του Νικόλα Άσιμου περιγράφουν με πολύ ωραίο τρόπο τον ρόλο των καθεστωτικών δημοσιογράφων και όχι μόνο. Από κοντά και πρόθυμοι εργατοπατέρες και τα εργοδοτικά τσιράκια τα οποία φροντίζουν από τη μία να αποτελούν ανάχωμα στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων ενώ από την άλλη ενισχύουν την κυβερνητική προπαγάνδα. Κάθε φαινόμενο αυθαιρεσίας είναι παρεξήγηση, οι γιατροί ή περισσεύουν ή δεν θέλουν να έρθουν, οι εκβιασμοί και οι επιτάξεις γίνονται με το χαμόγελο στα χείλη. Όλα βαίνουν καλώς για τους συνδικαλιστές που κοιτάνε να σώσουν το τομάρι τους, μέσα από ψεύτικα νούμερα και ακίνδυνες ανακοινώσεις.

Κόντρα σε αυτούς το σύνολο του ιατρικού κλάδου, ακόμα και η δεξιά πλειοψηφία του ιατρικού συλλόγου Αθηνών η οποία αδυνατώντας να κρύψει το γεγονός ότι χρειάζονται προσλήψεις, γέννησε την οργή των payroll της λίστας Πέτσα. Για εκεί υπήρχαν λεφτά, για τις ανάγκες των νοσοκομείων όχι. Με βάση στοιχεία του ΟΟΣΑ κάθε χρόνο αποχωρούν από την Ελλάδα 1200 με 1500 γιατροί, ενώ οι απόφοιτοι είναι 1000, δηλαδή κάθε χρόνο το δυναμικό μειώνεται κατά 500 γιατρούς (χωρίς τις συνταξιοδοτήσεις), ενώ το ποσοστό αποφοίτων γιατρών είναι το τέταρτο μικρότερο στην Ευρώπη. Συνολικά την δεκαετία του 2010 με 2020 έφυγαν περίπου 18.000 γιατροί, ενώ το μέγεθος του ιατρικού συλλόγου Αθηνών είναι 25.000. Πώς έχουμε πλεόνασμα γιατρών μετά; Η Ελλάδα είναι πρώτη όχι σε αριθμό ενεργών γιατρών ανά χιλιάδες κατοίκους, αλλά σε άδειες ασκήσεως επαγγέλματος, οι οποίες ανήκουν και σε γιατρούς που έχουν φύγει από την Ελλάδα, δεν ασκούν το επάγγελμα ή έχουν βγει στη σύνταξη. Αυτό είναι το πλεόνασμα που δεν υπάρχει. Αυτά είναι τα ψέματα, η απαξίωση και η αδιαφορία που μαζί με τους πενιχρούς μισθούς, τις απλήρωτος εφημερίες, συνεχίζουν να οδηγούν τους νέους συναδέλφους στη μετανάστευση.

«Αέρα στις κορφές, μαύρα φεγγάρια στις καρδιές, έλα και πάρτη μόνο σου τη λευτεριά με τραγούδια, όπλα και σπαθιά» τραγουδούσαν για τους ήρωες του αντάρτικου της κατοχής. Και αυτούς τους δολοφόνησαν τα όνειρα (ή και τους ίδιους) την περίοδο του εμφυλίου. Γιατί πίσω από τα νούμερα και τις ιδέες, κρύβονται άνθρωποι. Κρύβεται ο ειδικευόμενος που του κόπηκε το μεροκάματο επειδή «μίλησε απρεπώς» στη Διοίκηση, κρύβεται ο απολυμένος πρόεδρος των εργαζομένων του Αγίου Σάββα, κρύβεται η απολυμένη επικουρική γιατρός του Χατζηκώστα που διεκδίκησε τη νόμιμη άδεια ειδικού σκοπού για να μεγαλώσει το παιδί της, κρύβεται ο καθένας και η καθεμία από εμάς που συγκρούεται μετωπικά με τη ζοφερή πραγματικότητα στα ελληνικά νοσοκομεία. Πίσω από τη στατιστική, μας κοιτά ο χάρος και του τρέχουνε τα σάλια όπως τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος στον Καραγκιόζη. Αυτό μας τρώει και μας σώζει και εμάς, ότι ονειρευόμαστε σαν τον καραγκιόζη κουβαλώντας στις φριχτές μας πλάτες, προσβολές και συμπεριφορές που μας κάνουν να μην μπορούμε να κοιμηθούμε τα βράδια. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν γιατροί που κόπιασαν για να σπουδάσουν και να ενταχθούν στο σύστημα υγείας ώστε να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους. Και που για τον ανθρωπισμό στον οποίο πιστεύουν, αγχώνονται, παλεύουν πολλές φορές μόνοι τους σε χωριά, καρδιοχτυπούν, πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται μετά από κάθε διακομιδή που κάνουν, γιατί δεν υπάρχει κάποιος ειδικός για να την κάνει, κλαίνε μόνοι τους όταν τους προσβάλει ο κάθε εξουσιομανής προϊστάμενος, προσπαθούν να κάνουν υπομονή ελπίζοντας πως κάποια στιγμή τα όνειρά τους για να αλλάξουν τον κόσμο, μέσα από την επιστήμη θα μπορέσουν να γίνουν πραγματικότητα, την ίδια ώρα που προσπαθώντας να το κάνουν μπορεί να χάνουν τον εαυτό τους, να μη βρίσκουν χρόνο να κάνουν οικογένεια ή να ζήσουν ανέμελα τη νιότη τους.

