STATCHKA: «Η πρώτη επαναστατι­κή ταινία του σοβιετικού κινηματογρά­φου» - Δείτε την εδώ

STATCHKA: «Η πρώτη επαναστατι­κή ταινία του σοβιετικού κινηματογρά­φου» - Δείτε την εδώ

Σεργκέι Αϊζενστάιν

ΑΠΕΡΓΙΑ (STATCHKA)

 

Αφιερώνεται στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ της 5 Οκτώβρη
και στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ προς όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις,
για 24ωρη προειδοποιητική Γενική Απεργία στις 23 Οκτώβρη 2013

Η ιστορία μιας απεργίας στη Ρω­σία του 1912 που πνίγεται βίαια στο αίμα από την τσαρική αστυνομία

Ο Αϊζενστάιν εμπνέεται και κά­νει όχι μόνο το πρώτο αριστούργημα του, αλλά σύμφωνα με τη γνώμη της Πράβντα: «την πρώτη επαναστατι­κή ταινία του σοβιετικού κινηματογρά­φου». Ο ίδιος ο Αϊζενστάιν τονίζει ότι «με την Απεργία έχουμε το πρώτο δεί­γμα επαναστατικής τέχνης, όπου η φόρμα αποδεικνύεται πιο επαναστατι­κή απ' το περιεχόμενο».

23 Ιαν.1898 – 11 Φεβ. 1948

Πιστεύοντας με θέρμη ότι ένα επαναστατικό σινεμά πρέπει να καινοτομεί στη μορφή του και να μην ακολουθεί τις συμβάσεις της αστικής δραματουργίας, ο νεαρός σκηνοθέτης (είναι 26 ετών) επιχειρεί με την Απεργία να δώσει τις βάσεις για μια υλιστική προσέγγιση της φιλμικής φόρμας.

Στην Απεργία καταργείται ο ατομικός ήρωας και αντικαθίσταται από την έν­νοια του συνόλου.

Γράφει ο ίδιος ο Αϊζενστάιν:
«Μεταφέραμε στην οθόνη τη συλλογική και μαζική δρά­ση σε αντίθεση με τον ατομικισμό και τα δράματα «τριγώνου» του αστικού σινεμά. Απορρίπτοντας την ατομιστι­κή αντίληψη του αστικού ήρωα, οι ταινίες αυτής της περιόδου έκαναν μια απότομη στροφή προβάλλοντας σαν ήρωα τις μάζες. Έπρεπε να δώσουμε μορφή στην έννοια της συλλογικότητας».

Ο σκηνοθέτης δεν πε­ριορίζεται σε μια διδακτική κατα­γραφή του αγώνα του προλεταριάτου πριν την επανάσταση, αλλά ξεπερνά μια σειρά από πειραματικές ανα­ζητήσεις που κάνουν την ταινία, σύμ­φωνα με τα λόγια του Τζαίη Λέυντα, «ένα πραγματικό πειραματικό εργα­στήριο».

Στην Απεργία πρωτοεφαρμόζεται η θεωρία των «ατραξιόν» στο θέατρο. «Ατραξιόν είναι κάθε στιγμή που το θέαμα δρα επιθετικά», γράφει στο κεί­μενα αυτής της περιόδου. «Σ’ επίπεδο μορφής η ατραξιόν αποτελεί το πρωταρχικό και αυτόνομο στοιχείο κατα­σκευής ενός θεάματος».
 
Οι θεατρικές επιρροές της θεωρίας του Αϊζενστάϊν δίνουν στη Απεργία ένα ηθελημένο γκροτέσκο, τσιρκολάνικο χαρακτήρα που εντείνει την απόλαυση της θέασης της, καθώς από τη μια έχουμε σκηνές ενός ωμού ρεαλισμού κι από την άλλη «εκκεν­τρικές», φανταιζίστικες σκηνές (όπως η κοινωνία του υπόκοσμου που ζει κα­τά κυριολεξία κάτω απ' τη γη), οι οποίες προσδίδουν στην ταινία ενα ανεπανάληπτο ειρωνικό ύφος.

«Μοντάζ των ατραξιόν», «μοντάζ των εντυπώσε­ων» ή «αντιθετικό μοντάζ»

Πρόκειται για την αντιπαράθεση εικόνων που είναι ανεξάρτητες απ' τη δραση, αλλά που η αλληλουχία τους στη φιλμική ροή προκαλεί στο θεατή ένα δυνατό συγκινησιακό σοκ.

Η ταινία είναι γεμάτη από ανάλογες οπτικές μεταφορές. Χαρακτηριστικές οι δυο τελευταίες δραματικές και κορυφαίες σκηνές (σεκάνς). 

Στη μια σκηνή η αστυνομία, παρόλο που χρησιμοποιεί τα τσιράκια της, δεν καταφέρνει να παρασύρει τους διαδηλωτές εργάτες να λεηλατήσουν μια ταβέρνα που καίγεται. Όταν φτάνουν οι αντλίες, ο αστυνομικός στρέφει τους πυροσβεστικούς σωλήνες στους εγάτες. Εδώ υπάρχει η  παράλληληανάπτυξη: από τη μια, η συνεχώς αυξανόμενη πίεση του νερού· από την άλλη η αυξανόμενη απελπισία των θυμάτων.

Αποκορύφωμα, η πασίγνωστη πια τελική εικόνα της Απεργίας: ο παραλληλισμός της σφαγής των εργατών-απεργών από την αστυνομία με τη σφαγή του βοδιού στο σφαγείο.

Σημειώνει ο Λέυντα: «Η ανάπτυξη δείχνει πόσο μακριά από τοπληροφοριακό επίπεδο μπορούσαν να φτάσουν οι νεαροί καλλιτέχνες [...] Η δύναμη και η αναγκαιότητα της τελευταίας αυτής εικόνας μονάχα μέσα στο έργο μπορεί να εκτιμηθεί. Η κτηνώδης συμπεριφορά και η βία έχουν φτάσει σε τόσο τραγικό επίπεδο που η καταφυγή στη φαντασία είναι αναπόφευκτη· τα γεγονότα ειναι τόσο τραχιά που μονάχα η ανάβασηείναι επιτρεπτή: από το επίπεδο της πραγματικότητας στο επίπεδο της ποίησης».

Ένας εγγλέζος κριτικός, ο Ντέιβιντ Σύλβεστερ, μιλώντας για την ταινία (1958) γράφει:
«Η μέθοδός της είναι πολύ συγγενική με ένα ποίημα με το οποίο είναι σχεδόν σύγχρονη: την Έρημη Χώρα (Τ. Σ. Έλιοτ). Η ομοιότητά τους βρίσκεται στο γεγονός ότι λειτουργεί με μια ρυθμική αλληλουχία σπασμένων εικόνων, καθεμιά από τις οποίες είναι εντελώς συγκεκριμένη αλλά και συμβολική και που η παράθεσή τους εντυπωσιάζει και εκπλήσσει...»

Και δεν είναι περίεργο που όλα τα μελλοντικά έργα του Αϊζενστάιν περιέχονται σε αυτήν την ταινία.


Η Απεργία είχε μεγάλη επίδραση στην εξέλιξη του σοβιετικού κινημα­τογράφου και παρά τις επιμέρους ατέ­λειές της παραμένει μέχρι σήμερα μια συγκλονιστική, αξεπέραστη ταινία σχεδόν ισάξια του Θωρηκτού Ποτέμκιν.

ΑΠΕΡΓΙΑ (STATCHKA)

Έτος: 1924

Ασπρόμαυρο: 35 χλστ. (Βουβή)

Διάρκεια; 75'

Σενάριο: Ομάδα Πράλετκουλτ

Φωτογραφία: Εντουάρντ Τισέ

Ερμηνεία: Ομάδα Πρόλετκουλτ και ερασιτέχνες ηθοποιοί

Βραβεία: Στην Έκθεση των διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι, 1925.

__________________________

Πηγές που λήφθηκαν υπόψη:

Ζωρζ Σαντούλ: Η Ιστο­ρία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου (Δαμιανός, 1990).

Τζαίη Λέυντα: ΚΙΝΟ, Μια Ιστορία του Ρώσικου και Σοβιετικού Φιλμ - Η εξέλιξη του Ρώσικου κινηματογράφου από το 1896 έως το 1970 (Εξάντας 1980)

Σ. Μ. Αϊζενστάιν: Πέρα απ’ τους αστέρες (Αιγόκερως, 1983

Βασίλης Ραφαηλίδης: Λεξικό Ταινιών, τ. Α' (Αιγόκερως, 2003)

Μπάμπης Ακτσόγλου: 1919-1986, Μια συλλογή ταινιών (Εταιρεία STUDIO, 1989).

 Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν 

Γεννήθηκε στη Ρίγα στις 23 Ιανουαρίου 1898 και πέθανε από καρδιακή προσβολή στη Μόσχα στις 11 Φεβρουαρίου 1948. Αφού σπούδασε αρχιτεκτονική στην Πε­τρούπολη μπήκε το 1918 στον Κόκκινο Στρατό κι έγινε μέλος του Πρόλετκουλτ*. Ύστερα από μια ενδιαφέρουσα θητεία στο θέατρο, ο Αϊζενστάιν προσεγγίζει θεωρητικά και πρακτικά τον κινηματογράφο. Πιστεύοντας ότι ο νέος σοβιετικός κινηματογράφος πρέπει να είναι επαναστατικός τόσο στη φόρμα, όσο και στο περιεχόμενο, πειραματίζεται συνεχώς πάνω στις εκφραστικές δυνατότητες του φιλμ και θέτει τις βάσεις της γραμματι­κής της κινηματογραφικής γλώσσας. Δί­νει πρωταρχική σημασία στο μοντάζ, στη διαλεκτική σύνδεση των πλάνων, αλλά και στις εκφραστικές δυνατότητες του γκρο-πλάνου, ενώ την εποχή του ομιλούντα οδηγείται σε μια καθαρή μουσική αντίληψη της φιλμικής ροής. Ήταν η πιο μεγάλη προσωπικότητα του βωβού κινη­ματογράφου, που άφησε πίσω ένα τερά­στιο θεωρητικό έργο, ενώ οι ταινίες του εμπνέουν πάντα τους οπαδούς της αβάνγκαρντ, με το Θωρηκτό Ποτέμκιν, να θεωρείται η πιο σημαντική ταινία του βωβού κινη­ματογράφου.

Φιλμογραφια: Η απεργία (1924), Το Θωρηκτό Ποτέμκιν (1925), Οκτώβρης (1927), Η γενική γραμμή (1929), Que viva Mexico! (ημιτελές), Αλέξανδρος Νιέφσκι (1938), Ιβάν ο τρομερός (1945).

_______________________

*Προλεταριακή Κουλτούρα. Πειραματικός θεσμός που προέκυψε από τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση του 1917. Είναι μια ομοσπονδία τοπικών πολιτιστικών συλλόγων και avant-garde καλλιτεχνών, από τα εικαστικά, τη λογοτεχνία και το θέατρο. Στόχος, η ανάπτυξη των δημιουργικών ικανοτήτων του προλεταριάτου, που θα διαμόρφωνε μια νέα, επαναστατική εργατική τάξη, απαλλαγμένη από τα απομεινάρια της αστικής κουλτούρας. Ο Λένιν συνειδητοποίησε σύντομα ότι δεν ήταν σκόπιμος ένας τέτοιος«εξαναγκασμός», και ο θεσμός σταμάτησε να επιχορηγείται το 1923. Τελικά η Πρόλετκουλτσυρρικνώθηκε και διαλύθηκε το 1932, μαζί με άλλους λογοτεχνικούς οργανισμούς, όταν δημιουργήθηκε η Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων.

ΑΠΕΡΓΙΑ - STATCHKA

(Αγγλικοί υπότιτλοι)

πηγη  Μποτίλια Στον Άνεμο   ΣΙΝΕΜΑ

Τα δύο Άκρα του Σαμαρά, το ΚΚΕ κι ο Παναγιώτης

Τα δύο Άκρα του Σαμαρά, το ΚΚΕ κι ο Παναγιώτης

Παραθέτω τρεις δηλώσεις για σύγκριση

Α) Α. ΣΑΜΑΡΑΣ (από τις ΗΠΑ) «Από τη μια πλευρά, έχουμε τη Χρυσή Αυγή και, από την άλλη, μια ακραία αντιπολίτευση, η οποία λέει να βγούμε από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, έξω από το ευρώ. Δεν είναι κάτι το οποίο θα ήταν εποικοδομητικό για την ελληνική υπόθεση...»

Β) Ο Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ «δεν είναι δυνατόν να πηγαίνει στις ΗΠΑ ο κ Σαμαράς και να ταυτίζει περίπου ως ένα άκρο, απέναντι στο άλλο που είναι η Χρυσή Αυγή, σχεδόν όλη την Αριστερά. Αυτή η εξομοίωση αριστερών απόψεων, […] με απόψεις της Χρυσής Αυγής, είναι σχεδόν, αν δεν θα έλεγα χαριστική βολή, ένα βαρύτατο πλήγμα στη δημοκρατία. Αν συνεχιστεί αυτή η θεωρία και αναπαράγεται με όλες της τις συνέπειές της στην πράξη, αντιλαμβάνεστε, η χώρα θα οδηγηθεί σε ανώμαλες καταστάσεις»,

Γ) ΚΚΕ: «Ο πρωθυπουργός, σε συνέντευξή του στις ΗΠΑ, συνεχίζει να προβάλλει στην ουσία την ανιστόρητη, ανυπόστατη και επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων, στοχοποιώντας το λαϊκό κίνημα. Προσπαθεί να τσουβαλιάσει τη δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής με τη θέση για αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με τη λαϊκή πάλη για να απαλλαγεί ο λαός από αυτές τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, που φέρνουν στους λαούς φτώχεια, πολέμους και αντιλαϊκά μνημόνια διαρκείας».

κι ένα ΣΧΟΛΙΟ

Προσέξτε τις διαφορές και ομοιότητες μεταξύ των δηλώσεων.

Το πλέον εμφανές είναι ότι οι δηλώσεις Β και Γ (ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ και ΚΚΕ) κατακρίνουν και εναντιώνονται στην δήλωση Α, του Σαμαρά. 

Η (Β) όμως διαφέρει ριζικά από την (Γ) στο γεγονός ότι η (Γ) κρίνει ότι η χρήση  της θεωρίας των άκρων στέφεται επιθετικά ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Ενώ η άποψη (Β) θεωρεί ότι η ίδια θεωρία και η πρακτική εφαρμογή της στρέφεται κατά της «δημοκρατίας».

Αν αναλογιστούμε ότι και στην δήλωση (Α) ο Σαμαράς  μιλάει για «σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους», εννοώντας ότι η κυβέρνησή του μεριμνά  για την προστασία της «δημοκρατίας» από «τα άκρα», είναι φανερό ότι απόψεις και των δύο (Σαμαρά και Λαφαζανη), ενώ εκφράζοντα φαινομενικά σαν διαφορετικές και συγκρουόμενες, έχουν μια κοινή τομή: Εκφράζουν και οι δυο, με διακριτά διαφορετικό τρόπο,  μια έγνοια για την διάσωση της «δημοκρατίας».

Να εξομοιωθεί τώρα ο Λαφαζάνης με τον Σαμαρά; Αυτό που θα έκρινε αν είναι σωστή ή λαθεμένη μια εξομοίωση τους είναι αν η «δημοκρατία» σημαίνει το ίδιο πράγμα και για τους δυο ή όχι. Θα έλεγε ότι δεν φαίνεται να σημαίνει το ίδιο, αλλά γι αυτό ποιος μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος;

Το σίγουρο, απ’ την άλλη, είναι το ΚΚΕ και ο Λαφαζανης διαφέρουν ριζικά και στο τι ειδους κίνδυνο διακρίνουν στην δήλωση Σαμαρά . Διότι για να εκλαμβάνει ο Λαφαζανης τη δήλωση Σαμαρά πρώτιστα σαν «πλήγμα για την δημοκρατία» (ποια δημοκρατία;) σημαίνει πως δεν την βλέπει πρώτιστα σαν απειλή για το εργατικό κίνημα… αλλιώς, θα μας το έλεγε. Και αυτό μάλλον συμβαίνει διότι αυτήν την δημοκρατία που δέχεται «βαρύτατο πλήγμα», κατά τον Παναγιώτη, δεν την βλέπει σαν «όργανο εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από τοκεφάλαιο» 

Ο Σαμαράς ξέρουμε ότι παλεύει με νύχια και με δόντια για να κλείσει τον δρόμο προς το σοσιαλισμό και δεν χρειάζεται να το δηλώσει. Η μόνη συνεργασία που θα μπορούσε να ζητήσει από το ΚΚΕ είναι να «κάτσει φρόνιμα στ΄ αυγά του». Ο Λαφαζάνης, όμως, ο οποιοσδήποτε Λαφαζάνης που ζητά συνεργασία απ΄ το ΚΚΕ, τι την θέλει; Να την κάνει τι;

Υπάρχει πιθανότητα με διαχείριση του καπιταλισμού ν’ αλλάξει η φύση της «δημοκρατίας» σαν ταξικό όργανο; Θα είχε ενδιαφέρον ν΄ ακούγαμε τον Παναγιώτη, να μας εξηγούσε «πως».

Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στα «Sprider Stores»

Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στα «Sprider Stores»

«Κανένας εφησυχασμός, κανένας εργαζόμενος μόνος του», σημειώνουν μεταξύ άλλων

Από παλιότερη κινητοποίηση των εργαζομένων της «Sprider»

Με αφορμή τις εξελίξεις στα «Sprider Stores» και μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τετάρτη στο υπουργείο Εργασίας, ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και ο Σύνδεσμος Υπαλλήλων Εμπορικών Καταστημάτων και Ιδιωτικών Επιχειρήσεων Πειραιά, με κοινή τους ανακοίνωση, επισημαίνουν:

«Χαιρετίζουμε όλους τους εργαζόμενους στα καταστήματα "Sprider", που μαζικά με την παρουσία τους στο υπουργείο Εργασίας έδωσαν μία πρώτη απάντηση στην εργοδοσία και τις επιδιώξεις της. Ηταν σημαντικό βήμα και πρέπει να δυναμώσει η ενότητα όλων των εργαζομένων στην επιχείρηση. Να οργανωθεί ακόμα πιο αποφασιστικά ο αγώνας. Στη συνάντηση αποδείχτηκαν για άλλη μια φορά οι μεγάλες ευθύνες που έχουν κυβέρνηση και εργοδοσία.

Η κυβέρνηση έδωσε νέα διορία στους εργοδότες να απαντήσουν πότε θα εξοφλήσουν όλα όσα χρωστούν στους εργαζόμενους τη Δευτέρα 7/10 σε νέα συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας. Στη συνάντηση επίσης φανερώθηκε ότι το λουκέτο στην επιχείρηση "Sprider Stores" ήταν κάθε άλλο παρά συγκυριακό.

Ο νομικός σύμβουλος της εταιρείας προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, πρόβαλε τη "δύσκολη θέση" στην οποία έχει περιέλθει η εργοδοσία, την ασφυξία των τραπεζών, όμως την ουσία του ζητήματος δεν μπόρεσε να τη συσκοτίσει: Οτι ο "ξαφνικός θάνατος" και το πέταγμα στο δρόμο 800 και πλέον εργαζομένων της επιχείρησης ήταν σχέδιο καλά μελετημένο και συνειδητή επιλογή του επιχειρηματία Χατζηιωάννου.

Αφού έβγαλε 213 εκατ. ευρώ σε μεικτά κέρδη την τριετία 2009 - 2012 πάνω στις πλάτες και τον ιδρώτα των εργαζομένων, δεν διστάζει σήμερα να τους χρησιμοποιήσει ως μέσο εκβιασμού προς το ελληνικό Δημόσιο για να πάρει ζεστό χρήμα από τις τράπεζες. Από τις εξελίξεις και τον κυνισμό της εργοδοσίας οι εργαζόμενοι πρέπει να διδαχτούν, να βγάλουν συμπεράσματα:

• Οτι "υγιείς και καλοί" επιχειρηματίες είναι αυτοί που μέλημά τους είναι να ξεπατώνουν διαρκώς τους εργαζόμενους για το κέρδος τους και μετά να τους χρησιμοποιούν στα σχέδιά τους για να διασώσουν τα εκατομμύρια των κερδών τους.
• Οτι η "ανάπτυξη" και το "φως στο τούνελ" που πλασάρουν κυβέρνηση και εργοδότες ουσιαστικά σημαίνει γέμισμα των λογαριασμών τους στις τράπεζες, απληρωσιά και ανεργία για τους εργαζόμενους που μένουν ξαφνικά, σε ένα απόγευμα, στο δρόμο, αδιάφορο για το αν και πώς θα ζήσουν, για το εάν έχουν να πάρουν το γάλα των παιδιών τους και να βάλουν φαγητό στο τραπέζι.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο να απομονώσει ορισμένα διευθυντικά στελέχη της επιχείρησης, οι οποίοι είχαν πάρει μέρος στη δημιουργία του εργοδοτικού σωματείου στα "Sprider". Είναι μονίμως απεργοσπάστες, έχουν υπογράψει μειώσεις μισθών και απολύσεις συναδέλφων μας. Σήμερα, γυρνάνε σε όλα τα μαγαζιά για να αθωώσουν την εργοδοσία και καλούν τους εργαζόμενους μόνο με νομικά τερτίπια και όχι οργανωμένα και συλλογικά, μαζί με τα σωματεία τους, να διεκδικήσουν όλα όσα τους οφείλει η εργοδοσία.

Κανένας εφησυχασμός. Κανένας εργαζόμενος μόνος του. Καλούμε τους εργαζόμενους στα "Sprider" να δείξουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και στην οργανωμένη συλλογική τους δράση μαζί με τα κλαδικά τους σωματεία».

Ο ... φόβος για τον Στάλιν

Ο ... φόβος για τον Στάλιν

O αστικός Τύπος, όταν του δοθεί η ευκαιρία - μερικές δε φορές και χωρίς καμία ευκαιρία - χύνει το δηλητήριο του αντικομμουνισμού με προμετωπίδα τον αντισταλινισμό ιδιαίτερα στη νέα γενιά, ποντάροντας στο ότι μπορούν με τη συστηματική παραχάραξη της Ιστορίας να ξεριζώσουν την ιστορική μνήμη για να δικαιολογούν τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού (πόλεμοι και όχι μόνο), είτε των φασιστικών δυνάμεων είτε των λεγόμενων δημοκρατικών. Για παράδειγμα χτες ο «Ελεύθερος Τύπος» και ο σχολιογράφος του Γ. Παπαδάτος, θυμήθηκε τον Στάλιν με αφορμή ότι στις 21 Δεκέμβρη οι τοπικές αρχές στη γενέτειρα του ηγέτη της ΕΣΣΔ, Γκόρι, αποφάσισαν να επανατοποθετήσουν σε μια πλατεία τον αδιριάντα του.

Λέει, λοιπόν, ο συγκεκριμένος: «Μπορεί ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν να ήταν εξίσου στυγερός δολοφόνος με τον άλλο ...ακραίο της ιστορίας τον Α. Χίτλερ, αλλά με μια διαφορά. Ο Χίτλερ οδήγησε την πατρίδα του στον όλεθρο και την καταστροφή, ενώ ο Στάλιν την έβγαλε νικήτρια από ένα μεγάλο αμυντικό πόλεμο και τη μετέτρεψε σε υπερδύναμη».

Ο φωστήρας μας δεν πρωτοτυπεί. Οικοδομεί το δηλητήριό του πάνω στη γνωστή γραμμή που θέλει ντε και καλά να περάσει το κεφάλαιο, της εξίσωσης του φασισμού με το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Η επίθεση στον Στάλιν γίνεται ακριβώς για να χτυπηθεί η περίοδος που μπήκαν οι βάσεις για την οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας που αποδεδειγμένα έδωσε μια σημαντική ώθηση μπροστά στην ανθρωπότητα, ικανοποιώντας σημαντικές κοινωνικές ανάγκες. Το δηλητήριο χύνεται ως ένα από τα εμπόδια ώστε οι νέες γενιές να μάθουν, μελετήσουν, συναντηθούν με την επαναστατική δράση των κομμουνιστών και κάνουν υπόθεση της πάλης τους την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Κούνια που τους κούναγε...

Πρωτογενή πλεονάσματα και εξαθλίωση

Πρωτογενή πλεονάσματα και εξαθλίωση

Το θέμα με το περιβόητο πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα, δεν είναι τόσο καινούριο, όσο θέλει να το εμφανίσει για προπαγανδιστικούς λόγους η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο θέμα είχε τεθεί προς συζήτηση σε συνάντηση που είχε στην Αθήνα με το μακαρίτη Α. Παπανδρέου, η τότε επίτροπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για θέματα περιφερειακής πολιτικής το 1994... Πιο συγκεκριμένα, η Γερμανίδα επίτροπος είχε συνδέσει τη χορήγηση των κεφαλαίων του Β' Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, με την επίτευξη δημοσιονομικών πρωτογενών πλεονασμάτων(!). Από τότε χρονολογείται η σύλληψη της ιδέας.

Ο Παπανδρέου τότε το είχε αρνηθεί. Οχι βέβαια για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά επειδή ακόμη δεν είχε φτάσει το έλλειμμα και το χρέος στα σημερινά ύψη, ακόμη και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη είχαν ελλείμματα, ενώ δεν υπήρχε τότε βαθιά καπιταλιστική οικονομική κρίση όπως τώρα. Ας μη ξεχνάμε επίσης, ότι η περιβόητη Συνθήκη του Μάαστριχτ είχε αρχίσει να εφαρμόζεται το 1992, ενώ ακόμα οι σελίδες του Τύπου έβριθαν από άρθρα που υμνούσαν την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την νέα εποχή ελευθερίας που άνοιγε με την πτώση του επάρατου κομμουνισμού... Και τα κριτήρια για ένταξη στην ΟΝΕ που είναι ο πληθωρισμός, το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, καθορίστηκαν στη Συνθήκη του Αμστερνταμ, το 1997. Δεν ήταν, λοιπόν, ώριμες οι συνθήκες ακόμα για πρωτογενή πλεονάσματα. Βεβαίως, η σημερινή συγκυβέρνηση, ένα κατεξοχήν αντιλαϊκό μέτρο, το εφαρμόζει για να βγάλει από την κρίση και για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας της Ελλάδας.

