Τρολάρισμα Γκιόκα για την ψήφο των αποδήμων: «Αλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω» (vid)

 

 

 

Τρολάρισμα Γκιόκα για την ψήφο των αποδήμων: «Αλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω» (vid)

Θέτοντας το θέμα στην ουσία του, ο βουλευτής του ΚΚΕ τόνισε: «Ανοίγετε πάλι τέτοιο ζήτημα, γιατί αντιμετωπίζετε τους έλληνες μετανάστες ως κουκιά».

Δηκτικά και «μ’ ένα τραγούδι» αντιμετώπισε στην παρέμβασή του στη βουλή ο βουλευτής του ΚΚΕ, Γιάννης Γκιόκας, με αφορμή την πρόθεση της κυβέρνησης, μετά και τη χείρα βοηθείας που έσπευσε να δώσει η Θεοδώρα Τζάκρη από το Σύριζα, να καταργήσει τον ψηφισμένο μόλις το 2019 νόμο για την ψήφο των αποδήμων, καταργώντας ουσιαστικά τα κριτήρια που είχαν τεθεί για τη θέσπισή της.

Ο βουλευτής, αφού υπενθύμισε πως στο παρελθόν που ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχαν για χρόνια πάνω από 200 βουλευτές αθροιστικά, η ψήφος των αποδήμων δεν καθιερώθηκε λόγω του δικομματικού ανταγωνισμού, τόνισε πως:

«Επιβεβαιώθηκε ότι και τώρα η ανακίνηση ξανά του ζητήματος της ψήφου των αποδήμων, παρά το γεγονός ότι υπάρχει νόμος πρόσφατος, ψηφισμένος με πολύ μεγάλη πλειοψηφία, υπηρετεί μικροκομματικές σκοπιμότητες και επικοινωνιακές. Για αυτόν το λόγο η κυβέρνηση αξιοποίησε τις δηλώσεις της κυρίας Τζάκρη».

Στο σημείο αυτό, αναδεικνύοντας σκωπτικά τις παλινωδίες των κυβερνητικών κομμάτων, είπε πως

“Άλλα στο εσωτερικό, άλλα στο εξωτερικό, άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω, αλλά αυτό το τραγουδάκι ας το αφήσουμε στο Μάλαμα, αυτή είναι ιστορία».

Απαντώντας μάλιστα και στο νεόκοπο επιχείρημα του βουλευτή Βλάση της ΝΔ για «θεωρίες του ΚΚΕ», υπενθύμισε πως «οι θεωρίες» είναι ο νόμος που οι ίδιοι ψήφισαν το ’19.

Θέτοντας το θέμα στην ουσία του, ανέδειξε πως:

«Απλά ανοίγετε πάλι τέτοιο ζήτημα, μόνο και μόνο για να χαϊδέψετε τα αυτιά των αποδήμων και γιατί τους αντιμετωπίζετε ως κουκιά».

Ολοι όσοι τώρα κόπτονται για την ψήφο των αποδήμων, αν όντως ενδιαφέρονταν για εκείνους τότε:

«Θα φροντίζατε όλοι εσείς που κυβερνούσατε τόσα χρόνια να λύσετε ορισμένα προβλήματα από αυτά που ζουν οι Ελληνες μετανάστες, οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι στο εξωτερικό»,

όπως στα θέματα της εκπαίδευσης, την αποψίλωση των προξενικών αρχών.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του στην προχτεσινή συζήτηση με τους εξωκοινοβουλευτικούς φορείς, λέγοντας πως:

«Είχαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ορισμένες απαντήσεις στο ερώτημα που θέσαμε για ποιο λόγο ήταν χαμηλός ο αριθμός όχι μόνο της συμμετοχής αλλά και της εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους των ευρωεκλογών.

Αυτό που έθεσαν (οι φορείς) ως βασική αιτία ήταν ότι ένας αριθμός Ελλήνων επιλέγει να πάρει μέρος όχι στις ελληνικές ευρωεκλογές, δηλαδή για την ανάδειξη των Ελλήνων ευρωβουλευτών, αλλά για την ανάδειξη Γερμανών, Βέλγων, Σουηδών κ.ο.κ. ευρωβουλευτών.

Γιατί είναι προφανές ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτών των ανθρώπων έχει συνδέσει την τύχη του, τη ζωή του, το μέλλον του, τη δουλειά του με τις εξελίξεις και τις συνθήκες περισσότερο της χώρας που διαμένει και λιγότερο της Ελλάδας και επιλέγει να πάρει μέρος σε αυτές τις ευρωεκλογές. Και λέμε και καλά κάνει».

Τρολάρισμα Γκιόκα για την ψήφο των αποδήμων: «Αλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω»

Τόνισε πως ένα σημαντικό μέρος αποδήμων μπορεί να αγαπούν την Ελλάδα και να έχουν ψυχικό δεσμό, αλλά δεν έχουν κοινωνικό και οικονομικό δεσμό με τη χώρα και διαμορφώνουν τη συνείδησή τους με βάση τις συνθήκες μιας άλλης χώρας.

Γι’ αυτό το λόγο είναι σημαντική η ύπαρξη κριτηρίων, ώστε όσοι ψηφίζουν στο εξωτερικό να έχουν συνθήκες ζωής που να προσομοιάζουν με εκείνες στο εσωτερικό.

Εξάλλου, όπως επεσήμανε, η ψήφος των αποδήμων αφορά και τους κατοίκους στο εσωτερικό της χώρας, αφού πχ για το 8ωρο θα καλείται να συναποφασίσει και κάποιους που:

«Δεν παίρνει σύνταξη στην Ελλάδα, δε φορολογείται στην Ελλάδα, δε δουλεύει εδώ»

κι ότι αυτό αποκρύπτεται τεχνηέντως από τους θιασώτες της ψήφου χωρίς κανένα ουσιαστικό κριτήριο.

Εξάλλου, κριτήρια για την ψήφο από το εξωτερικό προβλέπει και η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, όσο και η νομοθεσία σε μια σειρά μεγάλων κρατών, όπως η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Απευθυνόμενος στον παρόντα αρμόδιο υπουργό Μάκη Βορίδη, ο Γιάννης Γκιόκας απάντησε πως:

«Εμείς υπερασπιζόμαστε την κοινή λογική, εσείς έχετε φτάσει να αρνείστε ακόμα αστικές λογικές, για να υπηρετείτε πολιτικά παιχνίδια».

Κλείνοντας, ο Γιάννης Γκιόκας τόνισε πως:

«Ως ΚΚΕ, προσεγγίσαμε, από την πρώτη στιγμή, το ζήτημα αυτό με θέσεις αρχών. Αυτό εξακολουθούμε να κάνουμε, μακριά από πολιτικά παιχνίδια, στα οποία συμμετέχουν όλα τα υπόλοιπα κόμματα, στις πλάτες των Ελλήνων αποδήμων και δίπλα στα προβλήματα που τους έχουν συσσωρεύσει, εδώ και χρόνια, με την πολιτική τους».

Τρολάρισμα Γκιόκα για την ψήφο των αποδήμων: «Αλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω» (vid)

 

 

Πηγή: Κατιούσα μέσω: rovespieros.gr

ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ !!!

