Το δράμα του ελληνικού καπιταλισμού και ....η "τελευταία Σοβιετία "

 

 Θα κάνω το δικηγόρο https://www.imerodromos.gr/gelane-kai-ta-tsimenta-toy-neofileleytherismoy-o-portosalte-leei-oti-echoyme-apolyto-kommoynismo-stin-ellada/.....του "Πρωτοψάλτε". Εχει ένα μαύρο δίκηο, από την πλευρά της τάξης του,.... της αστικής βεβαίως.

Το 1947, 12 Μαρτίου, ο Τρούμαν εξάγγειλε το γνωστό "Δόγμα Τρούμαν", την απόφαση του USA να παρεμποδίσουν με κάθε μέσο το πέρασμα Ελλάδας-Τουρκίας "στην επιρροή της ΕΣΣΔ", η στο "Σιδηρούν Παραπέτασμα" όπως με τρόμο το αποκαλούσαν (και μακάρι να ήταν έτσι).
Αυτό, ξέχωρα από τα απαραίτητα άμεσα στρατιωτικά μέσα, συνεπαγόταν και ορισμένα οικονομικά και πολιτικά. Τα οικονομικά, που "βλέπαν" και πιο μακρυά, συγκεφαλαιώνονταν στο "Σχέδιο Μάρσαλ", και είναι γνωστά: Δανειοδοτήσεις για την υποστήριξη της "ελεύθερης οικονομίας", δηλαδή των επιχειρηματιών, μικρών τε και μεγάλων, ό,τι νάναι, αρκεί να ήταν Καπιταλισμός. Ηταν μελετημένα. Στον άνεργο, τον ξεσπιτωμένο από τον εμφύλιο αγρότη, δεν έταζαν δουλειά, αλλά τον "βοηθούσαν" να ανοίξει μαγαζάκι, να γίνει "μικροαστός". Ειδικά για το τεράστιο τότε στεγαστικό πρόβλημα, απέφυγαν, σαν ο διάολος το λιβάνι, τα προγράμματα κρατικής στέγασης (που όμως χρησιμοποίησαν αλλού, όπως π.χ. στην μετέπειτα ΟΔΓ - "Sozialwohnung") και προώθησαν την λεγόμενη "Αυτοστέγαση", γνήσιο παιδί της οποίας ήταν η "αντιπαροχή". Στέγαση, δηλαδή, μέσω "λαϊκού Καπιταλισμού".

Αντίστοιχα κινήθηκαν και στον χώρο της Βιομηχανίας, όπου υποστήριξαν την ίδρυση χιλιάδων μικροβιοτεχνιών μέσω της ΕΤΒΑ, "κινήτρων", απαλλαγών κλπ. Δε δίστασαν να χρησιμοποιήσουν και "μεταβατικές" κρατικές υποδομές, αντίστοιχες με παρεμφερείς των σοσιαλιστικών χωρών. Στα δημόσια έργα αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές με τα λεγόμενα "Νομαρχιακά Ταμεία", που θύμιζαν πολύ τους σοβιετικούς "Μηχανοτρακτερικούς σταθμούς", καθώς νοίκιαζαν φθηνά μηχανικό εξοπλισμό στους εργολάβους, δηλαδή του φερέλπιδες Καπιταλιστές. [Είναι κι ένα καλό δίδαγμα αυτό, σχετικά με τις λεγόμενες "μεταβατικές" δομές: Μπορούν να οδηγούν είτε στον Σοσιαλισμό είτε στον Καπιταλισμό, ανάλογα με την εξουσία που τις διοικεί.]

Προφανώς και καταλάβαιναν κι εφάρμοζαν μια βασική αρχή του Διαλεκτικού Υλισμού: Οι σχέσεις παραγωγής δημιουργούν και την αντίστοιχη συνείδηση.
Εκείνο, που από πολλούς διαφεύγει, είναι πως αυτή η προσπάθεια χρειαζόταν και το κατάλληλο πολιτικό πλαίσιο. Στην ουσία επρόκειτο για σύναψη ενός "Κοινωνικού Συμβολαίου" (αν μας θυμίζει κάτι και η έκφραση...) συμμαχίας ανάμεσα στο μεγάλο Κεφάλαιο, την καθεαυτού Αστική Τάξη, και τους μικροαστούς. Σαν τέτοιο δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο, παρά κάποιες σημαντικές παραχωρήσεις της πρώτης προς τους δεύτερους, με αντάλλαγμα την υποστήριξη του Καπιταλισμού και των βασικών δομών του ΝΑΤΟ/ΕΟΚ/ΔΝΤ – πρακτικά την αναγνώριση/αποδοχή της εξουσίας της α/τ.  Αυτό σήμαινε παραίτηση της τελευταίας από ένα σημαντικό μέρος της συσσώρευσης, και παραχώρησης του στους κανακάρηδες μικροαστούς, που γι αυτό το λόγο διογκώθηκαν τρομερά και έφτασαν να αποτελούν το ~82-83% της συνολικής απασχόλησης (μισθωτή εργασία και αυτοαπασχόληση).  Και επίσης, στο πολιτικό σκέλος, ανάθεση κυβερνητικών καθηκόντων σε πολιτικούς εκπροσώπους, που θα εγγυόνταν αυτή τη "Συμμαχία μικροαστών –Ιμπεριαλισμού", γιατί,  σε τελευταία ανάλυση, περί αυτού επρόκειτο.

Nομίζω, πως με αυτό το πρίσμα αναλύονται πολύ καλά διάφορα φαινόμενα της μεταπολεμικής ιστορίας του τόπου, όπως η ομόθυμη απόσυρση της Βασιλείας από χούντα και πεφωτισμένη Δεξιά, που για τα μάτια του κόσμου έγινε δύο φορές, η άνοδος του Παπαντζή Α («Γέρου της Δημοκρατίας») και του Β’ (Πασόκ) και μετά τΣύριζα. Την άποψη περί «αναγκαίου αστικού εκσυγχρονισμού» την θεωρώ πρόφαση, καθώς σε Ανατολή και Δύση ο Καπιταλισμός μια χαρά συμβιώνει και αναπτύσσεται με τα πιο αντιδραστικά/οπισθοδρομικά πολιτικά εποικοδομήματα. Σε τι εμπόδισε τον αγγλικό καπιταλισμό η τετρακοσιάχρονη διατήρηση της αγγλικής Βασιλείας;  Και ξεχνάμε, πως στην καπιταλιστική δυτική Ευρώπη επιβιώνουν τα περισσότερα Βασίλεια στον κόσμο; Να θυμίσω και της συνεργασία μουλάδων/καπιταλιστών σε Μέση Ανατολή, Ιράν, τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας κλπ.;
Το Πασόκ και ο τΣύριζας, λοιπόν, υπήρξαν οι αυθεντικοί εκφραστές αυτού του ιστορικού πολιτικού συμβιβασμού.
Μέχρι εδώ, καλά.
Όμως, κι εδώ αρχίζουν τα δίκηα του .., «Πρωτοψάλτε», οι συμβιβασμοί είναι πάντα επώδυνοι, και πάντα η ισχυρή πλευρά κοιτάει κάποια στιγμή να απαλλαγεί από αυτούς και να βαδίσει πιο ελεύθερη.  Ο ελληνικός Καπιταλισμός θεωρεί ότι έμεινε πίσω εξ αιτίας αυτής της συμμαχίας.  Η βιομηχανία, που αναπτύχθηκε σε αυτή τη βάση, ήδη πήγε κατά διαόλου (εμβληματικό το κλείσιμο και της «Πίτσος»), η δε κτιριακή υποδομή, που δημιούργησε η «αντιπαροχή», είναι ήδη στο μεγαλύτερο μέρος της γερασμένη και υπό κατάρρευση. Το ίδιο και το συγκοινωνιακό δίκτυο, που άφησε πίσω τους σιδηροδρόμους για χάρη των δαπανηρών αυτοκινητοδρόμων (η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου δεν έχει τροχιές!). 
Αυτό εννοούν οι διάφοροι πολιτικοί εκφραστές του Κεφαλαίου, όταν κατά καιρούς μιλάνε είτε για … «βαρύ κομμουνσμό» είτε για την … «τελευταία Σοβιετία στην Ευρώπη».  Τα «διαφυγόντα κέρδη». Αυτά, που χάσαν εξ αιτίας του συμβιβασμού αυτού.  Εννοείται, δε μιλάνε για τα οφέλη του, που αποκόμισαν, την επιβίωση του Καπιταλισμού στην Ελλάδα, γιατί τώρα πια τα θεωρούν κατοχυρωμένα.  Τα ρέστα ζητάνε.
Από την άλλη, οι πολιτικοί συνεταίροι του Συμβιβασμού, οι «πασόκοι» και οι παρατρεχάμενοι, έχουν κάθε λόγο κι αυτοί να τον αποκρύπτουν, και να ισχυρίζονται πως «δεν έχουμε κομμουνισμό» και … «δεν τα φάγαμε μαζί»!
Ασφαλώς «κομμουνισμό» δεν έχουμε!
Αλλά, από την άλλη, αυτοί, αστοί και μικροαστοί τα «βρήκαν» και «μαζί τα φάγανε»!

