Η μάχη ενάντια στο αντεργατικό σφαγείο είναι ήδη σε εξέλιξη

 

Η επιτυχημένη απεργία στις 26/11 (όταν η ηγεσία της ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου και δυνάμεις εντός ΑΔΕΔΥ μιλούσαν για «απεργία χωρίς περιεχόμενο») αλλά και η απεργία της Πρωτομαγιάς, στις 6/5 (και πάλι σε κόντρα με την ηγεσία της ΓΣΕΕ, που σε συνεννόηση με την κυβέρνηση επιχείρησε να τη μετατρέψει σε προέκταση των διακοπών του Πάσχα) αποτελούν παρακαταθήκη.

Στη συνέχεια αυτών, χιλιάδες εργαζόμενοι βρέθηκαν έξω από το υπουργείο Εργασίας στις 12/5, όταν ο υπουργός Εργασίας παρουσίαζε το νομοσχέδιο, ενώ την επόμενη μέρα χιλιάδες εργαζόμενοι πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων στις συγκεντρώσεις των συνδικάτων, των Ομοσπονδιών και των Εργατικών Κέντρων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Σχεδόν καθημερινά έξω από το υπουργείο Εργασίας διαδηλώνουν εργαζόμενοι από κλάδους και χώρους δουλειάς, ενώ ιδιαίτερα πετυχημένα και μαζικά ήταν τα παλλαϊκά συλλαλητήρια στις 3 Ιούνη.

Ολη αυτή η προσπάθεια, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, προετοιμάζει καθημερινά την επιτυχία της πανεργατικής απεργίας στις 10 του Ιούνη και την κλιμάκωση του αγώνα. Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να μην ψηφιστεί το αντεργατικό έκτρωμα, για να ξηλωθεί όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, για να γίνει υπόθεση όλο και περισσότερων εργαζομένων ο αγώνας για τις δικές μας ανάγκες στη δουλειά και τη ζωή.

Σε κόντρα με τις δυσκολίες και τα σχέδια υπονόμευσης, προχωράμε αποφασιστικά

Το διαλυτικό σχέδιο της κυβέρνησης, από κοινού με την ηγεσία της ΓΣΕΕ, ήταν εξαρχής να μετατεθεί η συζήτηση σε επιμέρους πλευρές του νομοσχεδίου, να πλασαριστεί η άποψη ότι στο νομοσχέδιο «υπάρχουν αρκετά θετικά, αλλά και κάποια αρνητικά σημεία που μπορούν να βελτιωθούν». Αφού απέτυχαν να εξαπατήσουν με αυτόν τον τρόπο, έπιασαν άλλο «γαϊτανάκι», με την προσπάθεια να μετατοπιστεί η συζήτηση στην ημερομηνία της απεργίας και με ξεκάθαρο στόχο να ακυρωθεί η ενιαία απεργιακή απάντηση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Και αυτός ο σχεδιασμός έπεσε στο κενό. Υπάρχει πείρα στο ταξικό κίνημα ώστε να ξεπερνά τις παγίδες του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Μετά και την παρελκυστική τακτική της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, τις κωλυσιεργίες και τις σκόπιμες καθυστερήσεις στη λήψη απόφασης για απεργία, αλλά και την καταψήφιση της απεργίας στις 3 του Ιούνη από τη ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ και άλλα συνδικάτα μετέφεραν την ημερομηνία της απεργίας για τις 10 Ιούνη. Το κρίσιμο στη φάση αυτή δεν ήταν η ημερομηνία αλλά η ανάγκη πανεργατικής απεργίας, διαμόρφωσης προϋποθέσεων για πανεργατικό απεργιακό μέτωπο και παραπέρα κλιμάκωση. Αυτό το είχαν καταλάβει ακόμα και τα μικρά παιδιά. Το σχέδιο διάσπασης του κοινού αγώνα όλων των εργαζομένων δεν πέρασε.

Δυστυχώς, η ηγεσία των Παρεμβάσεων/ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέλεξε, με την τυχοδιωκτική της στάση, να ρίξει νερό στο μύλο των διαλυτικών σχεδίων της κυβέρνησης και του εργοδοτικού συνδικαλισμού και μάλιστα λίγες μέρες πριν από την απεργιακή αναμέτρηση.

Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει ο κάθε καλοπροαίρετος εργαζόμενος τη στάση της ηγεσίας των Παρεμβάσεων/ΑΝΤΑΡΣΥΑ που επέμεινε για ξεχωριστή απεργία στο Δημόσιο, στις 3 Ιούνη, απέναντι στην απόφαση για κοινή απεργία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα; Κρύβουν από τους εργαζόμενους ότι ακόμα και η απόφαση της ΑΔΕΔΥ για 24ωρη απεργία στις 3 Ιούνη (που οι ίδιοι καταψήφισαν) μιλούσε για πανεργατική απεργία. Επιχείρησαν να καλλιεργήσουν την απογοήτευση σε χώρους δουλειάς, φτάνοντας στο σημείο να μιλάνε για «ακύρωση της απεργίας στις 3 του Ιούνη». Η απεργία δεν ακυρώθηκε. Σε πείσμα όλων, κυβέρνησης, εργοδοσίας και συμβιβασμένων ηγεσιών, θα γίνει στις 10 του Ιούνη, θα πετύχει και θα κλιμακωθεί.

Οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μάλιστα, σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ «το τερμάτισαν». Αλλού πρότειναν την Τρίτη 1/6 να αποφασιστεί απεργία για τις 3/6 (!), μόνο για τον χώρο της Εκπαίδευσης - τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι κλάδοι είχαν αποφασίσει απογευματινά συλλαλητήρια -, αλλού πρότειναν 48ωρη απεργία και αλλού 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Πρότειναν διαφορετική συγκέντρωση για τον κλάδο των εκπαιδευτικών και διαφορετική για τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Αν μια τέτοια στάση δεν είναι υπονόμευση της πανεργατικής απεργίας και της προοπτικής κλιμάκωσης, τότε τι είναι;

Προκαλεί σοβαρά ερωτήματα και προβληματισμό η ανακοίνωση του ΝΑΡ, αλλά και η κατάπτυστη δήλωση των εκλεγμένων των Παρεμβάσεων/ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα ΔΣ ΔΟΕ - ΟΛΜΕ που επιχείρησε να ταυτίσει το ΠΑΜΕ με τον Παναγόπουλο. Ξεπέρασαν κάθε χυδαιότητα και μίλησαν για «προδοσίες και ξεπουλήματα στα γιουσουρούμ». Τόλμησαν να εξισώσουν με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ τους αγωνιστές του ταξικού κινήματος, αυτούς που είναι καρφί στο μάτι της εργοδοσίας, αυτούς που πάνω από έναν χρόνο δίνουν αδιάκοπο αγώνα ενάντια στο αντεργατικό τερατούργημα. Τυφλώνει... η αντι-ΠΑΜΕ ψύχωση.

Η απεργία είναι σκληρή αναμέτρηση, δεν προσφέρεται για τυχοδιωκτικά παιχνίδια

Αφού, λοιπόν, δεν κατάφεραν να περάσουν το διαλυτικό τους σχέδιο σε κλάδους του Δημοσίου, όπου διατηρούν ακόμα κάποιες δυνάμεις, πήγαν να στήσουν μια ακραία, τυχοδιωκτική ενέργεια στο λιμάνι του Πειραιά, δίνοντας λαβή στον κυβερνητικό - εφοπλιστικό μηχανισμό, που ήταν προετοιμασμένος - όπως αποδείχτηκε - για να την «υποδεχτεί» και να την αξιοποιήσει.

Εδωσαν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να συκοφαντήσει τα συνδικάτα και την απεργία, το μόνο όπλο που έχουν οι εργαζόμενοι και που το νομοσχέδιο βάζει στο στόχαστρο. Να συκοφαντήσει το ΠΑΜΕ και τις ταξικές δυνάμεις, γιατί από κει νιώθει πραγματικό φόβο και γιατί αποτελούν τον βασικό οργανωτή της λαϊκής πάλης απέναντι σε αυτές τις «ανατροπές του αιώνα».

Εριξαν νερό στο μύλο των αντιδραστικών δυνάμεων, ώστε να μιλούν για «μειοψηφίες που ταλαιπωρούν». Με την τυχοδιωκτική τους στάση καλλιέργησαν την απογοήτευση, αφού άρον άρον, μπροστά στην επίθεση, «μάζεψαν» την απεργία στο λιμάνι, που κράτησε τελικά μόνο για λίγα λεπτά!

Αποδείχτηκε ξανά ότι η απεργία είναι σκληρή ταξική αναμέτρηση, μεγάλο όπλο στα χέρια των εργαζομένων, με το οποίο δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κάνουν τυχοδιωκτικά παιχνίδια.

Οι μάχες είναι μπροστά μας. Ολοι στον αγώνα για την επιτυχία της απεργίας. Το δίκιο θα κριθεί στον δρόμο του αγώνα!

 

Η χαμένη τιμή της ενημέρωσης

 

 

Κι ενώ ένα μακρύ, καυτό (από πλευράς εξελίξεων) καλοκαίρι μόλις ξεκίνησε, μια κυρία, πολιτευτής της ΝΔ, κατάφερε όσα το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου δεν τόλμησε να ονειρευτεί. Εδώ και μία εβδομάδα, ένα απαράδεκτο video της, στο οποίο κατακεραύνωνε κάποιες γυναίκες για ...τρίχες, κιλά, κυτταρίτιδα, πανάδες και ραγάδες, επειδή προσέβαλλαν την αισθητική της, κατόρθωσε να πρωταγωνιστήσει στα ΜΜΕ και να γίνει πάρτι στα social media.