 

 

Κοιτά να δεις κάτι συμπτώσεις:

Ο όμιλος του Μυτιληναίου προσπάθησε να κάνει εργοστάσιο εξόρυξης βωξίτη στην περιοχή.

Μετά από κινητοποίηση των κατοίκων η κατασκευή σταμάτησε.

ο ίδιος όμιλος ήθελε να στήσει και ανεμογεννήτριες στα Γεράνεια Όρη.

Μετά από κινητοποίηση των κατοίκων και αυτό σταμάτησε.

Για τις εξορύξεις βωξίτη και για τα αιολικά πάρκα εκκρεμούν τέσσερις αδειοδοτήσεις που δεν προχωρούν λόγω της προστασίας της δασικής έκτασης.

Το Συμβούλιο της Επικράτειας (ΣτΕ), εγκρίνει επι προεδρίας Σακελλαροπούλου απόφαση η οποία επιτρέπει την χορήγηση αδειών για κατασκευή αιολικών σε αναδασωτέες εκτάσεις.

Ξαφνικά ξεσπάει μεγάλη πυρκαγιά σε όλη την περιοχή, λίγες μέρες μετά την επικύρωση της απόφασης.

Η φωτιά ξεκίνησε 30 λεπτά από την στιγμή που το τελευταίο πυροσβεστικό γύρισε στην βάση του, και 1 ώρα από την καθηλωση των εναεριων.

Τον Μάιο δεν αναπτύσσεται πλήρως ο σχεδιασμός της πυροσβεστικης λόγω ελλειψης προσωπικού, και έτσι το βράδυ τα δάση δεν φυλαγονται.

Επίσης δεν έχει γίνει ακόμα η παραλαβή των εναέριων που νοικιάζει η πυροσβεστική υπηρεσία.

Να δείτε που τελικά θα εγκριθούν και οι τέσσερις αδειοδοτήσεις που εκκρεμούν τόσο καιρό (μαζί με αυτές για τις εξορύξεις βωξίτη) γιατί η καθυστέρηση έγκρισης και οι κινητοποιήσεις κατοίκων κάνουν κακό στην «υγιή επιχειρηματικότητα» και την «ανάπτυξη».

Έτσι λοιπόν τώρα που θα εγκριθούν οι άδειες, δεν θα «αναγκαστεί» ο καημένος ο επιχειρηματίας να επενδύσει σε Βουλγαρία και Βόρεια Μακεδονία (ξέρετε τη γείτονα χώρα που δεν τολμούν να πουν το επίσημο όνομά της)

Γιατί κουμάντο σε αυτό το τριτοκοσμικό κωλοχανείο δεν κάνουν τα πολιτικά ανδρείκελα, αλλά οι μαφιόζοι επιχειρηματίες εφοπλιστές και κάνεις δεν λέει κουβέντα. Και κανείς δεν τους έχει πάρει με τις πέτρες ακόμα. Ομερτά!

Anwar Jitou

Οχι στο νομοσχέδιο - έκτρωμα

Το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης που προπαγανδίζει η κυβέρνηση αποτελεί τη «γέφυρα» της Ελλάδας των μνημονίων και των μεταμνημονιακών δεσμεύσεων με το πανευρωπαϊκό «super μνημόνιο» του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ. Αποτελεί μια νέα αλυσίδα που σφιχταγκαλιάζει ασφυκτικά τους εργαζόμενους με τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Περιέχει τη λίστα με περίπου 60 «μεταρρυθμιστικές» πρωτοβουλίες - προγράμματα, αντιλαϊκές ανατροπές που η νομοθέτησή τους, κατά τη γνωστή διαδικασία όλων των μνημονίων, θα «ξεκλειδώνει» εκταμιεύσεις δόσεων.

Ολα τα μέτρα που έχει πάρει ήδη η κυβέρνηση, αλλά και αυτά που περιλαμβάνονται στο νέο νομοσχέδιο - έκτρωμα για τα Εργασιακά, εντάσσονται στον στρατηγικό στόχο του κεφαλαίου για μεγαλύτερη «ευελιξία», για περισσότερα εργαλεία, ώστε να μειώνεται το «κόστος» εργασίας, να γίνεται πιο φθηνή η εργατική δύναμη. Είναι η στρατηγική που παρέχει τη δυνατότητα στους επιχειρηματικούς ομίλους να προσαρμόζουν χωρίς εμπόδιο την εργάσιμη μέρα στα μέτρα τους, με επώδυνες συνέπειες για τους εργαζόμενους.

Επιχειρείται να χτυπηθούν μεγάλες εργατικές κατακτήσεις που αποσπάστηκαν και κερδήθηκαν με αίμα και αγώνες. Ο αγώνας απέναντι σε αυτόν τον σχεδιασμό δεν είναι μάχη ιδεοληψίας όπως αναφέρει συχνά - πυκνά η κυβέρνηση, αλλά είναι μάχη για τη ζωή των εργαζομένων.

Ο σταθερός εργάσιμος χρόνος, το 8ωρο, η Κυριακή αργία είναι απαραίτητες πλευρές για την ξεκούραση των εργαζομένων, για την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, για την επαφή με τα παιδιά και την οικογένεια, για κοινωνικές δραστηριότητες. Η διεκδίκηση, η κατοχύρωση και η υπεράσπιση του 8ωρου από τον 19ο αιώνα έως σήμερα αποτελεί αφετηρία σε κάθε αγώνα, σε κάθε σύμβαση, σε κάθε μάχη μέσα στην ανειρήνευτη πάλη με τα αφεντικά, στο άδικο σύστημα της εκμετάλλευσης.

* * *

Κάθε εργαζόμενος, ανεξαρτήτως κλάδου και χώρου δουλειάς, πρέπει να μάθει για τις συνέπειες του νομοσχεδίου. Τον αφορά άμεσα! Το χτύπημα στον σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας αλυσοδένει τον καθένα μας στη δουλειά και ο εργοδότης αποκτά επιπλέον όπλα στο διευθυντικό δικαίωμα που έχει στον ελεύθερο χρόνο μας, στην ξεκούρασή μας, στο χρόνο με την οικογένειά μας. Στοχεύουν στην πλήρη υποταγή της εργατικής - λαϊκής οικογένειας στις αξίες του κεφαλαίου, στην ανταγωνιστικότητα και στα κέρδη τους.

Για την κατάργηση του 8ωρου, η κυβέρνηση ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες έχει εξαπολύσει μια προπαγανδιστική εκστρατεία που συμπυκνώνεται στο εξής: «Οχι μόνο δεν καταργείται το 8ωρο, αλλά αντίθετα θωρακίζεται και μπαίνει τάξη στις συνθήκες αυθαιρεσίας που παρατηρούνται στους χώρους εργασίας». Υποστηρίζει ότι «δίνεται η δυνατότητα στον εργαζόμενο, αν το θέλει ο ίδιος, να ρυθμίσει με αίτημά του τις ώρες εργασίας με βάση τις ανάγκες του», «χωρίς να έχει απώλεια στις αποδοχές του», μέχρι και «να δουλεύει 4 μέρες τη βδομάδα»!

Στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση για να κοροϊδέψει και να λειάνει τις γωνίες σε ένα νομοσχέδιο που φέρνει τις ανατροπές του αιώνα, αναφέρει πως νομοθετεί την 4ήμερη εργάσιμη βδομάδα. Δεν λέει όμως ότι για να εργαστεί ένας εργαζόμενος 4 μέρες, θα πρέπει να δώσει «ψυχή και σώμα» μέχρι και τη φυσική του εξάντληση για ένα 6μηνο, να εργάζεται σαν το σκυλί 10ωρα και μαζί με τη μετακίνηση προς και από την εργασία του, να κοιμάται και να ξυπνάει δουλεύοντας. Με λίγα λόγια, ένας εργαζόμενος που δουλεύει 5ήμερο θα πρέπει να δουλεύει σε εξουθενωτικούς ρυθμούς για 50 ώρες ή για 60 ώρες το 6ήμερο, τη βδομάδα.

* * *

Αν κάποιος εργαζόμενος θεωρεί πως αξίζει τον κόπο μια τέτοια θυσία για να μπορεί να «μαζέψει ελιές», όπως αναφέρει η κυβέρνηση, πρέπει να πάρει υπόψη του την ενιαία δομή του νομοσχεδίου, με βάση την οποία η κάθε εργοδοσία εμπλουτίζει το οπλοστάσιο που έχει ήδη στα χέρια της για να ξεχειλώνει τον εργαζόμενο όσο και όποτε θέλει.

Η «νόμιμη» αύξηση των υπερωριών σε 150 ώρες σημαίνει αρχικά ότι ο εργαζόμενος θα επιτρέπεται νόμιμα να εργάζεται 10 ώρες στη δουλειά χωρίς να πληρώνεται την πρόσθετη υπερωριακή αμοιβή. Δευτερευόντως την υπόλοιπη περίοδο που υποτίθεται θα είχε το δικαίωμα να μπει σε καθεστώς «μειωμένης απασχόλησης», νόμιμα θα μπορεί να ενταχθεί σε νέο πρόγραμμα υπερωριών έως και 150 τον χρόνο! Δηλαδή αγγίζουμε ένα νούμερο που συνολικά οι υπερωρίες μπορούν να ξεπεράσουν τις 350 στη διάρκεια ενός έτους, από τις οποίες θα είναι πληρωμένες μόνο οι 150. Αρα θα υπάρχει και ένταση της εκμετάλλευσης και απλήρωτη εργασία.

Οι αναφορές δε της κυβέρνησης ότι κάθε μεταβολή στο χρόνο εργασίας θα είναι αποτέλεσμα εθελοντικής συμφωνίας του εργαζόμενου αποτελεί ισχυρή πρόκληση για κάθε εργαζόμενο που έχει βιώσει απολύσεις, που αντιμετωπίζει καθημερινά το διευθυντικό δικαίωμα στο χώρο δουλειάς του, από τις καθυστερήσεις στους μισθούς, τα παρακαλετά ρεπό έως τις μέρες άδειας που δικαιούνται και πολλές φορές γράφονται στο χιόνι.

Οσα ψέματα κι αν χρησιμοποιήσουν η κυβέρνηση και οι επιχειρηματικοί όμιλοι, το νομοθετικό έκτρωμα έρχεται για να δυναμώσει και να δώσει επιπλέον κάλυψη στην εργασιακή ζούγκλα. Παράλληλα για να φιμώσουν κάθε αγωνιστική φωνή που δεν θα δέχεται τις νέες συνθήκες εκμετάλλευσης και την ευελιξία, σχεδιάζουν τη νέα επίθεση στη συνδικαλιστική δράση, στο δικαίωμα στην απεργία. Επιδιώκουν να βάλουν ακόμα περισσότερα εμπόδια στην οργάνωση των εργαζομένων, να μετατρέψουν την απεργία σε συμβολική ή παράνομη ενέργεια.

* * *

Γι' αυτό χρειάζεται ενιαίος διεκδικητικός αγώνας, που θα έχει στο επίκεντρο την κατάργηση όλων των νόμων της διευθέτησης του χρόνου εργασίας, της ευελιξίας του παγώματος των μισθών, του χτυπήματος στη συνδικαλιστική δράση. Νόμοι που έχουν και τη σφραγίδα του ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα θεωρεί πως έχουμε μνήμη χρυσόψαρου.

Για όλα τα παραπάνω η απαξιωμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ για άλλη μια φορά όχι μόνο είναι απούσα, αλλά ενεργητικά προσπαθεί να περάσει τον κυβερνητικό σχεδιασμό. Ψάχνει τις θετικές πλευρές του νομοσχεδίου και κάνει δήθεν παρεμβάσεις ώστε να περάσει ανέγγιχτος ο πυρήνας του. Η απεργία στις 6 Μάη από εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, κόντρα στη γραμμή και τις αποφάσεις της, όχι απλά πέτυχε, αλλά δίνει και το ρυθμό για τη συνέχεια.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να προετοιμαστούμε από σήμερα κιόλας για την επόμενη μέρα, με το δυνάμωμα της οργάνωσής μας σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, για να διεκδικήσουμε ζωή και δουλειά με δικαιώματα. Για να μη γίνουμε δούλοι του 21ου αιώνα!

(Αναδημοσιεύεται από το newsit.gr)

Γιώργος ΠΕΡΡΟΣ
Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

Με το «καλημέρα»

Με τη φωτιά που ξέσπασε το βράδυ της Τετάρτης στον Σχίνο Κορινθίας να έχει καταστρέψει πάνω από 20.000 στρέμματα δασικής έκτασης, σπίτια και εξοχικές κατοικίες, είναι παραπάνω από φανερό ότι και στη φετινή αντιπυρική περίοδο (διανύουμε μόλις την 21η μέρα από την έναρξή της) θα αποτυπωθεί με τα πιο μελανά χρώματα η διαχρονική εγκληματική πολιτική των κυβερνήσεων, που αφήνει ανυπεράσπιστα τα δάση και την περιουσία του λαού.

Εχει περάσει μόλις ενάμισης μήνας από τότε που το ΚΚΕ χτυπούσε «καμπανάκι κινδύνου» στη Βουλή, ζητώντας να δοθεί προτεραιότητα στα ζητήματα της πυρασφάλειας και της δασοπροστασίας.

Εχει, μάλιστα, σημασία ότι η προειδοποίηση αυτή γινόταν σε μια συγκυρία που η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα πανηγύριζαν για την κύρωση ενός πρωτοκόλλου συνεργασίας της Πυροσβεστικής Ελλάδας και Κύπρου, καλλιεργώντας κάλπικες προσδοκίες στον λαό ότι μ' αυτόν τον τρόπο θα αναβαθμιστούν οι επιχειρησιακές δυνατότητες και ότι θα κινδυνέψουμε λιγότερο από τις φωτιές.

Το ίδιο ισχύει και με την αναπροσαρμογή της Πολιτικής Προστασίας στα ευρωατλαντικά πρότυπα, με την ίδρυση γραφείου του ΝΑΤΟ μέσα στη νέα υπηρεσία και τη συνεργασία της με την Ευρωπαϊκή Αστυνομία, αντί η κυβέρνηση να ενισχύσει ουσιαστικά την πυροπροστασία και την πυρόσβεση.

