Οταν οι αστοί ομολογούν τους ανταγωνισμούς

Οταν οι αστοί ομολογούν τους ανταγωνισμούς

ΚΟΥΚΟΣ

Εγραφε στο «Βήμα της Κυριακής» ο Αντ. Καρακούσης:

«Δίπλα του έτυχε να κάθεται κάποιος διπλωμάτης, της πρεσβείας εκείνης που κατά τα θρυλούμενα λύνει ή μπλέκει τα προβλήματα της χώρας κάθε τόσο.
Μέσα στην ανία του ο Διαμαντής βρήκε διέξοδο και άρχισε το κουβεντολόι.
"Εχω την εντύπωση - έτσι άνοιξε την κουβέντα - ότι οι οικονομολόγοι και οι νομπελίστες σας χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως εργαλείο πίεσης στην ευρωζώνη, ότι προσεγγίζουν πρόσωπα της ελληνικής πολιτικής, τους φουσκώνουν τα μυαλά και μετά τους αφήνουν σύξυλους σε ένα περιβάλλον μόνιμης καχυποψίας. Είναι όλοι τους πολέμιοι της ευρωζώνης, διπλάρωσαν πρώτα τον Γιώργο και τον έστειλαν αδιάβαστο και τώρα έχουν πλαισιώσει τον Τσίπρα. "Είναι σωστή η εντύπωση που έχω ή κάνω λάθος;" ρώτησε ο Διαμαντής.
"Οχι, δεν κάνετε λάθος, έτσι είναι, αλλά έχετε σκεφθεί μήπως τα κίνητρά τους είναι ιδεολογικά και προϊόν των πεποιθήσεών τους;" αποκρίθηκε εκείνος.
"Δεν αντιλέγω ότι υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ της αγγλοσαξονικής και της κεντροευρωπαϊκής σχολής, αλλά συνήθως - επέμεινε ο δικός μας - πίσω από τέτοιες ιδεολογικού χαρακτήρα συγκρούσεις υπάρχει στρατηγική στόχευση".
"Μα είμαστε σύμμαχοι με την Ευρώπη, τη θέλουμε την ευρωζώνη" αντέτεινε ο άλλος.

"Ωστόσο", επέμεινε ο Διαμαντής, "εσείς θέλετε την ευρωζώνη ελεγχόμενη και το ευρώ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, να μη γίνει ποτέ αποθεματικό νόμισμα και να αμφισβητήσει το προνόμιο του δολαρίου, που επιτρέπει στην Αμερική να συγκεντρώνει τον πλούτο όλου του κόσμου, για εμάς εδώ παίζεται η τύχη μας, δεν θέλουμε να γίνουμε Αργεντινή παρασυρμένοι από μια διαδικασία σύγκρουσης Αμερικής - Ευρώπης, μη μου πείτε πως αν συμβεί κάτι τέτοιο θα μας σώσετε εσείς...".
"Είναι κρίσιμη χώρα η Ελλάδα, δεν θα την αφήσουμε να χαθεί" απάντησε σχεδόν κατευναστικά ο συνομιλητής του Διαμαντή.
Μαύρα φίδια τον έζωσαν από εκείνο το βράδυ».

Κρίση και ανταγωνισμοί

Δεν ξέρουμε αν το περιστατικό είναι πραγματικό ή είναι η καταγραφή μιας άποψης με μεταφορικό λόγο. Δείχνει όμως ανάγλυφα μια πραγματικότητα που έως τώρα οι αστοί προσπαθούσαν να συγκαλύψουν την ουσία της ή την προσέγγιζαν κάθε φορά ανάλογα με τη συγκυρία στο πλαίσιο του βαθέματος της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της αναζήτησης γοργής εξόδου απ' αυτήν σε όφελος του κεφαλαίου. Αλλωστε, με κρίκο την κρίση στην Ελλάδα, από το 2010 ακόμη, εκδηλώνονται οι οξύτατοι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε ΗΠΑ - Γερμανία, με επίκεντρο το μείγμα της πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, ανταγωνισμοί, που, όπως έχουμε κατ' επανάληψη αναδείξει από τον «Ριζοσπάστη», ξεπερνούν κατά πολύ τόσο το μείγμα διαχείρισης της κρίσης, όσο και την προσπάθεια διάσωσης της Ελλάδας. Είναι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην παγκόσμια αγορά, έχουν σχέση και με τις αντιθέσεις «δολαρίου - ευρώ», τη θέση τους ως διεθνών χρημάτων και αποθεματικών, θέση που επηρεάζει και τις εξαγωγές κεφαλαίων και εμπορευμάτων και την ενίσχυση της θέσης των μονοπωλίων στη διεθνή αγορά, στις διακρατικές συμμαχίες, και βεβαίως στα ζητήματα Ενέργειας, της μεταφοράς της, πρώτων υλών κ.λπ. Η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική ενισχύει το ευρώ έναντι του δολαρίου. Το ισχυρό ευρώ συμφέρει στις συναλλαγές μεταξύ χωρών. Το ισχυρό ευρώ έναντι του δολαρίου σημαίνει επίσης μεγαλύτερη αξία του χρήματος ως κεφαλαίου. Διευκολύνει τις εξαγωγές κεφαλαίων από την Ευρωζώνη σε άλλα κράτη. Επομένως, χτυπά τα μονοπώλια άλλων κρατών στη διεθνή αγορά.
Βεβαίως, η εκδήλωση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών περιλαμβάνει και τη δράση υπονόμευσης του ανταγωνιστή. Αυτό κάνουν οι ΗΠΑ παρεμβαίνοντας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη κόντρα στη Γερμανία. Αυτή η υπόθεση (ήδη ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Τζ. Λιου, περιοδεύει στην ΕΕ παρεμβαίνοντας για μια ακόμη φορά στην πολιτική διαχείρισης της κρίσης) έχει σχέση, στο πλαίσιο της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας, με την ανησυχία των ΗΠΑ για τα κεφάλαια επιχειρηματικών ομίλων τους που έχουν επενδυθεί στην ΕΕ. Η συνέχιση της κρίσης στην Ευρωζώνη τους απασχολεί.
Εχει σχέση επίσης και με το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τον ευρωπαϊκό Νότο που κοντράρει τη Γερμανία ζητώντας χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής, ό,τι δηλαδή προτείνουν και οι ΗΠΑ, λόγω των συμφερόντων των μονοπωλίων τους στη Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική. Η καπιταλιστική οικονομία είναι διεθνοποιημένη. Οι ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι των καπιταλιστικών κρατών διαπλέκονται μεταξύ τους, και ανταγωνίζονται επίσης, το γεγονός αυτό εκφράζεται και στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς μεταξύ κρατών. Σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, καταστρέφονται τόσο εργατική δύναμη όσο και κεφάλαιο. Σε αυτές τις συνθήκες οξύνονται οι ανταγωνισμοί για το ποιο τμήμα του κεφαλαίου, ποιου κράτους θα έχει λιγότερες απώλειες, άρα θα βγει από την κρίση πιο ισχυρό, επομένως θα μπορεί να διεκδικήσει μεγαλύτερα μερίδια στην παγκόσμια αγορά από τον ανταγωνιστή του. Αυτό εκδηλώνεται και με τους οξύτατους ανταγωνισμούς μεταξύ ΗΠΑ - Γερμανίας. Πάντα οι ΗΠΑ παρενέβαιναν στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, όχι λίγες φορές σε αντιπαράθεση με τη Γερμανία και τους συμμάχους της, εκμεταλλευόμενες και τους ανταγωνισμούς μέσα στην Ευρωζώνη.
Ανταγωνισμοί επιδρούν επίσης και στους εσωτερικούς ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς κάθε κράτους, βεβαίως και στην Ελλάδα, λόγω διαφορετικών συμφερόντων και με τη διεθνική διαπλοκή τους. Για παράδειγμα, υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα (εφοπλισμός, τουρισμός), που έχουν πιο προνομιακές σχέσεις με το δολάριο παρά με το ευρώ. Ταυτόχρονα η Ελλάδα συγκεντρώνει το ενδιαφέρον λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης, ως πύλης εισόδου - εξόδου εμπορευμάτων και ως ενεργειακού κόμβου. Ετσι εκδηλώνονται ανταγωνισμοί ανάμεσα σε συμφέροντα των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Ρωσίας κ.ά.

Η ρότα για το λαό

Δεν μπορεί κανείς να προβλέψει την πορεία εξόδου από την κρίση, τις εξελίξεις μέσα από την όξυνση των ανταγωνισμών κ.λπ. Ο,τι όμως και αν γίνει ο μεγάλος χαμένος είναι και θα είναι η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Που δεν έχουν άλλο δρόμο από το να συγκροτήσουν τη δική τους συμμαχία, να οργανώσουν μια ισχυρή εργατική, λαϊκή αντιπολίτευση, ενισχύοντας το ΚΚΕ παντού, ώστε με την αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική πάλη να ανοίξουν το δρόμο για την εργατική, λαϊκή εξουσία, να κοινωνικοποιήσουν τα μονοπώλια, να αποδεσμεύσουν την Ελλάδα από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό και σύμμαχο των αστών, για να μπει η οικονομία στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων αναπτύσσοντας διεθνείς σχέσεις με αμοιβαίο όφελος.

Όταν η Χρυσή Αυγή λεγόταν ακόμα ΟΝΝΕΔ...

Όταν η Χρυσή Αυγή λεγόταν ακόμα ΟΝΝΕΔ...

Για τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονερα απο στελεχη της ΟΝΝΕΔ.



Εικοσιτρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του 38χρονου καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από μέλη της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας κατά τη διάρκεια μαθητικών κινητοποιήσεων. Εικοσιτρία χρόνια και η παρουσία των νεοναζί της Χρυσής Αυγής στο κοινοβουλιο αλλά και η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά με τη παρουσία των Φαήλων, των Παπαμιμίκων και των Βορίδηδων κρατά ζεστή τη μνήμη του Ν. Τεμπονέρα και του αγώνα για παιδεία και ελευθερία.