Γιατί προς το παρόν τα όνειρά τους πεθαίνουν στα νοσοκομεία. Μπορεί να προσπαθούν  να σώσουν τους άλλους, αλλά πολλές φορές δε μπορούν να σώσουν τον εαυτό τους. Γιατί αυτή είναι η μοίρα των ηρώων της αντίπερα όχθης. Δε φορούνε ούτε μπέρτα, ούτε είναι ατρόμητοι, ούτε αγέρωχοι. Ακόμα και ο Batman και ο Superman και οι άλλοι ηπερήρωες του δυτικού κόσμου ενηλικιώθηκαν μέσα από τις πένες των Alan Moore και Frank Miller και πλέον νιώθουν πόνο και κινούνται στο σκοτάδι του περιθωρίου και όχι στα φώτα των κεντρικών λεωφόρων. Έτσι λοιπόν είναι πιο κοντά στους δικούς μας ήρωες, που είναι κυνηγημένοι για τις ιδέες τους, αγχωμένοι για το παρόν και φοβισμένοι για το αύριο. Προτιμούνε να λυγίζουν αυτοί και όχι οι αξίες τους. Ξέρουν πως όταν οι ίδιοι θα πάνε στο υπουργείο θα φάνε ξύλο από τα ΜΑΤ, ενώ δίπλα ο Φουρθιώτης θα τραμπουκίζει τον υπουργό με μπράβους. Έχουν καταλάβει ότι ζουν σε ένα κράτος το οποίο κυβερνά μια διεστραμμένη και έκφυλη αστική τάξη, βγαλμένη μέσα από τη φιλοσοφία στο μπουντούαρ του Μαρκησίου Ντε Σαντ, που πήρε αρκετά χρόνια για να αντιληφθούν ότι δεν ήταν τα απομνημονεύματα ενός εκκεντρικού δημοκράτη, αλλά η αναπαράσταση μιας ξεπεσμένης εξουσίας. Και παρόλο που τα ζουν όλα αυτά, παρόλο που βλέπουν το μαύρο στον ουρανό, τολμούν να βάζουν το κόκκινο στα όνειρά τους και να συνεχίζουν.

«Σ’ αυτούς που αλήθεια γεννηθήκαν πριν πεθάνουν, Στους πιτσιρικάδες που δε θέλουνε ποτέ να χάνουν, Στους τρελούς και ανισόρροπους της κάθε γειτονιάς, Στο φευγάτο που τον ψάχνει ο φονιάς. Στον ποιητή που ήταν πάντοτε στιχάκι, Στον κακό το μαθητή που όμως δεν έγραφε σκονάκι, Σ’ όσους δε κάρφωσαν και σε όσους καρφωθήκαν, Σ’ όσους παίξανε στη φωτιά και δεν καήκαν. Σ’ όσους ξυπνήσαν απ’ τον ύπνο του δικαίου, Και δε τρόμαξαν θανάσιμα τους άλλους υπνοβάτες, Μα τους βγάλαν τις γραβάτες που χαν φίδια στο λαιμό, Φορεμένες από κάποιο αφεντικό. Σ’ όλα τα αδέρφια και σε όλα τα αλάνια» Αφιερωμένο,  Κοινή Θνητοί

Χριστοδούλου Πάνος, Βιοπαθολόγος / Εργαστηριακός Ιατρός, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης, Μεταπτυχιακός φοιτητής στο ΠΜΣ Τρόφιμα, Διατροφή και Μικροβίωμα της ιατρικής του ΔΠΘ

Το νομοσχέδιο για τα εργασιακά αποτελεί αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους

 

• 
  
  

Σε σχόλιο του το Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά που δημοσιεύτηκε σε κυριακάτικη εφημερίδα σημειώνει:

«Το νομοσχέδιο που ετοιμάζει το Υπουργείο Εργασίας για τα εργασιακά αποτελεί αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα για τη νέα γενιά αυτών.

Το νομοσχέδιο αποτελεί το αναγκαίο συμπλήρωμα του εθνικού σχεδίου ανάκαμψης που παρουσίασε η κυβέρνηση, ενώ τα μέτρα που προβλέπονται αποτελούν τους "όρους" της ανάκαμψης που επιθυμούν κεφάλαιο και ΕΕ, με ακόμη φτηνότερη εργατική δύναμη, γενίκευση των νέων μορφών εκμετάλλευσης και της ευελιξίας.

Η κατάργηση του 8ωρου, η θέσπιση του 10ωρου μετά το 1920 που είχε καταργηθεί, η σύνδεση του ωραρίου και της σχέσης εργασίας με την παραγωγικότητα κάθε επιχείρησης ή κλάδου, η πλήρης απελευθέρωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η απογείωση των υπερωριών έως και 150 ώρες, αποτελούν μέτρα - κόλαση για τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. 

