24 προτάσεις για να χαρίσετε ένα βιβλίο ― Πράξη αντίστασης και… πλάνα αυτομόρφωσης

 24 προτάσεις για να χαρίσετε ένα βιβλίο ― Πράξη αντίστασης και… πλάνα αυτομόρφωσης

Διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο δίνουμε στη σκέψη την κινητήρια δύναμη να δουλέψει τα γρανάζια της, να αναπνεύσει μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον που δημιουργεί η αδυσώπητη καθημερινότητα του αγώνα για την επιβίωση και να ανοίξει ρωγμές στα ―φαινομενικά― αδιαπέραστα τείχη που χτίζει τριγύρω η κυρίαρχη προπαγάνδα.
Χαρίζοντας ένα καλό βιβλίο… στον εαυτό μας ή στους φίλους μας, συμμετέχουμε σε μια πράξη αντίστασης απέναντι στην πολτοποίηση των συνειδήσεων, απέναντι στον καταναγκασμό της τηλεοπτικής αποχαύνωσης και στη μιζέρια που μάς έχουν φυλαγμένη για  «αποκούμπι» όταν και τα τελευταία αποθέματα κουράγιου στερέψουν. Αυτά τα αποθέματα δεν στερεύουν όσο τα χωράφια της ανθρώπινης ψυχής καλλιεργούνται με τα εργαλεία που χάραξαν την πορεία του λαού μας και την μπόλιασαν με τα ιδανικά της εργατικής τάξης. Τότε οι ορίζοντες μένουν ανοιχτοί και φωτίζουν την ελπίδα.

Το βιβλίο αντί να αντιμετωπίζεται από την πολιτεία (όχι βέβαια από αυτή την πολιτεία) ως κοινωνικό αγαθό και να είναι προσιτό σε όλους, πέρα από βαλάντια, έχει γίνει σήμερα κάτι σαν είδος πολυτελείας. Παρά το γεγονός ότι το κόστος της έκδοσης συρρικνώνεται ―η τεχνολογική εξέλιξη βοηθά― η τιμή του παραμένει ψηλή και απαγορευτική για τους περισσότερους. Απέναντι σε αυτό το δεδομένο δεν μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Αξιοποιούμε τις όποιες δυνατότητες μάς δίνει ο εμπορικός ανταγωνισμός για χαμηλότερες  τιμές στις νέες κυκλοφορίες, επισκεπτόμαστε εκθέσεις και παζάρια, κάνουμε μια βόλτα στα παλαιοβιβλιοπωλεία ή σταματάμε μπροστά στους βαρυφορτωμένους υπαίθριους πάγκους όπου με λίγη τύχη μπορούμε να ανακαλύψουμε πραγματικά διαμάντια (και όχι απαραίτητα πολύ παλιές εκδόσεις) σε τιμές αντίστοιχες μιας τυρόπιτας ή μιας επίσκεψής μας σε ένα καφέ! Χωρίς βέβαια να παραβλέπουμε πως για να διαβάσεις ένα βιβλίο δεν είναι απαραίτητο σώνει και καλά να το αγοράσεις. Μπορείς και να το δανειστείς.

Οι μέρες των γιορτών είναι πάντα μια αφορμή ―για όσους έχουν τη δυνατότητα― για να κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας ή στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Το δώρο αυτό ας είναι ένα βιβλίο.

Στη λίστα που ακολουθεί προτείνουμε βιβλία (με τυχαία σειρά) που κατά τη γνώμη μας αξίζει να αλλάξουν χέρια και να διαβαστούν. Επιλέξαμε μια λίστα από 24 βιβλία που διαβάσαμε (τα περισσότερα τους τελευταίους μήνες) και κάποια (5) που ξεχωρίσαμε και σκοπεύουμε να διαβάσουμε σύντομα. Δεν θα βρείτε εδώ πολυδιαφημισμένες και «ευπώλητες» εκδόσεις με φανταχτερά εξώφυλλα, χώρια που κάποιους συγγραφείς ούτε που θα τους έχετε ακουστά, αλλά μερικά από αυτά τα ταπεινά «εργαλεία» που λέγαμε πιο πάνω.

Όλα τα βιβλία κυκλοφορούν στο εμπόριο. Αν έχετε σκοπό να μπείτε σε κάποιο βιβλιοπωλείο, τότε φροντίστε αυτό να μη συμβεί Κυριακή. Η πράξη αντίστασης που συνιστά η αγορά και μελέτη ενός καλού βιβλίου αποχτάει μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική σημασία όταν συνοδεύεται από την ταξική αλληλεγγύη στους εργαζόμενους των εμπορικών καταστημάτων που απεργούν τις Κυριακές κόντρα στις επιταγές του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα που πάνε να επιβάλλουν Ευρωπαϊκή Ένωση, τρόικες και κυβέρνηση.

ΥΓ. Η προτεινόμενη λίστα θα μπορούσε ―καλό και χρήσιμο θα ήταν― να μεγαλώσει με τη συμβολή των αναγνωστών. Αναμένονται προτάσεις στα σχόλια.

1) ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 
Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας

Συγγραφέας: Αναστάσης Ι. Γκίκας

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Θεωρούμε πολλή σημαντική την συμβολή του βιβλίου στην ερμηνεία των γεγονότων και την κατανόηση μιας εποχής από τις νεώτερες ηλικίες που δεν την έζησαν, όμως κάποιες φορές κάτι άκουσαν ή -στην καλύτερη των περιπτώσεων- διάβασαν στις λίγες σχετικές εκδόσεις που υπάρχουν. Η σπουδαιότητα του βιβλίου του Αναστάση Γκίκα έγκειται στο ότι αφενός καταγράφει και αναλύει μεθοδικά για πρώτη φορά στιγμές της ιστορίας του οικοδομικού κινήματος που δεν ήταν πλατιά γνωστές και αφετέρου, η ιστορία «γράφεται» από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της, τους αγωνιστές εργάτες οικοδόμους. Πρόκειται για ένα βιβλίο που πρέπει να μελετηθεί από κάθε οικοδόμο, εργάτη, από κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, στα χέρια του οποίου μπορεί να γίνει εργαλείο γνώσης και ανάλυσης  και της σημερινής σκληρής πραγματικότητας, αλλά και πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας πως  μόνο μέσα από τους σκληρούς ταξικούς αγώνες θα κατακτηθεί το πολυπόθητο καλύτερο μέλλον από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

2) ΧΟΡΟΣ ΣΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ

(Νουβέλα)

Συγγραφέας: Γεωργία Τάτση

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Διαβάζεται όπως ο διψασμένος πίνει ένα ποτήρι νερό, και –παρά την «πικρή» γεύση που νιώθεις από τις πρώτες σελίδες του- δεν θέλεις να τελειώσει. Για τη μετανάστευση (ναι, υπήρχαν και υπάρχουν και Έλληνες μετανάστες, για όσους το «ξεχνούν»…)  τη μοναξιά, τον αποκλεισμό, τον ανθρώπινο πόνο, την εκδίκηση, τον θάνατο και φυσικά τον χορό πάνω στα ποτήρια. Ένα βιβλίο που οι σελίδες  του εναλλάσσονται σαν κινηματογραφικά πλάνα, μεταμορφώνοντας τον αναγνώστη σε «θεατή». Στα χέρια ενός ικανού σκηνοθέτη θα γινόταν σίγουρα μια σπουδαία κινηματογραφική ταινία.

Υποψήφιο για κρατικό βραβείο λογοτεχνίας 2014

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

3) Τσε Γκεβάρα: Η πολιτική οικονομία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού

του Κάρλος Ταμπλάδα

Εκδόσεις Διεθνές Βήμα

«Στο βιβλίο αποτυπώνεται η δυναμική της οικονομικής σκέψης του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στην διάρκεια αυτών των χρόνων, που επανέρχεται πάντα επίκαιρη, σε κάθε καμπή της ιστορίας της πάλης για την απελευθέρωση του ανθρώπου, υπογραμμίζοντας την αξία του έργου του νεαρού τότε Ταμπλάδα που αφιέρωσε την μισή μέχρι τότε ζωή του  στην  συγγραφή της μελέτης που εξέδωσε το 1987 και συνεχίζει ακάθεκτος να την επιβεβαιώνει εμπλουτίζοντάς την μέχρι σήμερα, 27 χρόνια μετά. Αν προσθέσουμε και τα 15 χρόνια που αφιέρωσε στην συγγραφή της πριν το 1987  μπορούμε αβίαστα να συμπεράνουμε ότι ο Ταμπλάδα αφιέρωσε ολόκληρη την μέχρι τώρα ζωή του στην μελέτη   αυτής της σχετικά αθέατης πλευράς του Τσε, του πλούσιου θεωρητικού του έργου για τα ζητήματα της μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό  που  αποτελεί κληρονομιά και ανεκτίμητο όπλο για τους σημερινούς αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό  εμπνευσμένοι από τα κομμουνιστικά ιδανικά φιλοδοξώντας να χαράξουν τους νέους επαναστατικούς δρόμους.»   

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

4) ΤΑΣΟΣ ΧΑΛΚΙΑΣ, Το φύσημα του θεού

Συγγραφέας: Άννα Ι. Στεργίου

Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη

«Το βιβλίο αυτό γράφεται είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του Τάσου Χαλκιά. Ισχυρή προσωπικότητα, μουσικός που ξεχωρίζει στο διηνεκές και φωτεινό παράδειγμα απέναντι στην κενότητα και την απληστία, που κυριάρχησε ως πρότυπο τις τελευταίες δεκαετίες, το αποτύπωμά του παραμένει ζωντανό κι επίκαιρο περισσότερο από ποτέ σε μια χρονική στιγμή που ο ελληνικός λαός δοκιμάζεται και η χώρα μας μοιάζει με κινούμενη άμμο. Ο Τάσος Χαλκιάς παραμένει διαχρονικό σύμβολο της αστείρευτης δύναμης του ανθρώπου να μεγαλουργήσει κάτω από εντελώς αντίξοες συνθήκες. Υψώνει σημαία αντίστασης στο ευτελές και το κακόγουστο. Το φύσημά του, η εκφραστική δύναμη κι η γλυκύτητα του παιξίματός του είναι το αόρατο νήμα που με συνδέει με τη φλέβα μου απ' την Ήπειρο, με τον πατέρα μου, Γιάννη. Εκείνος με μπόλιασε από τα παιδικά μου χρόνια με το κλαρίνο του Τάσου Χαλκιά και το βιβλίο είναι σπονδή στη μνήμη του.» (Από τον πρόλογο)

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

5) ...και το τρένο τραβούσε για τα ξεχερσώματα

(Μυθιστόρημα)

Συγγραφέας: Κώστας Μπόσης

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, άντρες και γυναίκες, μετά το Γράμμο βρίσκουν κατάλυμα στη Σοβιετική Ένωση, σ’ έναν τόπο πολύ μακρινό, στα βάθη της Ασίας. «Ένα βιβλίο - πρόκληση. Για το εξαιρετικά σπουδαίο θέμα, που το πραγματεύεται διεξοδικά και για την παρρησία του. Το πρώτο, τη σπουδαιότητα του θέματος, κανένας δεν μπορεί στα σοβαρά να την αμφισβητήσει. Το δεύτερο, η έννοια της παρρησίας του λόγου, επιβάλλει εδώ, από την αρχή, μια διευκρίνιση. Παρρησία, θάρρος και εντιμότητα, δεν είναι μόνο να λες το άσπρο άσπρο και το μαύρο μαύρο. Οταν, μάλιστα, το θέμα είναι η ανατομία του "υπαρκτού σοσιαλισμού" στη Σοβιετική Ενωση, τότε δεν είναι αρκετό να απαριθμήσεις, με τρόπο λογιστικό, καταχωρίζοντάς τα σε χρέωση και πίστωση, το μαύρο και το άσπρο, τα κατά και τα υπέρ. Ενας τέτοιος "ουδέτερος" και "αθώος" χειρισμός αφήνει ανοιχτή την ευχέρεια δικολαβικής εκμετάλλευσης μιας "ομολογίας", του τύπου: "παραδέχεστε ότι δεν ήταν άσπρα;" Και παύει έτσι ο χειρισμός να είναι ουδέτερος, αφού μάλιστα μπορεί και να μην είναι αθώος.»