"Σεχτάρ ο Τρομερός"

Ο κ. Χατζηδάκης, το 8ωρο και οι Επτανήσιοι δημοκράτες

 

 

Του Χρήστου Κορφιάτη

 

Τι λέτε, θα «έβγαζε» μία ολόκληρη πενθήμερη εργάσιμη εβδομάδα με 8ωρη ημερήσια εργασία και ορθοστασία ο συμπαθητικός υπουργός Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης αν η ζωή τον είχε φέρει στη θέση του εργάτη στο χαλυβουργείο της Θεσσαλονίκης ή, για να μην τον πάμε τόσο μακριά και σε τόσο βαριά βιομηχανία, στη θέση του εργαζόμενου στο πολυτελές ξενοδοχείο «Kontokali Bay» ή σε κάποιο άλλο ξενοδοχείο των μελών της Ένωσης Ξενοδόχων Κέρκυρας είτε στη θέση του εργάτη στο λατομείο «Ιόνιαν Καλκ» στην Κεφαλονιά είτε σε μια πολύ πιο κοινή θέση όπως αυτή του υπαλλήλου σ' ένα μεγάλο ιδιωτικό σούπερ μάρκετ ή σ' ένα καφέ μπροστά στη θάλασσα στη Ζάκυνθο και τη Λευκάδα;

Θα άντεχε;

Και τι θ' απαντούσε, άραγε, στον υπουργό Εργασίας της χώρας του αν αυτός του έλεγε πως για το καλό του τού δίνει το... δικαίωμα να δουλεύει δέκα ώρες και βάλε την ημέρα αντί οκτώ, χωρίς καν να πληρώνεται υπερωριακά τις ώρες αυτές, μόνο βέβαια όποτε του το «προτείνει», με κάθε ευγένεια πάντα, εννοείται, ο ιδιώτης εργοδότης του;

Παραλείποντας την αυτονόητη απάντηση στο τελευταίο ερώτημα, επανερχόμαστε φίλες και φίλοι στο αρχικό: Θα άντεχε, λέτε, ο κ. Χατζηδάκης; Θα άντεχαν την εξουθένωση τα πόδια του;

Ή θα τα 'χε παρατήσει μετά από, το πολύ, δυο-τρεις μέρες δουλειάς;

Επιπλέον, θα παρέμενε μάλιστα τόσο χαμογελαστός όσο ήταν όταν μας ανήγγειλε -σε πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιίας που θα το ζήλευαν οι καλύτεροι σταρ του Χόλιγουντ- το γνωστό πια εξόφθαλμα αντεργατικό νομοσχέδιο που δίκην αρχαίου Τυράννου εισηγείται στη Βουλή;

Μήπως θα κατέρρεε και, πράγματι μετά από δυο-τρεις μέρες δουλειάς, θα «την έκανε», που λέμε, μ' ελαφρά πηδηματάκια ή τρέχοντας, εφόσον δεν τον είχαν προδώσει τελείως τα πόδια του;

Λάθος ίσως, φίλες και φίλοι, αν κλίνατε στην άποψη ότι θα τα παρατούσε! Εκεί θα 'ταν τώρα και θα δούλευε και θα δούλευε και θα δούλευε με τέτοιον υπουργό Εργασίας που του 'τυχε, αν δεν είχε άλλη καλύτερη δουλειά να πάει για να βιοποριστεί. Εκεί θα 'ταν εφόσον δεν «είχε μία» ή είχε μόνο λίγα στο σπίτι, στην τράπεζα, «στην άκρη» που λέμε, για μια κακή ανάγκη. Αν τον περίμεναν τα έξοδα των παιδιών στο σπίτι και λογαριασμοί σωρός ακόμη και για να 'χει λίγο φως και νερό, για τα στοιχειώδη, δηλαδή, για να επιβιώσει και να μεγαλώσει και να μορφώσει τα παιδιά του. Πολύ περισσότερο, αν ήταν απογοητευμένος, απελπισμένος από την υποχώρηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ή δεν ήξερε κιόλας με πόσους -και πόσο αιματηρούς- αγώνες οι πρόγονοί του κατέκτησαν κάποτε την οκτάωρη ημερήσια εργασία!

Έτσι δεν είναι, φίλες και φίλοι;

Όχι κάποια γενική και αόριστη Ελευθερία, αλλά η Ανάγκη, αυτή η «μαμή της Ιστορίας», καθορίζει τη στάση μας.

Προφανώς, λοιπόν, η υποκριτική στον τόσο αίσχιστο βαθμό κυρίαρχη οικονομική και πολιτική τάξη στο πρόσωπο του υπουργού Εργασίας Κωστή Χατζηδάκη «βγάζει» το αποκρουστικό, ανελεύθερο πρόσωπό της, μιλώντας για ...ελευθερία του εργαζόμενου να δουλεύει δέκα ώρες και βάλε. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι προσωπικά ο κ. Χατζηδάκης το πρόβλημα. Μιαν ολόκληρη κυρίαρχη τάξη εκφράζει αυτός μ' όσα αναίσχυντα μας λέει.

Είναι η ελληνική, η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια εκείνη κοινωνική τάξη που πάντα, μα πολύ περισσότερο εδώ και τριάντα περίπου χρόνια, δηλαδή μετά την πτώση του «αντίβαρου» της Σοβιετικής Ένωσης ως πρώτης μεγάλης απόπειρας του ανθρώπου να οικοδομήσει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, «βαράει αλύπητα» τους εργαζόμενους παντού σχεδόν όπου Γης, 135 χρόνια πια, σήμερα, μετά την ηρωική κι αιματοβαμμένη εξέγερση των Αμερικανών εργατών. Η τάξη που ζητάει πίσω όλο και περισσότερα απ' όσα υπό πίεση παραχώρησε. Που γυρίζει πίσω την Ανθρωπότητα, ενώ η τεχνολογική πρόοδος επιτρέπει όχι μόνο τόσα όσα είχε κατακτήσει η εργατική τάξη -αυτή στην οποία οφείλουμε όλα σχεδόν όσα βλέπουμε γύρω μας και χρησιμοποιούμε όπως είχε γράψει ένας Κεφαλονίτης το 1895- μα κι άλλα τόσα απ' όσα έχουν κατακτηθεί!

Διότι έχει δίκιο δυστυχώς ο κ. Χατζηδάκης όταν μας λέει ότι αυτό που θέλει να νομοθετήσει είναι λίγο - πολύ η ευρωπαϊκή «κανονικότητα» κι ότι όλα αυτά τα απαίσια που θέλει να νομοθετηθούν βρίσκουν στήριξη σε ευρωπαϊκές «Οδηγίες», σε πράξεις δηλαδή της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μάλιστα επί πολλά χρόνια εψήφιζε και με τα δυο της χέρια η περιφερειάρχης μας των Ιονίων Νήσων στις Βρυξέλλες. Απλώς η δύναμη του εργατικού κινήματος εμποδίζει ή καθυστερεί σε άλλη χώρα λίγο και σε άλλη χώρα πολύ την πλήρη υλοποίηση σειράς βαθιά αντεργατικών νομικών προβλέψεων. Όσο και αν οι διάφοροι υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης «μασάνε τα λόγια» τους επ' αυτού και καμώνονται ότι δήθεν οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πράττουν διαφορετικά ή ότι τάχα φταίνε οι «νεοφιλελεύθεροι» και όχι συνολικά οι υπερασπιστές του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν, όπως όλοι μας, πως αυτή είναι η πικρή, πικρότατη πραγματικότητα.

Δεν θα ασχοληθούμε άλλο όμως με τον κ. Χατζηδάκη ή και με τους κωμικοτραγικούς ισχυρισμούς του ότι με τις ανατροπές του νομοσχεδίου του έρχονται σχεδόν ημέρες δόξας για την ελληνική οικονομία, αφού άλλωστε, όπως προαναφέραμε, δεν είναι προσωπικό το πρόβλημα. Αρκούμαστε ν' αφιερώσουμε στον ίδιο και το λοιπό κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης, που δείχνει έτοιμο -όπως δυστυχώς και το αντίστοιχο επτανησιακό- να υπερψηφίσει αυτή τη χυδαία «μεταρρύθμιση», λίγους ταιριαστούς στίχους του Γερμανού αγωνιστή διανοούμενου Μπέρτολτ Μπρεχτ που πολλές φορές έργα του έχουν παρουσιαστεί στα νησιά μας:

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε:

Να ο δρόμος προς τη δόξα.

Αυτοί που είναι χαμηλά λένε:

Να ο δρόμος για το μνήμα.

Κι ετούτους:

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι

Κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα

Ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους

Για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο

Λένε πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό

Είναι πολύ δύσκολη

Για τους ανθρώπους του λαού!