Το χρονικό

Το 1990, η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθεί νομοσχέδιο για την Παιδεία που προβλέπει μεταξύ άλλων λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, επιβολή χρονικού ορίου για τις σπουδές, περιορισμό του ασύλου, επιβολή συγκεκριμένης ενδυμασίας κ.ά. Πάνω από το 65% των σχολείων βρίσκονται υπό κατάληψη ενώ μεγάλες διαδηλώσεις γίνονται σε όλη την Ελλάδα κατά του νομοσχεδίου. Η κυβέρνηση της Ν.Δ δέχεται πιέσεις από παντού ενώ το εκπαιδευτικό κίνημα συνεχώς μεγαλώνει. Για την κυβέρνηση οι καταλήψεις πρέπει να σταματήσουν.
Στις 7 Γενάρη του 1991 η ΟΛΜΕ κηρύσσει στάση εργασίας και συμπαραστέκεται στον αγώνα των μαθητών. Ομάδες “αγανακτισμένων” γονέων και πολιτών εμφανίζονται στο προσκήνιο με την κινητοποίηση του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας. Αργά το βράδυ της 8ης Γενάρη του 1991 ομάδα μελών της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, της ΟΝΝΕΔ παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και εισβάλει στο 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο της Πάτρας για να σταματήσει την κατάληψη και να επανακαταλάβει το κτίριο. Αρχηγός της ομάδας των τραμπούκων ο τότε γραμματέας της ΟΝΝΕΔ Αχαίας και δημοτικός συμβουλος της Ν.Δ Ιωάννης Καλαμπόκας. Στο σχολείο σπεύδουν καθηγητές και μέλη της τοπικής ΕΛΜΕ για να προστατεύσουν και να βοηθήσουν τους καταληψίες μαθητές, μεταξύ αυτών και ο μαθηματικός Ν. Τεμπονέρας. Στις 23.30 ομάδα καθηγητών προσπαθεί να εισέλθει στο κτίριο και ξυλοκοπείται από τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ με σιδηρολοστούς και τσιμεντόλιθους. Ο 38χρονος καθηγητής μαθηματικών και μέλος του ΕΑΜ, Νίκος Τεμπονέρας, τραυματίζεται και πέφτει δολοφονημένος, με ανοιγμένο το κρανίο από χτύπημα του Ι.Καλαμπόκα. Μεταφέρεται στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και το πρωί της 9ης Γενάρη του1991 σταματούν όλες οι ζωτικές λειτουργίες του. Οι αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ως φυσικούς αυτουργούς τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Καλαμπόκα, το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Α. Μαραγκό και τον Σ. Σπίνο. Τα γεγονότα προκαλούν έκρηξη των διαδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα. Τις επόμενες μέρες πραγματοποιούνται μεγαλειώδεις οργισμένες διαδηλώσεις με συνθήματα όπως "Το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει", "Η αστυνομία καλύπτει τους δολοφόνους" κ.α. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία κρατούν για δύο μέρες, ενω πυρπολούνται γραφεία της Ν.Δ, δημόσια κτίρια, αυτοκίνητα της αστυνομίας και κλούβες των ΜΑΤ μετά τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων από καπνογόνο της αστυνομίας σε ένα κατάστημα στην Αθήνα. Ο τότε υπ. Παιδείας της Ν.Δ Κοντογιαννόπουλος παραιτείται και το νομοσχέδιο αποσύρεται από τον επόμενο υπουργό Γιώργο Σουφλιά. Στηρίζει η ΟΝΝΕΔ τον Πρόεδρο της Από την άλλη πλευρά οργανώσεις της ΟΝΝΕΔ προχωρούν σε ανακοινώσεις και εκδηλώσεις συμπαράστασης στον δολοφόνο πρόεδρο της Ι. Καλαμπόκα. Η κηδεία του Τεμπονέρα είχε 50.000 άτομα ενώ το σχολείο που δολοφονήθηκε πήρε το όνομα του αγωνιστή και δημιουργήθηκε μνημείο στη μνήμη του. Η ΟΛΜΕ σε ένδειξη αναγνώρισης της θυσίας του αγωνιστή καθηγητή, κήρυξε την 9η του Γενάρη "Ημέρα Παιδείας και Αγώνα". Οι δολοφόνοι έπεσαν στα "μαλακά". Ο Καλαμπόκας καταδικάστηκε αρχικά σε ισόβια κάθειρξη χωρίς ελαφρυντικά που μετατράπηκε μετέπειτα σε 17 χρόνια και 8 μήνες ενώ σε επόμενο δικαστήριο έγινε 16 χρόνια και 9 μήνες. Τελικά αποφυλακίστηκε τον Φλεβάρη του 1998 μετα από 7 χρόνια. Σήμερα ζει και εργάζεται ελεύθερος με διαφορετικό όνομα. Ο συγκατηγορούμενος του και μέλος της ΟΝΝΕΔ και της ομάδας των τραμπούκων που εισέβαλλαν στο σχολείο Αλέκος Μαραγκός απαλλάχθηκε με βούλευμα ενώ ο πρόεδρος του σωματείου κατωτέρων αστυνομικών Αχαΐας δήλωσε ότι είναι μέλος της Ασφάλειας. Από τότε μέχρι σήμερα η μνήμη του Ν. Τεμπονέρα παραμένει ζωντανή στους αγώνες ενώ το σύνθημα " Τόσα χρόνια αγώνες της νεολαίας τον δρόμο το δείχνει ο Ν. Τεμπονέρας" αλλά και "Ζει, ζει ο Τεμπονέρας ζει με Πέτρουλα, Λαμπράκη μας οδηγεί" συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν σε πορείες και διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών. Μαζί με την μνήμη του αγωνιστή παραμένουν και οι ομάδες φασιστών και τραμπούκων της Ν.Δ και της ακροδεξιάς που έχουν βεβηλώσει ουκ ολίγες φορές το μνημείο που στήθηκε.






*Σημείωση δική μας (Res Fox) : O δικηγόρος που ανέλαβε την υπεράσπιση του Καλαμπόκα λέγεται Μιχάλης Αρβανίτης και σήμερα είναι βουλευτής με τη Χρυσή Αυγή στον νομό Αχαϊας...


http://info-war.gr/2013/09/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CE%BD%CE%BD%CE%B5%CE%B4-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%87-%CE%B1/





Βασικές πηγές για το κυρίως άρθρο :


http://kkepedia.blogspot.gr/2014/01/blog-post_1210.html

http://e-oikodomos.blogspot.gr/2014/01/blog-post_9747.html

http://www.alterthess.gr/content/san-simera-dolofoneitai-o-nikos-temponeras-apo-stelehi-tis-onned

Υπερασπίζονται με θράσος τα συμφέροντα των ξενοδόχων

Υπερασπίζονται με θράσος τα συμφέροντα των ξενοδόχων

Αντί να ψάχνει τρύπα να κρυφτεί από τους εργαζομένους του κλάδου, για την κατάπτυστη σύμβαση που υπέγραψε με τους ξενοδόχους, η πλειοψηφία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων, εμφανίζεται με σχόλιο στην ιστοσελίδα της να καταγγέλλει τις ταξικές δυνάμεις του κλάδου επειδή αποκάλυψαν το πραγματικό περιεχόμενο της σύμβασης που υπογράφτηκε στις 30/12/2013.

Γράφει μεταξύ άλλων η συνδικαλιστική πλειοψηφία: «Σε ό,τι αφορά την επικοινωνιακή εκμετάλλευση του γεγονότος, μας είναι αδιάφορο ποιος επιχειρεί να προσδώσει στη συμφωνία πολιτικές ή αναπτυξιακές διαστάσεις ευρύτερες της καθαρά εργασιακής σημασίας που έχει για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους (οι οποίοι διασφάλισαν μισθό κι επιδόματα για τα επόμενα 2 χρόνια, την εποχή της απόλυτης εργασιακής απορρύθμισης)».
Τι λένε στους εργαζομένους; Να είναι κι ευχαριστημένοι που υπογράφτηκε σύμβαση, ανεξάρτητα αν αυτή επιδεινώνει κι άλλο τους όρους αμοιβής κι εργασίας των ξενοδοχοϋπαλλήλων, και μάλιστα σε μια περίοδο που τα κέρδη των μεγαλοξενοδόχων βρίσκονται σε άνοδο. Με την ίδια επιχειρηματολογία, η συνδικαλιστική πλειοψηφία υπέγραψε το καλοκαίρι του 2012 σύμβαση που προέβλεπε μείωση 15% στους μισθούς!
Τα ίδια επιχειρήματα, όμως, χρησιμοποιεί και η εργοδοσία για να πείσει τους εργαζομένους να δουλεύουν σαν σκυλιά αν θέλουν να έχουν κλαδική σύμβαση. Την οποία, κατά δήλωσή τους (βλέπε συνάντηση του προέδρου του Πανελλήνιας Ενωσης Ξενοδόχων με το κλαδικό συνδικάτο της Αθήνας στις 12/12/2013) ήθελαν να υπογράψουν και οι ίδιοι οι ξενοδόχοι, για λόγους που σχετίζονται με τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς και την ανάγκη να υπάρχει ένα μίνιμουμ ρυθμιστικό πλαίσιο στη διαμόρφωση των μισθών.

Ο μισθός και τα επιδόματα που «εξασφάλισε» η συνδικαλιστική πλειοψηφία για τους εργαζομένους του κλάδου θα είναι από 1/1/2015 κατά 136 ευρώ μικρότερος σε σχέση με αυτόν που έπαιρναν πριν το καλοκαίρι του 2012. Οσο κι αν προσπαθούν να κάνουν το «μαύρο άσπρο» στα μάτια των εργαζομένων, η πραγματικότητα είναι ότι έβαλαν πλάτη ώστε οι μεγαλοξενοδόχοι να βγουν με τις μικρότερες απώλειες από την κρίση και να διασφαλίσουν τους όρους για ένα νέο κύκλο κερδοφορίας την περίοδο της (καπιταλιστικής) ανάπτυξης.
Αυτόν το στόχο υπηρετεί η σύμβαση που υπέγραψε η πλειοψηφία: Να κάνει ακόμα φτηνότερη την εργατική δύναμη για τους επιχειρηματικούς ομίλους, συμπληρωματικά στα μέτρα που πήραν και παίρνουν όλες οι αστικές κυβερνήσεις, όπως η επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών, η προσφορά τζάμπα εργατικής δύναμης μέσω προγραμμάτων κατάρτισης και μαθητείας, η χρηματοδότηση με κρατικά κι ευρωπαϊκά κονδύλια.