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

6) Ο ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ - ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

Συγγραφέας: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος

Εκδόσεις Γκοβόστη

«Πρέπει ν’ αντέξει κανείς την ποιητική του διάνοια με όλες τις υπερβολές της, αλλιώς δεν επικοινωνούμε μ’ αυτόν τον ποιητή και θα συνεχίζουμε σήμερα να τον ανεβάζουμε κι αύριο να τον κατεβάζουμε. Θα μένουμε με την αντίληψη ότι συνόδεψε με το έργο του μια ορισμένη ιστορική περιπέτεια που άλλους κάνει να χαίρονται κι άλλους ενοχλεί και πεισμώνει. Και θ’ αφήνεται να διαφεύγει ότι με τον Μαγιακόφσκι έχουμε σε ασυνήθιστα δυναμική έκφραση μια σκληρή – σκληρότατη ανθρώπινη δοκιμασία και μέσα σ’ αυτήν σπάνια ανθρώπινη έξαρση, διαποτισμένη από καταλυτικό χιούμορ. (…) Είναι ανάγκη να κατανοηθεί καλύτερα ότι αυτός ο ασυνήθιστος ποιητής κι άνθρωπος είναι όλος έντονες ακρότητες και αποτελεί μια ανεπανάληπτη δημιουργική σύνθεση, κάτι που σε μια στιγμή φτιάχτηκε και δεν ξαναυπήρξε». (Μήτσος Αλεξανδρόπουλος)

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

7) ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Αϊ-ΣΤΡΑΤΗΣ - Θυμήματα εξορίας

Επιμέλεια-Έρευνα-Σχόλια: Ηρακλής Κακαβάνης

Εκδόσεις Καστανιώτη

Μετά το  “Ο άγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματά του” ο συγγραφέας Ηρακλής Κακαβάνης επανέρχεται με ένα ακόμα βιβλίο για τον Βάρναλη. Τα βιβλία του Ηρ. Κ. αποτελούν πια σημείο αναφοράς για όσους επιθυμούν να προσεγγίσουν το έργο αλλά και τη ζωή του Κ. Βάρναλη έξω από τα πολυπερπατημένα μονοπάτια της ευκολίας και της αναπαρωγής στερεοτύπων.

Ο Κώστας Βάρναλης εξαιτίας των αριστερών του φρονημάτων υπέστη διώξεις. Παύτηκε από το λειτούργημα του εκπαιδευτικού και εξορίστηκε. Τις εμπειρίες του από τη δίμηνη εξορία στον Αϊ - Στράτη (20 Οκτώβρη 1935 έως 25 Δεκέμβρη 1935) κατέγραψε, αμέσως μετά την απόλυσή του, σε δημοσιεύματα στην εφημερίδα «Ανεξάρτητος» και λίγο αργότερα στον «Ριζοσπάστη». Αυτό το υλικό ο Βάρναλης το είχε ετοιμάσει να εκδοθεί ως βιβλίο το 1936, όμως με τη δικτατορία του Μεταξά οι τυπογράφοι, από φόβο, κάψανε τα χειρόγραφα και έτσι η έκδοση δεν έγινε.

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ.

8) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ – 1944

Συγγραφέας: Γιώργος Φαρσακίδης

Αθήνα 2014

Το εικοστό τέταρτο στη σειρά βιβλίο του αεικίνητου αγωνιστή εικαστικού καλλιτέχνη και συγγραφέα, πλημμυρισμένο από τον χειμαρρώδη μα και τρυφερό λόγο του, εικαστικά έργα του και φωτογραφίες από τα χρόνια της πρώτης Αντίστασης, απέναντι στους Γερμανούς και Βούλγαρους καταχτητές. Από τα χρόνια τα πιο γλυκά της νιότης, τότε που το «ρουσάκι» νιώθει να πνίγεται στις σκλαβωμένες από τους ναζί γειτονιές του Ντεπό και αναζητά ανυπόμονα τη ―μοναδική γι’ αυτόν― διέξοδο στο βουνό.

Το  «Ημερολόγιο του βουνού», είναι γεμάτο από πόλεμο για λευτεριά και  ανθρώπινο συναίσθημα. Από τις πρώτες σελίδες του ο αναγνώστης νιώθει να απαντώνται πολλά ερωτήματά του σχετικά με τη γενιά («δρακογενιά» την αποκαλεί ο Φαρσακίδης) των αγωνιστών που πέρασαν ―όχι αλώβητοι― από «σαράντα κύματα», χωρίς οι συμπληγάδες της ιστορίας να τους συνθλίψουν, και που συνοψίζονται στο εξής ένα: Από τι υλικό φτιάχνονται οι ήρωες; Η απάντηση είναι απλή, γι’ αυτό και δύσκολη: από τα ίδια υλικά που είναι φτιαγμένος  ο άνθρωπος.

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

9) ΠΟΙΟΣ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ;

Συγγραφέας:  Ιβάν Μιχαήλοβιτς Μάισκι

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Το βιβλίο αυτό έχει στόχο ν’ αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια. Στη διάρκεια πολλών χρόνων, ιστορικοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι της Δύσης διέδιδαν το μύθο πως δήθεν η ΕΣΣΔ, υπογράφοντας στις 23 Αυγούστου του 1939 το σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία, προκάλεσε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις σελίδες που ακολουθούν, ο αναγνώστης, με βάση συγκεκριμένα γεγονότα και ντοκουμέντα, θα δει πως ο μύθος αυτός αποτελεί ένα κακόβουλο κατασκεύασμα που βασίζεται στην αδύνατη μνήμη των πλατιών μαζών και στην ελλιπή κατατόπισή τους πάνω σε διεθνή ζητήματα. Στις παρακάτω σελίδες ο αναγνώστης θα δει πως οι ιθύνοντες κύκλοι της Αγγλίας και της Γαλλίας, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, κινούμενοι από τη βαθιά εχθρότητά τους προς τη χώρα του σοσιαλισμού, σε τελευταία ανάλυση, επί πέντε χρόνια πριν τον πόλεμο συστηματικά βοηθούσαν τον Χίτλερ, με τη μέθοδο της επονομαζόμενης «πολιτικής του κατευνασμού», να προετοιμάσει την καταστροφή του 1939-1945.

10) ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Συγγραφέας: Υποδιοικητής ΜΑΡΚΟΣ

Εκδόσεις των συναδέλφων

Ιστορίες από την πένα του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μάρκος, αυτής της εμβληματικής μορφής του ζαπατίστικου αγώνα για την αυτονομία και τη χειραφέτηση των ιθαγενών πληθυσμών στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού. Γραμμένες με το γνωστό και αγαπητό σε όλους μας ύφος των Λατινοαμερικάνων παραμυθάδων, ιστορούν τις περιπέτειες, τις αγωνίες, τους αγώνες, τα όνειρα και τις κατακτήσεις ενός ολόκληρου λαού, μέσα από παραβολές και μύθους που μας παρασύρουν στο πιο όμορφο ταξίδι: αυτό του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ένα ταξίδι που δεν μπορεί παρά να έχει έναν εξίσου όμορφο προορισμό: την κοινωνία της ισότητας, της δημιουργίας, της χαράς και της ελευθερίας.

Από κάθε αντίτυπο που θα πωλείται, ένα ευρώ θα πηγαίνει ως ενίσχυση στον EZLN.

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

11) ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, Ο ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ

(Δημοσιογραφική έρευνα για τη ζωή και το έργο του)

Συγγραφέας: Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Εκδόσεις Έκπληξη

Με το βιβλίο αυτό ο δημοσιογράφος Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος μας καλεί σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στη ζωή, στη σκέψη και στο έργο του μεγάλου ποιητή και σημαντικού διανοούμενου Γιώργου Σαραντάρη. Ο συγγραφέας σημειώνει ότι "δούλεψε" γι' αυτό το βιβλίο ως δημοσιογράφος, όπως εκείνος νιώθει τη δημοσιογραφία: αξιοποίησε τις πηγές του, αναζήτησε στοιχεία στην Ελλάδα και στην Ιταλία, συζήτησε με ανθρώπους που γνώρισαν τον ποιητή, επισκέφθηκε τους τόπους, όπου εκείνος έζησε και έγραψε, στοχεύοντας έτσι να τον "προσεγγίσει", όσο γινόταν περισσότερο, να "του πάρει μια συνέντευξη"...

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ.

12) ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ

Συγγραφέας: Γιούλιους Φούτσικ

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

(Τίτλος του ίδιου βιβλίου σε παλαιότερες εκδόσεις: «Γραμμένο με τη θηλιά στο λαιμό»). Η γυναίκα του Φούτσικ, φυλακισμένη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί, που γλίτωσε μαζί με χιλιάδες άλλους από βέβαιο θάνατο γιατί οι φασίστες δεν πρόλαβαν λόγω της ήττας τους να τους εκτελέσουν, γράφει  στην εισαγωγή του βιβλίου πώς γράφτηκαν και διασώθηκαν τα χειρόγραφα:

«Έμαθα ακόμα πως ο Ιούλιος Φούτσικ έγραψε μέσα στη φυλακή του Πάνκρακ. Τα μέσα να γράψει  του τα έδωσε ο φύλακάς του ο Α. Κολίνσκι, κουβαλόντας του στο κελλί του χαρτί και μολύβι. Ο ίδιος έβγαλε κρυφά και τα χειρόγραφα φύλλο φύλλο. Συνάντησα το φύλακα αυτόν και συγκέντρωσα σιγά σιγά  αυτά που έγραψε ο Ιούλιος Φούτσικ στο κελί του στο Πάνκρακ. Τα φύλλα αριθμημένα είχανε κρυφτεί σε διαφορετικά πρόσωπα και σε διαφορετικά μέρη. Τα συγκέντρωσα και τα παρουσιάζω σήμερα στον αναγνώστη. Αυτό είναι το τελευταίο έργο του Ιούλιου Φούτσικ».

