ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...

 

Το αντεργατικό νομοσχέδιο να μείνει στα χαρτιά!

Το αντεργατικό νομοσχέδιο που έχει πάρει πλέον πάνω του ο πρωθυπουργός, και όλο αυτό το διάστημα «προπαγανδίζει» ο υπουργός Εργασίας σε κανάλια και εφημερίδες, δεν είναι μία ακόμα αντεργατική παρέμβαση, αλλά εμπεριέχει τις «ανατροπές του αιώνα» και παράλληλα «δένει» σφιχτά τα μέτρα που έχουν παρθεί απ' όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Για τους εργαζόμενους και τις οργανώσεις τους πρέπει να αποτελέσει αιτία πολέμου!

Η κυβερνητική προπαγάνδα ψάχνει «τρύπες» για να γίνει πειστική, αντιστρέφει την πραγματικότητα παρουσιάζοντας τη «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας και την κατάργηση του 8ωρου ως θετική εξέλιξη για τους εργαζόμενους. Προσπαθεί να ξεγλιστρήσει από τη συζήτηση για την κατάργηση του 8ωρου και την παρέμβαση συνολικά στον εργάσιμο χρόνο, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα, μιλώντας για την πατρική άδεια, την ψηφιακή κάρτα κ.ο.κ.

Είναι προσπάθεια άμυνας, αποπροσανατολισμού, ώστε να ξεφύγει η συζήτηση από το κύριο: Πως η παρέμβαση που γίνεται στον χρόνο εργασίας είναι η καθοριστική πλευρά έντασης της εκμετάλλευσης, καθώς ο εργαζόμενος γίνεται πλαστελίνη στα χέρια της εργοδοσίας. Με το διευθυντικό δικαίωμα πάνω στον χρόνο εργασίας απορρυθμίζεται συνολικά η ζωή της εργατικής οικογένειας, δυναμώνει ακόμα περισσότερο η απλήρωτη εργασία στους ήδη παγωμένους νομοθετικά μισθούς.

* * *

Η «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας όντως δεν είναι νέο όπλο στα χέρια των εργοδοτών! Στην κατοχύρωσή της έχουν συμβάλει όλες ανεξαιρέτως οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, που αυτές τις μέρες θεωρεί πως αν και τα ρολόγια δεν σταματούν, σταματά η μνήμη μας. Ομως το όπλο της «διευθέτησης» η κυβέρνηση της ΝΔ το ενισχύει και το αναβαθμίζει! Δίνει μεγαλύτερη ελευθερία στην εργοδοσία για να απορρυθμίζει τον εργάσιμο χρόνο, αυξάνει τις απλήρωτες και «πληρωμένες» υπερωρίες, κυρίως όμως, με τους όρους της ατομικής διαπραγμάτευσης που εισάγει, ξεμοναχιάζει τους εργαζόμενους στα νύχια των επιχειρήσεων.

Η κυβέρνηση αναφέρει πως νομοθετεί την 4ήμερη εργάσιμη βδομάδα. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο ψέμα από αυτό. Δεν λέει πως για να εργαστεί κάποιος εργαζόμενος 4ήμερο κάποια περίοδο μέσα στον χρόνο, θα πρέπει να λιώσει τα κόκαλά του όλο το υπόλοιπο διάστημα! Θα πρέπει τη μακρά περίοδο που θα ισχύει το 10ωρο να φτάνει στα όρια της εξάντλησης, να δουλεύει συνεχώς 50 ώρες το 5ήμερο ή 60 ώρες το 6ήμερο, τη βδομάδα.

Παράλληλα με την αύξηση των υπερωριών, ένας εργαζόμενος που θα εργάζεται 10 ώρες χωρίς να πληρώνεται τη 2ωρη υπερωρία, την υπόλοιπη περίοδο, που θεωρητικά θα έμπαινε σε καθεστώς «μειωμένης απασχόλησης» και δήθεν θα την «εξαγόραζε» με άδειες, με την αύξηση των υπερωριών στις 150 ώρες η επιχείρηση νόμιμα θα μπορεί να τον εντάξει σε αυτές! Με αυτόν τον τρόπο, αθροιστικά οι υπερωρίες μπορούν να ξεπεράσουν τις 350 στη διάρκεια ενός χρόνου, από τις οποίες θα πληρώνονται μόνο οι 150. Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν θα ελεγχθούν με την ψηφιακή κάρτα, που τάχα θα λύσει τα πάντα, καθώς δεν είναι θέμα τεχνολογίας η ασυδοσία των επιχειρήσεων.

* * *

Η κυβέρνηση αναφέρει πως οι αλλαγές στον χρόνο εργασίας θα γίνονται με την «εθελοντική» συμφωνία του εργαζόμενου. Το μόνο εθελοντικό δικαίωμα που αναγνωρίζεται στον εργαζόμενο αυτήν τη στιγμή είναι το δίλημμα «μαχαίρι ή πιστόλι». Το διευθυντικό δικαίωμα το ζούμε ήδη στο πετσί μας και χωρίς να έχει περάσει το νομοσχέδιο! Είναι το δικαίωμα στον εκβιασμό, στην απειλή και στην απόλυση.

Γι' αυτό η κυβέρνηση επιδιώκει παράλληλα να βάλει χέρι στα σωματεία με το ηλεκτρονικό φακέλωμα των μελών τους, να ορίζει όρους κανόνες στη λειτουργία και στις συνελεύσεις τους, με στόχο τη χειραγώγησή τους. Επιδιώκει να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την οργάνωση των εργατών, να περάσει τη μηδενική αντίσταση στους χώρους δουλειάς, να μετατρέψει την απεργία σε συμβολική ενέργεια. Αρα το αντεργατικό νομοσχέδιο δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί τμηματικά και με επιμέρους πλευρές, αλλά ως μια ενιαία στρατηγική, που έχει αρχή, μέση και τέλος.

