«Ρεπατζής» του κεφαλαίου, αναζητά «ευκαιρία πλήρους απασχόλησης»

 

 

Το δικαίωμα του ΣΥΡΙΖΑ για «δουλειά πλήρους απασχόλησης» για το κεφάλαιο, αντί του σημερινού «ρεπατζή» του, διεκδίκησε από τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ την Πέμπτη ο Αλ. Τσίπρας.

Κι έτσι, αφού με τις γνωστές σάλτσες περί «εμμονών» και «κολλητών» της κυβέρνησης επιχείρησε να κρύψει το πραγματικό περιεχόμενο του αντεργατικού εκτρώματος, την ένταση της εκμετάλλευσης που αποτελεί το «προαπαιτούμενο» της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, είπε ότι «αυτός ο κόσμος της εργασίας είναι που θα δώσει ρεπό διαρκείας πολύ σύντομα στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη (...). Και μια προοδευτική κυβέρνηση θα έρθει να ανατρέψει αυτές τις ρυθμίσεις του εργασιακού Μεσαίωνα».

Οι εργαζόμενοι τα έχουν βέβαια ξανακούσει αυτά, λίγο πριν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόσει τις αντεργατικές Οδηγίες της ΕΕ για 13ωρη δουλειά, για καθήλωση μισθών, τα χτυπήματα στο δικαίωμα της απεργίας, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα για το «επόμενο βήμα», το αντεργατικό τερατούργημα που φέρνει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ. Γι' αυτό «οδύρεται» η ΝΔ ότι το δικό του έργο συνεχίζει, κι εκείνοι καλούν τους εργαζόμενους να διαλέξουν τους «όρους» για τη δουλειά - λάστιχο.

Αλλη μια βρωμοδουλειά που κάνουν για το κεφάλαιο, μαζί με το κάλεσμά τους στους εργαζόμενους να κάτσουν στη γωνία και απλά να του δώσουν την ψήφο για να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη», εφαρμόζοντας την ίδια πολιτική.

Αβάντα σε κυβέρνηση και εργοδοσία

Πιο κυνικά απ' όλους άλλωστε το ομολόγησε ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κυρίτσης, που δυο μέρες πριν την απεργία, σε ένα «έπος» απεργοσπασίας και υπονόμευσης της μεγάλης μάχης που έδιναν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, έγραφε με βεβαιότητα κυβερνητικού εκπροσώπου πως «το εργασιακό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη μαθηματικά θα ψηφιστεί, όσο μαζική και αν είναι η απεργία». Και αφού νουθέτησε τους εργαζόμενους πως οι αγώνες τους δεν «πιάνουν μία», τους σύστησε για «φάρμακο» το «φαρμάκι»: «Πρέπει να στηρίξουν τις πολιτικές δυνάμεις που όχι μόνο θα αντιπαλέψουν, αλλά και που μπορούν να αλλάξουν αυτούς τους αντεργατικούς νόμους ως κυβερνητική πλειοψηφία»!

Αλλη μια ευθεία ομολογία ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ η αντίθεση στο νομοσχέδιο συμπυκνώνεται στη διεκδίκηση της κυβερνητικής καρέκλας, στην εξαπάτηση δηλαδή για ακόμα μια φορά των εργαζομένων για να ψηφίζει ύστερα «με έναν νόμο κι ένα άρθρο» νέα μνημόνια και αντεργατικά μέτρα, αφού «θα έχει τα χέρια δεμένα».

Αλλωστε, προκειμένου να μην υπάρξει καμία «παρεξήγηση» από την αστική τάξη για το πόσο εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ τα περί «ξηλώματος» του αντεργατικού πλαισίου, αλλά και προκειμένου να τονίσει την «επείγουσα» ανάγκη για «διακομματικά μέτωπα» που θα τον φέρουν στις κυβερνητικές καρέκλες μια ώρα αρχύτερα στο όνομα του να μην περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα, η «Αυγή» έσπευδε να ξεκαθαρίσει πως αν υπάρχει και κανείς που πιστεύει ότι «κάποια στιγμή θα φύγουν (ή θα τους διώξουν), θα έρθει ο επόμενος και θα τα πάρει πίσω επιστρέφοντάς μας στο 2019 (...) δυστυχώς δεν είναι έτσι. Ο αντεργατικός νόμος, η πανεπιστημιακή αστυνομία, η εκχώρηση του ΕΣΥ στους ιδιώτες (...) δημιουργούν νέα δεδομένα. Αρνητικά δεδομένα. Η επόμενη κυβέρνηση θα πατήσει σε λασπωμένο έδαφος (...) Ο ίδιος ο Μητσοτάκης φροντίζει να κάνει τις νεοφιλελέδικες μεταρρυθμίσεις του κάτι σαν μνημονιακή υποχρέωση της χώρας, καθώς συνδέει τη χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάπτυξης με τη διατήρηση και την πρόοδό τους. Πρακτικά, η επόμενη κυβέρνηση θα θέλει να ξηλώσει και δεν θα μπορεί - κλασική παγίδα που στήνει η Δεξιά και την έχουμε ξαναζήσει». Αλλά και την παγίδα των δήθεν «προοδευτικών» κυβερνήσεων, που «αναγκάζονται» να υλοποιήσουν την πολιτική του κεφαλαίου, την έχει ξαναζήσει και πληρώσει ακριβά ο λαός.

Πασχίζει να ανακάμψει το κεφάλαιο

Αλλωστε και μέσα στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε μια γερή πλάτη στην πολιτική αυτή που έχει ανάγκη το νομοσχέδιο - έκτρωμα.

Αφού πρώτα έριξε ένα γερό ξέπλυμα στην ΕΕ, που στα κιτάπια της μπορεί κανείς να βρει ένα προς ένα τα άρθρα του αντεργατικού νομοσχεδίου, παρουσιάζοντάς το περίπου ως «παρέκκλιση» από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αφού αναγόρευσε «συμμάχους» των εργαζομένων που «η ΝΔ αγνοεί» την Κομισιόν και τον Μπάιντεν, στο διά ταύτα κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι έτσι «καταδικάζει» την ανάκαμψη επειδή αυτή χρειάζεται «δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική συνοχή». Πρόβαλε δηλαδή τον εαυτό του ως τον πιο ικανό στην ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, δείχνοντας ότι στην πραγματικότητα δεν διαφωνεί στο «τι» πρέπει να γίνει από τη σκοπιά του κεφαλαίου, αλλά στο «πώς». Γι' αυτό άλλωστε ο πυρήνας του δικού του σχεδίου για την «πράσινη» και ψηφιακή ανάκαμψη δεν διαφέρει καθόλου απ' αυτόν της ΝΔ.