Θέλουμε να κλείσουμε αυτές τις γραμμές με μια διπλής σημασίας υπενθύμιση ιστορικού γεγονότος που αφορά μεν την Κέρκυρα, μα στην πραγματικότητα αφορά όλα τα ιόνια νησιά μας, γιατί πάνω - κάτω τα ίδια συνέβησαν, τότε, σ' όλα τα νησιά μας: Τι συνέβαινε, εννοούμε, ακριβώς τέτοιες ημέρες πριν από εκατό χρόνια. Ναι, το 1921.

Τότε λοιπόν, γιορτάζοντας την Εργατική Πρωτομαγιά, οι εργαζόμενοι της Κέρκυρας διαδήλωναν με συνθήματα για το 8ωρο. Τώρα, ακριβώς έναν αιώνα μετά, η εργατική τάξη, οι εργάτες και οι υπάλληλοι στα νησιά μας δεν μπορούν παρά να κάνουν, μαζί με τους άλλους εργαζόμενους της χώρας, ό,τι οι παππούδες και οι προ-παππούδες μας, για τον ίδιο ακριβώς λόγο! Αυτό, νομίζουμε, τα λέει όλα για το «εκσυγχρονιστικό» κυβερνητικό νομοσχέδιο!

Το μόνο ερώτημά μας είναι αν οι εργατοϋπάλληλοι των νησιών μας θα έχουν μαζί τους, όπως τότε, όχι μόνο εκείνα τα άλλα κοινωνικά στρώματα που έχουν κάθε συμφέρον να συμπαρατάσσονται σαφώς με την εργατική τάξη, αλλά γενικά και όσους δηλώνουν δημοκράτες και γνωρίζουν φυσικά ότι βασικό -το βασικότερο στην πραγματικότητα- μέτρο της Δημοκρατίας είναι τα δικαιώματα των εργαζομένων. Τότε, το 1921, όλα εκείνα τα χρόνια, τόσο στην Κέρκυρα όσο και στα άλλα νησιά μας είχαν συμπαραταχθεί με την εργατική τάξη με δηλώσεις τους, με λόγια, με πράξεις, επιστήμονες και διανοούμενοι οπαδοί της αστικής Δημοκρατίας, μαζί με συναδέλφους τους οπαδούς της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής Δημοκρατίας, συμβάλλοντας και αυτοί σε κατακτήσεις του εργατικού κινήματος. Αρκούμαστε να αναφέρουμε επ' αυτού τον Παναγιώτη Γιωτόπουλο και τον Θεόδωρο Μακρή, που ηγήθηκαν διαφόρων κοινωνικών τοπικών επιστημονικών και συναφών οργανώσεων και φορέων στην Κέρκυρα και αναρωτιόντουσαν τι σόι Δημοκρατία είναι αυτή στην οποία οι διακηρύξεις για Ελευθερία και Δημοκρατία σταματούν στις πόρτες των εργοστασίων ή για να το πούμε με τη σημερινή πραγματικότητα στις πόρτες των ξενοδοχείων και γενικότερα των τόπων εργασίας!

Θα συμφωνείτε ίσως, υποθέτουμε φίλες και φίλοι, ότι σε τελική ανάλυση αυτό που διακυβεύεται είναι πόσο πιο άδικο ταξικά, πόσο πιο ανελεύθερο, πόσο πιο στυγνά εκμεταλλευτικό, πόσο πιο δικτατορικό υπέρ της κυρίαρχης αστικής τάξης και εις βάρος της εργατικής τάξης στους τόπους εργασίας θα γίνει το είδος της Δημοκρατίας που έχουμε και το οποίο ακόμη και όταν μας επιτρέπει να κάνουμε δημοψήφισμα, τότε, μόλις μέσα σε μια νύχτα, αν το επιτάσσουν τα συμφέροντα των λίγων, το «όχι» μας το κάνει «ναι». Πόσο λιγότερο δημοκρατική, για να το πούμε με δύο λέξεις, θα γίνει η χώρα μας.

Κατά τα άλλα, η μόνη απάντηση στο ερώτημα κατά πόσον μπορεί με δημοκρατική πανστρατιά να κερδηθεί αυτή η δημοκρατική μάχη, βρίσκεται, νομίζουμε, σε λόγια πάλι του Μπρεχτ, μα και σε λόγια του διεθνώς σημαντικότερου Έλληνα πεζογράφου του περασμένου αιώνα, που είχε επισκεφθεί και τα μέρη μας.

«Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει», ήταν τα λόγια με τα οποία το απάντησε ο Μπρεχτ.

Ο Νίκος Καζαντζάκης το απάντησε μ' ετούτα τα λόγια: «Μη ρωτάς αν θα νικήσεις ή θα νικηθείς. Πολέμα!».

Αν προτιμάτε την απάντηση ενός Επτανήσιου σπουδαίου λογοτέχνη που για εργατικό ξεσηκωμό της εποχής του έγραψε σονέτο με πρώτο στίχο τα λόγια «Σηκώθη η άγια εργατιά το δίκιο της να λάβει», να τι αυτός, ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, απάντησε πριν από ακριβώς εκατό χρόνια: «Φτάνει δα να γνωρίσει ο λαός τη δύναμή του για να τους χορέψει στο ταψί»!

Αναδημοσιεύεται από το corfupress.com

902gr

«Ανάθεμα την Χαμάς!»

 

Ο Κάρλος Λατούφ στο Twitter, συνοδεύει το σκίτσο του με μια παρατήρηση: «Κάθε φορά που οι Παλαιστίνιοι, οι οποίοι ζουν υπό ισραηλινή κατοχή εδώ και δεκαετίες, αποφασίζουν να ξεσηκωθούν ενάντια στο απαρτχάιντ και την εθνοκάθαρση του Ισραήλ, τα κύρια μέσα ενημέρωσης και ο Λευκός Οίκος θα επαναλαμβάνουν πάντα το ίδιο τροπάρι: Κατηγορείστε την Χαμάς!»[1]

Μπορεί, πράγματι, όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης της Ευρώπης, των ΗΠΑ και όλων των νατοϊκών χωρών να προπαγανδίζουν με κάθε τρόπο το παραπάνω τροπάρι καταδίκης τής  Χαμάς. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι γελοιογράφοι σαν τον ΚΥΡ, που, εμφορούμενοι από αστικο-χριστιανική ιδεολογία, γελοιοποιούνται με σκίτσα σαν το παρακάτω, εξισώνοντας το ισραηλινό κράτος-δολοφόνο με την παλαιστινιακή αντίσταση και αποδίδοντας τελικά την ίδια ευθύνη στον θύτη και στα θύματά του… Μοιάζει να τους φωνάζει «Μην σκοτώνεστε σ’ αυτούς τους άγιους τόπους! Αγαπάτε αλλήλους!» [2]

Ένα παρόμοιο παράδειγμα:

Ο Κανάκης και οι αρβυλάδες του εξέφραζαν την θλίψη τους για τα γεγονότα στη Νέα Σμύρνη, εξισώνοντας του διαμαρτυρόμενους και αντιστεκόμενους κατοίκους με τα ΜΑΤ που τους χτυπούσαν. Τελικά, οι γελοιογράφοι σαν τον ΚΥΡ κι οι πλακατζήδες σαν τους ραδιο-αρβυλάδες, όταν επιχειρούν να μιλήσουν σοβαρά, συνήθως γελοιοποιούνται.

Υπάρχει κι ένα χειρότερο παράδειγμα: 

Τις προάλλες, κάποιος εθνικόφρονας κατηγορούσε τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό γιατί σκότωνε Γερμανούς στρατιώτες στην κατοχή: «Αυτοί έφταιγαν, γιατί αν δεν τους σκότωναν, οι Γερμανοί δεν θα εκτελούσαν Έλληνες αμάχους και γυναικόπαιδα». 

Τα ίδια ακριβώς λένε γενικά οι δικοί μας αστοί για τους Παλαιστίνιους που αντιστέκονται.  Μόνο που δεν τολμούν να τα πουν καθαρά, γιατί ο ελληνικός λαός στην πλειονότητά του διάκειται φιλικά προς τους Παλαιστίνιους. Οπότε, ως υποκριτές που είναι, προτιμούν να μιλούν για ίσες ευθύνες, διακηρύσσοντας όπως πάντα τη χριστιανική συναδέλφωση και καταδικάζοντας την αντίσταση και τους αγώνες των λαών. «Ανάθεμα την Χαμάς!»

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] https://twitter.com/LatuffCartoons/status/1392835785020231688

[2] Σημειωτέον ότι ποτέ εκείνοι οι τόποι δεν ήταν «άγιοι». Τόποι προς κατοχή, διεκδικήσεις και πολέμους ήταν από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι σήμερα που τους διαφεντεύει το κράτος του Ισραήλ κι οι ακροδεξιοί οπαδοί του, υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ Στην επιφάνεια και πάλι μετά από 17 χρόνια!