Ο απλός άνθρωπος πρέπει να καταλάβει, ότι το περιβόητο πρωτογενές πλεόνασμα, αποτελεί οργανικό στοιχείο και σπλάχνο της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζεται μέσω των μνημονίων. Το πρωτογενές πλεόνασμα προϋποθέτει τσακισμένους μισθούς και συντάξεις, άγριες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, βίαιη φορο - επιδρομή στις τσέπες των φτωχών, εκρηκτική ανεργία, ανέχεια και εξαθλίωση. Γι' αυτό ο λαός πρέπει να δώσει απάντηση με πλεόνασμα σε οργανωμένους κοινωνικούς αγώνες για την ανατροπή μιας πολιτικής που γεννά και αναπαράγει την κοινωνική αθλιότητα και οδηγεί στον εξανδραποδισμό των λαϊκών στρωμάτων.

ΣΥΡΙΖΑ «Πλυντήριο» για την ΕΕ και την πολιτική της

ΣΥΡΙΖΑ

«Πλυντήριο» για την ΕΕ και την πολιτική της

Συνάντηση με τον Μ. Σουλτς στις Βρυξέλλες είχε χτες ο Αλ. Τσίπρας

Συνέπεσαν στις απόψεις τους Αλ. Τσίπρας και Μ. Σουλτς, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στη χτεσινή τους συνάντηση στις Βρυξέλλες, με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να «ξεπλένει» την ΕΕ και τα όργανά της απ' τις ευθύνες τους γενικά και ειδικά για την ενίσχυση φασιστικών μορφωμάτων, μιλώντας για «κοινό κίνδυνο απέναντι στον ευρωπαϊκό μας πολιτισμό» και εκφράζοντας την ικανοποίησή του που το Ευρωκοινοβούλιο «δεν υιοθετεί τέτοιες απόψεις»!

Τα λέει αυτά για την ΕΕ, που έχει για επίσημη ιδεολογία τον αντικομμουνισμό, που είναι η πρώτη διδάξασα την αντιδραστική θεωρία των άκρων και που σε χώρες - μέλη της, όπως η Λετονία, τιμώνται οι απόγονοι των ναζί και απαγορεύονται διά νόμου τα κομμουνιστικά σύμβολα!

Το γεγονός εξάλλου ότι στο Ευρωκοινοβούλιο ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο τα αντιλαϊκά μέτρα που γονατίζουν τους λαούς των χωρών - μελών της λυκοσυμμαχίας, δεν εμπόδισε τον Αλ. Τσίπρα να εξωραΐσει και να καλλιεργήσει αυταπάτες για το ρόλο του, λέγοντας: «Ακουσα με ενδιαφέρον τη σκέψη για τη δυνατότητα θεσμικού ελέγχου των 2/3 της τρόικας από τον θεσμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, διότι, όπως γνωρίζετε, η τρόικα είναι ένα μόρφωμα το οποίο δεν έχει θεσμική κατοχύρωση με βάση την ευρωπαϊκή Συνθήκη»!

Είναι φανερή η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να καλλιεργήσει αυταπάτες στο λαό ότι με μια καλύτερη λειτουργία των θεσμών της, η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή. Οσο για τις ευρωπαϊκές συνθήκες που επικαλέστηκε ο Αλ. Τσίπρας, είναι αυτές που κατοχυρώνουν πλήρως τα αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες - μέλη της Ευρωένωσης. Πρόκειται για συνθήκες που συγκροτούν τη φιλομονοπωλιακή στρατηγική της ΕΕ, που έχουν συνομολογηθεί απ' όλες τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών της και έχουν εγκριθεί απ' το Ευρωκοινοβούλιο, όπου πλειοψηφούν οι δυνάμεις της αστικής διαχείρισης, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι.

Ο Αλ. Τσίπρας μετά τη συνάντηση αναπαρήγαγε τα περί αναγκαίων «διορθώσεων» στην εφαρμοζόμενη πολιτική στην Ελλάδα, εκφράζοντας χαρά για τη συμφωνία του με τον Σουλτς πως «η λιτότητα δεν είναι λύση» και ότι λύση «είναι η ανάπτυξη, η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και η καταπολέμηση της ανεργίας». Συμφώνησαν δηλαδή πως είναι αναγκαίο ένα άλλο μείγμα διαχείρισης της κρίσης με περισσότερα επεκτατικά μέτρα, που θα οδηγεί όμως το λαό στη φτώχεια από άλλο δρόμο και θα ενσωματώνει πιο αποτελεσματικά τη δυσαρέσκειά του. Συμφώνησαν, τέλος, «για τον κρίσιμο ρόλο της Κομισιόν στην αντιμετώπιση της κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο».

Η φάρμα των ζώων

Η φάρμα των ζώων

Κι εναλλακτικός σατιρικός τίτλος ‘το μπουντρούμι δεν τον λυγά’, για τον αρχηγό της χρυσής αυγής που οδηγείται στον κορυδαλλό και γίνεται ο πρώτος αρχηγός πολιτικού σχηματισμού που μπαίνει στη φυλακή, όπως μας ενημέρωσαν κάποια κανάλια. Ο ζαχαριάδης δε μετράει, γιατί οι κομμουνιστές δεν είναι εθνικόφρονες. Συνεχίζουμε.

Οι αρχές λοιπόν έκριναν προφυλακιστέο το μεγάλο κεφάλι της χρυσής αυγής. Αλλά το φίδι του ναζισμού είναι σαν τη λερναία ύδρα. Ένα κεφάλι κόβεις, δύο φυτρώνουν. Ένα κρατικό κι ένα παρακρατικό. Που συνθέτουν από κοινού το βυζαντινό δικέφαλο αετό της ελληνορθόδοξης αστικής εξουσίας. Ή μάλλον το δικέφαλο κοράκι της.
Αλλά κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει. Ενώνουν λοιπόν τις δυνάμεις τους και πέφτουν πάνω στην εργατιά, με ρόπαλα, λοστούς και συνταγματικά τόξα, συνδυασμός νόμιμης και παράνομης δουλειάς.

Κι έχει πλάκα να βλέπεις τα παλιά μέλη της επεν, πρώην ρέιντζερς και κενταύρους, που είναι από τη μέση και πάνω δημοκράτες κι από κάτω κτήνη, να κάνουν μαθήματα πολιτικού savoir vivre στους.. ακραίους χρυσαυγίτες, να μην επιβάλλουν τόσο απροκάλυπτα το νόμο της ζούγκλας, αλλά να επιδείξουν ένα φασισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και δημοκρατικό μανδύα.
Κι εμείς που τους ακούμε, καλά ζώα είμαστε και τους ανεχόμαστε. Γιατί ο φασισμός δεν είναι παρά ο πιο απροκάλυπτος, χωρίς προσχήματα καπιταλισμός. Κι αυτός όχι μόνο δεν εξανθρωπίζεται, αλλά όσο πάει κι αποκτηνώνεται.

Αχ φασιστάκι, φασιστάκι, ξύλο γιατί βαράς;

Πάνω σε ξένους μετανάστες μονάχα να ξεσπάς.

Μην τσαλακώνεις το προφίλ σου, γίνε πιο σοβαρός

Μη φτάνεις στα άκρα βρε παιδί μου, φυλάκα να μην τρως

Λαγοί που ντύθηκαν λιοντάρια. Από το ιστολόγιο του TRASH

Η τηλεοπτική εικόνα παίρνει κουνελάκια και Λαγούς και τους παρουσιάζει σα λιοντάρια που δε λύγισαν. Κι όλα αυτά θυμίζουν πολύ εκείνο το ανέκδοτο με το βασιλιά της ζούγκλας και τον πολιτικό λαγό της βασιλικής κυβέρνησης, που καθορίζει την ατζέντα της.

-Τι νέα λαγέ; -Να εδώ, λέμε καμιά μαλακία ότι είμαστε αντισυστημικό κόμμα να περνάει η ώρα.

Αλλά το ανέκδοτο ισχύει κι από την ανάποδη για το λιοντάρι της κυβέρνησης που βρυχάται σα γατάκι μπρος στους δανειστές της και στο μεγάλο κεφάλαιο. -Ε να εδώ, λέμε καμιά μαλακία ότι χτυπάμε το φασισμό, για να περνάει η ώρα.