Το «Γραμμένο με τη θηλειά στο λαιμό» είναι να συγκλονιστικό βιβλίο. Συγκλονίζει τον αναγνώστη όχι με το φόβο του θανάτου, μα με την αγάπη για τη ζωή. Βλέπεις τον μελλοθάνατο Φούτσικ να πεθαίνει τραγουδώντας τη ζωή γιατί είναι σίγουρος πως χιλιάδες άλλοι θα πάρουν απ’ τα χείλη του το τραγούδι σαν αναμμένη λαμπάδα να το παραδώσουν σε άλλους κι αυτοί σε άλλους, για να γίνει η χαρά των ανθρώπων. Ο συγγραφέας πεθαίνοντας υμνεί τη ζωή και τις πιο υψηλές της έννοιες: την παληκαριά, την τιμιότητα, την ελευθερία και πάνω απ’ όλα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ολόκληρο το βιβλίο είναι μια κραυγή,  πως μπορείς να πεθαίνεις τραγουδώντας, μα και να ζεις έτοιμος κάθε στιγμή να πεθάνεις αν πρόκειται να ζήσεις σαν σκουλήκι.

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

13) ΚΟΜΜΑ «ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ»

Ιδεολογική - πολιτική και οργανωτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

"Στην πολιτική απόφαση του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος τονίζεται η ανάγκη να αποκτήσει το Κόμμα πλήρη ετοιμότητα, με βασική κατεύθυνση την ανάπτυξη πιο ισχυρών δεσμών με την εργατική τάξη, να αντιμετωπίσει αδυναμίες, ώστε να ενισχυθεί η λαϊκή συμμαχία, να γίνει πεποίθηση η αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση της πάλης.

Σ’ αυτή την προσπάθεια του ΚΚΕ, να υπηρετήσει ως «κόμμα παντός καιρού» (ως επαναστατική πρωτοπορία σε οποιεσδήποτε συνθήκες) την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, φιλοδοξεί να συμβάλει η εκλαϊκευτική μπροσούρα που κρατά στα χέρια του ο αναγνώστης.

Η συγκεκριμένη έκδοση προσπαθεί να φωτίσει ορισμένα σημαντικά ζητήματα της πολιτικής δράσης που αφορούν το περιεχόμενο και τα προβλήματα πολιτικοποίησης του κινήματος, στα κριτήρια διαμόρφωσης των στόχων πάλης, στα κριτήρια αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας των αγώνων. Αναφέρεται στο ρόλο και στο περιεχόμενο της ιδεολογικοπολιτικής δουλειάς ως βασικό όρο για τη συσπείρωση εργατικών λαϊκών μαζών, για την οικοδόμηση της λαϊκής συμμαχίας."

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

14) ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Συγγραφέας: Αποστόλης Κουφάκης

Εκδόσεις Α/συνέχεια

Ο μαχητής του ΔΣΕ και για πολλά χρόνια πολιτικός πρόσφυγας Αποστόλης Κουφάκης άρχισε να γράφει το βιβλίο του σε ηλικία 82 χρόνων. «Το κεφάλι μου δεν δούλευε όπως το 1950. Οι πρόχειρες σημειώσεις που είχα με βοήθησαν, αλλά δεν ήταν αρκετές. Αυτά που τώρα  μολογάω μετριόφρονα, το ξέρω, δεν έχω αμφιβολία, δεν είναι για ιστορικούς, είναι για τη νεολαία τους νέους και τις νέες οι οποίοι παραδειγματίζονται από τα φωτεινά γεγονότα. Γράφω για πραγματικά συμβάντα, γεγονότα που βάφτηκαν με αίμα. Δεν θέλω να τους πω να πράξουν το ίδιο, αλλά αυτό που απαιτεί η κάθε περίπτωση ― ανάλογα με τις δυνατότητες που έχει, ο καθένας ή η καθεμιά μπορεί να βρει τη θέση του. Αυτός ο αγώνας στον οποίο βοήθησα και εγώ, ήταν πάρα πολύ δύσκολος, υπερκουραστικός. Δεν αποκλείεται και οι ερχόμενοι αγώνες να είναι δύσκολοι, αλλά αυτός, αυτή που πιστεύει στο δίκιο και τη λαοκρατία, πάντα νικητής θα είναι στις δυσκολίες.  Εγώ νικητής αισθάνομαι». (Απ. Κουφάκης)

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ.

15) ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Συγγραφέας: Ρατζανί Πάλμε Ντατ

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Πώς γεννιέται και ισχυροποιείται ο φασισμός; Πώς αντιμετωπίζεται; Σε αυτά τα ερωτήματα δίνει απαντήσεις αυτό το βιβλίο που εκδίδεται πρώτη φορά στα Ελληνικά από τη «Σύγχρονη Εποχή». Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1934 και αποτελεί ένα ντοκουμέντο του κομμουνιστικού κινήματος, γραμμένο από ένα στέλεχος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τον Ρ. Π. Ντατ, που υπήρξε αναπληρωματικό μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΔ και στέλεχος του ΚΚ Μεγάλης Βρετανίας. Στο βιβλίο «Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση» αναδεικνύεται πως η αδυναμία της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής σε σχέση με όσα υπόσχεται, φέρνει πιο κοντά το φασισμό στη διακυβέρνηση. Αναλύονται οι χαρακτηριστικές περιπτώσεις της Γερμανίας από το 1918 έως το 1933, αλλά και της Ιταλίας. Το βιβλίο προσφέρει γνώση για την ανάγκη πάλης του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο με το φασισμό όσο και με το ρεφορμισμό - οπορτουνισμό, που, σε τελευταία ανάλυση, εξίσου υπηρετούν τη διατήρηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, του συστήματος.

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ.

16) Ο ΚΡΑΒΑΡΙΤΗΣ

(Μυθιστόρημα)

Συγγραφέας: Κώστας Μπόσης

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

«Δυο εποχές διατρέχουν τις σελίδες του βιβλίου. Ο Μεσοπόλεμος και η δικτατορία του Μεταξά από τη μια, η Κατοχή και η Αντίσταση όπως αυτή οργανώθηκε από το ΚΚΕ με την ίδρυση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Δυο κόσμοι αναδύονται συγχρόνως και συγκρούονται μεταξύ τους.  Οι φτωχοί, οι μεροκαματιάρηδες, οι άνθρωποι του μόχθου, οι ξωμάχοι, οι δουλευτάδες της γης  και οι άνθρωποι της εξουσίας, ο πρόεδρος του χωριού, ο παπάς, ο δάσκαλος, οι απατεώνες, οι κερδοσκόποι, οι εκμεταλλευτές. Η μιζέρια, η μοιρολατρεία, ο φόβος, η υποταγή, οι προκαταλήψεις δένουν τη ζωή των φτωχών και δεν τους αφήνουν να σκεφθούν. Έτσι η  καθημερινή εκμετάλλευση, η αδικία, η κατάχρηση της εξουσίας, τα «εθνικά» ιδεώδη, η θρησκοληψία στέκονται από πάνω τους και τους πατούν όσο πιο δυνατά μπορούν. Δίπλα στο Θανάση και γύρω από αυτόν ζουν και κινούνται διάφοροι άλλοι άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά.  Αλλά και οι δικοί του άνθρωποι, ο πατέρας, η μάνα, οι αδελφές του. Όλοι αυτοί είναι «σκλάβοι στα δεσμά τους». Δέσμιοι μιας  άδικης κοινωνίας που οι ίδιοι διαιωνίζουν γιατί έμαθαν να τη θεωρούν φυσιολογική.»

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

17) ΤΟ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΘΕΡΟΣ ΤΟΥ 1882

(Ιστορικό δοκίμιο)

Συγγραφέας: Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου

Έκδοση: Ηπειρωτική Εταιρεία Πολιτισμού Τεχνών & Επιστημών

«1882: Οι καλλιεργητές του Πέτα και του Κομποτίου αρνήθηκαν να πληρώσουν το μερίδιο (ίμορο) στον επιστάτη του Καραπάνου, Γ. Βαρζέλη. Δυο νεκροί Κομποταίοι μικροκαλλιεργητές. Ο Καραπάνος αρχίζει να πουλάει τα τσιφλίκια του το φθινόπωρο του 1882, διότι εκδηλώθηκαν κινήσεις μετανάστευσης ηπειρωτών καλλιεργητών προς τις οθωμανικές επαρχίες. Οι αγρότες λέγανε το γνωστό «που΄σαι κατακαημένο τούρκικο».

Το αρτινό αγροτικό ξεσήκωμα αποτελεί την αρχή του αγροτικού κινήματος στη χώρα μας.  Ένα αιώνα μετά το Κιλελέρ και 130 χρόνια μετά το ματωμένο θέρος του 1882 στην Άρτα , οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο , και πάντοτε σύμφωνα με τα συμφέροντα των «από πάνω» τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών (Σκουριές Χαλκιδικής, Κερατέα κ.α.) , των κοινωνικών επαγγελματικών ομάδων ,των «από κάτω» , όταν αυτοί διαμαρτύρονται ή ακόμα κι όταν εξεγείρονται .Χρησιμοποιούν τους ίδιους μηχανισμούς , κατασταλτικούς ή ιδεολογικούς , ψελλίζουν τα ίδια ιδεολογήματα , τις ίδιες συκοφαντίες…».

Παρουσίαση για το βιβλίο ΕΔΩ.

18) ΠΙΚΡΗ ΖΩΗ και άλλα πεζογραφήματα

Συγγραφέας: Γιώργος Κοτζιούλας

Εκδόσεις Νηρέας

29 κείμενα του Τζουμερκιώτη ποιητή και συγγραφέα Γιώργου Κοτζιούλα  (ενός λογοτέχνη που ελάχιστα, μέχρι τις μέρες μας, είναι γνωστός ως πεζογράφος  και μάλιστα τόσο αξιόλογος), που καλύπτουν όλη την περίοδο της συγγραφικής δημιουργίας του, από τα οποία  δώδεκα έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς (τα περισσότερα δυσεύρετα σήμερα) και δεκαεφτά δημοσιεύονται για πρώτη φορά.

Ανάμεσα στις λέξεις, τις τόσο μαστορικά χτισμένες από τον Κοτζιούλα, εναλλάσσονται η τρυφερότητα με τη σκληράδα, το κωμικό με το τραγικό στοιχείο, η πίκρα, η πίστη, η συγκίνηση, η αισιοδοξία. Ξεπροβάλλει η «πικρή ζωή», ξεχασμένη από πολλούς παλαιότερους και άγνωστη στις νεώτερες ηλικίες. Ένα παρελθόν απάνθρωπο, γκρίζο, συχνά αποκρουστικό, σκληρό σαν πάγος, που εικόνες του βλέπουμε και βιώνουμε και σήμερα, στην Ελλάδα της «κρίσης». Ένα παρελθόν που κάποιοι λένε πως επιστρέφει, όμως σήμερα φαίνεται όλο και πιο καθαρά πως ποτέ δεν έφυγε από δίπλα μας, ποτέ δε έγινε στ’ αλήθεια παρελθόν. Οι σελίδες του βιβλίου άλλοτε σαν γουλιές δροσερού νερού ξεδιψούν τον αναγνώστη και του δίνουν κουράγιο για να αντέξει στην σημερινή «άνυδρη» πραγματικότητα που βιώνει και άλλοτε σαν λαμπεροί φάροι φωτίζουν τα μονοπάτια που οδηγούν σ’ εκείνες τις ζωοδότρες πηγές-μνήμες που χωρίς αυτές είναι αδύνατη η πορεία του προς ένα καλύτερο μέλλον.

