Το επιτελικό κράτος γεννά σαν κουνέλα εξοπλισμό για την ΕΛ.ΑΣ.

 

Η Ελληνική Αστυνομία μας παρουσιάζει με περηφάνια τις νέες μοτοσικλέτες που έρχονται να ενισχύσουν τον στόλο της και το έργο της στην καταστολή και την επιβολή του δόγματος “Νόμος και Τάξη”.

Το τελευταίο διάστημα τα ΜΜΕ δεν προλαβαίνουν να αντιγράφουν τα δελτία τύπου της ΕΛ.ΑΣ. για τις συνεχόμενες ενισχύσεις της ΕΛ.ΑΣ. Μες στον Μάη είδαμε διάφορα “ρεπορτάζ” για τις 16 νέες Suzuki V-Strom που ενισχύουν το στόλο της αστυνομικής διεύθυνσης Θεσσαλίας μέσω ΕΣΠΑ, ενώ όλα αυτά έρχονται μόλις μερικούς μήνες μετά την υλοποίηση ενός από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα μες στο 2020, κατά το οποίο παραδόθηκαν πάνω από 1.500 νέα οχήματα στις αστυνομικές δυνάμεις.

Το ίδιο χρονικό διάστημα, με το ξέσπασμα της πανδημίας, ο πρωθυπουργός δήλωνε πως η κυβέρνηση δεν μπορεί να γεννήσει λεωφορεία και συρμούς μετρό. Προφανώς όμως οι αναπαραγωγικές ικανότητες των οχημάτων αλλάζουν θεαματικά όταν μιλάμε για αστυνομικό εξοπλισμό, πιάνοντας ρυθμούς κουνέλας.

Τα σχετικά “ρεπορτάζ” συνοδεύονται από την εκτίμηση για την επιχειρησιακή αναβάθμιση των δυνάμεων της ΕΛ.ΑΣ. Αυτό που δε σημειώνουν είναι πως οι μοτοσικλέτες χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο από δυνάμεις όπως η Ομάδα ΔΙΑΣ, που έχουν στο ενεργητικό τους μια σειρά περιστατικά ωμής καταστολής και αυθαιρεσιών εις βάρος απλών πολιτών. Για να έχουμε ένα μέτρο τι ακριβώς αναβαθμίζεται…

«Ωριμη»... στάση

 

 

Τα κριτήρια με τα οποία η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αναζωπύρωση της κατοχικής βίας σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού θέτουν τα αστικά επιτελεία, επικροτώντας την «ώριμη και ισορροπημένη» στάση της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων. Σημειώνουν μάλιστα με αρθρογραφία στον Τύπο ότι οι εποχές που η Ελλάδα αντιδρούσε με το «θυμικό» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ότι το ζητούμενο σήμερα είναι να επιβεβαιώνει με κάθε αφορμή το ρόλο της ως μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά και ως πόλου σταθερότητας στην περιοχή. Το υπονοούμενο είναι σαφές: Οι εποχές που ζούμε δεν επιτρέπουν ούτε λόγια συμπάθειας προς τους Παλαιστινίους, πολύ περισσότερο την έκφραση αλληλεγγύης από τον λαό, που καταδικάζει διαχρονικά την κατοχή και τα εγκλήματα του κράτους - δολοφόνου του Ισραήλ.

Τώρα που οι ανταγωνισμοί οξύνονται και τα στρατόπεδα βρίσκονται σε διάταξη μάχης, τώρα που οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ έχουν απογειωθεί με αμερικανοΝΑΤΟική ομπρέλα, τώρα που Κίνα και Ρωσία επιχειρούν ακόμα μεγαλύτερο «μπάσιμο» στην περιοχή, τώρα που η ελληνική αστική τάξη τα δίνει όλα για όλα για να αναβαθμίσει τον ρόλο της στον σχεδιασμό των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για τη Μέση Ανατολή, δεν ενδείκνυται τίποτα άλλο, πέρα από την έκφραση της ανεπιφύλακτης στήριξης στο «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα» και ευχολόγια για αυτοσυγκράτηση «απ' όλες τις πλευρές». Ο λαός δεν θα τους κάνει τη χάρη. Το νέο έγκλημα σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού και η πολιτική εμπλοκής της Ελλάδας στα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια θα πάρουν απάντηση με τις αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις που κλιμακώνονται την Κυριακή και τις επόμενες μέρες.

Πρωταγωνιστές

Πρωτοσέλιδο έκανε χτες η «Αυγή» την επίσκεψη Ζάεφ στην Ελλάδα, «υπενθυμίζοντας» στην κυβέρνηση ότι έχει κάποιες εκκρεμότητες να διευθετήσει, ώστε η Συμφωνία των Πρεσπών να τεθεί σε πλήρη ισχύ, όπως έχει άλλωστε δεσμευθεί ότι θα κάνει. Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται σε μια συνέντευξη που έδωσε ο Ζάεφ σε κυριακάτικη εφημερίδα, με αφορμή την επίσκεψή του στην Ελλάδα. Εκεί, σε κάθε του απάντηση, εκφράζει την ικανοποίησή του επειδή με τη Συμφωνία των Πρεσπών άνοιξε ο δρόμος για να ενταχθεί η χώρα στις ευρωατλαντικές δομές, επιβεβαιώνοντας ότι αυτός ήταν ο βασικός σκοπός της. Λέει συγκεκριμένα: «Το ανοιχτό ζήτημα (...) ήταν ο λόγος του αποκλεισμού από την επίτευξη των στρατηγικών μας στόχων για ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η διαμάχη ήταν το βαρίδι που κρατούσε τη Δημοκρατία της Μακεδονίας πίσω. Τώρα υπάρχουμε χωρίς βαρίδια (...) Με τη συμφωνία καταργήσαμε το τελευταίο εμπόδιο για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και γίναμε το 30ό μέλος της Συμμαχίας. Το κέρδος μας είναι ανεκτίμητο (...) Ξεκλειδώσαμε επίσης την έναρξη της διαδικασίας ενταξιακής διαπραγμάτευσης στην ΕΕ και περιμένουμε τώρα την πρώτη διακυβερνητική σύνοδο με τις Βρυξέλλες που θα σηματοδοτήσει την έναρξη της ενταξιακής διαπραγμάτευσης ανά κεφάλαιο». Από το πρωτοσέλιδό της, λοιπόν, η «Αυγή» εκπέμπει το μήνυμα προς κάθε «ενδιαφερόμενο» μέσα κι έξω από τη χώρα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κράτησε ψηλά τη σημαία του ευρωατλαντικού σχεδιασμού στην περιοχή, ανοίγοντας το δρόμο για την ένταξη της σημερινής Β. Μακεδονίας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, πριν παραδώσει τη σκυτάλη στη ΝΔ, που δεσμεύεται για την «πλήρη εφαρμογή» της Συμφωνίας και το κλείσιμο των όποιων εκκρεμοτήτων.

Ενθουσιασμός

Το «ελληνικό σχέδιο» για τη συμμετοχή στο Ταμείο Ανάκαμψης είναι «ένα καλό σχέδιο», αλλά «το κλειδί είναι η υλοποίησή του», είπε χτες στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό ο επικεφαλής του ESM, Κλ. Ρέγκλινγκ, εξάροντας τις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζει η κυβέρνηση, επισημαίνοντας ταυτόχρονα την ανάγκη να υλοποιηθούν μέχρι κεραίας. Την ίδια ακριβώς μέρα παρουσιαζόταν το νομοσχέδιο - τερατούργημα για τα Εργασιακά, πράγμα που δικαιολογεί τον ενθουσιασμό του Ρέγκλινγκ για την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να κερδίσει «με το σπαθί της» τα δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, που προορίζει για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Οι δηλώσεις του Ευρωπαίου αξιωματούχου και ενός από τους «κλειδοκράτορες» του νέου ταμείου επιβεβαιώνουν ότι οι ανατροπές στα Εργασιακά δεν αποτελούν μόνο προαπαιτούμενο για την εκταμίευση των χρημάτων για το κεφάλαιο, αλλά συμπεριλαμβάνονται και σε εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που καθιστούν το σχέδιο «καλό», αρκεί να υλοποιηθούν, όπως είπε ο Ρέγκλινγκ. Με άλλα λόγια, δυο κουβέντες του επικεφαλής του ESM ήταν αρκετές για να επαληθεύσουν ότι το σχέδιο της κυβέρνησης ισοδυναμεί με ένα ακόμα μνημόνιο, με αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις - προαπαιτούμενα των εκταμιεύσεων, που σε κάθε περίπτωση πληρώνει ο λαός.