Επιπλέον, νομοθετείται η παρέμβαση της κυβέρνησης και της εργοδοσίας στη λειτουργία των συνδικάτων -για πρώτη φορά μετά το 1982 που ψηφίστηκε ο συνδικαλιστικός νόμος- και επιχειρείται κατ' εντολή του κεφαλαίου να ολοκληρωθεί το χτύπημα στο απεργιακό δικαίωμα, που ξεκίνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η καθιέρωση ηλεκτρονικών ψηφοφοριών δεν αποτελεί εκσυγχρονισμό της λειτουργίας των συνδικάτων, αλλά ένα ακόμα μέσο παρέμβασης του κράτους και της εργοδοσίας στη λειτουργία τους και την δράση τους. Η μεγάλη εργοδοσία θέλει δεμένα τα χέρια των εργαζομένων για να επιβάλει τους όρους της χωρίς εμπόδια.

Η ανάγκη "ρύθμισης της τηλεργασίας" αποτελεί το πρόσχημα για τη γενίκευσή της, με όρους που τσακίζουν τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής, οικογενειακής ζωής.

Η κυβέρνηση είναι βαθιά γελασμένη, αν νομίζει ότι θα αξιοποιήσει για μια ακόμη φορά την πανδημία, για να περάσει τα άθλια σχέδιά της. Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να βγουν στο προσκήνιο του αγώνα και να μην επιτρέψουν να περάσει αυτό το έκτρωμα, που αποτελεί την ανατροπή του αιώνα».

Ανοιχτή επιστολή του Τμήματος Ιστορίας του ΚΚΕ στο «ThePressProject»

 

 Ανοιχτή επιστολή στη Συντακτική Επιτροπή του «ThePressProject»
 απέστειλε το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ με αφορμή άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα με τίτλο «Υπενθυμίζοντας στο ΚΚΕ τι υπήρξε το ΚΚΕ».

Παραθέτουμε ολόκληρη την ανοιχτή επιστολή του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ:

Ανοιχτή επιστολή του Τμήματος Ιστορίας του ΚΚΕ στο «ThePressProject»

Πρόσφατα, η κυρία Λαμπρινή Θωμά (3/4/2021) δημοσιοποίησε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα σας (thepressproject.gr) με τίτλο «Υπενθυμίζοντας στο ΚΚΕ τι υπήρξε το ΚΚΕ».

Το κύριο επιχείρημα του κειμένου δίνεται από το παρακάτω απόσπασμα:

«Η λαϊκή συμμετοχή, το «Εμείς» του Μακρυγιάννη, απουσιάζει πλήρως από τη σημερινή ανάλυση του ΚΚΕ. Ο λαός έρχεται δεύτερος, ή απουσιάζει τελείως. Οι αγροτικοί πληθυσμοί, οι ναύτες (οι πρόγονοι της εποποιίας της ΟΕΝΟ), της γης οι κολασμένοι, που έχυσαν αίμα, που οι χήρες τους περίμεναν τον Καποδίστρια για να του δώσουν τα παιδιά τους, τα νήπια χωρίς πατέρα, υποδεχόμενές τον ως πατέρα του γένους, οι ήρωές μας, από το Νικηταρά ως τον Καραϊσκάκη, όλοι αυτοί που μόνο αστική τάξη δεν τους λες…».

Πρόκειται για τοποθέτηση που παραποιεί εμφανώς τις θέσεις του Κόμματός μας. Για να το καταλάβει κανείς αρκεί να ανατρέξει στον πρόσφατο συλλογικό τόμο «1821. Η Επανάσταση και οι απαρχές του ελληνικού αστικού κράτους», που εκδόθηκε με επιμέλεια του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Εκεί σημειώνεται ότι σε αντίθεση με ορισμένες αστικές μερίδες που ταλαντεύονταν απέναντι στην Επανάσταση:

«Από την άλλη πλευρά, οι λαϊκές δυνάμεις (αγρότες και κτηνοτρόφοι, εργάτες γης και ολιγάριθμη εργατική τάξη των πόλεων) αποτελούσαν το πιο γόνιμο έδαφος για την καλλιέργεια  ενός επαναστατικού σχεδίου. 

Η θέση τους στην παραγωγή  δεν τους παρείχε προνόμια που θα απειλούνταν από την επανάσταση. Ωστόσο, αυτό το αντικειμενικό γεγονός (το ίδιο αντικειμενικό και πριν έναν αιώνα) δεν έφτανε για να πυροδοτήσει τις επαναστατικές τους διαθέσεις. 

Ομως, τις παραμονές της επανάστασης οι ναυτικοί συσσωρεύονταν άνεργοι στα νησιά, το ίδιο συνέβαινε με όσους επηρεάζονταν από την κρίση της ναυτιλίας και του εμπορίου και την καταστροφή της βιοτεχνίας, ενώ οι φτωχοί αγρότες αντιμετώπιζαν την κακή σοδειά του 1820 και τις συνεχείς αυξήσεις της φορολογίας. 