Δεν θα άξιζε ν' ασχοληθεί κανείς με αυτήν την ανεκδιήγητη και κακόγουστη παρέμβασή της, αν δεν συνέβαινε - σ' αυτήν τη βαθιά λαβωμένη κοινωνία, με τα τεράστια προβλήματα - να απολάμβανε τη μερίδα του λέοντος στην «ενημέρωση», αναδεικνύοντας σε μείζον θέμα τις... τρίχες! Μάννα εξ ουρανού, που χρησιμοποιήθηκε για να σπρώξει στην άκρη όσα πραγματικά μας απασχολούν και να παραμερίσει όσα μας «καίνε». Ολα εκείνα δηλαδή που δεν τυγχάνουν τέτοιας εμπεριστατωμένης τηλεοπτικής ανάλυσης, όσο τα ρατσιστικά της φληναφήματα.

Θέματα εκτός ειδήσεων...

Οπως για παράδειγμα το έγκλημα ενάντια στη λαϊκή κατοικία, αφού από την 1η του Ιούνη τέθηκαν σε εφαρμογή οι διατάξεις του νέου πτωχευτικού νόμου, βάζοντας οριστικό τέλος σε ό,τι απέμεινε από τη δικαστική προστασία της πρώτης κατοικίας.

Οπως οι απανωτές δολοφονίες από το παρακράτος και τους μαφιόζους της νύχτας, που παραμένουν ανεξιχνίαστες.

Οπως το γεγονός ότι μόνο το 20% των πολιτών έχει κάνει τις διπλές δόσεις εμβολίου και οι κυβερνητικοί πανηγυρίζουν, ενώ τα Μέσα το παρουσιάζουν ως επιτυχία!

Οπως ότι τα Εργασιακά διαλύονται περισσότερο μέρα με τη μέρα κι αυτό αποσιωπάται πλήρως.

Ομως, σ' ένα πραγματικό δημοσιογραφικό τοπίο, αυτά που θα είχαν πρωταγωνιστική θέση θα ήταν τελείως άλλα θέματα. Θα ήταν - ας πούμε - το αντεργατικό νομοσχέδιο, αυτό το έκτρωμα της κυβέρνησης της ΝΔ. Θα ήταν μια αναφορά στο ότι με τον νέο πτωχευτικό νόμο, κάθε λαϊκό νοικοκυριό βρίσκεται μπροστά σε μια ιδιότυπη χρεοκοπία, με την οποία είναι υποχρεωμένο να δουλεύει για τις τράπεζες, ενώ όλα τα περιουσιακά του στοιχεία θα περνάνε σ' αυτές.

Δε θυμάμαι ποτέ τα ΜΜΕ να ενημέρωσαν διεξοδικά, αντικειμενικά και ειλικρινά το τι σημαίνει όλο αυτό. Οτι, δηλαδή, οι άνθρωποι θα μένουν ...με ενοίκιο στο σπίτι τους, που θα ορίζουν οι τοκογλύφοι, χάνοντας όλα τα χρήματα που έχουν πληρώσει για την εξόφληση του δανείου.

Ποτέ δεν βρέθηκε στα δελτία χρόνος να αναφερθεί ότι αυτή η επίθεση στο λαό έχει αφετηρία τις πολιτικές όλων των κυβερνήσεων που υπηρετούν τους τραπεζίτες και τα μονοπώλια, χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για τις κοινωνικές ανάγκες.

Ακούστηκε ποτέ από κάποιο δελτίο ή ενημερωτική εκπομπή ότι το δικαίωμα της κατοικίας έχει γίνει ένα πανάκριβο και απλησίαστο εμπόρευμα, ότι η ανάγκη απόκτησης κατοικίας αποτελεί πεδίο αισχρής τοκογλυφίας από τα νόμιμα αρπακτικά και με την πρώτη αδυναμία πληρωμής ακολουθεί η έξωση και η πώληση σε άλλο θύμα;

Μόνο το ΠΑΜΕ είναι στους δρόμους και μάχεται για όλα αυτά. Κανείς άλλος. Δεν έχω δει κι ακούσει κάποιον να αγωνίζεται για να μη χαθούν περιουσίες από τα κοράκια και τα «φαντς». Είναι, τελικά, μόνο δική του υπόθεση το «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»;

Σε κανένα δελτίο αυτός ο αγώνας δεν αποτελεί είδηση, ανάλογης βαρύτητας με τις «ραγάδες και τις τρίχες» της προαναφερόμενης κυρίας. Κι όμως, είναι ζωτική ανάγκη να αναπτυχθεί ένα κίνημα που θα αποτρέψει όχι μόνο τους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις που θα έρθουν, αλλά και να αγωνιστεί να μη χάσει κανένας το σπίτι του.

Η μουσική μολύνει;

Στο καζάνι που βράζει, αυτές τις μέρες, είναι και το ζήτημα των εργαζομένων στον Πολιτισμό, που συνεχίζουν να δοκιμάζονται σκληρά από την ανεργία, την έλλειψη εισοδήματος, την έλλειψη επαφής με την τέχνη τους και το κοινό.

Ακόμη και οι λίγοι που - με το μερικό άνοιγμα των χώρων - έχουν εξασφαλίσει εργασία για τους επόμενους μήνες, αντιμετωπίζουν δραματική υποβάθμιση των όρων εργασίας τους: Μείωση αμοιβών, επέκταση του δελτίου παροχής υπηρεσιών, εξαναγκασμό σε παραχώρηση πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων τους για διαδικτυακές και τηλεοπτικές αναπαραγωγές του έργου τους κ.α.

Κι ενώ συμβαίνει αυτό, έρχεται ο κ. Χαρδαλιάς να υποστηρίξει ότι «η μουσική αυξάνει το ρίσκο της μετάδοσης του ιού και αυτό έχει αποδειχθεί παγκοσμίως από μεγάλα ερευνητικά και πανεπιστημιακά ιδρύματα και όλους τους λοιμωξιολόγους».

Η ΠΟΘΑ κατηγορεί τον κ. Χαρδαλιά ότι ενοχοποιεί τη μουσική, αλλά και τον χώρο του Πολιτισμού, όπως έχει κάνει σε πολλές άλλες περιπτώσεις, την ώρα που οι επαγγελματίες του κλάδου έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα εδώ και πολλούς μήνες από τις εμμονικές κυβερνητικές αντιλήψεις και τον καλεί να παρουσιάσει άμεσα τις μελέτες στις οποίες αναφέρθηκε.

Επικίνδυνοι παραλογισμοί

Σκεφτείτε, από πέρσι τον Μάρτη μέχρι σήμερα, πόσο παραλογισμό βιώσαμε... Πόσα ατελέσφορα, εξωφρενικά και κατασταλτικά μέτρα εφαρμόστηκαν, στα οποία συμπυκνώθηκε όλη η επικίνδυνη και βαθιά αντιλαϊκή αντίληψη της κυβέρνησης για τη διαχείριση της πανδημίας.

Είδαμε τον δημόσιο τομέα να διαλύεται και τον ιδιωτικό να θησαυρίζει με κρατική στήριξη. Υποστήκαμε τις συνέπειες της απουσίας επιδημιολογικής επιτήρησης και συγκροτημένου σχεδίου διαχείρισης της πανδημίας, διοικητικά πρόστιμα, άχρηστα SMS, παγουρίνα και μάσκες γιγάντων, πρωθυπουργικά διαγγέλματα με σηκωμένο δάχτυλο, απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, ξύλο, συλλήψεις και προσαγωγές διαδηλωτών, self tests, απαγορεύσεις διαδημοτικών μετακινήσεων, περιορισμούς ωραρίου, ανοιγοκλεισίματα σχολείων.

Είδαμε διώξεις και απολύσεις συνδικαλιστών γιατρών και νοσηλευτών, κάθε υπουργό να ακολουθεί το δικό του μπαϊράκι και τον εμβολιασμό του πληθυσμού να μπλοκάρεται από τον «εθνικισμό των εμβολίων» ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη και μεγάλα μονοπώλια και άνοιγμα της χώρας στους τουρίστες, πολύ πριν ανοίξει για τους κατοίκους της.

Κι όμως, τίποτε απ' όλα αυτά δε βρήκε το χώρο που του άξιζε, ποτέ και πουθενά στα κάστρα της «έγκυρης ενημέρωσης». Δεν είναι τυχαίο, όμως, που έχει χαθεί ήδη το 1/3 των τηλεθεατών σε σχέση με πέρσι. Το αισιόδοξο στην εποχή της χαμένης τιμής της αξιοπιστίας είναι αυτή ακριβώς η θεαματική αποστροφή των θεατών - και κυρίως του νεανικού κοινού - από την ελεγχόμενη ενημέρωση και την κυβερνητική προπαγάνδα των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών.

Ο «χαρακτήρας» του Τύπου σε μία χώρα είναι δείκτης του «είδους» της δημοκρατίας της. Ενας Τύπος υπό τον πλήρη έλεγχο μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων μάς δείχνει και για ποια δημοκρατία - και κυρίως ποιων - μιλάμε...