Αλλά και το πρόγραμμα RESCUE της ΕΕ τον ίδιο στόχο υπηρετεί: Να κρύψει κάτω από τη διακρατική συνεργασία, που αυξάνει τάχα τα διαθέσιμα μέσα σε περίπτωση φωτιάς, τις τεράστιες ελλείψεις της Πυροσβεστικής σε μέσα και υποδομές, να τις νομιμοποιήσει στη συνείδηση του λαού, να μεταθέσει τις ευθύνες μακριά από το κράτος και την κυβέρνηση, που σε κάθε στραβοτιμονιά θα μπορεί να επικαλείται τις «ατέλειες» του ευρωπαϊκού μηχανισμού.

Τα στοιχεία όμως είναι αμείλικτα: Ο αριθμός των πυροσβεστών παραμένει τραγικά χαμηλός, μόλις 16.500 το 2020, πολύ πίσω από τις πραγματικές ανάγκες, με ελλιπή εξοπλισμό και μέσα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Περίπου 1.700 από το προσωπικό της Πυροσβεστικής είναι εκτός επιχειρησιακού σχεδιασμού, καθώς στελεχώνουν τις υπηρεσίες των ιδιωτικών αεροδρομίων της «Fraport», του «Ελευθέριος Βενιζέλος», των ιδιωτικών οδικών αξόνων κ.λπ.

Επομένως, το παιχνίδι είναι χαμένο από τα ...αποδυτήρια για τα δάση και τον λαό, στο έδαφος της πολιτικής εμπορευματοποίησης της γης, που αποτελεί υπόβαθρο των εκατοντάδων εμπρησμών κάθε χρόνο.

Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι πολύ πριν από την προχτεσινή φωτιά και εν μέσω πανδημίας, η κυβέρνηση με fast track διαδικασίες, έφερε και ψήφισε νέο περιβαλλοντικό νόμο - εύφλεκτη ύλη για τα εναπομείναντα δάση στο όνομα της διευκόλυνσης των επενδύσεων.

Ανάμεσα σε άλλα, ο νόμος δίνει τη δυνατότητα να αναπτυχθούν τουριστικές επιχειρηματικές δραστηριότητες στον πυρήνα των Εθνικών Δρυμών της Πάρνηθας και του Σουνίου, ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω επέκταση επενδύσεων στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), επαναφέρει το ζήτημα των «οικιστικών πυκνώσεων».

Δεν περνάνε, επίσης, απαρατήρητες οι καταγγελίες κατοίκων, εκπροσώπων φορέων, ακόμα και στελεχών της Τοπικής Διοίκησης, ότι η διαδικασία διαμόρφωσης των δασικών χαρτών, που βρίσκεται σε εξέλιξη, μπορεί και να ενθαρρύνει την εκδήλωση νέων πυρκαγιών, αφού «ό,τι γράψει» τώρα «δεν ξεγράφει».

Θυμίζουμε, άλλωστε, ότι βασικός σκοπός των δασικών χαρτών είναι «να καθαρίσουν το τοπίο» στη γη - εμπόρευμα, ώστε να «προσφερθεί» στους πεινασμένους για κέρδη μονοπωλιακούς ομίλους, διευκολύνοντας παράλληλα τη συγκέντρωση γης σε λίγα χέρια, σε βάρος των μικροϊδιοκτητών γης και των μικρομεσαίων αγροτοκτηνοτρόφων.

Κανένας εφησυχασμός δεν δικαιολογείται, λοιπόν, μπροστά στο καλοκαίρι, οπότε κάθε χρόνο καταγράφονται οι περισσότερες και μεγαλύτερες πυρκαγιές. Η πείρα από όλες τις φωτιές, κι από αυτήν της Κορινθίας, δείχνει ότι το κράτος γίνεται «επιτελικό» και ξεδιπλώνει τις ικανότητές του μόνο όταν πρόκειται να ανταποκριθεί στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, να στηρίξει τα κέρδη τους.

Αντίθετα, όταν πρόκειται για τις λαϊκές ανάγκες, ακόμα και για τη στοιχειώδη προστασία της περιουσίας και της ζωής του λαού από φυσικά φαινόμενα, η «ατομική ευθύνη» και το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» έρχονται ως προκάλυμμα των μεγάλων ελλείψεων, της απουσίας οργανωμένου σχεδίου πρόληψης και διαχείρισης των καταστροφών, της λογικής του «κόστους - οφέλους» στην οργάνωση της προστασίας από τη φωτιά και τα άλλα φυσικά φαινόμενα.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...

 

Το αντεργατικό νομοσχέδιο να μείνει στα χαρτιά!

Το αντεργατικό νομοσχέδιο που έχει πάρει πλέον πάνω του ο πρωθυπουργός, και όλο αυτό το διάστημα «προπαγανδίζει» ο υπουργός Εργασίας σε κανάλια και εφημερίδες, δεν είναι μία ακόμα αντεργατική παρέμβαση, αλλά εμπεριέχει τις «ανατροπές του αιώνα» και παράλληλα «δένει» σφιχτά τα μέτρα που έχουν παρθεί απ' όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Για τους εργαζόμενους και τις οργανώσεις τους πρέπει να αποτελέσει αιτία πολέμου!

Η κυβερνητική προπαγάνδα ψάχνει «τρύπες» για να γίνει πειστική, αντιστρέφει την πραγματικότητα παρουσιάζοντας τη «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας και την κατάργηση του 8ωρου ως θετική εξέλιξη για τους εργαζόμενους. Προσπαθεί να ξεγλιστρήσει από τη συζήτηση για την κατάργηση του 8ωρου και την παρέμβαση συνολικά στον εργάσιμο χρόνο, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα, μιλώντας για την πατρική άδεια, την ψηφιακή κάρτα κ.ο.κ.

Είναι προσπάθεια άμυνας, αποπροσανατολισμού, ώστε να ξεφύγει η συζήτηση από το κύριο: Πως η παρέμβαση που γίνεται στον χρόνο εργασίας είναι η καθοριστική πλευρά έντασης της εκμετάλλευσης, καθώς ο εργαζόμενος γίνεται πλαστελίνη στα χέρια της εργοδοσίας. Με το διευθυντικό δικαίωμα πάνω στον χρόνο εργασίας απορρυθμίζεται συνολικά η ζωή της εργατικής οικογένειας, δυναμώνει ακόμα περισσότερο η απλήρωτη εργασία στους ήδη παγωμένους νομοθετικά μισθούς.

* * *

Η «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας όντως δεν είναι νέο όπλο στα χέρια των εργοδοτών! Στην κατοχύρωσή της έχουν συμβάλει όλες ανεξαιρέτως οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, που αυτές τις μέρες θεωρεί πως αν και τα ρολόγια δεν σταματούν, σταματά η μνήμη μας. Ομως το όπλο της «διευθέτησης» η κυβέρνηση της ΝΔ το ενισχύει και το αναβαθμίζει! Δίνει μεγαλύτερη ελευθερία στην εργοδοσία για να απορρυθμίζει τον εργάσιμο χρόνο, αυξάνει τις απλήρωτες και «πληρωμένες» υπερωρίες, κυρίως όμως, με τους όρους της ατομικής διαπραγμάτευσης που εισάγει, ξεμοναχιάζει τους εργαζόμενους στα νύχια των επιχειρήσεων.