Υπερασπίζονται την απλήρωτη δουλειά

Το ζήτημα αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ανάπτυξη και το ποιος θα ωφεληθεί από αυτήν, όσο κι αν η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας προσπαθεί να το αποσυνδέσει και να προσδώσει στην υπογραφή της σύμβασης «καθαρά εργασιακή σημασία»! Η κυβέρνηση πανηγύρισε για τη σύμβαση στα ξενοδοχεία επειδή η παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης είναι στρατηγικός της στόχος και υπηρετεί την καπιταλιστική ανάπτυξη που επιδιώκει.
Επιβεβαιώνεται και μ' αυτόν τον τρόπο ότι ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός (παλιός και νέος) είναι από μόνος του ένα ...«αναπτυξιακό εργαλείο» στα χέρια του κράτους και της εργοδοσίας, στην προσπάθεια να εξασφαλίσουν φτηνότερους εργαζομένους κι «εργασιακή ειρήνη» για τους καπιταλιστές. Σ' αυτό το «μάθημα», η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας των ξενοδοχοϋπαλλήλων διεκδικεί έπαινο από τους εργοδότες με τους οποίους βρίσκεται στην ίδια όχθη, απέναντι από τους εργαζομένους, ενάντια στο πραγματικό συμφέρον και τις ανάγκες τους.
Εκεί όμως που η πλειοψηφία δίνει κυριολεκτικά «τα ρέστα της», είναι το σθένος με το οποίο υπερασπίζεται τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, με επέκταση του απλήρωτου χρόνου της δουλειάς, που συνυπέγραψε με τους ξενοδόχους στη σύμβαση. Επιχειρηματολογώντας υπέρ της διευθέτησης του χρόνου εργασίας, επιτίθεται στις ταξικές δυνάμεις του κλάδου και γράφει στο σχολιασμό της:
«Επιπλέον ψεύδονται ασύστολα για τις υποτιθέμενες συνέπειες της εξαιρετικά περιορισμένου εύρους διευθέτησης του χρόνου εργασίας που συμφωνήθηκε για υπέρβαση του νόμιμου ωραρίου κατά 2 ώρες, σε περιπτώσεις αυξημένης πληρότητας (πάνω από 75%). Η δυνατότητα για υπερεργασία 1 ώρας σε περίοδο αιχμής είχε δοθεί από το 1991 χωρίς ουσιαστικά να χρησιμοποιηθεί από τους εργοδότες. Η απαίτηση για τις 2 ώρες προέκυψε από την εργοδοτική πλευρά, διότι η 1 ώρα υπερκαλύφθηκε από τη μνημονιακή διάταξη που κατέστησε υποχρεωτική τη 1 ώρα υπερεργασία την ημέρα αν απαιτηθεί από τους εργοδότες, προσαυξημένη μάλιστα μόλις κατά 1,20%. Φαίνεται πως οι "ταξικοί αγωνιστές" δεν έχουν επίγνωση για τις συνθήκες απασχόλησης στον κλάδο, ειδικά την εποχική περίοδο και τις συμφωνίες για δωδεκάωρη - επταήμερη απασχόληση συνήθως υποαμειβόμενη, η περιορισμένη, αλλά ασφαλισμένη και αμειβόμενη διευθέτηση τους πείραξε!».
Τι λένε; Οτι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, που είχε συμφωνηθεί το 1991, ενσωματώθηκε επί της ουσίας στα μνημόνια, με αποτέλεσμα οι εργοδότες να ζητήσουν την επέκτασή της κατά μια επιπλέον ώρα. Η συνδικαλιστική πλειοψηφία ικανοποίησε το αίτημά τους, προσφέροντας επί της ουσίας δύο επιπλέον ώρες δουλειάς (στο 8ωρο), χωρίς την αντίστοιχη αμοιβή.
Αλήθεια, σε ποιο ξενοδοχείο η εργοδοσία χρειάζεται να επικαλεστεί την πληρότητα του 75% για να ζητήσει από τον εργαζόμενο να δουλέψει δύο (τουλάχιστον) ώρες παραπάνω; Και πού το είδαν γραμμένο οι εργατοπατέρες ότι είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων να λιώνουν στο μεροκάματο για 10 τουλάχιστον ώρες και μάλιστα σε περίοδο αιχμής, που έχουν ήδη εξαντληθεί στο 8ωρο; Ακόμα πιο πέρα: Γιατί σε περίοδο αιχμής η εργοδοσία να έχει «το ελεύθερο» από το συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων να εντατικοποιεί και άλλο τη δουλειά, αντί να κάνει προσλήψεις;
Οπως κι αν το διαβάσει κανείς, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας ένα πράγμα πετυχαίνει: Ν' αυξήσει τον απλήρωτο χρόνο της εργασίας, άρα και την κερδοφορία του εργοδότη. Γι' αυτό άλλωστε οι ξενοδόχοι επέμεναν να μπει ένα τέτοιο μέτρο στα μνημόνια και στη συνέχεια να συμπεριληφθεί στη σύμβαση.
Η συνδικαλιστική πλειοψηφία είναι υπόλογη για την υπογραφή της σ' ένα τέτοιο μέτρο και πρέπει να το πληρώσει. Για τον πρόσθετο λόγο ότι υπερασπίζεται τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας σαν το «μικρότερο κακό», όταν είναι αποδεδειγμένο ότι συμφωνίες όπως αυτή ανοίγουν την όρεξη των εργοδοτών να τα κάνουν όλα «γης Μαδιάμ» σε ό,τι αφορά της εργασιακές σχέσεις και το χρόνο εργασίας στους τόπους δουλειάς. Οι πραγματικές συνθήκες δουλειάς στον Τουρισμό θυμίζουν γαλέρα. Στη διαμόρφωσή τους η συνδικαλιστική πλειοψηφία έχει τεράστιες ευθύνες με τη συνολική της γραμμή, η οποία εκφράζεται και στην υπογραφή συμβάσεων όπως η τελευταία.

Φοβούνται την κατακραυγή των εργαζομένων

Στην κατακλείδα του σχολίου τους, οι συνδικαλιστές της πλειοψηφίας γράφουν με θράσος: «Στην αντίπερα όχθη συναντήσαμε όπως πάντοτε τις υποκριτικές όσο και υστερόβουλες αντιδράσεις των συνδικαλιστών του ΚΚΕ, της συνδικαλιστικής μειοψηφίας στον κλάδο, οι οποίοι προφανώς προτιμούσαν ν' απολεστεί και η Σύμβαση στα Ξενοδοχεία, αφού την χαρακτήρισαν ως "κατάπτυστη Σύμβαση - καρμανιόλα που εξυπηρετεί την κερδοφορία των εργοδοτών".
Είναι κατανοητό πως αντιλαμβάνονται τις ευθύνες τους έναντι των εργαζομένων ενιαία ως παράταξη: Σ' όλους τους κλάδους της Οικονομίας όπου πλειοψηφούν, εγκαταλείπουν τους εργαζομένους έρμαια στις διαθέσεις των εργοδοτών και των ατομικών συμβάσεων, αφού πουθενά δεν επεδίωξαν να υπογράψουν μια συλλογική σύμβαση! Οταν οδηγούν με την ανοχή ή τη συνενοχή τους τις αποδοχές των εργαζομένων στα 586 ευρώ, ποιων την κερδοφορία εξυπηρετούν;».
Ψέμα, διαστρέβλωση και συκοφαντία. Μ' αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από την κριτική που τους άσκησαν δεκάδες κλαδικά κι επιχειρησιακά σωματεία, με χιλιάδες εργαζομένους, για τη σύμβαση που υπέγραψαν, ξετινάζοντας αράδα - αράδα τους κατάπτυστους όρους της. Το μένος των εργατοπατέρων για τις ταξικές δυνάμεις έχει να κάνει με το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται τον υπονομευτικό ρόλο της πλειοψηφίας και τη δράση της ανοιχτά στο πλευρό της εργοδοσίας.
Πουθενά και σε κανέναν κλάδο, ακόμα κι εκεί που είναι μειοψηφία, οι ταξικές δυνάμεις δε συμβιβάστηκαν με τον αρνητικό συσχετισμό και δεν έβαλαν την ουρά στα σκέλια. Αντίθετα, διεκδικούν την υπογραφή σύμβασης που δε θα πηγαίνει πίσω από τους όρους των συμβάσεων που έληξαν μέσα στην κρίση, σαν βάση για τη διαπραγμάτευση αυξήσεων στους μισθούς. Οι ταξικές δυνάμεις πρωτοστατούν στο να πάρει αυτή η διεκδίκηση μαζικά - ταξικά χαρακτηριστικά, ν' απεγκλωβιστούν οι εργαζόμενοι από το ιδεολόγημα ότι η σωτηρία - κερδοφορία του εργοδότη τους είναι αυτή που πρέπει να καθορίζει τους όρους που πουλάνε την εργατική τους δύναμη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το κλαδικό συνδικάτο του επισιτισμού - τουρισμού στην Αττική και ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να οργανώσει τη μάχη των συμβάσεων. Να κάνει πρωταγωνιστές στη διεκδίκηση τους ίδιους τους εργαζομένους στα ξενοδοχεία, με γενικές συνελεύσεις και πανελλαδικό - τοπικό συντονισμό, με πολύμορφες κινητοποιήσεις και πλαίσιο που μαχητικοποιεί τους αγώνες, κόντρα στην προσπάθεια της εργοδοσίας και της κυβέρνησης να καλλιεργήσουν την ηττοπάθεια, το συμβιβασμό, το χαμήλωμα των απαιτήσεων, χέρι - χέρι με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Να αξιοποιηθεί η πείρα