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

19) ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ '44 – ΚΡΙΣΙΜΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

Επιμέλεια: Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

«Η έκδοση απευθύνεται ιδιαίτερα στις νέες γενιές της εργατικής τάξης και γενικότερα στη νεολαία που βιώνει την καπιταλιστική βαρβαρότητα, με την πεποίθηση που αποπνέουν τα λόγια του Β. Ι. Λένιν: "Εμείς παλεύουμε καλύτερα από τους πατεράδες μας. Τα παιδιά μας θα παλεύουν ακόμα καλύτερα και θα νικήσουν".» Στην «Εισαγωγή» διαβάζουμε, μεταξύ άλλων: «Ο Δεκέμβρης του 1944, αποτελεί συνέχεια της πάλης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Κατοχή, του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στο οποίο ηγήθηκε το ΚΚΕ. Ηταν το προοίμιο της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), της κορυφαίας ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. Η λαϊκή ένοπλη πάλη το Δεκέμβρη υπήρξε φαινόμενο μοναδικό σε όλη την καπιταλιστική Ευρώπη μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως μοναδικός υπήρξε και ο αγώνας του ΔΣΕ. Η σύγκρουση του Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε σε διαφορετικές συνθήκες από εκείνες της τριπλής φασιστικής Κατοχής, σε μια φάση που ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε ακόμα τελειώσει, αν και η έκβασή του είχε κριθεί. Η γερμανική ιμπεριαλιστική μηχανή και τα συμμαχικά της κράτη βρίσκονταν σε απόλυτη υποχώρηση, ενώ ο Κόκκινος Στρατός προέλαυνε ακάθεκτος, έχοντας ήδη παίξει καθοριστικό ρόλο στη συντριβή του φασισμού στην ευρωπαϊκή σκηνή του πιο αιματηρού πολέμου που γνώρισε η ανθρωπότητα. Η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, που εξ αντικειμένου διαπερνούσε την ελληνική κοινωνία και τα προηγούμενα χρόνια, το Δεκέμβρη πρόβαλε με μεγαλύτερη οξύτητα, καθώς είχε φύγει από τη μέση ο παράγοντας της ξένης Κατοχής. Στις μάχες των 33 ημερών πρωταρχικά αναδείχτηκαν η μαζική οργάνωση και αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η πολιτική επαγρύπνηση, μαζί με την αυτοθυσία σ' έναν αγώνα που δόθηκε με πρωταγωνιστή την εργατική τάξη και το κόμμα της, το ΚΚΕ».

Παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ.

20) Οι Ανατολικές Συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944

Έκδοση της 6ης Αχτίδας της ΚΟΑ που πρωτοκυκλοφόρησε το 1945 και επανεκδόθηκε από τη Σύγχρονη Εποχή

«Ο Δεκέμβρης του 1944, συνέχεια της πάλης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και προοίμιο της τρίχρονης εποποιίας του ΔΣΕ, υπήρξε φαινόμενο μοναδικό σε ολόκληρη την Ευρώπη μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Καισαριανή, Βύρωνας, Υμηττός, Λόφος Αρδηττού, Μετς, Παγκράτι, Κατσιπόδι (Δάφνη), Δρουγούτι (τμήμα του Ν. Κόσμου), Κουπόνια (Κάτω Ιλίσια): Οι φτωχογειτονιές της Ανατολικής Αθήνας είχαν τη δική τους συμβολή στο γνήσιο λαϊκό ξέσπασμα μετά τη «ματωμένη Κυριακή» της 3ης του Δεκέμβρη και καταγράφονται στο βιβλίο που επανεκδόθηκε και κυκλοφορεί από τη «Σύγχρονη Εποχή». Η συμβολή του λαού της περιοχής στις 33 μέρες των μαχών υπήρξε γιγάντια. Πλάι στους ένοπλους μαχητές πήραν μέρος χιλιάδες, ως τραυματιοφορείς, νοσοκόμοι, σύνδεσμοι κ.ά.

«Καθημερινά είχε απώλειες ο ΕΛΑΣ αλλά τα ντουφέκια ποτέ δε σταμάτησαν να κελαηδούν. Πίσω από κάθε μαχητή παραμόνευε και ένας άμαχος για να πάρει τη θέση του. Το Σύνταγμα των Ανατολικών Συνοικιών, που είχε τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη 1.300 μαχητές, είχε απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες οκτακόσιους! Κι όμως την τελευταία μέρα του Δεκέμβρη βρέθηκε με δύναμη 1.800!».

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ.

21) Με τον ασύρματο της 123^ης Ταξιαρχίας του Δημοκρατικού Στρατού στον Όλυμπο – ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΖΗΣΑ

Συγγραφέας: Νίτσα Τάσου

Εκδόσεις Σοκόλη-Κουλεδάκη

Αναμνήσεις μιας μαχήτριας του ΔΣΕ. «Για μένα αυτά δεν είναι ακόμα ιστορία. Χρόνια ολόκληρα με πίεζαν ο άνδρας μου, φίλοι, συναγωνιστές, να τα γράφω. Όλοι επέμεναν. Δεν το άντεχα. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να τα πάρω μαζί μου. Όταν γράφεις για γεγονότα που τα έζησες και έχεις ακόμα ζωντανή την εικόνα τους, τότε είσαι υποχρεωμένη να γράψεις όχι μόνον ό,τι σου αρέσει, αλλά και τ’ άλλα, που όχι μόνο εσένα αλλά και όποιον τα διαβάσει θα γεμίσουν πίκρα. Αυτά προσπάθησα να κάνω μετά από τόσα χρόνια. Να γράψω αυτά που έζησα, χωρίς να προσθέσω τίποτα. Με σεβασμό στη μνήμη αυτών που χάθηκαν. Κάνοντας το χρέος μου απέναντι σ’ αυτές τις ομάδες ανταρτών, στις ομάδες των νέων παιδιών της θυσίας, της ανιδιοτέλειας και της παλικαριάς. Που πάλεψαν μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους σε απίστευτα δύσκολες συνθήκες, εκεί ψηλά στον παγωμένο Όλυμπο, χωρίς να λιποψυχήσουν. Και που πάντα έλεγαν: «Η κοινωνία κάποτε θα γίνει καλύτερη. Πρέπει να γίνει καλύτερη». (Νίτσα Τάσου)

Για το βιβλίο αναμένετε ανάρτηση από τον Οικοδόμο.

22) Πολιτιστικά και ευτράπελα από τα στρατόπεδα εξορίστων

Συγγραφέας: Γιώργος Φαρσακίδης

Αθήνα 2014

«Το γέλιο στάθηκε ένας πολύτιμος σύντροφος σε δύσκολες ώρες. Θυμάμαι στο Μακρονήσι γελούσαμε συχνά, γελούσαμε πολύ. Με τη λύσσα του αλφαμίτη, με την κούρασή του να μας χτυπάει. Με την τρέλα, με τον πόνο, με τις πληγές μας. Με ό,τι σήμερα πια δε θα γελούσες ποτέ. Με το γέλιο δεμένες και οι πρώτες απόπειρες για ψυχαγωγία. Τα ανέκδοτα, το αστείο, το πείραγμα, στάθηκαν το ζωογόνο αντίδοτο στις καταλυτικές επιπτώσεις μιας πολύχρονης κράτησης. Και μπήκα στον πειρασμό, να καταγράψω, ξαναζώντας ό,τι έχει περισώσει η μνήμη. Και μέσα απ’ αυτά και η πληροφόρηση του ανυποψίαστου αναγνώστη, για κάποιες ιδιαιτερότητες της στρατοπεδικής μας ζωής αλλά και τη σφυρηλατημένη, σε ώρες δοκιμασίας, συντροφικότητα. Διαβάζοντας τούτα τα κείμενα, φίλος μου, γιατρός και ταξίαρχος, μου είχε πει με συγκίνηση: ‘Θαύμαζα πάντα την ανιδιοτελή προσφορά σας και σας είχα κατατάξει σ’ ένα ξεχωριστό είδος ανθρώπων, ρομαντικών και απόμακρων. Τώρα όμως, είναι σαν να σας έζησα και να σας έχω νοιώσει τόσο, μα τόσο, κοντινούς και οικείους’!». (Γιώργος Φαρσακίδης).

23) ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ – Το θέατρο του αγώνα

Συγγραφέας: Γιώργος Κοτζιούλας

Εκδόσεις Δρόμων

«Το βιβλίο αυτό εμπεριέχει ιστορικά ντοκουμέντα, που αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας και σχολιασμού στη διεθνή βιβλιογραφία, γιατί αφορούν μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις αντάρτικου θεάτρου στα παγκόσμια χρονικά. Περιέχονται σ' αυτό θεατρικά έργα, εκθέσεις και ημερολόγια της ίδρυσης και λειτουργίας ενός θιάσου, της "Λαϊκής Σκηνής", ερασιτεχνών ηθοποιών-αγωνιστών της Εθνικής μας Αντίστασης 1941-45 που περιόδευε σε περιοχές της απελευθερωμένης Ελλάδας για να ψυχαγωγεί και να τονώνει το φρόνημα των αγωνιζόμενων Ελλήνων και να προβάλλει τον πολιτισμό στους χειμαζόμενους πνευματικά χωρικούς, πολλοί από τους οποίους για πρώτη φορά έβλεπαν θέατρο. Ο Γιώργος Κοτζιούλας -ήδη αναγνωρισμένος λογοτέχνης- υπήρξε ο δημιουργός και η ψυχή αυτής της προσπάθειας, ως καλλιτεχνικός διευθυντής της 8ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Με ενάργεια και απλότητα οργάνωσε την αντάρτικη ομάδα ηθοποιών-καλλιτεχνών και με θεατρικά έργα που έγραφε επιτόπου, ανάλογα με τις συνθήκες, κατέθεσε το δικό του αγώνα στην κοινή προσπάθεια για την εθνική απελευθέρωση.»

Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ.

24) Γιατί η ποίηση δεν είναι νανούρισμα, η ποίηση είναι σάλπισμα!

(ποιήματα)

Συγγραφέας: Μαριάννα Γιαννουράκου

Εκδόσεις Vakxikon.gr

Γιατί στην ποίηση ανοίγονται δρόμοι και η ποίηση ανοίγει δρόμους όταν την υπηρετούν με ειλικρίνεια και ξεκάθαρες προθέσεις νέοι δημιουργοί. Δείγμα γραφής της πρωτοεμφανιζόμενης ποιήτριας Μαριάννας Γιαννουράκου:

Ήταν που φύσαγε τόσο πολύ που νόμιζες

ότι θα φύγει ο κόσμος από τη θέση του.