Η κυβέρνηση αναφέρει πως νομοθετεί την 4ήμερη εργάσιμη βδομάδα. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο ψέμα από αυτό. Δεν λέει πως για να εργαστεί κάποιος εργαζόμενος 4ήμερο κάποια περίοδο μέσα στον χρόνο, θα πρέπει να λιώσει τα κόκαλά του όλο το υπόλοιπο διάστημα! Θα πρέπει τη μακρά περίοδο που θα ισχύει το 10ωρο να φτάνει στα όρια της εξάντλησης, να δουλεύει συνεχώς 50 ώρες το 5ήμερο ή 60 ώρες το 6ήμερο, τη βδομάδα.

Παράλληλα με την αύξηση των υπερωριών, ένας εργαζόμενος που θα εργάζεται 10 ώρες χωρίς να πληρώνεται τη 2ωρη υπερωρία, την υπόλοιπη περίοδο, που θεωρητικά θα έμπαινε σε καθεστώς «μειωμένης απασχόλησης» και δήθεν θα την «εξαγόραζε» με άδειες, με την αύξηση των υπερωριών στις 150 ώρες η επιχείρηση νόμιμα θα μπορεί να τον εντάξει σε αυτές! Με αυτόν τον τρόπο, αθροιστικά οι υπερωρίες μπορούν να ξεπεράσουν τις 350 στη διάρκεια ενός χρόνου, από τις οποίες θα πληρώνονται μόνο οι 150. Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν θα ελεγχθούν με την ψηφιακή κάρτα, που τάχα θα λύσει τα πάντα, καθώς δεν είναι θέμα τεχνολογίας η ασυδοσία των επιχειρήσεων.

* * *

Η κυβέρνηση αναφέρει πως οι αλλαγές στον χρόνο εργασίας θα γίνονται με την «εθελοντική» συμφωνία του εργαζόμενου. Το μόνο εθελοντικό δικαίωμα που αναγνωρίζεται στον εργαζόμενο αυτήν τη στιγμή είναι το δίλημμα «μαχαίρι ή πιστόλι». Το διευθυντικό δικαίωμα το ζούμε ήδη στο πετσί μας και χωρίς να έχει περάσει το νομοσχέδιο! Είναι το δικαίωμα στον εκβιασμό, στην απειλή και στην απόλυση.

Γι' αυτό η κυβέρνηση επιδιώκει παράλληλα να βάλει χέρι στα σωματεία με το ηλεκτρονικό φακέλωμα των μελών τους, να ορίζει όρους κανόνες στη λειτουργία και στις συνελεύσεις τους, με στόχο τη χειραγώγησή τους. Επιδιώκει να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την οργάνωση των εργατών, να περάσει τη μηδενική αντίσταση στους χώρους δουλειάς, να μετατρέψει την απεργία σε συμβολική ενέργεια. Αρα το αντεργατικό νομοσχέδιο δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί τμηματικά και με επιμέρους πλευρές, αλλά ως μια ενιαία στρατηγική, που έχει αρχή, μέση και τέλος.

Η απαξιωμένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, ο χρήσιμος εταίρος της κυβέρνησης που δήθεν εκπροσωπεί τους εργαζόμενους, κυρίως με τη γραμμή της και δευτερευόντως με την εικόνα της προκαλεί τον χλευασμό της από τους εργαζόμενους. Αυτές τις μέρες αναζητά τις «θετικές πλευρές» του νομοσχεδίου κάνοντας δήθεν παρεμβάσεις, ώστε να μείνει στο απυρόβλητο και αλώβητος ο πυρήνας του.

Η απεργία στις 6 Μάη, κόντρα στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που παρέτεινε τις αργίες μαζί με την κυβέρνηση, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία. Οι εκατοντάδες απεργιακές αποφάσεις από συνδικαλιστικές οργανώσεις, η ακινητοποίηση εργοστασίων, χώρων δουλειάς, καραβιών, ΜΜΜ σε κάθε πόλη είναι η ελπίδα για τις μάχες που ακολουθούν, για να μείνει αυτό το νομοσχέδιο στα χαρτιά.

(Αναδημοσιεύεται από το «newsbeast.gr»)

Θανάσης ΓΚΩΓΚΟΣ
Μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

Κανονικότητα

Με δεκάδες χιλιάδες ιατρικές πράξεις, από σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις μέχρι άλλες θεραπείες, να έχουν μπει στον «πάγο» εδώ και μήνες, λόγω της μετατροπής του συστήματος Υγείας σε «μίας νόσου», μόνο ως «κανονικότητα» δεν μπορεί να παρουσιάζεται η σταδιακή επαναφορά νοσοκομείων και κλινικών που εξαγγέλλει η κυβέρνηση, χωρίς ουσιαστικά μέτρα ενίσχυσής τους, όπως αυτά που διεκδικούν υγειονομικοί, σωματεία και φορείς.

Στην πραγματικότητα, ένα αποδεκατισμένο υγειονομικό προσωπικό, γονατισμένο από την εξαντλητική προσπάθεια των τελευταίων μηνών, καλείται να δώσει μάχη για την αντιμετώπιση της «παράλληλης πανδημίας» που εξελίσσεται «βουβά» από πέρυσι τον Φλεβάρη, προσθέτοντας ακόμα μεγαλύτερο φορτίο στο σμπαραλιασμένο δημόσιο σύστημα Υγείας. Και μπαίνει σε αυτήν τη μάχη αντιμέτωπο με όλες τις ελλείψεις σε μέσα και προσωπικό, που εδώ και έναν χρόνο αναδεικνύονται με τον πιο τραγικό τρόπο.

Τι αντιτάσσει η κυβέρνηση σε αυτήν την κατάσταση, που έχει τη δική της υπογραφή και όλων των προηγούμενων; Τις 4.000 προσλήψεις νοσηλευτών από το ερχόμενο φθινόπωρο. Δηλαδή «ζήσε Μάη μου...», για μια σταγόνα προσλήψεων μπροστά στην έρημο της υποστελέχωσης σε όλες τις ειδικότητες και σε όλες τις δημόσιες δομές Υγείας.

Συνεπώς, η ανάγκη ενίσχυσης του συστήματος Υγείας γίνεται ακόμα μεγαλύτερη τώρα, που τα δημόσια νοσοκομεία θα «δοκιμαστούν» από τις ουρές αναμονής που δημιούργησε το σύστημα της μίας νόσου, αλλά και από το πρόσθετο «βάρος» της παρακολούθησης όσων νόσησαν βαριά τον προηγούμενο χρόνο.

Θα συνεχίσει να δοκιμάζεται όμως και από την πανδημία, που παραμένει εδώ, με κρούσματα, εισαγωγές και διασωληνώσεις, με ανύπαρκτα μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς, με τα πρωτόκολλα - λάστιχο των ομίλων στον Τουρισμό, με τους αργόσυρτους εμβολιασμούς. Αλλά και με τον κίνδυνο νέων εξάρσεων τους επόμενους μήνες, για τις οποίες προειδοποιεί η επιστήμη.