Σε αυτές τις συνθήκες, οι επαναστατικές διακηρύξεις της αστικής Φιλικής Εταιρείας (ΦΕ) έδωσαν διέξοδο στις ανάγκες των λαϊκών δυνάμεων, που αδυνατούσαν να διαμορφώσουν αυτόνομη στρατηγική».^[1]

«Σε κάθε περίπτωση ήταν εκείνοι οι «κσιπόλιτι και παρακιντέδες» –και ιδιαίτερα η φτωχή αγροτιά– που επάνδρωσαν τον κύριο όγκο των επαναστατικών ένοπλων δυνάμεων, προσφέροντας με «ζήλον και αφιλοκέρδειαν» ό,τι μπορούσε ο καθένας στην υπόθεση της Επανάστασης […]».^[2]

Αν και η κυρία Λαμπρινή Θωμά γνωρίζει το συγκεκριμένο συλλογικό τόμο (αφού ο συντάκτης της παρούσας επιστολής κλήθηκε να τον παρουσιάσει στη διαδικτυακή ραδιοφωνική εκπομπή που συμπαρουσιάζει με τον κύριο Δημήτρη Κουλαλή), επέλεξε να αγνοήσει το περιεχόμενό του.

Φυσικά, ο οποιοσδήποτε δεν είναι αναγκασμένος να διαβάσει τις συλλογικές επεξεργασίες του ΚΚΕ για την Επανάσταση του 1821.

Θα ήταν όμως δεοντολογικά σωστό να το πράξει η κυρία Θωμά, στο βαθμό που αρθρογραφεί για το συγκεκριμένο θέμα.

Το ότι αναφέρθηκε στη Διακήρυξη της ΚΕ δεν δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα.

Γιατί, ακόμα και επικεντρώνοντας κανείς στη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση (η οποία ως πιο σύντομη δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται από την ίδια πληρότητα που υπάρχει σε μια ολοκληρωμένη επεξεργασία), αντιλαμβάνεται με ευκολία ότι το ΚΚΕ σε καμιά περίπτωση δεν υποβαθμίζει τη συμμετοχή των φτωχών λαϊκών μαζών στην Επανάσταση, αφού σε αυτή σημειώνεται σε ανάλογο πνεύμα:

«Αντίθετα, την ίδια περίοδο, οι φτωχοί αγρότες και η περιορισμένη αριθμητικά εργατική τάξη βίωναν τις συνέπειες της κρίσης στο εμπόριο και στη ναυτιλία και της καταστροφής της βιοτεχνίας και έγιναν θερμοί αποδέκτες των επαναστατικών κελευσμάτων της Φιλικής Εταιρείας.

[…] Η φτωχή αγροτιά και η μικρή ακόμη εργατική τάξη, που στελέχωσαν με ανιδιοτέλεια τις ένοπλες επαναστατικές δυνάμεις, ρίχτηκαν με ηρωισμό στα πεδία των μαχών και έδωσαν απλόχερα το αίμα τους στην Επανάσταση, κατάφεραν να αποτινάξουν το καθεστώς του ραγιά. Δεν πέτυχαν όμως και την κοινωνική τους απελευθέρωση. 

Η ελευθερία που επικαλούνταν οι αστικές επαναστατικές δυνάμεις αφορούσε μόνο την απελευθέρωση από τις σχέσεις φυσικού καταναγκασμού και το διάπλατο άνοιγμα του δρόμου για την κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Οι πολιτικά ανώριμες ακόμα λαϊκές δυνάμεις άργησαν να αντιληφθούν ότι η αστική εξουσία ήταν το αντικειμενικό αποτέλεσμα της επανάστασης και όχι της προδοσίας της. 

Παρ’ όλα αυτά, το σπάσιμο του φόβου τους, ο ξεσηκωμός τους (κόντρα στις παραινέσεις ή και τις απειλές των ισχυρών, των «συνετών» κλπ), η ανιδιοτέλειά τους στον αγώνα, η αντοχή τους στις δυσκολίες, γενικότερα η ισχύς του επαναστατημένου λαού: Ολα αποτελούν διαχρονική πηγή έμπνευσης για τις σύγχρονες μάχες που έχει μπροστά του ο λαός μας».

Μάλιστα, η κυρία Θωμά ισχυρίζεται ότι η ανάλυση του ΚΚΕ ταυτίζεται με την προσέγγιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ή με τις θέσεις της Επιτροπής «Ελλάδα 2021»:

«Μέσα στα πολλά σοκ που συνόδεψαν τους εορτασμούς και τις αναφορές στα 200 χρόνια από την Επανάσταση του ’21, ήταν ίσως πιο γερό σοκ από όλα –φαντάζομαι όχι μόνο για μένα– η σχετική διακήρυξη του ΚΚΕ.

Γιατί, από Γιάννες και Κατερίνες και Μητσοτάκηδες περιμένεις τα πάντα. Το ΚΚΕ να αναθεωρεί όμως τη στάση του ίδιου του ΚΚΕ απέναντι στην Επανάσταση του ΄21, ε, μάλλον όχι».