Από αυτήν την άποψη, δεν προκαλεί εντύπωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε την κυβέρνηση να αποσύρει τον «βασικό κορμό» του νομοσχεδίου και όχι να πεταχτεί στα σκουπίδια, όπως ζητάνε οι εργαζόμενοι, αναπαράγοντας τη «λογική» κυβέρνησης - εργατοπατέρων ότι το έκτρωμα περιέχει και θετικά στοιχεία, που το καθιστούν διαπραγματεύσιμο και ανοιχτό σε βελτιώσεις.

Κι όμως όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να τα παρουσιάσει σαν δήθεν «ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα (που) έχουν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ανεξαιρέτως, τα σωματεία εργαζομένων, συνδικάτα», παριστάνοντας τον «ηγέτη της αντιπολίτευσης» και του εργατικού κινήματος, που λιγουρεύεται «αντιδεξιά» μέτωπα.

Η αλήθεια είναι όμως ότι οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους δεν λένε «τα ίδια» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί αγωνίζονται για να μην περάσει το νομοσχέδιο έκτρωμα που τσακίζει τις ζωές τους, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «καίγεται» μόνο για τα ψηφαλάκια τους, για να ξαναγίνει κυβέρνηση. Τα συνδικάτα αγωνίζονται επίσης για την κατάργηση όλου του αντεργατικού πλαισίου, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο με σύγχρονα δικαιώματα, που σημαίνει κατάργηση και όλων των αντεργατικών νόμων που ψήφισε ή διατήρησε ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι για «διευθέτηση» της εκμετάλλευσης. Αρα καθόλου «τα ίδια» δεν λένε, όσο κι αν προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεπλυθεί στην κολυμβήθρα του αντεργατικού νομοσχεδίου της ΝΔ.

Γιατί όσα παραμύθια κι αν επιστρατεύσουν, τα κέρδη του κεφαλαίου δεν συμβιβάζονται με τις ανάγκες των εργαζομένων.

Οσο κι αν στηθούν «για τις φωτογραφίες» δίπλα στους εργαζόμενους, βρίσκονται στο ίδιο «κάδρο» με το κεφάλαιο, την κυβέρνηση, την ΕΕ.

Οι εργαζόμενοι δεν θα αφήσουν τον αγώνα τους να γίνει «χαλάκι» για να σκουπίζουν τα πόδια τους ΣΥΡΙΖΑίοι και λοιποί πριν μπουν στα σαλόνια της αστικής τάξης.

Ερευνα – ΗΠΑ: Οι δισεκατομμυριούχοι, απλώς, δεν πληρώνουν φόρους

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Διεθνη Κοινωνια Οικονομια Πολιτικη 12 Ιουνίου 2021

 

 

Ερευνα της ανεξάρτητης οργάνωσης ProPublica, με έδρα τη Νέα Υορκη, δείχνει ότι Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι κατάφεραν νομίμως να αποφύγουν τελείως την καταβολή φόρου εισοδήματος κάποιες χρονιές.

Ο Τζεφ Μπέζος και ο Ίλον Μασκ βρίσκονται στο βάθρο των τριών πιο πλούσιων ανδρών στον κόσμο και ανάμεσα σε αυτούς που κατάφεραν να μην πληρώσουν κανέναν ομοσπονδιακό φόρο. 

Σύμφωνα με την οργάνωση, ο επικεφαλής της Amazon Τζεφ Μπέζος δεν πλήρωσε ούτε cent σε φόρους τις χρονιές 2007 και το 2011, και ο επικεφαλής της Tesla Ίλον Μασκ δεν πλήρωσε το 2018.

Οπως αναφέρει η ProPublica αυτά συμβαίνουν απολύτως… νόμιμα, επομένως δεν πρόκειται για απάτη, αλλά για «φορολογική βελτιστοποίηση», δηλαδή φοροαποφυγή που που επιτρέπει την μείωση της φορολογίας με εντελώς νόμιμο τρόπο.

Η ProPublica αναφέρει, για παράδειγμα, ότι ο Τζεφ Μπέζος ζήτησε και πέτυχε να εξασφαλίσει έκπτωση φόρου 4.000 δολαρίων για τα παιδιά του το 2011, μια χρονιά κατά την οποία στην φορολογική του δήλωση εμφάνισε απώλειες σε επενδύσεις μεγαλύτερες από το ετήσιο εισόδημά του. Είναι ο ίδιος που τον περασμένο Απρίλιο εμφανίστηκε να υποστηρίζει την αύξηση της φορολογίας που επιδιώκει να υιοθετηθεί ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν για να χρηματοδοτήσει το σχέδιο επενδύσεών του στις υποδομές…

Οι επιχειρηματίες Μάικλ Μπλούμπεργκ και Καρλ Άικαν, όπως και ο Τζορτζ Σόρος, κατάφεραν επίσης να μην πληρώσουν κανέναν ομοσπονδιακό φόρο κάποιες χρονιές, σύμφωνα με την έρευνα αυτή.

Η ProPublica ανέπτυξε επίσης κατά την έρευνά της έναν «πραγματικό φορολογικό συντελεστή», δηλαδή το ποσοστό φορολογίας που κατέβαλε κάθε εκατομμυριούχος σε σύγκριση με την αύξηση του πλούτου του, ενώ ο επίσημος φορολογικός συντελεστής δεν μετράται με αυτόν τον τρόπο.

Αυτός δείχνει ένα αμελητέο επίπεδο, για παράδειγμα 0,10% για τον Γουόρεν Μπάφετ ανάμεσα στο 2014 και το 2018, βάσει της έκρηξης του πλούτου του χάρη στην άνοδο των τιμών των μετοχών.

Για να καταλήξει στα συμπεράσματα αυτά, η οργάνωση σημειώνει ότι εξασφάλισε χιλιάδες δηλώσεις πλούσιων Αμερικανών στην ομοσπονδιακή φορολογική υπηρεσία, την IRS, για περίοδο μεγαλύτερη των 15 ετών.

«Αν τις βάλεις στη σειρά, καταρρίπτουν από τα θεμέλια τον μύθο του αμερικανικού φορολογικού συστήματος: ότι όλος ο κόσμος πληρώνει το δίκαιο μερίδιό του και ότι οι πιο πλούσιοι πληρώνουν το μεγαλύτερο μέρος», επισημαίνουν οι συντάκτες των πορισμάτων της έρευνας.

Οι ομάδες των Τζεφ Μπέζος, Ίλον Μασκ, Μάικλ Μπλούμπεργκ, Καρλ Άικαν και Τζορτζ Σόρος δεν έχουν μέχρι στιγμής ανταποκριθεί σε αίτημα του AFP να σχολιάσουν σχετικά.

Απαντώντας ωστόσο στην ProPublica, εκπρόσωπος του Σόρος επικαλέστηκε απώλειες σε επενδύσεις μεταξύ του 2016 και του 2018 για να αιτιολογήσει την απουσία ομοσπονδιακού φόρου. Οι Μπλούμπεργκ και Άικαν δήλωσαν παράλληλα ότι απαλλάχθηκαν από τους φόρους που έπρεπε να καταβάλλουν.

Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι η αποκάλυψη των ιδιωτικών αυτών εγγράφων είναι παράνομη και ότι θα ερευνήσει, μαζί με άλλες αρχές, τις διαρροές αυτές.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ,AFP

Αναρτήθηκε από Δραση στο Ωραιοκαστρο 

«Ενώθηκα ξανά με το μεγάλο κόκκινο ποτάμι»

 

Πέρασαν τόσο γρήγορα 4 μήνες από τον πρόωρο χαμό του συντρόφου, αγωνιστή ΜΑΝΟΥ ΔΟΥΚΑ.

Ο Μάνος έφυγε στα 63 του έτη μετά από σύντομη αλλά παλικαρίσια μάχη με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μόλυβο της Λέσβου, ήταν γιος του κομμουνιστή δήμαρχου Κώστα Δούκα.

Από μικρός εντάχθηκε στους μαθητικούς αγώνες και οργανώθηκε στην ΚΝΕ. Ως στέλεχος της ΚΝΕ ανέπτυξε πλούσια δράση στο φοιτητικό κίνημα. Αργότερα, ως εκπαιδευτικός, υπηρέτησε το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και συνέβαλε στον αγώνα για το σχολείο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Αν και στην περίοδο της αντεπανάστασης και της κρίσης στο Κόμμα πέρασε με τον ΣΥΝ, γρήγορα ξαναβρήκε το δρόμο του με το ΚΚΕ, αφού ο Μάνος διατηρούσε το πνεύμα ανησυχίας για την υπόθεση της εργατικής τάξης.

Στην περίοδο των μεγάλων αντιπολεμικών κινητοποιήσεων, έχοντας βγάλει συμπεράσματα, βρέθηκε πάλι στο πλευρό του ΚΚΕ. Έλεγε πάντα «ενώθηκα ξανά με το μεγάλο κόκκινο ποτάμι». Από τότε μέχρι και το τέλος της ζωής του, με πίστη, αισιοδοξία, αυθορμητισμό, αγωνιστική ανησυχία, στάθηκε οριστικά στο πλευρό του ΚΚΕ.

Ακούραστος αγωνιστής για τη διάδοση του «Ριζοσπάστη», πήγαινε σε καφενεία, πλατείες, ειδικά στα χωριά της Λέσβου που τα είχε «οργώσει». Έπιανε κουβέντα με κάθε άνθρωπο του μεροκάματου, μιλούσε με πάθος για το Κόμμα, την επανάσταση. Ο Μάνος διάβαζε πάντα τις επεξεργασίες του Κόμματος, είχε καθημερινό όπλο του τον «Ριζοσπάστη», ακόμα και στις δύσκολες μέρες που πέρασε στο νοσοκομείο.

Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν τα τελευταία χρόνια, ο Μάνος παρέμεινε ακούραστος, διαθέσιμος να συμβάλλει σε όλες τις μάχες του ΚΚΕ. Ολη αυτήν την προσυνεδριακή περίοδο του Κόμματος θα αγωνιούσε πάντα με πνεύμα επαναστατικό για την έναρξη των διαδικασιών, την εκτίμηση, τη συζήτηση των συμπερασμάτων, την κατάληξη των αποφάσεων του 21ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.

Η ΚΟΒ Μεταμόρφωσης προσφέρει στη μνήμη του 200 ευρώ στο ΚΚΕ.

Φίλοι και σύντροφοι του Μάνου προσφέρουν στη μνήμη του 200 ευρώ στο ΚΚΕ μπροστά στην έναρξη των εργασιών του 21ου Συνεδρίου του Κόμματος.

Η οικογένεια του Μάνου μας, προσφέρει στη μνήμη του, 200 ευρώ στο ΚΚΕ, το κόμμα που υπηρέτησε πιστά, σχεδόν 5 δεκαετίες, ακόμα και όταν η υγεία του το έκανε σχεδόν αδύνατο.

«Γιατί φοβούνται τη δύναμη των εργαζομένων!»

 

 – Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, δημοσιεύεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που κυκλοφορεί σήμερα. Το άρθρο έχει ως εξής:

Όταν ομολογούν τους φόβους τους

Μαζί με τις ανατροπές του αιώνα και το “ξεχείλωμα” του εργάσιμου χρόνου, το νομοσχέδιο-τερατούργημα της ΝΔ επιχειρεί ένα βαρύ πλήγμα στη συνδικαλιστική δράση και το απεργιακό δικαίωμα, επεκτείνοντας προηγούμενους νόμους, ιδιαίτερα το νόμο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην ουσία επιδιώκουν να βάλουν νέα εμπόδια στην πάλη του εργατικού κινήματος, φωτογραφίζοντας τα ταξικά σωματεία, επιδιώκουν να μετατρέψουν την απεργία σε μια συμβολική πράξη, επιστρατεύοντας ακόμα και το ηλεκτρονικό φακέλωμα, διώξεις συνδικαλιστών κλπ.

Τίθεται επομένως το ερώτημα: Αν ο οργανωμένος συλλογικός αγώνας των εργαζομένων είναι κάτι “ξεπερασμένο” ή “αναποτελεσματικό”, όπως ισχυρίζονται διάφοροι από όλο το φάσμα των αστικών κομμάτων, γιατί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο επιδιώκουν να τον “βάλουν στο γύψο”; Και μάλιστα σε μία περίοδο που το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα δεν διανύει και την καλύτερή του φάση, εξαιτίας κυρίως της χρόνιας, διαλυτικής δράσης του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού…

Η απάντηση είναι αυτονόητη: Γιατί φοβούνται τη δύναμη των εργαζομένων! Οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου αποτελούν την επίσημη ομολογία αυτού του φόβου! Φοβούνται ένα κίνημα που οργανώνει την πάλη των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, ένα κίνημα χειραφετημένο από τη στρατηγική του κεφαλαίου, που δεν θα γίνεται σκαλοπάτι για να “ανεβοκατεβαίνουν” κυβερνήσεις, αλλά θα συγκρούεται με το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα, διεκδικώντας την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Σε αυτήν την κατεύθυνση δρα το ΚΚΕ, δίνοντας όλες του τις δυνάμεις, αναδεικνύοντας πως σήμερα “πρόοδος” είναι η μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και όχι οι συνθήκες δουλειάς του 1920. Οι μάχες της περιόδου είναι μία σπουδαία παρακαταθήκη για να πεταχτεί στον “κάλαθο των αχρήστων” το αντεργατικό τερατούργημα, να μπουν οι βάσεις μιας πραγματικής εργατικής – λαϊκής συνολικής αντεπίθεσης.

Η «Αρι­στε­ρά» του μπά­φου

 

 Οι πρό­σφα­τες αθλιό­τη­τες που εκ­στό­μι­σε σε συ­νε­ντεύ­ξεις
του ο σύμ­βου­λος του Αλ. Τσί­πρα και στέ­λε­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κ. Κα­ρα­νί­κας απο­τε­λούν αντα­νά­κλα­ση της ιδε­ο­λο­γι­κής και πο­λι­τι­κής ιδιο­συ­γκρα­σί­ας της «Αρι­στε­ράς» που εκ­προ­σω­πεί.

Πρό­κει­ται για εκεί­νη την «Αρι­στε­ρά» η οποία ανέ­κα­θεν επι­θυ­μού­σε έναν λαό «ναρ­κω­μέ­νο» από τις αυ­τα­πά­τες της δια­χεί­ρι­σης του συ­στή­μα­τος. Μια νε­ο­λαία που, αντί να αγω­νί­ζε­ται ενά­ντια στην υπάρ­χου­σα βαρ­βα­ρό­τη­τα και εκ­με­τάλ­λευ­ση, να ανα­ζη­τά διέ­ξο­δο από την ατο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στις ψευ­δαι­σθή­σεις των ου­σιών.

Η «Αρι­στε­ρά» του Κα­ρα­νί­κα έχει φρο­ντί­σει εδώ και δε­κα­ε­τί­ες να λει­τουρ­γεί ως το «όπιο» της ερ­γα­τι­κής τάξης. Στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ’90 την «πό­τι­ζε» με τις αυ­τα­πά­τες ενός υπο­τι­θέ­με­νου κα­λύ­τε­ρου κό­σμου που θα ανα­δύ­ο­νταν από τις αντε­πα­να­στα­τι­κές ανα­τρο­πές στις σο­σια­λι­στι­κές χώρες ενώ, ταυ­τό­χρο­να, υπερ­ψή­φι­ζε την Συν­θή­κη του Μά­α­στρι­χτ συμ­με­τέ­χο­ντας – από κοι­νού με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – στην θε­με­λί­ω­ση του ευ­ρω­ε­νω­σια­κού τε­ρα­τουρ­γή­μα­τος.

Όταν ενέ­σκη­ψε η κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση, η ίδια «Αρι­στε­ρά» λει­τούρ­γη­σε και πάλι ως το μακρύ χέρι του συ­στή­μα­τος, φρο­ντί­ζο­ντας να κάνει την δου­λειά που αδυ­να­τού­σαν να φέ­ρουν σε πέρας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο εγκλώ­βι­σε – και στην συ­νέ­χεια διο­χέ­τευ­σε – την δί­καιη αγα­νά­κτη­ση με­γά­λου τμή­μα­τος του λαού σε ακίν­δυ­να για την αστι­κή τάξη μο­νο­πά­τια, αλλά εμπό­τι­σε χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους και νέους με το «χασίς» της «κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς». Τα έργα και οι ημέ­ρες της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι γνω­στά.

Το θέμα των ναρ­κω­τι­κών, πέραν της επι­στη­μο­νι­κής του βάσης, είναι βαθιά πο­λι­τι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό. Η «σκλα­βιά» της μα­στού­ρας και της εξάρ­τη­σης είναι άμεσα συν­δε­δε­μέ­νη με την αλ­λο­τρί­ω­ση του σύγ­χρο­νου αν­θρώ­που. Τι πιο βο­λι­κό για την άρ­χου­σα τάξη από μια νε­ο­λαία με «ναρ­κω­μέ­νη» σκέψη, με ζωή σε «κα­τα­στο­λή», έρ­μαιο και βορά στα νύχια της εκ­με­τάλ­λευ­σης και της χει­ρα­γώ­γη­σης.

Η πο­λι­τι­κή κα­τα­δί­κη της, από τους ερ­γα­ζό­με­νους, τα λαϊκά στρώ­μα­τα, τη νε­ο­λαία, είναι το λι­γό­τε­ρο που αρ­μό­ζει στην «Αρι­στε­ρά» του μπά­φου.

Νίκος Μότ­τας

Ενα «περίεργο» Ευρωπαϊκό, πολλοί επικίνδυνοι πειραματισμοί, ακόμα περισσότερα κέρδη

Στη μείωση της χασούρας από την περσινή αναβολή ευελπιστεί η UEFA

Με καθυστέρηση ενός χρόνου, το πρώτο σφύριγμα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου ακούστηκε την Παρασκευή 11 Ιούνη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης, με τον αγώνα Ιταλίας - Τουρκίας για τον 1ο όμιλο και τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους να λαχταρούν να δουν καλή μπάλα. Εστω και κόντρα στα «προγνωστικά», με τους παίκτες να «σέρνονται» μετά από μια - κοντά - διπλή σεζόν, και με την ατμόσφαιρα - ελέω πανδημίας - να θυμίζει κάτι από... θάλαμο νοσοκομείου.

Ας όψονται τα συμφέροντα και τα κέρδη που παίζονται γύρω από τη διοργάνωση (χορηγίες, διαφημίσεις, πίεση από εταιρείες στοιχημάτων κ.λπ.), που δεν σήκωναν άλλη αναβολή.

Το Euro 2020 που γίνεται το 2021

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ιδιόμορφο Ευρωπαϊκό, όπως δείχνει και η διατήρηση της περσινής του ονομασίας, «Euro 2020», και μάλιστα διατηρώντας την πρωτοτυπία που είχε αρχικά αποφασιστεί, αφού λόγω του επετειακού χαρακτήρα της διοργάνωσης - που το 2020 συμπλήρωσε 60 χρόνια - οι αγώνες θα διεξαχθούν σε 11 ευρωπαϊκές χώρες και όχι σε μία ή δύο όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Με την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου να ευελπιστεί - έστω και υπό τις ειδικές συνθήκες που επιβάλλει η κατάσταση με την πανδημία και με καθυστέρηση 12 μηνών - να σώσει το κορυφαίο προϊόν της σε επίπεδο Εθνικών ομάδων, αλλά και τα κέρδη που συσχετίζονται με αυτό.

Γιατί μπορεί επίσημα η UEFA να ανακοίνωσε πως αυτό έγινε για να διατηρηθεί ο επετειακός χαρακτήρας της διοργάνωσης και ως «υπενθύμιση για το πώς όλη η ποδοσφαιρική οικογένεια θα συσπειρωθεί για να αντεπεξέλθει στις συνθήκες της πανδημίας και τις δύσκολες στιγμές που η Ευρώπη και ο κόσμος περνούν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο» - αν και δεν έδειξε την ίδια «ευαισθησία» για την απληρωσιά και τα τεράστια προβλήματα χιλιάδων αθλητών, προπονητών και των οικογενειών τους αυτόν τον έναν χρόνο - στην πραγματικότητα όμως είναι κοινό μυστικό ότι αυτό έγινε με γνώμονα τις χορηγικές συμφωνίες τεράστιων ποσών που είχαν επιτευχθεί πολύ πριν το 2020 με τις πολυεθνικές.