Οι χιλιάδες ασθενείς που εδώ και έναν χρόνο έχουν αφεθεί στην τύχη τους, αφού τα χειρουργεία περικόπηκαν μέχρι και κατά 80%, οι ασθένειες που εμφανίζονται ξανά μετά από χρόνια στην Ελλάδα λόγω του αποκλεισμού μιας σειράς νοσούντων από το δημόσιο σύστημα Υγείας, καθιστούν κακόγουστο αστείο την «επάνοδο στην κανονικότητα» με τους όρους που διαφημίζει η κυβέρνηση.

Ηδη είναι πολλοί αυτοί που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, επειδή δεν έχουν χρόνο να περιμένουν πότε θα βρεθεί ένα κρεβάτι ή μια θεραπεία για την αρρώστια τους που επείγει. Και η αιτία γι' αυτό βρίσκεται στην εμπορευματοποίηση της Υγείας, στο κυνήγι του κέρδους, που περνάει τόσο μέσα από τα συντρίμμια των δημόσιων δομών όσο και μέσα από την ιδιωτικοοικονομική λειτουργία τους, τη λογική του «κόστους - οφέλους».

Αυτή η πολιτική είναι που στραγγαλίζει την ανάγκη για σύγχρονες υπηρεσίες Υγείας - Πρόνοιας για όλους, σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής. Αυτήν τη βαρβαρότητα υπηρετούν τα «σχέδια» και «αντισχέδια» εξυπηρέτησης της επιχειρηματικής λειτουργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, των ΣΔΙΤ, της «εξοικονόμησης πόρων» μέσα από περικοπές προσωπικού και ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας των υγειονομικών.

Αυτή η βαρβαρότητα είναι που εν έτει 2021 ευθύνεται για τον εφιάλτη που περιγράφουν οι επιστήμονες της Υγείας, ότι τα επόμενα 3 - 4 χρόνια η «παράλληλη πανδημία» θα αποτυπώνεται σε μια «πλεονάζουσα θνησιμότητα του πληθυσμού».

Στον αντίποδα βρίσκονται οι διεκδικήσεις του λαού και των υγειονομικών, για άμεση ενίσχυση με μέσα και προσωπικό όλων των δημόσιων μονάδων Υγείας. Για προσλήψεις μονίμων όλων των ειδικοτήτων και αναβάθμιση της δημόσιας και δωρεάν Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, ώστε να δοθεί η δυνατότητα να γίνουν χιλιάδες διαγνωστικές εξετάσεις στον πληθυσμό που εδώ και έναν χρόνο τις αναβάλλει. Για λήψη επιπλέον μέτρων στους χώρους δουλειάς, για πρόσβαση σε φτηνά και ασφαλή φάρμακα για όλους.

Για όλα εκείνα δηλαδή που «σκοντάφτουν» στην επιχειρηματική δράση στην Υγεία, την οποία φυλάνε ως «κόρη οφθαλμού» όλες οι αστικές κυβερνήσεις και η ΕΕ. Εκεί πρέπει να στοχεύει και η πάλη των υγειονομικών, όλων των εργαζομένων, ώστε η «επόμενη μέρα» να μην είναι μια τραγωδία διαρκείας.

Οι βόμβες στα παιδιά δεν είναι αυτοάμυνα – Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

 

Οι παρακάτω εικόνες έρχονται από τη χτεσινή γενική απεργία αξιοπρέπειας των Παλαιστίνιων εργαζόμενων και είναι ενδεικτικές για τη μαζική συμμετοχή και την επιτυχία των κινητοποιήσεων.

Συμμετείχαν οι Παλαιστίνιοι εργαζόμενοι του Ισραήλ, που υπερβαίνουν το 1,5 εκατομμύριο και αποτελούν το 20% του πληθυσμού, οι οποίοι προχώρησαν σε μαζικότατες συγκεντρώσεις σε μια σειρά πόλεις και κωμοπόλεις της χώρας, σημαιοστολίζοντας παράλληλα διάφορα κτίρια για να περάσουν το μήνυμα της απεργίας.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουμε το σύνθημα: οι βόμβες στα παιδιά δεν είναι αυτοάμυνα.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, ο στρατός του Ισραήλ περνούσε και αυτός το… “δικό του μήνυμα”, σκοτώνοντας δύο διαδηλωτές, σύμφωνα με τις Παλαιστινιακές αρχές.

Καθηγ. Αμερικανικού Πανεπιστημίου Βηρυτού καταγγέλλει λογοκρισία του από το ΟΡΕΝ για την Παλαιστίνη (+vid)

 

 

Ακολουθεί η καταγγελλία του καθηγ. Νικόλα Κοσματόπουλου από τον τοίχο του στο facebook και το επίμαχο απόσπασμα:
____________
Σήμερα το πρωί ένιωσα στο πετσί μου την λογοκρισία, την αλαζονεία και την παθογένεια των ελληνικών συστημικών Μέσων ενημέρωσης.

Ήμουν καλεσμένος στην εκπομπή Ωρα Ελλάδος του Opentv για να μιλήσουμε για Παλαιστίνη / Ισραήλ.

Το ρεπορτάζ ξεκίνησε με την κυρία Ζαχαράκη, ανταποκρίτρια στην Ισταμπούλ, η οποία αναφέρθηκε εκτενώς στις δηλώσεις Ερντογάν για τις σφαγές στην Γάζα.

Από την μεριά της πολύ καλά έκανε, μιας και ήταν αυτά τα νέα.
Ωστόσο, αναρωτήθηκα γιατί ο αρχισυντάκτης επέλεξε να ανοίξει το θέμα για την Γάζα μέσω Τουρκίας.

Δεν θέλει πολύ μυαλό να καταλάβει κανείς ότι ο στόχος ήταν να φιλτράρει τα εγκλήματα πολέμου στην Παλαιστίνη μέσα από τον εθνικό εχθρό της ελλάδας. Έτσι, ο επόμενος που θα υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο του αμυνόμενου να ακούγεται σαν τον … «Σουλτάνο» ακυρώνοντας την επιχειρηματολογία.

Απίστευτο πόσο ελληνοκεντρική είναι η ελλάδα των ΜΜΕ,
αδιανόητο πόσο χαμηλή εκτίμηση έχουν για τον κόσμο που τους παρακολουθεί και τους πληρώνει.

Μετά μου δίνεται ο λόγος για ελάχιστα λεπτά μέσα στα οποία προσπάθησα να στριμώξω ένα σωρό αλήθειες.

Την ασύμετρη επίθεση, την ασύμμετρη διεθνή απάντηση, την ασύμμετρη ενημέρωση, την ανοικτή φυλακή της Γάζας, τις αποφάσεις του ΟΗΕ, της Διεθνούς Αμνηστίας, του Ισραηλινού B’ Tselem ότι το Ισραήλ είναι κι επίσημα κράτος-Απαρτχάιντ.
Με έκοψαν μόλις ψιθύρισα την λέξη απαρχάιντ και Νότια Αφρική, ψελλίζοντας με την σειρά τους κάτι για τις βίλες της Χαμάς κι άλλα παραμύθια της χαλιμάς.

