Είσαι τσικό! Θα έπρεπε να ντρέπεστε! – Ο Λαμπρούλης απαντά στις αθλιότητες του Μαραβέγια για τα νοσοκομεία

 

Η κυβέρνηση έχει αφήσει ήδη πίσω τα υποκριτικά χειροκροτήματα και επιχειρεί ανοιχτά πλέον να ρίξει στους γιατρούς την ευθύνη για τη δική της πολιτική και τις τραγικές ελλείψεις των δημόσιων νοσοκομείων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι αθλιότητες του Μαραβέγια στην Επιτροπή της Βουλής, όπου διάβασε ένα μήνυμα συμπολίτισσάς του, που νόσησε από τον κορονοϊό, νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο του Βόλου και -αφού έδωσε τα εύσημα στους υγειονομικούς- περιέγραψε τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στην παθολογική κλινική.

Η ομάδα που νοσηλεύει τους ασθενείς covid στην εντατική είναι μοναδική. Τους αξίζουν συγχαρητήρια γιατρούς και νοσηλευτές, μέχρι τον τελευταίο. Οι γιατροί των παθολογικών είναι πανάξιοι, δεν έχω παράπονο. Όμως πρέπει να δοθεί προσοχή στη νοσηλεία.

Δεν υπάρχουν σεντόνια, τα κρεβάτια άθλια, τα μπάνια κατεστραμμένα, λείπουν σπιράλ από τα ντουζ, τρέχουν καζανάκια, νερά από το ταβάνι, το πέρασμα από την παθολογική κλινική ήταν ένα μαρτύριο.

Τι κατάλαβε από όλα αυτά ο Μαραβέγιας;

Ότι “η κακή νοσηλευτική υπηρεσία μπορεί να παίξει ρόλο ακόμα και στην επιβίωση”. Ότι “αν κάνεις ώρες ατελείωτες να επισκεφτείς ασθενή, δεν ξέρεις αν συνεχίζει να έχει οξυγόνο ή όχι”. Αναρωτήθηκε ειρωνικά αν “για τα καζανάκια που τρέχουν, φταίνε μήπως οι υπουργοί;” και συμπλήρωσε πως στην τελική “τα νοσοκομεία έχουν υπηρεσίες και διοικήσεις”. Για να φτάσει στο τελικό συμπέρασμα.

Αυτό που λείπει είναι η αξιολόγηση και πολλές φορές έχουμε επισημάνει να χρησιμοποιούνται ακόμα και ερωτηματολόγια, για να αξιολογούνται οι υπηρεσίες, πρωτίστως από τους χρήστες των ίδιων των υπηρεσιών, δηλαδή τους ασθενείς.

Δείτε το βίντεο με την παρέμβασή του…

Οι αθλιότητες του Μαραβέγια έλαβαν άμεση απάντηση από τον Γ. Λαμπρούλη, τον βουλευτή του ΚΚΕ, που πήρε τον λόγο στη συνέχεια.

Θεωρώ απαράδεκτα και προκλητικά, απέναντι στους υγειονομικούς που έδωσαν τον εαυτό τους και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους, όσα ειπώθηκαν από τον κ. Μαραβέγια, προσπαθώντας να φορτώσει στους εργαζόμενους τα τεράστια προβλήματα των νοσοκομείων.

Η κυρία περιγράφει μια κατάσταση, δεν απαγγέλλει κατηγορίες σαν εισαγγελέας, όπως κάνετε εσείς. Είστε από το Βόλο, με ένα νοσοκομείο με τεράστια προβλήματα και μυρωδιά δεν πήρατε. Θα πρέπει οι συνάδελφοι, αν μην τι άλλο και ο λαός του Βόλου να σας καταδικάσει, απέναντι σε αυτές τις προκλητικότατες, απαράδεκτες και ανεύθυνες δηλώσεις που κάνατε.

Στη συνέχεια, ακούστηκε μάλιστα στο μικρόφωνο να λέει:

Άσε με είσαι τσικό…

Και στη συνέχεια να προσθέτει:

Με μεθοδικότητα προσπαθήσατε να ξεπλύνετε την πολιτική της κυβέρνησή σας. Θα έπρεπε να ντρέπεστε και μόνο. Ντροπή!

Απορρίπτεται!

 

 

 

Κατηγοριοποίηση σχολείων και μαθητών, ένταση των ταξικών φραγμών, παραπέρα μορφωτική υποβάθμιση και ασφυκτικό έλεγχο σε καθηγητές και δασκάλους για την υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής, που θα έχει για «αξιολογητή» το κεφάλαιο και τις ανάγκες του. Αυτά φέρνει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, που παρουσιάστηκε προχτές στο υπουργικό συμβούλιο.

Γι' αυτό πρέπει να απορριφθεί όχι μόνο από τους εκπαιδευτικούς, που με συντριπτικά ποσοστά έστειλαν στον κάλαθο των αχρήστων την πρώτη φάση της λεγόμενης «αυτοαξιολόγησης», αλλά και από τους μαθητές, που θα δουν τα μορφωτικά τους δικαιώματα να συρρικνώνονται κι άλλο, τους φραγμούς να γιγαντώνονται. Και βέβαια από τους γονείς, που στις πλάτες και στις τσέπες τους θα πέσει το βάρος της μεγαλύτερης «αυτονόμησης» των σχολείων.

Σε αντίθεση με όσα λέει η κυβέρνηση, κάνοντας το μαύρο άσπρο, το σχολείο που σχεδιάζουν όχι μόνο δεν διορθώνει τις «παθογένειες» και τα αδιέξοδα που οι ίδιοι έφτιαξαν με την πολιτική τους όλα αυτά τα χρόνια, αλλά τις ενισχύει και τις βαθαίνει, υπονομεύοντας παραπέρα την ανάγκη για υψηλού επιπέδου μόρφωση, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για όλους.

Πίσω από την «αποκέντρωση» και την «αυτονομία» κρύβεται η υποχρηματοδότηση που θα μεγαλώνει, το σχολείο που «αξιοποιεί» - παραχωρεί τις υποδομές του στους επιχειρηματίες για να «εξοικονομεί» πόρους, η μεγαλύτερη «απαλλαγή» του κράτους από την υποχρέωση της χρηματοδότησης, της στελέχωσης, της επιμόρφωσης.

Αυτό επιβεβαιώνουν οι συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα σχολείων που προχωράνε αυτή την περίοδο, αλλά και τα χιλιάδες κενά των εκπαιδευτικών που διατηρούνται. Αυτό επιβεβαιώνει όμως και η αποστροφή του πρωθυπουργού ότι «ήρθε η ώρα να απεγκλωβιστεί από το υπουργείο η Εκπαίδευση».

Η αυτονομημένη - αποκεντρωμένη σχολική μονάδα έχει ανάγκη από διευθυντές - manager, που θα αναζητούν χρηματοδοτήσεις και χορηγούς. Γι' αυτό το νομοσχέδιο περιλαμβάνει συγκεκριμένες ρυθμίσεις για τις «δομές εκπαίδευσης» και την επιλογή στελεχών, για την ταχύτερη επιβολή αυτού του «μοντέλου» και τον αυστηρό έλεγχο από όλη τη διοικητική κλίμακα.

Καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν και τα περί «αναβάθμισης του μαθήματος» και «ουσιαστικής μόρφωσης» που τάχα θα φέρουν οι αλλαγές. Το σχολείο των εφήμερων δεξιοτήτων, που έχουν κάθε φορά ανάγκη οι όμιλοι, όχι μόνο δεν είναι το «αντίπαλο δέος» του αποκρουστικού σημερινού σχολείου - εξεταστικού κέντρου, αλλά η άλλη όψη του.

Είναι το σχολείο της αμορφωσιάς, στον αντίποδα της ολόπλευρης μόρφωσης, που θα βοηθά τους νέους να ερμηνεύσουν την κίνηση της φύσης και της κοινωνίας, όπως επιτάσσουν οι σύγχρονες ανάγκες για το σχολείο του 21ου αιώνα.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι εξαγγελίες για το «πολλαπλό βιβλίο», που ανοίγει επικίνδυνους δρόμους για τη διαφοροποίηση του περιεχομένου της Εκπαίδευσης, αντί για σύγχρονα, ενιαία και παιδαγωγικά τεκμηριωμένα εκπαιδευτικά προγράμματα.

Απ' αυτήν τη σκοπιά, είναι προκλητικοί οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης ότι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών έχει στόχο να βελτιώσει το έργο τους. Σε ποιους απευθύνεται; Στους εκπαιδευτικούς που γυρνάνε για χρόνια με μια βαλίτσα στο χέρι όλη τη χώρα, αλλά θα ελέγχονται για το κατά πόσο κυνηγάνε κι εφαρμόζουν τις σύγχρονες αντιπαιδαγωγικές θεωρίες, τις δεξιότητες αντί της ολοκληρωμένης γνώσης...

Και μάλιστα, με την απειλή της απόλυσης, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι γνωστοί «λαγοί» των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό το αποκρουστικό σχολείο βαφτίζει η κυβέρνηση «σύγχρονο» και «καινοτόμο».

Αυτό το σχολείο το ξέρει καλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που ανακαλύπτει τώρα «επιστροφή στον επιθεωρητισμό», κάνοντας πως δεν ξέρει ότι η «αυτονομία» είναι στρατηγικός στόχος της ΕΕ και του ΟΟΣΑ και ότι αποτελεί θεμελιώδες κεφάλαιο στην έκθεση αξιολόγησης του εκπαιδευτικού συστήματος, που ο ίδιος κάλεσε ως κυβέρνηση τον ΟΟΣΑ να συντάξει για τη χώρα μας. Οσο για την αξιολόγηση που φέρνει η ΝΔ για τους εκπαιδευτικούς, πάνω στους δικούς του νόμους, και συγκεκριμένα του Κ. Γαβρόγλου, χτίστηκε κι αυτή.

Οι μαθητές, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, συνολικά ο λαός, πρέπει γρήγορα να βρεθούν σε θέσεις μάχης. Να αντιπαλέψουν, να βάλουν φραγμό σε αυτές τις μεθοδεύσεις. Να περάσουν στην αντεπίθεση για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Αποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 25 Ιούνη 2021

Συντριπτική καταδίκη του εμπάργκο των ΗΠΑ στην Κούβα από τη ΓΣ του ΟΗΕ

 

Για άλλη μια φορά η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με συντριπτική πλειοψηφία ενέκρινε το ψήφισμα που κατέθεσε η κουβανική κυβέρνηση για την «αναγκαιότητα τερματισμού του οικονομικού, εμπορικού και χρηματοοικονομικού αποκλεισμού των ΗΠΑ κατά της Κούβας».

Στη σχετική ψηφοφορία 184 χώρες ψήφισαν υπέρ.

Μόνο δύο χώρες, οι ίδιες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, ψήφισαν κατά, ενώ 3 απείχαν (Κολομβία, Ουκρανία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα).

Το ψήφισμα έχει κατατεθεί έως τώρα 28 φορές, από το 1992 και στηρίζεται με μεγάλες πλειοψηφίες που καταδικάζουν τον απαράδεκτο αποκλεισμό.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Κούβας, Μπρούνο Ροντρίγκες Παρίγια, στην ομιλία του υπογράμμισε ότι η ζημιά που έχει προκληθεί στη χώρα ξεπερνάει τα 145 δισ. δολάρια και μόνο το χρόνο που τρέχει φτάνει τα 5 δισ., αφού οι ΗΠΑ αξιοποίησαν την πανδημία, όπως είπε, «στον ασύμβατο πόλεμο ενάντια στην Κουβανική Επανάσταση». Σημείωσε ότι τα περισσότερα από τα 240 πρόσθετα μέτρα που προώθησε η κυβέρνηση Τραμπ αποσκοπούν να θέσουν εμπόδια στη ροή εμβασμάτων σε κουβανικές οικογένειες, όπως και στον τομέα της λεγόμενης αυτοαπασχόλησης που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια. Σημείωσε ότι στον τομέα της Υγείας τα μέτρα του αποκλεισμού δυσκολεύουν την πρόσβαση σε τεχνολογίες, θεραπείες και φάρμακα από εταιρείες των ΗΠΑ.

Σε δηλώσεις του ο Πρόεδρος της Κούβας και Α’ Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚ Κούβας, Μιγκέλ Ντιάζ – Κανέλ Βερμούδες, όταν έγινε γνωστό το αποτέλεσμα, σημείωσε: «Έτσι αντιδρά ο κόσμος στο κουβανικό αίτημα. Είναι ήδη 28 χρόνια παγκόσμιας απόρριψης του αποκλεισμού. Όσοι το στηρίζουν δεν έχουν επιχειρήματα, όσοι στέκονται αλληλέγγυοι στην Κούβα ενισχύονται». Τονίζει ότι η χώρα του θα επιστρέφει στη Γενική Συνέλευση από σεβασμό στη διεθνή κοινότητα όσο οι ΗΠΑ την αγνοούν και δεν τη σέβονται.

Απορρίπτεται!

Κατηγοριοποίηση σχολείων και μαθητών, ένταση των ταξικών φραγμών, παραπέρα μορφωτική υποβάθμιση και ασφυκτικό έλεγχο σε καθηγητές και δασκάλους για την υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής, που θα έχει για «αξιολογητή» το κεφάλαιο και τις ανάγκες του. Αυτά φέρνει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, που παρουσιάστηκε προχτές στο υπουργικό συμβούλιο.

Γι' αυτό πρέπει να απορριφθεί όχι μόνο από τους εκπαιδευτικούς, που με συντριπτικά ποσοστά έστειλαν στον κάλαθο των αχρήστων την πρώτη φάση της λεγόμενης «αυτοαξιολόγησης», αλλά και από τους μαθητές, που θα δουν τα μορφωτικά τους δικαιώματα να συρρικνώνονται κι άλλο, τους φραγμούς να γιγαντώνονται. Και βέβαια από τους γονείς, που στις πλάτες και στις τσέπες τους θα πέσει το βάρος της μεγαλύτερης «αυτονόμησης» των σχολείων.

Σε αντίθεση με όσα λέει η κυβέρνηση, κάνοντας το μαύρο άσπρο, το σχολείο που σχεδιάζουν όχι μόνο δεν διορθώνει τις «παθογένειες» και τα αδιέξοδα που οι ίδιοι έφτιαξαν με την πολιτική τους όλα αυτά τα χρόνια, αλλά τις ενισχύει και τις βαθαίνει, υπονομεύοντας παραπέρα την ανάγκη για υψηλού επιπέδου μόρφωση, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για όλους.

Πίσω από την «αποκέντρωση» και την «αυτονομία» κρύβεται η υποχρηματοδότηση που θα μεγαλώνει, το σχολείο που «αξιοποιεί» - παραχωρεί τις υποδομές του στους επιχειρηματίες για να «εξοικονομεί» πόρους, η μεγαλύτερη «απαλλαγή» του κράτους από την υποχρέωση της χρηματοδότησης, της στελέχωσης, της επιμόρφωσης.

Αυτό επιβεβαιώνουν οι συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα σχολείων που προχωράνε αυτή την περίοδο, αλλά και τα χιλιάδες κενά των εκπαιδευτικών που διατηρούνται. Αυτό επιβεβαιώνει όμως και η αποστροφή του πρωθυπουργού ότι «ήρθε η ώρα να απεγκλωβιστεί από το υπουργείο η Εκπαίδευση».

Η αυτονομημένη - αποκεντρωμένη σχολική μονάδα έχει ανάγκη από διευθυντές - manager, που θα αναζητούν χρηματοδοτήσεις και χορηγούς. Γι' αυτό το νομοσχέδιο περιλαμβάνει συγκεκριμένες ρυθμίσεις για τις «δομές εκπαίδευσης» και την επιλογή στελεχών, για την ταχύτερη επιβολή αυτού του «μοντέλου» και τον αυστηρό έλεγχο από όλη τη διοικητική κλίμακα.

Καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν και τα περί «αναβάθμισης του μαθήματος» και «ουσιαστικής μόρφωσης» που τάχα θα φέρουν οι αλλαγές. Το σχολείο των εφήμερων δεξιοτήτων, που έχουν κάθε φορά ανάγκη οι όμιλοι, όχι μόνο δεν είναι το «αντίπαλο δέος» του αποκρουστικού σημερινού σχολείου - εξεταστικού κέντρου, αλλά η άλλη όψη του.

Είναι το σχολείο της αμορφωσιάς, στον αντίποδα της ολόπλευρης μόρφωσης, που θα βοηθά τους νέους να ερμηνεύσουν την κίνηση της φύσης και της κοινωνίας, όπως επιτάσσουν οι σύγχρονες ανάγκες για το σχολείο του 21ου αιώνα.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι εξαγγελίες για το «πολλαπλό βιβλίο», που ανοίγει επικίνδυνους δρόμους για τη διαφοροποίηση του περιεχομένου της Εκπαίδευσης, αντί για σύγχρονα, ενιαία και παιδαγωγικά τεκμηριωμένα εκπαιδευτικά προγράμματα.

Απ' αυτήν τη σκοπιά, είναι προκλητικοί οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης ότι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών έχει στόχο να βελτιώσει το έργο τους. Σε ποιους απευθύνεται; Στους εκπαιδευτικούς που γυρνάνε για χρόνια με μια βαλίτσα στο χέρι όλη τη χώρα, αλλά θα ελέγχονται για το κατά πόσο κυνηγάνε κι εφαρμόζουν τις σύγχρονες αντιπαιδαγωγικές θεωρίες, τις δεξιότητες αντί της ολοκληρωμένης γνώσης...

Και μάλιστα, με την απειλή της απόλυσης, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι γνωστοί «λαγοί» των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό το αποκρουστικό σχολείο βαφτίζει η κυβέρνηση «σύγχρονο» και «καινοτόμο».

Αυτό το σχολείο το ξέρει καλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που ανακαλύπτει τώρα «επιστροφή στον επιθεωρητισμό», κάνοντας πως δεν ξέρει ότι η «αυτονομία» είναι στρατηγικός στόχος της ΕΕ και του ΟΟΣΑ και ότι αποτελεί θεμελιώδες κεφάλαιο στην έκθεση αξιολόγησης του εκπαιδευτικού συστήματος, που ο ίδιος κάλεσε ως κυβέρνηση τον ΟΟΣΑ να συντάξει για τη χώρα μας. Οσο για την αξιολόγηση που φέρνει η ΝΔ για τους εκπαιδευτικούς, πάνω στους δικούς του νόμους, και συγκεκριμένα του Κ. Γαβρόγλου, χτίστηκε κι αυτή.

Οι μαθητές, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, συνολικά ο λαός, πρέπει γρήγορα να βρεθούν σε θέσεις μάχης. Να αντιπαλέψουν, να βάλουν φραγμό σε αυτές τις μεθοδεύσεις. Να περάσουν στην αντεπίθεση για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών.

Γίνονται βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ; Θεός φυλάξοι…

 

Ρωτήθηκε η Πελώνη σχετικά με τον τετραήμερο άγριο ξυλοδαρμό Γεωργιανού στη ΓΑΔΑ, προκειμένου να ομολογήσει ότι αυτός σκότωσε την Καρολάιν Κράουτς, και έδωσε την εξής… τροχονομική απάντηση: 

«Είναι πολύ ειδικό αυτό που ρωτάτε. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι στο πλαίσιο της έρευνας για το έγκλημα εξετάστηκε ο εν λόγω ύποπτος με βάση τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά το αρχηγείο της ΕΛΑΣ».

Είναι πραγματικά καταπληκτικό. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ερωτάται για ένα σοβαρό ζήτημα (εκτός αν δεν είναι σοβαρό ζήτημα ο βασανισμός ενός ανθρώπου από την Αστυνομία) και αντί να απαντήσει με το καθιερωμένο «θα ρωτήσω και θα σας ενημερώσω στο επόμενο μπρίφινγκ», παρέπεμψε τους πολιτικούς συντάκτες στην… Αστυνομία.

Από ΜΜΕ της Δεξιάς, που δε θέλουν να βλέπουν τον Χρυσοχοΐδη ούτε ζωγραφιστό, η απάντηση της Πελώνη ερμηνεύτηκε ως «άδειασμα» του Χρυσοχοΐδη, συνδυαζόμενη και με την απάντηση του Σκέρτσου σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, στο ερώτημα αν «συνεχίζει να έχει την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη»: «Ολοι οι υπουργοί έχουν την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού μέχρι να υπάρξει κάποια αλλαγή», είχε απαντήσει ο Σκέρτσος. 

Το φαινόμενο των δεξιών που προσπαθούν να ξεφορτωθούν τον Χρυσοχοΐδη, χρεώνοντάς του (όχι άδικα) από τον ξυλοδαρμό του Ινδαρέ και των γιων του μέχρι το ξέλο στη Νέα Σμύρνη, από τη δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ μέχρι τους μαφιόζους που αλληλοεξοντώνονται εν μέση οδώ και από τη δραπέτευση του χρυσαυγίτη Παππά μέχρι τον Φουρθιώτη, είναι διασκεδαστικό. Καλύτερα να τραγουδήσουν το άσμα «Εγώ με την αξία μου κι όχι με ξένες πλάτες», το οποίο δεν ταιριάζει στον Χρυσοχοΐδη. 

Εχει «υψηλούς» προστάτες, οι οποίοι υποχρέωσαν τον Μητσοτάκη να τον βγάλει από τη ναφθαλίνη και να τον ξανακάνει υπουργό Μπάτσων και Καταστολής. Ο νοών νοείτω.

Πηγή: Κόντρα

Τα τρελά κέρδη δεν έπεσαν από τον ουρανό

...

Μπούκωσαν στα κέρδη! Αυτή είναι με τρεις λέξεις η εικόνα για τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ στην Ευρώπη και την Ελλάδα σε ό,τι αφορά τις πωλήσεις και τα κέρδη τους κατά την περίοδο της πανδημίας.

Σύμφωνα με μελέτη που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας («Oxfam»), οι πωλήσεις τροφίμων από τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο αλυσίδες σούπερ μάρκετ στην Ευρώπη αυξήθηκαν κατά 11,1% την περίοδο ανάμεσα στο β' και στο δ' τρίμηνο του 2020. Την αντίστοιχη περίοδο του 2019, η αύξηση ήταν μόλις 1,6%. Η χρηματιστηριακή αξία τους αυξήθηκε κατά 101 δισ. δολάρια την περίοδο Μάρτης - Δεκέμβρης 2020, στην καρδιά δηλαδή του πρώτου κύματος της πανδημίας, έναντι 75 δισ. δολαρίων την αντίστοιχη περίοδο του 2019. Στους μετόχους δόθηκαν μερίσματα 22,3 δισ. δολάρια το 2020 από 10 δισ. το 2019, καταγράφοντας αύξηση 123%! Να σημειωθεί ότι πριν το 2020 το δεύτερο μεγαλύτερο ύψος μερισμάτων ήταν αυτό το 2017, με 12,3 δισ. δολάρια. Ανάλογη είναι η εικόνα και για αλυσίδες μη εισηγμένες στο χρηματιστήριο, που επίσης μετρούν τα κέρδη τους σε δισεκατομμύρια δολάρια.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με σχετικές μελέτες οι μεγαλύτερες αλυσίδες σούπερ μάρκετ είδαν τις πωλήσεις τους να αυξάνονται κατά σχεδόν 10% και τα ταμεία τους να γεμίζουν με 12 δισ. ευρώ την περίοδο της πανδημίας. Αλήθεια, όμως, από πού προέκυψαν όλα αυτά τα δυσθεώρητα ποσά; Πώς «αυγάτισαν» τα κέρδη των μετόχων σε τέτοιο βαθμό μέσα σε έναν χρόνο;

* * *

Για ερωτήματα όπως τα παραπάνω αρκεί μια ματιά στο πώς βίωσαν οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ και τις αποθήκες αυτήν τη φρενήρη αύξηση της κερδοφορίας για τη μεγαλοεργοδοσία του κλάδου. Η κατάσταση περιγράφεται συνοπτικά από την εξής φράση: «Τους στύβουν σαν λεμονόκουπες»! Εχουμε και λέμε λοιπόν:

Μεγάλη εντατικοποίηση, ωράρια που «τεντώνονται», εργαζόμενοι που δουλεύουν σερί για μήνες χωρίς ρεπό, ήλιο με ήλιο, χωρίς ούτε τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Δουλειά και τις Κυριακές την περίοδο της πανδημίας, ωράρια - λάστιχο που ξεκινούν 7 το πρωί και μπορούν να φτάσουν μέχρι και τις 10.30 το βράδυ.

Κι από πάνω, εργοδότες να απειλούν εργαζόμενους για να μη χαθεί ούτε μια ώρα εργασίας, παρά τα κρούσματα που καταγράφονταν κατά δεκάδες στους χώρους δουλειάς. Κι όμως, η εργοδοσία καλούσε τους εργαζόμενους να παραβιάσουν ακόμα και την προληπτική καραντίνα, προκειμένου «να βγει η δουλειά». Καταστήματα έμεναν ανοιχτά, αν και υπήρχαν διαπιστωμένα κρούσματα, με την εργοδοσία να μετακινεί προσωπικό από το ένα στο άλλο, ευνοώντας αντί να φρενάρει την υπερμετάδοση.

Ακόμα και τις μέρες της ισχυρής χιονόπτωσης στην Αττική υπήρξαν περιπτώσεις εργαζομένων που αναγκάστηκαν εκβιαστικά να πάνε για δουλειά, με την απειλή ότι θα τους κόψουν μεροκάματα ή μέρες από την άδειά τους.

* * *

Ο εφιάλτης που ζουν τους τελευταίους μήνες οι εργαζόμενοι πίσω από τους πάγκους, στα ταμεία και στα ράφια, γράφοντας κάθε μέρα χιλιόμετρα στο «πέρα - δώθε» για να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία και κερδοφορία των επιχειρήσεων, τώρα γίνεται προσπάθεια να γενικευτεί. Εκεί προσβλέπει το νομοσχέδιο - έκτρωμα Χατζηδάκη που ψήφισε η κυβέρνηση, με τη συνδρομή του ΣΥΡΙΖΑ στα περισσότερα άρθρα του.

Και όσο ο ιδρώτας τρέχει για τους εργαζόμενους, τόσο φουσκώνουν οι λογαριασμοί για τους μετόχους, την ώρα μάλιστα που στο σύνολό τους τα εργατικά - λαϊκά στρώματα βάζουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για τα είδη πλατιάς κατανάλωσης. Αποκαλυπτική ως προς αυτό είναι η προαναγγελία των ανατιμήσεων που περνάνε ήδη στη λαϊκή κατανάλωση, εξαιτίας της αύξησης του κόστους μεταφοράς των εμπορευμάτων και της αύξησης στις τιμές των πρώτων υλών.

Η εικόνα λοιπόν για την κατάσταση των εργαζομένων σε έναν κλάδο που δεν γνώρισε κρίση, αλλά αλματώδη αύξηση της κερδοφορίας του, παρά τη μεγάλη βύθιση της καπιταλιστικής οικονομίας, καταρρίπτει τον μύθο των κομμάτων και των επιτελείων της αστικής τάξης: Τον μύθο της «ανάπτυξης για όλους» ή της «δίκαιης ανάπτυξης», που τώρα αναβαθμίζεται με το Ταμείο Ανάκαμψης και τις νέες θυσίες στις οποίες καλούνται οι εργαζόμενοι για την προώθηση των επενδύσεων.

* * *

Οι αντιφατικές αυτές εικόνες δεν αποτελούν κάποια «εξαίρεση» σε μια κατά τ' άλλα «κανονικότητα» του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Είναι μέρος της ίδιας της «κανονικότητάς» του, η οποία εκφράζεται σε όλους τους κλάδους και σε όλα τα κράτη, είτε με νεοφιλελεύθερες είτε με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, είτε με «περιοριστικά» είτε με «επεκτατικά» μέτρα στη δημοσιονομική πολιτική.

Εκεί είναι που πρέπει να αναζητηθεί και η διέξοδος από τους εργαζόμενους: Στην πάλη για να γίνει δικός τους ο αμύθητος πλούτος που παράγουν με τα χέρια και το μυαλό τους, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους, τις οποίες σήμερα τσαλαπατούν μια χούφτα παράσιτα.

Χ. Μ.

Αντίστροφα

Λέξη προς λέξη, ακριβώς αντίστροφα πρέπει να «μεταφράζει» ο λαός όσα ακούει να λένε η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα και επιτελεία για «ισχυρή και βιώσιμη» ανάπτυξη, από την οποία θα βγουν τάχα κερδισμένοι ο ίδιος και οι επιχειρηματικοί όμιλοι ταυτόχρονα. Μία ακόμα επιβεβαίωση έδωσε το χτεσινό υπουργικό συμβούλιο, όπου μεταξύ άλλων παρουσιάστηκαν οι άξονες της οικονομικής πολιτικής για το επόμενο διάστημα.

Με νέα δάνεια και επιδοτήσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης, φτηνό δανεισμό από τις διεθνείς αγορές και έναν ακόμα «αναπτυξιακό» νόμο, η κυβέρνηση βάζει στόχο να περιορίσει το «επενδυτικό κενό» και να εγγυηθεί την καπιταλιστική κερδοφορία, δίνοντας διέξοδο σε συσσωρευμένα κεφάλαια.

Με τον ίδιο ακριβώς στόχο, παρουσίασε χτες στο υπουργικό συμβούλιο τις επόμενες αντιλαϊκές παρεμβάσεις σε Ασφάλιση και Παιδεία. Τα νομοσχέδια αυτά προστίθενται στα πάνω από 180 που έχουν ήδη ψηφιστεί μέσα σε δύο χρόνια, με «κορωνίδα» το έκτρωμα για τα Εργασιακά.

Ποια είναι λοιπόν τα μέτρα με «αναπτυξιακή διάσταση», όπως τα χαρακτηρίζει η κυβέρνηση, που είτε υλοποιούνται ήδη είτε δρομολογούνται άμεσα;

Είναι ο νέος νόμος για την Επικουρική Ασφάλιση, με τον οποίο η κυβέρνηση χαρίζει 80 δισ. ευρώ, λεφτά των ασφαλισμένων, στα αρπακτικά των ιδιωτικών ομίλων της Ασφάλισης και της Υγείας, ενώ για εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους «εγγυάται» μόνο νέες ανατροπές στο σύνολο της Ασφάλισης και φτώχεια στα γεράματα.

Είναι το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, που αναμενόταν χτες βράδυ να κατατεθεί στη Βουλή. Πίσω από τις διακηρύξεις για «ενίσχυση των επενδύσεων» και «διατήρηση ισχυρών ταμειακών αποθεμάτων», για τα οποία απαιτούνται υψηλά «πρωτογενή πλεονάσματα», κρύβονται σχεδιασμοί για γενίκευση της φοροληστείας, προκειμένου να αποπληρωθούν «μέχρι δεκάρας» τα δανεικά από το Ταμείο Ανάκαμψης και τις άλλες «πηγές», που θα ροκανίσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Είναι οι παρεμβάσεις που κλιμακώνονται για τη «βιώσιμη πιστωτική επέκταση» και τη στήριξη των τραπεζών, με «πογκρόμ» σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και αυτοαπασχολούμενων, στο έδαφος του νέου Πτωχευτικού Κώδικα, που φέρνει μαζικές εξώσεις, «λουκέτα» και κυνηγητό.

Είναι τα κάθε λογής «εξτραδάκια» που μοιράζει η κυβέρνηση κάτω από το τραπέζι στους επιχειρηματικούς ομίλους, για να στηρίξει την κερδοφορία τους, όπως τα 300 εκατομμύρια ευρώ που έδωσε στη «Fraport» για «διαφυγόντα κέρδη» την περίοδο της πανδημίας, αξιοποιώντας και εδώ το νομοθετικό πλαίσιο που διαμόρφωσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Είναι το «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο που ψήφισε η κυβέρνηση από κοινού με ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ και προβλέπει τη διεύρυνση της λίστας των επενδύσεων για τις οποίες καταργούνται ακόμα και στοιχειώδεις ρυθμίσεις προστασίας του περιβάλλοντος, της υγείας, στοιχειώδεις πολεοδομικές ρυθμίσεις.

Ολα τα παραπάνω υπενθυμίζουν ότι πλάι στην ένταση της εκμετάλλευσης, η καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία προϋποθέτει ένα πραγματικό «κρανίου τόπο» για κάθε πλευρά των λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών.

Κι αν περιμένει κανείς να πάρει ανάσα με τα «ψίχουλα» που θα πέφτουν από το φαγοπότι της καπιταλιστικής κερδοφορίας, αποκαλυπτικά είναι και εδώ τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που δείχνουν ότι το 2019, σε περίοδο αναιμικής ανάκαμψης, ένας στους τρεις ενήλικες και ένα στα πέντε παιδιά ζούσαν στα όρια της στατιστικής φτώχειας, που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα φυτοζωούσαν, χωρίς καν τα στοιχειώδη.

Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, η καπιταλιστική ανάκαμψη έχει για λίπασμα την ένταση της εκμετάλλευσης, νέα αντιλαϊκά μέτρα, διευρύνει παραπέρα την ψαλίδα ανάμεσα στις σημερινές δυνατότητες και την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Για να ικανοποιηθούν αυτές «προαπαιτούμενο» είναι να δυναμώσουν η οργάνωση, η συμμαχία των εργαζομένων με τα άλλα λαϊκά στρώματα, η σύγκρουση με τους στόχους και το σχεδιασμό του κεφαλαίου.

Το καπάκι του υπονόμου

 

Το καπάκι του υπονόμου του σάπιου συστήματος τινάχτηκε για μια ακόμα φορά με αφορμή την αποτρόπαιη δολοφονία της 20χρονης στα Γλυκά Νερά, που δικαίως έχει συγκλονίσει το λαϊκό αίσθημα, έχει γεμίσει οργή και αγανάκτηση.

Κι αν ακόμα – όπως όλα δείχνουν – πολύ περισσότερα είναι στο σκοτάδι, η ίδια η «κορυφή του παγόβουνου» έχει την ίδια σάπια όψη με όσα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια.

Απ’ όλα έχει ο βούρκος τους τόσες μέρες τώρα:

«Πληροφορίες» και «διαρροές» με γερές δόσεις ρατσισμού, για τις «αδίστακτες συμμορίες των κακοποιών από την Ανατ. Ευρώπη», για «εγκλήματα που αποκλείεται να έχει κάνει Ελληνας», ενώ καταγγέλλονται έως και βασανιστήρια για «ομολογίες» σχετικά με την υπόθεση. Κι από κοντά μια βολική και σαν έτοιμη από καιρό συζήτηση για «κάμερες παντού», ακόμα και «δικαίωμα στην οπλοχρησία» και για «περισσότερη αστυνόμευση», για την αυστηροποίηση των ποινών και τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα.

Από εκεί «ένα τσιγάρο δρόμος» έως τις αποκρουστικές δηλώσεις – «συμβουλές» σε επίδοξους δολοφόνους για το πώς να ξεφύγουν με μικρότερη ποινή, του γνωστού «συνδικαλιστή» αστυνομικού – τηλεμαϊντανού, που παρεμπιπτόντως με κάθε ευκαιρία «κουνάει και το δάχτυλο» στις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Γυναίκες εγκλωβισμένες κατά εκατοντάδες χιλιάδες στα αδιέξοδα που απλόχερα τους χαρίζει το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, για τη δημιουργία οικογένειας, τη δουλειά και τη ζωή τους. Εξαρτημένες οικονομικά και κοινωνικά, ευάλωτες σε κάθε είδους πιέσεις και εκβιαστικά διλήμματα, για τις σπουδές, τη δουλειά και το μέλλον τους. Χωρίς κανένα ουσιαστικό στήριγμα, πόσο μάλλον ολόπλευρη κρατική στήριξη για να ξεφύγουν από κακοποιητικές σχέσεις, να αντισταθούν, να καταγγείλουν, να σταθούν στα πόδια τους για την επόμενη μέρα.

Με «στήριγμα» κομπογιαννίτες «life coaches» («προπονητές ζωής») του ανορθολογισμού και των «επιστημονικών» συμβουλών για «τους ανθρώπους που είναι κακοί», γιατί η «αρένα» που εγγυάται το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα το πολύ που μπορεί να δώσει είναι «κοουτσάρισμα» κάλπικης και ατομικής «ευτυχίας», αντί για επιστημονική στήριξη, μέτρα ολοκληρωμένης κοινωνικής στήριξης και προστασίας των μητέρων και των νέων ζευγαριών.

Και κατά τ’ άλλα, δήθεν «ομηρικές μάχες» για το πώς θα ειπωθεί η δολοφονία, για να κρυφτεί η ουσία της ανισοτιμίας των γυναικών, το κοινωνικό – ταξικό υπόβαθρό της.

Μια άδεια ζωή στο «γυαλί», «το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: Τόσο πιο όμορφο απ’ έξω, όσο πιο σάπιο από μέσα. Με διάφορους να κάνουν ότι «πέφτουν απ’ τα σύννεφα», ανακαλύπτοντας ότι η βιτρίνα και τα «πρότυπα» των σάπιων «αξιών» του συστήματος, των «πετυχημένων» του ατομισμού, του ανταγωνισμού, του «εύκολου» κέρδους, όλα όσα αποτελούν τα «ιερά και όσια» του σάπιου συστήματος, που βλέπει έως και την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμη, όλα όσα αναπαράγονται μαζικά από το σχολείο έως τη δουλειά κι από τα ΜΜΕ τους έως τα «τραγούδια» και τις αναρτήσεις τους, δεν έχουν σχέση με μια ζωή πλούσια σε πραγματικές αξίες και ιδανικά. Αυτή που γεννιέται μόνο στον συλλογικό αγώνα για την κοινωνική πρόοδο.

Ολα αυτά ενώ φήμες, «μισόλογα» και «υπονοούμενα» οργιάζουν ότι το όλο ζήτημα έχει περισσότερο βάθος… Το μόνο σίγουρο να είναι πως ό,τι και να αποκαλυφτεί, λίγοι θα πέσουν από τα σύννεφα. Ετσι κι αλλιώς κάθε φορά που το «καπάκι» του υπονόμου πετάγεται, οι θεατές βλέπουν έστω και φευγαλέα την ίδια εικόνα: Στο βούρκο του καπιταλιστικού κέρδους φυτρώνουν και τα κάθε είδους αποκρουστικά «λουλούδια» του.

Τ.

Πηγή: Ριζοσπάστ

Το καπάκι του υπονόμου

 

 

Το καπάκι του υπονόμου του σάπιου συστήματος τινάχτηκε για μια ακόμα φορά με αφορμή την αποτρόπαιη δολοφονία της 20χρονης στα Γλυκά Νερά, που δικαίως έχει συγκλονίσει το λαϊκό αίσθημα, έχει γεμίσει οργή και αγανάκτηση.

Κι αν ακόμα - όπως όλα δείχνουν - πολλά περισσότερα είναι στο σκοτάδι, η ίδια η «κορυφή του παγόβουνου» έχει την ίδια σάπια όψη με όσα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια.

Απ' όλα έχει ο βούρκος τους τόσες μέρες τώρα:

«Πληροφορίες» και «διαρροές» με γερές δόσεις ρατσισμού, για τις «αδίστακτες συμμορίες των κακοποιών από την Ανατ. Ευρώπη», για «εγκλήματα που αποκλείεται να έχει κάνει Ελληνας», ενώ καταγγέλλονται έως και βασανιστήρια για «ομολογίες» σχετικά με την υπόθεση. Κι από κοντά μια βολική και σαν έτοιμη από καιρό συζήτηση για «κάμερες παντού», ακόμα και «δικαίωμα στην οπλοχρησία» και για «περισσότερη αστυνόμευση», για την αυστηροποίηση των ποινών και τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα.

Από εκεί «ένα τσιγάρο δρόμος» έως τις αποκρουστικές δηλώσεις - «συμβουλές» σε επίδοξους δολοφόνους για το πώς να ξεφύγουν με μικρότερη ποινή, του γνωστού «συνδικαλιστή» αστυνομικού - τηλεμαϊντανού, που παρεμπιπτόντως με κάθε ευκαιρία «κουνάει και το δάχτυλο» στις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Γυναίκες εγκλωβισμένες κατά εκατοντάδες χιλιάδες στα αδιέξοδα που απλόχερα τους χαρίζει το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, για τη δημιουργία οικογένειας, τη δουλειά και τη ζωή τους. Εξαρτημένες οικονομικά και κοινωνικά, ευάλωτες σε κάθε είδους πιέσεις και εκβιαστικά διλήμματα, για τις σπουδές, τη δουλειά και το μέλλον τους. Χωρίς κανένα ουσιαστικό στήριγμα, πόσο μάλλον ολόπλευρη κρατική στήριξη για να ξεφύγουν από κακοποιητικές σχέσεις, να αντισταθούν, να καταγγείλουν, να σταθούν στα πόδια τους για την επόμενη μέρα.

Με «στήριγμα» κομπογιαννίτες «life coaches» («προπονητές ζωής») του ανορθολογισμού και των «επιστημονικών» συμβουλών για «τους ανθρώπους που είναι κακοί», γιατί η «αρένα» που εγγυάται το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα το πολύ που μπορεί να δώσει είναι «κοουτσάρισμα» κάλπικης και ατομικής «ευτυχίας», αντί για επιστημονική στήριξη, μέτρα ολοκληρωμένης κοινωνικής στήριξης και προστασίας των μητέρων και των νέων ζευγαριών.

Και κατά τ' άλλα, δήθεν «ομηρικές μάχες» για το πώς θα ειπωθεί η δολοφονία, για να κρυφτεί η ουσία της ανισοτιμίας των γυναικών, το κοινωνικό - ταξικό υπόβαθρό της.

Μια άδεια ζωή στο «γυαλί», «το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: Τόσο πιο όμορφο απ' έξω, όσο πιο σάπιο από μέσα. Με διάφορους να κάνουν ότι «πέφτουν απ' τα σύννεφα», ανακαλύπτοντας ότι η βιτρίνα και τα «πρότυπα» των σάπιων «αξιών» του συστήματος, των «πετυχημένων» του ατομισμού, του ανταγωνισμού, του «εύκολου» κέρδους, όλα όσα αποτελούν τα «ιερά και όσια» του σάπιου συστήματος, που βλέπει έως και την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμη, όλα όσα αναπαράγονται μαζικά από το σχολείο έως τη δουλειά κι από τα ΜΜΕ τους έως τα «τραγούδια» και τις αναρτήσεις τους, δεν έχουν σχέση με μια ζωή πλούσια σε πραγματικές αξίες και ιδανικά. Αυτή που γεννιέται μόνο στον συλλογικό αγώνα για την κοινωνική πρόοδο.

Ολα αυτά ενώ φήμες, «μισόλογα» και «υπονοούμενα» οργιάζουν ότι το όλο ζήτημα έχει περισσότερο βάθος... Το μόνο σίγουρο να είναι πως ό,τι και να αποκαλυφτεί, λίγοι θα πέσουν από τα σύννεφα. Ετσι κι αλλιώς κάθε φορά που το «καπάκι» του υπονόμου πετάγεται, οι θεατές βλέπουν έστω και φευγαλέα την ίδια εικόνα: Στο βούρκο του καπιταλιστικού κέρδους φυτρώνουν και τα κάθε είδους αποκρουστικά «λουλούδια» του.

Τ.

 

Ριζοσπάστης 

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΙ;

 

 

Μέρες τώρα στις τηλεοπτικές ειδήσεις πρώτο θέμα συνεχίζει να είναι η  δολοφονία στα Γλυκά Νερά που φαίνεται πως σχεδόν μονοπωλεί το ενδιαφέρον και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σχόλια για την ορθότητα του όρου γυναικοκτονία, υποψίες για τα κίνητρα του δολοφόνου συζύγου, επιχειρήματα για τον τρόπο δημοσιογραφικής κάλυψης έχουν υπερκεράσει κάθε άλλη είδηση, κάθε άλλο γεγονός που αφορούν ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Το εργασιακό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στη βουλή και έγινε νόμος του κράτους ανατρέποντας όρους και συνθήκες εργασίας δεκαετιών, βυθίζοντας τους εργαζόμενους σε μια πνιγηρή ζωή χωρίς αύριο, εξαφανίστηκε από τον δημόσιο λόγο, μέχρι που η εφαρμογή του αναγκαστικά να  γίνει αισθητή στην καθημερινότητά μας το αμέσως επόμενο διάστημα.

              Σ’  όλο αυτό το διάστημα της πολύμηνης καραντίνας, με τις ανακοινώσεις για την πορεία της επιδημίας και τα κυβερνητικά μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσής της κάθε απόγευμα, δημιουργείται έντονη η αίσθηση της επιτήρησης και διαχέεται μια, πολλές φορές, ανορθόλογη επιχειρηματολογία που θέλει να αναστείλει κάθε κριτική και επιφυλακτικότητα στην αποδοχή της πραγματικότητας όπως την αναπαριστά ο κυρίαρχος λόγος. Όλον αυτόν τον καιρό, από την αμφισβήτηση της  αποτελεσματικότητα των εμβολίων και των περιοριστικών μέτρων μέχρι τις αντιπαραθέσεις για τα σεξουαλικά αδικήματα με την φυλάκιση του διευθυντή του Εθνικού θεάτρου Δ. Λιγνάδη και τα οφέλη από την κάνναβη, οι περισσότερες από τις κορυφαίες ειδήσεις μοιάζει να χρησιμοποιήθηκαν για κατασκευή μιας πραγματικότητας αποσπασματικής και χωρίς αιτιακές συνδέσεις, που καταλήγει απρόβλεπτη, πυροδοτούμενη από ακατανόητα περιστατικά. Κι αυτή η φαινομενικά χαώδης πραγματικότητα, με τις εμφανείς αντιστροφές σημασιών των πράξεων, όπως ο περιορισμός δικαιωμάτων που είναι σωτήριος για την υγεία, τους διφορούμενους ρόλους που συγχέουν θύματα και δράστες, δημιουργεί άτομα που δεν είναι βέβαια ανίκανα να δράσουν, αλλά είναι πρόθυμα να ξορκίζουν την απελπισία τους επιμένοντας  σε συμβολικά υποστηρίγματα της αυτονομίας και της ταυτότητας, επιδιώκοντας να επιτύχουν μια εξαγνιστική λύτρωση σε έναν κόσμο χωρίς σταθερές αξίες. Κι έτσι οι κραυγές για αυστηροποίηση των ποινών στους βιαστές και δολοφόνους, ακόμα και από επιθυμία να βρεθεί τρόπος για δίκαιη τιμωρία όσων αξιοσέβαστων πολιτών οι κακουργηματικές πράξεις τους όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός δεν τιμωρούνται αναλόγως, καθώς αναγνωρίζονται ψυχοπαθολογικά μόνο κίνητρα ανεξαρτήτως κοινωνικοπολιτικών συνθηκών, μπορεί εύκολα να καταλήξουν να υποστηρίζουν κάθε απόπειρα περιορισμού δικαιωμάτων και επιβολής ποικίλων απαγορεύσεων.

           Η έμφαση και προβολή από τον κυρίαρχο λόγο, πολιτικό και των ΜΜΕ, της βίαιης συμπεριφοράς στις κοινωνικές σχέσεις που,  παρά τα όποια ψελλίσματα για τον ρόλο στη διέγερσή της των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών, θεωρείται αναφαίρετο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης,  δεν δείχνει παρά μια κατάσταση διαβίωσης σε κοινωνικό περιβάλλον με ακραία υλική και ψυχολογική ανασφάλεια. Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης οργάνωσης της ανθρώπινης ζωής,  με την καπιταλιστική οικονομία να στοχεύει πάντα στο κέρδος ενώ η διέγερση του πληθυσμού  με υποσχέσεις οικονομικών και πολιτικών μεγαλομανιών να φέρνει απογοήτευση από τη δραστική ανισότητα στο εισόδημα και στη  συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων,  κάνοντας τις μάζες των φτωχών επιρρεπείς σε παράλογη και βίαιη πολλές φορές συμπεριφορά, ενώ τους πλούσιους να αισθάνονται πανίσχυροι για  να επιδεικνύουν  άφοβα μια αντίστοιχη συμπεριφορά. Με τη συνδρομή βεβαίως της  αστυνομίας,  που φάσκει και αντιφάσκει στις ανακοινώσεις της, επίσημες και ανεπίσημες, από περιφερόμενους εκπροσώπους της σε τηλεοπτικές εκπομπές οι οποίοι νομιμοποιούν τον ρατσισμό μαζί με κάποιους δικαστικούς.

           Την τελευταία δεκαετία της οικονομικής κρίσης που ακολουθήθηκε από την υγειονομική, η απροκάλυπτη παντοιοτρόπως από την κυρίαρχη ιδεολογία εκμετάλλευση κάθε ανθρώπινης  εκδήλωσης και δραστηριότητας με έμφαση στις σεξουαλικές παρωδίες που είναι πανταχού παρούσες, από εκπομπές στα ΜΜΕ μέχρι προωθήσεις γόνων πολιτικών, χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τις σεξουαλικές αντιπαραθέσεις (δικαιώματα, ρευστότητα φύλων κλπ.) ως υλικό για να διεγερθεί και να προσελκυστεί η μαζική περιέργεια. Η εξαπάτηση του πληθυσμού και η αδυναμία του να επηρεάσει τις πολιτικές αποφάσεις έχει κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να αναζητήσουν σε άλλους τομείς αυτοπραγμάτωση - να μεταναστεύουν στον τομέα της ιδιωτικής ζωής. Η μαζική μάλιστα εμμονή στη σεξουαλικότητα είναι μια σημαντική φάση στη διαδικασία ανάπτυξης μιας φασιστικού τύπου ευαισθησίας, επειδή εξασθενεί την ανθρώπινη ευαισθησία και την περιέργεια απέναντι στα προβλήματα και τα ζητήματα της δημόσιας σφαίρας. Η επόμενη φάση μπορεί να είναι η υπερνίκηση μιας «σεξουαλικής παρακμής» που μπορεί να επεκταθεί και σε άλλα επίπεδα  που θεωρούνται παρακμιακά. Και κάπως έτσι μπαίνει το ένα λιθαράκι μετά το άλλο για τη δημιουργία μιας όλο και πιο πυκνής φασίζουσας ατμόσφαιρας, που κραυγάζει μετά για σωτηρία από την παρακμή. Κι όταν μετά περνάμε στην αντιπαρακμιακή φάση της φασιστικής ευαισθησίας είναι πιο εύκολο να κινητοποιηθεί ο λαός άμεσα για βίαιες ενέργειες μέσω της πιο συντηρητικής ιδεολογίας που τις κατευθύνει  σε εχθρούς, αποδιοπομπαίους τράγους, όπως στην εποχή μας είναι οι μετανάστες και πρόσφυγες, κατά προτίμηση μουσουλμάνοι, αλλά και σεξουαλικά αποκλίνοντες ή και  κοινωνικά απροσάρμοστοι κλπ. Και τότε υπάρχει κίνδυνος συνέδρια για την γονιμότητα που αποσκοπούν σε πισωγύρισμα της νομοθεσίας σχετικά με τις αμβλώσεις και τα δικαιώματα των γυναικών  να γίνονται χωρίς αντιδράσεις.

           Οι παντός είδους ετικέτες που χαρακτηρίζουν, αν και δεν ομολογείται πια ξεκάθαρα, τους ανθρώπους οι οποίοι αποκλίνουν από έναν αυθαίρετο κανόνα που έχει συνήθως εκ των άνω επιβληθεί, που μπορεί να αφορούν τη σεξουαλικότητα ή το θρήσκευμα, στην πραγματικότητα καλύπτουν τη φτώχεια που είναι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος. Η ταπείνωση των φτωχών ανθρώπων, η τοποθέτηση ενός ανθρώπου μπροστά στην αναγκαιότητα να αποδείξει την κανονικότητά του, πως έχει δουλειά, κοινωνικές σχέσεις, περιουσία, αποδεκτή σεξουαλική ζωή κλπ. στην καπιταλιστική μας κοινωνία γίνεται όχι μόνο ο κανόνας αλλά και μέρος της καθημερινής διασκέδασης, που τα ΜΜΕ ξέρουν να μεγεθύνουν με πολλούς τρόπους. Οι άνθρωποι αναμένεται να ομολογήσουν τις προσωπικές τους  ανασφάλειες, τις ανησυχίες και τις αβεβαιότητές τους και στη συνέχεια να τις ξεπεράσουν, γιατί πρέπει να πιστεύουν πως μπορούν να ακολουθούν το όνειρο, πως μπορούν αν  επιμένουν  να αποδεικνύουν την ικανότητά τους κι αν δεν  τα καταφέρουν η ευθύνη να  τους βαραίνει. Και παγιδευμένοι, στο τέλος η οργή και οι βίαιες πράξεις να θεωρούνται η μόνη διέξοδος από μια κατάσταση αδύνατη, μη αναγνωρίζοντας τη σκόπιμη σύνθλιψή τους από ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που πρωτίστως και κύρια λειτουργεί για την κερδοφορία των καπιταλιστών.