Μέχρι την ανακοίνωση της αναβολής - περίπου τον Απρίλη του 2020 - η UEFA είχε ήδη αντλήσει σημαντικούς πόρους από τις συμφωνίες για τη διοργάνωση αλλά και από την πώληση προϊόντων με το συγκεκριμένο «brand name», με τη διαδικασία παραγωγής μάλιστα να μη διακόπτεται. Ετσι η οποιαδήποτε αλλαγή ονομασίας - έστω κι αν επρόκειτο για τη χρονιά - θα ισοδυναμούσε με μεγάλη οικονομική χασούρα τόσο για την ίδια την UEFA όσο και για τους χορηγούς. Δείγμα κι αυτό των παιχνιδιών κέρδους που παίζονται στο έδαφος του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου.

Επικίνδυνοι πειραματισμοί με τους φιλάθλους...

«Μια κάποια λύση» έπρεπε όμως να βρεθεί και στο πλέον σημαντικό κομμάτι για τα κέρδη της διοργάνωσης, αυτό της παρουσίας των φιλάθλων, που - μαζί με τα τηλεοπτικά και λοιπά συμβόλαια - λειτουργούν ως η κινητήρια δύναμη στον «μύλο» των κερδών του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου.

Οι προσδοκίες των διοικούντων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου για γεμάτα γήπεδα και μετακινήσεις φιλάθλων από χώρα σε χώρα δεν ευδοκίμησαν, λόγω και της γενικότερης κατάστασης με την πανδημία. Η λύση τελικά βρέθηκε με... πειραματισμούς και τα σχέδια να περιλαμβάνουν την παρουσία συγκεκριμένου αριθμού φιλάθλων στα 11 γήπεδα της διοργάνωσης.

Αυτό προέκυψε κατόπιν ειδικών συμφωνιών της UEFA με τις κυβερνήσεις των ισάριθμων διοργανωτριών χωρών, προκειμένου να παρακαμφθεί το υγειονομικό πρωτόκολλο που ίσχυε σε κάθε χώρα, σε άλλη μια επιβεβαίωση ότι αυτά δεν καθορίζονται με «καθαρά επιστημονικά κριτήρια» και κριτήριο την υγεία των λαών, όπως λένε οι κυβερνήσεις, και η ελληνική, αλλά με κριτήριο, σε όλα τα «γήπεδα», τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.

Εξάλλου, χαρακτηριστικό είναι και το πώς λύθηκαν «με συνοπτικές διαδικασίες» και τα όποια προβλήματα, όπως π.χ. συνέβη στην περίπτωση του Μπιλμπάο, όπου η τοπική κυβέρνηση της Χώρας των Βάσκων δεν επέτρεψε την παρουσία φιλάθλων, με αποτέλεσμα η UEFA να προχωρήσει σε αλλαγή έδρας και να ορίσει τη Σεβίλλη, ενώ σε μια αντίστοιχη περίπτωση διαφωνίας με την ιρλανδική κυβέρνηση, οι αγώνες της φάσης των ομίλων που επρόκειτο να διεξαχθούν στο Δουβλίνο μεταφέρθηκαν τελικά στο Λονδίνο, που αρχικά είχε οριστεί μόνο για τη διεξαγωγή των ημιτελικών, του τελικού και του μικρού τελικού. Ενώ μόλις την τελευταία στιγμή επιτεύχθηκε συμφωνία με τους αρμοδίους της Γερμανίας σχετικά με τον αριθμό φιλάθλων που θα υπάρχουν στο στάδιο «Alianz Arena» του Μονάχου.

...και τους αθλητές

Η «μπάλα» παίρνει φυσικά και τους αθλητές. Ο προβληματισμός εστιάζεται σε δύο τομείς: Τον κίνδυνο ύπαρξης θετικών κρουσμάτων και την υπερβολική κούραση των παικτών.

Ηδη λίγο πριν την έναρξη, Ισπανία και Σουηδία ήταν δύο από τις Εθνικές ομάδες που χτυπήθηκαν από κρούσματα κορονοϊού, προκαλώντας αναστάτωση τόσο στις ίδιες όσο και στους προσεχείς αντιπάλους τους στη διοργάνωση. Ενώ δεν ήταν λίγα τα μέλη των εθνικών αποστολών που κατηγόρησαν τη διοργανώτρια UEFA για έλλειψη γενικότερου σχεδίου προστασίας των μελών των ομάδων της διοργάνωσης. Την κατηγόρησαν επίσης για την επιμονή της στην πραγματοποίηση της διοργάνωσης σε 11 διαφορετικές χώρες αντί για την επιλογή ενός σχεδίου τύπου «φούσκας» και την πραγματοποίηση των αγώνων σε συγκεκριμένα στάδια. Κάτι που σαφώς θα είχε λιγότερο ρίσκο ...αλλά και μικρότερη προοπτική για περισσότερα κέρδη για τους διοργανωτές.

Σοβαροί προβληματισμοί όμως επικρατούν και για την κατάσταση στην οποία θα βρεθούν οι περισσότεροι διεθνείς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι στα γήπεδα της διοργάνωσης θα συμπληρώσουν έναν χρόνο συνεχόμενης ενεργού δράσης, με ελάχιστα διαστήματα διακοπής. Σημειωτέον, μετά το περσινό παγκόσμιο lockdown (και) στον αθλητισμό, η UEFA και οι περισσότερες ευρωπαϊκές Λίγκες, προκειμένου να αντισταθμίσουν τη χασούρα της διακοπής του Μάρτη του 2020, αποφάσισαν πριν την έναρξη της νέας αγωνιστικής σεζόν τη συνέχιση και ολοκλήρωση των διοργανώσεων που είχαν διακοπεί.

Ετσι, σύμφωνα και με δηλώσεις των ειδικών των ομάδων, ο κίνδυνος για σοβαρούς τραυματισμούς είναι ιδιαίτερα αυξημένος για τους ποδοσφαιριστές στο φετινό Euro. Mε τους τελευταίους, φυσικά, δεμένους με τα «χρυσά συμβόλαια» των πολυεθνικών, να καλούνται να ξεπεράσουν την κούραση και να βρεθούν στις επάλξεις της ...παράστασης των κερδών.

Θανάσης Παφίλης – “Απολίθωμα είστε εσείς και το σύστημα σας”

 

 (VIDEO)

Μπορεί τα αστικά κόμματα να ξημεροβραδιάζονται με την καραμέλα για το “ξύλινο” και “οπισθοδρομικό” ΚΚΕ, η παρέμβαση του Θανάση Παφίλη στη βουλή για το προωθούμενο εργασιακό έκτρωμα θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση, για το τι είναι προοδευτικό και τι “απολιθωμένο” σήμερα. Ανάμεσα σε άλλα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος σημείωσε πως:

Ένα ερώτημα θα σας βάλω. Κανένα άλλο. Ποιος είναι προοδευτικός, αυτός που λέει πως έναν αιώνα μετά, με απίστευτη εξέλιξη της επιστήμης, της τεχνολογίας, της παραγωγικότητας της εργασίας, οι εργαζόμενοι πρέπει να δουλεύουν λιγότερο, να πληρώνονται περισσότερο και να έχουν περισσότερο κοινωνικό χρόνο, όπως λέει το ΚΚΕ, ή εσείς που λέτε να δουλέψει 18 ώρες για να πάρει 4 μέρες ρεπό. Τις δυο θα είναι οφ τελείως. Θα γυρνάει στο σπίτι του πτώμα. Ποια παιδιά θα δει; Ξέρετε πού ζείτε; […] Τι του λέτε; Πέθανε 4 μέρες – που μπορεί να είναι 4 εβδομάδες, για να πάρεις πέντε μέρες ρεπό.” Πρόσθεσε επίσης πως στις συνέπειες των υπερωριών αναφέρεται και ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας, που φυσικά δεν ελέγχεται από το ΚΚΕ. Κατέληξε αιχμηρά λέγοντας πως “Απολίθωμα είστε εσείς και το σύστημά σας”.

Ολόκληρη την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί:

Κυρανάκης, μια φιλεργατική διάνοια: “Αν αρρωστήσει ο εργαζόμενος, θα δουλέψει παραπάνω μια άλλη μέρα. Αυτό το σκεφτήκατε;”…

 

Μπορεί να αγανακτείτε κατά καιρούς (δηλαδή μόνιμα) με διάφορα στελέχη της κυβέρνησης, αλλά αν σκεφτείτε πόσο ελπιδοφόρα είναι η νέα γαλάζια γενιά και τα φιντανάκια που έρχονται και (αυτο)παρουσιάζονται ως βαρύ πυροβολικό της παράταξης, μέχρι που θα αρχίσετε να νοσταλγείτε τους παλιότερους.

Κλασική περίπτωση (φιλελέ βλάβης) ο Κ. Κυρανάκης που πολλές φορές αδυνατεί να σκεφτεί πολιτικά -ή πολιτικάντικα- και να μακιγιάρει όσα σκέφτεται, οπότε η πηχτή σκέψη του αποκαλύπτει όλες τις νεοφιλελεύθερες και μισανθρωπικές αρετές της. Καλή ώρα όπως σήμερα, στη συζήτηση για το αντεργατικό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη.

Το μάζεμα των ελιών πχ μπορεί να είναι αστείο για εσάς, ενδεχομένως να μην το θεωρείτε σοβαρό. Τι γίνεται αν κάποιος έχει ένα θέμα υγείας, του ίδιου ή της οικογένειάς του, και του δίνει επιτέλους το εργασιακό νομοσχέδιο, η ΝΔ, όχι η Αριστερά, η Νέα Δημοκρατία του δίνει την ευκαιρία να δουλέψει κατ’ επιλογήν, κατ’ επιθυμίαν, περισσότερο ένα χρονικό διάστημα και λιγότερο ένα άλλο. Τι γίνεται με αυτούς; Νοιαζόμαστε καθόλου για αυτούς;

Η έννοια και το δικαίωμα της αναρρωτικής άδειας, που είναι -θεωρητικά- κατοχυρωμένη, ούτε περνάει από το μυαλό της φιλελεύθερης διάνοιας. Όσοι αρρωσταίνουν ή πρέπει να παρευρεθούν σε μια δύσκολη στιγμή στενού συγγενικού τους προσώπου, μπορούν να λείψουν από τη δουλειά, αρκεί να αναπληρώσουν τις “χαμένες ώρες” για το αφεντικό τους. Χωρίς άδεια και άλλα τέτοια αναχρονιστικά, αλλά με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που κάνει τις ζωές τους λάστιχο.

Και φυσικά όλα αυτά, σε ελεύθερη, προαιρετική βάση, και επειδή θα το ζητήσει ο ίδιος ο εργαζόμενος, χωρίς προφανώς να απαιτηθεί ή -πόσο μάλλον- να του επιβληθεί από το αφεντικό. Συμβαίνουν άλλωστε τέτοια πράγματα στην ελεύθερη αγορά;

Ο Κυρανάκης καμαρώνει για την φιλεργατική πολιτική της κυβέρνησης και καταφέρνει να βρει ένα ακόμα πιο κωμικοτραγικό “επιχείρημα” από το μάζεμα των ελιών του Χατζηδάκη.

Όσο μιλάνε, τόσο φανερώνουν την βρώμικη ουσία του νομοσχεδίου που γυρνάει το ρολόι της ιστορίας πολλά χρόνια πίσω. Όσοι αρνούνται να δεχτούν την κοροϊδία, έναν δρόμο έχουν.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

 

 

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή που ο υπουργός εργασίας Κ. Χατζηδάκης της  κυβέρνησης Μητσοτάκη δημοσιοποίησε το αντεργατικό νομοσχέδιο, ξεκίνησε τον αγώνα για την ακύρωσή του καλώντας όλους τους εργαζόμενους σε μαζικό ξεσηκωμό ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης, για να μην γίνει νόμος αυτό το νομοσχέδιο που είναι ««οδοστρωτήρας όσων δικαιωμάτων έχουν απομείνει» στους εργαζόμενους και «γυρίζει στις συνθήκες ζωής και εργασίας του 19ου αιώνα». Η  απεργία της 10^ης Ιουνίου, στην οποία σύρθηκε και  η ΓΣΕΕ που απέβλεπε σε σύγχυση με την επιλογή των ημερομηνιών, πρέπει να είναι ηχηρό μήνυμα της αποφασιστικότητας των εργαζομένων με την μαζική συμμετοχή τους σ’ αυτήν.

        Αυτή η   μορφή  πάλης  των εργαζομένων δεν είναι ούτε ξεπερασμένη ούτε και ανώδυνη για το σύστημα, ιδίως όταν η συμμετοχή στην απεργία είναι μαζική και μπορεί να γίνει το μέτρο που θα αποκαλύψει τη δική μας αποφασιστικότητα αντίδρασης. Γιατί η απεργία, παρά τα επί χρόνια διάφορα φληναφήματα περί ξεπερασμένου μέσου αγωνιστικής κινητοποίησης, συνεχίζει να εμπνέει φόβο στους κυβερνώντες, αντίθετα με τα λεγόμενα των γραφειοκρατών και κυβερνητικών συνδικαλιστών που παίζουν  τον ρόλο του φύλακα των συμφερόντων των κυβερνώντων τάξεων και αυτό που προσπαθούν είναι να εκτονώνουν το κίνημα των μαζών  εναντίον του καπιταλιστικού καθεστώτος.