Σήμερα υπάρχει πείρα που πρέπει να αξιοποιηθεί από τους εργαζομένους. Πουθενά και ποτέ η αποδοχή της λογικής του «μικρότερου κακού» δεν ωφέλησε τους εργαζομένους, δε διασφάλισε θέσεις εργασίας, μισθούς και δικαιώματα. Αντίθετα, κάθε υποχώρηση με ευθύνη του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού δημιουργούσε χώρο στην εργοδοσία να οργανώσει καλύτερα το επόμενο κύμα της επίθεσης.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, αποκτά ξεχωριστή σημασία το κάλεσμα που απηύθυναν με κοινή τους ανακοίνωση 31 κλαδικά κι επιχειρησιακά σωματεία από τον Τουρισμό - Επισιτισμό, καταγγέλλοντας τη σύμβαση που υπέγραψε η πλειοψηφία. Σημείωναν μεταξύ άλλων:
«Με τους ξενοδοχοϋπαλλήλους οι ξενοδόχοι δεν έκαναν ποτέ καμιά συμφωνία, όπως διατείνονται. Συμφώνησαν με την ξεπουλημένη ηγεσία στην Ομοσπονδία, που πάντα ήταν αρωγός στην πολιτική της ανταγωνιστικότητας, που έφερνε πάντα ανεργία και φτώχεια, είτε διανύαμε περίοδο ανάπτυξης, είτε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης (...)
Εμείς οι εργαζόμενοι, μέσ' από τα ταξικά μας Σωματεία, δε θα χάσουμε λεπτό από την προσπάθεια για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος προτάσσοντας τις ίδιες τις ανάγκες μας, πετώντας έξω από την Ομοσπονδία και κάθε σωματείο αυτούς που όχι μόνο συμφώνησαν στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, αλλά επιβάλλουν οι ίδιοι τη ζωή του σκλάβου για μας και τις οικογένειές μας. Να μη βρουν τόπο να σταθούν, να μείνουν έξω από κάθε οργάνωση. Τέτοιους ξεπουλημένους στην εργοδοσία, τέτοια Ομοσπονδία, όχι μόνο δεν έχει ανάγκη ο κλάδος, αλλά είναι επικίνδυνοι όσο ποτέ.
Μέχρι τότε, όσα εμπόδια κι αν βάζουν, θα συνεχίσουμε τον αγώνα για οργάνωση όλων των συναδέλφων στα Συνδικάτα μας και την ισχυροποίηση των δυνάμεων που αταλάντευτα υπερασπίζουν τα δικαιώματά μας. Η "εργασιακή ειρήνη" που θέλουν να επιβάλουν η κυβέρνηση, οι μεγαλοξενοδόχοι και τα τσιράκια τους να μην περάσει σε καμιά περιοχή της χώρας. Με οργάνωση και συλλογικό αγώνα θα έχουμε αποτελέσματα».

Δεν ξεμπερδεύουν με την κρίση ούτε το 2014

Δεν ξεμπερδεύουν με την κρίση ούτε το 2014

Η Λαγκάρντ προσπαθεί να φανεί αισιόδοξη, ο Μπερνάνκι ανησυχεί για την υψηλή ανεργία στις ΗΠΑ και ο Στίγκλιτς δεν προβλέπει σημαντικές αλλαγές τη νέα χρονιά

Θα αναθεωρηθούν προς τα πάνω οι προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τους παγκόσμιους ρυθμούς ανάπτυξης τη νέα χρονιά, λόγω της βελτίωσης που παρουσιάζουν τα οικονομικά στοιχεία των ΗΠΑ, προανήγγειλε η διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρ. Λαγκάρντ, μιλώντας σε επιχειρηματικό συνέδριο στο Ναϊρόμπι της Κένυας στις 6 του Γενάρη. Δύο μέρες νωρίτερα, τα στοιχεία αυτά που προκαλούν «αισιοδοξία» στη διευθύντρια του ΔΝΤ, κατά τον απερχόμενο πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED), Μπ. Μπερνάνκι, δείχνουν ότι η οικονομική ανάκαμψη των Ηνωμένων Πολιτειών παραμένει ατελής, ενώ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στα ποσοστά ανεργίας της χώρας, που μπορεί να μειώνονται το τελευταίο διάστημα, ωστόσο ακόμη παραμένουν υψηλά.
Πάντως, ακόμη και οι δηλώσεις της Λαγκάρντ, πέρα από τη θετική εικόνα που θέλουν να βγάλουν προς τα έξω, επισημαίνουν τους «κινδύνους» οι οποίοι ακόμη υφίστανται στη διεθνή οικονομία καθώς, σύμφωνα με χτεσινό τηλεγράφημα του οικονομικού ειδησεογραφικού πρακτορείου «Bloomberg», η διευθύντρια του ΔΝΤ διαβλέπει «προκλήσεις» που έχουν να αντιμετωπίσουν οι αναδυόμενες οικονομίες, εξαιτίας της αστάθειας που επικρατεί στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Πίσω από τη «λεπτή» διπλωματική γλώσσα που χρησιμοποιούν τα στελέχη διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών κρύβονται η δίνη της κρίσης και οι δυσκολίες διαχείρισής της που επιδρούν αρνητικά στην ανάκαμψη της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, αυτό που ο πρόεδρος της FED περιέγραψε ως τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά τη «Μεγάλη Υφεση» του 1930.
Είναι χαρακτηριστικό το άρθρο που δημοσίευσε στις 5 Γενάρη στο «Project Syndicate» ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζ. Στίγκλιτς, στο οποίο σημειώνει ότι μπορεί η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία να απέφυγε μία δεύτερη «Μεγάλη Υφεση», ωστόσο βρέθηκε εν μέσω μίας «Μεγάλης Κακουχίας, με ελάχιστη αύξηση του εισοδήματος για ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών στις προηγμένες οικονομίες», συμπληρώνοντας ότι «μπορούμε να περιμένουμε μία από τα ίδια το 2014».
Ο Τζ. Στίγκλιτς αναφέρεται στην πτώση του μέσου εισοδήματος στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, στα τεράστια ποσοστά ανεργίας στην Ευρώπη - επισημαίνοντας ιδιαίτερα τα ποσοστά ανεργίας των νέων σε Ισπανία και Ελλάδα - και στην καθυστέρηση «ζωτικών μεταρρυθμίσεων» στη ζώνη του ευρώ, όπως είναι η τραπεζική ένωση που θα περιλαμβάνει την κοινή εγγύηση των καταθέσεων, τα ευρωομόλογα, ή κάτι ανάλογο που θα οδηγεί σε «αμοιβαιοποίηση» του χρέους.
Κάνοντας μία συνολική αποτίμηση της χρονιάς που πέρασε, από τις συγκρούσεις στη Βραζιλία, μέχρι την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης στην Κίνα και τη σύγκρουση μεταξύ Δημοκρατικού και Ρεπουμπλικανικού κόμματος που παρολίγον να οδηγήσει τις ΗΠΑ σε στάση πληρωμών, ο Τζ. Στίγκλιτς υπογραμμίζει ότι το βασικό πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας το 2013 ήταν η έλλειψη της συνολικής ζήτησης, σημειώνοντας ότι «η προοπτική για σημαντική βελτίωση το 2014, ή στο εγγύς μέλλον, δεν φαίνεται ρεαλιστική». «Ισως η παγκόσμια οικονομία θα τα πάει λίγο καλύτερα το 2014 από ό,τι το 2013, ή ίσως όχι. Θεωρούμενα στο ευρύτερο πλαίσιο της συνεχιζόμενης Μεγάλης Κακουχίας, και τα δύο χρόνια θα περάσουν στην ιστορία σαν μια εποχή από χαμένες ευκαιρίες», τονίζει χαρακτηριστικά.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΕΕ: Στόχοι ταυτισμένοι με τα συμφέροντα των μονοπωλίων – «Πηγή της ανάπτυξης» είναι η χρεοκοπία του λαού – ΚΚΕ: Εμπόδια στον αντιλαϊκό βάζει μόνο μια Λαϊκή Συμμαχία

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΕΕ: Στόχοι ταυτισμένοι με τα συμφέροντα των μονοπωλίων – «Πηγή της ανάπτυξης» είναι η χρεοκοπία του λαού – ΚΚΕ: Εμπόδια στον αντιλαϊκό βάζει μόνο μια Λαϊκή Συμμαχία

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΕΕ - ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΕΚΟΦΙΝ

Στόχοι ταυτισμένοι με τα συμφέροντα των μονοπωλίων

Τις προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας στην ΕΕ στον τομέα ευθύνης του, όπως αυτές απορρέουν από τις στρατηγικές επιλογές των κυβερνήσεων της λυκοσυμμαχίας και των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, παρουσίασε σε χτεσινή συνέντευξη Τύπου, ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας. 

Πρόκειται για πολιτική αναβάθμισης των κανόνων δημοσιονομικής εποπτείας απέναντι σε όλους του λαούς της ΕΕ και ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν ή όχι μνημόνια, για τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που σχετίζονται με την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης (ΟΝΕ), την εκπροσώπηση και τις συνεργασίες με τα άλλα καπιταλιστικά κέντρα κ.ά.

Οι προτεραιότητες που θα διαχειριστεί η Ελληνική Προεδρία της ΕΕ σε αυτόν τον τομέα, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών είναι οι εξής:

Εμβάθυνση της ΟΝΕ: Σε αυτό το πλαίσιο πρωτεύουσα θέση έχει το λεγόμενο «ευρωπαϊκό εξάμηνο», η πολιτική που συνδέεται με την κατάρτιση του οικονομικού προγραμματισμού όλων των κρατών της ΕΕ και με τις ειδικές συστάσεις που θα απευθύνονται σε κάθε κράτος - μέλος για τη διόρθωση κάθε είδους δημοσιονομικών αστοχιών (κρατικά χρέη, ελλείμματα). Σε αυτό το πλαίσιο, για την κάθε εμφανιζόμενη αστοχία και απόκλιση, προβλέπεται η εφαρμογή «διορθωτικών» αντιλαϊκών μέτρων.

• Τραπεζική ένωση: Με στόχο τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, υπό διαμόρφωση είναι το ενιαίο πλαίσιο εποπτείας, οι τρόποι και οι πηγές χρηματοδότησης των τραπεζών που απειλούνται από κλυδωνισμούς, ζητήματα γύρω από τα οποία εκδηλώνονται οξυμένοι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε κράτη για λογαριασμό τμημάτων του κεφαλαίου που εκπροσωπούν. Στόχος της Ελληνικής Προεδρίας είναι ο ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης, το «πώς να υπάρξει ένας συμβιβασμός μεταξύ των αποφάσεων του ΕΚΟΦΙΝ που ελήφθησαν το Δεκέμβριο και προτείνουν ένα συγκεκριμένο τρόπο προώθησης της τραπεζικής ένωσης και των απόψεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου», σύμφωνα με τον Γ. Στουρνάρα.
• Ειδικές Οδηγίες αναμένονται για τα πρότυπα και τη συμπεριφορά των μεγάλων τραπεζών που διαμορφώνουν τα επιτόκια στη διατραπεζική αγορά.

