Κιχ, κύριε Σκουρλέτη "μας" ; Κιχ ;

 Κιχ, κύριε Σκουρλέτη "μας" ; Κιχ ;

Σε παραλήρημα βρέθηκε το πρωί της Κυριακής ο γραμματέας της ΝΔ και πρώην υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Μανώλης Κεφαλογιάννης, στην πρωινή δημοσιογραφική εκπομπή του «ΣΚΑΪ».

Μιλώντας για τις ξένες επενδύσεις που φέρνει η κυβέρνηση στην Ελλάδα, οδήγησε την κουβέντα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη και στο γεγονός ότι ρημάζει. Εκεί ξεκίνησε να μιλάει χυδαία για τα συνδικάτα και να συκοφαντεί το ΠΑΜΕ.

Και τι δεν είπε:

 Ότι οι συνδικαλιστές της Ζώνης «σκοτώνουν τις επενδύσεις» και «διώχνουν τα καράβια». 

Ότι για να βρει κανείς δουλειά στη Ζώνη, «πρέπει να περάσει πρώτα από τα γραφεία του ΠΑΜΕ», ότι εκεί «δουλεύουν 3 ώρες τη μέρα και το μεροκάματο είναι 220 ευρώ».

Προέτρεψε μάλιστα τους τηλεθεατές να πάνε «στη ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη της Κωνσταντινούπολης για να δείτε τι ζημία κάνει η ιδεοληψία που σκοτώνει τις επενδύσεις στην Ελλάδα».

Στο δια ταύτα, ισχυρίστηκε: 

«Να γιατί σήμερα η Χρυσή Αυγή έχει 8% - 10% - 15%. 

Διότι όλα αυτά τα θύματα της βίας και της σύγκρουσης εκεί κάτω στη Ζώνη (...) οδήγησε στο άλλο χειρότερο άκρο, τη Χρυσή Αυγή». 

Χιλιοειπωμένα είναι τα όσα είπε ο Κεφαλογιάννης. 

Τα ψέματα που ξεστόμισε, έχουν απαντηθεί από τα ταξικά συνδικάτα και το ΠΑΜΕ.

Τα ίδια που είπε ο Κεφαλογιάννης, οι εργάτες της Ζώνης και ο λαϊκός κόσμος στο Πέραμα τα έχουν ακούσει να τα λένε οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής και τα τσιράκια τους στη Ναυπηγοεπισκευαστική, οι μεγαλοεργολάβοι της Ζώνης, που θέλουν εργαζόμενους χωρίς μισθούς και δικαιώματα στα καρνάγια και βέβαια οι εφοπλιστές, των οποίων ο Κεφαλογιάννης διετέλεσε υπουργός.

Τα έχουν ακούσει όμως να τα λένε και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στη Ζώνη, όταν προσπάθησαν να στήσουν τον λεγόμενο «αντισύνδεσμο», για να χτυπήσουν και να ακυρώσουν τα ταξικά συνδικάτα, να σύρουν τους εργαζόμενους σαν πρόβατα σε σφαγή στην αυλή των μεγαλοεργολάβων.

Ίσως αυτούς να είχε στο νου του ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Σκουρλέτης, που βρίσκονταν στο ίδιο πάνελ με τον Μ. Κεφαλογιάννη, άλλα όση ώρα ο πρώην υπουργός έβριζε και συκοφαντούσε τα συνδικάτα της Ζώνης, αυτός δεν έβγαλε κουβέντα...

Την απάντηση του Συνδικάτου  Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας, μπορείτε να την διαβάσετε στο παρακάτω λινκ :

 http://902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/46114/apantisi-gia-ta-osa-eipothikan-se-varos-ton-taxikon-syndikaton-tis-n

Αναρτήθηκε από faros

Ευθέως κ. Κουτσούμπα

 Ευθέως κ. Κουτσούμπα

«-…είναι οι ίδιοι που θέλουν το ΚΚΕ να βάλει το σοσιαλισμό στο εικονοστάσι και να πάρει καρέκλες σε αντιλαϊκές κυβερνήσεις, κοροϊδεύοντας ότι έτσι θα σωθεί ο λαός.»

Ευθέως  κ. Κουτσούμπα. Πιστεύετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερά; Ότι ο Αλέξης Τσίπρας δυσφημεί την έννοια;

«-…Αυτό ας το σκεφτούν και ας απαντήσουν με το χέρι στην καρδιά, με βάση την ίδια τους την πείρα, οι άνθρωποι που αισθάνονται αριστεροί, ριζοσπάστες, αγωνιστές. Εγώ πάντως ειλικρινά δε θυμάμαι εδώ και δεκαετίες κάποιο πραγματικά αριστερό κόμμα, ανεξάρτητα από στρατηγικές ελλείψεις και αδυναμίες, που να έλεγε ότι η θέση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ είναι αδιαπραγμάτευτη, που να λιβανίζει τον ΣΕΒ καλώντας τον επίσημα σε «νέα κοινωνική συμφωνία», δηλαδή σε ταξική συνεργασία, που τουλάχιστον στα λόγια, ανέκαθεν καταδίκαζαν ακόμα και οι ρεφορμιστές». 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ 

Ενα σχόλιο για τον καυγά Τριανταφυλλόπουλου-ΣΥΡΙΖΑ

 Ενα σχόλιο για τον καυγά Τριανταφυλλόπουλου-ΣΥΡΙΖΑ

Η «κόντρα» που έχει ξεσπάσει μεταξύ κύκλων του ΣΥΡΙΖΑ και του γνωστού δημοσιογράφου Μ.Τριανταφυλλόπουλου ούτε μας αφορά, ούτε έχει την παραμικρή αξία για μας. Ωστόσο, μιας και το θέμα των... καρότων και των διαδικτυακών υποκλοπών παίρνει διαστάσεις, εκφράζουμε την ακόλουθη άποψη:

Για το ρόλο του Τριανταφυλλόπουλου ως προσωποποίηση της δημοσιογραφίας της ρουφιανιάς δεν είχαμε καμία αμφιβολία. Εδώ και χρόνια άλλωστε ο συγκεκριμένος κύριος προωθεί τη «λογική» της κλειδαρότρυπας, της κρυφής κάμερας, των υποκλοπών. Πρόκειται για δημοσιογραφία πρακτορίστικου τύπου, βρωμιάς και δυσωδίας. Τέτοιου είδους δημοσιογραφία παράγει το αστικό, καπιταλιστικό σύστημα παρουσιάζοντας την μάλιστα ως «αποκαλυπτική δημοσιογραφία». Στο βούρκο της αστικής και μικροαστικής γεννιούνται οι Τριανταφυλλόπουλοι και εκεί εκτρέφονται. Στη μικροαστική δίψα για περισσότερη σκανδαλολογία και λιγότερη ουσία βασίζονται και αυτήν αναπαράγουν. Στις παρυφές του παρακράτους (άλλοτε προωθώντας τους «Ξηρούς» και άλλοτε τους «Κασιδιάρηδες») σέρνονται.

Αν ο Τριανταφυλλόπουλος είναι προσωποποίηση της ρουφιανοδημοσιογραφίας, πολιτευτές τύπου Γαβριήλ Σακελλαρίδη αποτελούν το άκρον άωτον της ανευθυνότητας, της μικρόνοιας και του καιροσκοπισμού. Τον καιροσκοπισμό του Σακελλαρίδη (καμία εντύπωση για πολιτικό ενός καιροσκοπικού κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ) τον είδαμε στις πρόσφατες εκλογές, όταν και «ψάρευε» ψήφους στη δεξαμενή των χρυσαυγιτών. Όταν επιχειρούσε να χαϊδέψει τους ψηφοφόρους των Ναζί μπας και κερδίσει το δεύτερο γύρο των εκλογών στο δήμο της Αθήνας. Ο ίδιος αυτός κύριος εμφανίζεται - λένε - σε βίντεο να κάνει διάφορα «όμορφα» κατά τη διάρκεια διαδικτυακής κουβέντας με αγνώστους. Προφανώς και δεν μας ενδιαφέρουν οι προσωπικές προτιμήσεις του καθενός, είτε λέγεται Σακελλαρίδης είτε οπωσδήποτε αλλιώς. Μπορούμε όμως εύκολα να συμπεράνουμε το μέγεθος της ανευθυνότητας και της προσωπικής έλλειψης στοιχειώδους σοβαρότητας και αξιοπρέπειας ενός ανθρώπου που αφήνεται να επιδεικνύει σε αγνώστους και μάλιστα μέσω διαδικτύου (!!) ιδιαίτερες προτιμήσεις του. Δεν γνώριζε ότι ενδέχεται να τον καταγράφουν; Δε γνώριζε, σε τελική ανάλυση, ότι τίποτα δεν παραμένει προσωπικό στο διαδίκτυο;

Και οι δύο, ο ένας στο χώρο της δημοσιογραφίας και ο άλλος στο χώρο της πολιτικής, αποτελούν απότοκα της σάπιας αστικής κουλτούρας. Ουδεμία σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα έχει όλο αυτό το αηδιαστικό, αποπροσανατολιστικό αλισβερίσι. Δεν θα μπούμε στη λογική ούτε του «καρότου» ούτε της «κρυφής κάμερας». Και τα δύο αναδεικνύουν τον χαρακτήρα και τη λογική των πρωταγωνιστών τους, την οποία καλείται να κρίνει ο λαός.  