Βαφτίζει τα εγκλήματα του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων «αυτοάμυνα»!

 

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Δεν έχει τέλος η κατρακύλα από την πολιτική της εμπλοκής και την «αναβάθμιση» των σχέσεων με το κράτος - δολοφόνο

Aλλοθι στα εγκλήματα που γίνονται σε βάρος ενός ολόκληρου λαού, ενώ διεκδικεί τα στοιχειώδη δικαιώματά του και μια ελεύθερη πατρίδα, δίνει η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας κυνικά την επικίνδυνη πολιτική που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις διαδοχικά, με τελευταία αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, για «αναβάθμιση» της συνεργασίας με το Ισραήλ, στο πλαίσιο και των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδιασμών στην περιοχή.

Συγκεκριμένα, το ελληνικό ΥΠΕΞ, σε ανακοίνωση που εξέδωσε αργά - σχεδόν μεσάνυχτα - προχτές, για τις εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, ανακοίνωση που θα ζήλευε... και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δεν βρήκε να πει ούτε λέξη για τις φονικές αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ, που έχουν προκαλέσει δεκάδες νεκρούς Παλαιστινίους, αναφέροντας μόνο - ως ευχολόγιο - ότι η «κλιμάκωση της βίας τόσο στα Ιεροσόλυμα όσο και στην Γάζα θα πρέπει να σταματήσει».

Πηγαίνοντας, μάλιστα, ένα βήμα παραπέρα από τη λογική των «ίσων αποστάσεων», που εξισώνει το θύτη με το θύμα, τόνισε ότι «η Ελλάδα εκφράζει την έντονη ανησυχία της για τις πρόσφατες πυραυλικές επιθέσεις εναντίον αμάχου πληθυσμού στο Ισραήλ, οι οποίες είναι καταδικαστέες και καλεί για τον άμεσο τερματισμό τους».

Ταυτόχρονα, αποσιωπώντας πλήρως τους ισραηλινούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, τους εποικισμούς και τα άλλα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους, έσπευσε να αναγνωρίσει «το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», ουσιαστικά το «δικαίωμα» στη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού και στην κατοχή των εδαφών του, υπογραμμίζοντας την ανάγκη «όπως όλες οι πλευρές προβούν σε ενέργειες που θα οδηγήσουν σε άμεση αποκλιμάκωση».

Καταλήγοντας, επανέλαβε ότι η Ελλάδα παραμένει στη θέση ότι «η επίλυση της διένεξης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων στη βάση της λύσης των δύο κρατών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνολική ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή», άλλη μια ευχή κενή περιεχομένου όσο δεν συνοδεύεται από την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους από τη χώρα μας, αξιοποιώντας την ομόφωνη απόφαση της Βουλής το 2015.

«Βαθιά απογοητευμένοι» οι Παλαιστίνιοι από τη δήλωση του ΥΠΕΞ

Σε απάντησή του στην κατάπτυστη δήλωση του ελληνικού ΥΠΕΞ για το νέο μακελειό του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, ο Παλαιστίνιος πρέσβης σημειώνει:

«Είμαστε προβληματισμένοι και βαθιά απογοητευμένοι από τις τελευταίες δηλώσεις του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τις πρόσφατες επιθέσεις εναντίον του Παλαιστινιακού άμαχου λαού.

Περιμέναμε από την Ελλάδα, "το λίκνο της δημοκρατίας", μια υποστηρικτική δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών της, για τους Παλαιστινίους που διαμαρτύρονταν ειρηνικά ενάντια στις απειλές εξόντωσης και τις συνεχείς επιθέσεις των ένοπλων αποίκων στην Ιερουσαλήμ καθ' όλη τη Μεγάλη Βδομάδα του Πάσχα και τον Μήνα του Ραμαζανιού καθώς και στις ισραηλινές απόπειρες εθνοκάθαρσης εναντίον των Παλαιστινίων κατοίκων της γειτονιάς Sheikh Jarrah στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τις βάναυσες επιθέσεις εναντίον του λαού μας στη Γάζα.

Ο λαός μας αντιστέκεται στη βίαιη ισραηλινή κατοχή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που έκανε ο ελληνικός λαός στη μακρά Ιστορία του, σύμφωνα με το διεθνές και ανθρωπιστικό δίκαιο.

Ας είμαστε σαφείς: Το Ισραήλ δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του, αλλά υπερασπίζεται την αποικιακή επεκτατική κατοχή του. Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στον αδελφό ελληνικό λαό που στέκεται πάντα δίπλα μας υπερασπιζόμενος τις αρχές της ελευθερίας, της αυτοδιάθεσης και της δημοκρατίας».

* Το σκιτσο του Πάνου Ζάχαρη 

....

 

Οι μεταβολές στα παλαιστινιακά εδάφη (με πράσινο χρώμα) από το 1917 (Διακήρυξη Μπάλφουρ) μέχρι σήμερα, ως αποτέλεσμα της κατοχής από τον ισραηλινό στρατό, των καταστροφών των παλαιστινιακών οικισμών και χωριών και την πολιτική της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης.

Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό - Να τερματιστεί η ισραηλινή σφαγή και κατοχή

Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γ. Μαρίνο συναντήθηκε με τον πρέσβη της Παλαιστίνης

Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Γιώργο Μαρίνο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ και βουλευτή του ΚΚΕ, επισκέφτηκε την παλαιστινιακή πρεσβεία στην Αθήνα και συναντήθηκε με τον πρέσβη Μαρουάν Τουμπάσι.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης ο πρέσβης ενημέρωσε την αντιπροσωπεία του ΚΚΕ για τις δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ και τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.

Ο Γιώργος Μαρίνος καταδίκασε τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού από το ισραηλινό κατοχικό κράτος και εξέφρασε την αλληλεγγύη του ΚΚΕ στο λαό της Παλαιστίνης.

Κατήγγειλε τη στάση των ΗΠΑ και της ΕΕ, που στηρίζουν το Ισραήλ και προσπαθούν να ταυτίσουν τον «θύτη» με το «θύμα» και ανέδειξε τις μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες αναβάθμισαν όλα αυτά τα χρόνια τις σχέσεις με το ισραηλινό κράτος και δεν υλοποίησαν την ομόφωνη απόφαση της Βουλής του Δεκέμβρη του 2015, για αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους.

Ο Γ. Μαρίνος τόνισε ότι το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό να συνεχίσει πιο ενεργά να εκφράζει την αλληλεγγύη του στον Παλαιστινιακό λαό και να απαιτήσει μαζικά:

-- Τον τερματισμό της ισραηλινής σφαγής και κατοχής.

-- Την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων και άλλων πολιτικών κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές.

-- Τη δημιουργία ενιαίου ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, στα σύνορα του 1967, με τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

-- Το δικαίωμα επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων στις εστίες τους, με βάση τις σχετικές Αποφάσεις του ΟΗΕ.

-- Την άμεση αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτος από την ελληνική κυβέρνηση.