Αυτές τις μέρες, στα δάση και στις αυλές των σπιτιών στις ανατολικές ΗΠΑ, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα από τα πιο θεαματικά φαινόμενα του ζωικού κόσμου. Μπορεί να μην έχει τη μεγαλοπρέπεια της μεγάλης μετανάστευσης της αντιλόπης Wildebeest στο Σερενγκέτι της Αφρικής, ή τη γαλήνια ομορφιά των ανθισμένων κερασιών στην Ιαπωνία, αλλά δεν προκαλεί λιγότερο δέος. Είναι η ταυτόχρονη εμφάνιση μιας ολόκληρης γενιάς περιοδικών τζιτζικιών, μετά από πολλά χρόνια ζωής και ανάπτυξής τους κάτω από το έδαφος.

Κάθε 17 χρόνια, τα δισεκατομμύρια μέλη της τρέχουσας γενιάς περιοδικών τζιτζικιών προβάλλουν από τα υπόγεια λαγούμια τους, για να περάσουν τις τελευταίες μέρες της ζωής τους, «γλεντώντας» κάτω από τον ήλιο. Η γενιά που θα κάνει την εμφάνισή της φέτος γεννήθηκε το 2004. Οι νύμφες, που εκκολάφτηκαν τότε από τα αυγά πάνω στα δέντρα, έπεσαν στο έδαφος και τρύπωσαν μέσα στο χώμα. Από εκείνη τη μέρα έμειναν εκεί, τρεφόμενες με χυμούς από τις ρίζες του γρασιδιού και των δέντρων και ωρίμασαν αργά αργά. Ολη αυτή η προετοιμασία έγινε για τη στιγμή που θα εμφανιστούν με πυκνότητα περίπου 1,4 εκατομμύρια τζιτζίκια ανά στρέμμα (!), ώστε να πάρουν την ενήλικη μορφή τους, να τραγουδήσουν το εκκωφαντικό τραγούδι, που γνωρίζουν ενστικτωδώς και να αναπαραχθούν πριν πεθάνουν λίγες βδομάδες αργότερα.

Αβλαβή

Στους πρώτους Ευρωπαίους αποίκους της Βόρειας Αμερικής, η ξαφνική εμφάνιση αυτών των εντόμων σε μεγάλους αριθμούς θύμιζε τις βιβλικές ακρίδες. Αλλά ενώ οι ακρίδες αναπηδούν και σχηματίζουν τεράστια σμήνη που ταξιδεύουν μεγάλες αποστάσεις καταβροχθίζοντας σοδειές, τα τζιτζίκια ούτε σχηματίζουν σμήνη, ούτε μπορούν να πετάξουν περισσότερο από λίγες εκατοντάδες μέτρα. Παραπέρα δεν αποτελούν σημαντική απειλή για τα φυτά, επειδή δεν τρώνε φυτικούς ιστούς. Μόνο τα θηλυκά κάνουν κάποιες τομές στα κλαδάκια για να τοποθετήσουν τα αυγά τους, αλλά συνολικά δεν κάνουν ζημιά σε ανεπτυγμένα δέντρα και θάμνους.

Υπάρχουν περίπου 3.400 είδη τζιτζικιών σε όλο τον κόσμο. Ομως τα περιοδικά τζιτζίκια που εμφανίζονται μαζικά κάθε 17 ή 13 χρόνια υπάρχουν μόνο στις ανατολικές ΗΠΑ. Τα τζιτζίκια με 17ετή κύκλο ζουν στον βορρά και τα τζιτζίκια με 13ετή κύκλο στον νότο και στην κοιλάδα του Μισισιπή. Τα 17ετή είναι στην πραγματικότητα τρία διαφορετικά είδη τζιτζικιού. Η γενιά των τζιτζικιών που κάνουν την εμφάνισή τους φέτος είναι η γενιά Χ, η μεγαλύτερη σε αριθμό απ' όλες (οι άλλες βγαίνουν στην επιφάνεια διαφορετικές χρονιές και σε διαφορετικές περιοχές).

Πρώτοι αριθμοί

Οι περιοδικοί κύκλοι ζωής αυτών των τζιτζικιών, με τις μακρόσυρτες αναπτυξιακές φάσεις και τις συγχρονισμένες εμφανίσεις, έχει απασχολήσει από παλιά τους επιστήμονες. Τα περισσότερα άλλα είδη τζιτζικιών ζουν από 3 έως 5 χρόνια. Οι νύμφες τους αναπτύσσονται με διαφορετικό ρυθμό ανάλογα με τα γενετικά χαρακτηριστικά ή τους περιβαλλοντικούς παράγοντες και προβάλλουν πάνω από το έδαφος όταν φτάσουν ορισμένο μέγεθος σώματος και επίπεδο ανάπτυξης. Ως αποτέλεσμα, οι απόγονοί τους εμφανίζονται διαφορετικές χρονιές. Αντίθετα, τα περιοδικά τζιτζίκια μένουν κάτω από το έδαφος για συγκεκριμένο σταθερό χρονικό διάστημα, ανεξάρτητα από το πότε φτάνουν το πλήρες σωματικό μέγεθος και βγαίνουν στην επιφάνεια ταυτόχρονα.

Πώς ακριβώς το πετυχαίνουν αυτό είναι αντικείμενο δραστήριας έρευνας. Η ανάλυση DNA προσφέρει στοιχεία της εξελικτικής τους πορείας. Ο τελευταίος κοινός πρόγονος όλων των περιοδικών τζιτζικιών έζησε πριν από 3,9 εκατομμύρια χρόνια κατά το Πλειόκαινο. Ενας από τους κλάδους που δημιουργήθηκε τότε διαχωρίστηκε ξανά πριν από 1,5 εκατομμύριο χρόνια, κατά το Πλειστόκαινο. Από τα τρία διαφορετικά είδη προέκυψαν τελικά τα επτά είδη 13ετών και 17ετών περιοδικών τζιτζικιών που υπάρχουν σήμερα. Γιατί η προτίμηση στα 13 και 17 χρόνια παραμένει άγνωστο. Μια εικασία είναι ότι οι μεγάλης διάρκειας και αντίστοιχοι σε πρώτους αριθμούς κύκλοι ζωής (πρώτοι είναι οι θετικοί φυσικοί αριθμοί που διαιρούνται μόνο με τη μονάδα και τον εαυτό τους), αυξάνει την πιθανότητα επιβίωσης μετακινώντας χρονικά την εμφάνισή τους, ώστε να μην συμπίπτει με πληθυσμιακές εξάρσεις των θηρευτών τους, που συμβαίνουν συχνότερα και σε αριθμό ετών που είναι σύνθετοι (μη πρώτοι) αριθμοί. Παρ' όλα αυτά, τα άλλα δύο είδη περιοδικών τζιτζικιών - το ένα στα νησιά Φίτζι και το άλλο στην Ινδία - εμφανίζονται κάθε 8 και 4 χρόνια, αντίστοιχα.

Εξελικτικό πλεονέκτημα

Ερευνητές θεωρούν ότι τα περιοδικά τζιτζίκια προέκυψαν από τα μη περιοδικά, ανταλλάσσοντας την εμφάνιση στο έδαφος με βάση το μέγεθος με την εμφάνιση με βάση την ηλικία και επεκτείνοντας παράλληλα την περίοδο ανάπτυξής τους. Οι αλλαγές στο κλίμα πριν από εκατομμύρια χρόνια ίσως συνέβαλαν σ' αυτό. Τα περιοδικά τζιτζίκια είναι ευαίσθητα στις αλλαγές της θερμοκρασίας, που καθορίζει το μήκος της περιόδου ανάπτυξής τους. Κατά το Πλειστόκαινο, οι ψυχρότερες θερμοκρασίες θα επιβράδυναν την ανάπτυξη των νεαρών τζιτζικιών, αλλά θα αύξησαν την ποικιλία χρόνων που τα ενήλικα τζιτζίκια έβγαιναν στην επιφάνεια, μειώνοντας τις πιθανότητες επιτυχούς ζευγαρώματος. Σε αυτές τις συνθήκες, η αλλαγή από τη στρατηγική εμφάνισης με βάση το μέγεθος στην εμφάνιση με βάση την ηλικία, όταν όλα τα τζιτζίκια βγαίνουν πάνω συγχρονισμένα, θα αύξανε την πληθυσμιακή πυκνότητα των ενηλίκων, άρα και τις πιθανότητές τους να βρουν ταίρι και να αναπαραχθούν.

Η αλλαγή στο κλίμα διαμόρφωσε και την κατανομή των περιοδικών τζιτζικιών. Καθώς τα παγοκαλύμματα της Βόρειας Αμερικής προχωρούσαν και μετά υποχωρούσαν τα τελευταία 20.000 χρόνια, τα δάση στα οποία κατοικούν τα περιοδικά τζιτζίκια άλλοτε μεγάλωναν και άλλοτε μίκραιναν σε έκταση. Η σημερινή κατανομή των περιοδικών τζιτζικιών στην πολιτεία του Οχάιο ταιριάζει με τους κύκλους υποχώρησης των παγετώνων στην περιοχή και τα νέα δάση που δημιουργούνταν απ' αυτούς.