ΕΔ-Αναβαθμισμένη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές αποστολές προς όφελος και των Ελλήνων καπιταλιστών

Αναβαθμισμένη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές αποστολές προς όφελος και των Ελλήνων καπιταλιστών

ΓΕΑ

Εν μέσω όξυνσης των συγκρούσεων στο ευρύτερο πεδίο της Ευρασίας, ζώνη όπου αντιπαρατίθενται μια σειρά ιμπεριαλιστικά κέντρα για έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πόρων, δικτύων και αγορών, βαθαίνει η εμπλοκή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) στα σχέδια της ελληνικής αστικής τάξης για γεωστρατηγική αναβάθμισή της στην ευρύτερη περιοχή, για κατοχύρωση νέων πεδίων κερδοφορίας μέσω και της λεγόμενης στρατιωτικής διπλωματίας.
Η ελληνική κυβέρνηση, προωθώντας τα σχέδια αυτά, βαθαίνει τη συμμετοχή ελληνικών μονάδων σε ιμπεριαλιστικές αποστολές, επιχειρήσεις και επεμβάσεις όπου Γης, κοινές ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις με ΕΔ άλλων χωρών του ευρωατλαντικού τόξου. Προσαρμόζει τη δομή των ΕΔ στις τέτοιες απαιτήσεις και τα πρότυπα λειτουργίας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Με Αμερικανούς πεζοναύτες και ιπτάμενους

Ενδεικτικά, το τελευταίο διάστημα, πληθαίνουν οι συνεκπαιδεύσεις των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων με αντίστοιχες μονάδες των ΗΠΑ, σε ασκήσεις στην Ελευσίνα, τη Μαγνησία κ.α. Βασικός στόχος η επίτευξη της λεγόμενης διαλειτουργικότητας, πρόταγμα του ΝΑΤΟ, ώστε δυνάμεις από διαφορετικά κράτη-μέλη του να μπορούν ανά πάσα στιγμή να επιχειρήσουν από κοινού και δίχως προβλήματα σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Η εκπαίδευση, μάλιστα, τέτοιων μικρών, ευέλικτων μονάδων, προορισμένων για επικίνδυνες αποστολές, προϊδεάζει για ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις που κάθε άλλο παρά την άμυνα της χώρας και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της αφορούν.
Εντονη τέτοια δραστηριότητα παρουσιάζει και η Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ). Χαρακτηριστικά, αρχές της άνοιξης, δώδεκα μαχητικά «F-15» της αμερικανικής ΠΑ που δρουν στην Ευρώπη (USAFE) ήρθαν από τη Βρετανία στην Κρήτη και πραγματοποίησαν πολυήμερη «συνεκπαίδευση» με Ελληνες πιλότους, ελληνικά μαχητικά, πάνω από τη Νότια Ελλάδα.
Πρόσφατα, και ενόσω εξελίσσεται η κρίση στην Ουκρανία, με υπόβαθρο την επιχείρηση διείσδυσης ευρωατλαντικών μονοπωλίων στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες σε σύγκρουση με την αστική Ρωσία, μονάδες της ΠΑ (τέσσερα αεροσκάφη «F-16 Block 52+» και 46 άτομα προσωπικό) συμμετείχαν στη μεγαλύτερη άσκηση διακλαδικής συνεργασίας του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, την άσκηση της γερμανικής Πολεμικής Αεροπορίας «Joint Air Warfare Tactical Exercise 2014» (JAWTEX 2014). Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι οι Γερμανοί άλλαξαν το αρχικό σενάριο της άσκησης (είχε σχεδιαστεί πριν ξεσπάσει η ουκρανική κρίση), τη μετέφεραν από τη Νότια στη Βόρεια και Ανατολική Γερμανία και στη Βόρεια Θάλασσα, με επιχειρήσεις σε μικρή απόσταση από χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ που συνορεύουν με τη Ρωσία. Σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ, συμμετείχε δύναμη 4.200 ανδρών, 800 εκ των οποίων ήρθαν από ΗΠΑ, Ολλανδία, Ιταλία, Γαλλία, Φινλανδία, Σλοβενία, Ελλάδα, Αυστρία, Ελβετία, Τουρκία και Ουγγαρία. Μετείχαν επίσης δυνάμεις αλεξιπτωτιστών, ελικόπτερα, το πυροβολικό, συστήματα αεράμυνας και μονάδες του γερμανικού στόλου. Πέταξαν 110 αεροσκάφη από 11 διαφορετικές χώρες.

Στη Μαύρη θάλασσα

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στη συμμετοχή (29 Μάη με 4 Ιούνη) της ΠΑ στην πολυεθνική αεροπορική άσκηση «Thracian Star 2014», με αεροσκάφη «F-16», η οποία διοργανώθηκε από τη Βουλγαρία και διεξήχθη εντός του FIR Σόφιας, που ενώνεται με το FIR της Συμφερόπολης, το οποίο καλύπτει Κριμαία και Νοτιοανατολική Ουκρανία, είναι δηλαδή άλλη μια άσκηση που ...ακουμπά στη Ρωσία.
Στην «Thracian Star 2014» συμμετείχαν με προσωπικό και μέσα οι Βουλγαρία, Ελλάδα, ΗΠΑ και Ρουμανία. Οπως ανακοινώθηκε από το ΓΕΑ, «η άσκηση είχε σκοπό την εκπαίδευση του προσωπικού στη διεξαγωγή αεροπορικών επιχειρήσεων, με στόχο την εναρμόνιση των διαδικασιών των συμμετεχουσών δυνάμεων σε τακτικό επίπεδο και την αύξηση της διαλειτουργικότητας».
Επιπλέον, κομμάτι της άσκησης «ήταν και η εκπαίδευση των ιπταμένων στον εναέριο ανεφοδιασμό». Σε αυτό το πλαίσιο, ελληνικά μαχητικά ανεφοδιάζονταν στον αέρα από ιπτάμενα «τάνκερ» της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, γεγονός που προϊδεάζει για συμμετοχή μονάδων μας σε ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού τους, μακριά από τον ελλαδικό χώρο. Δηλαδή, συμμετοχή σε αποστολές που δεν έχουν σχέση με την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά αφορούν την προώθηση και προάσπιση θέσεων ευρωατλαντικών μονοπωλίων στις συγκρούσεις τους με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Εξάλλου, από 16 ως 27 Ιούνη, διοργανώνεται και πάλι από τη Βουλγαρία, ξανά εντός του FIR Σόφιας, στο αεροδρόμιο «Plovdiv», η πολυεθνική αεροπορική άσκηση «European Air Transport Training 2014». Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία συμμετέχει με τέσσερα αεροσκάφη «F-16» της 110 Πτέρυγας Μάχης (εδρεύει στην Αεροπορική Βάση Λάρισας), ένα αεροσκάφος «EMB-145H Erieye» της 380 Μοίρας Αερομεταφερόμενου Συστήματος Εγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου (εδρεύει στην Ελευσίνα), τα οποία επιχειρούν από τις μητρικές τους μονάδες, έναν αξιωματικό ως παρατηρητή και έναν αξιωματικό ως σύνδεσμο. Επισήμως, η άσκηση σκοπό έχει «την παροχή επιχειρησιακής εκπαίδευσης τακτικού επιπέδου σε πληρώματα μεταφορικών αεροσκαφών». Συμμετέχουν με προσωπικό και μέσα Βέλγιο, Βουλγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Λιθουανία, Νορβηγία, Ολλανδία και Τσεχία, ενώ αρκετές χώρες θα συμμετάσχουν με παρατηρητές.

Στην Αφρική

Αμέτοχο στο όλο αυτό εγχείρημα δε μένει ούτε το Πολεμικό Ναυτικό. Η φρεγάτα «Ψαρά» στάλθηκε στην ευρωενωσιακή επιχείρηση «ΑΤΑΛΑΝΤΑ» στην Ερυθρά Θάλασσα, στην Ανατολική Αφρική, με πρόσχημα την «πειρατεία» και τις «ασύμμετρες απειλές». Βασικό ζητούμενο είναι φυσικά η προάσπιση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου σε ένα κομβικό σημείο μεταφοράς αγαθών, όσο και η εδραίωση εκεί της παρουσίας ΕΔ της ΕΕ. Παράλληλα μονάδες του στόλου έκαναν πρόσφατα από κοινού ασκήσεις στο Μυρτώο πέλαγος με το πιο σύγχρονο αεροπλανοφόρο του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού.
Αξιοσημείωτη είναι και η ενεργοποίηση, τελευταία, του Ελληνικού Στρατηγείου Επιχειρήσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΣΕΕΕ), για το οποίο η ελληνική κυβέρνηση πέτυχε να λειτουργήσει ως το στρατηγείο της επιχείρησης της ΕΕ «EUFOR RCA» στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (ΚΑΔ). Η κυβέρνηση το επάνδρωσε, για την επιχείρηση, με Ελληνες επιτελείς, οι οποίοι αποτελούν την κυρίως δύναμη του Στρατηγείου, αριθμώντας 72 εκ συνόλου 129. Κατάφερε υποδιοικητής της «EUFOR RCA» να οριστεί Ελληνας ταξίαρχος. Και έδωσε στις δυνάμεις που επιχειρούν στην ΚΑΔ τον Κινητό Κόμβο Επικοινωνιών του Στρατηγείου προκειμένου να εξασφαλιστούν οι μεταξύ τους επικοινωνίες. Επιπλέον, τα σύγχρονα δορυφορικά συστήματα που διαθέτει το Στρατηγείο μπορούν σε «ζωντανό χρόνο» να συλλέγουν δεδομένα από το πεδίο των τακτικών επιχειρήσεων στην ΚΑΔ και μέσω αυτών να παρέχονται οι επιτελικές κατευθύνσεις από το Στρατηγείο της Λάρισας.
Ταυτόχρονα, εγείρονται ερωτήματα για το τι άλλες «διευκολύνσεις» επιδιώκει να παράσχει η κυβέρνηση στην ιμπεριαλιστική επιχείρηση. Αλλωστε μέσα Απρίλη οι εκπρόσωποι όλων των κρατών - μελών της ΕΕ στην «Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης» (το διπλωματικό σώμα της ΕΕ που «επικουρεί» την επικεφαλής των Εξωτερικών Υποθέσεων της Ενωσης) επισκέφτηκαν το Πολυεθνικό Συντονιστικό Κέντρο Στρατηγικών Θαλασσίων Μεταφορών (ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ) στο ΓΕΕΘΑ.
Το ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ ιδρύθηκε το 2004 προκειμένου να αντιμετωπιστούν «οι στρατηγικές ελλείψεις στις θαλάσσιες μεταφορές, κυρίως στο πλαίσιο ασκήσεων και επιχειρήσεων που καθοδηγούνται από ΝΑΤΟ και ΕΕ». Κοντολογίς, σε μια άσκηση ή επιχείρηση όπου ΝΑΤΟ ή ΕΕ χρειάζονται πλοία π.χ. για μεταφορά πολεμικού υλικού ή/και προσωπικού, τα βρίσκει και τα συντονίζει...
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, οι εκπρόσωποι της ΕΥΕΔ ενημερώθηκαν για την αποστολή, τις πρόσφατες δραστηριότητες, «καθώς και για τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει το ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ σε πιθανή συνεισφορά του στην επιχείρηση της ΕΕ στην ΚΑΔ».
Λίγο νωρίτερα, αρχές Μάρτη, στελέχη του ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ συμμετείχαν στο «1ο Συνέδριο παροχής υπηρεσιών επιμελητείας για την EUFOR RCA», συνέδριο που σημειωτέον έγινε στη Θεσσαλονίκη. Ενημερώθηκαν για την προετοιμασία της επιχείρησης και παρουσίασαν τις δυνατότητες του ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ στην υποστήριξη της επιχείρησης. Αλλωστε το 2008 το ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ είχε αναλάβει να βρει τα μέσα για τη μεταφορά πολωνικών στρατιωτικών δυνάμεων, από την Πολωνία στο λιμάνι Ντουάλα του Καμερούν, απ' όπου διεκπεραιώθηκαν κατόπιν στη γειτονική ΚΑΔ και το Τσαντ, στο πλαίσιο της EUFOR RCA εκείνης της χρονικής περιόδου.

Απευθείας υπαγωγή και διασύνδεση

Εξάλλου, υπάρχει και απευθείας υπαγωγή δομών των ελληνικών ΕΔ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Π.χ. το Γ΄ Σώμα Στρατού, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, είναι επισήμως πιστοποιημένο ως NRDC - GR («NATO Rapid Deployable Corps - GR»), δηλαδή στρατηγείο άμεσης ανάπτυξης δυνάμεων του ΝΑΤΟ. Οπως διαμηνύει άλλωστε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αμυνας, πρόκειται για τον μοναδικό από τους μείζονες σχηματισμούς του Στρατού Ξηράς που έχει και «ΝΑΤΟική υπόσταση», είναι «ένα αξιόμαχο ΝΑΤΟικό Σώμα Στρατού, έτοιμο να αναπτυχθεί ταχέως, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου».
Υφίσταται επίσης ο χερσαίος «Σχηματισμός Μάχης» της ΕΕ, HELBROC, στην έδρα της 71 Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας στη Νέα Σάντα Κιλκίς. Στο «Σχηματισμό» που βρίσκεται σε «ετοιμότητα» για το α' εξάμηνο του 2014 συμμετέχουν δυνάμεις από Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία, Ρουμανία. Οπως υπάρχει και ο αμφίβιος «Σχηματισμός Μάχης» (Amphibious Battle Group), στον οποίο συμμετέχουν με δυνάμεις οι Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία και Πορτογαλία.
Από κοντά και το «Πολυεθνικό Κέντρο Εκπαίδευσης Επιχειρήσεων Υποστήριξης της Ειρήνης» (ΠΚΕΕΥΕ). Ιδρύθηκε το 1998 ως Οργανική Μονάδα του ΓΕΕΘΑ και αποτελεί ένα από τα 26 διεθνώς αναγνωρισμένα Κέντρα Εκπαίδευσης των λεγόμενων «ειρηνευτικών» επιχειρήσεων, όπως προσχηματικά χαρακτηρίζονται τις περισσότερες φορές οι πολύμορφες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η επιβολή παρουσίας στρατιωτικών στελεχών ως «παρατηρητών» σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις που τα ίδια τα ιμπεριαλιστικά κέντρα υποδαύλισαν για προώθηση θέσεων και συμφερόντων τους. Εχει αναγνωριστεί από το ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ, για διεξαγωγή Σχολείων παρατηρητών που μετέχουν σε αποστολές τους.
Τέλος, ιδιαίτερα σημαντικός για τα συμφέροντα των ευρωατλαντικών μονοπωλίων κρίνεται ο ρόλος του ΝΑΤΟικού Κέντρου Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής στη Σούδα. Εκπαιδεύει (σε αλλεπάλληλα, υψηλών απαιτήσεων και εξειδικευμένα «σχολεία») στελέχη για έλεγχο θαλασσών με νηοψίες επιφάνειας, υποβρύχιες έρευνες και εναέριες επιτηρήσεις, στο όνομα της «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», της «πειρατείας» και άλλων «ασύμμετρων απειλών». Σε αυτό έχουν ήδη εκπαιδευτεί εκατοντάδες στελέχη ΕΔ από διάφορες χώρες. Μάλιστα, ήταν το πρώτο ΝΑΤΟικό κέντρο που έλαβε την υψηλότερη μορφή πιστοποίησης της λυκοσυμμαχίας. Πρόσφατα το επισκέφτηκε ο ίδιος ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, ενώ ανώτατοι ΝΑΤΟικοί διοικητές το έχουν χαρακτηρίσει «το διαμάντι του ΝΑΤΟ»...

Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στη Θράκη

Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στη Θράκη

Απο συγκέντρωση του ΚΚΕ το 2006 στο Κένταυρο της Ξάνθης

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην περιοχή της Θράκης και ιδιαίτερα στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, όπου η μουσουλμανική μειονότητα αποτελεί σχεδόν το μισό του πληθυσμού, έγινε πρωτοσέλιδο στον αστικό Τύπο της χώρας, ανησύχησε τόσο τα κόμματα της συγκυβέρνησης, όσο και τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που συνοδοιπορούν στο μονόδρομο της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας της ΕΕ, όπως ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ.

Τα υψηλά ποσοστά του Κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ ή DEB), δηλαδή του Κόμματος που είχε ιδρύσει ο Αχμέτ Σαδίκ, πρώην ανεξάρτητος βουλευτής της Ροδόπης (1989 - 1993) και που ανοιχτά στηρίζεται από την τουρκική κυβέρνηση, αξιοποιώντας το μηχανισμό του προξενείου στην περιοχή, στην ουσία ανέδειξαν τη μεγάλη επιρροή της αστικής τάξης της Τουρκίας στη μειονότητα.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι καινούργιο. Οσοι σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, μέχρι χτες όχι μόνο έκαναν τα στραβά μάτια στη δράση του προξενείου, αλλά είχαν και ακολουθούσαν τη λογική της συναλλαγής μαζί του.
Τέτοια τακτική ακολούθησαν στην πλειονότητά τους οι επίδοξοι μνηστήρες της αστικής διαχείρισης και στις τελευταίες εκλογές. Κορυφή του παγόβουνου ήταν η στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια, προωθούσε την υποψηφιότητα της βραβευμένης από το αμερικανικό προξενείο Σεμπιχά, ενώ, από την άλλη, διεκδικούσε τη μειονοτική ψήφο στην Περιφέρεια με έναν πασίγνωστο παράγοντα, τον Αχμέτ Κιούρτ. Ο οποίος έχει ανοιχτές σχέσεις με αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις (το κόμμα του Μπατσελί ή αλλιώς το πολιτικό σκέλος των «γκρίζων λύκων»), και χαιρέτισε θερμά την κάθοδο του DEB στις ευρωεκλογές.

Κάνουν την πάπια...

Απο συγκέντρωση του ΚΚΕ το 2006 στο Κένταυρο της Ξάνθης

Από την άλλη, τα φιλοκυβερνητικά μέσα δεν άκουσαν και δεν είδαν τίποτα από τους δεκάδες μειονοτικούς υποψηφίους σε δημοτικά και περιφερειακά ψηφοδέλτια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που παρέλασαν από τα γραφεία του DEB και το προξενείο. Κάνουν πως δε γνωρίζουν την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί από το 1993 και μετά. Τότε που δεν κατέβαινε αυτόνομο ψηφοδέλτιο της μειονότητας και προκρίνονταν μειονοτικοί υποψήφιοι με τις ευχές του τούρκικου προξενείου, μέσω των αστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων.
Τι στάση αρχής κρατούσαν και κρατάνε όλες αυτές οι δυνάμεις; Για, παράδειγμα, από πού άντλησε η ΔΗΜΑΡ την εκρηκτική της άνοδο από το Μάη στον Ιούνη του '12 που εκτινάχθηκε από το 0,5% στο 17,7%. Τι είδαν οι εργαζόμενοι της μειονότητας; Τη σταθερή παρουσία της δίπλα τους που πριν δεν έβλεπαν; Η απάντηση βρίσκεται στις προεκλογικές κολεγιές και μεταγραφές από το νεοφιλελεύθερο χώρο υποψήφιου, παράγοντα της μειονότητας και υποστηριχτή του ΚΙΕΦ (DEB) στις τελευταίες εκλογές. O οποίος μετακινήθηκε με περισσή άνεση στην κεντροαριστερά ή την «αριστερά της ευθύνης», που προσφάτως αφανίσθηκε εκλογικά στη μειονότητα. Αλήθεια, πώς έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του '12 κοντά στο 75% στη μειονότητα στο νομό Ξάνθης; Πώς στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ (την εποχή που οι κ.κ. Καμμένος και Κουίκ βρίσκονταν στο χώρο της ΝΔ) ακόμη και το Κόμμα της Μπακογιάννη εκτινάσσονταν στις μειονοτικές ψήφους; Κανείς δεν ήξερε άραγε στη Θράκη πως τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια επαναδραστηριοποιήθηκε το DEB;

Τότε, φυσικά, οι δηλώσεις για «τουρκική μειονότητα», για «συλλογικό αυτοπροσδιορισμό» από πολιτευτές αυτών των κομμάτων πέρναγαν στα ψιλά, αφού υπήρχε η συναλλαγή.
Οι εξελίξεις μετά το '90 με την εκλογή δύο (ανεξάρτητων) μειονοτικών βουλευτών, οδήγησε από τη μία το πολιτικό σύστημα στην επιλογή του εκλογικού αποκλεισμού της δυνατότητας εκπροσώπησης αυτόνομων μειονοτικών σχημάτων ή βουλευτών. Διευκόλυνε όμως, από την άλλη, τα αστικά κόμματα τότε και τα οπορτουνιστικά μετά, να επιδιώξουν μια είδους συναλλαγή με παράγοντες που άμεσα είχαν σχέσεις με το προξενείο, να προωθήσουν ορισμένους αστικούς εκσυγχρονισμούς που αφορούσαν τη μειονότητα με αντάλλαγμα την ψήφο της.

Ο ένας εθνικισμός θρέφει τον άλλον...

Την παρέμβαση του DEB διευκόλυνε, επίσης, η δράση του ναζιστικού εγκληματικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής (επίθεση σε νέο της μειονότητας στην Ξάνθη - πορείες σε χωριά και γειτονιές της μειονότητας στην Κομοτηνή) και εθνικιστικών δυνάμεων που παγίδεψαν το λαό σε μια «εθνοτική» αντιπαράθεση που διευκόλυνε την προπαγάνδα της αστικής τάξης της Τουρκίας.
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, τα λαϊκά στρώματα της μειονότητας, δεκαετίες γνώρισαν σε πολλαπλάσιο βαθμό τη βαρβαρότητα που γνώρισε η πλειονότητα, αφού γίνονταν και συνεχίζουν να γίνονται το εύκολο θύμα των αντιθέσεων ανάμεσα στην αστική τάξη της χώρας μας και της Τουρκίας. Από τη μια, δεκαετίες ζούσαν σε ένα καθεστώς επιπλέον καταπίεσης, με αποκλεισμούς, ανύπαρκτες υποδομές. Από την άλλη, η πολιτική του αστικού κράτους της χώρας μας διευκόλυνε την ανάπτυξη τούρκικης συνείδησης σε τμήματα μη τουρκογενή στην καταγωγή όπως οι Πομάκοι, αφού επιδιώκονταν από αυτό το δρόμο να αποκλειστεί κάθε σχέση και επιρροή τέτοιων τμημάτων της μειονότητας με λαούς και χώρες που σε εκείνη την περίοδο οικοδομούσαν το Σοσιαλισμό (βλέπε: Βουλγαρία).

Ετσι, τα λαϊκά στρώματα της μειονότητας έγιναν το μπαλάκι ανάμεσα στις αντιθέσεις αλλά και τις συμμαχίες των δύο αστικών τάξεων. Γενικότερα η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα της περιοχής, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, βρέθηκαν ανάμεσα στις μυλόπετρες του εθνικισμού και του κοσμοπολιτισμού των δύο πλευρών.
Τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά, ο εθνικισμός της μιας πλευράς τροφοδοτούσε και τροφοδοτεί τον εθνικισμό της άλλης. Προσπαθεί και βάζει εμπόδια στην ανάπτυξη της πραγματικής ενότητας συμφερόντων ανάμεσα σε εργάτες, φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, άνεργους και νέους που ξεριζώνονται από τον τόπο τους για να ψάξουν για ένα κομμάτι ψωμί. Εν τέλει, ο ένας δουλεύει για τον άλλο. Ολοι δε μαζί, παρέα με τον κοσμοπολιτισμό των κομμάτων που ορκίζονται πίστη στην ΕΕ και το κεφάλαιο, δουλεύουν για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, των καπιταλιστών ενάντια στα συμφέροντα της φτωχολογιάς σε όποιο θεό και να πιστεύει.

Τι είναι το DEB;

Το DEB δεν είναι κόμμα από παρθενογένεση. Με τη γενική του γραμμή επιδιώκει ένα διαχωρισμό του λαού σε φυλετική, εθνοτική και θρησκευτική βάση, για να παγιδέψει τη μειονότητα στα συμφέροντα της αστικής τάξης της Τουρκίας. Ομως, ανοιχτά τάσσεται με την ΕΕ, ενώ αρκετά στελέχη του έχουν στο παρελθόν στηρίξει όλα τα κόμματα που έχουν ευθύνη για τη λεηλασία στα δικαιώματα των εργαζομένων μειονότητας και πλειονότητας.
Μιλάει για δικαιώματα της μειονότητας και φυσικά δεν εννοεί τις συντάξεις πείνας, τους διαλυμένους μισθούς που έχουν τη σφραγίδα της ΕΕ και των κυβερνητικών κομμάτων, τα οποία το DEB στήριξε και στηρίζει μέσω των συναλλαγών σε Δήμους και Περιφέρειες.
Το DEB καλεί όλους τους μουσουλμάνους που τους αποκαλεί «Τούρκους της δυτικής Θράκης» να παλέψουν για τα κοινά συμφέροντά τους, αλλά δε λέει με ποιον μουσουλμάνο είναι. Με αυτόν που βγάζει δισ. από την εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα στα κολαστήρια των ορυχείων της Τουρκίας, με αυτούς που σήμερα έχουν φτιάξει εργολαβικά γραφεία για να στέλνουν για ένα κομμάτι ψωμί τζάμπα εργατικά χέρια στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, στο Κατάρ ή με την εργατιά που με τον ιδρώτα και το αίμα της ποτίζει τα κέρδη των καπιταλιστών. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν είπε κουβέντα για τους δεκάδες νεκρούς εργάτες των ορυχείων στην Τουρκία.
Από την άλλη, οι εθνικιστικές δυνάμεις που κηρύσσουν πατριδοκάπηλη σταυροφορία «όλων των Ελλήνων» κατά του προξενείου, επίσης δε λένε κουβέντα πως Ελληνες είναι και οι καπιταλιστές που βγάζουν δισ. από το ξεζούμισμα επίσης των Ελλήνων αλλά και ξένων εργατών.
Προσπαθούν να τυφλώσουν το λαό για να μη δει την αλήθεια, πως η πραγματική διαχωριστική γραμμή βρίσκεται στην ταξική θέση του καθένα. Πως εν τέλει στο όνομα αυτού του ψευτοπατριωτισμού, ποτισμένος ο λαός με το εθνικιστικό δηλητήριο, πολεμάει για ξένα συμφέροντα και όχι για τα δικά του.
Η κάθοδος του DEB έγινε σε μια περίοδο καθόλου τυχαία που οι εξελίξεις στην περιοχή είναι ανησυχητικές για τους λαούς. Τόσο η αστική τάξη της χώρας μας, όσο και της Τουρκίας, επιδιώκουν να πάρουν με διαφορετική δυναμική μερίδιο από την ενεργειακή πίτα της περιοχής. Διαμορφώνονται άξονες και αντιάξονες σε ένα συνεχώς κινούμενο έδαφος ανταγωνισμών, που όχι απλά δεν απομακρύνουν τις πιθανότητες συγκρούσεων, αλλά επιταχύνουν την όξυνση των αντιθέσεων. Η αστάθεια αυτή εκφράζεται και στο εσωτερικό των αστικών τάξεων, πολύ περισσότερο στο επίπεδο του πολιτικής.

Η παρέμβαση του ΚΚΕ στη μειονότητα

Χωρίς ταλαντεύσεις και στρογγυλέματα, το ΚΚΕ πάλεψε από την πρώτη στιγμή για την ταξική ενότητα των εργατών, των λαϊκών στρωμάτων, ανεξάρτητα αν ανήκουν στη μειονότητα ή την πλειονότητα. Η πάλη του αυτή ήταν ασταμάτητη, μέσα από τα σωματεία, τις Λαϊκές Επιτροπές, την αυτοτελή παρουσία των Κομματικών του Οργανώσεων. Οι δεσμοί του με τη μειονότητα σφυρηλατήθηκαν μέσα από το καμίνι της ταξικής πάλης, με πρωτοπόρους ναύτες, λιμενεργάτες, εργάτες σε ορυχεία, στη βιομηχανία, οικοδόμους. Τέτοιοι ήταν οι παλιότεροι και νεότεροι κομμουνιστές που κέρδισαν, σε ιδιαίτερα δύσκολο περιβάλλον, τεράστια εκτίμηση μέσα στη μειονότητα στα χωριά (και στις πόλεις) τους. Πρωτοπόροι του μόχθου, που δέθηκαν με τα ταξικά συνδικάτα, πρωτοστάτησαν σε απεργίες, δοκίμασαν την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία. Από αυτούς τους χώρους ήταν οι υποψήφιοι του ΚΚΕ τόσο στο ευρωψηφοδέλτιο όσο και στα περιφερειακά και στα δημοτικά ψηφοδέλτια, που άντεξαν σε πιέσεις και δεν υποχώρησαν βοηθώντας το Κόμμα να καταγράψει σημαντικά ποσοστά κύρια στην Περιφέρεια.
Το ΚΚΕ έδεσε τους δεσμούς του με τη μειονότητα μέσα από τη δράση των κομμουνιστών, μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές για τα άμεσα και επείγοντα προβλήματά τους όπως στο Δροσερό της Ξάνθης, στην Αγριανή του Σουφλίου που το Κόμμα κινήθηκε σε ποσοστά πολύ πάνω από 10% σε αυτές τις εκλογές με τις ιδιαίτερες δυσκολίες που είχαν. Είναι περιοχές που μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές έγιναν κινητοποιήσεις με τη συμμετοχή εκατοντάδων μειονοτικών, έγιναν πάνω από 700 επανασυνδέσεις ρεύματος σε φτωχές οικογένειες, στηρίχτηκαν μέσα από την οργανωμένη λαϊκή αλληλεγγύη εκατοντάδες οικογένειες. Στον Κένταυρο, ένα ορεινό μειονοτικό χωριό της Ξάνθης, που η σύνθεση του πληθυσμού είναι πάνω από 70% εργατική τάξη (πολλοί μετανάστες βιομηχανικοί εργάτες, οικοδόμοι και λιμενεργάτες) και ο κόσμος ανοιχτά υποστηρίζει πως αν δεν υπήρχε ΚΚΕ δε θα είχανε δρόμο και σχολείο στο χωριό, έγινε η τελευταία συγκέντρωσή μας στο νομό Ξάνθης.
Προεκλογικά στα μειονοτικά χωριά, Ροδόπης, Ξάνθης και Εβρου, ιδιαίτερα τη δεύτερη βδομάδα, μόνο δύο κόμματα έκαναν περιοδείες και συγκεντρώσεις, το ΚΚΕ και το DEB. Κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε πάνω από 70%, αλλά και η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, που πήραν στις εκλογές της περιφέρειας μεγάλα ποσοστά από τη μειονότητα, ήταν εξαφανισμένα, δεν τόλμησαν να ανοίξουν αντιπαράθεση με τη λογική του DEB. Η θέση του ΚΚΕ ήταν πάντα καθαρή και κρυστάλλινη και πάνω απ' όλα δεν προσαρμοζόταν κατά την περίσταση της ψήφου.
Στο αποτέλεσμα των εκλογών επέδρασε σε σημαντικό βαθμό και η υποχώρηση του κινήματος, που εκφράστηκε με μεγαλύτερη ένταση στους εργάτες και εργάτριες της μειονότητας, που ούτως ή άλλως σε ένα βαθμό ήταν πιο ευάλωτοι σε πιέσεις. Ο φόβος της ανεργίας απομάκρυνε ένα τμήμα της που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις, ενισχύθηκαν οι μηχανισμοί εκφοβισμού μέσα από τα δουλεμπορικά γραφεία, που πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια. Μέσα στην ίδια τη μειονότητα γίνεται πλέον πιο ευδιάκριτος ένας ταξικός διαχωρισμός με στρώματά της που είτε έχουν άμεση σχέση με τα δουλεμπορικά, ή με επιχειρηματικές δραστηριότητες που έχουν έδρα την Τουρκία και με μετανάστες και οικογένειες που ένα κομμάτι τους νιώθουν εξαρτημένοι από αυτά τα στρώματα.

Απάντηση σε επικίνδυνους σχεδιασμούς

Η κάθοδος του DEB έγινε σε μια περίοδο που οι εξελίξεις στην περιοχή είναι ανησυχητικές για τους λαούς. Τόσο η αστική τάξη της χώρας μας, όσο και της Τουρκίας, επιδιώκουν να πάρουν με διαφορετική δυναμική μερίδιο από την ενεργειακή πίτα της περιοχής. Διαμορφώνονται άξονες και αντιάξονες σε ένα συνεχώς κινούμενο έδαφος ανταγωνισμών, που όχι απλά δεν απομακρύνουν τις πιθανότητες συγκρούσεων, αλλά επιταχύνουν την όξυνση των αντιθέσεων. Η αστάθεια αυτή εκφράζεται και στο εσωτερικό των αστικών τάξεων, πολύ περισσότερο στο επίπεδο του πολιτικής.
Η οργάνωση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, με επιμονή στο Πρόγραμμα και τις Αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου, θα απαντήσει στην προσπάθεια η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες, οι άνεργοι και οι νέοι, να συνειδητοποιήσουν τα κοινά συμφέροντά τους, τον κοινό εχθρό που είναι τα μονοπώλια, οι συμμαχίες τους (ΕΕ ΝΑΤΟ), τα όργανά τους σε κάθε χώρα (κράτος). Να παλέψουν κάτω από τη δική τους σημαία και όχι για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης αστικής τάξης. Για τη δική τους εργατική - λαϊκή διακυβέρνηση - εξουσία, που θα αποδεσμεύσει τη χώρα μας από την ΕΕ, θα διαγράψει το χρέος, θα κοινωνικοποιήσει τα συγκεντρωμένα Μέσα Παραγωγής.
Τα ταξικά συνδικάτα, οι Λαϊκές Επιτροπές, οι αγροτικοί σύλλογοι, που, μέσα από τις γραμμές τους, δρουν πρωτοπόρα οι κομμουνιστές, μπορούν να γίνουν το μετερίζι της ταξικής ενότητας και διαπαιδαγώγησης που όχι μόνο θα οργανώνει την πάλη ενάντια στην πολιτική των μονοπωλίων, αλλά και, από την άλλη, με τη δράση τους θα σφυροκοπούν τόσο τον εθνικισμό όσο και τον αστικό κοσμοπολιτισμό.
Η εμπειρία από τα ταξικά ναυτεργατικά σωματεία, τα σωματεία της Ζώνης, το σωματείο στο μετρό της Θεσσαλονίκης (όπου οι μειονοτικοί εργάτες συμπαρατάχθηκαν με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ) που μέσα από τη δράση τους μπόρεσαν και καλλιέργησαν ταξική συνείδηση, είναι προίκα για τους κομμουνιστές. Οπως προίκα είναι η δουλειά μας με το ΠΑΜΕ και τη Λαϊκή Επιτροπή στην Ξάνθη (και αλλού), που σε συνθήκες δυσμενείς για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, μας δένει με την εργατιά της μειονότητας.
Σε αυτόν τον αγώνα, θα οικοδομείται καθημερινά στις μεγάλες και μικρότερες μάχες, για την προστασία και τη στήριξη των ανέργων, για την πρόσβαση στο σχολειό, στην Υγεία, στις σπουδές χωρίς ταξικά εμπόδια, για μισθούς και συντάξεις που ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες. Σε αυτόν τον αγώνα, που θα οργανώνεται η αλληλεγγύη, ακόμη και στις καθημερινές ανάγκες, οι κομμουνιστές θα δώσουμε τα πάντα. Θα πρέπει, ταυτόχρονα, να φροντίσουμε όμως για τη διαφύλαξη και ανάπτυξη της ξεχωριστής πολιτιστικής ταυτότητας της μειονότητας, για να καταργηθεί κάθε αποκλεισμός από το σύστημα εκπαίδευσης από την Προσχολική Αγωγή έως το πανεπιστήμιο, παίρνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες στη γλώσσα. Για να λυθούν προς τα μπρος ιδιαίτερα ζητήματα που αφορούν στο κληρονομικό δίκαιο, στο ζήτημα εκλογής μουφτή, στη διαχείριση των βακουφίων που δεν μπορεί να αποτελούν εργαλείο παρέμβασης της μιας ή της άλλης αστικής τάξης. Για να μπορούν οι μειονότητες να γίνονται γέφυρες φιλίας, ταξικής αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς και όχι θύματα των σχεδιασμών των εκμεταλλευτών.

Δημήτρης ΠΑΠΑΤΟΛΙΔΗΣ
Γραμματέας της ΕΠ της ΚΟ Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης του ΚΚΕ

Οι επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης και ο ρόλος του πολιτικού προσωπικού της

Οι επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης και ο ρόλος του πολιτικού προσωπικού της

Ο έλληνας αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ΥΠ.ΕΞ. Ε. Βενιζέλος με το Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Α. Ρασμουσεν

Eurokinissi

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράκ, σε συνδυασμό με την κατάσταση και τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στην Ουκρανία, αποτελούν δύο τρανταχτά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Ο αδυσώπητος ανταγωνισμός για τον έλεγχο των αγορών, της Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της, οδηγεί σε συγκρούσεις που πλέον, όλο και πιο συχνά, ξεφεύγουν από το επίπεδο της «αψιμαχίας» ή των μεμονωμένων «θερμών επεισοδίων» και αποκτούν πιο πολύ χαρακτηριστικά πολεμικής σύγκρουσης.
Μέσα σε αυτό το επικίνδυνο για τους λαούς τοπίο, έχουν ιδιαίτερη σημασία η στάση και οι επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης, ο ρόλος που επιχειρεί να παίξει για λογαριασμό της το πολιτικό της προσωπικό. Σε συνθήκες που η θέση της, μετά την εκδήλωση της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, εξασθένισε συγκριτικά με τη θέση της Τουρκίας και του Ισραήλ, η ελληνική αστική τάξη αντιμετωπίζει τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή ως μια ευκαιρία να «ρεφάρει», να βελτιώσει τη θέση της στην ΕΕ, συνολικότερα στην περιοχή.

Η γεωστρατηγική θέση και η θεωρία του «παράγοντα σταθερότητας»

Σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική αστική τάξη και σύσσωμο το πολιτικό της προσωπικό επιχειρούν να αναδείξουν στην πράξη τη σημασία της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας για την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή, να αναδείξουν τη δυνατότητα πολύμορφης συμβολής της για την επιτυχή έκβασή τους.
«Ενα τόξο αστάθειας ξεκινά από την Ουκρανία και τη γύρω περιοχή και φτάνει μέχρι την Τυνησία, περνώντας από τη Συρία και τη Βόρειο Αφρική. Σε αυτό το τόξο, η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας»... Η αναφορά αυτή του υπουργού Αμυνας, Δ. Αβραμόπουλου, μετά από μια συνάντηση με τον Βούλγαρο ομόλογό του τον περασμένο Μάρτη, είναι ουσιαστικά η χαρακτηριστική για τις επιδιώξεις της ντόπιας αστικής τάξης μόνιμη επωδός που συνοδεύει όλες τις επαφές της κυβέρνησης με αξιωματούχους άλλων χωρών.
Ιδιαίτερη έμφαση σε ό,τι αφορά τα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα» δίνεται από την ελληνική κυβέρνηση στα ζητήματα της «ενεργειακής διπλωματίας»: Μετά την όξυνση της σύγκρουσης στην Ουκρανία και καθώς η ΕΕ εκτιμά ότι είναι πιθανό ακόμη και «το ενδεχόμενο μείζονος διακοπής εφοδιασμού τον προσεχή χειμώνα», η ελληνική αστική τάξη εκτιμά ότι τα ενεργειακά μπορούν να είναι το ισχυρό της «χαρτί» στην προσπάθεια να αναβαθμίσει τη θέση της.
Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσει έντονη κινητικότητα: Δύο χαρακτηριστικά και πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν η συνάντηση του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά με τον Επίτροπο Ενέργειας της ΕΕ, Γκ. Ετινγκερ στα τέλη Μάη, «για το ρόλο της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή στρατηγική αερίου», όπως δήλωσε ο τελευταίος, καθώς και η συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, Ι. Αλίεφ στις αρχές της περασμένης βδομάδας, για την επιτάχυνση των έργων για τον ενεργειακό εφοδιασμό των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, με παράκαμψη της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Εργων όπως είναι ο αγωγός ΤΑΡ που θα μεταφέρει αζέρικο αέριο στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας, καθώς και ο ελληνοβουλγαρικός αγωγός IGB, ο οποίος σχεδιάζεται να τροφοδοτεί με φυσικό αέριο της Κασπίας τη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Χαρακτηριστική, από αυτήν την άποψη, είναι η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών μετά τη διυπουργική σύσκεψη που ακολούθησε τις παραπάνω συναντήσεις και στην οποία, όπως αναφέρεται, συζητήθηκαν «θέματα που σχετίζονται με τον αγωγό φυσικού αερίου ΤΑP, καθώς και ζητήματα που αφορούν την προοπτική δημιουργίας νέων εναλλακτικών οδεύσεων, όπως, για παράδειγμα, ο «κεντρικός διάδρομος» Αιγαίου - Βαλτικής. Τέλος, ειδική αναφορά έγινε στην κρισιμότητα που έχει η εθνική υποδομή της Ρεβυθούσας και η προοπτική αναβάθμισής της, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά, συνολικά, για την περιφερειακή ενεργειακή πολιτική της ΕΕ».
Η ελληνική αστική τάξη, μάλιστα, επιλέγει αυτήν τη συμπόρευση με τους ενεργειακούς - και όχι μόνο - σχεδιασμούς των ΗΠΑ και την ΕΕ, παρότι αντιλαμβάνεται ότι η επιλογή αυτή οξύνει και δυσκολεύει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, γεγονός που πλήττει άμεσα και ορισμένα τμήματα των ντόπιων ομίλων (όπως στον κλάδο του τουρισμού, των μεταφορών κ.ά.) που έχουν εκτεταμένες οικονομικές σχέσεις με τη ρωσική πλευρά.
Ταυτόχρονα, βέβαια, το «χαρτί» της «ενεργειακής διπλωματίας», όπως και αυτό του «διαμετακομιστικού κόμβου», μεταφέρει για τα καλά τη διεθνή ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαράθεση στο εσωτερικό της ίδιας της Ελλάδας: Ισχυρά μονοπώλια άλλων χωρών, σε συνεργασία με ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, κονταροχτυπιούνται για τον έλεγχο των υποδομών και των εταιρειών στρατηγικής σημασίας: ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, λιμάνια, σιδηρόδρομοι κ.ο.κ.

Με «ατού» τη συμμετοχή στις ευρωατλαντικές λυκοσυμμαχίες

Για να προωθήσει τις στρατηγικές της επιδιώξεις η ελληνική αστική τάξη αξιοποιεί τη συμμετοχή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ειδικά στο α' εξάμηνο του 2014, η κυβέρνηση προσπάθησε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις θεσμικές δυνατότητες που της έδινε η ελληνική προεδρία στο Συμβούλιο της ΕΕ, σε μια περίοδο μάλιστα που εντείνεται με γρήγορους ρυθμούς η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα της λυκοσυμμαχίας, με την ενεργητική προώθηση του στρατιωτικού της βραχίονα, της Κοινής Πολιτικής Αμυνας και Ασφάλειας, με απροκάλυπτες ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις, όπως αυτή που πραγματοποίησε στην Ουκρανία, πριν ακόμα από τη «σφήνα» των ΗΠΑ.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται, μεταξύ άλλων, η ενεργός εμπλοκή της Ελλάδας στη νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση στην ΕΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να πρωτοστατήσει στην ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, στα πάρε - δώσε της ΕΕ με αραβικές χώρες και χώρες της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Αντίστοιχο στόχο είχαν οι αλλεπάλληλες κυβερνητικές επαφές στην αρχή του εξαμήνου της Ελληνικής Προεδρίας με κυβερνήσεις χωρών που πρωτοστατούν στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ κ.ά.).
Χαρακτηριστικό ήταν, εξάλλου, το ταξίδι του αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών της ελληνικής κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλου στην Ουκρανία, εκεί όπου έσπευσε «πρώτος - πρώτος» να συναντηθεί με τον Ολ. Τουρτσίνοφ, μόλις αυτός ορίστηκε πρόεδρος της πραξικοπηματικής «κυβέρνησης» που κατέλαβε την εξουσία, χάρη στην ανοιχτή επέμβαση της ΕΕ και των ΗΠΑ, στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία...
Σε αυτές τις συνθήκες, μάλιστα, παράλληλα με τις εντεινόμενες «συνεκπαιδεύσεις» με δυνάμεις των ΗΠΑ και άλλων ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την προσαρμογή δομών των ΕΔ στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς (βλ. αναλυτικότερα για όλα αυτά στη διπλανή σελίδα), είναι χαρακτηριστικό ότι η ελληνική κυβέρνηση «διαφημίζει» τελευταία όλο και πιο έντονα τις δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας και το ρόλο που μπορούν να παίξουν ακριβώς σε αυτούς τους σχεδιασμούς. «Φέρνουμε τα αμυντικά μας συστήματα το ένα κοντά στο άλλο», δήλωνε μετά τη συνάντησή του με τον Ισραηλινό υπουργό Εξωτερικών, ο Ελληνας υπουργός Αμυνας Δ. Αβραμόπουλος, «με σκοπό να αναλάβουμε νέο ρόλο στο πλαίσιο των στόχων μας για την περιοχή» και συμπλήρωνε: «Εχουμε θέσει το αμυντικό μας σύστημα στην υπηρεσία των στόχων και των σκοπών του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς έννομης τάξεως». Ενα «διεθνές δίκαιο», βέβαια, που χρησιμοποιείται ως «φύλλο συκής» σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όπου Γης...
Η Ελλάδα, βέβαια, είναι ένα καπιταλιστικό κράτος με συγκεκριμένη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη που δεν της επιτρέπει να παίξει ηγετικό ρόλο στις ευρύτερες εξελίξεις. Η ντόπια αστική τάξη, ωστόσο, επιδιώκει στο μέτρο των δυνάμεών της και μέσα από τη ενεργό συμμετοχή της σε ΕΕ και ΝΑΤΟ να αναβαθμίσει στο μέγιστο δυνατό τη θέση της.

ΣΥΡΙΖΑ: Στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ με... όλη τη δύναμη της φωνής του

Σε αυτήν την προσπάθεια, η ελληνική αστική τάξη δε στηρίζεται μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όλες τις δυνάμεις της αστικής διαχείρισης και φυσικά στην αξιωματική αντιπολίτευση, τον ΣΥΡΙΖΑ: Με δεδομένο ότι θέλει την Ελλάδα εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, κριτήριο της εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι άλλο από την επιδίωξη του ελληνικού κεφαλαίου να βελτιώσει τη θέση του στην ΕΕ και την ευρύτερη περιοχή.
Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας, ελάχιστες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, σε τηλεοπτική του συνέντευξη (και όχι σε κάποια «ανύποπτη στιγμή» και σε περιορισμένο ακροατήριο) επέλεξε να κάνει μια τόσο ανοιχτή δήλωση αφοσίωσης στις στρατηγικές επιλογές του ντόπιου κεφαλαίου: «Ισχυρίζομαι, και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου, πως η χώρα ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται».
Είναι προφανές ότι ως δύναμη που διεκδικεί με πολλές πιθανότητες την αστική διακυβέρνηση και πρέπει να δίνει συνεχώς διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο εντός και εκτός Ελλάδας, ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορούσε να αρκεστεί πια στη διατύπωσή του περί «Ευρώπης χωρίς ΝΑΤΟ», έστω κι αν αυτή έτσι κι αλλιώς στην ουσία δεν ήταν παρά μια «ντρίμπλα», για να μη φαίνεται το γεγονός ότι αρνείται να βάλει θέμα εξόδου της χώρας από το ΝΑΤΟ.
Τι άλλο είπε ο Αλ. Τσίπρας στην ίδια συνέντευξη; «Με απασχολεί η χώρα σε αυτήν την κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία να αποκτήσει στηρίγματα (...) Να έχει συμμάχους ισχυρές χώρες που παίζουν ρόλο στα γεωπολιτικά πράγματα»... Ολοφάνερη η δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για ενίσχυση των συμμαχιών της ελληνικής αστικής τάξης, με ισχυρούς «παίχτες» μάλιστα, που «παίζουν ρόλο» στους επικίνδυνους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσεται άλλωστε και το προεκλογικό ταξίδι του Αλ. Τσίπρα στη Μόσχα: Στην προσπάθεια να πείσει ότι μπορεί να «παίξει» μέσα στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, να «πατήσει» και σε ανταγωνιζόμενα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Τι το «ριζοσπαστικό» και «καινοτόμο» έχει άραγε αυτή η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική; Μήπως οι «μπίζνες» με την Κίνα που προωθεί η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ (την ίδια ώρα μάλιστα που οξύνονται οι αντιθέσεις και μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, αλλά και μεταξύ ΕΕ και Κίνας) δεν αποτελούν αντίστοιχη προσπάθεια να κάνει τέτοιο «παιχνίδι»; Μέχρι και η, τάχα «αντισυστημική», Χρυσή Αυγή, πριν από λίγες μέρες, με άρθρο στην ιστοσελίδα της, «πλασαριζόταν» ως η δύναμη που μπορεί να βρει τη «χρυσή τομή» στους διεθνείς ανταγωνισμούς που ακουμπάνε την Ελλάδα, «να την επωμιστεί και να τη διαχειριστεί». Οι λαοί, βέβαια, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Ουκρανίας, έχουν πικρή πείρα από τις αστικές τάξεις που πήγανε να «παίξουν» σε πολλά ταμπλό στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς...

***

Ανεξάρτητα από την εκπλήρωση ή μη των στόχων του ντόπιου κεφαλαίου, ο δρόμος αυτός μόνο νέα βάσανα μπορεί να φέρει στο λαό, μετατρέποντας τα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα», τον ορυκτό και φυσικό πλούτο κάθε χώρας σε «κόλαση» και όχι ευλογία για τους λαούς.
Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα πρέπει σε κάθε περίπτωση να μη στοιχηθούν πίσω από τους στόχους των καπιταλιστών, να παλέψουν ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΗΠΑ, για την αποδέσμευση από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Η κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα είναι ο μόνος δρόμος για την ένωση των λαών στη βάση της κοινωνικής ευημερίας και της ειρηνικής διεθνιστικής συμβίωσής τους.
Ευκαιρία να διαδηλώσουμε ενάντια σ' αυτά τα σχέδια είναι το Διήμερο που διοργανώνει η ΚΝΕ 4-6 Ιούλη στο Στόμιο Λάρισας ενάντια στο νέο στρατηγείο της ΕΕ.

Διακεκαυμένη ζώνη μακράς διαρκείας

Διακεκαυμένη ζώνη μακράς διαρκείας

Είκοσι δύο του θεριστή. Ισα που προλαβαίνουν όσοι απ' τις πόλεις έχουν ακόμα την πολυτέλεια να κάνουν διακοπές, να εκμεταλλευτούν τη σχετικά φτηνότερη περίοδο. Απ' το τέλος του μήνα μπαίνουμε για τα καλά στη «διακεκαυμένη ζώνη», εκείνη - δηλαδή - την περίοδο που οι τιμές εκτινάσσονται σε τέτοια ύψη που ακόμα κι όσοι δεν στερήθηκαν στον καιρό της κρίσης τις διακοπές τους, τώρα πια με μεγάλη δυσκολία μπορούν να επαναλάβουν το εγχείρημα. Βέβαια, αυτή η διαπίστωση δεν συμφωνεί με τις επίσημες ανακοινώσεις που βλέπουν ένα «χρυσό καλοκαίρι» μπροστά. Δικαίως δεν συμφωνεί, καθώς το «χρυσό καλοκαίρι» αναφέρεται στις προσδοκίες των εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου στον κλάδο του Τουρισμού και των μεγαλεμπόρων, που πράγματι μπορεί να βλέπουν τα κέρδη τους να εκτινάσσονται στα ύψη, είτε κάνουν είτε δεν κάνουν διακοπές οι Ελληνες εργαζόμενοι. Τα κέρδη τους σ' αυτή τη φάση εξαρτώνται από εντελώς άλλους παράγοντες και όχι από την ποσότητα των ντόπιων που θα ψάξουν για ένα θερινό κατάλυμα.

Καμία «νέα μέρα»

Το στίγμα της βδομάδας που πέρασε το είχε δώσει από την προηγούμενη Κυριακή ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με συνέντευξή του στην οποία δήλωνε: «Βρισκόμαστε σε νέα ημέρα, στην ίδια κατεύθυνση». Η «ίδια κατεύθυνση» στην οποία αναφέρθηκε αφορά - πάλι με τα δικά του λόγια - στην «επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων που θα δώσουν ανταγωνιστικότητα και αναπτυξιακή δυναμική στην οικονομία», ενώ η «νέα ημέρα» αφορά στις υποσχέσεις για «θεραπεία κάποιων αδικιών που έγιναν».
Με απλά λόγια, η αντιλαϊκή επίθεση όχι μόνο θα συνεχιστεί, θα συνεχιστεί η υποβάθμιση εργασιακών αναγκών και δικαιωμάτων γιατί αυτό επιβάλλει ο στόχος της ανταγωνιστικότητας, της «αναπτυξιακής δυναμικής» της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Δηλαδή: Ο,τι έχασαν οι εργαζόμενοι την προηγούμενη περίοδο (και ό,τι χάσουν ακόμα), δεν πρόκειται να το ανακτήσουν στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ θα πρέπει να συνηθίσουν να ζουν με λιγότερες απαιτήσεις, με τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που οι ίδιοι δημιουργούν με τη δουλειά τους και την κάλυψη των αναγκών τους. Η κατάσταση αυτή πάει χέρι-χέρι με τη διαμόρφωση «φιλοεπενδυτικού κλίματος» - όπως διαφημίζεται αυτές τις μέρες και με τις επαφές με τις πολιτικές ηγεσίες Αζερμπαϊτζάν, Κουβέιτ και Κίνας - με τη διάνοιξη νέων πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο.
Στο εσωτερικό πεδίο η κυβέρνηση υπόσχεται μέτρα «ανακούφισης» του λαού, τα οποία, όμως, στην πραγματικότητα αποτελούν πρόσθετες παροχές στα μονοπώλια και πάγιες απαιτήσεις τους. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα που διάλεξε ο Αντ. Σαμαράς, για να «τεκμηριώσει» τις «ελαφρύνσεις» που θα υπάρχουν για το λαό «αν ξεπερνάμε τους στόχους μας»: «Πετύχαμε μείωση ασφαλιστικών εισφορών» καυχιέται, «αυτό σημαίνει και μικρή αύξηση αποδοχών των μισθωτών». Διαφημίζει, δηλαδή, ως φιλολαϊκό μέτρο και ...αύξηση των μισθών των εργαζομένων, το τελειωτικό χτύπημα στα ασφαλιστικά ταμεία μέσα από τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά περίπου 1 δισ. ευρώ το χρόνο!
Καμία «νέα ημέρα», καμία «ευημερία για όλους» δεν έχει να προσδοκά ο λαός από τη στοίχισή του πίσω από τους στόχους του κεφαλαίου. Μόνο η ανασύνταξη του κινήματός του, η λαϊκή πάλη, που σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια και όλους τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, μπορούν να βάλουν εμπόδια στη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή επίθεση και πάνω από όλα να ανοίξουν το δρόμο για τη ριζική ανατροπή που έχει ανάγκη ο λαός, με τον ίδιο πρωταγωνιστή.

Ξεκάθαρη ταξική επιλογή

Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός με ομιλία του στην Πορτογαλία σε εκδήλωση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος διέλυσε ήδη όποιες αυταπάτες. Ηταν ξεκάθαρος στο τι προωθεί και σε όφελος ποιων το κάνει. Κάλεσε «να ετοιμαστούμε για να κερδίσουμε σε παγκόσμια κλίμακα τη μάχη της ανταγωνιστικότητας». Προς τούτο σημείωσε ότι «πρέπει να κρατήσουμε το εργασιακό κόστος σε ευθεία αναλογία με την παραγωγικότητα της εργασίας», με «αύξηση της παραγωγικότητας». Πρόσθεσε ότι οι «δημοκρατίες (...) μπορούν να επιβάλουν και μέτρα λιτότητας, αν αυτό είναι απαραίτητο, μια δεδομένη στιγμή» αλλά «και να δημιουργούν ευκαιρίες ανάπτυξης και να χρησιμοποιούν τα ποιοτικά πλεονεκτήματά τους για να προσελκύσουν επενδύσεις, ώστε να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο ένα μορφωμένο και καλά αμειβόμενο ανθρώπινο δυναμικό».
Επέμεινε ότι «πρέπει να βελτιώσουμε το ενεργειακό μας κόστος και τη φορολογική μας επιβάρυνση, έτσι ώστε η ευρωπαϊκή βιομηχανία να ανακτήσει και πάλι την ανταγωνιστικότητά της απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο», ενώ συμπλήρωσε ότι «χρειαζόμαστε μια σταθερή πορεία προς χαμηλότερη φορολογία» των επιχειρηματικών ομίλων. Τέλος, προδιέγραψε και νέο «κούρεμα» στις δημόσιες δαπάνες για κοινωνικές δομές και υπηρεσίες.

Το χρέος τους που πληρώνουμε

Στην ημερήσια διάταξη, στη βδομάδα που πέρασε ήταν και το ζήτημα του χρέους, για το οποίο το ΚΚΕ ανάμεσα σ' άλλα σημείωσε: «Οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί για την "έναρξη της συζήτησης περί μείωσης του χρέους" με αφορμή τη συνάντηση Σαμαρά - Σόιμπλε είναι πανηγυρισμοί για το αντίπαλο στρατόπεδο, της άρχουσας τάξης που προσδοκά καλύτερους όρους χρηματοδότησης της κερδοφορίας της, λόγω της μείωσης του κρατικού χρέους. Η αντιπαράθεση συγκυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ για την καλύτερη δημοσιονομική διαχείριση συγκαλύπτει ότι η αντιλαϊκή πολιτική δεν οφείλεται στο υψηλό χρέος γι' αυτό και ανάλογα μέτρα εφαρμόζονται σ' όλη την ΕΕ, ανεξαρτήτως ύψους χρέους, νομίσματος, μνημονίων και τρόικας. Συγκαλύπτει ότι εντός των τειχών της εξουσίας των μονοπωλίων και της ΕΕ, η όποια μείωση του χρέους δε θα οδηγήσει ούτε καν σε ανάκτηση των απωλειών που έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια».
Με αφορμή και το Γιούρογκρουπ, έγινε ξανά καθαρό ότι η διαχείριση του χρέους είναι συνάρτηση τόσο των κεφαλαιακών αναγκών των τραπεζών όσο και της εφαρμογής των μέτρων που πρόσφατα συμφωνήθηκαν με την τρόικα. Η ίδια η λίστα των μέτρων που αφορά σε παραπέρα χτύπημα εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι το χρέος και ότι δεν θα σταματήσει η εφαρμογή τους με την όποια διαπραγμάτευση, για όποιο «κούρεμα» του χρέους. Επιβεβαιώνει τη θέση του ΚΚΕ ότι όπως ακριβώς και η κρίση που ζήσαμε δεν είναι κρίση χρέους, αλλά βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που κάνει τον κύκλο της, έτσι και ο μόνος που τελικά την πληρώνει είναι ο λαός, είτε με «κούρεμα» είτε με επιμήκυνση ή όποια άλλη μορφή ρύθμισης του χρέους, που είναι χρέος του αστικού κράτους, των μονοπωλίων, του κεφαλαίου και όχι του λαού. Η μόνη συμφέρουσα λύση για το λαό είναι η μονομερής διαγραφή όλου του χρέους, στο πλαίσιο ενός άλλου, ριζικά διαφορετικού δρόμου ανάπτυξης, με τον πλούτο στα χέρια του.

Απαράβατος όρος

Προς επιβεβαίωση των εκτιμήσεων του ΚΚΕ για τις εντός των τειχών της εξουσίας των μονοπωλίων εξελίξεις, ήρθαν τα στοιχεία για τα ασφαλιστικά ταμεία που δείχνουν οικονομική καταστροφή και παραπέρα συρρίκνωση των παροχών και των συντάξεων προς συνταξιούχους και ασφαλισμένους. Οι απώλειες για τα Ταμεία ξεπερνούν τα 20 δισ. ευρώ το χρόνο σαν αποτέλεσμα της εισφοροδιαφυγής, της αδήλωτης εργασίας, της ανεργίας, της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών, αλλά και της μειούμενης κρατικής χρηματοδότησης. Στο πρακτικό μέρος αναμένονται άμεσα σοβαρές ανατροπές σ' ό,τι έχει μείνει ακόμα όρθιο στην Κοινωνική Ασφάλιση, αρχής γενομένης από τα επικουρικά ταμεία και συνακόλουθο τον περιορισμό στο έπακρο των συντάξεων αναπηρίας κ.ά.
Η πορεία των εξελίξεων βεβαιώνει ότι τα Εργασιακά, οι Συλλογικές Συμβάσεις, τα Μισθολογικά όσο και το Ασφαλιστικό αποτελούν για το μεγάλο κεφάλαιο τα θεμέλια της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, της κερδοφορίας δηλαδή των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των μονοπωλίων. Το χτύπημά τους είναι απαράβατος όρος για το κεφάλαιο ώστε να στηρίξει την παραγωγική ανάκαμψη της χώρας.

Με των λαών το αίμα

Η βδομάδα κύλησε κι έκλεισε μ' έναν ποταμό αίματος σε πολεμικές συγκρούσεις σε δύο περιοχές που βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια και της χώρας μας: Στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη. Στο Ιράκ και την Ουκρανία οι λαοί θυσιάζονται στο βωμό γενικότερων ιμπεριαλιστικών γεωστρατηγικών συμφερόντων, όπου το κοινό χαρακτηριστικό είναι ο έλεγχος των αγορών, της Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της.
Η κατάσταση στο Ιράκ, με την ανεμπόδιστη, στην ουσία, προέλαση των ακραίων ισλαμιστών, που έχουν φτάσει έξω από τη Βαγδάτη και ελέγχουν μεγάλο τμήμα των κεντροδυτικών περιοχών, εντάσσεται σε μια ευρύτερη αλυσίδα γεγονότων, που έχουν τη ρίζα τους στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του 2003 και του 2011 με στόχο τη Συρία. Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην περιοχή είναι αρκετά πιο σύνθετη από αυτό που φαίνεται ως εθνοθρησκευτική σύγκρουση. Το βασικό, το καθοριστικό στοιχείο είναι τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, οι ζώνες επιρροής για τις αστικές τάξεις της περιοχής ή τμημάτων τους και τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους μονοπωλιακούς ομίλους τους, οι πηγές και αγωγοί Ενέργειας. Γι' αυτό και έρχονται ξανά στο προσκήνιο σενάρια τριχοτόμησης του Ιράκ.
Στην Ουκρανία η σύγκρουση παρότι εμφανίζεται κύρια ως προς τα εθνοτικά χαρακτηριστικά της, στο βάθος της όμως αφορά σύγκρουση τμημάτων της αστικής τάξης της χώρας σε σχέση με τις διεθνείς συμμαχίες της (ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ ή Ρωσία). Σύγκρουση που διεξάγεται στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαπάλης για τον έλεγχο αγορών, των πηγών και δρόμων της Ενέργειας.
Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται καθαρό πως οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα θα βγαίνουν μόνο χαμένοι όταν μπαίνουν κάτω από ξένες σημαίες, όταν παλεύουν για αλλότρια από τα ταξικά τους συμφέροντα. Ο κοινός εχθρός είναι το κεφάλαιο, το εκμεταλλευτικό σύστημα και ο δικός τους δρόμος η πάλη για την ανατροπή τους και την οικοδόμηση της δικής τους εργατικής - λαϊκής εξουσίας.