Αναρτήθηκε από Γκαγκάριν

Στο στόχαστρο η συλλογική οργάνωση και πάλη

Καθόλου τυχαία, σε ένα νομοσχέδιο - τερατούργημα όπως αυτό που παρουσίασε την Τετάρτη η κυβέρνηση, που στόχος του είναι να απογειώσει την εκμετάλλευση, να δώσει επιπλέον όπλα στην εργοδοσία και να νομιμοποιήσει την εργασιακή ζούγκλα, περιέχονται και διατάξεις αναθεώρησης του συνδικαλιστικού νόμου, που βάλλουν ευθέως κατά των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Γιατί πώς θα εφαρμοστεί η 10ωρη εργασία χωρίς πρόσθετη αμοιβή, αν δεν χτυπηθεί η συλλογική διεκδίκηση; Πώς θα σαρωθεί η κυριακάτικη αργία, αν δεν συνδυαστεί με νέα εμπόδια στην κήρυξη απεργίας; Πώς θα απελευθερωθούν ακόμα περισσότερο οι απολύσεις, αν δεν μπουν τα συνδικάτα στον «γύψο»;

Αυτά είναι που «συνιστά» εδώ και χρόνια η εργοδοσία, αυτά είναι που εφαρμόζουν σοσιαλδημοκρατικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις σε όλες τις χώρες της ΕΕ χρόνια τώρα, μετατρέποντας τα σωματεία σε «κοινωνικούς εταίρους», πλήρως ενσωματωμένα στην υπόθεση της «κοινωνικής συνοχής», για να μη διαταράσσεται η κερδοφορία του κεφαλαίου.

* * *

Για να υπηρετηθούν όλα τα παραπάνω δεν αρκούν οι μέχρι τώρα απεργοκτόνοι νόμοι, με τους οποίους κηρύσσονταν παράνομες και καταχρηστικές η συντριπτική πλειοψηφία των απεργιών. Δεν έφτανε ο νόμος του ΣΥΡΙΖΑ που ψηφίστηκε «με χέρια και με πόδια» από τη ΝΔ για αυξημένη απαρτία στην κήρυξη απεργίας, ούτε ο νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Δεν αρκούσε στην εργοδοσία η κατοχύρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, ούτε οι νόμοι θωράκισης του κατασταλτικού πλαισίου, π.χ. με τη μετατροπή σε «ιδιώνυμο αδίκημα» των κινητοποιήσεων ενάντια στους πλειστηριασμούς από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτό το έδαφος, το συγκεκριμένο αντεργατικό νομοσχέδιο έρχεται να δέσει με νέα «λουριά» το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, με διατάξεις όπως οι παρακάτω:

• Πρώτον, πλήττεται ο πυρήνας του απεργιακού δικαιώματος μέσα από την επιβολή της «ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας» κατά το 1/3 για κλάδους «κοινής ωφέλειας», σε μέρα απεργίας. Ετσι, καταργείται εντελώς το απεργιακό δικαίωμα για ορισμένα τμήματα τέτοιων επιχειρήσεων, π.χ. στις Μεταφορές. Είναι χαρακτηριστικό ότι για να κινηθεί έστω και ένας συρμός του Μετρό (πόσο μάλλον το 33%), για να σηκωθεί έστω και ένα αεροπλάνο ή για να ταξιδέψει ένα πλοίο, απαιτείται να είναι στα πόστα του το σύνολο του προσωπικού σε μέρα απεργίας. Στόχος είναι να μετατραπεί η απεργία σε μια συμβολική πράξη, για να προστατεύεται η κερδοφορία των επιχειρήσεων, να μειώνεται η πίεση που μπορεί να ασκήσει η εργατική τάξη στην εργοδοσία. Ετσι, διά νόμου πλέον κατοχυρώνεται η απεργοσπασία.
• Δεύτερον, στο υπάρχον αντιδραστικό πλαίσιο, προκειμένου ένα σωματείο να «λειτουργεί νόμιμα», να υπογράφει ΣΣΕ ή να μπορεί να πάρει απόφαση για απεργία, προστίθενται με το νομοσχέδιο οι εξής όροι: Εγγραφή στα μητρώα της κυβέρνησης, όπως και σε μια σειρά βιβλία και στοιχεία, που πρέπει να είναι διαθέσιμα ψηφιακά, σαν να πρόκειται για επιχείρηση. Τροποποίηση του καταστατικού κάθε σωματείου, ώστε να προβλέπεται η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Υποχρεωτική δυνατότητα ηλεκτρονικής - εξ αποστάσεως ψηφοφορίας για την εκλογή ΔΣ ή για την απόφαση για απεργία, στρώνοντας το έδαφος της νομιμοποίησης των πολυποίκιλων εκβιασμών από την εργοδοσία και τους εργατοπατέρες. Το ηλεκτρονικό φακέλωμα έρχεται να «μπετονάρει» ακόμα περισσότερο αυτήν τη δυνατότητα, ώστε η εργοδοσία να μπορεί να έχει καλύτερη εικόνα για τις προτιμήσεις των εργαζομένων.
• Τρίτον, η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο απαγορεύει την απεργιακή φρουρά, την υπεράσπιση δηλαδή του αγώνα τους από τους ίδιους τους απεργούς, επικαλούμενη το «δικαίωμα στην εργασία» τη μέρα της απεργίας.
• Τέταρτον, επιτρέπει στους εργοδότες, ακόμα και με μια συκοφαντική και ανυπόστατη μήνυση απέναντι σε έναν συνδικαλιστή ή οποιονδήποτε εργαζόμενο, αυτός να απολύεται. Και δίνει τη «δυνατότητα», ακόμα κι αν δικαιωθεί δικαστικά, να παίρνει μια αποζημίωση επιπλέον, αντί η εργοδοσία να αναγκαστεί να τον επαναπροσλάβει.
• Πέμπτον, καταργούνται μια σειρά διατάξεις προστασίας των συνδικαλιστών, προφανώς όσων επιμένουν να πηγαίνουν κόντρα στην κυβέρνηση και την εργοδοσία, καθώς προβλέπεται ότι «η απόλυση συνδικαλιστή θα επιτρέπεται για σπουδαίο λόγο». Επιπλέον, καταργείται η Επιτροπή Προστασίας Συνδικαλιστικών Στελεχών, στην οποία συμμετείχαν και δικαστικοί και έκρινε μέχρι τώρα τη νομιμότητα απολύσεων συνδικαλιστών.

* * *

Με όλα τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι αν ψηφιστεί ο νόμος, οι εργαζόμενοι θα χρειάζεται να αντιμετωπίσουν ακόμα περισσότερα εμπόδια για να οργανώσουν την πάλη τους, για να ασκήσουν το απεργιακό τους δικαίωμα. Αλλά ακόμα κι αν ξεπεραστεί ο φόβος του ηλεκτρονικού φακελώματος, ακόμα κι αν τα σωματεία «καταφέρουν» να λειτουργήσουν «νόμιμα» μέσα από όλες αυτές τις διατάξεις στραγγαλισμού τους, ακόμα κι αν καταφέρουν να προκηρύξουν απεργία, ο νόμος θα επιβάλει σε χιλιάδες εργαζόμενους να πάνε για δουλειά, στο όνομα της «ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας».

Η στρατηγική της έντασης της εκμετάλλευσης και της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, της πιο φθηνής και «ευέλικτης» δουλειάς, απαιτεί ο κάθε εργαζόμενος να είναι ξεμοναχιασμένος απέναντι στην εργοδοσία. Αυτή η στρατηγική επιβάλλει να είναι «ατομική υπόθεση» το ωράριο, το ύψος του μισθού, η άδεια, η τηλεργασία και οι όροι της κ.ο.κ. Γι' αυτό στοχοποιούνται από όλες τις κυβερνήσεις οι μαζικές διαδικασίες, η συλλογική δράση και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Το «πολεμικό ανακοινωθέν» της κυβέρνησης παίρνει ήδη μαζική μαχητική απάντηση από τα συνδικάτα σε όλη τη χώρα. Η πάλη για την κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων, των μέτρων που έχουν βάλει τη θηλιά στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, η διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων των εργαζομένων, θα κλιμακωθεί ενάντια στην κυβέρνηση, στην εργοδοσία και στα κόμματά της, που νομίζουν ότι θα περάσουν «άβρεχτοι» το έγκλημα που ετοιμάζουν!

Η «εξίσωση» της πανδημίας

Ολοένα και περισσότερα επιστημονικά δεδομένα έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι η θανατηφόρα πανδημία που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Οτι ο ιός που την προκάλεσε δεν ήταν ούτε «άγνωστος», ούτε «αόρατος», όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν τα κράτη και οι κυβερνήσεις, για να δικαιολογήσουν την εγκληματική πολιτική τους στη διαχείριση της πανδημίας.

Οτι αν είχαν παρθεί έγκαιρα και προληπτικά όλα τα αναγκαία μέτρα, αν είχαν αξιοποιηθεί όλες οι δυνατότητες που δίνει σήμερα η εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, αν ο κρατικός μηχανισμός είχε για προτεραιότητα την προστασία του λαού και όχι των καπιταλιστικών κερδών, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά σήμερα για τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν από την πανδημία, έναν και πλέον χρόνο από το παγκόσμιο ξέσπασμά της.

Στο συμπέρασμα αυτό συνηγορούν και ορισμένα βασικά στοιχεία από την πρόσφατη έκθεση - ανασκόπηση που συντάχθηκε στο πλαίσιο επιτροπής του ΠΟΥ.

Ο ΠΟΥ σίγουρα προσπαθεί να συσκοτίσει τις δικές του ευθύνες, ως ένας διεθνής Οργανισμός που κινείται στο πλαίσιο που ορίζουν μεγάλα μονοπωλιακά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Γι' αυτό άλλωστε η έκθεση δεν θα μπορούσε να αναδεικνύει τις βαθύτερες αιτίες που κρύβονται πίσω από διαπιστώσεις όπως ότι οι κυβερνήσεις «δεν ήταν προετοιμασμένες για πανδημία». Ούτε βέβαια εξηγεί γιατί υπήρξαν «μυριάδες αποτυχίες, κενά και καθυστερήσεις».

Ωστόσο, η έκθεση, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η κατάσταση όπου βρισκόμαστε σήμερα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί», δηλαδή ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν, θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έχει στοιχεία χρήσιμα για συμπεράσματα.

Πρώτα απ' όλα ότι η σημερινή πανδημία δεν ήταν μια «πρωτόγνωρη κατάσταση», ούτε οφείλεται σε έναν «αόρατο» και «ύπουλο» εχθρό. Αντίθετα, υπήρχαν πολλές επιστημονικές επισημάνσεις και συστάσεις για προηγούμενες κρίσεις υγείας, όμως «παραμένουν σκονισμένες στα υπόγεια του ΟΗΕ και στα ράφια των κυβερνήσεων», όπως καταγράφει και η έκθεση του ΠΟΥ.

Η προστασία όμως της ανθρώπινης ζωής και υγείας με έγκαιρα, ολόπλευρα και ουσιαστικά μέτρα «κοστίζει» για τους επιχειρηματικούς ομίλους και τα καπιταλιστικά κράτη. `Η «προστατεύεται» μόνο στο βαθμό που αποφέρει κέρδος, συμβάλλει στη «σταθερότητα», στο βαθμό που «συμφέρει» σε σχέση με το πόσο «κοστίζει».

Σε αυτή την εξίσωση το αποτέλεσμα - μέχρι σήμερα - είναι τουλάχιστον 3,3 εκατ. νεκροί. Μόνο από την πανδημία, χωρίς να υπολογίζονται τα θύματα από άλλες αιτίες εξαιτίας της κατάρρευσης των δημόσιων συστημάτων Υγείας.

Είναι ενδεικτικό ότι για το ξέσπασμα πανδημιών υπήρχαν εδώ και πολλά χρόνια προειδοποιήσεις επιστημόνων, ενώ οι έρευνες για την καλύτερη κατανόηση των κορονοϊών και για επιτάχυνση της ανάπτυξης εμβολίων σταμάτησαν πριν λίγα χρόνια, επειδή οι φαρμακευτικοί όμιλοι και τα καπιταλιστικά κράτη δεν έβλεπαν άμεσο και εξασφαλισμένο κέρδος.

Αντίστοιχες προειδοποιήσεις για μελλοντικές πανδημίες, που θεωρούνται βέβαιες, υπάρχουν και σήμερα. Ωστόσο, τα ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη επιλέγουν να επενδύσουν σε μεγάλες μονάδες παραγωγής εμβολίων, όπου δηλαδή προβλέπεται το μέγιστο κέρδος για τις φαρμακευτικές εταιρείες και θεωρείται «στρατηγικός» τομέας «ασφαλείας» και δεν δίνουν δεκάρα για να ενισχυθούν τα δημόσια συστήματα Υγείας, να ενισχυθεί η πρόληψη.

Ακόμη όμως και μετά την επίσημη ανακήρυξη της παγκόσμιας πανδημίας τον Γενάρη του 2020, οι κυβερνήσεις όχι μόνο δεν φρόντισαν να λάβουν έγκαιρα τα αναγκαία προληπτικά μέτρα για να σταματήσουν την εξάπλωση του SARS-Cov-2, όχι μόνο δεν έδωσαν γενναία χρηματοδότηση για θωράκιση των νοσοκομείων και της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, αλλά αντίθετα φάνηκε παντού ποιες ήταν οι συνειδητές πολιτικές που ακολουθήθηκαν.

Τα συστήματα Υγείας ακόμη και των πιο αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών κατέρρευσαν και τα νεκροταφεία δεν προλάβαιναν να θάβουν νεκρούς. Το διάστημα που μεσολάβησε πριν το «δεύτερο κύμα» δεν αξιοποιήθηκε για την προστασία της δημόσιας υγείας. Εναν χρόνο μετά, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Η επιχειρηματική δραστηριότητα στην Υγεία, η υποχρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, η λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων σαν «επιχειρήσεις», η παραγωγή εμβολίων και φαρμάκων με σκοπό το κέρδος και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός έδειξαν «τα δόντια τους» και κατά τη διάρκεια της πανδημίας με τραγικές συνέπειες για τους λαούς.

Το δίδαγμα της πανδημίας είναι ταυτόχρονα και οδηγός για δράση: Οσο η ανθρώπινη ζωή αξιολογείται είτε σαν «κόστος», είτε σαν πηγή «κέρδους», όσο τον κόσμο «κινούν» η επιδίωξη του μέγιστου κέρδους και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, τα θύματα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής θα εξακολουθήσουν να είναι ανυπολόγιστα.

Ούτε ο Μαυρογιαλούρος!

 

 Το τονίζουμε και το επαναλαμβάνουμε – με έμφαση: 

Η προσωποποίηση της πολιτικής κριτικής δεν είναι ασφαλής τρόπος για να τοποθετηθείς έναντι της ασκούμενης πολιτικής. 

Αυτός είναι ένας κανόνας για την τήρηση του οποίου οφείλουν να φροντίζουν πρώτοι απ’ όλους εκείνοι που ασκούν πολιτική. 

Στην περίπτωση Χατζηδάκη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. 

Εδώ έχουμε ένα πολιτικό ύφος που είναι αποφασισμένο να προκαλεί μετερχόμενο ακόμα και μεθόδους αυτογελοιοποίησης! 