Η απαξιωμένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, ο χρήσιμος εταίρος της κυβέρνησης που δήθεν εκπροσωπεί τους εργαζόμενους, κυρίως με τη γραμμή της και δευτερευόντως με την εικόνα της προκαλεί τον χλευασμό της από τους εργαζόμενους. Αυτές τις μέρες αναζητά τις «θετικές πλευρές» του νομοσχεδίου κάνοντας δήθεν παρεμβάσεις, ώστε να μείνει στο απυρόβλητο και αλώβητος ο πυρήνας του.

Η απεργία στις 6 Μάη, κόντρα στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που παρέτεινε τις αργίες μαζί με την κυβέρνηση, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία. Οι εκατοντάδες απεργιακές αποφάσεις από συνδικαλιστικές οργανώσεις, η ακινητοποίηση εργοστασίων, χώρων δουλειάς, καραβιών, ΜΜΜ σε κάθε πόλη είναι η ελπίδα για τις μάχες που ακολουθούν, για να μείνει αυτό το νομοσχέδιο στα χαρτιά.

(Αναδημοσιεύεται από το «newsbeast.gr»)

Θανάσης ΓΚΩΓΚΟΣ
Μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

Κανονικότητα

Με δεκάδες χιλιάδες ιατρικές πράξεις, από σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις μέχρι άλλες θεραπείες, να έχουν μπει στον «πάγο» εδώ και μήνες, λόγω της μετατροπής του συστήματος Υγείας σε «μίας νόσου», μόνο ως «κανονικότητα» δεν μπορεί να παρουσιάζεται η σταδιακή επαναφορά νοσοκομείων και κλινικών που εξαγγέλλει η κυβέρνηση, χωρίς ουσιαστικά μέτρα ενίσχυσής τους, όπως αυτά που διεκδικούν υγειονομικοί, σωματεία και φορείς.

Στην πραγματικότητα, ένα αποδεκατισμένο υγειονομικό προσωπικό, γονατισμένο από την εξαντλητική προσπάθεια των τελευταίων μηνών, καλείται να δώσει μάχη για την αντιμετώπιση της «παράλληλης πανδημίας» που εξελίσσεται «βουβά» από πέρυσι τον Φλεβάρη, προσθέτοντας ακόμα μεγαλύτερο φορτίο στο σμπαραλιασμένο δημόσιο σύστημα Υγείας. Και μπαίνει σε αυτήν τη μάχη αντιμέτωπο με όλες τις ελλείψεις σε μέσα και προσωπικό, που εδώ και έναν χρόνο αναδεικνύονται με τον πιο τραγικό τρόπο.

Τι αντιτάσσει η κυβέρνηση σε αυτήν την κατάσταση, που έχει τη δική της υπογραφή και όλων των προηγούμενων; Τις 4.000 προσλήψεις νοσηλευτών από το ερχόμενο φθινόπωρο. Δηλαδή «ζήσε Μάη μου...», για μια σταγόνα προσλήψεων μπροστά στην έρημο της υποστελέχωσης σε όλες τις ειδικότητες και σε όλες τις δημόσιες δομές Υγείας.

Συνεπώς, η ανάγκη ενίσχυσης του συστήματος Υγείας γίνεται ακόμα μεγαλύτερη τώρα, που τα δημόσια νοσοκομεία θα «δοκιμαστούν» από τις ουρές αναμονής που δημιούργησε το σύστημα της μίας νόσου, αλλά και από το πρόσθετο «βάρος» της παρακολούθησης όσων νόσησαν βαριά τον προηγούμενο χρόνο.

Θα συνεχίσει να δοκιμάζεται όμως και από την πανδημία, που παραμένει εδώ, με κρούσματα, εισαγωγές και διασωληνώσεις, με ανύπαρκτα μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς, με τα πρωτόκολλα - λάστιχο των ομίλων στον Τουρισμό, με τους αργόσυρτους εμβολιασμούς. Αλλά και με τον κίνδυνο νέων εξάρσεων τους επόμενους μήνες, για τις οποίες προειδοποιεί η επιστήμη.

Οι χιλιάδες ασθενείς που εδώ και έναν χρόνο έχουν αφεθεί στην τύχη τους, αφού τα χειρουργεία περικόπηκαν μέχρι και κατά 80%, οι ασθένειες που εμφανίζονται ξανά μετά από χρόνια στην Ελλάδα λόγω του αποκλεισμού μιας σειράς νοσούντων από το δημόσιο σύστημα Υγείας, καθιστούν κακόγουστο αστείο την «επάνοδο στην κανονικότητα» με τους όρους που διαφημίζει η κυβέρνηση.

Ηδη είναι πολλοί αυτοί που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, επειδή δεν έχουν χρόνο να περιμένουν πότε θα βρεθεί ένα κρεβάτι ή μια θεραπεία για την αρρώστια τους που επείγει. Και η αιτία γι' αυτό βρίσκεται στην εμπορευματοποίηση της Υγείας, στο κυνήγι του κέρδους, που περνάει τόσο μέσα από τα συντρίμμια των δημόσιων δομών όσο και μέσα από την ιδιωτικοοικονομική λειτουργία τους, τη λογική του «κόστους - οφέλους».

Αυτή η πολιτική είναι που στραγγαλίζει την ανάγκη για σύγχρονες υπηρεσίες Υγείας - Πρόνοιας για όλους, σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής. Αυτήν τη βαρβαρότητα υπηρετούν τα «σχέδια» και «αντισχέδια» εξυπηρέτησης της επιχειρηματικής λειτουργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, των ΣΔΙΤ, της «εξοικονόμησης πόρων» μέσα από περικοπές προσωπικού και ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας των υγειονομικών.

Αυτή η βαρβαρότητα είναι που εν έτει 2021 ευθύνεται για τον εφιάλτη που περιγράφουν οι επιστήμονες της Υγείας, ότι τα επόμενα 3 - 4 χρόνια η «παράλληλη πανδημία» θα αποτυπώνεται σε μια «πλεονάζουσα θνησιμότητα του πληθυσμού».