Ανθρωποι που δολοφονούνται από ρουκέτες σύσσωμοι με τις οικογένειες τους λοιδορούνται από ανήξερους άνιωθους ανήθικους δημοσιολόγους με παχυλούς μισθούς κι ανύπαρκτη συνείδηση.

Οι ίδιοι έκοψαν και την καλή ανταποκρίτρια που ήθελε να κάνει ερώτηση για το τι συμβαίνει πραγματικά στην Ιερουσαλήμ. «Δεν έχουμε άλλο χρόνο» είπε βιαστικά ο αγχωμένος παρουσιαστής και περάσαμε σε άλλο θέμα.

Στα αυτιά μου θα μείνει για πάντα χαραγμένη η ανάσα των «δημοσιογράφων» να βαραίνει, να παχαίνει, να κόβεται όσο άκουγαν τις λέξεις …

ασύμμετρη επίθεση…
ανοικτή φυλακή…
αποικιοκρατία…
απαρτχάιντ…
ασύμμετρη επίθεση…
ανοικτή φυλακή…
αποικιοκρατία…
απαρτχάιντ…
ασύμμετρη επίθεση…
ανοικτή φυλακή…
αποικιοκρατία…
απαρτχάιντ…

Καλή λευτεριά στην Παλαιστίνη και στους φυλακισμένους τηλεθεατές (διανοούμενους, αντί-ρατσιστές κι άλλους PEPistas – Progressives except Palestine)

 

Πηγή: guernica

Κορωνίδα της αντεργατικής πολιτικής η επίθεση στο 8ωρο

Οποιαδήποτε νομοθετική παρέμβαση στον εργάσιμο χρόνο αποτελεί δομική αλλαγή σε όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν καλά όλες οι κυβερνήσεις που τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια έβαλαν το λιθαράκι τους να απορρυθμίσουν τον σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς και να τον διευθετήσουν με βάση τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων.

Η κορωνίδα μιας τέτοιας παρέμβασης είναι το νομοσχέδιο που καταθέτει η κυβέρνηση της ΝΔ και επιδιώκει να περάσει την πιο εξελιγμένη από πλευράς αποτελεσμάτων επίθεση στο 8ωρο. Ο δε καβγάς με τον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται όχι για την απαρέγκλιτη εφαρμογή του, αλλά για το κατά πόσο η κατάργησή του θα είναι αποτέλεσμα ατομικής ή συλλογικής «διαπραγμάτευσης» που είχε άλλωστε ψηφίσει η προηγούμενη κυβέρνηση.

* * *

Πάνω λοιπόν στις προηγούμενες ρυθμίσεις πάτησαν και οι τωρινοί για να πάνε την υπόθεση ένα βήμα παραπέρα, με αποτέλεσμα η επόμενη μέρα για τον εργαζόμενο που θα διαπραγματεύεται ατομικά, όχι μόνο τον μισθό, αλλά τον ημερήσιο και εβδομαδιαίο χρόνο δουλειάς, να έχει πολλαπλές επιπτώσεις για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Γιατί ποιανού άραγε επιθυμία θα ικανοποιείται, αν όχι του εργοδότη, που έχει άμεσο συμφέρον από την επέκταση του 8ωρου σε 10 και ίσως και 12 ώρες και μάλιστα απλήρωτη, για όσες μέρες θα υπολογίζει σε μεγαλύτερη κερδοφορία; Και πόσες και ποιες μπορεί να είναι οι περιπτώσεις εκείνες που ένας εργαζόμενος θα επιθυμεί να εργαστεί περισσότερο για να εξοικονομήσει αναγκαίο χρόνο σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, χωρίς μια τέτοια συμφωνία να προσκρούει στις επιχειρηματικές ανάγκες;

Ολες οι προσπάθειες να εξηγηθεί το ανεξήγητο, προκειμένου να κρυφτεί η πραγματικότητα, είναι από την αρχή καταδικασμένες.

* * *

Τα βασικότερα ζητήματα που καμιά κυβερνητική και εργοδοτική προπαγάνδα δεν μπορεί να ξεπεράσει είναι δύο. Από τη μια η τεράστια και μη αναστρέψιμη επιδείνωση της υγείας των εργαζομένων από οποιαδήποτε επέκταση του εργάσιμου χρόνου, αφού ο αναγκαίος χρόνος ξεκούρασης ορίζεται για έναν ανθρώπινο οργανισμό στη διάρκεια ενός 24ωρου, και από την άλλη η απλήρωτη δουλειά που έχει ως συνέπεια τη μείωση της τιμής που ένας εργαζόμενος πουλά την εργατική του δύναμη.

Οσο ζωτικής σημασίας είναι για τον εργοστασιάρχη η ιδιοκτησία του πάνω στο εργοστάσιο, στις μηχανές και φυσικά η ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της εργασίας, άλλο τόσο και περισσότερο είναι για τον εργαζόμενο ο σταθερός ημερήσιος χρόνος δουλειάς. Πάνω σε αυτόν αναφέρεται ο μισθός του, πάνω σε αυτόν χτίζει τις οικογενειακές, κοινωνικές του σχέσεις και υποχρεώσεις, εξαιτίας αυτού μπορεί να είναι και την επόμενη μέρα, τον επόμενο μήνα και τα χρόνια μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, ικανός για εργασία.

* * *

Κανένας «εκσυγχρονισμός» δεν επιτελείται στον 21ο αιώνα χωρίς να βελτιώνεται η ποιότητα ζωής των εργαζομένων, χωρίς να μειώνεται ο εργάσιμος χρόνος, όταν μάλιστα η επιστήμη και η τεχνολογία το επιτρέπουν, όταν η παραγωγή και ο πλούτος έχουν φτάσει σε επίπεδα που δεν μπορεί να αντιληφθεί ο κοινός νους.

Καμιά πρόοδο δεν προϋποθέτει να δουλεύει κανείς παραπάνω από όσο χρόνο απαιτείται για ξεκούραση, από όσο χρόνο χρειάζεται για να απολαμβάνει αυτήν τη ζωή. Η διεκδίκηση των εργατών στο Σικάγο του 1886 να διαχωριστεί το 24ωρο σε τρία ίσα μέρη, δηλαδή 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση και 8 ώρες ελεύθερο χρόνο, είχε ακριβώς αυτήν την έννοια και αποτελούσε πριν 135 χρόνια πραγματική πρόοδο.

Το πισωγύρισμα που επιδιώκουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους τα τελευταία 30 χρόνια, σχετικά με τον εργάσιμο χρόνο, είναι επιστροφή στον μεσαίωνα και καθόλου κίνηση προς τα μπρος.

* * *

Πρόοδος με τα σημερινά δεδομένα για τους εργαζόμενους είναι η μείωση του εργάσιμου χρόνου, με αύξηση αποδοχών, σε βαθμό τέτοιο και για τα δύο που να ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες τους. Ανάγκες που είναι άμεσα συνδεδεμένες και με τα δυο. Με τον αντιστρόφως ανάλογο τρόπο συνδέονται για τον καπιταλιστή, αφού για εκείνον το ζητούμενο είναι η μείωση του μισθού και η αύξηση του ημερήσιου χρόνου δουλειάς.