• Ο ίδιος, φυσικά, μάλλον θα το θεωρεί εξαιρετικά ευφυές, όταν επαναφέρει τις εργασιακές σχέσεις στις προ εξέγερσης Σικάγο εποχές, την ίδια ώρα να ξεστομίζει πως τα απλήρωτα 10ωρα τα θεσπίζει για να διευκολύνει (!) τους εργάτες να πηγαίνουν μετά με την άνεσή τους να μαζεύουν τις… ελιές τους! 
• Το θεωρεί, μάλλον, ευφυές, να μπουρδολογεί ότι και να ήθελε να καταργήσει το 8ωρο δεν τον αφήνει… η ΕΕ που το προστατεύει (!), όταν οι πάντες γνωρίζουν πως η λεγόμενη “διευθέτηση” του εργάσιμου χρόνου που έχουν ψηφίσει με νόμους και εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα πάλι η ΝΔ, δεν είναι παρά εφαρμογές των οδηγιών της ΕΕ για κατάλυση του 8ωρου και όλων των εργασιακών δικαιωμάτων.
• Ο κ.Χατζηδάκης θεωρεί, μάλλον, ευφυές, να ποζάρει σαν “φιλεργατικός”, που έρχεται τάχα να βάλλει τάξη στην “αγορά εργασίας”, όπου όπως λέει καταστρατηγούνται το 8ωρο και το 5νθήμερο, και πάει να βάλλει τάξη πως; Νομιμοποιώντας την καταστρατήγηση! Πάλι καλά που δεν είναι υπουργός Δημόσιας Τάξης για να βάλλει τάξη και στις ληστείες – που παρότι παράνομες γίνονται – νομιμοποιώντας τες!    
• Ο κ.Χατζηδάκης θεωρεί, μάλλον, ευφυές, να λέει πως διαλύει τις συλλογικές συμβάσεις και πως προωθεί τις ατομικές συμβάσεις στο όνομα της… συμφωνίας μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη που σαν δυο καλά και κυρίως… ισότιμα φιλαράκια θα… συναποφασίζουν για το πως και πόσο ο ο δεύτερος θα εκμεταλλεύεται τον πρώτο.  
• Ο κ.Χατζηδάκης και ο πολιτικός του προϊστάμενος, ο κ.Μητσοτάκης, θεωρούν, μάλλον, ευφυές, να λένε πως ενεργούν υπέρ των εργαζομένων με το νομοσχέδιο – έκτρωμα, αλλά μέχρι τώρα δεν έχουν να δείξουν ούτε μισό σωματείο ή συνδικάτο να συμφωνεί μαζί τους. Πλην ενός: του Συνδέσμου των Ελλήνων Βιομηχάνων! 

Είναι γνωστό, πριν ακόμα ο κ.Χατζηδάκης αποκτήσει την τόση ευφυία του, πως δεν υπάρχει κατάλυση δημοκρατικού δικαιώματος που να μην δικαιολογήθηκε στο όνομα της… δημοκρατίας. Δεν υπάρχει ανελεύθερη επιβουλή που να μην επιβλήθηκε στο όνομα της… ελευθερίας. Δεν υπάρχει πόλεμος που να μην έγινε στο όνομα της… ειρήνης. Και φυσικά δεν υπάρχει αντεργατικό τερατούργημα που να μην προωθήθηκε από τον αντιλαικό Προσκρούστη στο όνομα του… φιλεργατισμού του.

 
Τόση χλεύη, όμως, και τόση κοροϊδία, τόσο θράσος σαν αυτό του κυρίου υπουργού Εργασίας, πακεταρισμένο σε πόζες “αστικής ευγένειας” μέχρι κι ο Μαυρογιαλούρος θα το ξανασκεφτόταν να το εξαπολύσει προς τους “παλιοχωριαταραίους”. Αλλά ο κ.Χατζηδάκης, ποτέ! 

Διότι στην περίπτωσή του όλα παραμένουν αστικά. Τουτέστιν απροσχημάτιστα ΣΕΒαστικά. 

Και σε αυτές τις περιπτώσεις το δεύτερο συνθετικό των αστικών ηθών, η “ευγένεια”, πάει για… βρούβες.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Βενεζουέλα: Δύο δολοφονίες μελών του ΚΚ και της ΚΝ μέσα σε λίγες μέρες

 

Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών δύο μέλη του ΚΚ Βενεζουέλας και της ΚΝ Βενεζουέλας δολοφονήθηκαν άγρια στην επαρχία Τάτσιρα της Βενεζουέλας, στα σύνορα με την Κολομβία. Πρόκειται για τους συντρόφους Οσκαρ Ρανκέλ και Τόνι Ρόχας.

Υπενθυμίζεται πως τον Αύγουστο του 2017 είχε δολοφονηθεί ένα ακόμα στέλεχος του ΚΚ Βενεζουέλας, ο Ντίκσον Χαβιέρ Βεργκάρα Γκόμες, υπόθεση για την οποία ακόμα δεν έχει αποδοθεί καμία δικαιοσύνη.

Και τα δύο μέλη του ΚΚ Βενεζουέλας δολοφονήθηκαν από πυρά στη μέση του δρόμου, γεγονός που παραπέμπει σε ενέργεια παραστρατιωτικών ομάδων. Στην επαρχία της Τάτσιρα δρουν παραστρατιωτικές ομάδες και ναρκέμποροι από την Κολομβία, τρομοκρατώντας το λαό της περιοχής.

Οι δύο σύντροφοι του ΚΚ Βενεζουέλας ήταν στελέχη λαϊκών οργανώσεων της περιοχής, που οργανώνουν πλατιά μορφωτική – πολιτιστική δραστηριότητα, οργανώνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη με τις φτωχές οικογένειες, αλλά και παίρνουν μέτρα περιφρούρησης του λαού και απόκρουσης της δράσης των παραστρατιωτικών ομάδων και των ναρκεμπόρων από την Κολομβία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Οσκαρ Ρανκέλ έπαιξε ρόλο στην απόκρουση της απόπειρας εισβολής Κολομβιανών και Αμερικανών μισθοφόρων – κομάντο από την Κολομβία, στις 23/2/2019 (επιχείρηση «Γεδεών»), με σκοπό την πραξικοπηματική ανατροπή της κυβέρνησης Μαδούρο.

Σε ανακοίνωσή του το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ Βενεζουέλας καταγγέλλει ότι οι εγκληματικές αυτές ομάδες συνεργάζονται με διεφθαρμένα στοιχεία των τοπικών αρχών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, καλεί την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της, να αποκαλυφθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί των δολοφονιών των κομμουνιστών και να διωχθούν ποινικά.

Να μπει τέρμα στις δολοφονίες κομμουνιστών και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι!

Επιστολή αλληλεγγύης από το ΚΚΕ

Εκφράζοντας την αλληλεγγύη του, το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ έστειλε στο ΚΚ Βενεζουέλας την εξής επιστολή:

«Αλληλεγγύη στο ΚΚ Βενεζουέλας και την ΚΝ Βενεζουέλας – Να μπει ένα τέρμα στις δολοφονίες κομμουνιστών και να τιμωρηθούν άμεσα όλοι οι υπεύθυνοι.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας καταδικάζει απερίφραστα τις δολοφονίες των δύο συντρόφων, μελών του ΚΚ Βενεζουέλας και της ΚΝ Βενεζουέλας, Οσκαρ Ρανκέλ και Τόνι Ρόχας. Εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας προς τους συντρόφους τους και ιδιαίτερα προς τις οικογένειες και τους οικείους τους.

Οι δύο σύντροφοι ήταν πρωτοπόροι λαϊκοί αγωνιστές στην περιοχή της Τάτσιρα και δολοφονήθηκαν επειδή υπερασπίζονταν τα συμφέροντα του λαού, επειδή αντιπάλευαν τη δράση ντόπιων και ξένων αντιδραστικών δυνάμεων που λυμαίνονται την περιοχή και τρομοκρατούν το λαό της.

Απαιτούμε από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να τιμωρηθούν όλοι οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας των δύο κομμουνιστών, και για την προστασία όλων των λαϊκών αγωνιστών από τη δράση των εγκληματικών ομάδων.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας με το ΚΚ Βενεζουέλας και την ΚΝ Βενεζουέλας, που αντιμάχονται με αυτοθυσία τόσο την ντόπια αστική τάξη και τα όργανά της όσο και τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ξέρουμε καλά πως οι Βενεζουελάνοι κομμουνιστές δεν τρομοκρατείστε από τέτοιες δολοφονικές πρακτικές και πως θα τιμήσετε τη μνήμη των συντρόφων δυναμώνοντας τον αγώνα για την υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού».

Η Λαϊκή Συσπείρωση Νότιας Κέρκυρας καταγγελει τις τεράστιες ελλείψεις του Κέντρου Υγείας

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Λαϊκή Συσπείρωση Νότιας Κέρκυρας, πολλές φορές κατά την διάρκεια της πανδημίας αλλά και πριν, είχε καταγγείλει τις τεράστιες ελλείψεις του Κέντρου Υγείας Νότιας Κέρκυρας.

Με επισκέψεις στο Κ.Υ., με κινητοποιήσεις μας έξω από τον χώρο, με παρεμβάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο επανειλημμένα έχουμε αναδείξει το τεράστιο πρόβλημα και τις επιπτώσεις στον λαό της Νότιας Κέρκυρας.

Μετά από όλες τις πιέσεις και καταγγελίες που έγιναν, λειτούργησε ως εμβολιαστικό κέντρο τρεις μήνες, αφότου ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί στην χώρα και στην Κέρκυρα, με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος, με την ενίσχυση σε προσωπικό από τον Δήμο αλλά και την συνδρομή ιδιωτών ιατρών.

Σήμερα πληροφορούμαστε από τον αντιδήμαρχο κ. Σαγια, ότι το Κ.Υ. δε θα μπορεί να καλύψει το σύνολο των εφημεριών για το μήνα Ιούνιο (35 24ωρες βάρδιες από τις 60), και θα μειώσει δραματικά τις βάρδιες εμβολιασμού (από 48 πρωί-απόγευμα μόνο σε 8, και αυτές με την βοήθεια ιδιωτών).

Απαιτούμε από την κυβέρνηση άμεσα να ενισχύσει το Κ.Υ. με το απαραίτητο προσωπικό, ώστε να καλυφθούν όλες οι βάρδιες τόσο για τις εφημερίες όσο και για τους εμβολιασμούς.

 

Εργασιακές σχέσεις: Ωρα μηδέν

 

Οι νέες αλλαγές στα Εργασιακά ενταγμένες στη λογική των αντιμεταρρυθμίσεων του ευρωπαϊκού Εργατικού Δικαίου

 Η ιστορία ρύθμισης της εργάσιμης ημέρας, όπως και του ύψους της εργατικής αμοιβής, κρύβει μέσα της μακραίωνους αγώνες μεταξύ των κατόχων των μέσων παραγωγής και των εργατών (...) Παρατηρείται (...) ότι η εργάσιμη ημέρα ανέρχεται καθημερινά σε 24 ώρες αφού αφαιρεθούν οι λίγες ώρες ανάπαυσης, χωρίς τις οποίες η εργασιακή δύναμη αποτυγχάνει τελείως να επιτελέσει εκ νέου την υπηρεσία της. Το 8ωρο επιβλήθηκε ως χρόνος αναγκαίος για μόρφωση, πνευματική ανάπτυξη, ψυχαγωγική κοινωνική επαφή. Η υπερεργασία με την παράταση της εργάσιμης ημέρας διαπιστώθηκε ότι προκαλεί την πρόωρη εξάντληση και νέκρωση της ίδιας της εργασιακής δύναμης, κατάσταση που δεν συνέφερε ούτε τους εργοδότες. (...)

 

Στο κατώφλι του 20ού αιώνα οι κοινωνικοί αγώνες της εργατικής τάξης οδήγησαν τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας να υιοθετήσει στις 29 Οκτωβρίου 1919 την υπ' αριθμό 1 Διεθνή Σύμβαση Εργασίας, που περιορίζει τις ώρες εργασίας στις βιομηχανικές επιχειρήσεις σε 8 ώρες ημερησίως και σε 48 εβδομαδιαίως. Η Ελλάδα κύρωσε τη Σύμβαση με τον ν. 2269/1920. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι ρυθμίσεις επεκτάθηκαν σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους και το δικαίωμα των εργαζομένων στην ανάπαυση και στον ελεύθερο χρόνο αποτυπώθηκε σε διεθνή κείμενα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. (...)

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ξεκίνησε μια αντίστροφη πορεία σταδιακής απορρύθμισης όλων των προστατευτικών ρυθμίσεων. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση η Οδηγία 93/104/ΕΚ που τροποποιήθηκε με την 2000/34/ΕΚ και μεταγενέστερα με την Οδηγία 2003/88/ΕΚ, κάτω από τις έντονες εργοδοτικές πιέσεις για «ευελιξία» και αυξομείωση των ωρών απασχόλησης ανάλογα με τις επιχειρησιακές ανάγκες, αποτελεί τη βάση διαμόρφωσης του χρόνου εργασίας. Το άρθρο 3 της Οδηγίας προβλέπει ελάχιστη διάρκεια της ημερήσιας ανάπαυσης τις 11 συναπτές ώρες, ρύθμιση η οποία με αντίστροφη ανάγνωση επιτρέπει τις 13 ώρες ημερήσιας εργασίας. Το άρθρο 16 εισάγει την έννοια της «περιόδου αναφοράς» με τέτοιον τρόπο ώστε η διάρκεια της εβδομαδιαίας ανάπαυσης (24ωρο) όπως και η ανώτατη εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας (48ωρο) να υπολογίζονται πλέον όχι σε σταθερή εβδομαδιαία βάση αλλά εντός μιας περιόδου 14 ημερών για την πρώτη περίπτωση και 4 μηνών για την δεύτερη περίπτωση.

Τέλος, το άρθρο 17 αποτελεί έναν μακροσκελέστατο κατάλογο παρεκκλίσεων από την όποια προστασία παρέχει η Οδηγία. Η πικρή πραγματικότητα της επιστροφής σε εργασιακές συνθήκες προηγούμενων αιώνων δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί με τις γενικόλογες διακηρύξεις και τα ευχολόγια του προοιμίου της Οδηγίας όπως και άλλων διεθνών κειμένων (...) Ο αναθεωρημένος Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, που κυρώθηκε στην Ελλάδα με το ν. 4359/2016, συνδέει με περισσότερη ειλικρίνεια την υποχρέωση υιοθέτησης λογικής διάρκειας της ημερήσιας και εβδομαδιαίας απασχόλησης με την αύξηση της παραγωγικότητας, δηλαδή την αύξηση του ποσοστού κέρδους των επιχειρήσεων.

Στο ελληνικό Εργατικό Δίκαιο η υπερεργασία όπως και η υπερωρία αμείβονται με επιπρόσθετη αμοιβή. Η τάση της διαρκούς αύξησης του επιχειρηματικού κέρδους με συμπίεση του μισθολογικού κόστους οδήγησε στη θεσμοθέτηση της λεγόμενης «διευθέτησης του χρόνου εργασίας», δηλαδή στη συνολική αποτίμηση της εργασίας σε ευρύτερες (της εβδομάδας) χρονικές περιόδους χωρίς την καταβολή της επιπρόσθετης αμοιβής στους εργαζομένους για την πραγματοποίηση υπερεργασίας και υπερωρίας. Οι ρυθμίσεις αυτές της παραπάνω αναφερόμενης Ευρωπαϊκής Οδηγίας (...) εισήχθησαν στο ελληνικό Δίκαιο με το άρθρο 42 του ν. 3986/2011. Τότε ο νομοθέτης στην παράγραφο 7 του άρθρου 42 θεωρούσε ως ελάχιστο όρο διασφάλισης των συμφερόντων των εργαζομένων την προηγούμενη επιχειρησιακή συλλογική συμφωνία μεταξύ εργοδότη και εκπροσώπων των εργαζομένων.

* * *

Το προτεινόμενο Σχέδιο Νόμου προχωράει μερικά βήματα παραπέρα. Η σημαντικότερη αντιμεταρρύθμιση πραγματώνεται στις διατάξεις που προβλέπουν την αύξηση της ημερήσιας εργασίας στις 10 ώρες, χωρίς επιπλέον αμοιβή για την υπερωριακή απασχόληση και χωρίς προηγούμενη συλλογική συμφωνία. Ο εργαζόμενος σε μια εποχή αυξημένης ανεργίας, οικονομικής ανασφάλειας και εκβιαστικών διλημμάτων για τη διατήρηση της θέσης εργασίας του, καλείται να προτείνει ο ίδιος στον εργοδότη του την επιπλέον απασχόλησή του χωρίς επιπρόσθετη αμοιβή. Να συναινέσει εθελοντικά και με δική του πρωτοβουλία στην αποστέρηση του ελάχιστου χρόνου για ξεκούραση, μόρφωση, οικογενειακές και κοινωνικές επαφές, να ζητήσει «τη συμφιλίωση της προσωπικής με την επαγγελματική του ζωή». Του «δίνεται η δυνατότητα», σύμφωνα με τις αρχές του νομοσχεδίου που παρουσίασε το υπουργείο Εργασίας, να φθείρει τη σωματική και ψυχική υγεία του, να μεταβληθεί σε ζωντανό εξάρτημα της επιχείρησης.

Ακόμα κι αν υπήρχε το ιδανικό για τις επιχειρήσεις πρότυπο τέτοιου εργαζόμενου, το κοινωνικά ουδέτερο κράτος που ενδιαφέρεται να έχει πολίτες υπεύθυνους, σωματικά και ψυχικά υγιείς, θα όφειλε να μην επιτρέψει τον εξανδραποδισμό τους. Η ανέξοδη για τις επιχειρήσεις μεταφορά των υπερωριών σε άλλη χρονική περίοδο γίνεται αποκλειστικά και μόνο προς όφελος των ίδιων των επιχειρήσεων, ικανοποιώντας το πάγιο αίτημά τους για ευελιξία στη διαμόρφωση του χρόνου εργασίας. Σε περιόδους «νεκρές» ή υποτονικές για την παραγωγικότητα μιας επιχείρησης, θα απέφερε επιπλέον κέρδος το μειωμένο ωράριο διότι με τον τρόπο αυτό θα μειώνονταν και τα λειτουργικά έξοδα του εργοδότη. Η υπερένταση του ανθρώπινου οργανισμού για μεγάλα χρονικά διαστήματα προκαλεί μόνιμη και ανυπολόγιστη φθορά στη σωματική και ψυχική υγεία, που δεν αποκαθίσταται με τον συμψηφισμό των μειωμένων ωρών απασχόλησης σε άλλη χρονική περίοδο. Αποκρύπτεται επίσης η δυνατότητα που έχει ο εργοδότης να απολύσει τον εργαζόμενο μετά το πέρας της περιόδου αυξημένης απασχόλησης, έχοντας εξοικονομήσει τις επιπλέον ώρες απασχόλησης χωρίς την πρόσθετη αμοιβή.

Στην παρουσίαση του νομοσχεδίου το υπουργείο Εργασίας θεωρεί ως μέτρο που απαντά στα σύγχρονα προβλήματα την αύξηση του επιτρεπόμενου ορίου των υπερωριών στις 150 ώρες τον χρόνο σε βιομηχανία και λοιπούς κλάδους, αίροντας με τον τρόπο αυτό τη διάκριση των 120 ωρών κατ' έτος στις μη βιομηχανικές επιχειρήσεις και στις 48 ώρες το εξάμηνο στη βιομηχανία. Η εξίσωση των υπερωριών στους δύο διαφορετικούς κλάδους όχι μόνο δεν οδηγεί στο αριθμητικό όριο της χαμηλότερης επιβάρυνσης για τον εργαζόμενο, αλλά ούτε καν στο υψηλότερο. Δημιουργείται ένα νέο όριο 25% πιο αυξημένο από τον ανώτατο αριθμό υπερωριών και 50% περίπου από τον κατώτατο, προκειμένου οι επιχειρήσεις να μην υποχρεώνονται σε πρόσληψη επιπλέον προσωπικού, που οδηγεί σε αύξηση του κόστους και μείωση των κερδών, αλλά να στηρίζονται στον μεγαλύτερο βαθμό έντασης της εργασίας των ήδη απασχολουμένων.

Διευρύνεται τέλος το καθεστώς της 7ήμερης λειτουργίας σε διάφορους κλάδους της βιομηχανίας (...) διότι «η απαγόρευση λειτουργίας τις Κυριακές εμποδίζει τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας». Στην πραγματικότητα η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας ωφελεί και πάλι τις επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν χρήση των αυξημένων υπερωριών, με τις οποίες θα επιβαρύνουν τους εργαζόμενους, και να μεγιστοποιήσουν τα έσοδά τους. Για τον λόγο αυτό αυξάνονται οι υπερωρίες στις 150 ώρες τον χρόνο. Αντίθετα, η κυριακάτικη εργασία στις βιομηχανίες δεν συνδέεται με καμία νομική υποχρέωση των εργοδοτών να αυξήσουν ανάλογα τις θέσεις εργασίας.

* * *

Το υπουργείο Εργασίας παρουσιάζοντας τη φιλοσοφία του νέου νομοσχεδίου διαπιστώνει ότι «δεν υπάρχουν εργαζόμενοι χωρίς επιχειρήσεις, ούτε και επιχειρήσεις με εργαζόμενους στα κεραμίδια». Για τον λόγο αυτό ίσως επιχειρείται να αποδυναμωθεί ακόμα περισσότερο το μοναδικό μέσο διαμαρτυρίας των εργαζομένων, η απεργία: Για να διασφαλιστεί όσο το δυνατό με μεγαλύτερη πιθανότητα η συναίνεση και ο συμβιβασμός των εργαζομένων σε ρυθμίσεις που αυξάνουν τον χρόνο απασχόλησης πέρα από τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και για να καμφθεί κάθε είδους αντίδραση και διαμαρτυρία στην ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία των επιχειρήσεων.

Σε ένα ήδη απονευρωμένο συνταγματικό δικαίωμα, που του άφησαν το περίβλημα και του στέρησαν την ουσία, σε ένα δικαίωμα που οι δεκάδες συνταγματικοί και αντισυνταγματικοί νομοθετικοί περιορισμοί το οδηγούν στην παρανομία και στην καταχρηστικότητα κατά 90%, προστίθεται άλλος ένας: Ο ορισμός του προσωπικού ασφαλείας στις ΔΕΚΟ σε ποσοστό 33% των παρεχόμενων υπηρεσιών (...) παρατηρούμε στην προκειμένη περίπτωση να εισάγεται μία εντελώς εσφαλμένη αντίληψη της έννοιας και του σκοπού του «προσωπικού ασφαλείας». (...) Τα καθήκοντα του προσωπικού ασφαλείας έχουν άμεση σχέση με την ασφάλεια των εγκαταστάσεων της επιχείρησης και την πρόληψη καταστροφών και ατυχημάτων. Δεν επιτρέπεται συνεπώς στον εργοδότη να αναθέσει επιπλέον καθήκοντα στους εργαζόμενους, ούτε να αξιοποιηθεί το προσωπικό ασφαλείας ως θεσμοθετημένος απεργοσπαστικός μηχανισμός ώστε να αποδυναμωθεί η πίεση που ασκείται με την απεργία. Η παροχή ενός επιπέδου λειτουργίας μιας επιχείρησης σε ποσοστό 33% δεν συνδέεται με τους παραπάνω σκοπούς, αλλά αποτυπώνει έναν αυθαίρετο και αντισυνταγματικό νομοθετικό προσδιορισμό του «ανεκτού ποσοστού απεργίας» για το κράτος, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την πρόθεση μείωσης της αποτελεσματικότητας του εργατικού αγώνα.

Στην αλληλουχία των νομοθετικών παρεμβάσεων σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο, που ξεκίνησαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, το προτεινόμενο σχέδιο νόμου δεν αποτελεί έκπληξη. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε λανθασμένη μεταφορά ενωσιακού Δικαίου ή κακότεχνη διατύπωση, αλλά σε μια συνειδητή επιλογή. Ολοένα και μεγαλύτερη απομείωση εργασιακών δικαιωμάτων με κατάργηση προστατευτικών νομοθετικών ρυθμίσεων και θέσπιση περιορισμών που ακυρώνουν συνταγματικές διατάξεις προς όφελος της ευελιξίας και της μεγαλύτερης κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η περίοδος των ισορροπιών και των συμβιβασμών στον χώρο της εργασίας έχει παρέλθει και ότι δεν είναι εφικτή η ταυτόχρονη ικανοποίηση των συγκρουόμενων συμφερόντων των κοινωνικών αντιπάλων. Τα εθνικά κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις έκαναν την επιλογή τους.

(Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων)

Χριστόφορος ΣΕΒΑΣΤΙΔΗΣ
ΔΝ - Εφέτης, πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

Είναι πολλά τα λεφτά.

..

Οικονομικά επιτελεία εντός και εκτός ΕΕ κατατάσσουν την κάνναβη στους ραγδαία αναπτυσσόμενους και επικερδείς κλάδους της παγκόσμιας βιομηχανίας, που τα επόμενα χρόνια θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση λιμνάζοντος κεφαλαίου. Μόνο στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι μέχρι το 2028 τα κέρδη από την κάνναβη θα ξεπεράσουν τα 115 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 55,2 δισ. θα αφορούν επενδύσεις στη «φαρμακευτική» κάνναβη, τα 60,3 δισ. στην «ευφορική» της χρήση και τα 180 εκατ. στη βιομηχανική κάνναβη. Η Ελλάδα, λόγω των ευνοϊκότερων κλιματολογικών - εδαφολογικών συνθηκών και της γεωγραφικής της θέσης, θεωρείται «επενδυτικός παράδεισος» από ομίλους του Ισραήλ και των ΗΠΑ, που έχουν ήδη αναπτύξει μεγάλη βιομηχανία παραγωγής και εξαγωγής προϊόντων «φαρμακευτικής» κάνναβης και πρωτοστατούν στον συγκεκριμένο κλάδο. Την ώρα μάλιστα που συμβαίνουν αυτά, ο ΟΗΕ με απόφασή του αφαιρεί την κάνναβη από τη Διεθνή Ενιαία Σύμβαση για τα Ναρκωτικά, που απαγορεύει τη διακίνηση και παραγωγή της, ακριβώς για να διευκολύνει τις επενδύσεις!

* * *

Αυτή είναι η «μεγάλη εικόνα» μέσα στην οποία η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις διαμορφώνουν το θεσμικό - νομικό πλαίσιο για την παραγωγή, επεξεργασία και εμπορία κάνναβης στη χώρα μας, ανοίγοντας νέα επικίνδυνα κανάλια για την καλλιέργεια της ναρκωκουλτούρας και στρώνοντας το έδαφος για την αποποινικοποίηση της παραγωγής και της χρήσης. Τον δρόμο άνοιξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που το καλοκαίρι του 2016, ύστερα από συναντήσεις με Ισραηλινούς και Αμερικανούς επενδυτές, έκλεισε τις πρώτες μπίζνες μαζί τους και «έτρεξε» νομοθετικές προσαρμογές για να λύσει τα χέρια τους, ισχυριζόμενη μάλιστα ότι «το κέρδος θα μοιραστεί στο κράτος, στην κοινωνία, στον εργαζόμενο»... Τη σκυτάλη παίρνει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, δίνοντας τα εύσημα στην προηγούμενη για την δουλειά που έκανε. Φτάνει μάλιστα ο υπουργός Ανάπτυξης να ζητά συγγνώμη που ...άργησε να μπει στο νόημα, τάζοντας εξίσου στο λαό ότι θα βγει «κερδισμένος» από τη διακίνηση και παραγωγή της «φαρμακευτικής» κάνναβης. Η στάση του Αδ. Γεωργιάδη δείχνει και κάτι ακόμα: Πόσο κάλπικος είναι ο διαχωρισμός σε «προοδευτικούς» και «συντηρητικούς» που κάνουν οι οπαδοί της απελευθερωμένης χρήσης της κάνναβης, κυρίως από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας για «αναχρονισμό» όσους αντιδρούν με τεκμηριωμένα επιχειρήματα. Να τον χαίρονται λοιπόν τον Γεωργιάδη και τη μετεγγραφή του στο ...«προοδευτικό» στρατόπεδο.

* * *

ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν μάλιστα να ντύσουν τις «δουλειές» που ανοίγουν για το κεφάλαιο με αντιεπιστημονικές απόψεις γύρω από το «παρεξηγημένο φυτό» και τις «θεραπευτικές / φαρμακευτικές / ιατρικές» ιδιότητες της κάνναβης «για δεκάδες ασθένειες», την ώρα που η επιστημονική έρευνα για τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα συστατικών της κάνναβης είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Πολλαπλασιάζονται έτσι τα ερωτήματα για τις σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από τον εξωραϊσμό του φυτού και την άρση των απαγορεύσεων στην παραγωγή και χρήση του. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έλεγε το 2017 ο τότε εκλεγμένος πρόεδρος του ΚΕΘΕΑ, σχολιάζοντας τις εξελίξεις για τη «φαρμακευτική» κάνναβη: «Είναι φανερό ότι η πολιτεία στηρίζει τη χρήση (...) Απ' όλες τις έρευνες, δεν φαίνεται πουθενά και για καμία ασθένεια να είναι η κάνναβη το φάρμακο επιλογής. Ακόμη και για τον πόνο υπάρχουν ισχυρά αναλγητικά. Η ζημιά που μπορεί να κάνει είναι πολλαπλή, να ανοίξει την ψύχωση, να προκαλέσει εξάρτηση (...) Η "φαρμακευτική" κάνναβη είναι ο δούρειος ίππος για τη νομιμοποίηση της λεγόμενης ψυχαγωγικής κάνναβης. Είναι ένας τρόπος να πειστεί ο κόσμος ότι η κάνναβη είναι "καλή" (...) Η ελεύθερη χρήση αυξάνει τους χρήστες».

* * *

Οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιώνονται και από ερευνητικά δεδομένα: Στην ΕΕ σχεδόν οι μισοί από τους 16χρονους μαθητές κάνουν χρήση κάνναβης στις χώρες όπου είναι νόμιμη ή συνταγογραφείται ως «φαρμακευτικό» προϊόν, ενώ στη χώρα μας οι μισοί 16χρονοι θεωρούν ακίνδυνη τη δοκιμή της. Στις ΗΠΑ η «ευφορική» χρήση κάνναβης είναι ήδη νόμιμη. Τα ποσοστά μαθητών που κάνουν χρήση - αρχικά προμηθεύονταν κάνναβη μέσω «ιατρικής» συνταγής - είναι θλιβερά. Οι επενδύσεις στις ΗΠΑ για τη χρήση κάνναβης ως ναρκωτικού παρουσιάζουν μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης από την επένδυση στην «ιατρική» χρήση της, ενώ υπολογίζεται πως η ομοσπονδιακή νομιμοποίηση στις ΗΠΑ θα αποφέρει φορολογικά έσοδα στο κράτος ύψους 13,7 δισεκατομμυρίων. Ολα αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για το κεφάλαιο και τα κόμματά του, μπροστά στις κερδοφόρες προοπτικές των επενδύσεων στην κάνναβη, εκθέτοντας σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους την ψυχική και σωματική υγεία, ακόμα και τη ζωή των νεότερων κυρίως ανθρώπων.