Παραθέτουμε ενδεικτικά ένα ακόμα απόσπασμα της Διακήρυξης και αφήνουμε στο αναγνωστικό σας κοινό να συμπεράνει αν οι θέσεις του ΚΚΕ μπορούν σε κάτι να θυμίσουν «Γιάννες, Κατερίνες και Μητσοτάκηδες»:

«Στη σημερινή εποχή, η σοσιαλιστική επανάσταση για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας είναι η μοναδική προοδευτική απάντηση απέναντι στο γερασμένο καπιταλιστικό σύστημα. Γι’ αυτό σήμερα προέχει η ολόπλευρη προετοιμασία της πρωτοπορίας, όλων των αγωνιστικών ριζοσπαστικών δυνάμεων για την αντεπίθεση.

Προέχει η συστράτευση όλων των κοινωνικών – ταξικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον από την ανατροπή της αστικής εξουσίας, η αντιμετώπιση όλων των ταλαντεύσεων.

Ηγετική δύναμη της επανάστασης θα είναι ο κοινωνικός φορέας του καινούριου, η εργατική τάξη, που με την επαναστατική της πάλη θα εμπνεύσει και θα συσπειρώσει και τα λαϊκά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και την οικοδόμηση της εργατικής, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και κάθε μορφής κοινωνικής καταπίεσης και ανισοτιμίας, για την αποδέσμευση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και από κάθε ιμπεριαλιστική ένωση».

Βέβαια, η κυρία Θωμά επιχειρεί να καλύψει τις όποιες διαστρεβλώσεις με την παράθεση αποσπασμάτων παλαιότερων θέσεων του ΚΚΕ για την Επανάσταση του 1821, επισημαίνοντας τις διαφοροποιήσεις τους σε σχέση με τη σημερινή εκτίμηση περί αστικής εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης.

Ανοιχτή επιστολή του Τμήματος Ιστορίας του ΚΚΕ στο «ThePressProject»

Η κυρία Θωμά και όποιος άλλος ανακαλύπτει ότι το ΚΚΕ, βασισμένο στην ιστορική έρευνα, διορθώνει παλιότερες μονομέρειες ή ανεπάρκειες επεξεργασιών του, παραβιάζει ανοικτές πόρτες.

Και αυτό διότι στον προαναφερόμενο συλλογικό τόμο υπάρχει σχετικό κείμενο που αφιερώνεται ακριβώς σε αλλαγή κομβικών ζητημάτων στις ιστοριογραφικές επεξεργασίες του Κόμματός μας.^[3]

Αντίστοιχο άρθρο δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη». Το ίδιο  επισημαίνεται και στο κείμενο της Διακήρυξης, όπου αναφέρεται:

«Το Κόμμα μας, από την ίδρυσή του, καταπιάστηκε επανειλημμένα με την Ιστορία του 1821, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τα συμπεράσματα της μελέτης αυτής στη διαμόρφωση της στρατηγικής του. Βέβαια, αυτές οι προσεγγίσεις δεν στερούνταν αδυναμιών, που αντανακλούσαν κάθε φορά το ιδεολογικό – πολιτικό επίπεδο ωριμότητας του ίδιου του Κόμματος».

Με βάση τα προηγούμενα, η σημαντικότερη διαφοροποίηση σε σχέση με παλιότερες επεξεργασίες έγκειται στο ότι το ΚΚΕ, σε ένα διάστημα της υπερεκατοντάχρονης ιστορίας του (και όχι στο σύνολό της, όπως υπονοεί η κυρία Θωμά), αν και αναγνώριζε την ηγεμονία της αστικής τάξης στην επανάσταση, θεωρούσε ότι η Επανάσταση δεν οδήγησε στη συγκρότηση ενός σύγχρονου αστικού έθνους-κράτους, αλλά μέσα από τη συμφιλίωση της αστικής τάξης με τις παραδοσιακές κοινωνικές δυνάμεις (και κυρίως με τους κοτζαμπάσηδες) στη δημιουργία ενός αστοτσιφλικάδικου καθεστώτος.

Ομως, η συντάκτρια του άρθρου ούτε στέκεται ούτε προσπαθεί να ερμηνεύσει αυτή τη διαφοροποίηση.

Και φυσικά δεν αναφέρει όλα τα δεδομένα στα οποία στηρίζεται η σημερινή τοποθέτηση του ΚΚΕ, τα οποία εν συντομία είναι τα ακόλουθα:

α) Η εκτίμηση της αστοποίησης μερίδας των παραδοσιακών κοινωνικών δυνάμεων και ειδικότερα των Πελοποννησίων κοτζαμπάσηδων, που επέκτειναν τις οικονομικές τους δραστηριότητες στο εμπόριο, στη ναυτιλία κ.ά., ενώ παράλληλα κατεύθυναν την αγροτική παραγωγή τους στο εξωτερικό εμπόριο.

β) Ο αστικός χαρακτήρας των επαναστατικών συνταγμάτων (που η κυρία Θωμά τα θεωρεί γενικά και αόριστα δημοκρατικά) που φανερώνεται κυρίως στην αναγνώριση της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά και στην κατοχύρωση της διάκρισης των εξουσιών, της ανεξιθρησκίας κλπ.