Τα περιοδικά τζιτζίκια μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις κλιματικές μεταβολές επειδή έχουν την ικανότητα να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν τους κύκλους εμφάνισής τους κατά 4 χρόνια. Αλλά αυτή η ευελιξία δεν εξασφαλίζει τη μακρόχρονη επιβίωση του είδους. Η γενιά XI εξαφανίστηκε γύρω στο 1954, ενώ και άλλες κινδυνεύουν εξαιτίας της μείωσης της έκτασης των δασών.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Το επιτελικό κράτος γεννά σαν κουνέλα εξοπλισμό για την ΕΛ.ΑΣ.

 

Η Ελληνική Αστυνομία μας παρουσιάζει με περηφάνια τις νέες μοτοσικλέτες που έρχονται να ενισχύσουν τον στόλο της και το έργο της στην καταστολή και την επιβολή του δόγματος “Νόμος και Τάξη”.

Το τελευταίο διάστημα τα ΜΜΕ δεν προλαβαίνουν να αντιγράφουν τα δελτία τύπου της ΕΛ.ΑΣ. για τις συνεχόμενες ενισχύσεις της ΕΛ.ΑΣ. Μες στον Μάη είδαμε διάφορα “ρεπορτάζ” για τις 16 νέες Suzuki V-Strom που ενισχύουν το στόλο της αστυνομικής διεύθυνσης Θεσσαλίας μέσω ΕΣΠΑ, ενώ όλα αυτά έρχονται μόλις μερικούς μήνες μετά την υλοποίηση ενός από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα μες στο 2020, κατά το οποίο παραδόθηκαν πάνω από 1.500 νέα οχήματα στις αστυνομικές δυνάμεις.

Το ίδιο χρονικό διάστημα, με το ξέσπασμα της πανδημίας, ο πρωθυπουργός δήλωνε πως η κυβέρνηση δεν μπορεί να γεννήσει λεωφορεία και συρμούς μετρό. Προφανώς όμως οι αναπαραγωγικές ικανότητες των οχημάτων αλλάζουν θεαματικά όταν μιλάμε για αστυνομικό εξοπλισμό, πιάνοντας ρυθμούς κουνέλας.

Τα σχετικά “ρεπορτάζ” συνοδεύονται από την εκτίμηση για την επιχειρησιακή αναβάθμιση των δυνάμεων της ΕΛ.ΑΣ. Αυτό που δε σημειώνουν είναι πως οι μοτοσικλέτες χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο από δυνάμεις όπως η Ομάδα ΔΙΑΣ, που έχουν στο ενεργητικό τους μια σειρά περιστατικά ωμής καταστολής και αυθαιρεσιών εις βάρος απλών πολιτών. Για να έχουμε ένα μέτρο τι ακριβώς αναβαθμίζεται…

«Ωριμη»... στάση

 

 

Τα κριτήρια με τα οποία η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αναζωπύρωση της κατοχικής βίας σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού θέτουν τα αστικά επιτελεία, επικροτώντας την «ώριμη και ισορροπημένη» στάση της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων. Σημειώνουν μάλιστα με αρθρογραφία στον Τύπο ότι οι εποχές που η Ελλάδα αντιδρούσε με το «θυμικό» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ότι το ζητούμενο σήμερα είναι να επιβεβαιώνει με κάθε αφορμή το ρόλο της ως μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά και ως πόλου σταθερότητας στην περιοχή. Το υπονοούμενο είναι σαφές: Οι εποχές που ζούμε δεν επιτρέπουν ούτε λόγια συμπάθειας προς τους Παλαιστινίους, πολύ περισσότερο την έκφραση αλληλεγγύης από τον λαό, που καταδικάζει διαχρονικά την κατοχή και τα εγκλήματα του κράτους - δολοφόνου του Ισραήλ.

Τώρα που οι ανταγωνισμοί οξύνονται και τα στρατόπεδα βρίσκονται σε διάταξη μάχης, τώρα που οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ έχουν απογειωθεί με αμερικανοΝΑΤΟική ομπρέλα, τώρα που Κίνα και Ρωσία επιχειρούν ακόμα μεγαλύτερο «μπάσιμο» στην περιοχή, τώρα που η ελληνική αστική τάξη τα δίνει όλα για όλα για να αναβαθμίσει τον ρόλο της στον σχεδιασμό των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για τη Μέση Ανατολή, δεν ενδείκνυται τίποτα άλλο, πέρα από την έκφραση της ανεπιφύλακτης στήριξης στο «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα» και ευχολόγια για αυτοσυγκράτηση «απ' όλες τις πλευρές». Ο λαός δεν θα τους κάνει τη χάρη. Το νέο έγκλημα σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού και η πολιτική εμπλοκής της Ελλάδας στα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια θα πάρουν απάντηση με τις αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις που κλιμακώνονται την Κυριακή και τις επόμενες μέρες.

Πρωταγωνιστές

Πρωτοσέλιδο έκανε χτες η «Αυγή» την επίσκεψη Ζάεφ στην Ελλάδα, «υπενθυμίζοντας» στην κυβέρνηση ότι έχει κάποιες εκκρεμότητες να διευθετήσει, ώστε η Συμφωνία των Πρεσπών να τεθεί σε πλήρη ισχύ, όπως έχει άλλωστε δεσμευθεί ότι θα κάνει. Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται σε μια συνέντευξη που έδωσε ο Ζάεφ σε κυριακάτικη εφημερίδα, με αφορμή την επίσκεψή του στην Ελλάδα. Εκεί, σε κάθε του απάντηση, εκφράζει την ικανοποίησή του επειδή με τη Συμφωνία των Πρεσπών άνοιξε ο δρόμος για να ενταχθεί η χώρα στις ευρωατλαντικές δομές, επιβεβαιώνοντας ότι αυτός ήταν ο βασικός σκοπός της. Λέει συγκεκριμένα: «Το ανοιχτό ζήτημα (...) ήταν ο λόγος του αποκλεισμού από την επίτευξη των στρατηγικών μας στόχων για ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η διαμάχη ήταν το βαρίδι που κρατούσε τη Δημοκρατία της Μακεδονίας πίσω. Τώρα υπάρχουμε χωρίς βαρίδια (...) Με τη συμφωνία καταργήσαμε το τελευταίο εμπόδιο για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και γίναμε το 30ό μέλος της Συμμαχίας. Το κέρδος μας είναι ανεκτίμητο (...) Ξεκλειδώσαμε επίσης την έναρξη της διαδικασίας ενταξιακής διαπραγμάτευσης στην ΕΕ και περιμένουμε τώρα την πρώτη διακυβερνητική σύνοδο με τις Βρυξέλλες που θα σηματοδοτήσει την έναρξη της ενταξιακής διαπραγμάτευσης ανά κεφάλαιο». Από το πρωτοσέλιδό της, λοιπόν, η «Αυγή» εκπέμπει το μήνυμα προς κάθε «ενδιαφερόμενο» μέσα κι έξω από τη χώρα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κράτησε ψηλά τη σημαία του ευρωατλαντικού σχεδιασμού στην περιοχή, ανοίγοντας το δρόμο για την ένταξη της σημερινής Β. Μακεδονίας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, πριν παραδώσει τη σκυτάλη στη ΝΔ, που δεσμεύεται για την «πλήρη εφαρμογή» της Συμφωνίας και το κλείσιμο των όποιων εκκρεμοτήτων.

Ενθουσιασμός

Το «ελληνικό σχέδιο» για τη συμμετοχή στο Ταμείο Ανάκαμψης είναι «ένα καλό σχέδιο», αλλά «το κλειδί είναι η υλοποίησή του», είπε χτες στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό ο επικεφαλής του ESM, Κλ. Ρέγκλινγκ, εξάροντας τις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζει η κυβέρνηση, επισημαίνοντας ταυτόχρονα την ανάγκη να υλοποιηθούν μέχρι κεραίας. Την ίδια ακριβώς μέρα παρουσιαζόταν το νομοσχέδιο - τερατούργημα για τα Εργασιακά, πράγμα που δικαιολογεί τον ενθουσιασμό του Ρέγκλινγκ για την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να κερδίσει «με το σπαθί της» τα δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, που προορίζει για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Οι δηλώσεις του Ευρωπαίου αξιωματούχου και ενός από τους «κλειδοκράτορες» του νέου ταμείου επιβεβαιώνουν ότι οι ανατροπές στα Εργασιακά δεν αποτελούν μόνο προαπαιτούμενο για την εκταμίευση των χρημάτων για το κεφάλαιο, αλλά συμπεριλαμβάνονται και σε εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που καθιστούν το σχέδιο «καλό», αρκεί να υλοποιηθούν, όπως είπε ο Ρέγκλινγκ. Με άλλα λόγια, δυο κουβέντες του επικεφαλής του ESM ήταν αρκετές για να επαληθεύσουν ότι το σχέδιο της κυβέρνησης ισοδυναμεί με ένα ακόμα μνημόνιο, με αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις - προαπαιτούμενα των εκταμιεύσεων, που σε κάθε περίπτωση πληρώνει ο λαός.

Βαφτίζει τα εγκλήματα του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων «αυτοάμυνα»!

 

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Δεν έχει τέλος η κατρακύλα από την πολιτική της εμπλοκής και την «αναβάθμιση» των σχέσεων με το κράτος - δολοφόνο

Aλλοθι στα εγκλήματα που γίνονται σε βάρος ενός ολόκληρου λαού, ενώ διεκδικεί τα στοιχειώδη δικαιώματά του και μια ελεύθερη πατρίδα, δίνει η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας κυνικά την επικίνδυνη πολιτική που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις διαδοχικά, με τελευταία αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, για «αναβάθμιση» της συνεργασίας με το Ισραήλ, στο πλαίσιο και των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδιασμών στην περιοχή.

Συγκεκριμένα, το ελληνικό ΥΠΕΞ, σε ανακοίνωση που εξέδωσε αργά - σχεδόν μεσάνυχτα - προχτές, για τις εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, ανακοίνωση που θα ζήλευε... και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δεν βρήκε να πει ούτε λέξη για τις φονικές αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ, που έχουν προκαλέσει δεκάδες νεκρούς Παλαιστινίους, αναφέροντας μόνο - ως ευχολόγιο - ότι η «κλιμάκωση της βίας τόσο στα Ιεροσόλυμα όσο και στην Γάζα θα πρέπει να σταματήσει».

Πηγαίνοντας, μάλιστα, ένα βήμα παραπέρα από τη λογική των «ίσων αποστάσεων», που εξισώνει το θύτη με το θύμα, τόνισε ότι «η Ελλάδα εκφράζει την έντονη ανησυχία της για τις πρόσφατες πυραυλικές επιθέσεις εναντίον αμάχου πληθυσμού στο Ισραήλ, οι οποίες είναι καταδικαστέες και καλεί για τον άμεσο τερματισμό τους».

Ταυτόχρονα, αποσιωπώντας πλήρως τους ισραηλινούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, τους εποικισμούς και τα άλλα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους, έσπευσε να αναγνωρίσει «το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», ουσιαστικά το «δικαίωμα» στη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού και στην κατοχή των εδαφών του, υπογραμμίζοντας την ανάγκη «όπως όλες οι πλευρές προβούν σε ενέργειες που θα οδηγήσουν σε άμεση αποκλιμάκωση».

Καταλήγοντας, επανέλαβε ότι η Ελλάδα παραμένει στη θέση ότι «η επίλυση της διένεξης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων στη βάση της λύσης των δύο κρατών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνολική ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή», άλλη μια ευχή κενή περιεχομένου όσο δεν συνοδεύεται από την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους από τη χώρα μας, αξιοποιώντας την ομόφωνη απόφαση της Βουλής το 2015.

«Βαθιά απογοητευμένοι» οι Παλαιστίνιοι από τη δήλωση του ΥΠΕΞ

Σε απάντησή του στην κατάπτυστη δήλωση του ελληνικού ΥΠΕΞ για το νέο μακελειό του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, ο Παλαιστίνιος πρέσβης σημειώνει:

«Είμαστε προβληματισμένοι και βαθιά απογοητευμένοι από τις τελευταίες δηλώσεις του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τις πρόσφατες επιθέσεις εναντίον του Παλαιστινιακού άμαχου λαού.

Περιμέναμε από την Ελλάδα, "το λίκνο της δημοκρατίας", μια υποστηρικτική δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών της, για τους Παλαιστινίους που διαμαρτύρονταν ειρηνικά ενάντια στις απειλές εξόντωσης και τις συνεχείς επιθέσεις των ένοπλων αποίκων στην Ιερουσαλήμ καθ' όλη τη Μεγάλη Βδομάδα του Πάσχα και τον Μήνα του Ραμαζανιού καθώς και στις ισραηλινές απόπειρες εθνοκάθαρσης εναντίον των Παλαιστινίων κατοίκων της γειτονιάς Sheikh Jarrah στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τις βάναυσες επιθέσεις εναντίον του λαού μας στη Γάζα.

Ο λαός μας αντιστέκεται στη βίαιη ισραηλινή κατοχή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που έκανε ο ελληνικός λαός στη μακρά Ιστορία του, σύμφωνα με το διεθνές και ανθρωπιστικό δίκαιο.

Ας είμαστε σαφείς: Το Ισραήλ δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του, αλλά υπερασπίζεται την αποικιακή επεκτατική κατοχή του. Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στον αδελφό ελληνικό λαό που στέκεται πάντα δίπλα μας υπερασπιζόμενος τις αρχές της ελευθερίας, της αυτοδιάθεσης και της δημοκρατίας».

* Το σκιτσο του Πάνου Ζάχαρη 

....

 

Οι μεταβολές στα παλαιστινιακά εδάφη (με πράσινο χρώμα) από το 1917 (Διακήρυξη Μπάλφουρ) μέχρι σήμερα, ως αποτέλεσμα της κατοχής από τον ισραηλινό στρατό, των καταστροφών των παλαιστινιακών οικισμών και χωριών και την πολιτική της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης.

Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό - Να τερματιστεί η ισραηλινή σφαγή και κατοχή

Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γ. Μαρίνο συναντήθηκε με τον πρέσβη της Παλαιστίνης

Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Γιώργο Μαρίνο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ και βουλευτή του ΚΚΕ, επισκέφτηκε την παλαιστινιακή πρεσβεία στην Αθήνα και συναντήθηκε με τον πρέσβη Μαρουάν Τουμπάσι.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης ο πρέσβης ενημέρωσε την αντιπροσωπεία του ΚΚΕ για τις δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ και τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.

Ο Γιώργος Μαρίνος καταδίκασε τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού από το ισραηλινό κατοχικό κράτος και εξέφρασε την αλληλεγγύη του ΚΚΕ στο λαό της Παλαιστίνης.

Κατήγγειλε τη στάση των ΗΠΑ και της ΕΕ, που στηρίζουν το Ισραήλ και προσπαθούν να ταυτίσουν τον «θύτη» με το «θύμα» και ανέδειξε τις μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες αναβάθμισαν όλα αυτά τα χρόνια τις σχέσεις με το ισραηλινό κράτος και δεν υλοποίησαν την ομόφωνη απόφαση της Βουλής του Δεκέμβρη του 2015, για αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους.

Ο Γ. Μαρίνος τόνισε ότι το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό να συνεχίσει πιο ενεργά να εκφράζει την αλληλεγγύη του στον Παλαιστινιακό λαό και να απαιτήσει μαζικά:

-- Τον τερματισμό της ισραηλινής σφαγής και κατοχής.

-- Την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων και άλλων πολιτικών κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές.

-- Τη δημιουργία ενιαίου ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, στα σύνορα του 1967, με τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

-- Το δικαίωμα επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων στις εστίες τους, με βάση τις σχετικές Αποφάσεις του ΟΗΕ.

-- Την άμεση αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτος από την ελληνική κυβέρνηση.

Αναρτήθηκε από Γκαγκάριν

Στο στόχαστρο η συλλογική οργάνωση και πάλη

Καθόλου τυχαία, σε ένα νομοσχέδιο - τερατούργημα όπως αυτό που παρουσίασε την Τετάρτη η κυβέρνηση, που στόχος του είναι να απογειώσει την εκμετάλλευση, να δώσει επιπλέον όπλα στην εργοδοσία και να νομιμοποιήσει την εργασιακή ζούγκλα, περιέχονται και διατάξεις αναθεώρησης του συνδικαλιστικού νόμου, που βάλλουν ευθέως κατά των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Γιατί πώς θα εφαρμοστεί η 10ωρη εργασία χωρίς πρόσθετη αμοιβή, αν δεν χτυπηθεί η συλλογική διεκδίκηση; Πώς θα σαρωθεί η κυριακάτικη αργία, αν δεν συνδυαστεί με νέα εμπόδια στην κήρυξη απεργίας; Πώς θα απελευθερωθούν ακόμα περισσότερο οι απολύσεις, αν δεν μπουν τα συνδικάτα στον «γύψο»;

Αυτά είναι που «συνιστά» εδώ και χρόνια η εργοδοσία, αυτά είναι που εφαρμόζουν σοσιαλδημοκρατικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις σε όλες τις χώρες της ΕΕ χρόνια τώρα, μετατρέποντας τα σωματεία σε «κοινωνικούς εταίρους», πλήρως ενσωματωμένα στην υπόθεση της «κοινωνικής συνοχής», για να μη διαταράσσεται η κερδοφορία του κεφαλαίου.

* * *

Για να υπηρετηθούν όλα τα παραπάνω δεν αρκούν οι μέχρι τώρα απεργοκτόνοι νόμοι, με τους οποίους κηρύσσονταν παράνομες και καταχρηστικές η συντριπτική πλειοψηφία των απεργιών. Δεν έφτανε ο νόμος του ΣΥΡΙΖΑ που ψηφίστηκε «με χέρια και με πόδια» από τη ΝΔ για αυξημένη απαρτία στην κήρυξη απεργίας, ούτε ο νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Δεν αρκούσε στην εργοδοσία η κατοχύρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, ούτε οι νόμοι θωράκισης του κατασταλτικού πλαισίου, π.χ. με τη μετατροπή σε «ιδιώνυμο αδίκημα» των κινητοποιήσεων ενάντια στους πλειστηριασμούς από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτό το έδαφος, το συγκεκριμένο αντεργατικό νομοσχέδιο έρχεται να δέσει με νέα «λουριά» το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, με διατάξεις όπως οι παρακάτω:

• Πρώτον, πλήττεται ο πυρήνας του απεργιακού δικαιώματος μέσα από την επιβολή της «ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας» κατά το 1/3 για κλάδους «κοινής ωφέλειας», σε μέρα απεργίας. Ετσι, καταργείται εντελώς το απεργιακό δικαίωμα για ορισμένα τμήματα τέτοιων επιχειρήσεων, π.χ. στις Μεταφορές. Είναι χαρακτηριστικό ότι για να κινηθεί έστω και ένας συρμός του Μετρό (πόσο μάλλον το 33%), για να σηκωθεί έστω και ένα αεροπλάνο ή για να ταξιδέψει ένα πλοίο, απαιτείται να είναι στα πόστα του το σύνολο του προσωπικού σε μέρα απεργίας. Στόχος είναι να μετατραπεί η απεργία σε μια συμβολική πράξη, για να προστατεύεται η κερδοφορία των επιχειρήσεων, να μειώνεται η πίεση που μπορεί να ασκήσει η εργατική τάξη στην εργοδοσία. Ετσι, διά νόμου πλέον κατοχυρώνεται η απεργοσπασία.
• Δεύτερον, στο υπάρχον αντιδραστικό πλαίσιο, προκειμένου ένα σωματείο να «λειτουργεί νόμιμα», να υπογράφει ΣΣΕ ή να μπορεί να πάρει απόφαση για απεργία, προστίθενται με το νομοσχέδιο οι εξής όροι: Εγγραφή στα μητρώα της κυβέρνησης, όπως και σε μια σειρά βιβλία και στοιχεία, που πρέπει να είναι διαθέσιμα ψηφιακά, σαν να πρόκειται για επιχείρηση. Τροποποίηση του καταστατικού κάθε σωματείου, ώστε να προβλέπεται η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Υποχρεωτική δυνατότητα ηλεκτρονικής - εξ αποστάσεως ψηφοφορίας για την εκλογή ΔΣ ή για την απόφαση για απεργία, στρώνοντας το έδαφος της νομιμοποίησης των πολυποίκιλων εκβιασμών από την εργοδοσία και τους εργατοπατέρες. Το ηλεκτρονικό φακέλωμα έρχεται να «μπετονάρει» ακόμα περισσότερο αυτήν τη δυνατότητα, ώστε η εργοδοσία να μπορεί να έχει καλύτερη εικόνα για τις προτιμήσεις των εργαζομένων.
• Τρίτον, η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο απαγορεύει την απεργιακή φρουρά, την υπεράσπιση δηλαδή του αγώνα τους από τους ίδιους τους απεργούς, επικαλούμενη το «δικαίωμα στην εργασία» τη μέρα της απεργίας.
• Τέταρτον, επιτρέπει στους εργοδότες, ακόμα και με μια συκοφαντική και ανυπόστατη μήνυση απέναντι σε έναν συνδικαλιστή ή οποιονδήποτε εργαζόμενο, αυτός να απολύεται. Και δίνει τη «δυνατότητα», ακόμα κι αν δικαιωθεί δικαστικά, να παίρνει μια αποζημίωση επιπλέον, αντί η εργοδοσία να αναγκαστεί να τον επαναπροσλάβει.
• Πέμπτον, καταργούνται μια σειρά διατάξεις προστασίας των συνδικαλιστών, προφανώς όσων επιμένουν να πηγαίνουν κόντρα στην κυβέρνηση και την εργοδοσία, καθώς προβλέπεται ότι «η απόλυση συνδικαλιστή θα επιτρέπεται για σπουδαίο λόγο». Επιπλέον, καταργείται η Επιτροπή Προστασίας Συνδικαλιστικών Στελεχών, στην οποία συμμετείχαν και δικαστικοί και έκρινε μέχρι τώρα τη νομιμότητα απολύσεων συνδικαλιστών.

* * *

Με όλα τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι αν ψηφιστεί ο νόμος, οι εργαζόμενοι θα χρειάζεται να αντιμετωπίσουν ακόμα περισσότερα εμπόδια για να οργανώσουν την πάλη τους, για να ασκήσουν το απεργιακό τους δικαίωμα. Αλλά ακόμα κι αν ξεπεραστεί ο φόβος του ηλεκτρονικού φακελώματος, ακόμα κι αν τα σωματεία «καταφέρουν» να λειτουργήσουν «νόμιμα» μέσα από όλες αυτές τις διατάξεις στραγγαλισμού τους, ακόμα κι αν καταφέρουν να προκηρύξουν απεργία, ο νόμος θα επιβάλει σε χιλιάδες εργαζόμενους να πάνε για δουλειά, στο όνομα της «ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας».

Η στρατηγική της έντασης της εκμετάλλευσης και της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, της πιο φθηνής και «ευέλικτης» δουλειάς, απαιτεί ο κάθε εργαζόμενος να είναι ξεμοναχιασμένος απέναντι στην εργοδοσία. Αυτή η στρατηγική επιβάλλει να είναι «ατομική υπόθεση» το ωράριο, το ύψος του μισθού, η άδεια, η τηλεργασία και οι όροι της κ.ο.κ. Γι' αυτό στοχοποιούνται από όλες τις κυβερνήσεις οι μαζικές διαδικασίες, η συλλογική δράση και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Το «πολεμικό ανακοινωθέν» της κυβέρνησης παίρνει ήδη μαζική μαχητική απάντηση από τα συνδικάτα σε όλη τη χώρα. Η πάλη για την κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων, των μέτρων που έχουν βάλει τη θηλιά στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, η διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων των εργαζομένων, θα κλιμακωθεί ενάντια στην κυβέρνηση, στην εργοδοσία και στα κόμματά της, που νομίζουν ότι θα περάσουν «άβρεχτοι» το έγκλημα που ετοιμάζουν!

Η «εξίσωση» της πανδημίας

Ολοένα και περισσότερα επιστημονικά δεδομένα έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι η θανατηφόρα πανδημία που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Οτι ο ιός που την προκάλεσε δεν ήταν ούτε «άγνωστος», ούτε «αόρατος», όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν τα κράτη και οι κυβερνήσεις, για να δικαιολογήσουν την εγκληματική πολιτική τους στη διαχείριση της πανδημίας.

Οτι αν είχαν παρθεί έγκαιρα και προληπτικά όλα τα αναγκαία μέτρα, αν είχαν αξιοποιηθεί όλες οι δυνατότητες που δίνει σήμερα η εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, αν ο κρατικός μηχανισμός είχε για προτεραιότητα την προστασία του λαού και όχι των καπιταλιστικών κερδών, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά σήμερα για τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν από την πανδημία, έναν και πλέον χρόνο από το παγκόσμιο ξέσπασμά της.

Στο συμπέρασμα αυτό συνηγορούν και ορισμένα βασικά στοιχεία από την πρόσφατη έκθεση - ανασκόπηση που συντάχθηκε στο πλαίσιο επιτροπής του ΠΟΥ.

Ο ΠΟΥ σίγουρα προσπαθεί να συσκοτίσει τις δικές του ευθύνες, ως ένας διεθνής Οργανισμός που κινείται στο πλαίσιο που ορίζουν μεγάλα μονοπωλιακά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Γι' αυτό άλλωστε η έκθεση δεν θα μπορούσε να αναδεικνύει τις βαθύτερες αιτίες που κρύβονται πίσω από διαπιστώσεις όπως ότι οι κυβερνήσεις «δεν ήταν προετοιμασμένες για πανδημία». Ούτε βέβαια εξηγεί γιατί υπήρξαν «μυριάδες αποτυχίες, κενά και καθυστερήσεις».

Ωστόσο, η έκθεση, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η κατάσταση όπου βρισκόμαστε σήμερα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί», δηλαδή ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν, θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έχει στοιχεία χρήσιμα για συμπεράσματα.