Η δράση των Συνδικάτων μέσα στην πανδημία για την προστασία της υγείας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων έδειξε τον δρόμο. Η οργάνωση μιας αληθινής Πρωτομαγιάτικης απεργίας και συγκεντρώσεων σε όλη τη χώρα στις 6 Μάη δίνει τον τόνο για τη συνέχεια: Τη μεγάλη πρόκληση να οργανώσουν και να πολλαπλασιάσουν τις δυνάμεις των εργαζομένων για να μην περάσουν «οι ανατροπές του αιώνα», όπως δίκαια χαρακτήρισαν τη νέα επίθεση κυβέρνησης και επιχειρηματικών ομίλων.

Ο αγώνας που έχουμε λοιπόν μπροστά μας θα είναι δύσκολος, μακρόχρονος, αλλά αναγκαίος όσο ποτέ πριν. Η επιτυχία του έχει κριτήριο την αποφασιστικότητα και την πίστη στο δίκιο μας από τη μια και τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων από την άλλη. Εδώ κρίνεται, εξάλλου, η ίδια η ζωή της εργατικής τάξης.

(Αναδημοσιεύεται από το «newsbomb.gr»)

Νίκος ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ και της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

Το πιστόλι στον κρόταφο

Με το προσωπείο του «ειρηνοποιού», ο Ελληνας ΥΠΕΞ επισκέφτηκε χτες την Παλαιστίνη και το Ισραήλ, την ώρα που το κράτος - δολοφόνος εξαπέλυε νέες επιθέσεις στα παλαιστινιακά εδάφη, αυξάνοντας τους τραυματίες και τους νεκρούς, κυρίως αμάχους και μικρά παιδιά. Σύμφωνα με όσα διέρρεε η κυβέρνηση, με την επίσκεψη αυτή η Ελλάδα επιβεβαιώνει τον ρόλο που έχει «ως πυλώνας σταθερότητας και υπέρμαχος της προώθησης της ασφάλειας και ευημερίας στην ευρύτερη περιοχή».

Για ποια «σταθερότητα» και για ποια «ασφάλεια» μιλάνε όμως; Γι' αυτήν που επιβάλλουν με στρατιωτικές επεμβάσεις ή με το πιστόλι της ιμπεριαλιστικής ειρήνης στον κρόταφο των λαών οι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, προωθώντας τα δολοφονικά τους σχέδια, ανταγωνιστικά προς τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Αυτή η αμερικανοΝΑΤΟική «σταθερότητα» είναι που νομιμοποιεί και διαιωνίζει την κατοχή των Παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, ενθαρρύνει την επιθετικότητα των ισραηλινών κυβερνήσεων και την πολιτική των εποικισμών, αναγνωρίζει το δικαίωμα του πάνοπλου ισραηλινού κράτους στην «αυτοάμυνα» απέναντι στον άμαχο Παλαιστινιακό λαό.

Αυτή η ιμπεριαλιστική «ασφάλεια» είναι που ρίχνει λάδι στη φωτιά της έντασης στην περιοχή, ειδικά μετά την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, που βάζει ταφόπλακα στις προσδοκίες των Παλαιστινίων για ανεξάρτητο κράτος στα όρια του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατ. Ιερουσαλήμ.

Η Ελλάδα, με ευθύνη όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων και των αστικών κομμάτων, είναι πράγματι «πυλώνας» αυτής της σταθερότητας, που μόνο κινδύνους, ανασφάλεια και δυστυχία φέρνει στους λαούς.

Ειδικά σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με το Ισραήλ, η «στρατηγική συμμαχία» που θεμελίωσε το 2016 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αναβαθμίζεται έκτοτε σταθερά και επεκτείνεται σε ολοένα και περισσότερους τομείς, κυρίως στον στρατιωτικό και τον ενεργειακό τομέα, στο πλαίσιο των τριμερών και πολυμερών σχημάτων, με ομπρέλα τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, αρνείται συστηματικά να εφαρμόσει την ομόφωνη απόφαση της ελληνικής Βουλής από το 2015 για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους και συνεχίζει να εξισώνει το θύμα με τον θύτη, ζητώντας γενικά και αόριστα να σταματήσουν οι εχθροπραξίες.

Ούτε είναι βέβαια τυχαίο ότι στην τελευταία του επίσκεψη στο Ισραήλ, ο Ελληνας πρωθυπουργός, για πρώτη φορά στην ιστορία, δεν συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Παλαιστίνης, σε μια περίοδο μάλιστα που κορυφώνονταν οι αντιδράσεις για τη μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Είναι φανερό επομένως ότι ο Ελληνας ΥΠΕΞ δεν πήγε χτες σαν «ουδέτερος παρατηρητής» στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη, αλλά ως ντελάλης της εγκληματικής πολιτικής των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, που είναι συνένοχοι στο αιματοκύλισμα του Παλαιστινιακού λαού. Αλλωστε, μια μέρα πριν το ταξίδι του στη Μέση Ανατολή, ανακοινώθηκε μια ακόμα συμφωνία πώλησης όπλων από τις ΗΠΑ στο Ισραήλ.

Δεν πήγε λοιπόν ως «ειρηνοποιός», αλλά ως μαντατοφόρος της ιμπεριαλιστικής ειρήνης στην περιοχή, που νομιμοποιεί τα κατοχικά εγκλήματα σε βάρος των Παλαιστινίων, προωθεί τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό για τη νέα Μέση Ανατολή, επιβεβαιώνει τον ρόλο της χώρας ως «βραχίονα» της ευρωατλαντικής πολιτικής στην Ανατ. Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή.

Σ' αυτήν την πολιτική «επενδύει» η ελληνική αστική τάξη, η κυβέρνηση και όλα τα κόμματά της, για να αναβαθμίσει τον ρόλο και τη θέση της στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, βαθαίνοντας σταθερά την εμπλοκή της χώρας στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατ. Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο.

Είναι χαρακτηριστικές της επικίνδυνης ομοφωνίας των αστικών κομμάτων οι υποδείξεις του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση «να επιστρέψει στο ρόλο της ως γέφυρα» και «να αναλάβει ενεργητικές πρωτοβουλίες στην περιοχή», για να βγάλει ασπροπρόσωπη και την ΕΕ, που «παρακολουθεί αμέτοχη τις εξελίξεις» (!)

Κάθε τους δήλωση, όπως και κάθε κυβερνητική ανακοίνωση, είναι μια προσβολή στα βαθιά αισθήματα αλληλεγγύης που ενώνουν τον Παλαιστινιακό και τον ελληνικό λαό.

Οι μεγάλες αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις που συνεχίζονται στην Ελλάδα, δεν είναι μόνο ένα μαζικό βήμα καταδίκης της ισραηλινής επιθετικότητας, που κλιμακώνεται με τις πλάτες ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, αλλά και της ελληνικής εμπλοκής στα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια, που εκθέτουν σε μεγάλο κίνδυνο τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής.