“Για Έλληνες δε γονατίσατε ποτέ…” – Οι φασίστες της “Γαλάζιας Στρατιάς” ποζάρουν ανενόχλητοι στα γραφεία της ΕΠΟ

 

Το αυγό του φιδιού εκκολάφθηκε δυστυχώς και στα γήπεδα, εκεί όπου οι νεοναζί έκαναν στοχευμένη δουλειά στα ματς της Εθνικής ομάδας και ψάρευαν υποψήφια μέλη στα θολά νερά του εθνικισμού. Τώρα που το τέρας έχει μείνει ακέφαλο, οι φασίστες ενεργοποιούν εκ νέου τον σύνδεσμο της Γαλάζιας Στρατιάς και έκαναν μάλιστα την επανεμφάνισή τους έξω από τα Γραφεία της ΕΠΟ στο Γουδή, δίνοντας το ιδεολογικό τους στίγμα και τη δυσανεξία τους στη συμβολική κίνηση αλληλεγγύης με το κίνημα Black Lives Matter, ενάντια στις ρατσιστικές διακρίσεις.

Οι φασίστες δεν έχουν πρόβλημα να ζουν μια ζωή στα τέσσερα, σαν καλά μαντρόσκυλα, αρκεί να είναι για αφεντικά από την Ελλάδα. Τους ενοχλεί και τους προσβάλλει όμως μια συμβολική κίνηση, που δείχνει ανθρωπιά και γενικώς όλα όσα δεν είναι και δεν μπορούν να καταλάβουν.

Και για να μη μείνει καμία αμφιβολία για τις ιδέες τους, κάνουν λόγο στην ανακοίνωση και για “άδικες φυλακίσεις”, χωρίς να κρατάνε καν τα προσχήματα για τους ομοϊδεάτες τους.

Ο φασισμός δεν έχει όμως θέση πουθενά. Σε καμία γειτονιά και σε καμιά κερκίδα. Μόνο στη φυλακή…

Προσοχή στα τοξικά δώρα του Έλληνα «απρόβλεπτου μαρξιστή»…

 

Ένα αντίδοτο στις διαβρωτικές επιδράσεις από τα γιατροσόφια του Βαρουφάκη στην ταξική συνείδηση

Συνεχίζουμε να συναντάμε αυτόν τον περφόρμερ λεκτικών τρικ Γιάνη Βαρουφάκη και το τελευταίο γιατροσόφι του με την επωνυμία «θεραπεία ενάντια στον τεχνο-φεουδαρχισμό». Μετά την επευφημία του από τον Guardian για τους αριθμούς του ως ακροβάτη που σπρώχνει στη σκηνή του Eurogroup και το μελόδραμά του ως «απρόβλεπτος μαρξιστής» που τον ξεγέλασαν οι Βρυξέλλες (που έφεραν σε εκατομμύρια Έλληνες πραγματικά δάκρυα), ο Γιάνης ξεκινά το ρόλο της καριέρας του ως ζογκλέρ για κομμουνιστικό δέλεαρ.

Αυτό είναι ένα μάρκετινγκ που απευθύνεται σε πολλούς, καθώς ο Βαρουφάκης έχει το ταλέντο της υποβλητικής γλώσσας εκθέτοντας όλα τα δεινά που έχουμε υποστεί από τον νεοφιλελευθερισμό. Πολλοί γοητεύονται από την πολύχρωμη περιγραφική διάγνωση της κοινής μας ασθένειας, με τον ίδιο τρόπο, όπως ένας έξυπνος μάντης ή αστρολόγος μπορεί να προσελκύσει την προσοχή εκείνων των φτωχών ψυχών που ζητούν απελπισμένα μια λύση στα προβλήματά τους, χρησιμοποιώντας τα κλισέ : «Ω βλέπω μεγάλο πόνο και αγωνία στα χαρτιά. Η ταλαιπωρία σας είναι μεγάλη και θέλετε να τελειώσει».

Πολλοί ελκύονται με την ιδέα ότι οι κρυσταλλικές σφαίρες του Βαρουφάκη, οι κάρτες ταρώ του Ζιζέκ, οι αναγνώσεις παλάμης του Μπαντιού και η ερμηνεία των ονείρων των Χαρντ και Νέγκρι αντιπροσωπεύουν το νέο Διαφωτισμό που θα μας σώσει από τους Βουρβόνους.

Έλκονται από αυτούς τους μυστικιστές-μαρξιστές, επειδή αυταπατώνται με την ιδέα ότι δεν είναι προλετάριοι, αλλά ένα χαρισματικοί «γνώστες» του κόσμου που είναι πρόθυμοι να ενωθούν σε χειραφετημένα ψηφιακά δίκτυα και να «απελευθερώσουν» τη βιοπολιτική τους εργασία, προσφέροντας τη στον μεγαλύτερο, περισσότερο οικολογικά ξεπλυμένο πλειοδότη. Συχνά αναρωτιόμαστε κάθε φορά που συναντάμε τέτοιους τύπους, «ποιος καθαρίζει πραγματικά τον κάδο τουαλέτας στο σπίτι τους»; Αξίζει να τους κάνετε αυτήν την ερώτηση αν τους γνωρίσετε ποτέ αυτοπροσώπως, καθώς σίγουρα θα σας κοιτάξουν περίεργα, σαν να μην έχουν συναντήσει ποτέ έναν κάδο τουαλέτας. Αυτό είναι πραγματικά πολύ πιθανό για τους κατοίκους των ψηφιακών κοινοτήτων που καθαρίζονται μετά από ένα «χωρίς τάξη», «χωρίς φύλο» πράγμα που ονομάζεται μαμάδες.

Αυτοί οι τύποι φαντάζονται ακόμη τους εαυτούς τους ως τη νέα «κομμουνιστική» πρωτοπορία, αφού διεκδικούν εκ νέου τη λέξη κομμουνισμός για να εμπορεύονται τις δικές τους φαντασιώσεις ως ριζοσπαστικές.

Σε τελική ανάλυση θα επιτεθούν στη Βαστίλη του φεουδαρχισμού, με τις θεωρίες για χακάρισμα και παιχνίδια. Με το όρο «κομμουνισμός», φυσικά, δεν εννούν τίποτα που να μοιάζει έστω και ελάχιστα με πρωτογενείς πηγές κλασικών όπως ο Μαρξ, ο Ένγκελς ή ο Λένιν, τίποτα που να αντικατοπτρίζει την ιστορία του πρώιμου σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, πόσο μάλλον να οικοδομήσουν πάντω στα επιτεύγματά του και τη ζωντανή κληρονομιά στις χώρες που επικρατεί ακόμα (ο Βαρουφάκης, αναφέρεται στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης μόνο όταν δεν θέλει να ακουστεί πολύ δεξιός και στη σοβιετική κρατική γραφειοκρατία όταν δεν θέλει να ακούγεται πολύ σοσιαλιστής – είναι το πασπαρτού του).

Έτσι, αυτό που εννοούν με τον κομμουνισμό είναι «Commons». Είναι οι δικές τους αγαπημένες πρακτικές παραγωγής που βασίζονται σε ψηφιακές πλατφόρμες Commons. Είναι συνώνυμο του ιδεολογικoύ hipster. Αυτή είναι η εξειδικευμένη αγορά του Βαρουφάκη, ενός «Πανευρωπαϊκού προοδευτικού» που μιλάει μέσω ζουμ στην πιο ακριβή κουζίνα που μπορεί να φανταστεί κανείς, η οποία στοιχηματίζουμε καθαρίζεται από μια γυναίκα επαγγελματία καθαριστρια που επισκέπτεται το σπίτι του κάθε μέρα, και στην οποία κηρύττει για τον Λευκό Ευρωπαϊκό του προνόμιο που είναι έτοιμος να εγκαταλείψει για την ευτυχία της στην ουτοπία των Commons ονείρων του.

Ο Βαρουφάκης πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτα λάθος με το κεφάλαιο (ειδικά αν σας επιτρέπει να κηρύττετε αυτάρεσκα στις καθαρίστριες), αλλά εξακολουθεί να θέλει να ξεφορτωθεί αυτό που βλέπει ως νεοφιλελεύθερη βλακεία ορισμένων ανθρώπων, την ηλιθιότητα κάποιων καπιταλιστών (την οποία φυσικά μπορεί να δει επειδή είναι έξυπνος και ω πολύ πιο ριζοσπαστικός και μοδάτος από αυτούς).

Στο τελευταίο του κόλπο, ο Βαρουφάκης προσπαθεί να μας πουλήσει την έξυπνη ιδέα ότι μπορούμε να έχουμε «κομμουνισμό του κεφαλαίου», χωρίς να ασχοληθούμε ποτέ με μια πραγματική συζήτηση για το:  

α) πώς δημιουργείται αυτό το κεφάλαιο, 

β) από ποιον και 

γ) με τι μέσα παραγωγής, 

δ) από ποιον δημιουργήθηκε και σε ποιον ανήκει;

 (Κοινότοπα ερωτημα που αναβλήζουν ντετερμινισμό και ντεμοντέ ταξική πολιτική που δεν ταιριάζει με το σακάκι του ποδηλάτη και τις φάνκι μπλούζες του).

Το μόνο που ενδιαφέρεται να κάνει ο Βαρουφάκης είναι να ξανασχεδιάσει, να ανακυκλώσει ηθικά και να επανασυσκευάσει την παλιά ιδέα ενός κεϋνσιανού New Deal, ενός νέου Bretton Woods (αυτά τα αγαπημένα αμερικανικά υγρά όνειρα με πρωταγωνιστή τον Ρούσβελτ), όλα τυλιγμένα σε ουράνια τόξα, μειονοτικά εθνικά μοτίβα και αντι-πατριαρχικά emoji.

Λέει στα πλήθη, να αγνοήσουν αυτό που ο Μαρξ περιγράφει ως εγγενή συστημική καπιταλιστική κρίση και να δουν αυτό που συμβαίνει ως «σπασμό του τεχνο-φεουδαρχισμού» τον οποίο η έξυπνη ιδέα του θα ξεφορτωθεί για να αποκαταστήσει το καλό, το γνωστικό, το μοντέρνο, το σέξι νέο καπιταλισμό με έντονο ανταγωνισμό που θα λατρέψουμε όλοι μαζί, λόγω της μαγικής του φόρμουλας.

Ένα μαγικό φίλτρο που μόλις το πιείτε:

• δεν βλέπετε πια εκμετάλλευση αλλά συνεργασία
• δεν βλέπετε πια τον ιμπεριαλισμό, αλλά ειρηνική συνύπαρξη
• δεν βλέπετε πλέον το ξυρισμένο κεφάλι του αλλά περίσσεια τεστοστερόνης.
  

Ο Βαρουφάκης είναι εξοργισμένος για τις κακές εταιρείες που βρίσκονται στα χέρια των φεουδαρχών, των Bezos και Zuckerberg, και θέλει εταιρείες που «θα ανήκουν σε όλους», επειδή είναι άυλες και όλοι μπορούμε να αποκτήσουμε αέρα.

Ο Βαρουφάκης δεν θέλει μια κακή αγορά, πιστεύει στην καλή χρηματοοικονομική αγορά που λειτουργεί για εμάς, που μας κρατά όλους σκυθρωπά χαρούμενους (όπως η Greta Thunberg) και ναρκωμένους (μόνο βιολογικές μάρκες). Και ποζάρει ως επαναστάτης επειδή γι’ αυτόν, η επανάσταση δεν είναι η διαδικασία και η λογική του ιστορικού υλισμού, όχι! Είναι επαναστάτης, επειδή τα βιβλία του θα εμπνεύσουν τις νέες γενιές του reddit και της κλιματικής αλλαγής να ξεσηκωθούν ενάντια στους κακούς τραπεζίτες και να προωθήσουν τα καλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που αγαπά.

-Ποια είναι αυτά τα καλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα; Πρόκειται λοιπόν για θεσμούς που θα απαλλαγούν από το κακό κακό κράτος (αυτό όταν μιλά για τη γραφειοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης), τον κακό κακό εθνικιστικό σχηματισμό που αποκαλούμε χώρες και θα εξυπηρετήσει τους λαούς, δηλαδή μια ομοσπονδιακή ΕΕ (μεγάλη κορύφωση και η αυλαία κλείνει δραματικά).

Ναι, ένα σωρό αγγελικά (ακόμη και κομμουνιστικά) ομοσπονδιακά θεσμικά όργανα με ηθικό πλεονέκτημα: προστατεύουν – όχι την εργατική τάξη, φυσικά, (σταματήστε με αυτήν την ντεμοντέ γλώσσα) αλλά τα «θύματα».

Ο Βαρουφάκης και οι όμοιοί του είναι προστάτες των θυμάτων, και σήμερα έχουμε τόσα πολλά θύματα, δεν έχουμε εργαζόμενους και συνδικάτα και συλλογική δράση που βασίζεται στην ταυτότητα της εργατικής τάξης, αλλά έχουμε δισεκατομμύρια ανθρώπους που διδάσκονται να βλέπουν τον εαυτό τους μόνο ως θύμα της διαφοράς τους, του σεξισμού, του ρατσισμού και της πατριαρχίας ενάντια στα μοναδικά τους χαρακτηριστικά και υποκειμενικότητες.

Και μαντέψτε τι, η ιδέα του Βαρουφάκη για τα καλά ομοσπονδιακά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα μας σώσει όλους από τη θυματοποίηση, γιατί θα μας κάνει όλους τους μοναδικούς μετόχους σε αυτό το ίδιο το σύστημα που μας έκανε να γίνουμε θύματα. Μπορείτε να είστε και μέτοχος και θύμα; Οχι! Επιλέξτε να επενδύσετε στη μετοχή, δεν μπορεί να πέσετε θύμα της δικής σας επιλογής.

Το κεφάλαιο του Γιάνη μας περιλαμβάνει όλους και θα μας σώσει δίνοντάς σε όλους μας, και εννοούμε όλους (LGBTQ + XYZ), ένα βασικό μέρισμα, ένα μερίδιο, μια δωροδοκία για να ξεχνάμε τι θα μπορούσε πραγματικά να μας προσφέρει ένα εργατικό κράτος αν είχαμε πει στον Βαρουφάκη και σε κάθε Βαρουφάκη να φύγουν, δηλαδή: εθνική σύνταξη, δωρεάν εθνική υγειονομική περίθαλψη, εθνική δωρεάν και κατανοήσιμη εκπαίδευση και ασφαλείς θέσεις εργασίας.

-Ξέρεις τι Γιάνη; Δεν θα μας ξεγελάσετε ούτε θα μας αποσπάσετε με τα μαγικά καπέλα σας. Είμαστε απασχολημένοι με την οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου πολιτικού κινήματος της εργατικής τάξης και η τάξη μας είναι ζωντανή και επιδιώκει δυναμικά ένα σοσιαλιστικό μέλλον που δεν θα εμφανίσουν τα πουκάμισά σας. Έχουμε τελειώσει με την ανακύκλωση ρεφορμιστικών μοντέλων που χρησιμεύουν για να διαιωνίσουν τον καπιταλισμό, αντί να θέσουν σε κίνδυνο αυτό το σύστημα. Έχουμε τελειώσει μαζί σας.

_____________

*Της Χριστίνας Κωστούλα, Εκπαιδευτικός, καθηγήτρια παραστατικών τεχνών (αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Πανεπιστήμιο του Surrey, Πανεπιστήμιο του Ρόχαμπτον, Πανεπιστήμιο του Μίντλσεξ και Πανεπιστήμιο της Μάλτας), μέλος της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος Μ. Βρετανίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό). Η αρχική αγγλική έκδοση δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Κόκκινης Νεολαίας (Red Youth). 

Πηγή: guernica

Μίλησαν οι εργαζόμενοι

 

Ούτε τα «επιχειρήματα» που έπαιζαν σαν χαλασμένη κασέτα για το... φιλεργατικό και «παρεξηγημένο» νομοσχέδιο - έκτρωμα, που «συντονίζει» την Ελλάδα με τον εργασιακό μεσαίωνα της ΕΕ... Ούτε η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, οι μηνύσεις, οι αποφάσεις των δικαστηρίων για τις «παράνομες» και «καταχρηστικές» απεργίες, οι «δειγματοληπτικοί έλεγχοι» που γίνονταν από το πρωί σε απεργούς... Ούτε οι «άσπονδοι» φίλοι των εργατών ΣΥΡΙΖΑίοι, που όλες τις προηγούμενες μέρες τους συμβούλευαν για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων και την «αποτελεσματικότητα» της κυβερνητικής εναλλαγής. Τίποτα από αυτά δεν στάθηκε ικανό να ανακόψει το μεγάλο ποτάμι που κατέκλυσε την περασμένη Πέμπτη την Αθήνα και όλες τις πόλεις. Μίλησαν οι εργαζόμενοι. Αυτοί που έχουν τη δύναμη. Οσοι ονειρεύονται εργαζόμενους - δούλους στον 21ο αιώνα για τα κέρδη των αφεντικών, λογαριάζουν ξανά χωρίς τον ξενοδόχο.

Κωμωδία δίχως τέλος

Ενας απεργοσπάστης - τσιουάουα με αφρούς στο στόμα. Ενας βουλευτής της ΝΔ. Ο υπουργός που εισηγήθηκε το νομοσχέδιο - έκτρωμα. Και ένας εργατολόγος που γράφει μέρα παρά μέρα για να εξηγήσει γιατί το νομοσχέδιο πρέπει να είναι ακόμα πιο τολμηρό και να καταργήσει ό,τι απομένει από εργατικά δικαιώματα. Αυτοί - με τη βοήθεια και μπόλικων υπογλώσσιων - εξηγούσαν από το πρωί της Πέμπτης στον «ΣΚΑΪ» ...τι είναι φιλεργατικό, για την «εποχή που άλλαξε» (για να δείξει 1880 μάλλον) και βέβαια για το δικαίωμα στην εργασία (των 10 ωρών). Κωμωδία δίχως τέλος...

Κύλησε ο τέντζερης

Απ' όλα τα «στάδια του πένθους», από την άρνηση, στο θυμό, στη διαπραγμάτευση και την κατάθλιψη, εσχάτως και στην «αποδοχή», περνάνε οι διάφοροι «χατζηαβάτηδες» των αφεντικών και της κυβέρνησης, λόγω και της τεράστιας επιτυχίας της απεργίας που έγινε την Πέμπτη ενάντια στο νομοσχέδιο - έκτρωμα. Στο πλαίσιο αυτό, ένας από τους γελωτοποιούς, που κάθε μέρα γαβγίζει από το μικρόφωνο του ραδιοφωνικού του σταθμού ό,τι του σφυρίζουν στο αυτάκι για τους τεμπέληδες εργαζόμενους και άλλες τέτοιες ανοησίες, αρθρογραφούσε τις προάλλες... για την αποτελεσματικότητα της απεργίας και των αγώνων. Γιατί, όπως λέει, «οι εθιμοτυπικές 24ωρες μάλλον ευτελίζουν την έννοια της απεργίας παρά την υπηρετούν» και «απεργία με εκ των προτέρων ορισμένο τέλος, ανεξαρτήτως ικανοποίησης των αιτημάτων, είναι κοροϊδία». Δεν ξέρουμε αν επηρεάστηκε από τις «επισημάνσεις» του Κυρίτση του ΣΥΡΙΖΑ ότι «το εργασιακό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη μαθηματικά θα ψηφιστεί όσο μαζική και αν είναι η απεργία». Ξέρουμε, πάντως, πως πολύ θα ήθελαν ένα συνδικαλιστικό κίνημα που - όπως λέει - «να καταλαβαίνει (ή να παραδέχεται) ότι το μοναδικό πράγμα που στ' αλήθεια μπορεί να βοηθήσει τους εργαζόμενους είναι η ανάπτυξη» των κερδών των αφεντικών τους. Γι' αυτό λυσσάνε και νομοθετούν τη μία πίσω από την άλλη τις διατάξεις και τα «απαγορεύεται» για τη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση που βρίσκονται και στο νομοσχέδιο - έκτρωμα. Δεν θα τους περάσει! Η επιτυχημένη απεργιακή μάχη, οι μεγάλες συγκεντρώσεις στις 10/6, είναι η πρώτη απάντηση. Και ήδη από το βήμα της δόθηκε σήμα για κλιμάκωση του αγώνα.

Απλή...

Καλεσμένος σε μια εκπομπή του «Economist» ήταν τις προάλλες ο Ray Dalio, μεγαλομέτοχος - ιδρυτής της «Bridgewater», του μεγαλύτερου επενδυτικού fund στον κόσμο. Ο εν λόγω λοιπόν κλήθηκε να εξηγήσει γιατί συντάσσεται με την περιβόητη «φορολόγηση των εκατομμυριούχων» και τις μεγαλύτερες κρατικές δαπάνες. Να ένα μέρος της απάντησής του: «Υπάρχουν τρία βασικά πράγματα που συμβαίνουν και που η τελευταία φορά που συνέβησαν ήταν την περίοδο του 1930 - 1945. Εκτός από την πανδημία, το πρώτο είναι τα μηδενικά επιτόκια και η δημιουργία τρομερών ποσών χρέους, που νομισματοποιήθηκαν (monetized) από την κεντρική τράπεζα, όπως και οι μεγάλες επιπλοκές για τις αγορές και το επίπεδο ζωής. Το δεύτερο είναι τα πολύ μεγάλα χάσματα ανάμεσα στον πλούτο, το εισόδημα και την πολιτική, που έχουν πολύ μεγάλες επιπτώσεις, και προκαλούν τον Πρόεδρο Μπάιντεν να έχει πολιτικές που μοιάζουν με του Προέδρου Ρούσβελτ, γιατί έχεις ένα κίνημα για την αναδιανομή του πλούτου και για να διορθώσει κάποιες από τις ανισορροπίες. Και το τρίτο μεγάλο πράγμα είναι η άνοδος μιας μεγάλης δύναμης που αμφισβητεί μια μεγάλη υπάρχουσα δύναμη, την άνοδο της Κίνας που αμφισβητεί τις ΗΠΑ και αλλάζει τη διεθνή τάξη πραγμάτων. Αν πάτε στην περίοδο 1930 - 1945, θα βρείτε τους ίδιους αυτούς παράγοντες. Αυτή η σημερινή δυναμική, όταν δεν έχεις αρκετά λεφτά να ξοδέψεις και έχεις ένα μεγάλο κενό πλούτου (wealth gap), προκαλεί σύγκρουση, εσωτερική σύγκρουση και την ανάγκη για πολλά λεφτά και πιστώσεις, για μεγάλες δαπάνες, και αυτό συμβαίνει τώρα».

... παρεξήγηση

Κι εμείς που νομίζαμε ότι το «νέο πράσινο Deal» που λιβανίζουν από το πρωί έως το βράδυ ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜέΡΑ25 και όλοι οι υπόλοιποι, δεν είχε να κάνει ούτε με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που δεν βρίσκουν διεξόδους, ούτε με τη νέα καπιταλιστική κρίση, ούτε με την αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ και συνολικά τις ανακατατάξεις στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τα τεράστια αδιέξοδα και αντιθέσεις που γεννάει το σάπιο σύστημα, αλλά... με την αγάπη για το περιβάλλον και το «σύστημα που έβαλε μυαλό κι άφησε πίσω του τις νεοφιλελεύθερες εμμονές»... Και δεν χρειάζεται βέβαια να θυμίσουμε ότι από το 1930 έως το 1945 που αναφέρει ο Dalio, μεσολάβησε ο Β' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος.

Ριζοσπάστης 

«Ρεπατζής» του κεφαλαίου, αναζητά «ευκαιρία πλήρους απασχόλησης»

 

 

Το δικαίωμα του ΣΥΡΙΖΑ για «δουλειά πλήρους απασχόλησης» για το κεφάλαιο, αντί του σημερινού «ρεπατζή» του, διεκδίκησε από τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ την Πέμπτη ο Αλ. Τσίπρας.

Κι έτσι, αφού με τις γνωστές σάλτσες περί «εμμονών» και «κολλητών» της κυβέρνησης επιχείρησε να κρύψει το πραγματικό περιεχόμενο του αντεργατικού εκτρώματος, την ένταση της εκμετάλλευσης που αποτελεί το «προαπαιτούμενο» της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, είπε ότι «αυτός ο κόσμος της εργασίας είναι που θα δώσει ρεπό διαρκείας πολύ σύντομα στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη (...). Και μια προοδευτική κυβέρνηση θα έρθει να ανατρέψει αυτές τις ρυθμίσεις του εργασιακού Μεσαίωνα».

Οι εργαζόμενοι τα έχουν βέβαια ξανακούσει αυτά, λίγο πριν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόσει τις αντεργατικές Οδηγίες της ΕΕ για 13ωρη δουλειά, για καθήλωση μισθών, τα χτυπήματα στο δικαίωμα της απεργίας, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα για το «επόμενο βήμα», το αντεργατικό τερατούργημα που φέρνει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ. Γι' αυτό «οδύρεται» η ΝΔ ότι το δικό του έργο συνεχίζει, κι εκείνοι καλούν τους εργαζόμενους να διαλέξουν τους «όρους» για τη δουλειά - λάστιχο.

Αλλη μια βρωμοδουλειά που κάνουν για το κεφάλαιο, μαζί με το κάλεσμά τους στους εργαζόμενους να κάτσουν στη γωνία και απλά να του δώσουν την ψήφο για να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη», εφαρμόζοντας την ίδια πολιτική.

Αβάντα σε κυβέρνηση και εργοδοσία

Πιο κυνικά απ' όλους άλλωστε το ομολόγησε ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κυρίτσης, που δυο μέρες πριν την απεργία, σε ένα «έπος» απεργοσπασίας και υπονόμευσης της μεγάλης μάχης που έδιναν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, έγραφε με βεβαιότητα κυβερνητικού εκπροσώπου πως «το εργασιακό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη μαθηματικά θα ψηφιστεί, όσο μαζική και αν είναι η απεργία». Και αφού νουθέτησε τους εργαζόμενους πως οι αγώνες τους δεν «πιάνουν μία», τους σύστησε για «φάρμακο» το «φαρμάκι»: «Πρέπει να στηρίξουν τις πολιτικές δυνάμεις που όχι μόνο θα αντιπαλέψουν, αλλά και που μπορούν να αλλάξουν αυτούς τους αντεργατικούς νόμους ως κυβερνητική πλειοψηφία»!

Αλλη μια ευθεία ομολογία ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ η αντίθεση στο νομοσχέδιο συμπυκνώνεται στη διεκδίκηση της κυβερνητικής καρέκλας, στην εξαπάτηση δηλαδή για ακόμα μια φορά των εργαζομένων για να ψηφίζει ύστερα «με έναν νόμο κι ένα άρθρο» νέα μνημόνια και αντεργατικά μέτρα, αφού «θα έχει τα χέρια δεμένα».

Αλλωστε, προκειμένου να μην υπάρξει καμία «παρεξήγηση» από την αστική τάξη για το πόσο εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ τα περί «ξηλώματος» του αντεργατικού πλαισίου, αλλά και προκειμένου να τονίσει την «επείγουσα» ανάγκη για «διακομματικά μέτωπα» που θα τον φέρουν στις κυβερνητικές καρέκλες μια ώρα αρχύτερα στο όνομα του να μην περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα, η «Αυγή» έσπευδε να ξεκαθαρίσει πως αν υπάρχει και κανείς που πιστεύει ότι «κάποια στιγμή θα φύγουν (ή θα τους διώξουν), θα έρθει ο επόμενος και θα τα πάρει πίσω επιστρέφοντάς μας στο 2019 (...) δυστυχώς δεν είναι έτσι. Ο αντεργατικός νόμος, η πανεπιστημιακή αστυνομία, η εκχώρηση του ΕΣΥ στους ιδιώτες (...) δημιουργούν νέα δεδομένα. Αρνητικά δεδομένα. Η επόμενη κυβέρνηση θα πατήσει σε λασπωμένο έδαφος (...) Ο ίδιος ο Μητσοτάκης φροντίζει να κάνει τις νεοφιλελέδικες μεταρρυθμίσεις του κάτι σαν μνημονιακή υποχρέωση της χώρας, καθώς συνδέει τη χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάπτυξης με τη διατήρηση και την πρόοδό τους. Πρακτικά, η επόμενη κυβέρνηση θα θέλει να ξηλώσει και δεν θα μπορεί - κλασική παγίδα που στήνει η Δεξιά και την έχουμε ξαναζήσει». Αλλά και την παγίδα των δήθεν «προοδευτικών» κυβερνήσεων, που «αναγκάζονται» να υλοποιήσουν την πολιτική του κεφαλαίου, την έχει ξαναζήσει και πληρώσει ακριβά ο λαός.

Πασχίζει να ανακάμψει το κεφάλαιο

Αλλωστε και μέσα στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε μια γερή πλάτη στην πολιτική αυτή που έχει ανάγκη το νομοσχέδιο - έκτρωμα.

Αφού πρώτα έριξε ένα γερό ξέπλυμα στην ΕΕ, που στα κιτάπια της μπορεί κανείς να βρει ένα προς ένα τα άρθρα του αντεργατικού νομοσχεδίου, παρουσιάζοντάς το περίπου ως «παρέκκλιση» από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αφού αναγόρευσε «συμμάχους» των εργαζομένων που «η ΝΔ αγνοεί» την Κομισιόν και τον Μπάιντεν, στο διά ταύτα κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι έτσι «καταδικάζει» την ανάκαμψη επειδή αυτή χρειάζεται «δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική συνοχή». Πρόβαλε δηλαδή τον εαυτό του ως τον πιο ικανό στην ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, δείχνοντας ότι στην πραγματικότητα δεν διαφωνεί στο «τι» πρέπει να γίνει από τη σκοπιά του κεφαλαίου, αλλά στο «πώς». Γι' αυτό άλλωστε ο πυρήνας του δικού του σχεδίου για την «πράσινη» και ψηφιακή ανάκαμψη δεν διαφέρει καθόλου απ' αυτόν της ΝΔ.

Από αυτήν την άποψη, δεν προκαλεί εντύπωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε την κυβέρνηση να αποσύρει τον «βασικό κορμό» του νομοσχεδίου και όχι να πεταχτεί στα σκουπίδια, όπως ζητάνε οι εργαζόμενοι, αναπαράγοντας τη «λογική» κυβέρνησης - εργατοπατέρων ότι το έκτρωμα περιέχει και θετικά στοιχεία, που το καθιστούν διαπραγματεύσιμο και ανοιχτό σε βελτιώσεις.

Κι όμως όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να τα παρουσιάσει σαν δήθεν «ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα (που) έχουν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ανεξαιρέτως, τα σωματεία εργαζομένων, συνδικάτα», παριστάνοντας τον «ηγέτη της αντιπολίτευσης» και του εργατικού κινήματος, που λιγουρεύεται «αντιδεξιά» μέτωπα.

Η αλήθεια είναι όμως ότι οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους δεν λένε «τα ίδια» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί αγωνίζονται για να μην περάσει το νομοσχέδιο έκτρωμα που τσακίζει τις ζωές τους, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «καίγεται» μόνο για τα ψηφαλάκια τους, για να ξαναγίνει κυβέρνηση. Τα συνδικάτα αγωνίζονται επίσης για την κατάργηση όλου του αντεργατικού πλαισίου, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο με σύγχρονα δικαιώματα, που σημαίνει κατάργηση και όλων των αντεργατικών νόμων που ψήφισε ή διατήρησε ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι για «διευθέτηση» της εκμετάλλευσης. Αρα καθόλου «τα ίδια» δεν λένε, όσο κι αν προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεπλυθεί στην κολυμβήθρα του αντεργατικού νομοσχεδίου της ΝΔ.

Γιατί όσα παραμύθια κι αν επιστρατεύσουν, τα κέρδη του κεφαλαίου δεν συμβιβάζονται με τις ανάγκες των εργαζομένων.

Οσο κι αν στηθούν «για τις φωτογραφίες» δίπλα στους εργαζόμενους, βρίσκονται στο ίδιο «κάδρο» με το κεφάλαιο, την κυβέρνηση, την ΕΕ.

Οι εργαζόμενοι δεν θα αφήσουν τον αγώνα τους να γίνει «χαλάκι» για να σκουπίζουν τα πόδια τους ΣΥΡΙΖΑίοι και λοιποί πριν μπουν στα σαλόνια της αστικής τάξης.

Ερευνα – ΗΠΑ: Οι δισεκατομμυριούχοι, απλώς, δεν πληρώνουν φόρους

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Διεθνη Κοινωνια Οικονομια Πολιτικη 12 Ιουνίου 2021

 

 

Ερευνα της ανεξάρτητης οργάνωσης ProPublica, με έδρα τη Νέα Υορκη, δείχνει ότι Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι κατάφεραν νομίμως να αποφύγουν τελείως την καταβολή φόρου εισοδήματος κάποιες χρονιές.

Ο Τζεφ Μπέζος και ο Ίλον Μασκ βρίσκονται στο βάθρο των τριών πιο πλούσιων ανδρών στον κόσμο και ανάμεσα σε αυτούς που κατάφεραν να μην πληρώσουν κανέναν ομοσπονδιακό φόρο. 

Σύμφωνα με την οργάνωση, ο επικεφαλής της Amazon Τζεφ Μπέζος δεν πλήρωσε ούτε cent σε φόρους τις χρονιές 2007 και το 2011, και ο επικεφαλής της Tesla Ίλον Μασκ δεν πλήρωσε το 2018.

Οπως αναφέρει η ProPublica αυτά συμβαίνουν απολύτως… νόμιμα, επομένως δεν πρόκειται για απάτη, αλλά για «φορολογική βελτιστοποίηση», δηλαδή φοροαποφυγή που που επιτρέπει την μείωση της φορολογίας με εντελώς νόμιμο τρόπο.

Η ProPublica αναφέρει, για παράδειγμα, ότι ο Τζεφ Μπέζος ζήτησε και πέτυχε να εξασφαλίσει έκπτωση φόρου 4.000 δολαρίων για τα παιδιά του το 2011, μια χρονιά κατά την οποία στην φορολογική του δήλωση εμφάνισε απώλειες σε επενδύσεις μεγαλύτερες από το ετήσιο εισόδημά του. Είναι ο ίδιος που τον περασμένο Απρίλιο εμφανίστηκε να υποστηρίζει την αύξηση της φορολογίας που επιδιώκει να υιοθετηθεί ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν για να χρηματοδοτήσει το σχέδιο επενδύσεών του στις υποδομές…

Οι επιχειρηματίες Μάικλ Μπλούμπεργκ και Καρλ Άικαν, όπως και ο Τζορτζ Σόρος, κατάφεραν επίσης να μην πληρώσουν κανέναν ομοσπονδιακό φόρο κάποιες χρονιές, σύμφωνα με την έρευνα αυτή.

Η ProPublica ανέπτυξε επίσης κατά την έρευνά της έναν «πραγματικό φορολογικό συντελεστή», δηλαδή το ποσοστό φορολογίας που κατέβαλε κάθε εκατομμυριούχος σε σύγκριση με την αύξηση του πλούτου του, ενώ ο επίσημος φορολογικός συντελεστής δεν μετράται με αυτόν τον τρόπο.

Αυτός δείχνει ένα αμελητέο επίπεδο, για παράδειγμα 0,10% για τον Γουόρεν Μπάφετ ανάμεσα στο 2014 και το 2018, βάσει της έκρηξης του πλούτου του χάρη στην άνοδο των τιμών των μετοχών.

Για να καταλήξει στα συμπεράσματα αυτά, η οργάνωση σημειώνει ότι εξασφάλισε χιλιάδες δηλώσεις πλούσιων Αμερικανών στην ομοσπονδιακή φορολογική υπηρεσία, την IRS, για περίοδο μεγαλύτερη των 15 ετών.

«Αν τις βάλεις στη σειρά, καταρρίπτουν από τα θεμέλια τον μύθο του αμερικανικού φορολογικού συστήματος: ότι όλος ο κόσμος πληρώνει το δίκαιο μερίδιό του και ότι οι πιο πλούσιοι πληρώνουν το μεγαλύτερο μέρος», επισημαίνουν οι συντάκτες των πορισμάτων της έρευνας.

Οι ομάδες των Τζεφ Μπέζος, Ίλον Μασκ, Μάικλ Μπλούμπεργκ, Καρλ Άικαν και Τζορτζ Σόρος δεν έχουν μέχρι στιγμής ανταποκριθεί σε αίτημα του AFP να σχολιάσουν σχετικά.

Απαντώντας ωστόσο στην ProPublica, εκπρόσωπος του Σόρος επικαλέστηκε απώλειες σε επενδύσεις μεταξύ του 2016 και του 2018 για να αιτιολογήσει την απουσία ομοσπονδιακού φόρου. Οι Μπλούμπεργκ και Άικαν δήλωσαν παράλληλα ότι απαλλάχθηκαν από τους φόρους που έπρεπε να καταβάλλουν.

Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι η αποκάλυψη των ιδιωτικών αυτών εγγράφων είναι παράνομη και ότι θα ερευνήσει, μαζί με άλλες αρχές, τις διαρροές αυτές.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ,AFP

Αναρτήθηκε από Δραση στο Ωραιοκαστρο 

«Ενώθηκα ξανά με το μεγάλο κόκκινο ποτάμι»

 

Πέρασαν τόσο γρήγορα 4 μήνες από τον πρόωρο χαμό του συντρόφου, αγωνιστή ΜΑΝΟΥ ΔΟΥΚΑ.

Ο Μάνος έφυγε στα 63 του έτη μετά από σύντομη αλλά παλικαρίσια μάχη με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μόλυβο της Λέσβου, ήταν γιος του κομμουνιστή δήμαρχου Κώστα Δούκα.

Από μικρός εντάχθηκε στους μαθητικούς αγώνες και οργανώθηκε στην ΚΝΕ. Ως στέλεχος της ΚΝΕ ανέπτυξε πλούσια δράση στο φοιτητικό κίνημα. Αργότερα, ως εκπαιδευτικός, υπηρέτησε το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και συνέβαλε στον αγώνα για το σχολείο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Αν και στην περίοδο της αντεπανάστασης και της κρίσης στο Κόμμα πέρασε με τον ΣΥΝ, γρήγορα ξαναβρήκε το δρόμο του με το ΚΚΕ, αφού ο Μάνος διατηρούσε το πνεύμα ανησυχίας για την υπόθεση της εργατικής τάξης.

Στην περίοδο των μεγάλων αντιπολεμικών κινητοποιήσεων, έχοντας βγάλει συμπεράσματα, βρέθηκε πάλι στο πλευρό του ΚΚΕ. Έλεγε πάντα «ενώθηκα ξανά με το μεγάλο κόκκινο ποτάμι». Από τότε μέχρι και το τέλος της ζωής του, με πίστη, αισιοδοξία, αυθορμητισμό, αγωνιστική ανησυχία, στάθηκε οριστικά στο πλευρό του ΚΚΕ.

Ακούραστος αγωνιστής για τη διάδοση του «Ριζοσπάστη», πήγαινε σε καφενεία, πλατείες, ειδικά στα χωριά της Λέσβου που τα είχε «οργώσει». Έπιανε κουβέντα με κάθε άνθρωπο του μεροκάματου, μιλούσε με πάθος για το Κόμμα, την επανάσταση. Ο Μάνος διάβαζε πάντα τις επεξεργασίες του Κόμματος, είχε καθημερινό όπλο του τον «Ριζοσπάστη», ακόμα και στις δύσκολες μέρες που πέρασε στο νοσοκομείο.

Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν τα τελευταία χρόνια, ο Μάνος παρέμεινε ακούραστος, διαθέσιμος να συμβάλλει σε όλες τις μάχες του ΚΚΕ. Ολη αυτήν την προσυνεδριακή περίοδο του Κόμματος θα αγωνιούσε πάντα με πνεύμα επαναστατικό για την έναρξη των διαδικασιών, την εκτίμηση, τη συζήτηση των συμπερασμάτων, την κατάληξη των αποφάσεων του 21ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.

Η ΚΟΒ Μεταμόρφωσης προσφέρει στη μνήμη του 200 ευρώ στο ΚΚΕ.

Φίλοι και σύντροφοι του Μάνου προσφέρουν στη μνήμη του 200 ευρώ στο ΚΚΕ μπροστά στην έναρξη των εργασιών του 21ου Συνεδρίου του Κόμματος.

Η οικογένεια του Μάνου μας, προσφέρει στη μνήμη του, 200 ευρώ στο ΚΚΕ, το κόμμα που υπηρέτησε πιστά, σχεδόν 5 δεκαετίες, ακόμα και όταν η υγεία του το έκανε σχεδόν αδύνατο.

«Γιατί φοβούνται τη δύναμη των εργαζομένων!»

 

 – Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Άρθρο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, δημοσιεύεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που κυκλοφορεί σήμερα. Το άρθρο έχει ως εξής:

Όταν ομολογούν τους φόβους τους

Μαζί με τις ανατροπές του αιώνα και το “ξεχείλωμα” του εργάσιμου χρόνου, το νομοσχέδιο-τερατούργημα της ΝΔ επιχειρεί ένα βαρύ πλήγμα στη συνδικαλιστική δράση και το απεργιακό δικαίωμα, επεκτείνοντας προηγούμενους νόμους, ιδιαίτερα το νόμο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην ουσία επιδιώκουν να βάλουν νέα εμπόδια στην πάλη του εργατικού κινήματος, φωτογραφίζοντας τα ταξικά σωματεία, επιδιώκουν να μετατρέψουν την απεργία σε μια συμβολική πράξη, επιστρατεύοντας ακόμα και το ηλεκτρονικό φακέλωμα, διώξεις συνδικαλιστών κλπ.

Τίθεται επομένως το ερώτημα: Αν ο οργανωμένος συλλογικός αγώνας των εργαζομένων είναι κάτι “ξεπερασμένο” ή “αναποτελεσματικό”, όπως ισχυρίζονται διάφοροι από όλο το φάσμα των αστικών κομμάτων, γιατί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο επιδιώκουν να τον “βάλουν στο γύψο”; Και μάλιστα σε μία περίοδο που το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα δεν διανύει και την καλύτερή του φάση, εξαιτίας κυρίως της χρόνιας, διαλυτικής δράσης του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού…

Η απάντηση είναι αυτονόητη: Γιατί φοβούνται τη δύναμη των εργαζομένων! Οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου αποτελούν την επίσημη ομολογία αυτού του φόβου! Φοβούνται ένα κίνημα που οργανώνει την πάλη των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, ένα κίνημα χειραφετημένο από τη στρατηγική του κεφαλαίου, που δεν θα γίνεται σκαλοπάτι για να “ανεβοκατεβαίνουν” κυβερνήσεις, αλλά θα συγκρούεται με το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα, διεκδικώντας την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Σε αυτήν την κατεύθυνση δρα το ΚΚΕ, δίνοντας όλες του τις δυνάμεις, αναδεικνύοντας πως σήμερα “πρόοδος” είναι η μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και όχι οι συνθήκες δουλειάς του 1920. Οι μάχες της περιόδου είναι μία σπουδαία παρακαταθήκη για να πεταχτεί στον “κάλαθο των αχρήστων” το αντεργατικό τερατούργημα, να μπουν οι βάσεις μιας πραγματικής εργατικής – λαϊκής συνολικής αντεπίθεσης.

Η «Αρι­στε­ρά» του μπά­φου

 

 Οι πρό­σφα­τες αθλιό­τη­τες που εκ­στό­μι­σε σε συ­νε­ντεύ­ξεις
του ο σύμ­βου­λος του Αλ. Τσί­πρα και στέ­λε­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κ. Κα­ρα­νί­κας απο­τε­λούν αντα­νά­κλα­ση της ιδε­ο­λο­γι­κής και πο­λι­τι­κής ιδιο­συ­γκρα­σί­ας της «Αρι­στε­ράς» που εκ­προ­σω­πεί.

Πρό­κει­ται για εκεί­νη την «Αρι­στε­ρά» η οποία ανέ­κα­θεν επι­θυ­μού­σε έναν λαό «ναρ­κω­μέ­νο» από τις αυ­τα­πά­τες της δια­χεί­ρι­σης του συ­στή­μα­τος. Μια νε­ο­λαία που, αντί να αγω­νί­ζε­ται ενά­ντια στην υπάρ­χου­σα βαρ­βα­ρό­τη­τα και εκ­με­τάλ­λευ­ση, να ανα­ζη­τά διέ­ξο­δο από την ατο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στις ψευ­δαι­σθή­σεις των ου­σιών.

Η «Αρι­στε­ρά» του Κα­ρα­νί­κα έχει φρο­ντί­σει εδώ και δε­κα­ε­τί­ες να λει­τουρ­γεί ως το «όπιο» της ερ­γα­τι­κής τάξης. Στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ’90 την «πό­τι­ζε» με τις αυ­τα­πά­τες ενός υπο­τι­θέ­με­νου κα­λύ­τε­ρου κό­σμου που θα ανα­δύ­ο­νταν από τις αντε­πα­να­στα­τι­κές ανα­τρο­πές στις σο­σια­λι­στι­κές χώρες ενώ, ταυ­τό­χρο­να, υπερ­ψή­φι­ζε την Συν­θή­κη του Μά­α­στρι­χτ συμ­με­τέ­χο­ντας – από κοι­νού με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – στην θε­με­λί­ω­ση του ευ­ρω­ε­νω­σια­κού τε­ρα­τουρ­γή­μα­τος.

Όταν ενέ­σκη­ψε η κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση, η ίδια «Αρι­στε­ρά» λει­τούρ­γη­σε και πάλι ως το μακρύ χέρι του συ­στή­μα­τος, φρο­ντί­ζο­ντας να κάνει την δου­λειά που αδυ­να­τού­σαν να φέ­ρουν σε πέρας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο εγκλώ­βι­σε – και στην συ­νέ­χεια διο­χέ­τευ­σε – την δί­καιη αγα­νά­κτη­ση με­γά­λου τμή­μα­τος του λαού σε ακίν­δυ­να για την αστι­κή τάξη μο­νο­πά­τια, αλλά εμπό­τι­σε χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους και νέους με το «χασίς» της «κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς». Τα έργα και οι ημέ­ρες της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι γνω­στά.

Το θέμα των ναρ­κω­τι­κών, πέραν της επι­στη­μο­νι­κής του βάσης, είναι βαθιά πο­λι­τι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό. Η «σκλα­βιά» της μα­στού­ρας και της εξάρ­τη­σης είναι άμεσα συν­δε­δε­μέ­νη με την αλ­λο­τρί­ω­ση του σύγ­χρο­νου αν­θρώ­που. Τι πιο βο­λι­κό για την άρ­χου­σα τάξη από μια νε­ο­λαία με «ναρ­κω­μέ­νη» σκέψη, με ζωή σε «κα­τα­στο­λή», έρ­μαιο και βορά στα νύχια της εκ­με­τάλ­λευ­σης και της χει­ρα­γώ­γη­σης.

Η πο­λι­τι­κή κα­τα­δί­κη της, από τους ερ­γα­ζό­με­νους, τα λαϊκά στρώ­μα­τα, τη νε­ο­λαία, είναι το λι­γό­τε­ρο που αρ­μό­ζει στην «Αρι­στε­ρά» του μπά­φου.

Νίκος Μότ­τας

Ενα «περίεργο» Ευρωπαϊκό, πολλοί επικίνδυνοι πειραματισμοί, ακόμα περισσότερα κέρδη

Στη μείωση της χασούρας από την περσινή αναβολή ευελπιστεί η UEFA

Με καθυστέρηση ενός χρόνου, το πρώτο σφύριγμα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου ακούστηκε την Παρασκευή 11 Ιούνη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης, με τον αγώνα Ιταλίας - Τουρκίας για τον 1ο όμιλο και τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους να λαχταρούν να δουν καλή μπάλα. Εστω και κόντρα στα «προγνωστικά», με τους παίκτες να «σέρνονται» μετά από μια - κοντά - διπλή σεζόν, και με την ατμόσφαιρα - ελέω πανδημίας - να θυμίζει κάτι από... θάλαμο νοσοκομείου.

Ας όψονται τα συμφέροντα και τα κέρδη που παίζονται γύρω από τη διοργάνωση (χορηγίες, διαφημίσεις, πίεση από εταιρείες στοιχημάτων κ.λπ.), που δεν σήκωναν άλλη αναβολή.

Το Euro 2020 που γίνεται το 2021

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα ιδιόμορφο Ευρωπαϊκό, όπως δείχνει και η διατήρηση της περσινής του ονομασίας, «Euro 2020», και μάλιστα διατηρώντας την πρωτοτυπία που είχε αρχικά αποφασιστεί, αφού λόγω του επετειακού χαρακτήρα της διοργάνωσης - που το 2020 συμπλήρωσε 60 χρόνια - οι αγώνες θα διεξαχθούν σε 11 ευρωπαϊκές χώρες και όχι σε μία ή δύο όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Με την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου να ευελπιστεί - έστω και υπό τις ειδικές συνθήκες που επιβάλλει η κατάσταση με την πανδημία και με καθυστέρηση 12 μηνών - να σώσει το κορυφαίο προϊόν της σε επίπεδο Εθνικών ομάδων, αλλά και τα κέρδη που συσχετίζονται με αυτό.

Γιατί μπορεί επίσημα η UEFA να ανακοίνωσε πως αυτό έγινε για να διατηρηθεί ο επετειακός χαρακτήρας της διοργάνωσης και ως «υπενθύμιση για το πώς όλη η ποδοσφαιρική οικογένεια θα συσπειρωθεί για να αντεπεξέλθει στις συνθήκες της πανδημίας και τις δύσκολες στιγμές που η Ευρώπη και ο κόσμος περνούν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο» - αν και δεν έδειξε την ίδια «ευαισθησία» για την απληρωσιά και τα τεράστια προβλήματα χιλιάδων αθλητών, προπονητών και των οικογενειών τους αυτόν τον έναν χρόνο - στην πραγματικότητα όμως είναι κοινό μυστικό ότι αυτό έγινε με γνώμονα τις χορηγικές συμφωνίες τεράστιων ποσών που είχαν επιτευχθεί πολύ πριν το 2020 με τις πολυεθνικές.

Μέχρι την ανακοίνωση της αναβολής - περίπου τον Απρίλη του 2020 - η UEFA είχε ήδη αντλήσει σημαντικούς πόρους από τις συμφωνίες για τη διοργάνωση αλλά και από την πώληση προϊόντων με το συγκεκριμένο «brand name», με τη διαδικασία παραγωγής μάλιστα να μη διακόπτεται. Ετσι η οποιαδήποτε αλλαγή ονομασίας - έστω κι αν επρόκειτο για τη χρονιά - θα ισοδυναμούσε με μεγάλη οικονομική χασούρα τόσο για την ίδια την UEFA όσο και για τους χορηγούς. Δείγμα κι αυτό των παιχνιδιών κέρδους που παίζονται στο έδαφος του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου.

Επικίνδυνοι πειραματισμοί με τους φιλάθλους...

«Μια κάποια λύση» έπρεπε όμως να βρεθεί και στο πλέον σημαντικό κομμάτι για τα κέρδη της διοργάνωσης, αυτό της παρουσίας των φιλάθλων, που - μαζί με τα τηλεοπτικά και λοιπά συμβόλαια - λειτουργούν ως η κινητήρια δύναμη στον «μύλο» των κερδών του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου.

Οι προσδοκίες των διοικούντων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου για γεμάτα γήπεδα και μετακινήσεις φιλάθλων από χώρα σε χώρα δεν ευδοκίμησαν, λόγω και της γενικότερης κατάστασης με την πανδημία. Η λύση τελικά βρέθηκε με... πειραματισμούς και τα σχέδια να περιλαμβάνουν την παρουσία συγκεκριμένου αριθμού φιλάθλων στα 11 γήπεδα της διοργάνωσης.

Αυτό προέκυψε κατόπιν ειδικών συμφωνιών της UEFA με τις κυβερνήσεις των ισάριθμων διοργανωτριών χωρών, προκειμένου να παρακαμφθεί το υγειονομικό πρωτόκολλο που ίσχυε σε κάθε χώρα, σε άλλη μια επιβεβαίωση ότι αυτά δεν καθορίζονται με «καθαρά επιστημονικά κριτήρια» και κριτήριο την υγεία των λαών, όπως λένε οι κυβερνήσεις, και η ελληνική, αλλά με κριτήριο, σε όλα τα «γήπεδα», τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.

Εξάλλου, χαρακτηριστικό είναι και το πώς λύθηκαν «με συνοπτικές διαδικασίες» και τα όποια προβλήματα, όπως π.χ. συνέβη στην περίπτωση του Μπιλμπάο, όπου η τοπική κυβέρνηση της Χώρας των Βάσκων δεν επέτρεψε την παρουσία φιλάθλων, με αποτέλεσμα η UEFA να προχωρήσει σε αλλαγή έδρας και να ορίσει τη Σεβίλλη, ενώ σε μια αντίστοιχη περίπτωση διαφωνίας με την ιρλανδική κυβέρνηση, οι αγώνες της φάσης των ομίλων που επρόκειτο να διεξαχθούν στο Δουβλίνο μεταφέρθηκαν τελικά στο Λονδίνο, που αρχικά είχε οριστεί μόνο για τη διεξαγωγή των ημιτελικών, του τελικού και του μικρού τελικού. Ενώ μόλις την τελευταία στιγμή επιτεύχθηκε συμφωνία με τους αρμοδίους της Γερμανίας σχετικά με τον αριθμό φιλάθλων που θα υπάρχουν στο στάδιο «Alianz Arena» του Μονάχου.

...και τους αθλητές

Η «μπάλα» παίρνει φυσικά και τους αθλητές. Ο προβληματισμός εστιάζεται σε δύο τομείς: Τον κίνδυνο ύπαρξης θετικών κρουσμάτων και την υπερβολική κούραση των παικτών.

Ηδη λίγο πριν την έναρξη, Ισπανία και Σουηδία ήταν δύο από τις Εθνικές ομάδες που χτυπήθηκαν από κρούσματα κορονοϊού, προκαλώντας αναστάτωση τόσο στις ίδιες όσο και στους προσεχείς αντιπάλους τους στη διοργάνωση. Ενώ δεν ήταν λίγα τα μέλη των εθνικών αποστολών που κατηγόρησαν τη διοργανώτρια UEFA για έλλειψη γενικότερου σχεδίου προστασίας των μελών των ομάδων της διοργάνωσης. Την κατηγόρησαν επίσης για την επιμονή της στην πραγματοποίηση της διοργάνωσης σε 11 διαφορετικές χώρες αντί για την επιλογή ενός σχεδίου τύπου «φούσκας» και την πραγματοποίηση των αγώνων σε συγκεκριμένα στάδια. Κάτι που σαφώς θα είχε λιγότερο ρίσκο ...αλλά και μικρότερη προοπτική για περισσότερα κέρδη για τους διοργανωτές.

Σοβαροί προβληματισμοί όμως επικρατούν και για την κατάσταση στην οποία θα βρεθούν οι περισσότεροι διεθνείς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι στα γήπεδα της διοργάνωσης θα συμπληρώσουν έναν χρόνο συνεχόμενης ενεργού δράσης, με ελάχιστα διαστήματα διακοπής. Σημειωτέον, μετά το περσινό παγκόσμιο lockdown (και) στον αθλητισμό, η UEFA και οι περισσότερες ευρωπαϊκές Λίγκες, προκειμένου να αντισταθμίσουν τη χασούρα της διακοπής του Μάρτη του 2020, αποφάσισαν πριν την έναρξη της νέας αγωνιστικής σεζόν τη συνέχιση και ολοκλήρωση των διοργανώσεων που είχαν διακοπεί.

Ετσι, σύμφωνα και με δηλώσεις των ειδικών των ομάδων, ο κίνδυνος για σοβαρούς τραυματισμούς είναι ιδιαίτερα αυξημένος για τους ποδοσφαιριστές στο φετινό Euro. Mε τους τελευταίους, φυσικά, δεμένους με τα «χρυσά συμβόλαια» των πολυεθνικών, να καλούνται να ξεπεράσουν την κούραση και να βρεθούν στις επάλξεις της ...παράστασης των κερδών.

Θανάσης Παφίλης – “Απολίθωμα είστε εσείς και το σύστημα σας”

 

 (VIDEO)

Μπορεί τα αστικά κόμματα να ξημεροβραδιάζονται με την καραμέλα για το “ξύλινο” και “οπισθοδρομικό” ΚΚΕ, η παρέμβαση του Θανάση Παφίλη στη βουλή για το προωθούμενο εργασιακό έκτρωμα θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση, για το τι είναι προοδευτικό και τι “απολιθωμένο” σήμερα. Ανάμεσα σε άλλα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος σημείωσε πως:

Ένα ερώτημα θα σας βάλω. Κανένα άλλο. Ποιος είναι προοδευτικός, αυτός που λέει πως έναν αιώνα μετά, με απίστευτη εξέλιξη της επιστήμης, της τεχνολογίας, της παραγωγικότητας της εργασίας, οι εργαζόμενοι πρέπει να δουλεύουν λιγότερο, να πληρώνονται περισσότερο και να έχουν περισσότερο κοινωνικό χρόνο, όπως λέει το ΚΚΕ, ή εσείς που λέτε να δουλέψει 18 ώρες για να πάρει 4 μέρες ρεπό. Τις δυο θα είναι οφ τελείως. Θα γυρνάει στο σπίτι του πτώμα. Ποια παιδιά θα δει; Ξέρετε πού ζείτε; […] Τι του λέτε; Πέθανε 4 μέρες – που μπορεί να είναι 4 εβδομάδες, για να πάρεις πέντε μέρες ρεπό.” Πρόσθεσε επίσης πως στις συνέπειες των υπερωριών αναφέρεται και ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας, που φυσικά δεν ελέγχεται από το ΚΚΕ. Κατέληξε αιχμηρά λέγοντας πως “Απολίθωμα είστε εσείς και το σύστημά σας”.

Ολόκληρη την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί: