Περί βιώσιμης ανάπτυξης, αειφορίας, κοινωνικών συναιτερισμών και άλλων δαιμονίων

 Περί βιώσιμης ανάπτυξης, αειφορίας, κοινωνικών συναιτερισμών και άλλων δαιμονίων

«Προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης...»

Ενώ η κοινωνία σχεδόν στο σύνολό της τσακισμένη από τη βίαιη φτωχοποίηση που της επέβαλαν, ακούει τους εμπαιγμούς και τις κοροϊδίες για την ανάπτυξη που υπόσχονται τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση, πραγματοποιήθηκε στην Ιεράπετρα συνέδριο με θέμα τις προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης του ορεινού όγκου της Θρυπτής.

Εδώ έκαναν ένα βήμα παραπέρα. Δε μας μιλήσανε για σκέτη ανάπτυξη, αλλά για μια άλλη ανάπτυξη διανθισμένη και με το επίθετο «βιώσιμη».

«Ανάπτυξη για ποιόν και από ποιόν;»

Το ερώτημα αυτό φυσικά κανείς δεν το θέτει και ως φυσικό επακόλουθο, κανείς δεν απαντάει σ’ αυτό.

Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν μέχρι σήμερα, διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό επιβάλλοντας βίαιη φτωχοποίηση, κατέστρεψαν την αγροτική παραγωγή, γκρέμισαν τους μισθούς και τις συντάξεις. Και τώρα οι ίδιες πολιτικές ατόφιες ή μερεμετισμένες θα μας οδηγήσουν όχι μόνο στην ανάπτυξη, αλλά στη βιώσιμη ανάπτυξη.

Ο όρος «αειφορία» που κατά κόρον ακούγεται σε τέτοιες θεματολογίες, θα πρέπει να καταργηθεί και να μη χρησιμοποιείται. Σύμφωνα με τον ορισμό της, οι τρεις πυλώνες της αειφορίας είναι η Οικονομία, η Κοινωνία και το Περιβάλλον. Δεν μπορείς να έχεις αειφορική ανάπτυξη όταν η Οικονομία ελέγχεται από τις τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο και η Κοινωνία είναι διαλυμένη και βίαια φτωχοποιημένη.

Για τον Καλλικράτη δεν ακούγεται κουβέντα. Μας τον εμφάνιζαν ως τη μεγάλη τομή και τη μοναδική ευκαιρία για την τοπική αυτοδιοίκηση. Το ότι επιτάγχυνε την ερημοποίηση της υπαίθρου και των χωριών μας το προσπερνάμε. Σα να μη συνέβη ποτέ. Σα να ήταν πάντα έτσι.

Μας συμβουλεύουν να παράγουμε ποιοτικά τοπικά προϊόντων. Γιατί τα προϊόντα που παράγονταν μέχρι τώρα δεν ήταν ποιοτικά; Ή μήπως δεν ήταν τοπικά;

Μας προτείνουν να εφαρμόσουμε σύγχρονες μεθόδους κοινωνικής οργάνωσης, όπως είναι οι κοινωνικοί συνεταιρισμοί. Γιατί υπάρχουν και συνεταιρισμοί που δεν είναι κοινωνικοί; Ή μήπως εννούν το καινούριο φρούτο, εξ’ ευρωπαϊκής ένωσης εισαγόμενο, των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων (ΚΟΙΝΣΕΠ); Πάρτε μολύβι και χαρτί. Όσες πράξεις κι αν κάνετε, το ίδιο αποτέλεσμα προκύπτει, ότι οι Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις στηρίζονται στην κακοπληρωμένη εργασία και στην απειλή της ανεργίας.

Η Ιεράπετρα είναι μια κατ’ εξοχήν αγροτική περιοχή. Οι μικροί αγρότες και κτηνοτρόφοι καθημερινά έρχονται όλο και πιο κοντά στο ξεκλήρισμά τους. Το κόστος παραγωγής έχει ανέβει υπέρμετρα. Αγροεφόδια, λιπάσματα, ζωοτροφές, καύσιμα και ενέργεια συνεχώς ακριβαίνουν. Φορολόγηση, ασφαλιστικές εισφορές και χαράτσια ακριβαίνουν κι αυτά. Δάνεια, τόκοι, επιτόκια και πανωτόκια συνεχώς στο προσκήνιο. Η αγορά είναι ασύδοτη στα χέρια των εμπόρων και των εταιριών. Ελέγχουν τις τιμές και τη διακίνηση των προϊόντων όπως τους συμφέρει την κάθε φορά.

Φταίχτες όμως είναι οι αγρότες επειδή δεν είναι ευέλικτοι στο να διαφοροποιούν το αγροτικό ή κτηνοτροφικό τους επάγγελμα. Φταίνε οι ίδιοι επειδή δεν μπορούν να αναπτύξουν και να επιδείξουν αγροτική και κτηνοτροφικη επιχειρηματικότητα. Οι αγρότες θα πρέπει να γίνουν και τυποποιητές, να γίνουν και έμποροι και γιατί όχι να γίνουν και εξαγωγείς.

Το ακούσαμε κι αυτό!.

Οι αγρότες ξέρουν να καλλιεργούν τη γη τους και οι κτηνοτρόφοι να εκτρέφουν τα ζωντανά τους. Μπορούν να βοηθηθούν αυτό να το κάνουν καλύτερα, αποτελεσματικότερα, ασφαλέστερα και αποδοτικότερα; Αυτό είναι το σημαντικό. Όλα τα άλλα είναι εξαπάτηση και αποπροσανατολισμός απ’ τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων.

Για τον δε τουρισμό πρώτη φορά ακούσαμε μαζεμένες τόσες διαφορετικές μορφές τουρισμού! Εναλλακτικός, θρησκευτικός, περιπατητικός, αρχαιολογικός, ορειβατικός, αθλητικός και αγροτουρισμός. Σε όλες αυτές τις διαφορετικές μορφές τουρισμού έχουν πρόσβαση οι οικογένειες των εργαζομένων, των μισθωτών, των συνταξιούχων και των ανέργων της Ελλάδας του 2014; Το δικαίωμα στην αναψυχή και στις διακοπές το έχει η συντριπτική πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων;

Ο προβληματισμός αυτός δεν τέθηκε από κανέναν! Όπως επισης κανείς δεν αναρωτήθηκε αν με την ανάπτυξη αυτών των μορφών τουρισμού βελτιωθούν οι μισθοί και οι εργασιακές συνθήκες των ξενοδοχοϋπαλλήλων.

Αυτές οι παράμετροι δεν αποτελούν διαστάσεις της βιώσιμης ανάπτυξης;

Τώρα όσον αφορά το δίκτυο Natura 2000 (ή αλλιώς ΦΥΣΗ 2000). Η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως έλεγε, προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε μια μη αναστρέψιμη απώλεια της βιοποικιλότητας εξέδωσε το 1992 την Οδηγία 92/43 ΕΕ, η οποία προέβλεπε την ίδρυση ενός ευρωπαϊκού δικτύου για τα κράτη μέλη, το οποίο θα περιελάμβανε και θα συνέδεε τους χώρους στους οποίους εμφανίζονται οι ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος τύποι οικοτόπων και τα ενδιαφέροντα ή απειλούμενα είδη φυτών και ζώων. Έτσι προέκυψε το δίκτυο Natura 2000.

Τον τελευταίο καιρο όμως, όταν μιλάνε για το δίκτυο Natura 2000, συνηθίζουν να μην αναφέρονται σε ημερομηνίες. Θα δείτε παρακάτω γιατί είναι σημαντικές και γιατί κανείς δε μιλάει για αυτές.

Η δημιουργία του δικτύου ΦΥΣΗ 2000 προβλεπόταν πως θα υλοπούνταν σε τρεις φάσεις. Στην πρώτη φάση, από τον Ιούνιο του 1992 μέχρι τον Ιούνιο του 1995, τα κράτη-μέλη όφειλαν να απογράψουν τους τύπους οικοτόπων του παραρτήματος Ι καθώς και τα είδης της χλωρίδας και της πανίδας του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας και να προτείνουν έναν εθνικό κατάλογο περιοχών επιδεχομένων να αναγνωρισθούν ως κοινοτικού ενδιαφέροντος και να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό δίκτυο ΦΥΣΗ 2000. Στη χώρα μας η φάση αυτή ολοκληρώθηκε το 1996.

Η δεύτερη φάση, η οποία έπρεπε να τελειώσει μέχρι το 1998, είχε ως αντικείμενο την κατάρτιση, μετά από συμφωνία μεταξύ των κρατών-μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός καταλόγου περιοχών ο οποίος θα καταρτίζονταν με βάση τις εθνικές προτάσεις (τους εθνικούς καταλόγους) με σκοπό τη δημιουργία του ευρωπαϊκού δικτύου προστατευομένων περιοχών ή καλύτερα Ειδικών Ζωνών Διατήρησης (ΕΖΔ).

Κατά τη διάρκεια της τρίτης και τελευταίας φάσης, από τον Ιούλιο του 1998 μέχρι τον Ιούνιο του 2004, τα κράτη-μέλη θα χαρακτήριζαν επίσημα τις περιοχές που έχουν επιλεγεί για την ένταξή τους στο ευρωπαϊκό δίκτυο ΦΥΣΗ 2000 ως Ειδικές Ζώνες Διατήρησης. Παράλληλα θα καταρτίζονταν ειδικά διαχειριστικά σχέδια για κάθε περιοχή.

Είμαστε στο 2014, έχουν περάσει 10 χρόνια και η τρίτη φάση δεν έχει ολοκληρωθεί. ΔΕΝ έχουν εκπονηθεί τα ειδικά διαχειστικά σχέδια της κάθε περιοχής όπως προβλεπόταν. Κατά συνέπεια δεν έγιναν και τα Προεδρικά Διατάγματα που θα καθόριζαν το προστατευταίο αντικείμενο και τις χρήσεις γης της κάθε περιοχής.

Έτσι λέμε ότι έχουμε ένα δίκτυο προστατευμένων περιοχών μόνο για να το λέμε. Πρακτικά δε σημαίνει και πολλά πράγματα.

Όλα τα παραπάνω σε τοπικό επίπεδο, στην Ιεράπετρα:

Στην περιοχή ευθύνης του Δήμου Ιεράπετρας υπάρχουν τρεις περιοχές που έχουν προταθεί για ένταξη στο δίκτυο ΦΥΣΗ 2000. Πρόκειται για την περιοχή του Σελάκανου (GR4320002), για τη Νήσο Χρυσή (GR4320003) και για το όρος Θρυπτή με τη γύρω περιοχή (GR4320005).

Και οι τρεις αυτές περιοχές που ανήκουν στο Δήμο Ιεράπετρας εμφανίζουν προβλήματα στη διαχείρισή τους και κατ’ επέκταση και στη διατήρησή τους. Η περιοχή του Σελάκανου ταλανίζεται από την άναρχη μελισσοκομία, την παράνομη υλοτομία και τις συχνές πυρκαγιές. Η Χρυσή ταλαιπωριέται από την έντονη και άναρχη τουριστική εκμετάλλευση και η Θρυπτή βασανίζεται κυρίως από την ανεξέλεγκτη βόσκηση.

Η ολοκλήρωση του δικτύου ΦΥΣΗ 2000 προέβλεπε για την κάθε περιοχή την εκπόνηση Ειδικών Περιβαλλοντικών Μελετών. Από αυτές όπως περιγράψαμε παραπάνω θα προέκυπταν τα Ειδικά Διαχειριστικά σχέδια τα οποία θα διέκριναν με σαφήνεια πυρήνες προστασίας και ρυθμιστικές ζώνες χρήσεων γης. Όλα αυτά στο τέλος τους θα θεσπίζονταν νομοθετικά με την έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων.

Γιατί άραγε να καταγράφονται αυτές οι καθυστερήσεις;

Για τον απλό και προφανή λόγο ότι ο καπιταλισμός, δηλαδή το πολιτικό μας σύστημα με το πολιτικό – υπηρετικό του προσωπικό που τον διαχειρίζεται ή ονειρεύεται να τον διαχειριστεί, δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το φυσικό περιβάλλον και την προστασία του.

Όσο το φυσικό περιβάλλον δεν θεωρείται λαϊκή περιουσία και εντάσσεται σε λογικές ανταγωνιστικότητας και επιχειρηματικότητας, δεν πρόκειται να προστατευτεί και να διατηρηθεί αποτελεσματικά ποτέ. Όλα τα υπόλοιπα είναι φλυαρία, σκοπιμότητα και αποπροσανατολισμός.

Στο νομό Λασιθίου έχουμε και άλλο πιο «προχωρημένο» παράδειγμα που επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω. Εχουμε την περίπτωση του ΒΑ Άκρου Κρήτης – Κάβο Σίδερο. Το ΒΑ Άκρο Κρήτης είναι επίσης περιοχή προτεινόμενη για ένταξη στο δίκτυο ΦΥΣΗ 2000. Αυτό συμπεριλαμβάνεται στις 10 περιοχές που εκπονήθηκαν Ειδικά Διαχειριστικά Σχέδια. Προεδρικό διάταγμα όμως που να θεσπίζει ζώνες χρήσεων γης δεν έγινε ποτέ. Μετά από πολλά χρόνια, η Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη που είχε εκπονηθεί θεωρήθηκε παλιά και παραγγέλθηκε καινούρια. Και πάλι όμως δεν προέκυψε Προεδρικό Διάταγμα.

Το ερώτημα – συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: Είναι δυνατόν να «δεσμεύσουν» νομοθετικά με χρήσεις γης την περιοχή που πρόκειται να υλοποιηθεί η περιβόητη τουριστική επένδυση της Αγγλικής Εταιρίας που προγραμματίζεται και εξαγγέλεται για πάνω από μια 20ετία στην περιοχή αυτή;

Όλα τα παραπάνω μήπως δεν είναι γνωστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι και παραείναι. Δεν πρόκειται για ελληνική κακοδαιμονία όπως θέλουν μερικοί να το εμφανίζουν. Οι ίδιες καθυστρήσεις εμφανίζονται και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Τα περι προστασίας είναι προσχηματικά. Οι πραγματικές κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η Ανταγωνιστικότητα και η Επιχειρηματικότητα. Και η πρακτική της δείχνει πως γι’ αυτήν το φυσικό περιβάλλον είναι πόρος προς εκμετάλλευση.

Ο ίδιος εμπαιγμός γίνεται και με τους φορείς διαχείρισης.

Αρχικά προέβλεπαν πως σε κάθε προστατευόμενη περιοχή ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000, θα συσταθεί και φορέας διαχείρισης.

Μετά μας είπαν πως θα είναι πολλοί οι φορείς διαχείρισης και έγιναν ομαδοποιήσεις. Τότε για το νομό Λασιθίου προέβλεπαν έναν φορέα διαχείρισης για το σύνολο των περιοχών Natura 2000. Τελικά σε όλη την Ελλάδα συστάθηκαν μερικοί μόνο φορείς στους Εθνικούς Δρυμούς, τους οποίους από την πρώτη στιγμή τους κατέστησαν δυσκίνητους και δυσλειτουργικούς.

Κι εδώ εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα πως το πολιτικό μας σύστημα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το φυσικό περιβάλλον και τη διαχείρισή του. Όλα όσα λέει και εξαγέλλει είναι παραπλανητικά.

Ενδιαφέρεται για την εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος.

Θα είναι όμως ταχύτατη η ένταξη των περιοχών αυτών στο ΤΑΙΠΕΔ και το ξεπούλημα – χάρισμα των φιλέτων στο μεγάλο κεφάλαιο.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από το σκηνικό που έχει στηθεί στη χώρα μας με τις ΑΠΕ – ΒΑΠΕ, για τις οποίες θα μιλήσουμε ευθύς αμέσως.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τα έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας βιομηχανικής κλίμακας (Β-ΑΠΕ) που έχουν αδειοδοτηθεί από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Συζητήσεις, εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις.

Αλλά για την ταμπακέρα δε μιλάει κανένας.

Οι ασκοί του αιόλου άνοιξαν με την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας.

Την αρχή έκαναν οι περιβαλλοντικές – οικολογικές οργανώσεις που φώναζαν για «καθαρή ενέργεια» και για απεξάρτηση από τα «βρώμικα καύσιμα». Μετά ήρθε η Ευρωπαϊκή ένωση και μας είπε πως το 20% της παραγόμενης ενέργειάς μας θα πρέπει να είναι από έργα ΑΠΕ.

Στην Ελλάδα αυτό εντάχθηκε αμέσως σε ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια και έτσι δόθηκε η δυνατότητα σε κάθε φυσικό πρόσωπο & σε κάθε εταιρία που διαθέτει κάποιο κεφάλαιο να γίνει παραγωγός ηλεκτρικής ενέργειας. Υπαγράφει συμβόλαιο με τη ΔΕΗ η οποία αγοράζει το παραγόμενο ηλεκτρικό ρεύμα και καλούμαστε να το πληρώσουμε όλοι εμείς οι καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας.

Δείτε τα έντυπα των λογαριασμών ΔΕΗ. Στην αρχή το ονόμαζαν «Τέλος ΑΠΕ». Τώρα το ονομάζουν «Τέλος περιορισμού αέριων ρύπων» και τα τελευταία 2-3 χρόνια έχει αυξηθεί κατά 450%.

Τα προβλήματα στο φυσικό περιβάλλον ξεκίνησαν να δημιουργούνται με τις εγκαταστάσεις έργων ΑΠΕ. Σκόπιμα όμως μένουν στο απυρόβλητο και υπερτονίζονται τα έργα β-ΑΠΕ που σχεδιάζονται.

Στη Σίτανο της ορεινής Σητείας ακόμη δεν έχει κατασκευαστεί κανένα έργο Β-ΑΠΕ. Το φυσικό της περιβάλλον όμως έχει καταστραφεί από τα πολλά έργα ΑΠΕ που έχουν ήδη κατασκευστεί και λειτουργούν. Κανείς δεν ασχολείται όμως. Γιατί άραγε;

Έστω ότι καταφέρνουμε και εμποδίζουμε όλα τα σχεδιαζόμενα έργα Β-ΑΠΕ. Διασφαλίζει κάνενας ότι οι μεγάλες εκτάσεις που θα θεωρήσουμε ότι «σωθήκανε» δεν θα κατατμηθούν σε μικρότερες και δε θα γεμίσουν και πάλι με καθρέφτες από έργα ΑΠΕ; Δυστυχώς κανείς δεν το διασφαλίζει.

Οι δήμοι ανέξοδα παίρνουν αποφάσεις και τάσσονται ενάντια στα έργα Β-ΑΠΕ επειδή ξέρουν πως για την αδειοδότηση και την εγκατάστασή τους δεν τους λογαριάζει κανένας.

Η Περιφερειακή Διοίκηση με τη σειρά της έχει μια αντιφατική συμπεριφορά. Για κάποια έργα Β-ΑΠΕ γνωμοδοτεί θετικά όπως στην περίπτωση της εταιρίας NUR-MOH στην Αγία Τριάδα του πρώην Δήμου Λεύκης. Για κάποια άλλα γνωμοδοτεί αρνητικά και προσφεύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωσή τους. Την ίδια όμως στιγμή προωθεί συμπράξεις με τράπεζες και μεθοδεύει την κατασκευή έργων ΑΠΕ και Β-ΑΠΕ.

Ο χωροταξικός σχεδιασμός που παραγέλθηκε και εκπονήθηκε απ’ το Πολυτεχνείο Κρήτης έρχεται καθυστερημένος και δυστυχώς δε δίνει καμιά απάντηση στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε και διογκώθηκε τα προηγούμενα χρόνια.

Μέσα σε όλην αυτήν την αναστάτωση και τη συζήτηση που γίνεται, με την πραγματική αιτία του προβλήματος που είναι η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας δεν ασχολείται κανένας.

Το ηλεκτρικό ρεύμα πλέον θεωρείται εμπόρευμα. Παράγεται και διανέμεται σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς, με επιχειρηματικά κριτήρια και με όρους κερδοφορίας.

Έτσι καθίσταται πανάκριβο και δυσπρόσιτο στην μέση λαϊκή οικογένεια. Και την ώρα που εμείς τσακωνόμαστε και φλυαρούμε για τις ΑΠΕ και τις ΒΑΠΕ, υπάρχουν οικογένειες σήμερα στον 21^ο αιώνα που αναγκάζονται να μένουν στο σκοτάδι επειδή κάποιοι θέλουν να κερδοφορούν και να κερδοσκοπούν εμπορευόμενοι την ηλεκτρική ενέργεια.

Το μέτωπο της αντίστασης και του αγώνα θα πρέπει να είναι απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της ενέργειας. Να εμποδιστεί το ξεπούλημα της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Να εμποδιστεί κάθε ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα της ενέργειας. Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό και πρέπει να είναι φθηνό και προσιτό σε όλες τις εργατικές λαϊκές οικογένειες.

Καθημερινά επιβεβαιώνεται και στην πράξη ότι οι στρατηγικές και τα μέτρα που προτείνονται στο πλαίσιο του πολιτικού μας συστήματος και του ανταγωνισμού των τμημάτων του κεφαλαίου, όπως αυτός διαμορφώνεται κάθε φορά, έχουν ως κύριο στόχο την παραπέρα κερδοφορία των κεφαλαίων που επενδύονται και όχι των περιβαλλοντικών προβλημάτων σε συνδυασμό με την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Είναι οι στρατηγικές στο πλαίσιο της οικονομίας και της πολιτικής που στηρίζεται στην εμπορευματοποίηση της γης, του αέρα, της ενέργειας, του νερού. Στην καταλήστευση των φυσικών πόρων.

Στον αντίποδα βρίσκεται η οικονομία και η πολιτική που στηρίζεται στην κοινωνική ιδιοκτησία όλων των φυσικών πόρων και των μέσων αξιοποίησής τους, στον κεντρικό σχεδιασμό, στην παραγωγή με κίνητρο την κοινωνική ευημερία. Μόνο με αυτές τις σοσιαλιστικές σχέσεις μπορεί να υπάρξει συνειδητή προγραμματισμένη ισόρροπη επίδραση του ανθρώπου στη φύση. Έτσι δημιουργούνται και οι προϋποθέσεις μιας ανάλογης, με τους ίδιους στόχους, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας συνεργασίας των λαών με αμοιβαίο όφελος.

Το ΚΚΕ απευθυνόμενο στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα προβάλλει τη ρεαλιστική του πρόταση για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα εξασφαλίζει για όλο το λαό: Σταθερή δουλειά υπό ασφαλείς συνθήκες με ικανοποιητική αμοιβή, ανθρώπινη κατοικία σε πόλεις και οικισμούς με ολοκληρωμένες τεχνικές υποδομές, δωρεάν Παιδεία και Υγεία, προστασία του περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων, φθηνές και ευχάριστες διακοπές στη λαϊκή οικογένεια, ελεύθερη καθημερινή πρόσβαση στις ακτές και σε άλλους χώρους αναψυχής, σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία πολιτισμού, πρόσβαση σε υποδομές μαζικού αθλητισμού και ερασιτεχντικής καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Για ν’ ανοίξει ο δρόμος γι’ αυτήν την ελπιδοφόρα προοπτική πρέπει να ενταθεί η ταξική πάλη, να δυναμώσει η ιδεολογική ζύμωση, να πολιτικοποιηθεί ο οικονομικός αγώνας.

Το ΚΚΕ καλεί εργάτες και μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους και φτωχούς αγρότες, νέους και συνταξιούχους μαχητικά να συσπειρωθούν με στόχους για την ικανοποίηση των αναγκών τους όπως:

• Μετατροπή σε δημόσια περιουσία όλων των μεγάλων ιδιωτικών εκτάσεων στα βουνά και τα δάση. Αναδάσωση των καμένων εκτάσεων, προστασία και διαχείριση δασικών οικοσυστημάτων που συμβάλλουν στη συγκράτηση των νερών και τον εμπλουτισμό των υδροφορέων.
• Μετατροπή σε δημόσια περιουσία των ακτών και ελεύθερων χώρων.
• Περιβαλλοντικό σχεδιασμό αντιπλημμυρικών έργων και αποκλειστικά κρατική και ολοκληρωμένη διαχείριση υδάτινων πόρων που θα αφορά την έρευνα, την προστασία και την αξιοποίησή τους συνολικά στη χώρα και κατά υδατικά διαμερίσματα.
• Αγώνα και κοινό στόχο να κατοχυρωθούν επικοινωνία – ενέργεια – μεταφορές ως κοινωνικές υπηρεσίες. Συνολικά ενιαίους αποκλειστικούς φορείς στους τομείς στρατηγικής σημασίας που θα αποτελούν λαϊκή περιουσία και θα υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες.
• Προστασία ελεύθερων χώρων από την τσιμεντοποίηση, των ποταμών, λιμνών, θαλασσών και του αέρα από τη βιομηχανική ρύπανση και των παραλιών από τα φερτά υλικά.

Για να δημιουργηθεί το λαϊκό ποτάμι της ρήξης με τα μονοπώλια, την ΕΕ, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους για λαϊκή εξουσία και οικονομία.

Με τη συνειδητή πάλη τους οι εργαζόμενοι μπορούν να μετατρέψουν την οικονομική κρίση σε βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για να απελευθερωθεί επιτέλους η κοινωνική παραγωγή από τα δεσμά του κεφαλαίου. Και αυτό θα γίνει όταν απεγκλωβιστούν από οποιασδήποτε μορφής αυταπάτη και από αυτή της «πράσινης» μορφής του καπιταλισμού.

Κυφωνίδης Νίκος – Βιολόγος

Υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση

Quiz!!! Ποιο site δίνει link στο "Μακελειό" του Χίου;;

 Quiz!!! Ποιο site δίνει link στο "Μακελειό" του Χίου;;

H απάντηση....


  
Μα φυσικά το left.gr, που φιλοξενεί δημοσκόπηση του "εγκρίτου" καθηγητή Πανά!

Ενοχλητική λεπτομέρεια: 

Ο κ. Πανάς, που βγήκε και στο "Κόκκινο" συμμετέχει σε "πατριωτικό" think-tank μαζί με Χρυσαυγίτες....

ΚΕΡΚΥΡΑ-ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΣΙΝΑΡΑΔΕΣ

ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΣΙΝΑΡΑΔΕΣ

Η περιοδεία και η ομιλία της Λαϊκής Συσπείρωσης στις Σιναράδες απέδειξε για ακόμη μία φορά

τη δυναμική των δύο ψηφοδελτίων στο Δήμο της Κέρκυρας και την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Η ανοικτή

ομιλία που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία από τον Υποψήφιο Δήμαρχο Μπάμπη Χαραλάμπους και

τον Υποψήφιο Αντιπεριφερειάρχη Γιάννη Μπορμπότη ήταν η μοναδική που έγινε στο χωριό από όσα

ψηφοδέλτια συμμετέχουν στις εκλογές της 18ης

Μάη.

Οι υποψήφιοι ανέπτυξαν τις θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης ενώ αναφέρθηκαν αναλυτικά και στα

ιδιαίτερα προβλήματα του χωριού των Σιναράδων. Έθεσαν ως πρώτες προτεραιότητες υποδομές και

παρεμβάσεις οι οποίες θα καλυτερέψουν τη ζωή των κατοίκων και θα ικανοποιούν ανάγκες που

υπάρχουν. Απαραίτητη είναι η ολοκλήρωση του βιολογικού Σιναράδων – Πέλεκα και η σύνδεσή του με τα

χωριά. Επίσης, η επαναλειτουργία της μονάδας αντίστροφης όσμωσης έτσι ώστε να υπάρχει ποιοτικό

νερό τουλάχιστον στις δημόσιες βρύσες που υπάρχουν στο χωριό. Η εγκατάλειψη της μονάδας και η

έλλειψη συντήρησης με ευθύνη του Δήμου είχε ως αποτέλεσμα για μεγάλο χρονικό διάστημα οι κάτοικοι

να πίνουν ακατάλληλο νερό. Οι αγροτικοί δρόμοι, οι οποίοι βοηθούν και στην αντιπυρική προστασία δεν

έχουν καθαριστεί εδώ και χρόνια. Οι σύλλογοι του χωριού (Φιλαρμονική, Αθλητικός Όμιλος, Πολιτιστικός

Σύλλογος), όπως βέβαια και όλοι οι σύλλογοι του νησιού, έχουν αφεθεί στην τύχη τους χωρίς καμία

απολύτως βοήθεια από τον Δήμο και την Περιφέρεια τη στιγμή που προσφέρουν σημαντικό έργο.

Μετά τις αρχικές τοποθετήσεις πραγματοποιήθηκαν ερωτήσεις και έγινε συζήτηση με τους

παρευρισκόμενους. Ένα σημαντικό θέμα που τέθηκε ήταν σχετικά με την αιγιαλίτιδα ζώνη, τις

παραβάσεις που υπάρχουν εκεί αλλά και το νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών για τον αιγιαλό που

επί της ουσίας δίνει το δικαίωμα σε κάποιους να ιδιοποιούνται τη θάλασσα και τις παραλίες. Επίσης το

θέμα των απορριμμάτων και το θέμα του νερού.

Οι θέσεις και οι προτάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης βάζουν στο επίκεντρο την ικανοποίηση των

σύγχρονων και συνεχώς αυξανόμενων λαϊκών αναγκών και όχι το κέρδος των λίγων. Ψήφος στη Λαϊκή

Συσπείρωση σημαίνει ξεκάθαρη αντίθεση με τον δρόμο ανάπτυξης που μας έχει φτάσει στην σημερινή

τραγική κατάσταση. Στις εκλογές του Μάη για Δήμο, Περιφέρεια και Ευρωβουλή έχουμε την ευκαιρία να

τους δείξουμε πως δεν πάει άλλο.

14/05/2014 

Νίκος Μπογιόπουλος: Τι έγινε στις Κάννες, παιδιά;;;;;

 Νίκος Μπογιόπουλος: Τι έγινε στις Κάννες, παιδιά;;;;;

 Είναι αδιανόητο! Βγήκαν οι «Financial Times» κι έγραψαν ότι τον Νοέμβρη του 2011 στις Κάννες οι καλοί μας εταίροι είπαν στον Παπανδρέου «κάτσε στ’ αυγά σου» - κι αυτός έκατσε!  Ότι οι καλοί μας εταίροι είπαν στον Βενιζέλο να ακολουθήσει αυτή και όχι την άλλη πολιτική γραμμή – κι αυτός την ακολούθησε!  Ότι οι καλοί μας εταίροι ζήτησαν από τον Σαμαρά να κάνει ετούτο κι εκείνο – κι αυτός έκανε κι ετούτο κι εκείνο! Α, ναι: Οι καλοί μας εταίροι στις Κάννες μας βρήκαν και πρωθυπουργό!  Τον Παπαδήμο…

   «Που είναι το αδιανόητο;», θα πείτε.

·         Μήπως δεν ζούμε στη χώρα που σε παλιότερες εποχές τον εκλογικό νόμο τον έφτιαχνε ο Αμερικανός πρέσβης Πιουριφόι;

·         Μήπως εδώ δεν είχαν ακουστεί εκείνα τα «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας;».

·         Μήπως εδώ δεν είναι που το παρόν (και όχι κάποιο παλιότερο) πολιτικό σύστημα δήλωνε ότι «δεν έχουμε ταμπού στην εκχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ» (Γ.Παπανδρέου, Τάμπερε - Δεκέμβρης 1999, Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ);

·          Μήπως δεν το είχαμε ακούσει να το λέει το 2005 η τότε πρόεδρος της Βουλής, η Άννα Ψαρούδα Μπενάκη στον κ.Παπούλια, κατά την τελετή για την ανάδειξή του στην προεδρία  της Δημοκρατίας: «Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν (...)».

·          Μήπως πριν ακόμα από την υπαγωγή της χώρας στο αγγλικό δίκαιο δεν ήταν που είχε συμφωνηθεί το καθεστώς επιτήρησης, ήδη από το 1992, με το «μνημόνιο των μνημονίων» που ακούει στο όνομα «Συνθήκη του Μάαστριχτ» το οποίο υπερψήφισαν όλες οι («πλην Λακεδαιμονίων»…) πτέρυγες της Βουλής;      

 (Παρένθεση πρώτη: Τα παραπάνω, όποτε τα «ανακαλύπτουν» οι διάφοροι όψιμοι «πρωτομάρτυρες της εθνικής κυριαρχίας»,  άλλοι «μυξοκλαίνε» για τον ραγιαδισμό και άλλοι ζητούν «κατανόηση» επειδή – όπως λένε - οι ταγοί μας«ενδίδουν χωρίς να το θέλουν» κι επειδή είναι τα «θύματα υπέρτερων δυνάμεων». Οι καημένοι... Ουδέν ψευδέστερον! Η «λεβεντιά» που ξεχείλισε στις Κάννες, αυτή η καταισχύνη της υποτέλειας, δεν έχει το άλλοθι της «αδυναμίας». Είναι προϊόν των πολιτικών επιλογών του κεφαλαίου που καθώς δεν έχει πατρίδα, δεν έχει και καμία αναστολή να διαπλέκει το «ναι» με το γιές» και το «γιαβόλ, ώστε να εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνοντας το λαό σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο που εκπροσωπούν οι Μέρκελ και οι «Σαρκολάντ». Έτσι παίζεται το παιχνίδι το οποίο αυτοβούλως - και όχι λόγω πιέσεων - έχει δεχτεί η ελληνική ολιγαρχία. Και το έχει δεχτεί γιατί έτσι κάνει τις «δουλειές» της, γνωρίζοντας τα συμφέροντά της καλύτερα από τον καθένα. Όπως γνωρίζει και τα όριά της. Που σημαίνει ότι είτε η πολιτική εξάρτηση και η υποτέλειά της, είτε η επιθετικότητα και ο «μεγαλοϊδεατισμός» της, δεν αποτελούν αμετάβλητα δόγματα που υπόκεινται σε ιδεοληψίες ή πολιτικές «σταθερές». Συνιστούν έκφραση της εκάστοτε ιστορικής φάσης και του εκάστοτε συσχετισμού. Επομένως το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα όταν αναθέτει στα κόμματά του να πορεύονται είτε δουλοπρεπώς είτε «εθνικομεγαλοπρεπώς», γνωρίζει άριστα αυτά τα όρια εντός του οποίου κινείται ο ελληνικός καπιταλισμός, στο πλαίσιο των διεθνών συμμαχιών που το ίδιο έχει επιλέξει και στις οποίες εξ αντικειμένου ανήκει).

 (Παρένθεση δεύτερη: Η μόνη ΕΕ που υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει είναι αυτή που βλέπουμε να επιβάλλει από την οικονομική πολιτική μέχρι τους πρωθυπουργούς τόσο στην «μικρή» Ελλάδα όσο και στην «μεγάλη» Ιταλίας. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι με τη διατήρηση της Ελλάδας στο «λάκκο» αυτών των διεθνών «συμμαχιών», ότι με την Ελλάδα δεμένη στα δεσμά αυτής της ΕΕ, εκείνος – ο ΣΥΡΙΖΑ - θα κάνει επωφελείς για τον λαό «διαπραγματεύσεις», «αναδιαπραγματεύσεις», «συζητήσεις» και συμφωνίες. Αυτό θα συμβεί - κατά τον ΣΥΡΙΖΑ – γιατί η ΕΕ μπορεί να μεταμορφωθεί σε «ΕΕ των λαών». Πράγμα πιθανό να συμβεί, αλλά μόνο σε μια περίπτωση: Στην… «Δευτέρα Παρουσία»). 

 «Τι το αδιανόητο;», λοιπόν, προκύπτει από τις Κάννες, αφού προφανώς και όλα αυτά ήταν και είναι δεδομένα; «Τι το νέο;» προέκυψε από τις Κάννες, αφού οι ισχυρές εξαρτήσεις της ιθύνουσας οικονομικής και πολιτικής μας τάξης στο πλαίσιο των διεθνών τους συμμαχιών και γνωστές είναι και δεν είναι σημερινές; «Προς τι η έκπληξη;», αφού – και προφανώς - αυτό ήταν και είναι το πλαίσιο προσαρμογής της καπιταλιστικής Ελλάδας στον διεθνή καπιταλισμό;

   Κι όμως, το αδιανόητο όχι απλώς υπάρχει αλλά είναι και… αδιανόητα πελώριο! Και είναι τούτο: Ότι ενώ όλα αυτά είναι πλέον οφθαλμοφανή (για όσους θέλουν να τα δουν), ενώ είναι εξόχως ηχηρά (για όσους θέλουν να τα ακούσουν), οι πρωταγωνιστές αυτής της καταισχύνης, δεν τολμούν να βγάλουν κιχ! Δεν τολμούν να ψελλίσουν λέξη ώστε – έστω και υποκριτικά ρε αδερφέ – να αρνηθούν ένα δημοσίευμα που τους εμφανίζει στα μάτια όλης της οικουμένης, ούτε λίγο ούτε πολύ, σαν ανδρείκελα!

   Αντίθετα, το μόνο που κάνουν είναι να βάζουν τους ΜΕGAμικροπαπαγάλους τους να προπαγανδίζουν ότι δεν πειράζει που ολόκληρη η πολιτική ηγεσία του τόπου εμφανίζεται να ενεργεί στις Κάννες σαν μια αξιοθρήνητη μαριονέτα. Ότι το «κύριο» είναι άλλο! Και το «κύριο», λένε οι παπαγάλοι, είναι ότι αυτή η ηγεσία (η «μαριονέτα», δηλαδή) λειτούργησε τόσο καλά ως «μαριονέτα» ώστε… μας κράτησε στο ευρώ! Καταλάβατε τι λένε; Δεν έχει σημασία αν σας κυβερνούν ανδρείκελα, αρκεί τα φράγκα (που δεν έχετε) να τα έχετε… σε ευρώ!

 «Δοξάστε» τους λοιπόν! Αυτό ζητούν - κί αυτό είναι το αδιανόητο: Ζητούν να τους «δοξάσουμε» κι από πάνω επειδή τους αποκαλούν «μαριονέτες» κι αυτοί δεν βγάζουν τσιμουδιά!

 «Δοξάστε» τους! Γιατί οι πρωταγωνιστές των Καννών δεν είναι μόνο ότι κυβέρνησαν και κυβερνούν, ότι διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται τα κοινά για λογαριασμό τραπεζιτών, εργολάβων, «νταβατζήδων», τοκογλύφων και κερδοσκόπων. Δεν είναι μόνο ότι «χρεοκόπησαν», ξεφτίλισαν και κατάντησαν την Ελλάδα εδώ που την κατάντησαν. Είναι ότι ακόμα και την ώρα του ξεγυμνώματος επιζητούν «δόξα» (και ψήφο!), ενώ ομολογούν δια της σιωπής τους ότι πάσχουν από απόλυτη έλλειψη πολιτικής αξιοπρέπειας. Από απόλυτη ένδυα στοιχειώδους πολιτικού αυτοσεβασμού!

Φυσικά δε μας διαφεύγει ότι η πολιτική ως έκφραση συμφερόντων, ταξικών συμφερόντων, δεν διεξάγεται ούτε με όρους τσίπας, ούτε με όρους φιλότιμου, ούτε με όρους αξιοπρέπειας. Ειδικά μάλιστα όταν μιλάμε για εκείνη την πολιτική που υπηρετεί τους λίγους, βασανίζοντας τους πολλούς.

 Εντούτοις, επιμένουμε: Δεν είναι, δα, και μικρό πράγμα: Όλοι αυτοί, που οι Ηρόστρατοι και οι Γουλιμήδες δεν πιάνουν μπροστά τους χαρτωσιά, να περιφέρονται σαν τον «γυμνό βασιλιά» και να έχουν κι από πάνω το απερίγραπτο θράσος να ποζάρουν σαν «σωτήρες», σαν «σοφοί», σαν «Μεσσίες»! Μα την αλήθεια, αυτό είναι απίθανο! Και είναι, πραγματικά, αδιανόητο!

ΚΕΡΚΥΡΑ-Ο κ. Σπύρου χρησιμοποιεί δημόσιες υποδομές και εκβιάζει τους υπαλλήλους

Ο κ. Σπύρου χρησιμοποιεί δημόσιες υποδομές και εκβιάζει τους υπαλλήλους

Ο κ. Σπύρου, Υποψήφιος Περιφερειάρχης της ΝΔ, μπροστά στη λαϊκή κατακραυγή που έχει συναντήσει σε όλα τα Ιόνια νησιά καταφεύγει σε απαράδεκτες μεθόδους για να εγκλωβίσει λαϊκό κόσμο στη στήριξη του ψηφοδελτίου του: εξαναγκάζει υπαλλήλους της Περιφέρειας να παίρνουν τηλέφωνα από τα γραφεία της Περιφέρειας και να καλούν κόσμο στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του Συνδυασμού του. Ο κ. Σπύρου χρησιμοποιεί δημόσιες υποδομές και εκβιάζει τους υπαλλήλους.

Καλούμε το λαό των Ιονίων Νήσων να τον καταδικάσει και να καταψηφίσει τα ψηφοδέλτια της ΝΔ και των άλλων κομμάτων του ευρωμονόδρομου και να υπερψηφίσει, μαζικά τη Λαϊκή Συσπείρωση στους Δήμους και την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων.

Ε όχι και πρώτη φορά...

Ε όχι και πρώτη φορά...

«Πρώτη φορά Αριστερά» επιμένουν τα διαφημιστικά προεκλογικά σποτ του ΣΥΡΙΖΑ, που μαζί με τις παρεμβάσεις των στελεχών του επιχειρούν να φιλοτεχνήσουν για το κόμμα αυτό το προφίλ μιας δύναμης αδοκίμαστης, που άρα αξίζει να δοκιμαστεί, άφθαρτης, άρα ελκυστικής σε σύγκριση με τις άλλες φθαρμένες δυνάμεις της αστικής διαχείρισης, νέας, άρα ελπιδοφόρας.
Είναι πράγματι όλ' αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι προϊόν «παρθενογένεσης» στο αστικό πολιτικό σύστημα; Η πολιτική που πρεσβεύει σηματοδοτεί στροφή προς τ' αριστερά ή αλλαγή λωρίδας στο μονόδρομο της καπιταλιστικής ανάπτυξης με «τροχονόμο» τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ και τη φιλομονοπωλιακή της στρατηγική - μνημόνιο διαρκείας για τους λαούς;

***

Πριν μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ ν' αναδειχτεί σε δύναμη κυβερνητικής εναλλαγής - λόγω της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ - είχε αποδειχτεί επιμελής «μαθητής» σε άλλα επίπεδα και σε χαμηλότερες, της κυβερνητικής, βαθμίδες διαχείρισης της εξουσίας της αστικής τάξης.
Το «πρώτη φορά Αριστερά» δε σημαίνει τίποτα περισσότερο από το «πρώτη φορά» ο ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρο Μαξίμου, γιατί κατά τα άλλα τόσο η πολιτική που εκφράζει όσο και ο βασικός πυρήνας των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι δοκιμασμένα εδώ και πολλά χρόνια.
Η ίδια «Αριστερά» ήταν που, αν και «πρωτάρα», στήριξε μέσα από τους δήμους που διοικούσε, μόνη της ή σε συνεργασία με δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, ακόμα και του ΛΑ.Ο.Σ., τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, προάγγελο της κατάργησης των ΣΣΕ.
Ο «αριστερός» δήμαρχος Σαρωνικού Π. Φιλίππου ήταν που εισηγήθηκε στο δημοτικό συμβούλιο τη λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων της περιοχής 52 Κυριακές το χρόνο, βάζοντας ανοιχτά πλάτη στην κατάργηση της αργίας της Κυριακής, όπως επιδιώκουν κυβέρνηση και μεγαλέμποροι.
«Πρώτη φορά» να εμπιστευτούν το Δήμο Αθήνας στην «Αριστερά» καλεί και ο Σακελλαρίδης τους εργαζομένους της πόλης, έσπευσε όμως πρώτος και καλύτερος να δηλώσει ότι με τους πετσοκομμένους πόρους θα πορευτεί, πράγμα που σημαίνει συνέχιση της φορομπηξίας και της αδυναμίας του δήμου ν' ανταποκριθεί σε στοιχειώδεις ανάγκες των κατοίκων.
Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά πολλές φορές η αδοκίμαστη νέα και άφθαρτη «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ στην ΚΕΔΕ τα έκανε «πλακάκια» με τις άλλες δυνάμεις, τις «φθαρμένες» και «παλιές», με τις οποίες μοιράζεται κοινούς στόχους για τοπική διοίκηση στήριγμα για τους καπιταλιστές κι αμορτισέρ για την απορρόφηση κοινωνικών κραδασμών, με δράσεις διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, όπως είναι τα συσσίτια.

***

Δε δοκιμάστηκε όμως μόνο στην τοπική διοίκηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Διέπρεψε στο συνδικαλιστικό κίνημα, στο πλάι των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, με τις οποίες πολλές φορές κατέβαινε σε κοινά αντιΠΑΜΕ ψηφοδέλτια σε σωματεία, Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες. Η όσμωση ήταν τέτοια σε επίπεδο θέσεων και δράσεων, που δεκάδες συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με περγαμηνές στην προώθηση του κοινωνικοεταιρισμού, των κοινωνικών διαλόγων, μεθόδων και ιδεολογημάτων μέσω των οποίων επιχειρήθηκε ο αφοπλισμός της εργατικής τάξης, στεγάζονται σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ.
Δυνάμεις του, όπου πλειοψηφούν, υπογράφουν μειώσεις μισθών κάνοντας πράξη αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο κηρύττει, τη λογική των μειωμένων απαιτήσεων, των συμβατών με τις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας κι όχι με τις καλπάζουσες ανικανοποίητες ανάγκες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι ο κλάδος του Εμπορίου. Τα στελέχη του έβαλαν την τζίφρα τους σε σύμβαση που προβλέπει μείωση στους μισθούς των εμποροϋπαλλήλων κατά 6,7%. Μειώσεις μισθών με την υπογραφή συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε και στον κλάδο της Ναυτιλίας και του Τουρισμού, με την τριετή σύμβαση που υπογράφτηκε το Μάη του 2013 ανάμεσα στην Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών και την πλειοψηφία («Αυτόνομη Παρέμβαση» - ΠΑΣΚΕ) στο κλαδικό σωματείο (ΠΑΣΕΝΤ) των ναυτιλιακών και τουριστικών υπαλλήλων. Η σύμβαση αυτή έρχεται να προστεθεί στη ΣΣΕ που είχε υπογράψει ο ΠΑΣΕΝΤ, με πρόεδρο τον Θ. Βασιλόπουλο (στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ), με τη Διεθνή Ναυτική Ενωση, που προέβλεπε μειώσεις των μισθών κατά 15%.

***

Υπάρχουν όμως και άλλα:
Μήπως η πολιτική διαχείρισης που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ και με την οποία, λέει, θα σώσει το λαό, δεν είναι δοκιμασμένη τόσο στην ΕΕ όσο και διεθνώς; Μήπως δεν είναι δοκιμασμένη στις ΗΠΑ η πολιτική Ομπάμα; Μήπως σώθηκαν οι εργαζόμενοι των ΗΠΑ; Μήπως αντιμετωπίστηκε η ανεργία, η φτώχεια; Μήπως παρόμοια πολιτική δεν ακολούθησαν τ' αδελφάκια του ΣΥΡΙΖΑ μέλη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που συγκυβέρνησαν και συγκυβερνούν μαζί με άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε κρατίδια της Γερμανίας, στη Δανία, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας κ.α.; Είδαμε τους εργαζομένους αυτών των χωρών να σώζονται; Μήπως η λογική της «κυβέρνησης της Αριστεράς» δε δοκιμάστηκε και στην περίπτωση της Κύπρου;
Μήπως δεν είναι δοκιμασμένα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που μετακόμισαν στο ΣΥΡΙΖΑ ενώ είχαν θητεύσει στηρίζοντας την αντιλαϊκή πολιτική είτε από θέση βουλευτή είτε από θέση κυβερνητικού στελέχους είτε ως δήμαρχοι κλπ.;
Μήπως δεν είναι δοκιμασμένη και παλιά η λογική του ευρωμονόδρομου που στήριξε όλη την πορεία ένταξης της χώρας στην ΕΕ, είτε επικυρώνοντας τις συνθήκες της ΕΕ είτε αντιμετωπίζοντάς τες ως ουδέτερες (ούτε μαύρες, ούτε άσπρες); Μήπως αυτή η λογική δεν ευθύνεται για τη δημιουργία αυταπατών και προσδοκιών από την ΕΕ; Μήπως η ίδια λογική δεν επαναλαμβάνεται και σήμερα, ότι δήθεν η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή; Μήπως δεν πρόκειται για γραμμή που βάζει αναχώματα στο ριζοσπαστισμό, δεν καλεί τους εργαζομένους να μην αναζητούν λύσεις έξω από το καπιταλιστικό πλαίσιο και την ΕΕ;
Ας σκεφτεί λοιπόν καλά ο λαός πριν φτάσει στην κάλπη: Αξίζει να δοκιμάσει να τους εμπιστευτεί, να τους δώσει δύναμη, όταν αποδεδειγμένα όση είχαν ως σήμερα δεν την αξιοποίησαν υπέρ του;

Ναυτεργάτες με 317,11 ευρώ το μήνα!

Ναυτεργάτες με 317,11 ευρώ το μήνα!

Δεν υπάρχει υποψήφιος στο Δήμο Πειραιά που να προέρχεται από κόμμα αστικής διαχείρισης, που να μην παίρνει υπόψη του τα συμφέροντα των εφοπλιστών, τη στρατηγική σημασία που έχει το λιμάνι του Πειραιά για τη δραστηριότητα ξένων και ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων, να μη δηλώνει με το πρόγραμμά του το στόχο στήριξης αυτών των συμφερόντων. Αυτό ισχύει και για τον σημερινό δήμαρχο Β. Μιχαλολιάκο, όπως και για τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ, που καλεί σε συμμαχία με τους εφοπλιστές για τον ΟΛΠ ΑΕ, προκρίνοντας τη μια μορφή ιδιωτικοποίησης έναντι μιας άλλης. Εκτός, όμως, από αυτούς, επιλέχθηκε οι εφοπλιστές και άλλοι επιχειρηματίες να υποβάλουν και αυτοπροσώπως τις επιδιώξεις τους μέσα από το συνδυασμό του Γ. Μώραλη.

Ο Γ. Μώραλης, υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά, με το συνδυασμό του οποίου «κατεβαίνει» για δημοτικός σύμβουλος ο Β. Μαρινάκης, ένας από τους δέκα μεγαλύτερους Ελληνες εφοπλιστές, έδωσε συνέντευξη στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Ρωτήθηκε, μεταξύ άλλων, τι θα κάνει για την ανεργία αν εκλεγεί δήμαρχος. Η απάντηση ήταν: «Για την αντιμετώπιση της ανεργίας απαιτούνται πολλές και παράλληλες δράσεις. Εμείς λέμε να καταστεί ο Πειραιάς Διεθνές Ναυτιλιακό Κέντρο (...) Μιλάμε επίσης για την ανάγκη να συμμετάσχει ο δήμος σε προγράμματα εκπαίδευσης, κατάρτισης και προώθησης ανέργων σε ναυτικά επαγγέλματα». Στην ερώτηση αν υπονοεί «ένα φτηνό εργατικό δυναμικό στην υπηρεσία του ναυτιλιακού κεφαλαίου», απάντησε: «Σε καμία περίπτωση. Οι Ελληνες ναυτικοί έχουν το καλύτερο όνομα στη διεθνή ναυτιλία και με τη διεθνή συμφωνία για τα δικαιώματα των ναυτικών, που τέθηκε πρόσφατα σε ισχύ, αποθαρρύνεται πλέον η πρόσληψη φτηνού εργατικού δυναμικού από τρίτες χώρες. Ετσι ανοίγονται περισσότερες ευκαιρίες για τους Ελληνες ναυτικούς».

Ο Μώραλης βλέπει στην ανάπτυξη της ναυτιλίας τη λύση στο πρόβλημα της ανεργίας. Με ποιους όρους, όμως, για τους ναυτεργάτες; Με τους όρους που προβλέπουν οι «διεθνείς συμφωνίες» και όχι βέβαια οι κλαδικές Συμβάσεις, που ούτως ή άλλως καταργεί η κυβέρνηση και στη θάλασσα. Μία από αυτές τις συμφωνίες, την οποία αναγνωρίζει το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO), προβλέπει κατώτερο βασικό μισθό για τους ναυτεργάτες 435 δολάρια το μήνα, για 48 ώρες εργασία τη βδομάδα! Δηλαδή 317,11 ευρώ το μήνα! Να τι ναυτεργάτες θέλουν οι εφοπλιστές στα καράβια τους. Να τι «ανάπτυξη» ετοιμάζουν για τους εργαζομένους και το λαό τα κόμματα που υπηρετούν ή χαριεντίζονται με τους εφοπλιστές, κινούνται στο δρόμο της ΕΕ. Λέει ακόμα ο Μώραλης ότι ο δήμος πρέπει να έχει λόγο στα προγράμματα κατάρτισης και προώθησης ανέργων σε ναυτικά επαγγέλματα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Το παράδειγμα των Ακαδημιών του Εμπορικού Ναυτικού είναι αποκαλυπτικό. Εκεί, οι σπουδαστές που μπαρκάρουν για πρώτη φορά αμείβονται με 880 ευρώ μεικτά, τα οποία, στο σύνολό τους, αποδίδονται στους εφοπλιστές σαν επιδότηση από το κράτος! Δηλαδή, σπουδαστές - τζάμπα εργατική δύναμη στα καράβια τους.

Να, λοιπόν, ποια πρέπει να είναι τα πραγματικά κριτήρια ψήφου για το λαό στις εκλογές της επόμενης και μεθεπόμενης Κυριακής. Ο Μώραλης, φυσικός εκπρόσωπος των εφοπλιστών, αραδιάζει ωμά τις αξιώσεις τους και διεκδικεί να συμβάλει στην υλοποίησή τους από τη θέση του δήμαρχου Πειραιά. Οι άλλοι υποψήφιοι ανταγωνίζονται ποιος θα εξυπηρετήσει καλύτερα αυτά και άλλα επιχειρηματικά συμφέροντα στο λιμάνι. Ολοι έχουν την ίδια γραμμή πλεύσης, η οποία, ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές και διακηρύξεις, οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα: Κέρδη για τους εφοπλιστές , μεγαλοεπιχειρηματίες και εκμετάλλευση και φτώχεια για τους ναυτεργάτες, όλους τους εργαζόμενους στον Πειραιά και τις οικογένειές τους. Κανένας εργαζόμενος, κανένας λαϊκός άνθρωπος να μη διευκολύνει με την ψήφο του τα αντιδραστικά τους σχέδια. Ψήφο στη «Λαϊκή Συσπείρωση», με υποψήφια δήμαρχο την Ελπίδα Παντελάκη αυτή τη Κυριακή και ΚΚΕ την επόμενη για ισχυρό κίνημα, που θα βάζει εμπόδια στην επίθεση του κεφαλαίου σε στεριά και θάλασσα, που θ' ανοίγει δρόμους για ριζικές αλλαγές προς όφελος του λαού.

Τη χτύπησαν επειδή ζήτησε τα δεδουλευμένα!

Τη χτύπησαν επειδή ζήτησε τα δεδουλευμένα!

«Στις 2 Μάη, πήγα για άλλη μια φορά να ζητήσω αυτά που μου χρωστούσε. Γι' αυτό έφυγα κι από το ξενοδοχείο μετά από 3 χρόνια δουλειάς, ήταν πάντα κακοπληρωτής. Δεν ήταν πολλά, περίπου 500 ευρώ, αλλά τα έχω μεγάλη ανάγκη. Εχω δυο παιδιά να μεγαλώσω - 13 και 2 χρονώ - ο άντρας μου είναι άνεργος. "Δεν έχω μία", ήταν η απάντηση του αφεντικού. "Εγώ δεν έχω μία", του είπα.
Με τα πολλά, μου έδωσε 160 ευρώ. Του είπα ότι τα θέλω όλα. Χρωστάω τρία νοίκια, ρεύμα, δανείζομαι για να ζήσουμε. Νευρίασε επειδή επέμενα και χτύπησε το χέρι του στον πάγκο της υποδοχής. Τότε, ο γιος του σηκώθηκε, με πήρε σηκωτή και με πήγε έξω από το ξενοδοχείο. Γύρισα πίσω. Πώς είναι δυνατόν να μου φέρονται έτσι; Με έπιασε από το γιακά το αφεντικό κι άρχισε να μου φωνάζει. Τότε ήρθε πάλι ο γιος του με σήκωσε και με πέταξε κοντά στην είσοδο, πάνω στα πλακάκια...».
Αυτά καταγγέλλει στον «Ριζοσπάστη» η Ρ. Φ. που εργαζόταν σε ξενοδοχείο στην πόλη της Ρόδου ως καμαριέρα και αποχώρησε πρόσφατα. Μετά το χτύπημα έχασε τις αισθήσεις της. Ο εργοδότης τη μετέφερε στο νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε αξονική εγκεφάλου. Από το χτύπημα έπαθε ημιπάρεση για αρκετές μέρες, σύμφωνα με γιατρούς του νοσοκομείου.
Η Γραμματεία Ρόδου του ΠΑΜΕ περιγράφει την «καθημερινότητα για χιλιάδες εργαζόμενους στην κοσμοπολίτικη Ρόδο των 1.800.000 αφίξεων. Δουλειά "ήλιο με ήλιο" για πενταροδεκάρες και όποιος αντιδρά να αντιμετωπίζει τον πέλεκυ της απόλυσης ενίοτε και το βούρδουλα του αφεντικού ή του προϊσταμένου. Οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, ιδιαίτερα οι γυναίκες που είναι διπλά εκμεταλλευόμενες, να μη φοβηθούν, να πεισμώσουν από αυτό το περιστατικό».

    

ΗΠΑ Σκληρή εκμετάλλευση ανήλικων εργατών γης

ΗΠΑ

Σκληρή εκμετάλλευση ανήλικων εργατών γης

OYΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Θραύση κάνει στις ΗΠΑ η παράνομη και η σκληρή χειρωνακτική εργασία παιδιών, ακόμη και επτά ετών, στις απέραντες καπνοφυτείες της Βιρτζίνια, της Βόρειας Καρολίνα, του Κεντάκι και του Τενεσί, παρά τους κινδύνους που ενέχει η επαφή τους με επικίνδυνα αγροχημικά και εντομοκτόνα. Σε έκθεση διεθνών κυβερνητικών και μη οργανώσεων που δημοσιοποιήθηκε χτες, διαπιστώθηκαν χιλιάδες περιπτώσεις παιδιών που δούλεψαν σκληρά και υπό ανθυγιεινές συνθήκες στις φυτείες καπνού στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλα αγροκτήματα, ανεξαρτήτως μεγέθους. Στοιχεία του αμερικανικού «Εθνικού Κέντρου Παιδιών για την Ασφάλεια και την Υγεία στο γεωργικό τομέα της περιφέρειας» αναφέρουν ότι μέσα στο 2012 δούλεψαν σε αμερικανικά αγροκτήματα πάνω από 735.500 παιδιά και έφηβοι έως 18 ετών, τα οποία δεν ήταν μόνο παιδιά Λατίνων μεταναστών, αλλά και παιδιά φτωχών λευκών Αμερικανών που στράφηκαν στη βαριά χειρωνακτική εργασία για να συμβάλουν στη βελτίωση των ισχνών οικονομικών της οικογένειάς τους.
Το «Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» από την άλλη διαπίστωσε από στοιχεία που προκύπτουν από συνεντεύξεις με δεκάδες ανήλικους εργάτες γης σε φυτείες καπνού ότι τα 3 / 4 εξ αυτών υπέφεραν συχνά από πονοκεφάλους, εμετούς, ναυτία, κλασικά συμπτώματα δηλητηρίασης από νικοτίνη. Στοιχεία άλλων οργανώσεων διαπίστωσαν τη βαριά εκμετάλλευση παιδιών, που είχαν τη συμφωνία των γονιών, λόγω φτώχειας και ανέχειας, σε τεράστια αγροκτήματα μονοπωλιακών ομίλων στο χώρο της βιομηχανίας τροφίμων, καθώς σε πολλές περιπτώσεις εργάζονταν επί ώρες δίχως πληρωμή υπερωριών, χωρίς ειδικό εξοπλισμό και ρουχισμό, δίχως απολύτως καμία προστασία.