• Χρηματοδότηση κρατών της ΕΕ, κυρίως μέσα από τη χρηματοδότηση αποκαλούμενων «μικρομεσαίων επιχειρήσεων», που κατά τους ορισμούς της ΕΕ αφορούν επιχειρηματικά σχήματα μέχρι και 250 εργαζομένων. Ειδική συζήτηση προγραμματίζεται στο συμβούλιο ΕΚΟΦΙΝ την 1η Απρίλη.

• Εκπροσώπηση στους G20: Η Ελληνική Προεδρία θα επιχειρήσει να συντονίσει όσο το δυνατόν καλύτερα και να παρουσιάσει τις θέσεις της ΕΕ σε ό,τι αφορά στις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία, την «οικονομική ανάπτυξη», τη «χρηματοδότηση νέων θέσεων εργασίας». Καλύτερος συντονισμός και συνεργασία εξαγγέλλεται και με την πλευρά του ΔΝΤ.

• Φορολογική πολιτική: Στόχος η διαμόρφωση «κοινής ενοποιημένης βάσης για τη φορολογία των εταιρειών», έτσι ώστε να μη διαβρώνεται από το «φορολογικό ανταγωνισμό». Ζητούμενο είναι επίτευξη συμφωνίας, που όμως καρκινοβατεί από προεδρία σε προεδρία. Κόντρες έχουν ξεσπάσει και γύρω από την καθιέρωση φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ζήτημα το οποίο θα επιχειρήσει να διαχειριστεί και η Ελληνική Προεδρία.

 Γ. ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ

Επιβεβαιώνει ότι «πηγή της ανάπτυξης» είναι η χρεοκοπία του λαού

Την πρόβλεψη ότι το 2014 αναμένεται «οριακά θετικός ρυθμός ανάπτυξης στην οικονομία» και «πολύ υψηλότερος ρυθμός ανάπτυξης από το 2015 και μετά» επανέλαβε σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, προσπαθώντας παράλληλα να καλλιεργήσει κάλπικες προσδοκίες για τερματισμό της αντιλαϊκής πολιτικής: «Τα θετικότατα αυτά αποτελέσματα επιτεύχθηκαν με μεγάλες θυσίες από τον ελληνικό λαό. Αλλά αυτό πια τελειώνει», σημειώνει χαρακτηριστικά, αναφέροντας επίσης ότι «η βελτίωση στα εισοδήματα θα αρχίσει από φέτος».

Το γεγονός ότι η όποια αναιμική ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας θα πατήσει, σε κάθε περίπτωση, πάνω στα ερείπια των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, επιβεβαιώνεται από την αναφορά του Γ. Στουρνάρα στις «πηγές ανάπτυξης», ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει τις ιδιωτικοποιήσεις και τις «πιο ανταγωνιστικές και απελευθερωμένες αγορές» (για να ανοίγουν νέα πεδία κερδοφορίας για το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, με μεγαλύτερο χτύπημα της τιμής της εργατικής δύναμης και συνολικά ευνοϊκότερους όρους για τα μονοπώλια), τα μεγάλα έργα (όπως είναι π.χ. οι αυτοκινητόδρομοι για τους οποίους δόθηκε επιπλέον μποναμάς 8,5 δισ. στους μεγαλοκατασκευαστές) και τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, από τα οποία η μερίδα του λέοντος κατευθύνεται στην ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου, σε υποδομές απαραίτητες για την κερδοφορία του κ.ο.κ.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι ο Γ. Στουρνάρας παρουσιάζει ως θετική εξέλιξη ότι η κυβέρνηση προωθεί τη μείωση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης, γεγονός που λύνει τα χέρια των καπιταλιστών και σηματοδοτεί την ακόμα μεγαλύτερη ένταση της επίθεσης στην Κοινωνική Ασφάλιση για τους εργαζόμενους. Στην ίδια λογική, ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει «υπερήφανος» γιατί «έχουμε πλέον έναν σύγχρονο και μόνιμο φόρο ακινήτων», αναφερόμενος στο μόνιμο και διευρυμένο χαράτσι στη λαϊκή στέγη και τη μικρή ακίνητη περιουσία που αντικειμενικά επιταχύνει την επιδίωξη για επιτάχυνση της διαδικασίας συγκέντρωσης γης και ακινήτων σε όλο και λιγότερα χέρια.

Υπερασπιζόμενος την πολιτική που αφήνει τα λαϊκά σπίτια να παγώνουν, ο υπουργός ισχυρίζεται ότι «το επίδομα θέρμανσης είναι η βέλτιστη λύση και όχι η μείωση του φόρου», όταν στην πραγματικότητα, ένα τεράστιο μέρος από τα λαϊκά νοικοκυριά δεν καταφέρνει να βάλει καθόλου πετρέλαιο θέρμανσης, αφού τα ψίχουλα του επιδόματος δεν αντισταθμίζουν ούτε στο ελάχιστο τις συνεχείς αυξήσεις στους φόρους και τη συνολική επίθεση ενάντια στο λαϊκό εισόδημα. Σε σχέση με την αιθαλομίχλη, αναμασά τα μέτρα για «παροχή ηλεκτρικού ρεύματος με έκπτωση για ορισμένες καταναλώσεις στις περιοχές της χώρας όπου η αιθαλομίχλη ξεπερνά τα όρια ασφαλείας», τα οποία

• Αφ' ενός αντιστοιχούν σε λιγότερο και από ψίχουλα (η έκπτωση υπολογίζεται σε 10-12 ευρώ ετησίως!)
• Και αφ' ετέρου επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει τις αιτίες του επικίνδυνου φαινομένου, αλλά προσπαθεί απλά να διαχειριστεί κάποιες από τις συνέπειές του, με μέτρα που θα μπαίνουν σε εφαρμογή μόνο όταν το τοξικό νέφος θα έχει πνίξει το λαό.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γ. Στουρνάρας του αποδίδει ότι «επιμένει να συντηρεί εξωφρενικές προσδοκίες», όταν στην πραγματικότητα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει σημαντική συμβολή στο χαμήλωμα των λαϊκών απαιτήσεων στις συνθήκες της κρίσης, στην προβολή της λογικής του «εφικτού» και του «ρεαλιστικού».
Κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ για «πολυγλωσσία» και για το ότι «πατάει σε πολλές βάρκες», ο υπουργός Οικονομικών ουσιαστικά απαιτεί την ακόμα πιο γρήγορη μετάλλαξη και προσαρμογή του στο πλαίσιο του ρόλου που έχει αναλάβει στην αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού.

 

Διαγκωνισμοί γύρω από το κρατικό χρέος

Τη δρομολόγηση «λύσης» στο ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού κρατικού χρέους, μέσα στο Α΄ εξάμηνο του 2014, θα επιδιώξει η κυβέρνηση. Σύμφωνα με όσα δήλωσε στη χτεσινή συνέντευξη τύπου ο Γ. Στουρνάρας, «εάν τηρηθεί ο αρχικός προγραμματισμός, οι αποφάσεις μπορεί να ληφθούν ως το τέλος Ιουνίου». Τέλος ο υπουργός Οικονομικών διαφήμισε την υποχώρηση των επιτοκίων στα 10ετή κρατικά ομόλογα, τα οποία πλέον εμφανίζονται 6 εκατοστιαίες μονάδες πάνω από το αντίστοιχα του γερμανικού κράτους.

Σύμφωνα πάντως με υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος, στα παζάρια με την ΕΕ ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο και νέας χρηματοδότησης. Ο ίδιος διερωτήθηκε κατά πόσο έχει νόημα η συζήτηση για τα πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα μετά από την «επίτευξη των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα».

Κόντρα στις προσδοκίες της ελληνικής κυβέρνησης, η εταιρία Pimco, από τους μεγαλύτερους διαχειριστές κρατικών ομολόγων σε διεθνές επίπεδο, υποστηρίζει ότι «η Ελλάδα δε θα επιστρέψει στις αγορές το 2014» και ότι η ίδια δεν πρόκειται να αγοράσει ελληνικά κρατικά χρεόγραφα. Σύμφωνα με τους ίδιους, «εάν η χώρα προχωρήσει σε μεγαλύτερο δανεισμό με αυτούς τους όρους, το συνολικό βάρος χρέους θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από τη λήψη ενός δανείου από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ESM».

«Εάν η Ελλάδα αποχωρήσει από την Ευρωζώνη αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να απειλήσει το Γερμανό φορολογούμενο», δήλωσε από τη μεριά του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος, σε συνέντευξη του στην γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung, λέγοντας ότι «υπάρχουν δυνατότητες και περιθώρια χειρισμών για βελτίωση της δομής του χρέους, παραδείγματος χάριν, μέσω της επιμήκυνσης της περιόδου αποπληρωμής ή της μείωσης των επιτοκίων».

Ο επικεφαλής του ευρωενωσιακού μόνιμου μηχανισμού χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ESM) Κ. Ρέγκλινκ, σημείωσε από την πλευρά του ότι «δεν πρόκειται να υπάρξει κούρεμα», προσθέτοντας ότι «ίσως υπάρχει ένα μικρό περιθώριο για τα διμερή δάνεια του πρώτου πακέτου», ξεκαθαρίζοντας πως απόφαση για κάτι τέτοιο θα έπρεπε να πάρει η κάθε χώρα της Ευρωζώνης ξεχωριστά.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Κάλπικες για το λαό οι υποσχέσεις του υπουργού Οικονομικών

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Σε σχόλιό του για τη συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών, Γ. Στουρνάρα, στο «Βήμα της Κυριακής» το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Οι υποσχέσεις του υπ. Οικονομικών, για χρονιά ανάκαμψης, επιστροφής στις αγορές και τέλους των μνημονίων, είναι κάλπικες για το λαό, διότι με ή χωρίς μνημόνιο η όποια ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας δεν θα τον ανακουφίσει, ούτε θα αναστείλει την εφαρμογή νέων αντιλαϊκών μέτρων.

Άλλωστε, οι στόχοι της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, στην οποία αναφέρεται ο υπουργός, απαιτούν νέα βάρη για τον ελληνικό λαό και όλους τους λαούς της Ευρώπης, τα οποία από το 2014 θα επιβάλλονται με αυστηρή επιτήρηση των χωρών - μελών από την ΕΕ και με την εφαρμογή μνημονίων διαρκείας. Εμπόδια στον αντιλαϊκό κατήφορο μπορεί να βάλει μόνο μια Λαϊκή Συμμαχία, με ισχυρό ΚΚΕ, και με στόχο την αποδέσμευση από την ΕΕ και το λαό στην εξοδο

Μποτίλια Στον Άνεμο

Τώρα θυμήθηκε την «επαναστατική πάλη» ο Χριστόδουλος Ξηρός;

 Τώρα θυμήθηκε την «επαναστατική πάλη» ο Χριστόδουλος Ξηρός;

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Το αστικό κράτος είναι εξορισμού κράτος αυταρχικό, ασχέτως εάν παρουσιάζεται με το μανδύα της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Είναι κράτος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία: της αστικής τάξης. Αυτό το κράτος και οι μηχανισμοί του είναι σε θέση να κάνουν τα πάντα για να διαφυλαχθεί η δικτατορία των μονοπωλίων και η κοινοβουλευτική τάξη πραγμάτων πάνω στην οποία χτίζουν την πολιτική χειραγώγηση του λαού. Η δήθεν ανεξάρτητη Δικαιοσύνη είναι όσο "ανεξάρτητη" της επιτρέπουν τα όρια του αστικού χαρακτήρα του κράτους, όσο δεν απειλείται η εξουσία των καπιταλιστών, της αστικής τάξης και του μηχανισμού που αυτή έχει στα χέρια της.

Πάμε τώρα στη «17 Νοέμβρη» και στο Χριστόδουλο Ξηρό που σήμερα πρωταγωνίστησε στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών. Όπως έμαθε όλη η χώρα, αναζητείται ο Χριστόδουλος Ξηρός, καταδικασμένος για τη συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη» καθώς δεν εμφανίσθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα κατά τη διάρκεια άδειας που έλαβε από τις φυλακές Κορυδαλλού. Ο Χρ. Ξηρός δεν εμφανίστηκε τη Δευτέρα στο Αστυνομικό Τμήμα Νέας Καλλικράτειας Χαλκιδικής για να δώσει το παρών στο πλαίσιο 8ήμερης άδειας που είχε λάβει από την 1η Γενάρη, ενώ τις προηγούμενες μέρες εμφανιζόταν κανονικά. Πλέον έχει διαταχθεί πειθαρχική προκαταρκτική εξέταση των μελών του συμβουλίου φυλακών Κορυδαλλού, που χορήγησαν την άδεια εξόδου στον Χρ. Ξηρό. Ο δε συνήγορος του Ξηρού, Φραγκίσκος Ραγκούσης, δήλωσε στον «ΣΚΑΙ» πως εκτιμά ότι είναι μια πολιτική απόφαση να αποδράσει και πως δεν είχε καμία επαφή με τον πελάτη του.

Το αν ο Χριστ. Ξηρός θεωρεί τον εαυτό του «πολιτικό κρατούμενο» είναι, αναφαίρετο, δικαιώμα του. Άλλωστε, η δράση της 17 Νοέμβρη είχε πράγματι πολιτικά χαρακτηριστικά. Το ενδιαφέρον εντοπίζεται στην συνέχεια της δήλωσης του δικηγόρου του.

Ο Φ.Ραγκούσης δήλωσε επίσης στο δελτίο του ΣΚΑΪ πως: «Πιστεύει ότι μ αυτή την ενέργεια μπορεί να αφυπνίσει, μπορεί να δημιουργήσει εκείνες τις προοπτικές μιας επαναστατικής δράσης που δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι θα σηκώσει ένα 45αρη και θα αρχίσει να αφαιρεί ζωές».

Ακούστε, λοιπόν, κύριοι: Ούτε ο Χριστόδουλος Ξηρός, ούτε κανένα απ' τα μέλη της επονομαζόμενης 17 Νοέμβρη, δεν έχει σχέση με την επαναστατική δράση και πάλη. Η δράση της 17 Νοέμβρη, ανεξαρτήτως των κινήτρων που αυτή είχε, δεν έχει σχέση ούτε με τους λαϊκούς-εργατικούς αγώνες, ούτε για την πάλη για ένα καλύτερο μέλλον. Οι πιστολάδες της εν λόγω οργάνωσης (διότι για πιστολάδες πρόκειται) δεν έκαναν τίποτε περισσότερο απ' το να αλείψουν βούτυρο στο ψωμί της αυταρχικότητας του αστικού κράτους. Η δράση της 17Ν ήταν δράση πλήρως αποκομμένη απ' το μαζικό εργατικό κίνημα. Όχι μόνο δεν προσέφερε τίποτα στην ανάπτυξη των αναγκαίων συνθηκών για τη γιγάντωση του εργατικού κινήματος αλλά, αντίθετα, λειτούργησε ως γρανάζι του ίδιου του συστήματος το οποίο υποτίθεται πως πολεμούσε.

Ρωτάμε (ρητορικά, μιάς και οι απαντήσεις είναι προφανείς):

- Που ήταν οι «επαναστάτες» της 17 Νοέμβρη όταν τα εργατικά συνδικάτα, οι αγωνιστές συνδικαλιστές, οι ίδιοι οι συνειδητοποιημένοι κομμουνιστές εργάτες, έδιναν μάχες ενάντια στην σοσιαλδημοκρατική αλλοτρίωση που επιχειρούσε το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του '80;

- Που ήταν οι «επαναστάτες» της 17 Νοέμβρη όταν το εργατικό κίνημα προσπαθούσε να βρει, μέσα από συντονισμένες απεργίες και δράσεις στους χώρους δουλειάς, την "περπατησιά" του απέναντι στις επιθέσεις των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ;

- Πόσο «επαναστατική» είναι, άραγε, η δολοφονία τριτοκλασσάτων ακολούθων πρεσβειών (Νορτίν, Σόντερς κλπ.) ή χαμηλόβαθμων οργάνων του αστυνομικού σώματος; 

- Πόσο «επαναστατικός» είναι, άραγε, ο σεχταρισμός μιας ομάδας πιστολέρο που επικοινωνούν με το λαό μέσω προκυρήξεων οι οποίες μοιάζουν συχνά να έχουν συνταχθεί κατευθείαν απ' τα γραφεία της ίδιας της υπηρεσίας πληροφοριών;

Η 17 Νοέμβρη ουδέποτε έδωσε, καμία απολύτως, προοπτική επαναστατικής δράσης. Έδωσε το κατάλληλο άλλοθι για την ισχυροποίηση των πιο βίαιων κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού κράτους τις δεκαετίες του 1980 και 1990 και, παρουσιαζόμενη ως οργάνωση με επαναστατικές-κομμουνιστικές καταβολές, αμαύρωσε το μαζικό εργατικό, λαϊκό κίνημα και τους ηρωϊκούς αγώνες των ελλήνων κομμουνιστών. Ή μάλλον επιχείρησε να αμαυρώσει, διότι απέτυχε στην αποστολή της.

Για την ιστορία, αναδημοσιεύουμε παρακάτω άρθρο του Μάκη Μαϊλη που δημοσιεύθηκε στο Ριζοσπάστη στις 6 Μάρτη 2003:

Πολιτική η δράση, υπέρ τίνος;

Υπονόμευσαν τη χώρα επί 27 χρόνια», ακούγεται συνεχώς για τη «17Ν» από διάφορες πλευρές, την κυβέρνηση, τη ΝΔ, συνηγόρους και δημοσιογράφους. «Ομως, τα εγκλήματα που διέπραξαν δεν είναι πολιτικά», συνεχίζουν!

 

Τώρα, πώς γίνεται να υπάρχει μια οργάνωση (μηχανισμός πιο σωστά), που κατηγορείται ότι υπονόμευσε τη χώρα εσωτερικώς και διεθνώς (επί 27 χρόνια) και η δράση αυτού του μηχανισμού να μην είναι πολιτική, αλλά να είναι του κοινού ποινικού δικαίου, αυτό μόνον εκείνοι που το υποστηρίζουν μπορούν και να το καταλάβουν... Διότι η αντίφαση, στην οποία πέφτουν λέγοντας τα παραπάνω, είναι πελώρια.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη πλευρά: Το γεγονός ότι οι ίδιοι που λένε τα προηγούμενα εμφανίζουν τη δράση της «17Ν» τέτοια, σαν να είναι αυτή η δράση που καθόρισε τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα τα τελευταία 27 χρόνια, ενώ καθόλου δεν είναι έτσι. Το πάνω χέρι στον καθορισμό των πολιτικών εξελίξεων το είχαν τα κόμματα που κυβέρνησαν, το είχαν και το έχουν μαζί με το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, την πλουτοκρατία, το κράτος. Το να αποδίδεις, όμως, έστω και δίχως τις υπερβολές, σημαντικό ρόλο σε έναν μηχανισμό που ταυτόχρονα τον κατατάσσεις στον ποινικό χώρο, είναι επίσης μια μεγάλη αντίφαση.

Αυτό το τελευταίο, ωστόσο, δε σημαίνει ότι η δράση της «17Ν» υπήρξε αμελητέα. Επαιξε και συνεχίζει να παίζει ρόλο (και μετά τις συλλήψεις και με τη δίκη) σε βάρος του λαού. Και η δράση της είναι πολιτική.

Στην Ελλάδα η καταδιωκόμενη πολιτική δράση και η έννοια του πολιτικού κρατούμενου έχουν ταυτιστεί με την πάλη του ΚΚΕ και άλλων δυνάμεων που συνεργάστηκαν μαζί του κατά καιρούς, είτε στο ΕΑΜ είτε σε άλλα σχήματα. Και δικαίως. Παρ' όλα αυτά, το να ονομαστεί πολιτική η δράση της «17Ν», όπως και είναι, σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ηθική αναβάθμισή της. Είναι πολιτική, αλλά από την αντίπερα όχθη. Οπως είναι πολιτικά τα εγκλήματα των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και αλλού. Οπως ήταν πολιτικά και τα εγκλήματα του φασισμού, ή εκείνα κατά των λαών του Βιετνάμ, της Αλγερίας, της μαύρης Αφρικής, της Παλαιστίνης, της Χιλής. Και χιλιάδες άλλα, με κορυφαίο το έγκλημα κατά της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

 

Υπάρχει, δηλαδή, η πραγματική πολιτική δράση της «17Ν» (όχι εκείνη που η ίδια υποστηρίζει ότι είχε), που δικαίως την κατατάσσει στους μηχανισμούς προβοκάτσιας κατά του λαϊκού κινήματος. Ομως, οι τέτοιοι μηχανισμοί, της προβοκάτσιας, είναι πολιτικοί μηχανισμοί, που έδρασαν και δρουν σε όφελος της πλουτοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Κι όταν έρθει η ώρα, που πια δεν τους χρειάζονται, τους αποσύρουν, έστω εν μέρει. Με εκκωφαντικό τρόπο, αφού εκκωφαντική υπήρξε και η ιστορία της.

Προβάλλεται το επιχείρημα, ότι ναι μεν η δράση της «17Ν» είχε πολιτικά κίνητρα, αλλά οι πράξεις της είναι ποινικού χαρακτήρα.

 

Και αυτό το επιχείρημα περιέχει αντίφαση. Διότι τα κίνητρα από τις ενέργειες δεν αποχωρίζονται. Συνιστούν ένα ενιαίο σύνολο. Βεβαίως, υπάρχει και το ποινικό στοιχείο, αλλά αυτό δεν ανατρέπει το συνολικό. Κι εξάλλου, η δράση της «17Ν», σε συνδυασμό με τις γενικότερες διεθνείς εξελίξεις με άξονα «τον κίνδυνο από την τρομοκρατία», και γενικότερα των συναφών μηχανισμών, αξιοποιήθηκε για να παρθούν αντιλαϊκά μέτρα. Καμιά δράση εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου δεν μπορούσε, για παράδειγμα, να αξιοποιηθεί, για να έχουμε σωρεία αντιδημοκρατικών μέτρων με πρόσχημα τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και είναι, πιστεύουμε, κοινώς αποδεκτό, ότι αν ο Σορίν Ματέι, για παράδειγμα, δολοφονούσε 4-5 ανθρώπους, κανένας δε θα είχε διανοηθεί να αμφισβητήσει τον ποινικό χαρακτήρα των εγκλημάτων του και να τον θεωρήσει πολιτικό πρόσωπο. Τώρα, γιατί γίνεται τόση συζήτηση για το χαρακτήρα των πράξεων της «17Ν», αφού τον θεωρούν ποινικό;

Αβάσιμη είναι και η άποψη που ισχυρίζεται, ότι οι της «17Ν» σκότωναν δίχως στόχο, στα τυφλά. Ποιος (ποιοι;) ήταν ο συγκεκριμένος λόγος για τον κάθε φορά στόχο, ίσως να μην τον μάθουμε ποτέ. Και κατά πάσα πιθανότητα δε θα τον μάθουμε στη διάρκεια της δίκης. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Κανένας δε σκοτώνει δίχως στόχο (και λόγο) στελέχη της CIA ή της Σκότλαντ Γιαρντ. Που, φυσικά, δε δολοφονήθηκαν για να βρουν διέξοδο οι ...αντιιμπεριαλιστικές διαθέσεις των Ξηρών!... Το ίδιο και για τους Μάλλιο, Μπάμπαλη. `Η, μήπως, δεν ήταν πολιτικοί στόχοι τούτοι οι βασανιστές και υψηλόβαθμα στελέχη της Αστυνομίας, σχετιζόμενα και με τη CIA;

Η δράση της «17Ν» δεν είναι πολιτική για τους λόγους που οι κατηγορούμενοι και οι προκηρύξεις της επικαλούνται. Δίχως αυτό να σημαίνει υποχρεωτικά, ότι όλοι όσοι-όσες πέρασαν από τις γραμμές της ήταν και όργανα μυστικών υπηρεσιών (δε χρειαζόταν εξάλλου). Η όλη δράση της και η εικόνα των κατηγορουμένων «βρωμάει» από μακριά. Τα συνθήματα και οι προκηρύξεις της κρύβουν το ρόλο της (ή προσπαθούν να τον κρύψουν). Γι' αυτό και η δράση των Κουφοντίνων έχει τόση σχέση με την επανάσταση, όση σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Ο πολιτικός χαρακτήρας της «17Ν» αποδείχνεται και από το γεγονός, ότι η επιχειρηματολογία της αξιοποιείται και από την κυβέρνηση και τη ΝΔ και τον ΣΥΝ, για να θωρακίσουν παραπέρα τα επιχειρήματά τους υπέρ της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην οποία «κανένας δεν μπορεί ούτε δικαιολογείται» να χρησιμοποιεί βία!

 

Βεβαίως, είναι τελείως άλλο πράγμα η πολιτική (και η ένοπλη) βία που υποχρεώνονται να ασκούν οι λαοί και τα κινήματά τους, και τελείως άλλο η δολοφονία. Οπως είναι και τελείως άλλο να εξοβελίζεται η λαϊκή πάλη, εκείνη που βγαίνει από τα όρια του νόμου, στο όνομα της ...δημοκρατίας που έχουμε, όπως κάνουν οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων. Οι νόμοι, άλλωστε, είναι προϊόν συγκεκριμένων συσχετισμών και δεν είναι αιώνιοι. Αλλάζουν, ανατρέπονται.

Είναι οι ίδιες, που δε βλέπουν να ασκείται η παραμικρή βία από εργοδότες στα εργοστάσια σε βάρος των εργατών! Ούτε από το ΝΑΤΟ και από τους μηχανισμούς της ΕΕ βλέπουν να ασκείται η παραμικρή βία κατά των λαών! Οι λαοί - κατά την άποψη αυτών των κομμάτων - επιλέγουν οι ίδιοι (και ελεύθερα) να δουλεύουν με ελαστικά ωράρια, να είναι άνεργοι, να ζουν με συντάξεις πείνας, να καταργείται το δικαίωμά τους στην Ασφάλιση, να μην κάνουν παιδιά, να χρηματοδοτούν τους πολεμικούς εξοπλισμούς!... Η Σένγκεν, το ΕΣΕΛΟΝ, οι μηχανισμοί χαφιέδων, η ιδεολογική τρομοκρατία, οι εκβιασμοί, δε συνιστούν βία! Ούτε τα «αγροτοδικεία», τα «μαθητοδικεία», οι ειδικές δυνάμεις βατραχανθρώπων και τραμπούκων που ξυλοκοπούν απεργούς. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων, με τις οποίες όλες οι απεργίες κηρύσσονται παράνομες, δεν αποτελούν μορφή βίας! Ούτε η απειλή της απόλυσης για συνδικαλιστική δράση... Οι πόλεμοι;

Ετσι, η πέραν των ορίων του νόμου δράση επιτρέπεται (κατά την άποψη αυτών των κομμάτων) μόνον όταν πρόκειται μ' αυτή να επανέλθει η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία! Ως εδώ και μη παρέκει! Αυτό σημαίνει, ότι με αφορμή τη «17Ν» πυροβολούν την αντιιμπεριαλιστική πάλη, την πάλη κατά την οποία ο λαός αποφασίζει να χρησιμοποιήσει κάθε πρόσφορο μέσο, που ο ίδιος θα κρίνει, για τα δικαιώματά του. Και κυριολεκτικά οργίζονται όταν ακούγεται το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»...

Η δράση της «17Ν», λοιπόν, δεν αξιοποιείται από ορισμένους για να συκοφαντηθεί μόνον η αντιδικτατορική δράση. Πηγαίνει πολύ μακρύτερα. Αξιοποιείται και από τα τρία κόμματα, στη γενικότερη προσπάθεια να κλείσει κάθε δρόμος που βγαίνει από τα τείχη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Εκείνης που θωρακίζεται συνεχώς και αύριο, αν το μπορέσει φυσικά, θα ονοματίσει πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου τις εργατικές, αγροτικές και άλλες διαδηλώσεις. Ηδη οι «τρομονόμοι» αυτά προβλέπουν!... Τρομοκράτες είναι οι λαοί!!!

Εντύπωση προξενούν τοποθετήσεις, όπως του «Δικτύου», που ναι μεν θεωρούν ότι τα εγκλήματα της «17Ν» είναι πολιτικά, όμως μέχρι εδώ! Σε καμιά περίπτωση δε θα δει κανείς να κάνουν έστω και υπαινιγμό για το ενδεχόμενο να έχουν πέσει στα χέρια μυστικών υπηρεσιών ή να αξιοποιούνται από αυτές οι τέτοιου τύπου μηχανισμοί, όπως η «17Ν», αν δε δημιουργήθηκαν κιόλας απ' αυτές. Πώς είναι τόσο βέβαιοι οι του «Δικτύου», ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται; Καλό θα ήταν να δώσουν κάποια απάντηση στο λαό. Ο οποίος λαός έχει υπόψη του το ρόλο πολλών μυστικών υπηρεσιών - και των ελληνικών. Εχει υπόψη του ότι «η CIA πάντα φρόντιζε να φυτεύει ανθρώπους της σε τρομοκρατικές οργανώσεις», όπως έχει δηλώσει ο πατέρας Μπους. Και έχει ακούσει ο λαός και για την «Κόκκινη Προβιά». Γνωρίζει, επίσης, ότι οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» είχαν διαβρωθεί από μυστικές υπηρεσίες, αν και οργάνωση με μαζική βάση (σε αντίθεση με τη «17Ν»). Αλλά και ότι η CIA έχει εκδώσει «οδηγίες» (δημοσιεύτηκαν παλιότερα ως εγχειρίδιο) με βάση τις οποίες συγκροτούνταν ακροδεξιοί ή «ακροαριστεροί» μηχανισμοί προβοκάτσιας και τρομοκρατίας...

 

Ζινόβιεφ. 

http://revol-now.blogspot.gr/

Νέο κύμα συνδικαλιστικών διώξεων

Νέο κύμα συνδικαλιστικών διώξεων

Σήμερα η δίκη του Νίκου Γόντικα στην Τρίπολη. Συνδικαλιστές από τους ΟΤΑ, αγρότες και εργάτες στη Ζάκυνθο σέρνονται επίσης στα δικαστήρια

Από πρόσφατη κινητοποίηση ενάντια στη δίωξη στελεχών του ταξικού κινήματος

Eurokinissi

Νέες διώξεις συνδικαλιστών προσθέτει καθημερινά η ένταση του αυταρχισμού κυβέρνησης και εργοδοσίας, για να εμπεδώσουν στο λαό το δόγμα «νόμος και τάξη», να καμφθεί κάθε αντίσταση και αντίδραση στην πολιτική κυβέρνησης - ΕΕ. Συγκεκριμένα:

1. Σήμερα, Τετάρτη, δικάζεται στην Τρίπολη ο Νίκος Γόντικας, συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ και στέλεχος του ΚΚΕ στην Αρκαδία, επειδή στις 5/5/2010 συμμετείχε σε κινητοποίηση που έγινε στο πλαίσιο 24ωρης πανελλαδικής απεργίας, έξω από το 1ο Γυμνάσιο και Λύκειο Τρίπολης, με αίτημα την ανάκληση της απόλυσης επιστάτη του σχολικού συγκροτήματος. Τη συγκεκριμένη κινητοποίηση στήριζαν οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων του Γυμνασίου και Λυκείου, ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία, η ΕΛΜΕ, το ΕΚ Αρκαδίας και άλλοι φορείς, ενώ η απόλυση κρίθηκε παράνομη ακόμα και από τα δικαστήρια.

Η δίωξη του Ν. Γόντικα προέκυψε από μηνυτήρια αναφορά που είχε καταθέσει το κόμμα του Στέφανου Μάνου «Δράση» στον Αρειο Πάγο, στις 12/5/2010, ενάντια στο ΠΑΜΕ και τις κινητοποιήσεις του. Η εισαγγελέας Πρωτοδικών Τρίπολης είναι η μόνη που προχώρησε την υπόθεση με βάση την αναφορά της «Δράσης». Τον Απρίλη του 2011 κάλεσε τον Ν. Γόντικα σε προκαταρκτική εξέταση και στη συνέχεια όρισε την ημερομηνία της σημερινής δίκης.
Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ καλούν σήμερα σε συγκέντρωση στις 10 π.μ., στα δικαστήρια της Τρίπολης. Ψηφίσματα καταδίκης της δίωξης έχουν εκδώσει η ΠΟΕ - ΔΟΥ, τα σωματεία εργαζομένων στις ΔΟΥ Σάμου, Χίου, Λάρισας, Αρτας, Πρέβεζας, Αιτωλοακαρνανίας, το ΝΤ Αρκαδίας της ΑΔΕΔΥ, το Εργατικό Κέντρου Αρκαδίας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών ΠΕ Αρκαδίας, η ΕΛΜΕ Αρκαδίας, το Σωματείο εργαζομένων στις εμπορικές επιχειρήσεις και υπηρεσίες του Ν. Αρκαδίας, το Παναρκαδικό Συνδικάτο Τεχνεργατών Οικοδόμων, το Σωματείο Εργαζομένων στην Ενέργεια Ν. Πελοποννήσου και το Σωματείο Εργαζομένων στη ΔΕΥΑ Καλαμάτας.

2. Ενα ακόμα δικαστήριο σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και της ΠΑΣΥ στήνεται στη Ζάκυνθο την Παρασκευή 10 Γενάρη. Στο εδώλιο του κατηγορουμένου θα κάτσουν ο Διονύσης Συγούρος, πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ζακύνθου, ο Δημήτρης Σούλης, μέλος της Γραμματείας Ζακύνθου της ΠΑΣΥ και 5 ακόμα αγρότες, επειδή συμμετείχαν σε συγκέντρωση στην περιοχή Λούμπα Ζακύνθου, διαμαρτυρόμενοι στην αντιαγροτική πολιτική της κυβέρνησης. Η δίωξη σε βάρος τους ασκήθηκε το Γενάρη του 2010. Με ανακοίνωσή του, το Εργατικό Κέντρο Ζακύνθου καλεί τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους του νησιού να συμμετάσχουν μαζικά σε συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια, τη μέρα της δίκης, στις 9 π.μ. Στη συγκέντρωση καλεί και το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων του νησιού.

3. Στα δικαστήρια σέρνονται την Παρασκευή 10 Γενάρη συνδικαλιστικά στελέχη της ΠΟΕ ΟΤΑ, ανάμεσά τους και στελέχη του ΠΑΜΕ. Η δίωξη ασκείται ενάντια στο σύνολο των μελών του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ ΟΤΑ, όπως αυτό ήταν συγκροτημένο το 2011 και αφορά την πολυήμερη απεργία του κλάδου, τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου. Κυβέρνηση και Δικαιοσύνη επικαλέστηκαν τότε προσχηματικά την προάσπιση της δημόσιας υγείας και τη ρύπανση, εξαιτίας της μη αποκομιδής των σκουπιδιών. Η δίκη είχε αναβληθεί στις αρχές του Σεπτέμβρη.

Το Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής καλεί τους εργαζόμενους του κλάδου στη στάση εργασίας την Παρασκευή, από τις 11 π.μ. έως το τέλος του ωραρίου και στη συγκέντρωση στις 12 το μεσημέρι στα δικαστήρια. Στην ανακοίνωσή του, το Συνδικάτο αναφέρει ότι η δίωξη «εντάσσεται σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης και εκφοβισμού των εργαζομένων του κλάδου σε μια περίοδο που στον κλάδο εντείνονται οι απολύσεις, οι διαθεσιμότητες, το χαράτσωμα του λαού, αλλά και οι ιδιωτικοποιήσεις τομέων των Δήμων με κορωνίδα την καθαριότητα».

4. Να σταματήσουν, αμέσως, οι διώξεις συνδικαλιστών και εργαζομένων που συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ ενάντια στο χαράτσι των διοδίων, απαιτεί η Γραμματεία Μαγνησίας του ΠΑΜΕ, με παράσταση διαμαρτυρίας που έκανε στον αντιπεριφερειάρχη Γ. Καλτσογιάννη. Η Περιφέρεια έχει δώσει εντολή για τη διενέργεια ΕΔΕ σε βάρος υπαλλήλου της υπηρεσίας στο Βόλο, επειδή συμμετείχε σε μια τέτοια κινητοποίηση, αξιοποιώντας τον απαράδεκτο νόμο 4057/2012. Η Γραμματεία σημειώνει ότι ο Περιφερειάρχης κατά τα άλλα είναι λαλίστατος ενάντια στις αυξήσεις στα διόδια, που έχουν οδηγήσει στο «να πληρώνει ο λαός 8 ευρώ για να πάει από το Βόλο στη Λάρισα, ή να επιλέγει το παιχνίδι με το θάνατο από τους παράδρομους».

Ενισχύσεις στους μεγαλοεπιχειρηματίες 1,4 δισ. ευρώ τη χρονιά που πέρασε

Ενισχύσεις στους μεγαλοεπιχειρηματίες 1,4 δισ. ευρώ τη χρονιά που πέρασε

Την υπόσχεση ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει κάθε δυνατή πηγή για την παροχή ρευστότητας προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες έδωσε χτες ο υφυπουργός Ανάπτυξης Ν. Μηταράκης, κατά τη διάρκεια παρουσίασης των αποτελεσμάτων του αναπτυξιακού και επενδυτικού νόμου για το 2013. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε ο υφυπουργός, το 2013 υποβλήθηκαν στον αναπτυξιακό νόμο 379 επενδυτικά σχέδια, συνολικού προϋπολογισμού 1,4 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας σημαντική αύξηση σε σχέση με τα αντίστοιχα προγράμματα του 2012.
Ο υφυπουργός παρουσιάζοντας τις δράσεις που θα ληφθούν από την ελληνική κυβέρνηση για την ενίσχυση των εξαγωγικών επιχειρήσεων και τη βελτίωση του «επενδυτικού περιβάλλοντος» ανέφερε:
Τη δημιουργία του «Ενιαίου Φορέα Εξωστρέφειας», με στόχο την προώθηση των εξαγωγών και προσέλκυση άμεσων επενδύσεων από το εξωτερικό (FDI), την προκήρυξη νέου κύκλου κατάθεσης επενδυτικών σχεδίων για το πρόγραμμα «Νεανική Επιχειρηματικότητα», την έναρξη λειτουργίας του «Αυτοτελούς Γραφείου Επιθεώρησης Στρατηγικών και Ιδιωτικών Επενδύσεων» - θεσμός που υποτίθεται θα συμβάλει στην ενίσχυση της «διαφάνειας» - καθώς και η εφαρμογή «ελέγχων» των επενδύσεων του Αναπτυξιακού Νόμου από πιστοποιημένους φορείς.
Τέλος, σημείωσε ότι σύντομα θα «ξεμπλοκάρει» η διαδικασία του Ελληνικού, ενώ ανεπίσημα πηγές του υπουργείου Ανάπτυξης υπολόγιζαν ότι εντός του επόμενου δεκαημέρου το Δημόσιο θα στείλει στους ενδιαφερόμενους επενδυτές την τελική σύμβαση, η οποία θα κυρωθεί με πράξη Υπουργικού Συμβουλίου.

ΚΑΜΠΟΤΖΗ Απεργοί νεκροί από αστυνομικά πυρά

ΚΑΜΠΟΤΖΗ

Απεργοί νεκροί από αστυνομικά πυρά

Από την επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές

ΠΝΟΜ ΠΕΝΧ.--
Τουλάχιστον τρεις εργάτες έχασαν τη ζωή τους και είκοσι τραυματίστηκαν, όταν η αστυνομία κατέστειλε διαδήλωση απεργών υφαντουργών στην πρωτεύουσα της Καμπότζης Πνομ Πενχ, την περασμένη Παρασκευή. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στον ιματισμό είχαν προχωρήσει σε πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις, διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς, οι οποίοι σήμερα κυμαίνονται στα 80 δολάρια το μήνα. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε αύξηση στα 95 δολάρια, αλλά τα συνδικάτα παλεύουν για ελάχιστο μηνιαίο μισθό στα 160 δολάρια. Στον κλάδο απασχολούνται περίπου 500.000 εργάτες. Η πλειοψηφία των επιχειρηματιών είναι αλλοδαποί που «προσελκύονται» από τους χαμηλούς μισθούς και τη γειτνίαση της χώρας με μεγάλες αγορές της νοτιοανατολικής Ασίας.
Η υφαντουργία αποτελεί το 80% των εξαγωγών της χώρας. Στην Καμπότζη παράγονται προϊόντα για μεγάλες πολυεθνικές όπως οι Adidas, Nike, Puma αλλά και οι GAP, Η & Μ.
Το Σάββατο, οι αρχές προχώρησαν σε απαγόρευση των διαδηλώσεων που συνεχίζονταν ειδικά μετά τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων. Η αστυνομία εισέβαλε σε πάρκο και διέλυσε τον καταυλισμό οπαδών του «Κόμματος Εθνικής Σωτηρίας» που είχε δημιουργηθεί το Δεκέμβρη, με αίτημα τη διεξαγωγή νέων εκλογών.