Στον αντίποδα βρίσκονται οι διεκδικήσεις του λαού και των υγειονομικών, για άμεση ενίσχυση με μέσα και προσωπικό όλων των δημόσιων μονάδων Υγείας. Για προσλήψεις μονίμων όλων των ειδικοτήτων και αναβάθμιση της δημόσιας και δωρεάν Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, ώστε να δοθεί η δυνατότητα να γίνουν χιλιάδες διαγνωστικές εξετάσεις στον πληθυσμό που εδώ και έναν χρόνο τις αναβάλλει. Για λήψη επιπλέον μέτρων στους χώρους δουλειάς, για πρόσβαση σε φτηνά και ασφαλή φάρμακα για όλους.

Για όλα εκείνα δηλαδή που «σκοντάφτουν» στην επιχειρηματική δράση στην Υγεία, την οποία φυλάνε ως «κόρη οφθαλμού» όλες οι αστικές κυβερνήσεις και η ΕΕ. Εκεί πρέπει να στοχεύει και η πάλη των υγειονομικών, όλων των εργαζομένων, ώστε η «επόμενη μέρα» να μην είναι μια τραγωδία διαρκείας.

Οι βόμβες στα παιδιά δεν είναι αυτοάμυνα – Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

 

Οι παρακάτω εικόνες έρχονται από τη χτεσινή γενική απεργία αξιοπρέπειας των Παλαιστίνιων εργαζόμενων και είναι ενδεικτικές για τη μαζική συμμετοχή και την επιτυχία των κινητοποιήσεων.

Συμμετείχαν οι Παλαιστίνιοι εργαζόμενοι του Ισραήλ, που υπερβαίνουν το 1,5 εκατομμύριο και αποτελούν το 20% του πληθυσμού, οι οποίοι προχώρησαν σε μαζικότατες συγκεντρώσεις σε μια σειρά πόλεις και κωμοπόλεις της χώρας, σημαιοστολίζοντας παράλληλα διάφορα κτίρια για να περάσουν το μήνυμα της απεργίας.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουμε το σύνθημα: οι βόμβες στα παιδιά δεν είναι αυτοάμυνα.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, ο στρατός του Ισραήλ περνούσε και αυτός το… “δικό του μήνυμα”, σκοτώνοντας δύο διαδηλωτές, σύμφωνα με τις Παλαιστινιακές αρχές.

Καθηγ. Αμερικανικού Πανεπιστημίου Βηρυτού καταγγέλλει λογοκρισία του από το ΟΡΕΝ για την Παλαιστίνη (+vid)

 

 

Ακολουθεί η καταγγελλία του καθηγ. Νικόλα Κοσματόπουλου από τον τοίχο του στο facebook και το επίμαχο απόσπασμα:
____________
Σήμερα το πρωί ένιωσα στο πετσί μου την λογοκρισία, την αλαζονεία και την παθογένεια των ελληνικών συστημικών Μέσων ενημέρωσης.

Ήμουν καλεσμένος στην εκπομπή Ωρα Ελλάδος του Opentv για να μιλήσουμε για Παλαιστίνη / Ισραήλ.

Το ρεπορτάζ ξεκίνησε με την κυρία Ζαχαράκη, ανταποκρίτρια στην Ισταμπούλ, η οποία αναφέρθηκε εκτενώς στις δηλώσεις Ερντογάν για τις σφαγές στην Γάζα.

Από την μεριά της πολύ καλά έκανε, μιας και ήταν αυτά τα νέα.
Ωστόσο, αναρωτήθηκα γιατί ο αρχισυντάκτης επέλεξε να ανοίξει το θέμα για την Γάζα μέσω Τουρκίας.

Δεν θέλει πολύ μυαλό να καταλάβει κανείς ότι ο στόχος ήταν να φιλτράρει τα εγκλήματα πολέμου στην Παλαιστίνη μέσα από τον εθνικό εχθρό της ελλάδας. Έτσι, ο επόμενος που θα υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο του αμυνόμενου να ακούγεται σαν τον … «Σουλτάνο» ακυρώνοντας την επιχειρηματολογία.

Απίστευτο πόσο ελληνοκεντρική είναι η ελλάδα των ΜΜΕ,
αδιανόητο πόσο χαμηλή εκτίμηση έχουν για τον κόσμο που τους παρακολουθεί και τους πληρώνει.

Μετά μου δίνεται ο λόγος για ελάχιστα λεπτά μέσα στα οποία προσπάθησα να στριμώξω ένα σωρό αλήθειες.

Την ασύμετρη επίθεση, την ασύμμετρη διεθνή απάντηση, την ασύμμετρη ενημέρωση, την ανοικτή φυλακή της Γάζας, τις αποφάσεις του ΟΗΕ, της Διεθνούς Αμνηστίας, του Ισραηλινού B’ Tselem ότι το Ισραήλ είναι κι επίσημα κράτος-Απαρτχάιντ.
Με έκοψαν μόλις ψιθύρισα την λέξη απαρχάιντ και Νότια Αφρική, ψελλίζοντας με την σειρά τους κάτι για τις βίλες της Χαμάς κι άλλα παραμύθια της χαλιμάς.

Ανθρωποι που δολοφονούνται από ρουκέτες σύσσωμοι με τις οικογένειες τους λοιδορούνται από ανήξερους άνιωθους ανήθικους δημοσιολόγους με παχυλούς μισθούς κι ανύπαρκτη συνείδηση.

Οι ίδιοι έκοψαν και την καλή ανταποκρίτρια που ήθελε να κάνει ερώτηση για το τι συμβαίνει πραγματικά στην Ιερουσαλήμ. «Δεν έχουμε άλλο χρόνο» είπε βιαστικά ο αγχωμένος παρουσιαστής και περάσαμε σε άλλο θέμα.

Στα αυτιά μου θα μείνει για πάντα χαραγμένη η ανάσα των «δημοσιογράφων» να βαραίνει, να παχαίνει, να κόβεται όσο άκουγαν τις λέξεις …

ασύμμετρη επίθεση…
ανοικτή φυλακή…
αποικιοκρατία…
απαρτχάιντ…
ασύμμετρη επίθεση…
ανοικτή φυλακή…
αποικιοκρατία…
απαρτχάιντ…
ασύμμετρη επίθεση…
ανοικτή φυλακή…
αποικιοκρατία…
απαρτχάιντ…

Καλή λευτεριά στην Παλαιστίνη και στους φυλακισμένους τηλεθεατές (διανοούμενους, αντί-ρατσιστές κι άλλους PEPistas – Progressives except Palestine)

 

Πηγή: guernica

Κορωνίδα της αντεργατικής πολιτικής η επίθεση στο 8ωρο

Οποιαδήποτε νομοθετική παρέμβαση στον εργάσιμο χρόνο αποτελεί δομική αλλαγή σε όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν καλά όλες οι κυβερνήσεις που τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια έβαλαν το λιθαράκι τους να απορρυθμίσουν τον σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς και να τον διευθετήσουν με βάση τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων.

Η κορωνίδα μιας τέτοιας παρέμβασης είναι το νομοσχέδιο που καταθέτει η κυβέρνηση της ΝΔ και επιδιώκει να περάσει την πιο εξελιγμένη από πλευράς αποτελεσμάτων επίθεση στο 8ωρο. Ο δε καβγάς με τον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται όχι για την απαρέγκλιτη εφαρμογή του, αλλά για το κατά πόσο η κατάργησή του θα είναι αποτέλεσμα ατομικής ή συλλογικής «διαπραγμάτευσης» που είχε άλλωστε ψηφίσει η προηγούμενη κυβέρνηση.

* * *

Πάνω λοιπόν στις προηγούμενες ρυθμίσεις πάτησαν και οι τωρινοί για να πάνε την υπόθεση ένα βήμα παραπέρα, με αποτέλεσμα η επόμενη μέρα για τον εργαζόμενο που θα διαπραγματεύεται ατομικά, όχι μόνο τον μισθό, αλλά τον ημερήσιο και εβδομαδιαίο χρόνο δουλειάς, να έχει πολλαπλές επιπτώσεις για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Γιατί ποιανού άραγε επιθυμία θα ικανοποιείται, αν όχι του εργοδότη, που έχει άμεσο συμφέρον από την επέκταση του 8ωρου σε 10 και ίσως και 12 ώρες και μάλιστα απλήρωτη, για όσες μέρες θα υπολογίζει σε μεγαλύτερη κερδοφορία; Και πόσες και ποιες μπορεί να είναι οι περιπτώσεις εκείνες που ένας εργαζόμενος θα επιθυμεί να εργαστεί περισσότερο για να εξοικονομήσει αναγκαίο χρόνο σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, χωρίς μια τέτοια συμφωνία να προσκρούει στις επιχειρηματικές ανάγκες;

Ολες οι προσπάθειες να εξηγηθεί το ανεξήγητο, προκειμένου να κρυφτεί η πραγματικότητα, είναι από την αρχή καταδικασμένες.

* * *

Τα βασικότερα ζητήματα που καμιά κυβερνητική και εργοδοτική προπαγάνδα δεν μπορεί να ξεπεράσει είναι δύο. Από τη μια η τεράστια και μη αναστρέψιμη επιδείνωση της υγείας των εργαζομένων από οποιαδήποτε επέκταση του εργάσιμου χρόνου, αφού ο αναγκαίος χρόνος ξεκούρασης ορίζεται για έναν ανθρώπινο οργανισμό στη διάρκεια ενός 24ωρου, και από την άλλη η απλήρωτη δουλειά που έχει ως συνέπεια τη μείωση της τιμής που ένας εργαζόμενος πουλά την εργατική του δύναμη.

Οσο ζωτικής σημασίας είναι για τον εργοστασιάρχη η ιδιοκτησία του πάνω στο εργοστάσιο, στις μηχανές και φυσικά η ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της εργασίας, άλλο τόσο και περισσότερο είναι για τον εργαζόμενο ο σταθερός ημερήσιος χρόνος δουλειάς. Πάνω σε αυτόν αναφέρεται ο μισθός του, πάνω σε αυτόν χτίζει τις οικογενειακές, κοινωνικές του σχέσεις και υποχρεώσεις, εξαιτίας αυτού μπορεί να είναι και την επόμενη μέρα, τον επόμενο μήνα και τα χρόνια μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, ικανός για εργασία.

* * *

Κανένας «εκσυγχρονισμός» δεν επιτελείται στον 21ο αιώνα χωρίς να βελτιώνεται η ποιότητα ζωής των εργαζομένων, χωρίς να μειώνεται ο εργάσιμος χρόνος, όταν μάλιστα η επιστήμη και η τεχνολογία το επιτρέπουν, όταν η παραγωγή και ο πλούτος έχουν φτάσει σε επίπεδα που δεν μπορεί να αντιληφθεί ο κοινός νους.

Καμιά πρόοδο δεν προϋποθέτει να δουλεύει κανείς παραπάνω από όσο χρόνο απαιτείται για ξεκούραση, από όσο χρόνο χρειάζεται για να απολαμβάνει αυτήν τη ζωή. Η διεκδίκηση των εργατών στο Σικάγο του 1886 να διαχωριστεί το 24ωρο σε τρία ίσα μέρη, δηλαδή 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση και 8 ώρες ελεύθερο χρόνο, είχε ακριβώς αυτήν την έννοια και αποτελούσε πριν 135 χρόνια πραγματική πρόοδο.

Το πισωγύρισμα που επιδιώκουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους τα τελευταία 30 χρόνια, σχετικά με τον εργάσιμο χρόνο, είναι επιστροφή στον μεσαίωνα και καθόλου κίνηση προς τα μπρος.