       Γι’ αυτό και στο αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη η κυβέρνηση Μητσοτάκη φρόντισε να συμπεριλάβει και το θέμα της απεργίας,   δυσκολεύοντας την προκήρυξή της έτι περαιτέρω, μέχρι εξαφανίσεως. Ολοκληρώνει έτσι, συμπληρώνοντάς το, το έργο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ,  η οποία  με υπουργό εργασίας την Ε. Αχτσιόγλου,   τον Ιανουάριο του ’18 είχε ψηφίσει διάταξη που επέβαλλε εμπόδια στην κήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία, αυξάνοντας την απαιτούμενη απαρτία για τη λήψη απόφασης. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ  ως αντιπολίτευση πια, δυσκολεύεται να πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι σ’ αυτό το νομοσχέδιο. Δεν είναι μόνο ο πρόεδρός του Α. Τσίπρας που δηλώνει πως δεσμεύεται ότι «αυτές οι βαθιές αντιλαϊκές ρυθμίσεις θα καταργηθούν  μόλις δοθεί η δυνατότητα σε μια προοδευτική κυβέρνηση», δίνοντας έμφαση στο «βαθιά αντιλαϊκές ρυθμίσεις» και στην αμφισημία του ορισμού τους, που ενισχύει η χρήση της λέξης «δυνατότητα» για την κατάργησή τους. Αντίστοιχη υπόσχεση για τα μνημόνια δεν πραγματοποιήθηκε με την δικαιολογία πως δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Από κοντά, είναι και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Γ. Κυρίτσης, που απαξιώνουν εμπράκτως την απεργία,  σαμποτάροντας  την αυριανή, όταν δηλώνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως έτσι κι αλλιώς θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο όσο μαζική κι αν είναι η αυριανή απεργία. Δεν επιδιώκεται στην πραγματικότητα παρά με τον κατακερματισμό των εργαζομένων και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό να παρακαμφθούν οι εργαζόμενοι και κυρίως η συλλογική πραγματική αντιπροσώπευσή τους, για να θεωρηθεί πως αρκεί η αλλαγή συσχετισμών στο επίπεδο κομμάτων εξουσίας  για ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, όπως ευαγγελίζεται και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ για ….δεύτερη φορά. 

       Δεκαετίες τώρα, χωρίς να καταργείται τυπικά το δικαίωμα στην απεργία η κυρίαρχη εξουσία καταφέρνει με νομοθετικές ρυθμίσεις να περιορίζει τη δυνατότητα προκήρυξής της, να εξουδετερώνει  τα αποτελέσματά της με τον κοινωνικό αυτοματισμό, να την απαξιώνει με τη συνεχή αρνητική προπαγάνδα. Σε κάθε απεργία επαναλαμβάνεται  το  ίδιο επιχείρημα για το δικαίωμα στην εργασία, που ξεχνιέται όταν η ανεργία ανεβαίνει στα ύψη, όσων δεν απεργούν, εξωραΐζοντας τη συμπεριφορά του απεργοσπάστη.

         Και μένει μόνο ο κομμουνιστικός λόγος να υπερασπίζεται την απεργία,  γιατί στην πραγματικότητα είναι το μόνο μέσο για να αποκαλυφθεί ο κυρίαρχος ρόλος και η δύναμη των εργαζομένων στην παραγωγή, αφού χωρίς αυτούς «γρανάζι δεν γυρνά». Αντίθετα, η σοσιαλδημοκρατία και όλες οι συναφείς παραλλαγές, λειτουργώντας ως άλλοθι δημοκρατικότητας της αστικής τάξης, υποκρίνεται ρεαλισμό στην ιδεολογία και στρατηγική στο όνομα της εξέλιξης, ενάντια στους λαϊκούς αγώνες και στο όραμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού των παραγωγικών σχέσεων. Δεν επεδίωξε ποτέ να φέρει καμιά μεταρρύθμιση στη δομή και η πίεσή της στις μεγάλες βιομηχανικές χώρες, την εποχή της ανάπτυξης του καπιταλισμού μεταπολεμικά, στηριγμένη στην εργατική τάξη που ήταν οργανωμένη  σε συνδικάτα, δεν πέτυχε παρά μόνο μέτρα που συμβιβάζονται με τις  καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις, καθώς και με την ιδιοκτησία και τη διαχείριση των μέσων παραγωγής  από την αστική τάξη. Η σοσιαλδημοκρατία οξείδωσε χρόνια τώρα την ταξική συνείδηση των εργαζομένων, λειτούργησε ως εκμαυλιστής  των συνδικάτων, προώθησε θεωρίες της κοινωνικής συναίνεσης, των προνομιούχων και του ευρωμονόδρομου. Από το ΠΑΣΟΚ της  μεταπολίτευσης μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ της οικονομικής κρίσης όλες οι θεωρίες  και πρακτικές τους χρησιμοποιήθηκαν για να  παραλύουν τον ταξικό αγώνα και αντικειμενικά να λειτουργούν ως απορροφητικοί μηχανισμοί απέναντι στους κοινωνικούς κραδασμούς. Και τώρα, είτε ως ΠΑΣΟΚ μετεξελιγμένο σε ΚΙΝΑΛ είτε ως ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα παρεμφερή,  είναι έτοιμοι για   συναίνεση και εφαρμογή  κάθε αντεργατικού μέτρου  που διαμορφώνει συνθήκες εργασιακές ενός αιώνα πριν. 

        Η  συνδικαλιστική πάλη γίνεται προσπάθεια από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να εκφυλιστεί και να εξασθενήσει, παραμένοντας κάτω από τον έλεγχο της κυρίαρχης εξουσίας, που επιμένει να αναγνωρίζει για αντίπαλό της τον συνδαιτυμόνα της  ΣΥΡΙΖΑ, για να διευκολυνθεί  το πολιτικό παιχνίδι της αστικής δημοκρατίας. Υπάρχει  όμως το ΚΚΕ, που στη σημερινή συγκυρία δημιουργεί τους όρους ανατροπής της εφαρμοζόμενης πολιτικής, ανατρέποντας τους σχεδιασμούς του κυβερνητικού συνδικαλισμού, με την οικοδόμηση λαϊκού κινήματος το οποίο συνενώνει όσους δέχονται την καπιταλιστική επίθεση και  αμφισβητεί έμπρακτα τις επιλογές της κυρίαρχης τάξης, με όραμα τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Οι μαξιμαλιστικές προτάσεις για απεργία διαρκείας, άλλοθι για κάθε είδους συμβιβασμό, μοιάζει να επαναφέρουν μεσσιανικές αντιλήψεις, όπου αρκεί ο λόγος και η πρόθεση για να πραγματοποιηθεί ένας αγώνας, χωρίς προσπάθεια για συσπείρωση  ευρύτερων στρωμάτων  εργαζομένων και με αδιαφορία  για τον τρόπο οργάνωσής της. 

       Χρόνια τώρα καλλιεργείται η απαισιοδοξία, η ηττοπάθεια, η αποδοχή της μοίρας, η αποστροφή προς την πολιτική για να διαμορφώνεται το πρότυπο του ανήμπορου ανθρωπάκου, του αναδιπλωμένου στον εαυτό του, με μπόλικη φτώχεια και αδυναμία αντίδρασης, ώστε η εξουσία της αστικής τάξης να εξασφαλίζει απρόσκοπτα τα συμφέροντά της. Κόντρα σε όλα αυτά το Κομμουνιστικό Κόμμα οργανώνει τους αγώνες των εργαζομένων εμπνέοντας στο κίνημα αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Γιατί κανένας δεν πρέπει να είναι μόνος απέναντι στο πρόβλημά του, να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σαν μια μοναχική ύπαρξη απέναντι στην ασύδοτη εργοδοτική δύναμη και τσακισμένος να ζαρώνει στο χώρο του για να γίνεται αόρατος περιμένοντας τον από μηχανής θεό του καπιταλισμού. 

          Πριν 20 χρόνια, στις 26 Απριλίου 2001, η λαοθάλασσα που διαδήλωνε σε όλη την Ελλάδα, με την καθολική απεργία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα,  ενάντια στο Ασφαλιστικό νομοσχέδιο του Τ. Γιαννίτση ανάγκασε την κυβέρνηση Σημίτη σε άτακτη υποχώρηση. Βέβαια, τα επόμενα χρόνια της οικονομικής κρίσης  τα κόμματα της Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ βρήκαν την ευκαιρία επιρρίπτοντας την ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας στο λαό να αναφέρουν  αυτό το παράδειγμα υποχώρησης τους όχι ως αποτέλεσμα του φόβου τους μπροστά στη λαϊκή οργή, αλλά σαν απόδειξη της επικράτησης του λαϊκισμού που τον ταυτίζουν με την καταστροφή. Επειδή όμως ξέρουν πόσο αδύναμοι είναι μπροστά στη λαϊκή οργή, γι’ αυτό παίρνουν όλα τα μέτρα τους παραπλανώντας ή καταστέλλοντας τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων.             

            Η δύναμή μας είναι η συλλογική μας στάση και δράση. Το τι θα γίνει τελικά είναι αποτέλεσμα και του τι εμείς αποδεχόμαστε και τι όχι και θα εξαρτηθεί  από τη μαζικότητα  της συμμετοχής στην απεργία και τα συλλαλητήρια.

Πριν 135 χρόνια

 

 

Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου, η οποία αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της πάλης των τάξεων στη νεότερη εποχή.

Το Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η Αστική τάξη προτιμά να την γιορτάζουμε  σαν μέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης.Η μέρα ομως έχει θεσπιστεί ως εργατική απεργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.

Εργατική Πρωτομαγιά

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.

Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.

Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».

Την 1η Μαΐου του 1886, 600.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket.

Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα και περίστροφα.

Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια χειροβομβίδα εκτοξεύτηκε από την πλευρά των διαδηλωτών εναντίον των ένστολων και επί τόπου σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί.

Στην συνέχεια, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως.

Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, επίσημα οκτώ νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις διαδηλωτές έχουν επαληθευτεί.

. Οκτώ συλληφθέντες διαδηλωτές δικάστηκαν, τέσσερις εξ αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο και άλλος ένας αφαίρεσε μόνος του τη ζωή του στην φυλακή. Η διεθνής προβολή αυτής της δίκης δημιούργησε τα θεμέλια της Εργατικής Πρωτομαγιάς ως Εργατικής Γιορτής.

Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Τα πρώτα εργατικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας τον 19ο αιώνα. Η πρώτη απεργία στον τότε υπό οθωμανική διοίκηση ελλαδικό χώρο, έλαβε χώρα την Πρωτομαγιά του 1888 στην πόλη της Δράμας, από τους καπνεργάτες με κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες εργάζονταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως

Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο νεοελληνικό κράτος, από το Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2.000 εργάτες διαδήλωσαν ζητώντας οκτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί η σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη

Το 1936 κορυφώνονται οι διαδηλώσεις από τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στον Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Οι εργατικές κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν στην πόλη τον Μάιο του 1936, με τη μεγάλη απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά, με συνολικά δώδεκα νεκρούς ανάμεσα στους οποίους και ο 25χρονος αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης, στη διασταύρωση Εγνατία και Βενιζέλου. Η φωτογραφία που απαθανάτισε την μητέρα του να τον θρηνεί μόνη στο μέσον του δρόμου, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατία, δημοσιεύθηκε στον Τύπο και αποτέλεσε την έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για την συγγραφή της συλλογής του Ο Επιτάφιος.

 
Το 1937 καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά ως "Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας", και η τελευταία εβδομάδα του Απριλίου ως «Εβδοµάς Εργατικής Αµίλλης».
 
Mεγάλο ρόλο έπαιξε ο Γενικός Γραμματέας της Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας Εμμανουήλ Ξανθάκης Ιδρυτής και πρωτεργάτης της Ομοσπονδίας!

Στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944, η εργατική Πρωτομαγιά συνέπεσε με την εκτέλεση 200 Ελλήνων πατριωτών, κομμουνιστών και αριστερών αγωνιστών, ως αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού στρατηγού και των τριών συνοδών του, που έγινε στις 27 Απριλίου 1944 σε τοποθεσία κοντά στους Μολάους Λακωνίας . Οι 200 της Καισαριανής μεταφέρθηκαν απ' το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, όπου ήταν κρατούμενοι, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκεί εκτελέστηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Η ίδια ημέρα είναι ημέρα ιστορικής τιμής και μνήμης.

Στο πρώτο κράτος των εργατών ,στην ΕΣΣΔ 

Ο ημερήσιος εργάσιμος χρόνος ήταν σταθερός. Οι «Αρχές της νομοθεσίας της ΕΣΣΔ και των Ενωσιακών Δημοκρατιών για την εργασία» προέβλεπαν ότι η διάρκεια του εργάσιμου χρόνου των εργατοϋπαλλήλων στις επιχειρήσεις, τα ιδρύματα και οργανώσεις, δεν μπορεί να ξεπερνά τις 41 ώρες τη βδομάδα. Για τους εργατοϋπαλλήλους ηλικίας 16-18 χρόνων είχε καθιερωθεί μειωμένη εργάσιμη βδομάδα 36 ωρών, για τους εργατοϋπαλλήλους 15-16 χρόνων εργάσιμη βδομάδα 24 ωρών και για όσους δούλευαν σε ανθυγιεινές εργασίες εργάσιμη βδομάδα μέχρι 36 ώρες. Μειωμένη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου είχε καθιερωθεί επίσης για τους δασκάλους, τους γιατρούς και μερικές άλλες ειδικότητες. Για τη νυχτερινή εργασία (από τις 10 το βράδυ έως τις 6 το πρωί) η διάρκεια της δουλιάς ήταν μειωμένη κατά μία ώρα. Η καθιερωμένη μέση διάρκεια της εργάσιμης βδομάδας των ενήλικων εργατών στη βιομηχανία έφτασε τις 40,7 ώρες το 1976, από 47,8 ώρες το 1955 (58,5 ώρες το 1913) (στοιχεία έως το 1976).