γ) Το γεγονός ότι στους «εμφυλίους» πολέμους της Επανάστασης επικράτησε η πιο ριζοσπαστική μερίδα της αστικής τάξης, την οποία εξέφραζαν οι καραβοκυραίοι, οι αστοί διανοούμενοι, τα νέα αστικά στρώματα (γιατροί, δικηγόροι κλπ), αλλά και οι πιο αστοποιημένοι κοτζαμπάσηδες και η οποία απαιτούσε και πέτυχε τη συγκρότηση ενός σύγχρονου για την εποχή του ανεξάρτητου και συγκεντρωτικού αστικού έθνους-κράτους, πολύ νωρίτερα μάλιστα από ό,τι αυτό συνέβη όχι μόνο στις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες, αλλά ακόμα και σε χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.

Αντί των προηγούμενων, η κυρία Θωμά, η οποία με το «Εμείς» του Μακρυγιάννη καταλαβαίνει ότι η επανάσταση ήταν λαϊκή εθνικοαπελευθερωτική, δεν αναφέρει παλιότερες κομματικές επεξεργασίες που τη διαψεύδουν, ενώ σε αυτές που αναφέρει αποκόβει τα κομμάτια τους που αφορούν τον εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο της Επανάστασης από αυτά που αφορούν τον αστικό χαρακτήρα της (τα οποία και δεν αναφέρει).

Για παράδειγμα στον «Ριζοσπάστη» της 25ης Μαρτίου 1921 (ο οποίος δεν παρατίθεται, αν και είναι η πρώτη επέτειος, κατά την οποία ο «Ριζοσπάστης» αποτελούσε όργανο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας, μετέπειτα ΚΚΕ) σημειωνόταν αναφορικά με την Επανάσταση:

«Οτι η επανάστασις του 1821 ήτο μία επανάστασις, εις ην εσήκωσε το Εθνος, η συμφεροντολογία των μικροαστών και των εμπόρων της εποχής, οίτινες έχοντας εις τας χείρας την οικονομικήν ζωήν της χώρας –των Τούρκων φεουδαρχών μη ασχολούμενων με την εμπορικήν κίνησιν– είχαν συμφέρον να αποκτήσουν και την πολιτικήν εξουσίαν είναι αναμφισβήτητον και χιλιοειπωμένον ήδη.

Ως επίσης αναντίρρητον είναι ότι προς επιτυχίαν της επαναστάσεως ταύτης, η αστική τάξις εξεμεταλλεύθη την διαφοράν της θρησκείας του υπόδουλου ως προς τον κατακτητήν, την παράδοσιν περί αναστάσεως του Βυζαντίου, το μίσος του αγρότου κολλίγου και υποτελούς κατά του αγά».^[4]

Ενώ, στο άρθρο του «Ριζοσπάστη» του 1924, στο οποίο παραπέμπει, παραλείπει για ευνόητους λόγους την αρχή του, όπου σημειώνεται:

«Η αστική τάξις θα εορτάση σήμερον την «Εθνικήν» της εορτή. Η σημερινή ημέρα συμβολίζει το απελευθερωτικόν κίνημα του 21. Η επανάστασις εκείνη προοδευτική δια την εποχήν της από απόψεως ιστορικής ανάγκης ήτο καθαρώς κίνημα αστικόν».^[5]

Φυσικά, ο προσδιορισμός του αστικού χαρακτήρα της Επανάστασης δεν αμφισβητεί τη λαϊκή συμμετοχή, όπως φαίνεται και από το απόσπασμα που παραθέτει η κυρία Θωμά (και όπως συμβαίνει και στην τωρινή Διακήρυξη):

«Οι αστοί έδωσαν το χρήμα, ο λαός έδωσε το αίμα.. ο λαός ο οποίος έδωσε το αίμα του δια την επιτυχίαν της Επανάστασης εγκαταλείφθη από την πρώτην ημέραν, ούτε οι αστοί ούτε οι κοτζαμπάσηδες σκέφτηκαν ποτέ τα λαϊκά συμφέροντα»,

Μόνο που ο συντάκτης του άρθρου πριν από 97 χρόνια, όπως και οι σημερινοί συντάκτες της Διακήρυξης, γνώριζε πολύ καλά ότι η ταξική σύνθεση των ένοπλων δυνάμεων μιας επανάστασης δεν προσδιορίζει και τον ταξικό της χαρακτήρα.

Αντίθετα, σε όλες τις αστικές επαναστάσεις της εποχής, οι αστοί αποτελούσαν μια συντριπτικά μειοψηφούσα κοινωνική δύναμη, η οποία όμως αποτελούσε το φορέα των νέων σχέσεων παραγωγής και της νέας καπιταλιστικής εξουσίας και η οποία όφειλε να συμπαρασύρει τους εργάτες και τους φτωχούς αγρότες στα επαναστατικά της σχέδια, αν ήθελε να νικήσει τη φεουδαρχική εξουσία.

Ετσι και αλλιώς, και οι εργάτες και οι φτωχοί αγρότες θα είχαν όφελος από την ανατροπή της φεουδαρχίας.

Εξάλλου, αν η ταξική σύνθεση των ενόπλων δυνάμεων έδινε και τον ταξικό χαρακτήρα μιας πολεμικής αναμέτρησης, τότε και η ιμπεριαλιστική Μικρασιατική Εκστρατεία, όπως και η συμμετοχή του ελληνικού στρατού στην επέμβαση στη σοβιετική Ρωσία και στην Κορέα, θα έπρεπε να θεωρούνται λαϊκοί πόλεμοι.

Θα μπορούσα να αναφέρω ακόμα πολλά παραδείγματα επιλεκτικής παρουσίασης παλιότερων επεξεργασιών (στα αποσπάσματα που παραθέτει) και άλλες τόσες επεξεργασίες που δεν παραθέτει, αλλά δεν επιθυμώ να κουράσω.

Εξάλλου, το ουσιαστικό είναι ότι αυτή η κοπτοραπτική της κομματικής ιστοριογραφίας συνοδεύεται με διάφορες άλλες αναλύσεις, που επιχειρούν να προβληθούν ως παρελθούσες αναλύσεις του ΚΚΕ, ενώ στοχεύει να παρουσιάσει τις σημερινές αναλύσεις του ΚΚΕ ως ταυτόσημες με άλλες που καμία σχέση δεν έχουν μαζί του.

Πιο συγκεκριμένα:

α) Η κυρία Θωμά ισχυρίζεται ότι το ΚΚΕ ψέγει την Επανάσταση του 1821 γιατί δεν ήταν σοσιαλιστική:

«…μόνο μια ανιστορική ιδέα για το χρέος μιας «ταξικής επανάστασης» (που δεν έλαβε χώρα πουθενά αλλού την εποχή εκείνη) μπορεί να ψέξει τους ραγιάδες της οθωμανικής αυτοκρατορίας, υπό ζυγό αιώνων, ως προς το ότι αγωνίστηκαν να στήσουν δικό τους κράτος, αντί να το πάνε απευθείας για σοβιέτ».

Ομως η Διακήρυξη λέει το ακριβώς αντίθετο:

«Η Επανάσταση του 1821 ήταν αστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση, γνήσιο «τέκνο» της εποχής της. Προέκυψε ως συνέπεια των κοινωνικοοικονομικών αντιθέσεων που οξύνθηκαν την περίοδο μετάβασης από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό.

Αποτέλεσε μία από τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνταν εκείνη την περίοδο, έναν από τους πολλούς κρίκους των αστικών επαναστάσεων, που πραγματοποιήθηκαν στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. […]

Το αστικό συγκεντρωτικό έθνος – κράτος αποτελούσε την πραγματική επαναστατική απάντηση της εποχής στα αδιέξοδα της φεουδαρχικής εξουσίας, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης».

Φυσικά, η Διακήρυξη αναφερόμενη σε αστικές επαναστάσεις εννοεί τις ταξικές επαναστάσεις που γκρέμισαν τον παλιό κόσμο της φεουδαρχίας επιβάλλοντας επαναστατικά τον καπιταλισμό σε μια περίοδο που εκτείνεται από την Αμερικανική Επανάσταση (1775) έως και τις ευρωπαϊκές αστικές επαναστάσεις της περιόδου 1848-1850.

Και να πληροφορήσουμε την κυρία Θωμά ότι στη διεθνή ιστοριογραφία αυτή η περίοδος αναφέρεται ως περίοδος των αστικών επαναστάσεων, ενώ ο ιστορικός Eric Hobsbawm έδωσε αντίστοιχο τίτλο σε βιβλίο του για την περίοδο.

Επομένως, η διαφορά του ΚΚΕ από τις άλλες αντικειμενικά δοσμένες προσεγγίσεις της εποχής των αστικών επαναστάσεων έγκειται στο γεγονός ότι αναδεικνύει το ιστορικά πεπερασμένο του καπιταλισμού.

Γι’ αυτό και θεωρεί ότι το σύγχρονο πρόταγμα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών δυνάμεων δεν μπορεί να αναζητηθεί στα τότε συνθήματα των αστικών επαναστάσεων που επέβαλαν την καπιταλιστική εξουσία, αλλά στην προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινωνικής συμμαχίας και στρατηγικής για την ανατροπή της.

Υπό αυτό το πρίσμα, η όποια σύμπτωση της ανάλυσης του ΚΚΕ με αντικειμενικές αστικές και άλλες αναλύσεις της περιόδου δεν σημαίνει και ταύτιση του σκεπτικού του μαζί τους.

Οπως, οι αντιλήψεις της κυρίας Θωμά περί εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης με κορυφαία τη σημασία της θρησκευτικής συνείδησης (όπως θα δούμε παρακάτω), δεν την ταυτίζουν με τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Ομως, η κυρία Θωμά αμφισβητεί τόσο τον αστικό χαρακτήρα της Επανάστασης («η επιμονή στο δήθεν αστικό χαρακτήρα της επανάστασης»), όσο και την ύπαρξη ακόμα αστικής τάξης («Ούτε οι εμποράντζες της εποχής συνιστούσαν αστική τάξη με την μαρξική έννοια, ούτε αυτές οδήγησαν στην επανάσταση»). 

Και μάλλον δεν αποδέχεται ούτε την ανάγκη ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας, παρά μόνο την ανάγκη αντικατάστασης μιας κυβέρνησης από μια άλλη:

«Και είναι διπλά γελοία μια τέτοια κατηγορία, όταν έρχεται από εμάς που όχι σοβιέτ δεν προσπαθούμε να στήσουμε, αλλά ζούμε ως υπήκοοι του Κούλη, και δεχθήκαμε στην προηγούμενη δεκαετία τρία μνημόνια συν την κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος του 2015 χωρίς να ανοίξει μύτη… αλλά αυτά είναι για άλλη φορά».

β) Η ανιστορική κατά την κυρία Θωμά προσέγγιση του ΚΚΕ επεκτείνεται και στην εξέταση του ρόλου της θρησκείας:

«Οσο για το ρόλο της θρησκείας, είναι κάποτε καιρός να σταματήσουμε να βλέπουμε την εποχή με τα γυαλιά της σημερινής μας ιδεολογίας, και να αναγνωρίσουμε ότι στην εποχή του (και για πολύ αργότερα), ο λαός της επανάστασης ήταν πιστός και είχε κρατηθεί από τη θρησκεία του ως μέσο διαφοροποίησης από τον κατακτητή (φαινόμενο παγκόσμιο και πανάρχαιο)».

Μόνο που και σε αυτό το θέμα, άλλα λέει η Διακήρυξη του ΚΚΕ:

«Ο στόχος της επαναστατημένης αστικής τάξης, δηλαδή η συγκρότηση ενός σύγχρονου αστικού έθνους-κράτους, σήμαινε ταυτόχρονα και ρήξη με τους όρους της οθωμανικής κυριαρχίας.

Το γεγονός αυτό προσέδωσε στην Επανάσταση και απελευθερωτικό χαρακτήρα και επέτρεψε στην αστική τάξη να προσελκύσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, που βίωναν την ταξική εκμετάλλευση και τη φυλετική και θρησκευτική καταπίεση, στα επαναστατικά της σχέδια».

γ) Η κυρία Θωμά επιχειρεί να ταυτίσει τις αναλύσεις του ΚΚΕ με το αστικό αντιδραστικό ρεύμα της αναθεώρησης της Ιστορίας και συγκεκριμένα με τον εκπρόσωπο του Mazower:

«Επαναστατήσαμε –εμείς, ο λαός– γιατί θέλαμε ελευθερία, και όχι να λαθροβιώνουμε ως πολίτες σκλάβοι β’ κατηγορίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (που δεν ήταν η ονειροφαντασία του τουρίστα Μαζάουερ, αλλά ένας ατέλειωτος κατάλογος από καταπίεση, εξευτελισμούς και σφαγές). […] Και αν το ΚΚΕ έχει σταματήσει να κάνει αυτή τη διάκριση, κακό του κεφαλιού του. Κυριολεκτικώς, γιατί, το μεγαλύτερο θύμα από μια τέτοια αναθεώρηση της ιστορίας θα είναι το ίδιο».

Μόνο που το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που με συνέπεια έχει αντιστρατευτεί αυτό το αντιδραστικό ρεύμα, ενώ η κυρία Θωμά δεν μας εξηγεί επαρκώς –όπως φαίνεται και από τα προηγούμενα– από πού προκύπτει η ταύτιση που υποστηρίζει.

Κλείνοντας, το ΚΚΕ είναι ανοικτό στην στοιχειοθετημένη κριτική, ακόμα και στη στοιχειοθετημένη πολεμική εναντίον των θέσεών του.

Ομως, στη διαδρομή 102 χρόνων δεν έχει δεχτεί -και ούτε πρόκειται να το πράξει τώρα- τη διαστρέβλωση των θέσεών του.

Με αυτή την έννοια, κάθε αρθρογράφος έχει το δικαίωμα να διαφωνεί με τις αναλύσεις του ΚΚΕ ή να παρουσιάζει τις δικές του αντίθετες απόψεις ή αναλύσεις, αλλά όχι και να χρησιμοποιεί τις αναλύσεις του ΚΚΕ όπως θέλει ή να χρησιμοποιεί παραπλανητικά την ιστορική διαδρομή του.

Σε αυτή τη βάση, σας καλούμε να δημοσιεύσετε την παρούσα επιστολή στο site σας ως δείγμα σεβασμού στην ιστορική πραγματικότητα και τη δημοσιογραφική δεοντολογία.

Εκ μέρους του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Κώστας Σκολαρίκος

Σημειώσεις:

[1]. Κώστας Σκολαρίκος: «Εμφύλιες» συγκρούσεις και «εμφύλιοι» πόλεμοι στην Επανάσταση του 1821, στο Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ (επιμ.) «1821. Η Επανάσταση και οι απαρχές του ελληνικού αστικού κράτους», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2020 , σελ. 268.

[2]. Αναστάσης Γκίκας: «Ο ρόλος και η στάση των κοινωνικών δυνάμεων της εποχής στην Επανάσταση του 1821. Ο χαρακτήρας της Επανάστασης» στο Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ (επιμ.), ό.π., σελ. 199.

[3]. Μάκης Μαΐλης: «Η κομματική ιστοριογραφία για το χαρακτήρα και τις κινητήριες δυνάμεις της Επανάστασης του 1821 και η στρατηγική του ΚΚΕ» στο Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ (επιμ.), ό.π.

[4]. Ριζοσπάστης, 25 Μαρτίου 1921.

[5]. Ριζοσπάστης, 25 Μαρτίου 1924.

Πηγή: 902.gr