* * *

Πρόοδος με τα σημερινά δεδομένα για τους εργαζόμενους είναι η μείωση του εργάσιμου χρόνου, με αύξηση αποδοχών, σε βαθμό τέτοιο και για τα δύο που να ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες τους. Ανάγκες που είναι άμεσα συνδεδεμένες και με τα δυο. Με τον αντιστρόφως ανάλογο τρόπο συνδέονται για τον καπιταλιστή, αφού για εκείνον το ζητούμενο είναι η μείωση του μισθού και η αύξηση του ημερήσιου χρόνου δουλειάς.

Η δράση των Συνδικάτων μέσα στην πανδημία για την προστασία της υγείας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων έδειξε τον δρόμο. Η οργάνωση μιας αληθινής Πρωτομαγιάτικης απεργίας και συγκεντρώσεων σε όλη τη χώρα στις 6 Μάη δίνει τον τόνο για τη συνέχεια: Τη μεγάλη πρόκληση να οργανώσουν και να πολλαπλασιάσουν τις δυνάμεις των εργαζομένων για να μην περάσουν «οι ανατροπές του αιώνα», όπως δίκαια χαρακτήρισαν τη νέα επίθεση κυβέρνησης και επιχειρηματικών ομίλων.

Ο αγώνας που έχουμε λοιπόν μπροστά μας θα είναι δύσκολος, μακρόχρονος, αλλά αναγκαίος όσο ποτέ πριν. Η επιτυχία του έχει κριτήριο την αποφασιστικότητα και την πίστη στο δίκιο μας από τη μια και τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων από την άλλη. Εδώ κρίνεται, εξάλλου, η ίδια η ζωή της εργατικής τάξης.

(Αναδημοσιεύεται από το «newsbomb.gr»)

Νίκος ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ και της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

Το πιστόλι στον κρόταφο

Με το προσωπείο του «ειρηνοποιού», ο Ελληνας ΥΠΕΞ επισκέφτηκε χτες την Παλαιστίνη και το Ισραήλ, την ώρα που το κράτος - δολοφόνος εξαπέλυε νέες επιθέσεις στα παλαιστινιακά εδάφη, αυξάνοντας τους τραυματίες και τους νεκρούς, κυρίως αμάχους και μικρά παιδιά. Σύμφωνα με όσα διέρρεε η κυβέρνηση, με την επίσκεψη αυτή η Ελλάδα επιβεβαιώνει τον ρόλο που έχει «ως πυλώνας σταθερότητας και υπέρμαχος της προώθησης της ασφάλειας και ευημερίας στην ευρύτερη περιοχή».

Για ποια «σταθερότητα» και για ποια «ασφάλεια» μιλάνε όμως; Γι' αυτήν που επιβάλλουν με στρατιωτικές επεμβάσεις ή με το πιστόλι της ιμπεριαλιστικής ειρήνης στον κρόταφο των λαών οι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, προωθώντας τα δολοφονικά τους σχέδια, ανταγωνιστικά προς τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Αυτή η αμερικανοΝΑΤΟική «σταθερότητα» είναι που νομιμοποιεί και διαιωνίζει την κατοχή των Παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, ενθαρρύνει την επιθετικότητα των ισραηλινών κυβερνήσεων και την πολιτική των εποικισμών, αναγνωρίζει το δικαίωμα του πάνοπλου ισραηλινού κράτους στην «αυτοάμυνα» απέναντι στον άμαχο Παλαιστινιακό λαό.

Αυτή η ιμπεριαλιστική «ασφάλεια» είναι που ρίχνει λάδι στη φωτιά της έντασης στην περιοχή, ειδικά μετά την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, που βάζει ταφόπλακα στις προσδοκίες των Παλαιστινίων για ανεξάρτητο κράτος στα όρια του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατ. Ιερουσαλήμ.

Η Ελλάδα, με ευθύνη όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων και των αστικών κομμάτων, είναι πράγματι «πυλώνας» αυτής της σταθερότητας, που μόνο κινδύνους, ανασφάλεια και δυστυχία φέρνει στους λαούς.

Ειδικά σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με το Ισραήλ, η «στρατηγική συμμαχία» που θεμελίωσε το 2016 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αναβαθμίζεται έκτοτε σταθερά και επεκτείνεται σε ολοένα και περισσότερους τομείς, κυρίως στον στρατιωτικό και τον ενεργειακό τομέα, στο πλαίσιο των τριμερών και πολυμερών σχημάτων, με ομπρέλα τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, αρνείται συστηματικά να εφαρμόσει την ομόφωνη απόφαση της ελληνικής Βουλής από το 2015 για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους και συνεχίζει να εξισώνει το θύμα με τον θύτη, ζητώντας γενικά και αόριστα να σταματήσουν οι εχθροπραξίες.

Ούτε είναι βέβαια τυχαίο ότι στην τελευταία του επίσκεψη στο Ισραήλ, ο Ελληνας πρωθυπουργός, για πρώτη φορά στην ιστορία, δεν συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Παλαιστίνης, σε μια περίοδο μάλιστα που κορυφώνονταν οι αντιδράσεις για τη μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Είναι φανερό επομένως ότι ο Ελληνας ΥΠΕΞ δεν πήγε χτες σαν «ουδέτερος παρατηρητής» στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη, αλλά ως ντελάλης της εγκληματικής πολιτικής των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, που είναι συνένοχοι στο αιματοκύλισμα του Παλαιστινιακού λαού. Αλλωστε, μια μέρα πριν το ταξίδι του στη Μέση Ανατολή, ανακοινώθηκε μια ακόμα συμφωνία πώλησης όπλων από τις ΗΠΑ στο Ισραήλ.

Δεν πήγε λοιπόν ως «ειρηνοποιός», αλλά ως μαντατοφόρος της ιμπεριαλιστικής ειρήνης στην περιοχή, που νομιμοποιεί τα κατοχικά εγκλήματα σε βάρος των Παλαιστινίων, προωθεί τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό για τη νέα Μέση Ανατολή, επιβεβαιώνει τον ρόλο της χώρας ως «βραχίονα» της ευρωατλαντικής πολιτικής στην Ανατ. Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή.

Σ' αυτήν την πολιτική «επενδύει» η ελληνική αστική τάξη, η κυβέρνηση και όλα τα κόμματά της, για να αναβαθμίσει τον ρόλο και τη θέση της στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, βαθαίνοντας σταθερά την εμπλοκή της χώρας στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατ. Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο.

Είναι χαρακτηριστικές της επικίνδυνης ομοφωνίας των αστικών κομμάτων οι υποδείξεις του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση «να επιστρέψει στο ρόλο της ως γέφυρα» και «να αναλάβει ενεργητικές πρωτοβουλίες στην περιοχή», για να βγάλει ασπροπρόσωπη και την ΕΕ, που «παρακολουθεί αμέτοχη τις εξελίξεις» (!)

Κάθε τους δήλωση, όπως και κάθε κυβερνητική ανακοίνωση, είναι μια προσβολή στα βαθιά αισθήματα αλληλεγγύης που ενώνουν τον Παλαιστινιακό και τον ελληνικό λαό.

Οι μεγάλες αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις που συνεχίζονται στην Ελλάδα, δεν είναι μόνο ένα μαζικό βήμα καταδίκης της ισραηλινής επιθετικότητας, που κλιμακώνεται με τις πλάτες ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, αλλά και της ελληνικής εμπλοκής στα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια, που εκθέτουν σε μεγάλο κίνδυνο τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής.

Το Εργατικό Κέντρο Κέρκυρας για το εργασιακό νομοσχέδιο Χατζηδάκη

 

Ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας σχετικά με το ν/σ Χατζηδάκη.

Αναλυτικά:

Παρουσιάστηκε το νέο εργασιακό νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας με την Κυβέρνηση και τον αρμόδιο Υπουργό, κ. Χατζηδάκη να προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό το Νομοσχέδιο στο σύνολό του είναι προς όφελος των εργαζομένων.
Κύριοι της Κυβέρνησης, δεν μπορείτε να πείσετε κανέναν, ούτε καν τους εαυτούς σας.
Στο μεγαλύτερο μέρος του νομοσχεδίου υπάρχουν διατάξεις οι οποίες θα πλήξουν σε ανεπανόρθωτο βαθμό δικαιώματα των εργαζομένων τα οποία κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα.
Συγκεκριμένα:
1) Η θέσπιση ατομικών συμβάσεων για την διευθέτηση του χρόνου εργασίας πέραν από το 8ωρο είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταστήσει τους εργαζόμενους έρμαια των ορέξεων των εργοδοτών. Χωρίς την προστασία των συλλογικών συμβάσεων, θα αναγκάζονται να υποκύπτουν σε εκβιασμούς για υπερωριακή απασχόληση, χωρίς εξασφαλισμένη ανταπόδοση της υπερωριακής εργασίας σε άλλο χρόνο και πάντα υπό το φάσμα της ανεργίας, τα ποσοστά της οποίας είναι πολύ παραπάνω από ό,τι αναφέρουν οι επίσημοι δείκτες. Επίσης, αναπόφευκτα θα επέλθει μείωση μισθών, καθώς πολλοί συνάδελφοι εργαζόμενοι που αποδέχονταν στο παρελθόν την υπερωριακή απασχόληση για να αυξάνουν τις χαμηλές αποδοχές τους, θα απολέσουν πλέον αυτήν την ανταμοιβή.
2) Η αύξηση των υπερωριών από 96 και 120 σε 150 ώρες, με μειωμένο ποσοστό προσαύξησης ωρομισθίου, δεν βοηθά στην καταπολέμηση της ανεργίας, καθώς δεν θα προσλαμβάνονται εργαζόμενοι, αφού οι επιχειρηματίες θα χρησιμοποιούν τους ίδιους εργαζόμενους παραπάνω ώρες.
3) Η μη επαναπρόσληψη του καταχρηστικά απολυμένου εργαζόμενου και η απόλυσή του με αποζημίωση 3 έως 24 μισθών, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης έπειτα από δικαστική απόφαση, προσβάλλει το αίσθημα δικαιοσύνης και είναι βέβαιο ότι ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις. Ποιος πραγματικά πιστεύει ότι οι επιχειρήσεις που απολύουν με αυτόν τον τρόπο τους εργαζόμενους, δεν θα μειώσουν εικονικά τα πραγματικά τους έσοδα, ώστε να καταβάλλουν την ελάχιστη αποζημίωση…
4) Συντελείται άμεση και έμμεση επίθεση στο δικαίωμα των συλλογικών οργάνων και των συνδικάτων για προκήρυξη απεργίας, δεδομένου ότι θα πρέπει, βάσει των προβλέψεων του Νομοσχεδίου, να λαμβάνουν μέρους στην απόφαση για την απεργιακή προκήρυξη και μη μέλη των σωματείων(!) τα οποία φυσικά θα δύνανται να καθορίζουν την πραγματοποίησή της απεργίας σε περιπτώσεις οριακών πλειοψηφιών. Επίσης, ποινικοποιείται η δυνατότητα περιφρούρησης της απεργίας και η εφαρμογή των δημοκρατικών διαδικασιών της, καθώς αυτόματα ακυρώνεται η εκάστοτε απεργία σε ενδεχόμενη παρεμπόδιση απεργοσπαστών. Αποτελεί προσβολή για τα δημοκρατικά εκλεγμένα συνδικάτα των εργαζομένων να νομολογείται η δυνατότητα υπερίσχυσης μιας ενδεχόμενης μειοψηφικής απεργοσπαστικής πλευράς έναντι της νόμιμης πλειοψηφίας.
5) Το όπλο της απεργίας (ακόμα και αν ξεπεραστεί ο σκόπελος που αναφέραμε αμέσως πριν) ενάντια σε αντεργατικές πολιτικές οποιασδήποτε κυβέρνησης αδρανοποιείται επί της ουσίας, καθώς σε πολλούς εργασιακούς τομείς θα είναι υποχρεωτική η παρουσία του 33% των εργαζομένων.
6) Η προστασία των συνδικαλιστικών στελεχών μειώνεται στο ελάχιστο, αφού καταργείται η Επιτροπή Προστασίας Συνδικαλιστικών Στελεχών, η οποία αποφαίνεται για την αντιπροσωπευτικότητα των σωματείων και των ομοσπονδιών που έχουν δικαίωμα υπογραφής συλλογικής σύμβασης εργασίας.
7) Προβλέπεται η μετατροπή του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε.) σε ανεξάρτητη Αρχή. Εάν, όμως, κάτι τέτοιο δεν συνοδευτεί από ενίσχυση με ελεγκτικό προσωπικό αλλά και από τη συμμετοχή εκπροσώπων συνδικαλιστικών φορέων, τότε αυτή η Αρχή θα καταστεί ένας φορέας χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες και χωρίς δυνατότητα ελέγχου, παρέμβασης και επιβολής της εργατικής νομοθεσίας.
Αποτελεί βεβαιότητα ότι, αν δεν αποσυρθούν όλες οι άκρως αντεργατικές διατάξεις του Νόμου, οι εργαζόμενοι στην Κέρκυρα και σε όλη τη χώρα θα αντιδράσουν με αγώνες και κινητοποιήσεις. Οι εργαζόμενοι δεν θα γίνουν ξανά πειραματόζωα σε πολιτικές που αναπόδραστα θα φέρουν φτώχεια, εκμετάλλευση, ανεργία, ανασφαλή εργασία και μη αμειβόμενη υπερεργασία.
8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος. ΔΕΝ τα διαπραγματευόμαστε.

Nα αφήσετε «τα κομμουνιστικά μανιφέστα και να πάτε να δουλέψετε όπως όλοι μας»!

 

                 

Η κυβέρνηση επιλέγει τον «σωστό» υπουργό, τον Άδ. Γεωργιάδη, για να επιβάλλει τη δουλειά τις Κυριακές στο εμπόριο - Δεν θα περάσει

• 
  
  

 «Θέλω να συμβουλέψω τον εμπορικό σύλλογο της Πάτρας να αφήσει τα κομμουνιστικά μανιφέστα που άκουσα προηγουμένως και να πάτε να δουλέψετε όπως όλοι μας». Τα παραπάνω τα είπε ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, ζητώντας από τους εμπόρους (προφανώς και τους εργαζόμενους) να δουλεύουνε και τις Κυριακές, επειδή έτσι… διατάζει η κυβέρνηση! 

H αθλιότητα Γεωργιάδη εκφράστηκε σε διάλογο που είχε στο κανάλι OPEN, με τον Ειδικός Γραμματέας Εμπορικού Συλλόγου Πάτρας Τ. Νικολακόπουλο, ο οποίος αναφέρθηκε σε κάλεσμα του συλλόγου να μην ανοίξουν τα καταστήματα την Κυριακή.

 

Η κυβέρνηση, βγάζοντας μπροστά τον «σωστό» υπουργό, επιδιώκει να επιβάλλει τη δουλειά τις Κυριακές. 

 

Τα περί «κομμουνιστικών μανιφέστων του υπουργού Αναπτύξεως, μετά το 3.50:

 

Κάιρι Ίρβινγκ: “Μη με ρωτάτε για το παιχνίδι. Αν είσαι άνθρωπος, στηρίζεις την αντιπολεμική προσπάθεια…”

 

Η κανονική περίοδος στο ΝΒΑ ολοκληρώθηκε, σε λίγες μέρες αρχίζουν τα πλέι-οφ, αλλά το μπάσκετ δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Και ο Κάιρι Ίρβινγκ μπορεί να είναι αντιφατικός, αλλά πολλές φορές λέει τα πράγματα με το όνομά τους, όπως έκανε μετά τον αγώνα της ομάδας του, των Μπρούκλιν Νετς, με τους Σικάγο Μπουλς.

”Δεν θα σας πω ψέματα, γίνονται πολλά στον κόσμο και το μπάσκετ δεν είναι ένα από τα σημαντικά. Γίνονται πολλά στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν είναι μόνο στην Παλαιστίνη, δεν είναι μόνο στο Ισραήλ. Είναι σε όλο τον κόσμο και το αισθάνομαι.

Υπάρχει ακόμα δουλεία, στέρηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συμπονώ όλες τις φυλές και κουλτούρες, αλλά πολλοί άνθρωποι διαχωρίζονται με βάση την θρησκεία, το χρώμα του δέρματος, το τι πιστεύουν, είναι απλά λυπηρό.

Ζητώ συγνώμη αν δεν επικεντρώνομαι στις ερωτήσεις σας. Απλά γίνονται πολλά στον κόσμο για να μιλάω απλά για μπάσκετ. Είμαι πάντα επικεντρωμένος εκεί, αλλά γίνονται πολλά για να μην τα αναφέρουμε. Επομένως, αν θέλετε να με ρωτήσετε για το παιχνίδι, δεν με ενδιαφέρει. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι ότι όλοι τελειώσαμε υγιείς και θα πάμε σπίτι στις οικογένειές μας.

Δεν με ενδιαφέρει σε ποια πλευρά είσαι. Αν είσαι άνθρωπος, τότε πρέπει να στηρίζεις την αντιπολεμική προσπάθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν τις ζωές τους, τα παιδιά τους, τα μωρά τους και εκεί επικεντρώνομαι”

“Σεξιστική η τοιχογραφία του Μπελογιάννη, αποτυπώνει το πρότυπο του ισχυρού άντρα…” – Αντικομμουνισμός και γελοιότητα, μια σχέση πάθους

 

Όταν ο αντικομμουνισμός συναντά νομοτελειακά τη γελοιότητα, συμβαίνουν γεγονότα σαν κι αυτό που καταγγέλλει η ανακοίνωση της ΤΟ της ΚΝΕ στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ.

«Στην πρόσφατη εκδήλωση της ΦΙΛ.ΙΣ, με θέμα “Οικοφεμινισμός, φύλο & χώρος” έγινε μια απαράδεκτη αναφορά στην  τοιχογραφία που με πρωτοβουλία της ΚΝΕ κοσμεί τον χώρο του Πολυτεχνείου στην μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη ως… ακόμη μια ”ένδειξη σεξισμού στο αστικό πανεπιστήμιο”.

Όσο εντύπωση και αν προκαλεί, η τοποθέτηση που πραγματοποιήθηκε από μέλος ΔΕΠ του Ιδρύματος στην εκδήλωση αφορούσε την ανάδειξη της τοιχογραφίας ως ”σεξιστικής” επειδή αποτυπώνει το “πρότυπο του ισχυρού άνδρα”!! Φαίνεται ότι ο αντικομμουνισμός τυφλώνει σε σημείο αυτογελοιοποίησης! Η αλήθεια είναι ότι είχαμε ακούσει πολλά ως τώρα για τον κομμουνιστή ήρωα Μπελογιάννη αλλά το τελευταίο ξεπερνά και την πιο αρρωστημένη φαντασία!

Αν και η ιστορία μπορεί να “μιλήσει από μόνη της” ας μπούμε στον κόπο για ορισμένα σχόλια.

Η προσπάθεια σύνδεσης της ιστορικής φιγούρας του Νίκου Μπελογιάννη, ενός ανθρώπου που δεν δίστασε στιγμή μπροστά στην υπεράσπιση των ιδεών του με σεξιστικές συμπεριφορές βολεύει μόνο εκείνους που ανέκαθεν πολεμούσαν τα ιδανικά που πρέσβευε, που μέσα από την λάσπη και τα ψέματα προσπαθούν να κατασυκοφαντήσουν το ΚΚΕ και τις θέσεις του.

Παρά τις όποιες προσπάθειες που στόχο έχουν να αποκόψουν νέους ανθρώπους από το δρόμο της οργάνωσης και του αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία στο μπόι των ανθρώπων, ο Νίκος Μπελογιάννης συμβολίζει το ύψιστο πρότυπο ανθρώπου που οι εξορίες και οι φύλακες δεν τον λύγισαν στιγμή από την πάλη για την απελευθέρωση της κοινωνίας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.

Η κοινωνία για την οποία πάλευε ο Νίκος Μπελογιάννης, όπως και τα μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ είναι η μόνη κοινωνία στην οποία μπορεί να εξασφαλισθεί η ισοτιμία μεταξύ ανδρών και γυναικών, να καταργηθούν οι καταναγκασμοί και η εκμετάλλευση που η καπιταλιστική κοινωνία γεννά.

Η κοινωνία αυτή ιστορικά είναι η πρώτη που πρόσφερε πραγματικές ελευθερίες στην γυναίκα, της έδωσε δικαίωμα ψήφου την στιγμή που για τα αστικά ανεπτυγμένα κράτη ήταν κάτι μακρινό. Σίγουρα η κοινωνία αυτή έθεσε τις βάσεις για μια ισοτιμία ανάμεσα στα δυο φύλα, ολότελα διαφορετικής από αυτήν που φαντάζεται το σημερινό σύστημα, η ΕΕ και οι πρόθυμοι απολογητές του όπως διάφορες ΜΚΟ που δρουν μέσα στα πανεπιστήμια με ”προοδευτική” σημαία.

Ο Μπελογιάννης ήταν μέλος του ΚΚΕ, που από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του έθεσε ως βασική αρχή του τον αγώνα για την πραγματική χειραφέτηση της γυναίκας. Έτσι εξηγείται πως η πρώτη φορά που οι γυναίκες συμμετείχαν στις εκλογές δεν ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 50 όπως η αστική ιστορική βιβλιογραφία αναφέρει αλλά την δεκαετία του ’40 στην ελεύθερη από το ΔΣΕ Ελλάδα.

Στον αγώνα για την απελευθέρωση των ανθρώπων από τα καπιταλιστικά δεσμά οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες ήταν πάντα μπροστά. Δώσανε νεκρούς, εκτοπισμένους στα ξερονήσια, στις φυλακές, αλύγιστους της ταξικής πάλης.

Ανάμεσα σε αυτούς ο Νίκος Μπελογιάννης, η Σωτηρία Βασιλακοπούλου, η Ηλέκτρα Αποστόλου και άλλοι πολλοί. Όλες αυτές και όλοι αυτοί ένιωθαν όντως ”ισχυροί άντρες” και ισχυρές γυναίκες γιατί ήξεραν ότι είχαν πίσω τους έναν ολόκληρο λαό, ότι πάλευαν για μια δίκαιη υπόθεση!

Φανταζόμαστε ότι όλα αυτά τα γνώριζε η εν λόγω καθηγήτρια, ωστόσο, η τοποθέτηση της είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς στο όνομα του δήθεν ”προοδευτισμού” μπορεί να περνά το πιο αντιδραστικό περιεχόμενο μέχρι και ο ακραίος αντικομμουνισμός.

Την ενημερώνουμε επίσης ότι σύντομα δίπλα στον Μπελογιάννη τους τοίχους του ΑΠΘ θα κοσμεί και η ηρωική Ηλέκτρα και η Μίρκα Γκίνοβα και άλλοι ήρωες και ηρωίδες του λαού μας!

Αυτά για να επικρατήσει η αλήθεια κόντρα στον ώμο αντικομμουνισμό, κόντρα στην λάσπη και τον δήθεν προοδευτισμό!

Αυτά διότι συχνά λέγονται ψέματα που ντρέπονται και τα ίδια, µιας και δεν ντρέπονται τα στόµατα που τα ’λεγαν».