Της
Σεμίνας ΔΙΓΕΝΗ

 

Ριζοσπάστης 

Ο σιωνισμός είναι ναζισμός

 

Στις 3 του Ιούνη, η Κομισιόν εξέδωσε ανακοίνωση για να μας ενημερώσει ότι «στη διάρκεια της πανδημίας αυξήθηκε το αντισημιτικό περιεχόμενο στο διαδίκτυο». Επικαλείται μελέτη με τίτλο "Η άνοδος του αντισημιτισμού στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της πανδημίας", την οποία εκπόνησε το Institute for Strategic Dialogue (ISD) και στην οποία αναλύεται διαδικτυακό περιεχόμενο στα γαλλικά και τα γερμανικά.

Δεν έχουμε δει τη μελέτη (είναι στα γαλλικά και στα γερμανικά), όμως και μόνο η συσχέτιση της πανδημίας με την έξαρση του αντισημιτισμού μάς βάζει σε υποψίες. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ξέρουμε ότι με τον όρο «αντισημιτισμός» περιβάλλουν κάθε πολιτική στην εγκληματική, ρατσιστική, γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στην ανακοίνωση της Κομισιόν ότι «η μελέτη διαπίστωσε επίσης διάδοση του περιεχομένου “γκρίζας ζώνης’’, το οποίο ενδεχομένως δεν παραβαίνει τον νόμο για τη ρητορική μίσους ή την άρνηση του Ολοκαυτώματος στη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά παρ’ όλα αυτά, μπορεί να είναι επιβλαβές». Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι αυτή η «γκρίζα ζώνη» δεν είναι παρά αναφορές στα εγκλήματα του σιωνισμού, που είναι ο ναζισμός της εποχής μας, με τις θεωρίες του για τον «περιούσιο λαό» και την «κατωτερότητα» των Αράβων.

Εδώ και πολλά χρόνια, το Ισραήλ και τα ανά τον κόσμο σιωνιστικά λόμπι ξοδεύουν χρήμα και κάνουν συστηματική δουλειά, εργαλειοποιώντας το Ολοκαύτωμα των εβραίων από τους ναζί. Οποιος καταγγέλλει τα εγκλήματα των σιωνιστών στην Παλαιστίνη είναι «αντισημίτης» και «αρνητής του Ολοκαυτώματος». Ακολουθώντας αυτήν την τακτική, όμως, δε θα δυσκολευτούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι χειρότεροι αντισημίτες είναι οι σιωνιστές ηγέτες και ο αφιονισμένος όχλος που τους ακολουθεί.

Αντίθετα, οι πιο συνεπείς πολέμιοι του αντισημιτισμού είναι αυτοί που καταγγέλλουν τα εγκλήματα του σιωνισμού και υποστηρίζουν το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην αυτοδιάθεση. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, σε όλο τον κόσμο, στηρίζεται σε αριστερούς, προοδευτικούς, επαναστάτες, δηλαδή σε ανθρώπους που πολεμούν τον αντισημιτισμό σε όλες του τις εκφράσεις. Ούτε είναι τυχαίο ότι σ’ αυτό το κίνημα συμμετέχουν πάρα πολλοί εβραίοι σε όλο τον κόσμο. Μόνο που η φωνή τους δεν ακούγεται, γιατί αποκλείονται από τα συστημικά ΜΜΕ, που θέλουν να κρύψουν το γεγονός ότι το πρόβλημα στην Παλαιαστίνη δεν έχει θρησκευτική αλλά εθνική βάση, δεν είναι σύγκρουση μεταξύ εβραίων και μουσουλμάνων, αλλά σύγκρουση των σιωνιστών κατακτητών με τους Παλαιστίνιους που αγωνίζονται για την απελευθέρωση της πατρίδας τους από την κατοχή.

Η Ayelet Shaked με τον Matteo Salvini. Ιερουσαλήμ 12/12/2018

Και βέβαια, δεν έχει διαφύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι όλα τα ρατσιστικά, φασιστικά, ακροδεξιά πολιτικά ρεύματα της Ευρώπης τάσσονται στο πλευρό του Ισραήλ στη σύγκρουσή του με τους Παλαιστίνιους και την Αντίστασή τους. Στη χώρα μας, για παράδειγμα, όλη η Ακροδεξιά, μαζί και τα νεοναζιστικά μορφώματα των Κασιδιάρη και Λαγού, τάχθηκαν στο πλευρό του Ισραήλ στον τελευταίο πόλεμό του με την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Μόνον ο φίρερ Μιχαλολιάκος έμεινε πιστός στον εθνικοσοσιαλιστικό αντισημιτισμό. Ολοι οι υπόλοιποι τάσσονται στο πλευρό του Ισραήλ λόγω αντι-ισλαμισμού, αντι-τουρκισμού, αντι-προσφυγικού ρατσισμού. Ακολουθούν, δηλαδή, το παράδειγμα της Λεπέν, του Ορμπαν, του Σαλβίνι και άλλων ευρωπαίων φασιστών.

Ετσι, διαμορφώνεται μια στενή συμμαχία ανάμεσα στους σιωνιστές του Ισραήλ και την ευρωπαϊκή φασιστική Ακροδεξιά. Αλλη μια απόδειξη του ότι η πλειοψηφία των οργανωμένων φασιστών έχει εγκαταλείψει τον στερεότυπο αντισημιτισμό των ναζί και συμπεριφέρεται πραγματιστικά. Βλέπουν ποιος είναι ο σύμμαχός τους, χωρίς ιδεολογικά γυαλιά.

Εδώ και κάμποσο καιρό, με αφετηρία τη Γαλλία, αναπτύσσεται στην κεντρική Ευρώπη μια προπαγάνδα περί «ισλαμο-αριστερισμού». Είναι μια ακόμα προσπάθεια του σιωνιστικού λόμπι και των συμμάχων του να δυσφημίσουν κάθε φωνή που τάσσεται υπέρ των δικαίων του παλαιστινιακού λαού και υπέρ των αγώνων ενάντια στην ιμπεριαλιστική νεο-αποικιοκρατία.

Θα ασχοληθούμε κάποια άλλη φορά μ’ αυτήν την πρόστυχη θεωρία. Σημειώνουμε προς το παρόν ότι ο ίδιος ο όρος «ισλαμο-αριστερισμός» συνιστά αντίφαση εν τοις όροις. Αυτοί που αποκαλούν «αριστεριστές» είναι κατά τεκμήριο άθεοι. Δε θα μπορούσαν, λοιπόν, να έχουν οποιαδήποτε αναφορά σε οποιαδήποτε θρησκεία. Οταν αντιμετωπίζουν τη Χαμάς ή την Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ ως οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους συγκρότηση, δεν προσχωρούν στο Ισλάμ. Απλώς εμμένουν στη θεώρησή τους για το αντι-αποικιακό εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, η οποία έρχεται από παλιά. Από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και αργότερα, από τις πρώτες δεκαετίες μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, όταν αναπτύχθηκαν οι αντι-αποικιακές επαναστάσεις που οδήγησαν στη συγκρότηση εθνικών κρατών στις πρώτες αποικίες.

Μιλώντας για «ισλαμο-αριστερισμό», οι σιωνιστές και οι σύμμαχοί τους προσπαθούν να αποκόψουν κάθε ριζοσπαστική φωνή από την υποστήριξη κινημάτων που εμφανίζονται με θρησκευτικό ιδεολογικό επίχρισμα. Το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Παλαιστίνιων υπήρχε πριν από τη Χαμάς. Η πλειοψηφία του παλαιστινιακού λαού ήταν και τότε θρησκευόμενη, όμως εμπιστεύτηκε τον αγώνα της σε κοσμικά πολιτικά κινήματα (αν και για τη Φάταχ πρέπει να βάλει κανείς ερωτηματικά, αν σκεφτεί ότι ο Αραφάτ και άλλα ηγετικά στελέχη της προέρχονταν από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα).

Οι εξελίξεις, τις οποίες πολλές φορές έχουμε αναλύσει από τις στήλες της «Κόντρας», έφεραν στο προσκήνιο νέες δυνάμεις όπως η Χαμάς και η ΠΙΤ. Εκείνο που ανέδειξε αυτές τις πολιτικές δυνάμεις δεν είναι το ισλαμικό ιδεολογικό επίχρισμα αλλά η εμμονή τους στον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση των Παλαιστίνιων. Απ’ αυτήν -και μόνον απ’ αυτήν- τη σκοπιά βλέπουν τα πράγματα οι «αριστεριστές», οι οποίοι φυσικά δεν έγιναν «ισλαμιστές». Αλλωστε, και οι παλαιστίνιοι «αριστεριστές» (βλ. Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) συνεργάζονται στενά στο επίπεδο της Αντίστασης με τις οργανώσεις του πολιτικού Ισλάμ.

Απ’ όπου και να το πιάσουμε, λοιπόν, είναι παραπάνω από προφανές ότι οι κατηγορίες για «αντισημιτισμό» ή «ισλαμο-αριστερισμό» δεν είναι παρά όπλα στη βρόμικη προπαγάνδα του σιωναζισμού.

Πηγή: Κόντρα

Η «αιώνια» εξουσία των καπιταλιστών και η επιτάχυνση της ανατροπής της

 

Το ακούμε συχνά: Βαίνουμε προς πλήρη έλεγχο όλων των πολιτών από την εξουσία με τα νέα ηλεκτρονικά τεχνικά μέσα! Πιο πίσω, η παραγωγή φόβου και φαινομενικού αδιεξόδου στα υποκείμενα της εκμετάλλευσης, στην εργατική τάξη. Κάτι σαν, αυτή η εξουσία θα είναι αιώνια με αυτά τα μέσα ελέγχου!