Πρώτα απ' όλα ότι η σημερινή πανδημία δεν ήταν μια «πρωτόγνωρη κατάσταση», ούτε οφείλεται σε έναν «αόρατο» και «ύπουλο» εχθρό. Αντίθετα, υπήρχαν πολλές επιστημονικές επισημάνσεις και συστάσεις για προηγούμενες κρίσεις υγείας, όμως «παραμένουν σκονισμένες στα υπόγεια του ΟΗΕ και στα ράφια των κυβερνήσεων», όπως καταγράφει και η έκθεση του ΠΟΥ.

Η προστασία όμως της ανθρώπινης ζωής και υγείας με έγκαιρα, ολόπλευρα και ουσιαστικά μέτρα «κοστίζει» για τους επιχειρηματικούς ομίλους και τα καπιταλιστικά κράτη. `Η «προστατεύεται» μόνο στο βαθμό που αποφέρει κέρδος, συμβάλλει στη «σταθερότητα», στο βαθμό που «συμφέρει» σε σχέση με το πόσο «κοστίζει».

Σε αυτή την εξίσωση το αποτέλεσμα - μέχρι σήμερα - είναι τουλάχιστον 3,3 εκατ. νεκροί. Μόνο από την πανδημία, χωρίς να υπολογίζονται τα θύματα από άλλες αιτίες εξαιτίας της κατάρρευσης των δημόσιων συστημάτων Υγείας.

Είναι ενδεικτικό ότι για το ξέσπασμα πανδημιών υπήρχαν εδώ και πολλά χρόνια προειδοποιήσεις επιστημόνων, ενώ οι έρευνες για την καλύτερη κατανόηση των κορονοϊών και για επιτάχυνση της ανάπτυξης εμβολίων σταμάτησαν πριν λίγα χρόνια, επειδή οι φαρμακευτικοί όμιλοι και τα καπιταλιστικά κράτη δεν έβλεπαν άμεσο και εξασφαλισμένο κέρδος.

Αντίστοιχες προειδοποιήσεις για μελλοντικές πανδημίες, που θεωρούνται βέβαιες, υπάρχουν και σήμερα. Ωστόσο, τα ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη επιλέγουν να επενδύσουν σε μεγάλες μονάδες παραγωγής εμβολίων, όπου δηλαδή προβλέπεται το μέγιστο κέρδος για τις φαρμακευτικές εταιρείες και θεωρείται «στρατηγικός» τομέας «ασφαλείας» και δεν δίνουν δεκάρα για να ενισχυθούν τα δημόσια συστήματα Υγείας, να ενισχυθεί η πρόληψη.

Ακόμη όμως και μετά την επίσημη ανακήρυξη της παγκόσμιας πανδημίας τον Γενάρη του 2020, οι κυβερνήσεις όχι μόνο δεν φρόντισαν να λάβουν έγκαιρα τα αναγκαία προληπτικά μέτρα για να σταματήσουν την εξάπλωση του SARS-Cov-2, όχι μόνο δεν έδωσαν γενναία χρηματοδότηση για θωράκιση των νοσοκομείων και της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, αλλά αντίθετα φάνηκε παντού ποιες ήταν οι συνειδητές πολιτικές που ακολουθήθηκαν.

Τα συστήματα Υγείας ακόμη και των πιο αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών κατέρρευσαν και τα νεκροταφεία δεν προλάβαιναν να θάβουν νεκρούς. Το διάστημα που μεσολάβησε πριν το «δεύτερο κύμα» δεν αξιοποιήθηκε για την προστασία της δημόσιας υγείας. Εναν χρόνο μετά, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Η επιχειρηματική δραστηριότητα στην Υγεία, η υποχρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, η λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων σαν «επιχειρήσεις», η παραγωγή εμβολίων και φαρμάκων με σκοπό το κέρδος και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός έδειξαν «τα δόντια τους» και κατά τη διάρκεια της πανδημίας με τραγικές συνέπειες για τους λαούς.

Το δίδαγμα της πανδημίας είναι ταυτόχρονα και οδηγός για δράση: Οσο η ανθρώπινη ζωή αξιολογείται είτε σαν «κόστος», είτε σαν πηγή «κέρδους», όσο τον κόσμο «κινούν» η επιδίωξη του μέγιστου κέρδους και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, τα θύματα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής θα εξακολουθήσουν να είναι ανυπολόγιστα.

Ούτε ο Μαυρογιαλούρος!

 

 Το τονίζουμε και το επαναλαμβάνουμε – με έμφαση: 

Η προσωποποίηση της πολιτικής κριτικής δεν είναι ασφαλής τρόπος για να τοποθετηθείς έναντι της ασκούμενης πολιτικής. 

Αυτός είναι ένας κανόνας για την τήρηση του οποίου οφείλουν να φροντίζουν πρώτοι απ’ όλους εκείνοι που ασκούν πολιτική. 

Στην περίπτωση Χατζηδάκη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. 

Εδώ έχουμε ένα πολιτικό ύφος που είναι αποφασισμένο να προκαλεί μετερχόμενο ακόμα και μεθόδους αυτογελοιοποίησης! 

• Ο ίδιος, φυσικά, μάλλον θα το θεωρεί εξαιρετικά ευφυές, όταν επαναφέρει τις εργασιακές σχέσεις στις προ εξέγερσης Σικάγο εποχές, την ίδια ώρα να ξεστομίζει πως τα απλήρωτα 10ωρα τα θεσπίζει για να διευκολύνει (!) τους εργάτες να πηγαίνουν μετά με την άνεσή τους να μαζεύουν τις… ελιές τους! 
• Το θεωρεί, μάλλον, ευφυές, να μπουρδολογεί ότι και να ήθελε να καταργήσει το 8ωρο δεν τον αφήνει… η ΕΕ που το προστατεύει (!), όταν οι πάντες γνωρίζουν πως η λεγόμενη “διευθέτηση” του εργάσιμου χρόνου που έχουν ψηφίσει με νόμους και εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα πάλι η ΝΔ, δεν είναι παρά εφαρμογές των οδηγιών της ΕΕ για κατάλυση του 8ωρου και όλων των εργασιακών δικαιωμάτων.
• Ο κ.Χατζηδάκης θεωρεί, μάλλον, ευφυές, να ποζάρει σαν “φιλεργατικός”, που έρχεται τάχα να βάλλει τάξη στην “αγορά εργασίας”, όπου όπως λέει καταστρατηγούνται το 8ωρο και το 5νθήμερο, και πάει να βάλλει τάξη πως; Νομιμοποιώντας την καταστρατήγηση! Πάλι καλά που δεν είναι υπουργός Δημόσιας Τάξης για να βάλλει τάξη και στις ληστείες – που παρότι παράνομες γίνονται – νομιμοποιώντας τες!    
• Ο κ.Χατζηδάκης θεωρεί, μάλλον, ευφυές, να λέει πως διαλύει τις συλλογικές συμβάσεις και πως προωθεί τις ατομικές συμβάσεις στο όνομα της… συμφωνίας μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη που σαν δυο καλά και κυρίως… ισότιμα φιλαράκια θα… συναποφασίζουν για το πως και πόσο ο ο δεύτερος θα εκμεταλλεύεται τον πρώτο.  
• Ο κ.Χατζηδάκης και ο πολιτικός του προϊστάμενος, ο κ.Μητσοτάκης, θεωρούν, μάλλον, ευφυές, να λένε πως ενεργούν υπέρ των εργαζομένων με το νομοσχέδιο – έκτρωμα, αλλά μέχρι τώρα δεν έχουν να δείξουν ούτε μισό σωματείο ή συνδικάτο να συμφωνεί μαζί τους. Πλην ενός: του Συνδέσμου των Ελλήνων Βιομηχάνων! 

Είναι γνωστό, πριν ακόμα ο κ.Χατζηδάκης αποκτήσει την τόση ευφυία του, πως δεν υπάρχει κατάλυση δημοκρατικού δικαιώματος που να μην δικαιολογήθηκε στο όνομα της… δημοκρατίας. Δεν υπάρχει ανελεύθερη επιβουλή που να μην επιβλήθηκε στο όνομα της… ελευθερίας. Δεν υπάρχει πόλεμος που να μην έγινε στο όνομα της… ειρήνης. Και φυσικά δεν υπάρχει αντεργατικό τερατούργημα που να μην προωθήθηκε από τον αντιλαικό Προσκρούστη στο όνομα του… φιλεργατισμού του.

 
Τόση χλεύη, όμως, και τόση κοροϊδία, τόσο θράσος σαν αυτό του κυρίου υπουργού Εργασίας, πακεταρισμένο σε πόζες “αστικής ευγένειας” μέχρι κι ο Μαυρογιαλούρος θα το ξανασκεφτόταν να το εξαπολύσει προς τους “παλιοχωριαταραίους”. Αλλά ο κ.Χατζηδάκης, ποτέ! 

Διότι στην περίπτωσή του όλα παραμένουν αστικά. Τουτέστιν απροσχημάτιστα ΣΕΒαστικά. 

Και σε αυτές τις περιπτώσεις το δεύτερο συνθετικό των αστικών ηθών, η “ευγένεια”, πάει για… βρούβες.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