Η κουκουβάγια της σοφίας όμως –όπως μας λέει ο χέγκελ- πετάει μόνο το βράδυ, μετά τα δελτία ειδήσεων και τις βραδινές πολιτικές συζητήσεις. Τότε που θα επεξεργαστούμε όλες τις πληροφορίες που συγκεντρώσαμε και θα καταλάβουμε πως «είναι ο καπιταλισμός ρε μπούφο». Αυτός είναι η κότα που γεννά τα χρυσά αυγά κι αυτοί μετά στρατολογούν άλλες θρασύδειλες κότες, που αναπαράγουν το σύστημα και γίνονται ένα κουβάρι αξεδιάλυτο, που σε κάνει να αναρωτιέσαι: η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;

Το κοκοράκι κικιρίκι-κί, να σε σκοτώνει κάθε πρωί.

Του Κ. Ρουγγέρη από το ιστολόγιο Πλάκα Κάνεις

Κι αυτό το κοτέτσι τo φυλάνε σα μαντρόσκυλα οι χρυσαυγίτες, που είναι ο καλύτερος φίλος του συστήματος. Δείξε μου το σκύλο σου να σου πω ποιος είσαι. Αλλά το σύστημα τους θέλει τώρα εξημερωμένα κατοικίδια με λουράκι κι εμβόλια, για να τους ξαμολήσει ξανά όταν θα τους χρειαστεί. Κι αυτοί υπακούουν πειθήνια, χωρίς να δαγκώνουν ποτέ το χέρι του εφοπλιστή που τους ταΐζει. Και όσο τους κρατάει χορτάτους, για να τρομοκρατούν τον εργατόκοσμο, έχει και την πίτα με τα κέρδη ολόκληρη.

Αυτά τα σκυλάκια λοιπόν είναι πολύ περίεργα, γιατί (σε αντίθεση με τη λαϊκή παροιμία) αν τα αφήσεις να γαβγίζουν ανενόχλητα, ξεθαρρεύουν και πάνε να σε δαγκώσουν. Αλλά όταν τα βρούνε σκούρα, γίνονται γατάκια, που τρέμουν σαν το ψάρι, εγκαταλείπουν το πλοίο που βουλιάζει σαν τα ποντίκια κι αρχίζουν να κελαηδάν σαν τα πουλάκια (σπιούνοι) για τους 'συναγωνιστές' τους και να τους στέλνουν στον κορυδαλλό με τις μαρτυρίες τους.

Ο άνθρωπος όμως είναι λίγο περήφανο ζωάκι, που θέλει να καταλάβει μόνος το λάθος του και να το επαναλάβει μετά με άλλον τρόπο. Κι αν του το υποδείξουμε άγαρμπα, θα μας πει ‘σασταλεγάκηδες’, που κουνάμε επιτιμητικά το δάχτυλο στο κοπάδι, όταν μας επιβεβαιώνουν οι εξελίξεις.

Πρωτίστως όμως ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό και κοινωνικό. Δεν είναι άβουλο, τρομαγμένο κι αγελαίο. Κι αν του πήρε τόσα χρόνια να φτάσει ως εδώ, να περπατά στα δυο πόδια και να ονειρεύεται την έφοδο στον ουρανό, αγγίζοντας τις παρυφές του, θα είναι έγκλημα να λυγίσουμε στην αποκτήνωση και τη βαρβαρότητα της αστικής κοινωνίας και να τον αφήσουμε να γονατίσει ξανά στα τέσσερα, όπως είχε πει κάποτε κι ο λουντέμης…

3 Οκτωβρίου 1945: Η ίδρυση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας

3 Οκτωβρίου 1945: Η ίδρυση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας

Το συνδικαλιστικό κίνημα στον πόλεμο

Την πρωτοβουλία για την αναδιοργάνωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε πολλές χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης ανέλαβαν οι κομμουνιστές. Και, βεβαίως, γίνεται κατανοητό ότι σ’ αυτές τις συνθήκες οι εργατικές οργανώσεις, όπως και όλες οι αντιστασιακές οργανώσεις, δρούσαν παράνομα. Οι παράνομες εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις δρούσαν ενταγμένες στο οργανωμένο κίνημα αντίστασης και στα απελευθερωτικά μέτωπα. Τα παράνομα συνδικάτα οργάνωσαν πολλές απεργίες και σαμποτάζ εναντίον των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Η γαλλική CGT, που αναδιοργανώθηκε το 1943 πάνω στη βάση μιας νέας κεντρικής επιτροπής από πέντε ρεφορμιστές και τρεις κομμουνιστές, πήρε δραστήρια μέρος στην παράνομη δουλιά. Το μεγάλο κύμα των γαλλικών απεργιών το 1944, που κορυφώθηκε με τη γενική απεργία την περίοδο της συμμαχικής απόβασης, ήταν μια απόδειξη της έντονης συνδικαλιστικής δράσης των οργανώσεων.

Και στην Ιταλία τα συνδικάτα είχαν μια παρόμοια ιστορία ηρωικής παράνομης δραστηριότητας. Η CGL, που είχε αναδιοργανωθεί το 1926 μετά τη διάλυσή της απ’ τον Μουσολίνι, τσακίστηκε και πάλι, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την έδρα της στα 1940. Παρ’ όλα αυτά, τα συνδικάτα εξακολούθησαν να υπάρχουν σε δύσκολες συνθήκες και να αγωνίζονται παράνομα στην Ιταλία σε στενή συνεργασία με το κομμουνιστικό κόμμα. Το ιταλικό κίνημα αντίστασης πήρε ιδιαίτερη δύναμη μετά το 1943, όταν οργανώθηκαν οι μεγάλες γενικές απεργίες, που κορυφώθηκαν στην ένοπλη εξέγερση του 1944-1945.

Παράνομο συνδικαλιστικό κίνημα οργανώθηκε και στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη της ΕΣΣΔ. Το συνδικαλιστικό κίνημα της ΕΣΣΔ, καθώς και των Βουλγαρίας, Ελλάδας, Γιουγκοσλαβίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Νορβηγίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών ανέπτυξε ηρωική παράνομη συνδικαλιστική δράση. Στην Ιαπωνία, παρ’ όλη την τρομοκρατία, οι εργάτες οργάνωσαν πολλές απεργίες. Το ίδιο έγινε και στις Φιλιππίνες, στην Ινδονησία και στις άλλες ασιατικές χώρες. Στην Κίνα, επίσης, τα δημοκρατικά συνδικάτα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο τόσο στις κατεχόμενες, όσο και στις ελεύθερες περιοχές.

Η προπαρασκευή

Το ζήτημα της ίδρυσης μιας παγκόσμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης σε ταξική βάση τέθηκε ακόμη μέσα στη διάρκεια του πολέμου, από τους Γάλλους, τους Ιταλούς, τους Λατινοαμερικανούς συνδικαλιστές, από την αμερικανική συνομοσπονδία CIO και από τους Σοβιετικούς. Οι ηγέτες των βρετανικών Συνδικάτων συνειδητοποιούσαν αυτή την προοπτική και για να την εμποδίσουν (κυρίως ήθελαν να αποτρέψουν πρωτοβουλίες των σοβιετικών συνδικάτων) πρότειναν, το Νοέμβρη του 1943, να συνέλθει μια συνδικαλιστική διάσκεψη τον Ιούνη του 1944, για να προωθήσει τη συμμαχική πολεμική προσπάθεια, να υιοθετήσει μια κοινή εργατική στάση απέναντι στα ενδεχόμενα προβλήματα ειρήνης και ανασυγκρότησης και να μελετήσει το πρόβλημα της παγκόσμιας εργατικής συνδικαλιστικής ενότητας. Η διάσκεψη αυτή όμως δε συνήλθε λόγω του πολέμου.

Η επόμενη προσπάθεια έγινε το Δεκέμβρη του 1944, όταν σε μια προκαταρκτική διάσκεψη των βρετανικών συνδικάτων, της CIO και των σοβιετικών συνδικάτων, που συνήλθε στο Λονδίνο, προετοιμάστηκε η σύγκληση μιας γενικής διάσκεψης, που θα γινόταν το Φλεβάρη του 1945 στο Λονδίνο.

Πράγματι, στις 6 του Φλεβάρη 1945, άρχισε η διάσκεψη στο Λονδίνο. Συμμετείχαν 204 σύνεδροι που εκπροσωπούσαν γύρω στα 60.000.000 εργάτες από 42 χώρες.Ηταν η μεγαλύτερη συνέλευση εργατών όλου του κόσμου που είχε ποτέ συνέλθει έως τότε και παρότι δεν περιλάμβανε κανονικές αντιπροσωπείες απ’ τη Γερμανία και Ιαπωνία – ο πόλεμος δεν είχε ακόμα τελειώσει – ήταν κι από τις πιο αντιπροσωπευτικές, αφού συμμετείχαν αντιπροσωπείες και από Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Η διάσκεψη τόνισε ιδιαίτερα την ανάγκη να κερδηθεί ο πόλεμος και έκανε έκκληση στους εργάτες όλων των συμμαχικών χωρών να αυξήσουν την πολεμική παραγωγή. Οι αντιπρόσωποι απ’ τις κατεχόμενες χώρες μίλησαν για την παράνομη δραστηριότητα των οργανώσεών τους, μέσα στα πλαίσια των απελευθερωτικών κινημάτων. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στην προάσπιση του βιοτικού επιπέδου και των συνθηκών εργασίας των εργατών στο διάστημα του πολέμου. Τέλος, η συνέλευση ζήτησε να εξασφαλιστεί απόλυτη ελευθερία λόγου, ελευθερία του συνέρχεσθαι, το δικαίωμα της συγκρότησης συνδικαλιστικών οργανώσεων και άλλα, στις χώρες που θα ελευθερώνονταν με το τέλος του πολέμου.

Στο ζήτημα της συγκρότησης συνδικαλιστικής διεθνούς παρουσιάστηκαν σοβαρές διαφωνίες. Οι αντιπρόσωποι από Λατινική Αμερική, ΕΣΣΔ, Γαλλία, Αυστραλία, η αμερικανική CIO και διάφορες άλλες αντιπροσωπείες ζητούσαν να συγκροτηθεί μια νέα οργάνωση και γι’ αυτό ενίσχυσαν τη σχετική πρόταση που παρουσίασε ο Σίντνεϊ Χίλμαν της CIO. Την εποχή εκείνη η CIO, κάτω από την επιρροή μιας ισχυρής αριστερής πτέρυγας, έπαιρνε προοδευτικές θέσεις.

Οι Βρετανοί ηγέτες αντιτάσσονταν ενεργά στο σχηματισμό μιας νέας συνδικαλιστικής διεθνούς θέλοντας να αναβιώσουν την πεθαμένη ρεφορμιστική συνδικαλιστική διεθνή του Αμστερνταμ.

Τελικά, έγινε συμβιβασμός και συμφώνησαν στη συγκρότηση επιτροπής από 41 μέλη, για να συγκαλέσει νέα διάσκεψη, της οποίας ο κυριότερος σκοπός θα ήταν να προετοιμάσει ένα σχέδιο καταστατικού για την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, αυτή η διάσκεψη θα αναλάμβανε να την ιδρύσει. Ετσι, το επόμενο βήμα ήταν η διάσκεψη του Παρισιού.

Η Διάσκεψη του Παρισιού

Η διάσκεψη για την ίδρυση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ) συνήλθε στο Παρίσι από τις 25 του Σεπτέμβρη μέχρι τις 8 του Οκτώβρη 1945. Στις 3 του Οκτώβρη η διάσκεψη μετατράπηκε σε συνέδριο. Επαιρναν μέρος 346 αντιπρόσωποι από 56 χώρες, που εκπροσωπούσαν 67.000.000 οργανωμένους εργάτες… Οι αντιπροσωπείες που εκπροσωπούσαν τους περισσότερους οργανωμένους εργάτες ήταν κατά σειρά οι εξής: ΕΣΣΔ 27.124.000, Μεγάλη Βρετανία 6.600.000, Ηνωμένες Πολιτείες (CIO) 6.000.000, Ιταλία 5.200.000, Γαλλία 5.100.000, Λατινική Αμερική 4.000.000, Τσεχοσλοβακία 1.500.000, Ρουμανία 1.267.201, Σουηδία 1.087.000, Πολωνία 1.011.000, Μεξικό 1.000.000, Ουγγαρία 888.000, Κίνα 800.000, Γάλλοι Καθολικοί 750.000, Γιουγκοσλαβία 662.000, Αυστραλία 625.000, Κούβα 557.000 και Νιγηρία 500.000.

Το κυριότερο επίτευγμα της Διάσκεψης του Παρισιού ήταν η επεξεργασία ενός σχεδίου καταστατικού για τη νέα οργάνωση που θα ιδρυόταν, την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.

Το καταστατικό, έτσι όπως υιοθετήθηκε τελικά, αφορούσε στη δημιουργία μιας παγκόσμιας ομοσπονδίας, με έδρα το Παρίσι. Το παγκόσμιο συνέδριο της ΠΣΟ θα συνερχόταν κάθε δυο χρόνια.

Η ΠΣΟ καθοδηγούνταν από ένα Γενικό Συμβούλιο, που εκλεγόταν στο συνέδριο και που το αποτελούσαν 7 τακτικά μέλη και 59 αναπληρωματικά από 51 διαφορετικές χώρες (στο 3ο Συνέδριο του 1953 το Γενικό Συμβούλιο είχε 185 τακτικά και αναπληρωματικά μέλη).

Το καταστατικό πρόβλεπε ακόμα μια Εκτελεστική Επιτροπή και ένα Εκτελεστικό Γραφείο. Η Εκτελεστική Επιτροπή αποτελέστηκε στην αρχή από 26 μέλη (το 3ο Συνέδριο τα αύξησε σε 72), απ’ τα οποία η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ – Καναδάς είχαν από 3 μέλη, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Λατινική Αμερική 2 και, τέλος, από 1 μέλος είχαν διάφορες άλλες χώρες ή γεωγραφικές περιοχές. Η Εκτελεστική Επιτροπή εκλεγόταν στο συνέδριο και ύστερα εξέλεγε μέσα από τους κόλπους της έναν ορισμένο αριθμό αντιπροέδρων.

Η πρώτη σύνθεση της Εκτελεστικής Επιτροπής ήταν η παρακάτω: Πρόεδρος Ουόλτερ Σιτρίν (Μεγάλη Βρετανία), γενικός γραμματέας Λουί Σαγιάν (Γαλλία), αντιπρόεδροι Κουζνετσόφ (ΕΣΣΔ), Χίλμαν (ΗΠΑ), Ζουό (Γαλλία), Λομπάρντο Τολεντάνο (Λατινική Αμερική), Σου (Κίνα), Ντι Βιτόριο (Ιταλία), Κούπερς (Κάτω Χώρες). Ο Σαγιάν, που ήταν τότε 35 χρόνων και γραμματέας της οργάνωσης, ήταν προηγούμενα γραμματέας της Ενωσης Γάλλων Ξυλουργών και είχε αναδειχτεί στο διάστημα του πολέμου σε ηγέτη του γαλλικού κινήματος αντίστασης.

Η συνδρομή στην ΠΣΟ κυμαινόταν από 4 στερλίνες το χρόνο ανά 1.000 μέλη που πλήρωναν οι οργανώσεις με 5.000.000 μέλη, μέχρι 10 σελίνια (μισή λίρα) για 1.000 μέλη που πλήρωναν οι οργανώσεις με 15.000.000 μέλη ή παραπάνω.

Το Πρόγραμμα της ΠΣΟ

Το συνέδριο του Παρισιού καθόρισε τους σκοπούς της ΠΣΟ στο προοίμιο του καταστατικού της με αυτά ακριβώς τα λόγια:¹

«Η ΠΣΟ έχει σαν σκοπούς:

α) Να οργανώσει και να ενώσει μέσα στις γραμμές της τα συνδικάτα όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές ή πολιτικές διαφορές.

β) Να βοηθάει τους εργάτες στις χώρες που είναι κοινωνικά ή βιομηχανικά υπανάπτυκτες, να συγκροτούν τις δικές τους συνδικαλιστικές οργανώσεις.

γ) Να αγωνίζεται για την εξαφάνιση κάθε κυβέρνησης με φασιστική μορφή και κάθε εκδήλωσης του φασισμού, όποια και αν είναι η μορφή που παίρνει η δραστηριότητά του και όποιο κι αν είναι το όνομα με το οποίο εμφανίζεται.

δ) Να αγωνίζεται εναντίον του πολέμου και εναντίον των αιτιών του πολέμου και υπέρ μιας μόνιμης και σταθερής ειρήνης.

Υποστηρίζοντας την πλατύτερη δυνατή διεθνή συνεργασία στον κοινωνικό – οικονομικό τομέα και τη λήψη μέτρων για τη βιομηχανική ανάπτυξη και πλήρη αξιοποίηση των δυνατοτήτων που διαθέτουν οι υπανάπτυκτες χώρες.

Δίνοντας τη μάχη εναντίον της αντίδρασης, για την ελεύθερη άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όλων των λαών.

ε) Να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του διεθνούς εργατικού κινήματος σε όλα τα διεθνή σώματα που έχουν την ευθύνη για την επίλυση των προβλημάτων οργάνωσης του κόσμου και βασίζονται στις συμφωνίες ή συμβάσεις που έχουν συναφθεί μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και σε κάθε άλλη διεθνή οργάνωση που αποφάσιζε να πάρει μέρος η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.

στ) Να οργανώνει τον κοινό αγώνα των συνδικάτων όλων των χωρών:

Εναντίον των καταπατήσεων των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργατών καθώς και των δημοκρατικών τους ελευθεριών.

Για την ικανοποίηση της ανάγκης των εργατών να είναι εξασφαλισμένοι χάρη στην πλήρη απασχόληση.

Για την προοδευτική βελτίωση των μισθών, εργατικής ημέρας και συνθηκών εργασίας των εργατών.

Για την πλήρη και κατάλληλη κοινωνική ασφάλιση που θα προστατεύει τους εργάτες και τις οικογένειές τους από την ανεργία, την αρρώστια, τα ατυχήματα και τα γηρατειά.

Για την υιοθέτηση κάθε άλλου μέτρου που σκοπό θα είχε να ανεβάσει το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο των εργατών.

ζ) Να οργανώνει τη διαφώτιση των συνδικαλισμένων εργατών πάνω στο ζήτημα της διεθνούς εργατικής ενότητας και να τους ανεβάζει ως το σημείο να συνειδητοποιούν οι ίδιοι την ατομική τους ευθύνη για την πραγματοποίηση των συνδικαλιστικών σκοπών και στόχων.

Στην προσπάθειά της να πετύχει αυτούς τους σκοπούς, η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία βασίζει τη δουλιά της στις παρακάτω αρχές:

α) Απόλυτη δημοκρατία μέσα στα συνδικάτα κάθε χώρας και στενή συνεργασία μεταξύ τους.

β) Μόνιμη επαφή με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που έχουν προσχωρήσει στην ΠΣΟ, αδελφική υποστήριξη και βοήθεια στο έργο τους.

γ) Συστηματική ανταλλαγή πληροφοριών και πείρας στη συνδικαλιστική δουλιά με αντικειμενικό σκοπό την ενίσχυση της αλληλεγγύης του διεθνούς εργατικού κινήματος.

δ) Συντονισμός στη δράση των εργατικών οργανώσεων για την πραγματοποίηση των διεθνών σκοπών και αποφάσεών τους.

ε) Προάσπιση των συμφερόντων των εργατών που μετακινούνται από τη μια χώρα στην άλλη.

στ) Χρησιμοποίηση κάθε μέσου που προσφέρεται, για τη γνωστοποίηση και εκλαΐκευση των σκοπών για τους οποίους συγκροτήθηκε η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, των επιδιώξεών της και του προγράμματός της για την πραγματοποίηση αυτών των επιδιώξεων, ως και των αποφάσεων της ΠΣΟ για τα διάφορα ειδικά ζητήματα».

Ο Ουίλιαμ Φόστερ εκτιμά ότι παρ’ όλους τους αναγκαίους περιορισμούς στο πρόγραμμά της η ΠΣΟ ήταν από την πρώτη στιγμή ένα βασικό κομμάτι του πλατιού αντικαπιταλιστικού- αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που αναπτύχθηκε σε πολλά μέρη του κόσμου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εργοδότες και οι εκμεταλλευτές σε όλες τις χώρες μαζί με τους δεξιούς σοσιαλδημοκράτες πράκτορές τους κατάλαβαν αμέσως το βασικό αυτό γεγονός. Γι’ αυτό και έβαλαν αμέσως ως βασικό τους καθήκον τη διάλυση ή τουλάχιστον τον περιορισμό της δραστηριότητας της νέας παγκόσμιας εργατικής οργάνωσης. Και το πέτυχαν σε μια πορεία με την έναρξη της περιόδου του ψυχρού πολέμου και με πρωτοβουλία των αμερικανικών συνδικάτων (AFL-CIO), που αποχώρησαν από την ΠΣΟ μαζί με ορισμένες Συνομοσπονδίες άλλων χωρών και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ίδρυσαν τη «Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων» (ΔΣΕΣ). Η διάσπαση αυτή των γραμμών του διεθνούς εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ήταν κύρια αποτέλεσμα των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας και άλλων καπιταλιστικών κρατών. Διάσπαση που συνεχίζει έως τις μέρες μας.

Πηγές

1. Ουίλιαμ Φόστερ: «Ιστορία του Παγκόσμιου Συνδικαλιστικού Κινήματος, τ. 2ος, εκδόσεις «Εταιρεία Ελληνικού Βιβλίου»

2. Γιώργου Εμμ. Μαυρίκου: «Το Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα 1918-1948. Δυο γραμμές σε διαρκή αντιπαράθεση», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Επτά κομμένα κεφάλια

Επτά κομμένα κεφάλια

Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Μαρίας Σιδέρη, στελέχους της ΕΠΟΝ και του ΚΚΕ, με τίτλο Χρόνια Οδύνης (εκδ. Μοχλός, Αθήνα 1992)

Μέσα στο κρατητήριο της χωροφυλακής έμεινα ξεχασμένη καμιά εικοσαριά μέρες. Είχαμε μπει για τα καλά στο χειμώνα. Το κρύο όσο πήγαινε και δυνάμωνε. Έξω ήταν όλα κάτασπρα από το χιόνι. Η θερμοκρασία κάτω από το μηδέν και δεν είχα ένα ρουχαλάκι να ρίξω στα παγωμένα πόδια μου. Δεν είχα που να κάτσω και να κοιμηθώ. Είτε στο παγωμένο πάτωμα ή σε έναν παλιό καναπέ γεμάτο ψείρες. Μετά από ένα μήνα επέτρεψαν στη μητέρα μου να μου φέρει φαγητό και μια κουβέρτα. Τόσο καιρό έτρωγα τα ξεροκόμματα των χωροφυλάκων οι οποίοι μου είχαν δώσει και μια παλιά ψειριασμένη κουβέρτα. Δεν ένιωθα καμιά ασφάλεια μέσα σε εκείνη τη μικρή αποθήκη-κρατητήριο. Οι χωροφύλακες, κάθε φορά που γύριζαν από επιχειρήσεις, περνούσαν έξω από την αποθήκη και από εκεί έξω ξεσπούσαν τη μανία τους με ακατονόμαστες βρισιές. Από το βαθμό της οργής τους καταλάβαινα εάν είχαν επιτυχίες ή αποτυχίες στις επιχειρήσεις. Τις βρισιές και τα αισχρόλογα μου είναι αδύνατον να τα επαναλάβω. Άρχιζαν από "Βουλγάρα πουτάνα" και κατέληγαν σε βρισιές ακατονόμαστης χυδαιότητας. 

Εκεί δεν είχαμε πολλές ανακρίσεις. Παραδεχτήκαμε πως εμείς ρίξαμε τις προκηρύξεις και τελείωσαν εκεί. Εκείνο που σκεφτόμουν και με γέμιζε φόβο ήταν οι νύχτες που γύριζαν οι χωροφύλακες από τις επιχειρήσεις. Ένα βράδυ άκουσα φασαρία κάτω στην αυλή. "Γύρισαν" είπα. Ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ, τυλιγμένη στην κουβέρτα μου για να κοιμηθώ. Ανασηκώθηκα και αφουγκράστηκα να καταλάβω γιατί κάνουν τόση φασαρία. Κάτι έσερναν μέσα από το αυτοκίνητο και μετά το πέταξαν κάτω. Αφού τελείωσε το ξεφόρτωμα, άκουσα γέλια και τραγούδια. Ένας χωροφύλακας πάνω από τη σκοπιά του τραγουδούσε την "Ιτιά". Τι όμορφα που το έλεγε! 

Πλησίασα στο παράθυρο για να τον ακούω καλύτερα. Πριν φτάσω όμως, ακούω βήματα στο γραφείο του αστυνόμου και σε ένα λεπτό ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν μέσα πέντε χωροφύλακες κρατώντας ένα τσουβάλι. Μόλις τους είδα, χτύπησε η καρδιά μου. Κάτι κακό θα μου κάνουν, σκέφτηκα κι έτσι που ήταν κουκουλωμένοι με κάτι χακί κουκούλες, δεν μπορούσα να καταλάβω τις διαθέσεις τους από την έκφραση του προσώπου τους. Η αγωνία μου κράτησε λίγο. Ακούμπησαν κάτω το τσουβάλι που κράταγαν δύο χωροφύλακες. Εγώ κοίταγα μια το τσουβάλι μια αυτούς. Αυτοί με κοιτούσαν και γέλαγαν. Λέει ο ένας νοματάρχης στον άλλο "Δεν κάνει, ας τα πάρουμε από εδώ". "Πού να τα πάω;" λέει ο άλλος. "Θα τα φάνε τα σκυλιά και θα με βάλει πάγο ο αστυνόμος" Τι να έχουν μέσα αναρωτήθηκα εγώ. "Αύριο πρέπει να τα πάμε στην πλατέια" και γνέφει σε έναν από τους χωροφύλακες να τα αδειάσει. Λύνοντας ο χωροφύλακας το τσουβάλι, ο νοματάρχης συμπλήρωσε: "Τι φοβάσαι, μην πειράξουν τη συναγωνίστρια;" Οι άλλοι γέλασαν.

"Ίσα- ίσα, θα έχει και παρέα απόψε" είπε κάποιος άλλος. Και αδειάζουν μεμιάς από το τσουβάλι μπροστά στα πόδια μου επτά ανθρώπινα κεφάλια. Ήταν φοβερό το θέαμα. Τα κοίταγα με ορθάνοιχτα τα μάτια, χωρίς να μπορώ να τα ξεκολλήσω από πάνω τους. Τα μάτια τους ήταν άλλων ορθάνοιχτα, άλλων κλειστά. Τα μαλλιά τους ανάκατα κολλημένα στο πρόσωπό τους. Ο λαιμός τους... Θεέ μου, τι φριχτό πράγμα! Σου θύμιζαν τα σφαγμένα κεφάλια σε κάποιο χασάπικο. Την ηλικία τους δεν ήταν δυνατόν να την προσδιορίσω. Πρέπει να ήταν νέοι. Δύο μόνον είχαν μουστάκια και γένια, ίσως και να κάνω λάθο. Έτσι που ήταν πασαλειμμένα με παγωμένα αίματα τα πρόσωπά τους ήταν κάπως δύσκολο να προσδιορίσω την ηλικία τους. 

Όλη την ώρα που εγώ κοίταγα τα κεφάλια, οι χωροφύλακες κοίταγαν εμένα. Θα περίμεναν να βάλω τις φωνές, ίσως και τα κλάματα. Δεν έγινε τίποτα από τα δύο. Τα πόδια μου όμως έτρεμαν και το στομάχι μου χοροπηδούσε. Δεν ήθελα σε καμιά πε΄ριπτωση να το καταλάβουν αυτό. Κάνοντας ένα μορφασμό, γύρισα προς το παράθυρο, όπου ακόμα ακουγόνταν το τραγούδι. Εκείνοι με βρίζανε, μα εγώ δεν απαντούσα. Αν απαντούσα θα καταλάβαιναν αμέσως την ταραχή μου από τη φωνή μου που έτρεμε. Παρακάλαγα να φύγουν γρήγορα γιατι μου ερχόνταν να κάνω εμετό και δεν ήθελα να με δουν αυτά τα κτήνη. 

Εκείνη την ώρα δε με ενοχλούσαν τα αισχρά τους πειράγματα. Τέλος πάρθηκε η απόφαση τι θα τα κάνουν τα κεφάλια. Άκουσα τον νοματάρχη να λέει "Μαζέψτε τα και βάλτε τα στο σακί". Σκύβοντας οι χωροφύλακες να τα μαζέψουν ξαφνικά τους φώναξε να σταματήσουν και είπε: "Όχι αδειάστε τα και βάλτε τα κάτω από τον καναπέ". Και τι είπε με τέτοιο τρόπο που δεν δέχονταν άλλη συζήτηση. Αυτό και έγινε. Μάλιστα ένα το κλώτσησε κάποιος για να πάει πιο μέσα. Το στομάχι μου τώρα πήγαινε να σπάσει. Μόλις βγήκαν έξω και κλείδωσαν την πόρτα εγώ μαζεύτηκα κοντά στο παράθυρο και κοίταγα συνέχεις έξω. Φοβόμουνα να κοιτάξω προς τα μέσα. Το τραγούδι του χωροφύλακα δεν μου έκανε πια καμιά εντύπωση. Ούτε και το άκουγα πια. 

Κουράστηκα και είπα να κάτσω λίγο εκεί κοντά στο παράθυρο. Το κρύο όμως ήταν τσουχτερό και όπως καθόμουν κοντά στο παράθυρο είχα ξυλιάσει. Πλησίασα τον καναπέ, πηρα την κουβέρτα και τυλίχτηκα μεσα σε αυτήν. Είπα πως θα μπορούσα να ζεσταθώ και να σταματήσει το στομάχι μου να με ενοχλεί. Το σκέφτηκα λίγο και το πήρα απόφαση. Ανέβηκα πάνω στον καναπέ και κάθισα. Σε λ΄γιο άρχισαν να κλείνουν τα μάτια μου. Μα μόλις θυμόμουν τα κεφάλια πεταγόμουν επάνω, έφτιαχνα λίγο την κουβέρτα και γυρισμένη πάντα προς τον τοίχο, προσπαθούσα να σκέφτομαι άλλα πράγματα. Κουκουλωμένη τώρα στην κουβέρτα σιγά-σιγά ζεστάθηκα και κατά τα ξημερώματα πια με πήρε ο ύπνος. Και θα κοιμόμουνα έτσι πολλές ώρες με τόση κούραση που είχα, αν δεν με ξύπναγε ο αστυνόμος με τις φωνές του. 

"Την Παναγία σας. Δεν βρήκατε που αλλού να τα πατε;" Σε ένα λεπτό ήταν κιόλας μέσα. Σταμάτησε και έριξε μια ματιά σε μένα με απορία σαν να με έβλεπε πρώτη φορά. Ύστερα πήγε κοντά στον τοίχο, έσκυψε και κοίταξε κάτω από τον καναπέ. Εγώ στο μεταξύ ανασηκώθηκα και τράβηξα με το πόδι μου την κουβέρτα, που χωρίς να το καταλάβω στο ύπνο μου είχε κρεμάσει κάτω από τον καναπέ και εμπόδιζε να δει ο αστυνόμος τα κομμένα κεφάλια. Γύρισε προς τον τοίχο κάνοντας ένα μορφασμό αηδίας και φώναξε "Πάρτε τα από εδώ γρήγορα". Αμέσως οι χωροφύλακες πήραν το τσουβάλι και άρχισαν να τα μαζεύουν. Εγώ εκεί πάνω στον καναπέ μαζεμένη, ακίνητη και αμίλητη, παρακολουθούσα τα μάζεμα. Τα πήραν και φύγανε. Πίσω τους έφυγε και ο αστυνόμος, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή. Την ημέρα δεν την κλείδωναν. 

Σε λίγο ξαναμπήκε ο αστυνόμος μαζί με έναν άλλον αστνομικό. Του έδειξε τον καναπέ. "Εδώ βρήκαν να τα βάλουν... Το Χριστό τους, να μου βρομίσουν την αποθήκη" Και εγώ, που για μια στιγμή πίστεψα πως φώναξε να τα πάρουν από εκεί γιατί λυπήθηκε εμένα, έφριξα όταν κατάλαβα πως για το πάτωμα νοιάστηκε και όχι για μένα. 

Ι.Β.Στάλιν Γράμμα στο ΝΤΕΤΙΖΝΤΑΤ (Παιδικό Εκδοτικό) της ΚΕ της ΠΛΚΕΝ

Ι.Β.Στάλιν Γράμμα στο ΝΤΕΤΙΖΝΤΑΤ (Παιδικό Εκδοτικό) της ΚΕ της ΠΛΚΕΝ

σ. Αντρέγεφ ( Ντετιζντάτ της ΚΕ τηε ΠΛΚΕΝ) και Σμιρνόβα (Συγγραφέα των Διηγημάτων για τα παιδικά χρόνια του Στάλιν)

Είμαι αποφασιστικά κατά της έκδοσης των Διηγημάτων για τα παιδικά χρόνια του Στάλιν.

Το βιβλιαράκι είναι γεμάτο από ανακριβή στοιχεία, διαστρεβλώσεις, υπερβολές και υπερβολικά εγκώμια.Τη συγγραφέα την παραπλάνησαν οι παραμυθάδες, λογάδες (ίσως, ”ευσυνείδητοι” λογάδες), κόλακες.Κρίμα τη συγγραφέα, αλλά το γεγονός παραμένει γεγονός.

Αυτό, όμως, δεν είναι το κύριο. Το κύριο είναι ότι το βιβλιαράκι έχει την τάση να ριζώσει στη συνείδηση των σοβιετικών παιδιών (και των ανθρώπων γενικά) τη λατρεία των προσωπικοτήτων, των αρχηγών, των αλάνθαστων ηρώων. Αυτό είναι επικίνδυνο, επιζήμιο. Η θεωρία για τους ”ήρωες” και το ”πλήθος” δεν είναι μπολσεβίκικη, αλλά εσέρικη θεωρία. Οι ήρωες κάνουν το λαό, τον μετατρέπουν από πλήθος σε λαό, λένε οι εσέροι. Ο λαός κάνει τους ήρωες, απαντούν στους εσέρους οι μπολσεβίκοι. Το βιβλιαράκι χύνει νερό στο μύλο των εσέρων, θα βλάπτει την κοινή μπολσεβίκικη υπόθεσή μας.

Συμβουλεύω να κάψτε το βιβλιαράκι.

Ι. Στάλιν

16 Φλεβάρη 1938

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Βοπρόσι Ιστόριι, Νο 11, Νοέμβρης 1953

πηγή 14 τόμος Απάντων Στάλιν, Σύγχρονη Εποχή

Mauroflight