 Έλα που συμβαίνει το αντίθετο! Όσο πιο τέλεια είναι τα τεχνικά μέσα εκμετάλλευσης και ελέγχου ενός εκμεταλλευτικού συστήματος, τόσο ξεπερνιούνται τα όριά του και τόσο πιο κοντά (σε ιστορικό χρόνο) είναι το τέλος του!  

 Φυσικά κάθε ταξική εκμεταλλευτική εξουσία προσπαθεί να θωρακιστεί και να ελέγχει πλήρως τους εκμεταλλευόμενους.

 Ωστόσο, παρά τα όσα γράφονται για τον ηλεκτρονικό έλεγχο των πολιτών, καλύτερο και πιο απόλυτο έλεγχο πάνω στους υποκείμενους εκμεταλλευόμενους, δεν είχε καμιά άλλη εξουσία από την δουλοκτητική. Καμιά!

 Αποτέλεσμα: η δουλοκτησία κατέρρευσε, ακριβώς όταν τελειοποίησε τα μέσα εκμετάλλευσης (παραγωγής)  και ελέγχου των δούλων!

 Πώς κατέρρευσε το πλέον ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου των εκμεταλλευόμενων στην ιστορία της ανθρωπότητας; Αφού η παραμικρή αντίσταση και παρασπονδία οδηγούσε ευθέως σε θάνατο!

 Αναζητήστε το στον μαρξισμό, στον ιστορικό υλισμό και ιδίως στην πολιτική οικονομία. Διαφορετικά δεν θα γίνει ποτέ κατανοητή η πηγή αισιοδοξίας των κομμουνιστών, ότι όσο το σύστημα εξελίσσεται και εισάγει νέες τεχνολογίες για αύξηση της εκμετάλλευσης και του ελέγχου, τόσο ισχυρότερες είναι οι κρίσεις του σε όλα τα επίπεδα και τόσο ταχύτερα πλησιάζει στο τέλος του, στην ανατροπή του.

 Η νομοτέλεια της αντιστοιχίας παραγωγικών σχέσεων – παραγωγικών δυνάμεων είναι τόσο ισχυρή που σταδιακά συντρίβει κάθε δύναμη που αντιστέκεται στην υλοποίηση της με αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων. Μόνο που αυτό σημαίνει αγώνες, θυσίες και αίμα από τα υποκείμενα της υλοποίησής της, από την εργατική τάξη και τον λαό, στον καπιταλισμό.

 

 

 

 

Χτες έγινε όντως μια πετυχημένη απεργία: Στο Πέραμα, όχι στο λιμάνι…

 

04-06-2021

Στο ερώτημα “πού ήταν το ΠΑΜΕ χτες”, η απάντηση είναι απλή και αδιαμφισβήτητη: Στις επάλξεις του αγώνα και της απεργίας…

Κατιούσα

Χτες 3 Ιουνίου, είχαμε όντως μια πετυχημένη απεργία, με 100% συμμετοχή, που είχε όντως διάρκεια και δε μετατράπηκε στην πορεία σε ολιγόωρη στάση εργασίας. Ο λόγος για την απεργία του συνδικάτου μετάλλου στη ζώνη του Περάματος, όπου μπροστάρης ήταν το ΠΑΜΕ.

 

Αντιγράφουμε από το ρεπορτάζ του 902 για την ομιλία του Πουλικόγιαννη στη μεγάλη συγκέντρωση στα Προπύλαια.

«Δεν θα γίνουμε δούλοι του 21ου αιώνα. Να μην περάσει το νομοσχέδιο – έκτρωμα», σημείωσε στο χαιρετισμό του ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Ελλάδας, στον χαιρετισμό του, με τον οποίο ξεκίνησε το συλλαλητήριο των συνδικάτων και των ομοσπονδιών στα Προπύλαια.

Συγκεκριμένα όπως τόνισε, «πραγματοποιήθηκε σήμερα μία ακόμη επιτυχημένη απεργιακή μάχη στο χώρο της Ναυπηγοεπισκευής. Το συνδικάτο μας μέσα από μαζικές συλλογικές συνελεύσεις μέσα στους χώρους δουλειάς εν μέσω του πολύ δύσκολου περιβάλλοντος όπως αυτό είχε διαμορφωθεί εν μέσω πανδημίας τηρώντας με συνέπεια όλους τους κανόνες πρόληψης για τον κορονοϊό για μόρφωση για πλαίσιο πάλης διεκδίκησης νέας συλλογικής σύμβασης ναυπηγοεπισκευαστικών εργασιών. Διεκδικούμε, συνέχισε, την κατοχύρωση όλων των κατακτήσεων μας και διεύρυνσης αυτών, διεκδικούμε αυξήσεις».

Στο επίκεντρο του αγώνα μας, υπογράμμισε, «βρίσκεται υπεράσπιση του 7ωρου 5θημέρου 35ωρου της μεγαλύτερης ίσως κατάκτησής μας τις τελευταίες δεκαετίες. Η υπογραφή και μόνο μιας τέτοιας κλαδικής συλλογικής σύμβασης, όπως όλοι καταλαβαίνουμε δεν είναι μία απλή υπόθεση στις σημερινές συνθήκες. Είναι κόντρα στο ρεύμα έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον πυρήνα και της νέας αντεργατικής επίθεσης που εκδηλώνει το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε συνέχεια όλων των αντεργατικών μέτρων όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Βέβαια όπως είναι τα πράγματα, και το νομοσχέδιο που θέλει να καταθέσει στη Βουλή η κυβέρνηση θέλει να τα κάνει ακόμα πιο δύσκολα, η υπογραφή μιας κλαδικής σύμβασης είναι το πρώτο μέρος».

Το δεύτερο εξίσου δύσκολο και απαιτητικό από άποψης οργάνωσης και ανάπτυξης αγώνα, συνέχισε, «είναι η προσπάθεια να γίνει υποχρεωτική και να εφαρμοστεί στους χώρους δουλειάς. Αγώνας καθημερινός, συνάδελφο το συνάδλφο, από καράβι σε καράβι, από μηχανουργείο σε μηχανουργείο. από καρνάγιο σε καρνάγιο, από ναυπηγείο σε ναυπηγείο. Αγώνας κόντρα στο ρεύμα. που δίνει ανάταση, ελπίδα και αυτοπεποίθηση στους συναδέλφους. ότι μπορούμε να ορθώσουμε ανάστημα, να βάλουμε εμπόδια, να αποσπάσουμε κατακτήσεις ακόμα και σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Που όμως πάντα θα μένει μισός, αν δεν βάζει πάνω από όλα στο επίκεντρο του το σύνολο των αναγκών της οικογένειάς μας. Αν δεν συγκρούεται με το σύνολο της κυβερνητικής αντεργατικής πολιτικής που στην υπηρεσία των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, όποια βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου καταφέρνουμε, κοιτάει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να μας την παίρνει πίσω».

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν σε όλους μας, κατέληξε, «και με τη σημερινή μας 100% επιτυχημένη απεργία στέλνουμε το μήνυμα, ότι αγώνας για να μην κατατεθεί το αντεργατικό τερατούργημα της κυβέρνησης θα συνεχιστεί, όπως θα συνεχιστεί ο αγώνας για κατάργηση και όλων των αντεργατικών αντιασφαλιστικών νόμων όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.Με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα πιο έμπειροι πιο αποφασισμένοι από ποτέ είμαστε έτοιμοι να το πάμε μέχρι τέλους. Δεν Θα γίνουμε οι σκλάβοι του 21ου αιώνα. Φωνάζουμε στην κυβέρνηση: πάρτε το πίσω τώρα…. Απαντάμε στον κύριο Χατζηδάκη και στους βιομηχάνους εντολείς του ότι σε ένα μόνο πράγμα συμφωνούμε… Το 8ωρο 5ήμερο 40ωρο είναι όντως ξεπερασμένο… Απαιτούμε: 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, μόνιμη και σταθερή εργασία με αυξήσεις τώρα…»

Αντίστοιχες κινητοποιήσεις έγιναν και στην Κέρκυρα, όπου τα περισσότερα ξενοδοχεία έμειναν κλειστά, με τους ξενοδοχοϋπαλλήλους να δίνουν τη δική τους μάχη για υπογραφή συλλογικής σύμβασης.

Αντιγράφουμε και πάλι από το ρεπορτάζ του 902.

Ημέρα αγωνιστικών δράσεων στην Κέρκυρα, ενάντια στο νομοσχέδιο – έκτρωμα της κυβέρνησης. Το πρωί οι ξενοδοχοϋπάλληλοι της Κέρκυρας, πραγματοποίησαν νέα κινητοποίηση.

Απαίτησαν ασφαλή επιστροφή στην εργασία με όλα τα δικαιώματα, απόσυρση του νομοσχεδίου-έκτρωμα για τα Εργασιακά, εφαρμογή της ΣΣΕ ξενοδοχοϋπαλλήλων και κήρυξή της ως υποχρεωτικής, υπογραφή Τοπικής Κλαδικής ΣΣΕ και Επιχειρησιακής στον όμιλο «MEETING POINT». Διασφάλιση εισοδήματος αξιοπρέπειας για όλους τους εργαζόμενους στην τουριστική οικονομία. Λήψη ουσιαστικών μέτρων για τη διασφάλιση μισθολογικών, ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων των ξενοδοχείων που δεν θα λειτουργήσουν κατά τη φετινή τουριστική περίοδο.

Στη συγκέντρωση καταγγέλθηκαν οι μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας σε συγκεκριμένα ξενοδοχεία, η ανασφάλιστη εργασία σε ορισμένες περιπτώσεις και η χρήση της αναστολής εργασίας (παρότι δεν έχει θεσμοθετηθεί) ως εργαλείο εκβιασμού των εργαζομένων για την υπογραφή ατομικών συμβάσεων εργασίας, αλλά και την επιβολή των άθλιων επιδιώξεων της εργοδοσίας. Ακολούθησε πορεία.

Μηχανοκίνητη πορεία

Το απόγευμα της ίδιας μέρας ακολούθησε μηχανοκίνητη πορεία των σωματείων, που είχε μεγάλη συμμετοχή εργαζομένων, με σκοπό την προπαγάνδιση και την κλιμάκωση του αγώνα για την συμμετοχή στην πανελλαδική πανεργατική απεργία και τη συγκέντρωση στις 10/6/2021  που θα γίνει στις 10 το πρωί στο Εργατικό Κέντρο Κέρκυρας.

Με συνθήματα: «Όχι στο αντεργατικό νομοσχέδιο – τερατούργημα», «Κάτω τα χέρια από το 8ωρο – Όλοι στη μάχη», «Στον πόλεμο τους απαντάμε με πόλεμο», ξεκίνησε η μοτοπορεία. Αυτοκίνητα και μηχανές διέσχισαν τις εργατικές γειτονιές και το κέντρο της πόλης, τυγχάνοντας θετικής ανταπόκρισης από πολλούς εργαζόμενους και νεολαία.

Συνεχίζεται η «αιμοδοσία» στο κεφάλαιο, μεγαλώνει ο «λογαριασμός» για τους λαούς

 

 

 

ΕΕ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΞΑΜΗΝΟ

INTIME NEWS

«Η ανάκαμψη παραμένει άνιση και η αβεβαιότητα μεγάλη, οπότε η οικονομική πολιτική πρέπει να παραμείνει υποστηρικτική τόσο το 2021 όσο και το 2022», δήλωσε ο επίτροπος Οικονομίας της ΕΕ, Π. Τζεντιλόνι, στο πλαίσιο της προχτεσινής παρουσίασης των εκθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, δίνοντας τον τόνο συνέχισης της κρατικής στήριξης για τη θωράκιση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων έναντι της νέας καπιταλιστικής κρίσης, με τον βαρύ «λογαριασμό» να γράφεται ήδη για τους λαούς.

Θυμίζουμε ότι από το 2020, με φόντο την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, εφαρμόζεται η λεγόμενη «ρήτρα γενικής διαφυγής», στη βάση της οποίας προβλέπεται η προσωρινή παρέκκλιση από τους δημοσιονομικούς κανόνες, προκειμένου να ενεργοποιούνται τα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, με την προϋπόθεση ότι αυτό «δεν θέτει σε κίνδυνο τη δημοσιονομική βιωσιμότητα μεσοπρόθεσμα».

Εν αναμονή του πακτωλού των εκταμιεύσεων από το Ταμείο Ανάκαμψης, που θα συνδυάζονται με την κλιμάκωση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, διευκρινίζει ότι η απενεργοποίηση της γενικής ρήτρας διαφυγής θα αποφασιστεί «με βάση συνολική αξιολόγηση της κατάστασης της οικονομίας με βασικότερο κριτήριο το επίπεδο οικονομικής δραστηριότητας στην ΕΕ σε σύγκριση με τα προ κρίσης επίπεδα».

Απογείωση ελλειμμάτων και κρατικών χρεών

Στη φετινή έκθεση του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου διαπιστώνεται η γενικευμένη διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων και χρεών, ωστόσο (λόγω ρήτρας διαφυγής) η Κομισιόν υπογραμμίζει ότι, «στην παρούσα φάση, δεν θα πρέπει να ληφθεί απόφαση σχετικά με το αν τα κράτη - μέλη θα υπαχθούν στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος».

Χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων διαπιστώνεται ότι:

-- Τα 24 από τα 27 κράτη - μέλη δεν πληρούν το κριτήριο του ελλείμματος έναντι μόλις 3 που βρίσκονται εντός ορίων (Βουλγαρία, Δανία, Σουηδία).

-- 13 κράτη - μέλη δεν πληρούν το κριτήριο του κρατικού χρέους (Βέλγιο, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Κροατία, Ιταλία, Κύπρος, Ουγγαρία, Αυστρία, Πορτογαλία, Σλοβενία και Φινλανδία).

-- 3 κράτη - μέλη εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν υπερβολικές ανισορροπίες (Κύπρος, Ελλάδα και Ιταλία).

-- Ακόμη 9 κράτη - μέλη αντιμετωπίζουν ανισορροπίες (Κροατία, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Κάτω Χώρες, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ισπανία και Σουηδία) για διάφορους λόγους η καθεμιά. Η Γερμανία, για παράδειγμα, εντάσσεται στη συγκεκριμένη κατηγορία λόγω των μεγάλων πλεονασμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο, ζήτημα που βρίσκεται στο «κάδρο» των ενδοαστικών ανταγωνισμών.

Σε κάθε περίπτωση, τα σπασμένα φορτώνονται στις λαϊκές πλάτες, τόσο από την πλευρά της διόγκωσης των κρατικών χρεών όσο και από αυτή των παρεμβάσεων που δρομολογούνται για την «επόμενη μέρα» μέσα από τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Χαρακτηριστικά η Κομισιόν τονίζει πως «όταν το επιτρέψουν οι οικονομικές συνθήκες, οι δημοσιονομικές πολιτικές θα πρέπει να επιδιώξουν την επίτευξη συνετών μεσοπρόθεσμων δημοσιονομικών θέσεων και την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους, με παράλληλη ενίσχυση των επενδύσεων».

«Χλομιάζει» η ανάκαμψη

Θυμίζουμε ότι και στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη, ειδικά για την Ελλάδα σημειώνεται πως παραμένει σε καθεστώς «εμπεριστατωμένης επισκόπησης», καθώς διαπιστώνονται σειρά από «μακροοικονομικές ανισορροπίες», η αποκατάσταση των οποίων θα απαιτεί τη συνέχιση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων σε ορίζοντα δεκαετιών.

Οι δε «ευπάθειες» στην ελληνική οικονομία σχετίζονται με το υψηλό κρατικό χρέος, με τα ελλείμματα στο εξωτερικό ισοζύγιο, με τη μεγάλη μάζα μη εξυπηρετούμενων δανείων, και αυτά σε περιβάλλον υψηλής ανεργίας και χαμηλής δυνητικής ανάπτυξης.

Τα παραπάνω φαίνεται να εξηγούν το χαμήλωμα του πήχη της ανάκαμψης τόσο σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα (μετά το 2022) όσο κυρίως σε ορίζοντα δεκαετιών.

Εξάλλου, σε ό,τι αφορά τον «πήχη» των προσδοκιών για την ανάκαμψη που χαμηλώνει, ενδεικτικά είναι και όσα καταγράφονται στη 10η έκθεση ενισχυμένης εποπτείας: Οι ρυθμοί ανάκαμψης στην ελληνική οικονομία από 4,1% το 2021 και 6% το 2022 (όσο και στις πρόσφατες Εαρινές Προβλέψεις), όπως αναφέρεται στη νέα ανάλυση βιωσιμότητας του κρατικού χρέους, εκτιμάται ότι θα επιβραδυνθούν στο 2,4% το 2023 και στο 1,7% το 2024 και αυτό παρά το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη περίοδο θα έχουν φουλάρει οι εκταμιεύσεις του Ταμείου Ανάκαμψης προς τους επιχειρηματικούς ομίλους. Σε κάθε περίπτωση, οι προβλέψεις της Κομισιόν (για το 2023 - 2024) είναι πολύ χαμηλότερες από αυτές της ελληνικής κυβέρνησης.

Μάλιστα, για το 2030 εκτιμά ότι ο ρυθμός ενίσχυσης του ΑΕΠ θα επιβραδυνθεί ακόμη περισσότερο, στο 0,7%, ενώ σε μέσα επίπεδα την περίοδο 2021 - 2029 θα διαμορφωθεί μόλις στο 2% σε ετήσια βάση και στο 1,5% κατά μέσο όρο για την περίοδο 2030 - 2060.

Παράλληλα, η ταρίφα των πρωτογενών πλεονασμάτων τοποθετείται στο 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 και σε ορίζοντα δεκαετιών (μέχρι το 2060) προκειμένου να διασφαλιστεί η λεγόμενη «βιωσιμότητα» του κρατικού χρέους.

Αυτά την ίδια ώρα που η κυβέρνηση παίρνει και πάλι τα «εύσημα» για την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων σε μια σειρά από τομείς, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το νέο πτωχευτικό νόμο που τέθηκε και επισήμως σε ισχύ αυτήν τη βδομάδα, προαναγγέλλοντας ένταση πλειστηριασμών και εκβιασμών για τα λαϊκά νοικοκυριά, επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους.

Ριζοσπάστης  

Το καπιταλιστικό σύστημα ο πραγματικός ένοχος για την καταστροφή του περιβάλλοντος

 

 

 

  Πηγή: Associated Press

 

Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση για την Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος:

«Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος καλούμε τους εργαζόμενους, τον λαό, τη νεολαία να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στις πραγματικές αιτίες που υποβαθμίζουν και καταστρέφουν το περιβάλλον.

Για ακόμη μια χρονιά, η Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος αξιοποιείται ως ευκαιρία απ' τις αστικές πολιτικές δυνάμεις και τους διεθνείς οργανισμούς για να μιλήσουν για την άνοδο της θερμοκρασίας της Γης, την καταστροφή των δασών, τη ρύπανση του νερού και του αέρα, το ανθυγιεινό περιβάλλον των μεγαλουπόλεων. Ολοι αυτοί που ευθύνονται για το Μάτι, το πρόσφατο έγκλημα στα Γεράνεια Ορη, τη Μάνδρα και άλλες αναρίθμητες καταστροφές, καλούν σε συστράτευση για την προστασία του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Οι υποκριτικές δηλώσεις τους ενοχοποιούν γενικά την επίδραση του ανθρώπου στη φύση και τη βιομηχανική ανάπτυξη. Με προεξάρχοντα τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, που διακηρύσσει την επιστροφή των ΗΠΑ στην "πράσινη" μετάβαση, προσπαθούν να συσκοτίσουν τον πραγματικό ένοχο, το καπιταλιστικό σύστημα, που θυσιάζει τις κοινωνικές ανάγκες και την προστασία του περιβάλλοντος στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Στην πραγματικότητα, αυτό για το οποίο νοιάζονται οι κυβερνήσεις είναι να βρουν διέξοδο για νέες κερδοφόρες επενδύσεις. Προς το σκοπό αυτό αξιοποιούν τη διαχείριση περιβαλλοντικών προβλημάτων, τα οποία ωστόσο γεννά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και η πολιτική τους. Γι' αυτό κι όλες μαζί οι φιλελεύθερες, "πράσινες" και σοσιαλδημοκρατικές αστικές πολιτικές δυνάμεις προωθούν αποφασιστικά τις κατευθύνσεις της "Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας" στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη και στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής:

- Στηρίζουν ολόπλευρα τους "πράσινους" επενδυτές κι εκμεταλλευτές, που καταστρέφουν τα δάση.

- Μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, ευθύνονται για πλημμύρες, εξαιτίας της απογύμνωσης ορεινών όγκων, για να εγκαταστήσουν θηριώδη αιολικά πάρκα, ακόμη και σε προστατευόμενες περιοχές και σε αναδασωτέες δασικές εκτάσεις.

- Επιβαρύνουν τον λαό με το πανάκριβο "πράσινο" ρεύμα, τους "πράσινους" φόρους, την αγορά ηλεκτρικών αυτοκινήτων και νέου "πράσινου" εξοπλισμού.

- Κλείνουν τα μάτια μπροστά στην έκρηξη της ανεργίας, στην αύξηση της ενεργειακής εξάρτησης και τη σπατάλη Ενέργειας απ' την αύξηση της ηλεκτροπαραγωγής από φυσικό αέριο, με την εφαρμογή του σχεδίου απολιγνιτοποίησης της χώρας.

- Την ίδια ώρα που διοχετεύουν πακτωλούς χρηματοδοτήσεων στις επενδύσεις της "πράσινης" οικονομίας, συνεχίζουν την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση των αναγκαίων υποδομών και των μηχανισμών πολιτικής προστασίας, την έλλειψη ολοκληρωμένης προστασίας και διαχείρισης των δασών.

- Οδηγούν κάθε χρόνο σε τραγωδίες και εκατόμβες νεκρών από πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Είναι άλλωστε πρόσφατη η τραγωδία στα Γεράνεια. Είναι νωπές οι τραγωδίες στο Μάτι, στη Μάνδρα, στην Ελασσόνα, στον Σαρωνικό, στη Χαλκιδική, στην Ηλεία και τόσες άλλες.

Είναι οι ίδιες δυνάμεις που στηρίζουν τα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια και τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που, εκτός από την καταστροφή χωρών, τους χιλιάδες νεκρούς, τα εκατομμύρια πρόσφυγες, επιφέρουν τεράστιο πλήγμα στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον. Την ίδια στιγμή, η διαπάλη μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων, αλλά και στο εσωτερικό ισχυρών κρατών, όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, για την επικράτηση των σχεδίων της "πράσινης" ανάπτυξης συνεχίζεται. Αποτελεί μία ακόμη πλευρά των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, για το μοίρασμα και τον έλεγχο των αγορών, εδαφών, πλουτοπαραγωγικών πηγών, απειλώντας το μέλλον της ανθρωπότητας.

Η ουσιαστική έλλειψη κάθε προστασίας επιβεβαιώνει ότι το κέρδος, η οικονομία της αγοράς, η αντίληψη του κόστους - οφέλους δεν "αντέχουν" ούτε το ελάχιστο νομικό πλαίσιο πολιτικής προστασίας που αντιμετωπίζεται ως "πάρεργο". Τα αθώα θύματα από τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές, τα ατυχήματα μεγάλης έκτασης δεν βαραίνουν γενικά "τα ακραία καιρικά φαινόμενα", την "κλιματική αλλαγή" ή την τεχνολογία. Βαραίνουν το ίδιο το σύστημα, που έχει μετατρέψει τα πάντα σε εμπορεύματα, πρώτα και κύρια την ίδια την ανθρώπινη ζωή.

Στη χώρα μας και εν μέσω πανδημίας, η κυβέρνηση της ΝΔ πήρε τη σκυτάλη απ' την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τις προηγούμενες κυβερνήσεις και έγραψε ένα νέο αντιλαϊκό - αντιπεριβαλλοντικό κεφάλαιο. Διαμορφώνει ένα ακόμη πιο κερδοφόρο πλαίσιο για τους "πράσινους καπιταλιστές", εκχωρώντας τους γη, δάση, αέρα, θάλασσα, παραλίες, για κάθε είδους εκμετάλλευση κι υποβαθμίζοντας κι αυτό ακόμη το υποτυπώδες πλαίσιο προστασίας που υπήρχε. Ο πρόσφατος νόμος για τον "εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας" αποδεικνύει ότι κέρδη και ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος δεν συμβαδίζουν. Προχωράει στο τσιμεντάρισμα και την καζινοποίηση του Ελληνικού (αλλά με αυτόνομη "πράσινη" Ενέργεια) και στο "εθνικό πρόγραμμα αναδασώσεων" όλων των βουνών της Ελλάδας με φύτευση του πιο "γρήγορα αναπτυσσόμενου νέου είδους δένδρου", τις Ανεμογεννήτριες.

Οσημερινός δρόμος ανάπτυξης υπονομεύει την ισόρροπη σχέση που μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στην ανθρώπινη, βιομηχανική δραστηριότητα και τη φύση, προς όφελος των λαϊκών αναγκών. Αυτός ο ένοχος δεν μπορεί να μετατραπεί σε "σωτήρα", με την "πράσινη" καπιταλιστική ανάπτυξη και με στόχο δήθεν την εξασφάλιση της "κλιματικής ουδετερότητας".

Διέξοδος για τους λαούς είναι ένας ριζικά διαφορετικός δρόμος ανάπτυξης, όπου κριτήριο της κοινωνικής παραγωγής θα είναι η διευρυμένη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Είναι ο δρόμος της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού της παραγωγής, ο δρόμος της εργατικής εξουσίας.

Μόνο αυτό το πλαίσιο επιτρέπει να λαμβάνονται υπόψη συνδυασμένα οι πραγματικές επιπτώσεις κάθε δραστηριότητας στο περιβάλλον και οι συνολικές ανάγκες του λαού. Ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός στον σοσιαλισμό μπορεί να διασφαλίσει την ισόρροπη σχέση ανθρώπου και φύσης, να συνυπολογίσει τις ανάγκες του εργαζόμενου ανθρώπου, τις δυνατότητες της κοινωνικής παραγωγής και την ανάγκη φιλολαϊκής διαχείρισης του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο κεντρικός σχεδιασμός θα εξασφαλίζει φθηνή και επαρκή Ενέργεια με ελαχιστοποίηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Η διαχείριση του νερού θα διασφαλίζει φθηνό, άφθονο και υψηλής ποιότητας νερό για τις λαϊκές ανάγκες και όχι νερό - πανάκριβο εμπόρευμα για τον λαό. Θα εξασφαλίζει την ολοκληρωμένη προστασία και διαχείριση των δασών, αλλά και την ορθολογική διαχείριση των αποβλήτων, βασικός όρος για την προστασία του περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων του.

Σ' αυτόν τον αγώνα που σημαδεύει τον πραγματικό ένοχο, το σύστημα που καταστρέφει το περιβάλλον και εμπορεύεται την προστασία του, οι δυνάμεις του ΚΚΕ βρίσκονται σταθερά στην πρώτη γραμμή».

902gr

Γιατί επισημαίνεται η καθοριστική σημασία της ιδεολογικής-μορφωτικής δουλειάς στις ΚΟ;

 

-Γιατί στο πρώτο κείμενο επισημαίνεται η καθοριστική σημασία της ιδεολογικής - μορφωτικής δουλειάς στις Κομματικές Οργανώσεις; Πάντα δεν ήταν αυτό καθήκον «πρώτης γραμμής»; Γιατί δίνεται τέτοια έμφαση;

Η ΚΕ στις Θέσεις για το 21ο Συνέδριο δεν επισημαίνει απλά την ανάγκη αναβάθμισης της ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης αλλά ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη η ιδεολογική δουλειά να διαπερνά όλη την κομματική δραστηριότητα, να μην αντιμετωπίζεται ως «ένα ακόμα καθήκον» που αφορά κάποιο επιτελείο ή συγκεκριμένους συντρόφους χρεωμένους στο μέτωπο αυτό.

Κι αυτό γιατί καταρχάς η σύγχρονη ταξική πάλη έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Ενα από τα στοιχεία που την καθορίζουν και που ασκεί πιέσεις στις πρωτοπόρες δυνάμεις είναι η μεγάλη αντίφαση μέσα στην οποία δρούμε: Ενώ όλες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν με άμεσο τρόπο ότι η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, την ίδια στιγμή εδώ και τριάντα χρόνια ζούμε το αντεπαναστατικό πισωγύρισμα, την υποχώρηση του κομμουνιστικού αλλά και συνολικότερα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Το ζήτημα δηλαδή πρέπει να το δούμε και από τη σκοπιά αυτού που περιγράφουμε στις Θέσεις, ότι το Κόμμα διανύει ίσως την πιο δύσκολη περίοδο της Ιστορίας του ως μέρος του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος (ΔΚΚ).

Στις Θέσεις διευκρινίζεται ότι το ζήτημα της ιδεολογικής - μορφωτικής δουλειάς στις γραμμές του Κόμματος και της ΚΝΕ δεν μπορεί να ταυτίζεται μόνο με τα οργανωμένα μορφωτικά συστήματα στις γραμμές μας (σχολές, σεμινάρια, διαλέξεις), στα οποία έχουν γίνει θετικά βήματα που όμως χρειάζεται να σταθεροποιηθούν, να έχουν επαναληπτικότητα, να δίνεται όλη η φροντίδα για την επιτυχή λειτουργία τους, ζητήματα που δεν είναι πάντα και παντού δεδομένα. Το ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι το ότι αυτά τα συστήματα λειτουργούν ως ένα «παράλληλο πρόγραμμα» που δεν συνδέεται ουσιαστικά με το περιεχόμενο της καθημερινής δράσης των Οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ.

Θέλουμε λοιπόν η μαρξιστική μόρφωση όχι μόνο να αποκτά διάρκεια και συνέχεια με όλους τους τρόπους αλλά να αξιοποιείται στην τρέχουσα πολιτική δράση. Ετσι μπορούν να αντιμετωπίζονται καθοδηγητικές αδυναμίες σε σχέση με το πώς μπαίνουν στη ζωή και διαδίδονται οι σύγχρονες επεξεργασίες μας, το Πρόγραμμά μας, η στρατηγική μας για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, πώς αντιμετωπίζονται λαθεμένες αντιλήψεις.

Αλλωστε, όπως εντοπίζουν οι Θέσεις, η ενίσχυση του ιδεολογικού στοιχείου στην εσωκομματική λειτουργία των Οργάνων και των Οργανώσεων θα βοηθήσει στο να αντιμετωπιστούν μια σειρά από αδύναμες πλευρές στην καθοδήγηση και λειτουργία στις οποίες εστιάζουμε. Οπως για παράδειγμα η αδύναμη και όχι σε βάθος κριτική εξέταση της πείρας από την ταξική πάλη, την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, τη δουλειά για τη συσπείρωση δυνάμεων με βάση τη στρατηγική μας, τη δουλειά για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας κ.λπ. Αυτό το ζήτημα συνδέεται και με την ανάπτυξη της ικανότητας τα μέλη των καθοδηγητικών οργάνων να συμβάλλουν ουσιαστικά με τις τοποθετήσεις τους γενικεύοντας συμπεράσματα από την πείρα της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης, από τη δράση μας στα μέτωπα πάλης κ.λπ. Αλλο κρίσιμο ζήτημα είναι το πόσο οι θεωρητικές - ιδεολογικές επεξεργασίες στις οποίες έχουμε προχωρήσει ως Κόμμα έχουν μπορέσει να αφομοιωθούν από το σύνολο των μελών και στελεχών του Κόμματος, πόσο το περιεχόμενο αυτών των επεξεργασιών διαπερνά όλη τη λειτουργία των Οργάνων και των Οργανώσεων.

Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο στη Θέση 12 ξεχωρίζονται κάποια από τα ζητήματα που χρειάζεται ακόμα καλύτερα να αφομοιωθούν από όλο το κομματικό δυναμικό, ώστε να υπηρετείται ο βασικός μας στόχος:

- Η κατανόηση της εκμεταλλευτικής σχέσης και ιδιαίτερα οι σύγχρονες μορφές που παίρνει η καπιταλιστική εκμετάλλευση, εξαιτίας της εφαρμογής νέων τεχνολογιών και άλλων μεθόδων οργάνωσης της εργασίας. Ζητήματα όπως η υπεραξία, το μέσο ποσοστό κέρδους, ο χρόνος εργασίας, η εφαρμογή της πληροφορικής, η επίδραση της τηλεργασίας πρέπει να είναι οργανικό στοιχείο της αρθρογραφίας, αλλά και των δημόσιων παρεμβάσεων, ώστε να γίνεται κατανοητή η λειτουργία του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

- Η αντίληψή μας για τον χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης στον καπιταλισμό, η εναλλαγή φάσεων οικονομικής κρίσης και ανάκαμψης, ζητήματα τα οποία βοηθούν στη σωστή κατανόηση και εκτίμηση των διαφόρων μορφών αστικής διαχείρισης.

- Η αντίληψή μας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα, απαλλαγμένη από τον εξωραϊσμό της για τις γενιές κυρίως που την γνώρισαν, ενώ οι νέες γενιές έχουν τελείως διαστρεβλωμένη αντίληψη ή άγνοια. Η αντίληψή μας ιδιαίτερα για τις αιτίες της ανατροπής του σοσιαλιστικού συστήματος στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα και αλλού, κυρίως όμως της διάλυσης της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ, αφού είχε καθοριστικό ρόλο στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της γραμμής του ΔΚΚ, επιδρούσε αποφασιστικά και στο Κόμμα μας.

- Η κατανόηση μιας σειράς εξελίξεων στο αστικό εποικοδόμημα, τόσο αυτοτελώς όσο και από τη σκοπιά της σχέσης τους με αντίστοιχες αλλαγές και τάσεις στην καπιταλιστική οικονομία και την κοινωνική οργάνωση και δυναμική, όπως αλλαγές στους κρατικούς μηχανισμούς, στη συγκρότηση αστικών κομμάτων, στη νομοθεσία, στην Εκπαίδευση, στην οικογένεια, με επίδραση στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις, στην αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου κ.λπ.

- Η δυσκολία διαμόρφωσης γραμμής συσπείρωσης στο κίνημα, βασισμένης στην παρακολούθηση των εξελίξεων ανά κλάδο, αλλά και ανά εργασιακό χώρο ή κοινωνικό πρόβλημα.

Αν συνυπολογίσουμε τις απαιτήσεις της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης που προκύπτουν από την παρέμβαση της αστικής τάξης και του οπορτουνισμού γίνεται ακόμα περισσότερο κατανοητό ότι οι κομμουνιστές δεν έχουν την «πολυτέλεια», στο όνομα μιας πράγματι πιεστικής καθημερινότητας, να αναβάλλουν για αργότερα, όταν θα είναι τάχα πιο «ευνοϊκές» οι συνθήκες, την οργάνωση της ιδεολογικοπολιτικής αντεπίθεσης. Αντίθετα, όπως εντοπίζεται και στις Θέσεις της ΚΕ, πρέπει να γίνει στοιχείο της καθημερινότητας αυτή η προσπάθεια. Να μην περιορίζεται μόνο σε μια εκδήλωση ή σε μια καμπάνια, αλλά να διαπερνά όλη την κομματική ζωή και δράση, την παρέμβαση στο κίνημα.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Φαρμάκι, όχι φάρμακο

 

 

  Πηγή: Eurokinissi

 

Πιο προκλητική και από την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει ως «επιτυχημένη» τη διαχείριση της πανδημίας, που έχει στοιχίσει ήδη πάνω από 12.000 νεκρούς, είναι η αξιοποίηση της πανδημίας ως «ευκαιρίας» για να προχωρήσουν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Υγεία.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει το «φαρμάκι» ως «φάρμακο» σε ό,τι αφορά το υποτιθέμενο «νέο» ΕΣΥ, για το οποίο μίλησε ξανά προχτές ο πρωθυπουργός.

Τι λένε; Οτι η πολιτική της ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα, της επιχειρηματικότητας και της εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών του κρατικού τομέα της Υγείας, η πολιτική δηλαδή που έχει δοκιμαστεί πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας με τραγικά αποτελέσματα, είναι αυτή που θα προστατεύσει τάχα την υγεία και τη ζωή του λαού! Προβάλλουν δηλαδή ως «λύση» την ίδια αιτία που δημιουργεί και διογκώνει τα προβλήματα στην πρόληψη και στη θεραπεία.

Και ενώ η πανδημία αποκάλυψε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να υπάρχει μόνο παρασιτώντας πάνω στις λαϊκές ανάγκες, στερώντας πολύτιμες εφεδρείες από το δημόσιο σύστημα Υγείας, η κυβέρνηση μιλάει για «νέες δυνατότητες συνεργασίας» ανάμεσά τους.

Δηλαδή, «νέες δυνατότητες» για τους ομίλους και τους κλινικάρχες - τους οποίους αρνήθηκε να επιτάξει όλο το προηγούμενο διάστημα - να θησαυρίζουν στην πλάτη του λαού, στο έδαφος και των μεγάλων ελλείψεων στο δημόσιο σύστημα τις οποίες προκαλεί διαχρονικά η αντιλαϊκή πολιτική, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων.

Δεν κρύβουν ότι στόχος τους είναι ο «εξορθολογισμός του κόστους» στην Υγεία, που θα φέρει τάχα περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες για τον λαό. Λένε ψέματα. Αυτή η πολιτική είναι που οδήγησε στην ανύπαρκτη σήμερα Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, στο κλείσιμο νοσοκομείων, κλινικών, τμημάτων, σε απολύσεις εργαζομένων, στις εργολαβίες προς τον ιδιωτικό τομέα και στις ΣΔΙΤ, που αποτελούν «χρυσωρυχείο» για το κεφάλαιο στην Υγεία.

Αυτή η πολιτική αναγκάζει τον λαό να βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη, εξαιτίας των περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, των «πρωτοκόλλων» και «πλαφόν» που μπαίνουν ως «κόφτες» στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Πάνω σ' αυτήν την άθλια κατάσταση, που έγινε χειρότερη με την πανδημία, κλιμακώνουν τώρα την πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης, διευρύνοντας την απόσταση που χωρίζει την Υγεία - Πρόνοια από τις πραγματικές ανάγκες των υγειονομικών και του λαού, παρά τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα αυτές να ικανοποιηθούν.

Είναι αισχρό, με τόσες χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες αποκλεισμένους από το σύστημα Υγείας της μίας νόσου, με τους ιδιώτες να μπουκώνουν κέρδη, να λέει ο πρωθυπουργός ότι είναι «αδιανόητο σήμερα να έχουμε δύο νοσοκομεία σε απόσταση 20 - 30 χιλιομέτρων» και ότι «το κόστος είναι κάτι το οποίο προφανώς θα μας προβληματίζει ολοένα και περισσότερο, καθώς η επιστήμη κάνει άλματα».

Αντιμετωπίζουν ως «κόστος» την υγεία του λαού και αυτό είναι το «νήμα» που συνδέει την πολιτική όλων των αστικών κομμάτων, όπως δείχνει και η δέσμευση του πρωθυπουργού για επιτάχυνση των «προηγούμενων προσπαθειών διαρθρωτικών αλλαγών που άρχισαν στα μέσα του '90».

Την ίδια ακριβώς στρατηγική υλοποίησε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, διατηρώντας το λουκέτο στα νοσοκομεία που έκλεισαν οι προηγούμενοι, συντηρώντας τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό, ενισχύοντας τη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ως «αυτοτελών επιχειρηματικών μονάδων», μέσω και της Ανώνυμης Εταιρείας Μονάδων Υγείας (ΑΕΜΥ ΑΕ).

Αλλά και σήμερα, στην πρότασή του για το «νέο ΕΣΥ», υπερασπίζεται την πολιτική των ελάχιστων παροχών, φορτώνει στην τσέπη του λαού τις όποιες προσλήψεις υπόσχεται, κλείνει το μάτι στον ιδιωτικό τομέα ότι θα διαμορφώσει συνθήκες «δίκαιης» συνύπαρξης με τον δημόσιο.

Ο,τι και να πουν, λοιπόν, το «φαρμάκι», η πολιτική δηλαδή της εμπορευματοποίησης, της καπιταλιστικής κερδοφορίας και στην Υγεία, δεν γίνεται φάρμακο με τίποτα για τον λαό και τις ανάγκες του. Και αν κάτι επιβεβαίωσε η πανδημία, είναι η ανάγκη να δυναμώσει η μαζική οργανωμένη πάλη για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Πρόνοια, με σύγχρονες υπηρεσίες για όλο τον λαό.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 3 Ιούνη 2021 

902gr

Φαρμάκι, όχι φάρμακο

Πιο προκλητική και από την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει ως «επιτυχημένη» τη διαχείριση της πανδημίας, που έχει στοιχίσει ήδη πάνω από 12.000 νεκρούς, είναι η αξιοποίηση της πανδημίας ως «ευκαιρίας» για να προχωρήσουν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Υγεία.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει το «φαρμάκι» ως «φάρμακο» σε ό,τι αφορά το υποτιθέμενο «νέο» ΕΣΥ, για το οποίο μίλησε ξανά προχτές ο πρωθυπουργός.

Τι λένε; Οτι η πολιτική της ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα, της επιχειρηματικότητας και της εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών του κρατικού τομέα της Υγείας, η πολιτική δηλαδή που έχει δοκιμαστεί πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας με τραγικά αποτελέσματα, είναι αυτή που θα προστατεύσει τάχα την υγεία και τη ζωή του λαού! Προβάλλουν δηλαδή ως «λύση» την ίδια αιτία που δημιουργεί και διογκώνει τα προβλήματα στην πρόληψη και στη θεραπεία.

Και ενώ η πανδημία αποκάλυψε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να υπάρχει μόνο παρασιτώντας πάνω στις λαϊκές ανάγκες, στερώντας πολύτιμες εφεδρείες από το δημόσιο σύστημα Υγείας, η κυβέρνηση μιλάει για «νέες δυνατότητες συνεργασίας» ανάμεσά τους.

Δηλαδή, «νέες δυνατότητες» για τους ομίλους και τους κλινικάρχες - τους οποίους αρνήθηκε να επιτάξει όλο το προηγούμενο διάστημα - να θησαυρίζουν στην πλάτη του λαού, στο έδαφος και των μεγάλων ελλείψεων στο δημόσιο σύστημα τις οποίες προκαλεί διαχρονικά η αντιλαϊκή πολιτική, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων.

Δεν κρύβουν ότι στόχος τους είναι ο «εξορθολογισμός του κόστους» στην Υγεία, που θα φέρει τάχα περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες για τον λαό. Λένε ψέματα. Αυτή η πολιτική είναι που οδήγησε στην ανύπαρκτη σήμερα Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, στο κλείσιμο νοσοκομείων, κλινικών, τμημάτων, σε απολύσεις εργαζομένων, στις εργολαβίες προς τον ιδιωτικό τομέα και στις ΣΔΙΤ, που αποτελούν «χρυσωρυχείο» για το κεφάλαιο στην Υγεία.

Αυτή η πολιτική αναγκάζει τον λαό να βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη, εξαιτίας των περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, των «πρωτοκόλλων» και «πλαφόν» που μπαίνουν ως «κόφτες» στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Πάνω σ' αυτήν την άθλια κατάσταση, που έγινε χειρότερη με την πανδημία, κλιμακώνουν τώρα την πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης, διευρύνοντας την απόσταση που χωρίζει την Υγεία - Πρόνοια από τις πραγματικές ανάγκες των υγειονομικών και του λαού, παρά τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα αυτές να ικανοποιηθούν.

Είναι αισχρό, με τόσες χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες αποκλεισμένους από το σύστημα Υγείας της μίας νόσου, με τους ιδιώτες να μπουκώνουν κέρδη, να λέει ο πρωθυπουργός ότι είναι «αδιανόητο σήμερα να έχουμε δύο νοσοκομεία σε απόσταση 20 - 30 χιλιομέτρων» και ότι «το κόστος είναι κάτι το οποίο προφανώς θα μας προβληματίζει ολοένα και περισσότερο, καθώς η επιστήμη κάνει άλματα».

Αντιμετωπίζουν ως «κόστος» την υγεία του λαού και αυτό είναι το «νήμα» που συνδέει την πολιτική όλων των αστικών κομμάτων, όπως δείχνει και η δέσμευση του πρωθυπουργού για επιτάχυνση των «προηγούμενων προσπαθειών διαρθρωτικών αλλαγών που άρχισαν στα μέσα του '90».

Την ίδια ακριβώς στρατηγική υλοποίησε και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, διατηρώντας το λουκέτο στα νοσοκομεία που έκλεισαν οι προηγούμενοι, συντηρώντας τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό, ενισχύοντας τη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ως «αυτοτελών επιχειρηματικών μονάδων», μέσω και της Ανώνυμης Εταιρείας Μονάδων Υγείας (ΑΕΜΥ ΑΕ).

Αλλά και σήμερα, στην πρότασή του για το «νέο ΕΣΥ», υπερασπίζεται την πολιτική των ελάχιστων παροχών, φορτώνει στην τσέπη του λαού τις όποιες προσλήψεις υπόσχεται, κλείνει το μάτι στον ιδιωτικό τομέα ότι θα διαμορφώσει συνθήκες «δίκαιης» συνύπαρξης με τον δημόσιο.

Ο,τι και να πουν, λοιπόν, το «φαρμάκι», η πολιτική δηλαδή της εμπορευματοποίησης, της καπιταλιστικής κερδοφορίας και στην Υγεία, δεν γίνεται φάρμακο με τίποτα για τον λαό και τις ανάγκες του. Και αν κάτι επιβεβαίωσε η πανδημία, είναι η ανάγκη να δυναμώσει η μαζική οργανωμένη πάλη για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Πρόνοια, με σύγχρονες υπηρεσίες για όλο τον λαό.