Φεύγανε φύλλα,

κλαδιά και

ό,τι δεμένο με το αύριο δεν ήταν.

«Ακαραία καιρικά φαινόμενα
λένε…

Μα…

είναι μονάχα άνεμος,

αγέρας…

Και ο κόσμος δεν έφυγε από τη θέση του.

Μονάχα μέρη του, θέση άλλαξαν…

Περισσότερα για το βιβλίο και την ποιήτρια ΕΔΩ.

Καλή ανάγνωση!

Τετάρτη 24 Δεκέμβρη 2014.

η Διαθήκη ενός Κομμουνιστή

 η Διαθήκη ενός Κομμουνιστή

Διαθήκη

«Ονομάζομαι Δημήτριος Ραβάνης, του Χαραλάμπους και της Ανθής, το γένος Κασιέρη, γεννήθηκα στην Αθήνα στις 25 Δεκέμβρη του 1925 και μένω τώρα στην Καλλιθέα, οδός Κρέμου 118.

Αποφάσισα σήμερα, 1η Αυγούστου, να συντάξω αυτή τη Διαθήκη για να εξασφαλίσω έγκαιρα αυτά που έχω στο μυαλό μου.

Γράφω με το ίδιο μου το χέρι αυτή τη Διαθήκη και επειδή θεωρώ πως αν κατάφερα να δημιουργήσω κάτι το χρωστώ στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας,

επειδή από τα 15 μου χρόνια οι κομμουνιστές - μαζί με τους γονείς μου που τους επηρέαζαν - ήταν εκείνοι που μου δείξανε τον εαυτό μου και τη ζωή,

επειδή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας ήταν αυτό που με οδήγησε στο δρόμο του αγώνα για τη Λευτεριά και την Ανεξαρτησία της χώρας μας, για το σοσιαλιστικό μέλλον του λαού και του τόπου,

επειδή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με έμαθε πως ένας δημιουργός δεν μπορεί να μένει κλεισμένος στους τέσσερις τείχους, παρατηρητής και "κριτής", αλλά πρέπει να αγωνίζεται στα πεζοδρόμια, τον ίδιο αγώνα της εργατικής τάξης και του λαού,

και επειδή μέσα σ' αυτούς τους αγώνες, πλάι στους συντρόφους μου, τους αγωνιστές και αγωνίστριες, πάλεψα και ζυμώθηκα, και ωρίμασα, και από αυτούς τους αγώνες και τις θυσίες των κομμουνιστών άντλησα ζωή και θέματα, ή άμεσα με τα αντιστασιακά μου έργα, ή έμμεσα σαν στάση ζωής σε άλλα βιβλία μου, κύρια παιδικά,

για όλους τους παραπάνω λόγους,

αφήνω στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας την αποκλειστική κυριότητα και εκμετάλλευση όλων των βιβλίων που έχω γράψει και εκδώσει μέχρι σήμερα και που είναι πάνω από τριάντα, καθώς και όσα προλάβω ακόμη να εκδώσω στην Ελλάδα ή σε οποιαδήποτε χώρα, και όλα μου τα ανέκδοτα έργα από όλους τους τομείς που έχω ασχοληθεί - πεζογραφία, ποίηση, θέατρο και άλλα.

Δηλώνω πως σε κανέναν εκδοτικό οίκο, ή εταιρία, ή άτομο δεν έχω παραχωρήσει δικαιώματα των έργων μου, εκτός από την περιορισμένη παραχώρηση για τη συγκεκριμένη έκδοση και μέχρι την εξάντληση του συγκεκριμένου "τιράζ".

Αφήνω επίσης στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας όλα μου τα χειρόγραφα που βρίσκονται στο διαμέρισμα που μένω, και όλα όσα βρεθούν από τα παλιά χαμένα στο εξωτερικό.»

1 Αυγούστου 1986
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΒΑΝΗΣ – ΡΕΝΤΗΣ

Υπάρχουν άνθρωποι των Γραμμάτων και Τεχνών, που "το 'χουν στο αίμα τους" να θορυβούν περί τον εαυτό τους και την τέχνη τους, ακόμη κι αν στο ενεργητικό τους έχουν ελάχιστα, ή και αμφιλεγόμενα έργα τους. Υπάρχουν, όμως, και δημιουργοί, σπουδαίοι, με πλουσιότατο και ποσοτικά έργο, που αντίθετα "έχουν στο αίμα τους" σεμνότητα, τόση, που σιωπούν οι ίδιοι σχετικά με το έργο τους. Αφήνουν να "μιλήσει" το ίδιο. Να "λέει" αυτό τα πάθη και τους πόθους τους, το όραμά τους για τον άνθρωπο, τον τόπο τους και τον κόσμο.

Σ' αυτή την κατηγορία - των ανθρώπων με βαθύτατη σεμνότητα, με ακάματη δημιουργία, με άπειρη αγάπη για τον απλό άνθρωπο του τόπου μας και του κόσμου και με σεβασμό για τους αγώνες του για να κερδηθεί μια δίκαιη, φωτεινή ζωή για όλους τους ανθρώπους, με συναίσθηση του χρέους τους να συμβάλουν σαν δημιουργοί για "να γίνουν τα σκοτάδια φως" - ανήκε ο Δημήτρης Ραβάνης - Ρεντής.Ο αταλάντευτος κομμουνιστής, ο ακούραστος, επί 55 περίπου χρόνια, "εργάτης" της ποίησης, της πεζογραφίας, του θεάτρου, του κινηματογράφου, των ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών καλλιτεχνικού λόγου, ακόμη και του διαφημιστικού λόγου που σέβεται τη νοημοσύνη και την αισθητική του ανθρώπου, ο μεταφραστής, ο τρυφερός παραμυθάς των παιδιών.

Σ' αυτή την κατηγορία, ανήκε ο πολυγραφότατος, με πολυποίκιλα θεματικά και μορφολογικά κείμενα, αφιλοκερδής συνεργάτης του "Ριζοσπάστη". Ο συνεργάτης - συμπαραστάτης του "902 Αριστερά στα FM" στο στήσιμό του και στις προσπάθειές του τους πρώτους μήνες της λειτουργίας του να γίνει η "άλλη φωνή στα FM", αλλά και τον πρώτο καιρό μετά την κρίση του σταθμού. Ο ακριβός μας σύντροφος ο Μίμης, όπως τον αποκαλούσαμε, που για πρώτη του φορά και άθελά του μας πίκρανε με την αιφνίδια "αναχώρησή" του. Ο σύντροφός μας ο Μίμης, που με τους αγώνες του από παιδί, με τη στάση της ζωής του σ' όλες τις εκφράσεις της, με το σπάνιο ανθρώπινο, αγωνιστικό και κομμουνιστικό ήθος του, με την προσφορά του μεγάλου και πολύμορφου έργου του, με τη συγκινητική διαθήκη του, θα μένει υπόδειγμα ανθρώπου και δημιουργού και η μνήμη του ιερή παρακαταθήκη για τους νέους αγωνιστές - δημιουργούς. Κι αυτοί είναι κυρίως, που έχουν, στις μέρες που έρχονται, να διδαχτούν και να "κερδίσουν" πολλά γνωρίζοντας τη ζωή του και διαβάζοντας το έργο του Δημήτρη Ραβάνη - Ρεντή.

Αριστούλα Ελληνούδη
(Ριζοσπάστης, 31/3/1996)

---Ο φλογερός αυτός άνθρωπος, αγωνιστής της ΕΠΟΝ και του ΔΣΕ, αταλάντευτος κομμουνιστής, πολύτροπος και πολυγραφότατος δημιουργός, ο αξέχαστος Δημήτρης Ραβάνης - Ρεντής, γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 25 Δεκέμβρη του 1925.

Ακόμα μια φορά περί μετάβασης

 Ακόμα μια φορά περί μετάβασης

Το τελευταίο φύλλο του πριν περιείχε ένα άρθρο κριτικής στο κόμμα για τη στάση του στο ζήτημα της εκλογής πτδ (ότι δηλ δεν κατεβάζει τον κόσμο στους δρόμους και σε απεργίες (!) τις μέρες των ψηφοφοριών), το οποίο απασχόλησε και κάποια κόκκινα ιστολόγια. Αναφέρω παρεμπιπτόντως –και συμπληρωματικά σε όσα λέει εδώ ο trash- πως τα σωματεία (και βασικά οι οργανώσεις) του χώρου μπορεί να μην κατέβηκαν σε απεργιακή κινητοποίηση, αλλά συμμετείχαν στη χτεσινή συγκέντρωση στο σύνταγμα, στο περιθώριο της δεύτερης ψηφοφορίας, που είχε έντονα αντάριζα χαρακτηριστικά και διεκδικούσε… έλα ντε. Ομολογώ πως αυτό το σημείο δεν το κατάλαβα πολύ καλά. Πιθανότατα κάτι σαν «αστικό πατατάκι» αλλά από φιλολαϊκή σκοπιά, με το λαό στο τιμόνι των εξελίξεων, ξέρω γω. Ένα ακόμα ελπιδοφόρο κίνημα (το κίνημα-πατατάκι), που έρχεται να προστεθεί στο μεγάλο κίνημα της πατάτας κι άλλες αντίστοιχες σύγχρονες μορφές «αγωνιστικής διεκδίκησης».

Η κριτική του συγκεκριμένου άρθρου ωστόσο δεν ήταν η καλύτερη στιγμή του κυριακάτικου φύλλου –πιθανότατα κέρδισε την προσοχή των κόκκινων ιστογράφων, επειδή κυκλοφόρησε και διαδικτυακά την επόμενη μέρα. Στην ίδια σελίδα πάντως, μπορεί να διαβάσει κανείς στο κομμάτι του παναγιώτη μαυροειδή τα εξής:

Το ΚΚΕ σηκώνει τους τόνους απέναντι στο κεφάλαιο και την ΕΕ, αλλά ως εκεί. Στόχος ανατροπής της κανιβαλικής πολιτικής δεν τίθεται επί τάπητος, ούτε υπηρετείται από αντίστοιχη μαχητική ανατρεπτική δράση στο εργατικό κίνημα. Το δίπτυχο της απάντησης είναι τούτο: Από τη μια, ελεγχόμενοι αγώνες χαμηλής έντασης (τελευταία μάλιστα υπό τη σκέπη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ), με αιτήματα «ανακούφισης» ίδια με αυτά του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, κομματική συσπείρωση, προπαγάνδα και κοινοβουλευτική ενίσχυση, στην προοπτικής της «λαϊκής εξουσίας και οικονομίας». Και από εδώ ως εκεί; Η μόνη απάντηση είναι αυτή που είχε δοθεί στο πρόσφατο συνέδριό του: Χάος και τυχαιότητα, δηλαδή «σε κάποιο παροξυσμό μιας κρίσης ή πολέμου, όλα μπορούν να συμβούν».

Για να πω τη μαύρη αλήθεια μου, δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς θεωρείται αγώνας χαμηλής έντασης, αλλά υποθέτω πως στον αντίποδά τους, ως αγώνες υψηλής έντασης (220 βολτ, νιώθω στο κορμί να με χτυπούν), λογίζονται προφανώς οι χτεσινές συγκεντρώσεις –που έχουν τελείως διαφορετικά αιτήματα από του σύριζα και δεν υποτάσσονται στον κυβερνητικό κρετινισμό του- οι πορείες της 6^ης δεκέμβρη κι η αναιμική παρουσία του συντονισμού στην τελευταία απεργία, όπου μπορεί να συμπορεύτηκε και πάλι με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της γσεε, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ήταν κι υπό τη σκέπη της –και αν δεν καταλαβαίνεις πόσο βαθιά διαλεκτική κρύβεται σε αυτή την τακτική σφε αναγνώστη, φταίει το δογματικό μας το μυαλό και τίποτα άλλο.

Ας μείνουμε λίγο παραπάνω όμως σε αυτή την τελευταία φράση: χάος και τυχαιότητα. Κι η αντίθετη γραμμή θα μπορούσε να συνοψιστεί σε εκείνο το στίχο του άσιμου: όλα στο πρόγραμμα, όλα με σχέδιο, πρωτοκολλήσαμε τον έρωτα. Που όπως είδαμε και στην χτεσινή ανάρτηση, έχει πολλά κοινά στοιχεία με την επανάσταση.

Σε κάποιο παλιότερο κείμενό του ο μαυροειδής έγραφε πως το (περιβόητο) μεταβατικό πρόγραμμα παίζει κατά κάποιον τρόπο με την άγνοια κινδύνου του λαού, στον οποίο απευθύνεται. Αυτό βέβαια μπορεί να φαντάζει πολύ καλή τακτική, για να ρίξεις μια άπειρη και συνεσταλμένη κοπέλα που έχεις βάλει στο μάτι, προβάλλοντας το μεταβατικό αίτημα να της δείξεις πχ μια φοβερή συλλογή δίσκων, ενώ ο τελικός σου σκοπός είναι άλλος. Όχι όμως και για να πέσει μια πολύπειρη αστική εξουσία, που κρατάει δεμένο χειροπόδαρα το λαό με χίλια δεσμά και πρωτίστως με την απειλή του φόβου –στον οποίο ακριβώς παραπέμπει η φράση περί άγνοιας κινδύνου, που είδαμε παραπάνω. Λες και μπορούμε να οδηγηθούμε στην επαναστατική μετάβαση ξεγελώντας τους φόβους ενός μαγκωμένου λαού, χωρίς μια συνολική προοπτική που θα τον εμπνέει και θα τον θέσει δυναμικά στο πρσκήνιο.

Το βασικό πρόβλημα των διάφορων μεταβατικών σχεδίων επί χάρτου που έχουν αναπτυχθεί κατά καιρούς, είναι πως δε σχεδιάζουν τη συγκέντρωση δυνάμεων για το επαναστατικό άλμα - πέρασμα, αλλά στην πραγματικότητα καταλήγουν να αναιρούν αυτό το τελευταίο και να το υποκαθιστούν με μια σειρά μικρά μεταβατικά βήματα –ή ελαφρά πηδηματάκια, όπως συνηθίζουμε να τα λέμε- που, όταν δεν καταλήγουν στο κενό, απλώς σημαίνουν (την) υποχώρηση από τις απαιτήσεις των καιρών ως προς τις απαντήσεις που δίνουμε. Αντί για μια πολυκύμαντη άνοδο του επαναστατικού κινήματος, γεμάτη ζιγκ-ζαγκ, πισωγυρίσματα και αντιφάσεις, έχουμε μια ευθύγραμμη, εξελικτική πορεία από το μικρότερο στο μεγαλύτερο και από τις μεταρρυθμίσεις στην επανάσταση. Ο πλούτος και η ευελιξία της κίνησης του κοινωνικού προτσές, των μορφών που μπορεί να πάρει το επαναστατικό πέρασμα και των διόδων μέσα από τις οποίες θα εκδηλωθεί, βαφτίζεται χάος και τυχαιότητα. Και επιχειρείται –όχι να προβλεφτεί στα βασικά του χαρακτηριστικά, αλλά- να προεξοφληθεί και να κλειστεί σε ένα προκαθορισμένο καλούπι, αδόκιμο και ρεφορμιστικό, ως το μόνο ικανό τάχα, για την προσέγγιση της επαναστατικής διαδικασίας –που μολαταύτα καθίσταται περιττή.

Το ίδιο πρόβλημα παραμένει σε άλλες προσεγγίσεις, όπως του ρούση στο τελευταίο του βιβλίο, όπου συνδέει τη μετάβαση με τον κυβερνητικό κρίκο, καταλήγοντας να απαντά στο διαχρονικό και επίκαιρο ερώτημα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», που είχε θέσει στην εποχή της η λούξεμπουργκ, ένα αμφίσημο «και τα δύο», με το δεύτερο να παραπέμπεται σε κάποιο απώτερο μέλλον. Αλλά πώς προκύπτει η επαναστατική συνείδηση, εφόσον στην αστική κοινωνία η κυρίαρχη ιδεολογία θα είναι πάντα η ιδεολογία της κυρίαρχης αστικής τάξη; Ο ρούσης δε συνδέει την επαναστατική αλλαγή των συνειδήσεων μόνο με τη ραγδαία μεταβολή τους κατά την επαναστατική περίοδο, οπότε και σπάνε συνήθειες και αποστήματα χρόνων. Αλλά με μια μεταβατική περίοδο και ένα μεταβατικό, κοινωνικό είναι που θα καθορίσει αντίστοιχα και την κοινωνική συνείδηση. Με άλλα λόγια παραδέχεται ανοιχτά σχεδόν την παρεμβολή ενός ενδιάμεσου μεταβατικού σταδίου, καταφέρνοντας τουλάχιστον να είναι πιο συνεπής στη λογική του μεταβατικού προγράμματος (και της κυβέρνησης που θα κληθεί να το εφαρμόσει) από ό,τι άλλες πιο «ριζοσπαστικές» εκδοχές του, που αρνούνται θεωρητικά την ανάγκη διαμεσολάβησης ενός τέτοιου κρίκου.

Σε παλιότερες αναρτήσεις, είχαμε αναφερθεί αναλυτικά και σε άλλες πτυχές σχετικά με τη μετάβαση και τη διαμόρφωση της επαναστατικής συνείδησης: την κατηγορία περί οικονομισμού και προβολής στενά οικονομικών, συνδικαλιστικών αιτημάτων. Την κατηγορία για εμμονή στην ιδεολογική ζύμωση κι υποτίμηση της σημασίας του πολιτικού αγώνα, των ενδιάμεσων πολιτικών στόχων και της ανάγκης να πειστούν οι μάζες από τους την εμπειρία. Δεν κρίνεται συνεπώς σκόπιμο να επεκταθούμε και εδώ.

Περνάμε λοιπόν στον προγραμματικό λόγο του κουκουέ. Το πρόγραμμα του 15^ου συνεδρίου είχε βασικά πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα, που είναι καλύτερο να αναλυθούν ξεχωριστά σε κάποια άλλη ανάρτηση και να μην τα περάσουμε επί τροχάδην. Αναφέρω ενδεικτικά στη δεύτερη κατηγορία κάποιες ασαφείς διατυπώσεις-θέσεις (πχ «μπορεί να προκύψει κυβέρνηση», που μπορεί να σημαίνει «δύναται», αλλά και «ενδέχεται») που προσπαθούσαν μάλλον να συγκεράσει διαφορετικές πολιτικές λογικές. Και στην πρώτη κατηγορία την εμπεριστατωμένη ανάλυση του χαρακτήρα του ααδμ και κάποιων προεπαναστατικών ενδεχόμενων, που θα καλούνταν να αντιμετωπίσει. Το νέο πρόγραμμα του κόμματος δεν περιλαμβάνει αντίστοιχη ανάλυση, καθώς δίνει βάρος στην περιγραφή της κοινωνίας για την οποία καλούνται να παλέψουν οι κομμουνιστές που οργανώνονται στο κόμμα.

Πώς θα φτάσουμε ως εκεί όμως; Οι επεξεργασίες του κόμματος συνδέουν την επαναστατική κατάσταση αφενός με τον αντικειμενικό παράγοντα –τον οποίο καλείται να αξιοποιήσει, εφόσον είναι σε ετοιμότητα, ο υποκειμενικός- και αφετέρου με την όξυνση των αντιθέσεων του συστήματος και το ενδεχόμενο να οδηγήσουν σε κάποια πολεμική σύγκρουση.

Αν κάποιος διαφωνεί με τα παραπάνω, έρχεται πιθανότατα σε σύγκρουση όχι με «τον ηγετικό πυρήνα του κουκουέ», αλλά με την ιστορική πείρα όλων σχεδόν των επαναστατικών εγχειρημάτων και τα παραδείγματα που μας προσφέρουν για να μελετήσουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα. Αν πάλι κάποιος θεωρεί πως πρέπει να σκύψουμε επισταμένα πάνω σε αυτή την πείρα, εξειδικεύοντας τα σχετικά συμπεράσματα και τις επεξεργασίες μας, θα με βρει προσωπικά σύμφωνο.

Η όποια εξειδίκευση δεν μπορεί φυσικά να καταλήγει σε έτοιμες συνταγές για την κουζίνα του μέλλοντος κι εγκεφαλικά επεξεργασμένα σχέδια –που επικαλούνται την τακτική ευελιξία, χωρίς να έχουν καν τη λογική δοκιμής-απόρριψης μέσων και συνθημάτων. Το περιβόητο μεταβατικό πρόγραμμα παραμένει εδώ και μερικά χρόνια ίδιο κι απαράλλαχτο, όπως γεννήθηκε στο μυαλό των επινοητών του.

Αυτή η ανάλυση πρέπει κατά τη γνώμη μου να εξηγεί πώς θα δυναμώσει αποφασιστικά το εργατικό κίνημα, πώς θα ανέβει σημαντικά η ικανότητά του να διεκδικεί και να αποσπά επιμέρους κατακτήσεις που να ανεβάζουν την αυτοπεποίθησή του και το γενικό αγωνιστικό φρόνημα, πώς θα ανέβει το επίπεδο συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης. Στα πλαίσια αυτά, η πρόταση του κουκουέ, όπως την καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον, βάζει τα εξής σημαντικά ζητήματα: πολιτικοποίηση των αγώνων που αναπτύσσονται, μακριά από τη λογική της ανάθεσης και τις κυβερνητικές αυταπάτες που τάχα θα φέρουν άμεσες λύσεις (το μόνο άμεσο, αλλά και μακροχρόνιο θα είναι η απογοήτευση, απ’ όσους τρέφουν φρούδες ελπίδες). Κι είναι κομβικά ζητήματα, που –αν δεν τα βάζει μόνο αυτό, πάντως- το κόμμα τα θέτει με μεγαλύτερη συνέπεια από οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη.

Υστερόγραφα

-Τα παραπάνω λέγονται χωρίς καμία διάθεση-δόση αυταρέσκειας κι ευλογίας γενιών «μπαρμπαρόσα, νικήσαμε, ζήτω και γεια». Το ζήτημα της σύνδεσης του πολέμου με την επαναστατική κατάσταση είναι κομβικό και δεν έχει εξεταστεί όσο αναλυτικά χρειάζεται. Αλλά δεν είναι δυνατό να στριμωχτεί στα όρια ενός υστερόγραφου.

-Είναι άδικο ωστόσο να μην αναγνωρίσει κανείς τη θαυμαστή ευελιξία του εξωκοινοβουλευτικού χυλού εν όψει των εκλογών, και τις συγκυριακές συμμαχίες που κλείνουν μεδιαδικασίες φαστ-τρακ, χωρίς να περάσουν καν από κάποια συνδιάσκεψη ή κάποια αντίστοιχη διαδικασία. Αλλά και αυτό το θέμα έχει αρκετό ζουμί (και πλάκα), για να το εξαντλήσουμε σε ένα υστερόγραφο.

Την προσεχή Δευτέρα ο "γάμος" ΣΥΡΙΖΑ- ΔΗΜΑΡ

 Την προσεχή Δευτέρα ο "γάμος" ΣΥΡΙΖΑ- ΔΗΜΑΡ

Δεν έχει συζητηθεί ακόμη το επίμαχο ζήτημα της ένταξης βουλευτών της ΔΗΜΑΡ στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με συνομιλία που είχε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ,Φώτης Κουβέλης, με δημοσιογράφους.

Ο κ. Κουβέλης επιβεβαίωσε τις συζητήσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και ανέφερε ότι «ανταποκρίθηκε σε τηλεφώνημα που δέχθηκε από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα» και πρόσθεσε:

«Εμείς ζητήσαμε προγραμματική συμφωνία και διαρκές συνέδριο, όπου θα συζητηθούν όλα τα θέματα προοδευτικής διακυβέρνησης».

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η πρόταση του "γάμου" του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ αναμένεται να ανακοινωθεί την προσεχή Δευτέρα, μετά την τρίτη ψηφοφορία, και με δεδομένο ότι δεν θα εκλεγεί ο Στ. Δήμας, άρα η χώρα θα οδεύει σε πρόωρες εκλογές.

Η πρόταση Κουβέλη και οι τριγμοί στη ΔΗΜΑΡ

Υπενθυμίζεται ότι τη Δευτέρα ο κ. Κουβέλης επί της ουσίας προανήγγειλε το "γάμο" της ΔΗΜΑΡ με τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς στη συνεδρίαση των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος εισηγήθηκε τη συμπόρευση με το κόμμα του Αλ. Τσίπρα.

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ γνωστοποίησε ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ στη σύσκεψη, που κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, καταγράφηκαν έντονες διαφωνίες στην εισήγηση Κουβέλη, ενώ απουσίαζε από τη συνεδρίαση ο βουλευτής Θ. Ψύρρας, ο οποίος έχει διαφωνήσει με τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η συμφωνία περιλαμβάνει την εκλογική κάθοδο της ΔΗΜΑΡ υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου στην ονομασία των ψηφοδελτίων θα προστεθεί ένας προσδιορισμός που θα αφορά στην εκλογική συμμαχία.

Η ΔΗΜΑΡ θα λειτουργεί ως κόμμα -με πολιτική αυτονομία-, ωστόσο θα υποδείξει υποψηφίους που θα κατέλθουν με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να μπορεί το μεγαλύτερο κόμμα να θέσει βέτο.

Έντονες ήταν οι αντιδράσεις στην πρόταση. Ο Γ. Πανούσης δήλωσε ότι η ΔΗΜΑΡ πρέπει να κατέλθει αυτόνομα στις εκλογές και πως μία τέτοια συμφωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ ακυρώνει το κόμμα.

Μία ημέρα μετά ανεξαρτητοποιήθηκε η Νίκη Φούντα.

Πηγή: Nooz

Η Δημοκρατια του ΝΑΤΟ,ΕΕ και ΟΥΚΤΑΝΙΑΣ

 Ο Νόμος περί απαγόρευσης της κομμουνιστικής ιδεολογίας: Ανακοίνωση του ΚΚ Ουκρανίας, 23/12/2014

Πηγή: Solidnet
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Οι νομοθέτες των εθνικιστικών-ολιγαρχικών φατριών υπέβαλαν στο κοινοβούλιο το προσχέδιο νόμου για την απαγόρευση της προώθησης της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην Ουκρανία. Σύμφωνα με το ΚΚ Ουκρανίας, ο νόμος δεν παραβιάζει μόνο τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, αλλά έχει απροκάλυπτα φασιστικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, τα κόμματα και οι ομάδες που εκπροσωπούνται στο ουκρανικό κοινοβούλιο χρησιμοποιούν ανοιχτά τα ναζιστικά σύμβολα, προπαγανδίζουν ελεύθερα την ιδεολογία του φασισμού και του Ναζισμού. Το ΚΚ Ουκρανίας καλεί την προοδευτική διεθνή κοινότητα να καταβάλει κοινές προσπάθειες για την καταπολέμηση του φασισμού, ο οποίος χαίρει σεβασμού στην Ουκρανία και ο οποίος αποτελεί άμεση απειλή όχι μόνο για τους Ευρωπαίους, αλλά για όλη την ανθρωπότητα. Επισυνάπτεται το κείμενο του νόμου.

ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Περί της απαγόρευσης της προπαγάνδισης της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην Ουκρανία

Ο παρών νόμος στοχεύει στην απαγόρευση της προπαγάνδισης της κομμουνιστικής ιδεολογίας, η οποία στην Ουκρανία αποτελεί άμεση συνέπεια της διάπραξης εγκλημάτων ενάντια στην ειρήνη και την ασφάλεια της ανθρωπότητας και την γενοκτονία· να αποτρέψει την επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων στο μέλλον και να εξαλείψει την απειλή προς την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική ασφάλεια της Ουκρανίας, για την ιστορική δικαιοσύνη. 

Άρθρο 1. Ορισμοί

Η κομμουνιστική ιδεολογία: είναι ένα σύστημα εννοιών, ιδεών και απόψεων που βασίζονται στη θεωρία της ταξικής πάλης· της δικτατορία μιας κοινωνικής τάξης πάνω στις άλλες· την δηιουργία ενός ολοκληρωτικού κράτους· την παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών· την άρνηση του δικαιώματος των λαών και των εθνών στην αυτοδιάθεση· τη μη αναγνώριση του δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής· την εδραίωση ενός μονοκομματικού συστήματος· την βίαιη ανατροπή του κρατικού συστήματος.

Προαγωγή της κομμουνιστικής ιδεολογίας: η διασπορά των κομμουνιστικών ιδεών μέσω των ΜΜΕ εκτός αν γίνεται σε μουσεία, σε έργα τέχνης, για σκοπούς έρευνας και/ή ως περιγραφή ιστορικών γεγονότων· τα δημόσια καλέσματα για εδραίωση κομμουνιστικού καθεστώτος στην Ουκρανία· η παραγωγή και/ή η διανομή και η δημοσιότητα προϊόντων που περιέχουν κομμουνιστικά σύμβολα.

Κομμουνιστικά σύμβολα: εθνικές σημαίες και θυρεοί της ΕΣΣΔ, σημαίες ή άλλα σύμβολα που απεικονίζουν τον συνδυασμό σφυριού και δρεπανιού ή προσωπικοτήτων κομμουνιστικών καθεστώτων, ή γεγονότων που σχετίζονται με αντι-ουκρανικές κομμουνιστικές δραστηριότητες (εκτός των μνημείων τα οποία συνδέονται από την απελευθέρωση της Ουκρανίας από τους Ναζί εισβολείς ή την ανάπτυξη της ουκρανικής επιστήμης και πολιτισμού)· τα ονόματα δρόμων, πλατειών, επιχειρήσεων, ινστιτούτων και οργανώσεων που χρησιμοποιούν ονόματα ηγετών του κομμουνιστικού καθεστώτος, τα ονόματα της ΕΣΣΔ, των Σοβιετικών δημοκρατιών τςη ΕΣΣΔ, τα ονόματα που συνδέονται με συνέδρια του ΚΚ, κλπ (εκτός των ονομάτων που συνδέονται με την απελευθέρωση της Ουκρανίας από τους Ναζιστές εισβολείς ή την ανάπτυξη της Ουκρανικής επιστήμης και πολιτισμού).

Άρθρο 2. Απαγόρευση της προπαγάνδισης της κομμουνιστικής ιδεολογίας

1. Απαγορεύεται η προώθηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην Ουκρανία

2. Οντότητες που προάγουν την κομμουνιστική ιδεολογία, πολιτικά κόμματα, άλλες ενώσεις πολιτών, έντυπα Μέσα που χρησιμοποιούν τις λέξεις "κομμουνισμός", "μαρξισμός", "λενινισμός", "σταλινισμός" αποτελούν βάση για μη εγγραφή και/ή τερματισμό της νομικής οντότητας του πολιτικού κόμματος ή άλλης οργάνωσης· τη μη εγγραφή και τον τερματισμό των έντυπων Μέσων.

3. Στην περίπτωση μη οντοτήτων, πολιτικών κομμάτων και άλλων δημόσιων οργανώσεων, όλες υπόκεινται σε τερματισμό δικαστικά.

4. Στην περίπτωση μη έντυπων Μέσων, η παραγωγή τους τερματίζεται δικαστικά. 

Άρθρο 3. Απαγόρευση κομμουνιστικών συμβόλων

1. Απαγορεύεται η παραγωγή και/ή διανομή και η δημοσιοποίηση κομμουνιστικών συμβόλων, περιλαμβανομένων των αναμνηστικών, σε όλη την ουκρανική επικράτεια. 

2. Τα κομμουνιστικά σύμβολα μπορούν να χρησιμοποιούνται μόνο στα μουσεία, τα έργα τέχνης, για σκοπούς έρευνας και/ή για περιγραφές ιστορικών γεγονότων.

Άρθρο 4. Ευθύνη για την παραβίαση της νομοθεσίας περί απαγόρευσης της κομμουνιστικής ιδεολογίας 

1. Τα άτομα που κρίνονται ένοχα για την παραβίαση αυτού του νόμου φέρουν ποινική ευθύνη υπό την εφαρμόσιμη νομοθεσία. 

[...]

1. Η παραγωγή και/ή η διανομή και δημοσιοποίηση κομμουνιστικών συμβόλων, περιλαμβανομένων των αναμνηστικών, και η προαγωγή της κομμουνιστικής ιδεολογίας τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι πέντε έτη, ή με φυλάκιση για το ίδιο διάστημα και δήμευση περιουσίας.

2. Οι πράξεις που περιγράφονται στην παράγραφο ένα αυτού του άρθρου, όταν αφορούν άτομο που εκπροσωπεί την κυβέρνηση ή μια οργανωμένη ομάδα, ή χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ, ή είναι κατ' επανάληψη, τιμωρούνται με φυλάκιση από πέντε ως δέκα έτη, είτε μαζί με δήμευση περιουσίας είτε άνευ αυτής.

[...]

Σύγχρονες μέθοδοι χειραγώγησης μέσω διαχείρισης εργατικού δυναμικού

Σύγχρονες μέθοδοι χειραγώγησης μέσω διαχείρισης εργατικού δυναμικού

Οι επιχειρηματικοί όμιλοι προχωρούν «στη δημιουργία τμημάτων διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού στις επιχειρήσεις». Παλιά τα έλεγαν «Γραφεία Προσωπικού». Δεν πρόκειται απλά και μόνο για εκσυγχρονισμό της ορολογίας, αλλά για ουσιαστικές αλλαγές στο περιεχόμενό τους. Αναπτύσσονται και στην Ελλάδα, με το Ελληνικό Ινστιτούτο Μάνατζμεντ Ανθρώπινου Δυναμικού (ΕΙΜΑΔ) της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ) να παίζει σημαντικό και καινοτόμο ρόλο ως προς αυτό. Αυτά αναφέρονται σε ρεπορτάζ που είδαν το φως της δημοσιότητας στα αστικά ΜΜΕ, όπως π.χ. στην ιστοσελίδα «euro2day.gr», 21/11/2014, στο «Βήμα» 1/12/2014, ή στην «Καθημερινή», 7/12/2014.
Πρόσφατα, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του ΕΙΜΑΔ πραγματοποιήθηκε και το 5ο Ετήσιο Συνέδριό του, με θέμα το διάλογο για την επανεκκίνηση των διευθύνσεων ανθρώπινου δυναμικού (HR) που δραστηριοποιούνται στις επιχειρήσεις.
Οσοι από τους συμμετέχοντες μίλησαν, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, εστίασαν στο περιεχόμενο διαχείρισης του εργατικού δυναμικού σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της δουλειάς των εργαζομένων, ώστε να γίνεται η επιχείρηση ολοένα και πιο ανταγωνιστική και κερδοφόρα. Μάλιστα, εστίασαν στην αναγκαιότητα να διαχειριστούν «το ανθρώπινο μωσαϊκό των εργαζομένων στις επιχειρήσεις» για το μέγιστο όφελος των επιχειρήσεων.
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που ανέφερε ο Ηλίας Βουδούρης, Αρχιμουσικός, Διευθυντής Ορχήστρας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που συμμετείχε και μίλησε. Οι «επιχειρήσεις είπε θα έπρεπε να λειτουργούν όπως μία συμφωνική ορχήστρα, που είναι ο αρμονικός συνδυασμός πολλών διαφορετικών οργάνων. Για το πρόγραμμα μιας Λυρικής Σκηνής χρειάζεται επιπλέον η συνεργασία και η συμμετοχή στο τελικό αποτέλεσμα, που είναι η εκτέλεση ενός έργου πολλών ακόμη διαφορετικών ανθρώπων - τραγουδιστές, χορωδοί, σκηνογράφοι κ.ά. Για το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει καμία απολύτως σημασία το φύλο, το χρώμα, η εθνικότητα, η θρησκεία ή άλλο χαρακτηριστικό, γιατί μεταξύ όλων υπάρχει μία κοινή γλώσσα, η μουσική».

***

Υπάρχει μία έκφραση στους έχοντες επωμιστεί το καθήκον να διαχειρίζονται το εργατικό δυναμικό ενός επιχειρηματικού ομίλου, η «οργανωσιακή κουλτούρα». Ως οργανωσιακή κουλτούρα θεωρείται η συλλογική συμπεριφορά των ανθρώπων που αποτελούν μέρος μιας οργάνωσης, και αποτελείται από τις αξίες της οργάνωσης, τα οράματα, τους κανόνες, τη γλώσσα εργασίας, τα συστήματα και τα σύμβολα αυτής, ενώ περιλαμβάνει και τις ευρύτερες πεποιθήσεις και συνήθειες.
Σύμφωνα με μελέτη του «ΤΕΙ Ηρακλείου Κρήτης, Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας,Τμήμα Διοίκηση Επιχειρήσεων» για την οργανωσιακή κουλτούρα στις επιχειρήσεις, «η επιχειρησιακή κουλτούρα διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις επιχειρήσεις επηρεάζοντας τους εργαζομένους και τις οργανωσιακές λειτουργίες. Η θετική κουλτούρα μπορεί να αποτελέσει ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των επιχειρήσεων με τις οποίες ανταγωνίζεται. Κάθε επιχείρηση διέπεται από τη δική της εταιρική κουλτούρα η οποία αναφέρεται σε ένα κοινό σύστημα αξιών, πεποιθήσεων και κανόνων συμπεριφοράς μεταξύ των εργαζομένων της. Τα άτομα μιας επιχείρησης διαφέρουν ως προς τους στόχους, τα κίνητρα, τις δράσεις και τις αντιδράσεις τους στο εργασιακό περιβάλλον και αυτές οι διαφορές τους προκύπτουν λόγω είτε δημογραφικών χαρακτηριστικών (ηλικία, φύλο, φυλή), είτε επάρκειας (ικανότητες, δεξιότητες ), είτε ψυχολογικών παραγόντων (στάσεις, αξίες, προσωπικότητα). Η εταιρική κουλτούρα αφορά σε μία αίσθηση συλλογικής ταυτότητας της επιχείρησης, που δημιουργείται με την ύπαρξη ενός συστήματος κοινών αξιών και πεποιθήσεων. Μια ισχυρή κουλτούρα προϋποθέτει μεγαλύτερη συνεισφορά εκ μέρους των εργαζομένων».

***

Επομένως, στο επίκεντρο του συνεδρίου στο οποίο αναφέρονται τα αστικά ΜΜΕ, βρέθηκε η ανάπτυξη της δράσης των «τμημάτων διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού στις επιχειρήσεις», έτσι ώστε να δημιουργούν στους εργαζόμενους ψυχολογία και συνείδηση ταύτισής τους με την επιχείρηση και τα αποτελέσματά της.
«Κάθε μας προσπάθεια, πρόταση και ενέργεια επικεντρώνεται στο στόχο μας, ατενίζοντας πάντοτε το όραμά μας και έχοντας σαν εφαλτήριο τις αρχές και τις αξίες μας. Πιστεύουμε ακράδαντα: (α) στο συγκριτικό πλεονέκτημα που δημιουργεί ο άνθρωπος, (β) στη λύση που είναι ο άνθρωπος και (γ) στην αξία που προσθέτει ο άνθρωπος», πρόσθεσε η κυρία Γεωργιάδου, πρόεδρος της ΔΕ του ΕΙΜΑΔ. «Αυτό που θέλουμε να διαπιστώσουμε σε μεγαλύτερο βάθος είναι το πεδίο των δυνατοτήτων του HR και το εύρος της επίδρασης που μπορεί να έχει στον τρόπο με τον οποίο διοικούνται σήμερα οι άνθρωποι, αλλά και στην ανταγωνιστικότητα των ίδιων των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα», είπε η ίδια.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για σύγχρονα επεξεργασμένες πλευρές της ιδεολογικής παρέμβασης των ιδιοκτητών των επιχειρηματικών ομίλων στους εργαζόμενους, μέσω των «τμημάτων διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού», αλλά μέσω αυτής της διαδικασίας επιδίωξη έντασης της εκμετάλλευσης και βεβαίως αντιμετώπισης των αρνητικών επιπτώσεων απ' αυτήν στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα σε εργαζόμενους σύγχρονων κλάδων. Στο συγκεκριμένο συνέδριο, «δόθηκε η ευκαιρία στους συμμετέχοντες να ακούσουν νέες τάσεις και πρακτικές εφαρμογές της τεχνολογίας, εργαλεία και μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μπορεί να αξιοποιήσει το σύγχρονο HR, λαμβάνοντας υπόψη του και προλαμβάνοντας τους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους που ενδέχεται να αναπτυχθούν από το digital depression (ηλεκτρονική κατάθλιψη)», σύμφωνα με το «euro2day.gr».

***

Η «διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού», ως ειδικός τομέας στις επιχειρήσεις, φροντίζει όχι μόνο για πιο στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων, αλλά και για την ολοκληρωτική υποταγή τους στους καπιταλιστές, καλλιεργώντας, ταυτόχρονα, ψευδαισθήσεις ότι η με τέτοια μέθοδο εργασία τους είναι σε όφελός τους, ότι η απόδοση της επιχείρησης είναι σε όφελός τους.
Με δεδομένες τις συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, άρα τεράστιας ανεργίας, φροντίζουν να ασκούν στους εργαζόμενους μια «αθόρυβη πίεση» επιστημονικά μελετημένη για την πλήρη υποταγή τους στους σκοπούς της επιχείρησης, που τους βαφτίζουν «αξίες». Τέτοιο ρόλο παίζουν τα «τμήματα διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού» (HR). Συμβάλλουν μ' αυτόν τον τρόπο στην αύξηση της κερδοφορίας, αλλά η χειρότερη επίδρασή τους είναι η ιδελογική - ψυχολογική ότι οι επιχειρήσεις «αγαπούν και φροντίζουν τους εργαζόμενους, θεωρώντας τους το καλύτερο "κεφάλαιο"», ζήτημα που εμποδίζει τα μέγιστα τη συνειδητοποίηση της εκμετάλλευσης, της «νόμιμης» κλοπής από τους καπιταλιστές του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι. Αποτελεί, λοιπόν, ένα ακόμα εμπόδιο στη χειραφέτηση από την αστική πολιτική, την οργάνωση στα συνδικάτα και τη συμμετοχή στους διεκδικητικούς αγώνες, στη μη συνειδητοποίηση των αιτιών άλλων εργατικών, λαϊκών προβλημάτων, στη διάσπαση των εργαζομένων, αφού οι εργαζόμενοι κάθε επιχείρησης λειτουργούν απομονωμένα ακόμη και από τους εργαζόμενους του ίδιου του κλάδου τους. Πολύ περισσότερο, σηκώνει τείχη στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας της αντικαπιταλιστικής πάλης.

Χάλασαν τη φιέστα Μπουτάρη - «Coca Cola»

Χάλασαν τη φιέστα Μπουτάρη - «Coca Cola»

Οι απεργοί της «Coca - Cola» χάλασαν τη φιέστα του δημάρχου Θεσσαλονίκης, που ήθελε να φωταγωγήσει τα χριστουγεννιάτικα δένδρα μπροστά στο Δημαρχείο και το Λευκό Πύργο με χορηγό την πολυεθνική. Η διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης, για άλλη μια χρονιά, με αφορμή τα Χριστούγεννα, έφερε στο προσκήνιο τους επιχειρηματίες - χορηγούς και τους ενέπλεξε μέχρι και στον εορταστικό διάκοσμο της πόλης.
Στο πλαίσιο αυτό, η «Coca Cola» προσέφερε δέντρα κατασκευασμένα από λαμπιόνια, τα οποία τοποθετήθηκαν στο Λευκό Πύργο και στο Δημαρχείο. Το απόγευμα της Δευτέρας, ο δήμαρχος Γ. Μπουτάρης θα έκανε την επίσημη φωταγώγησή τους. Από νωρίς οι απεργοί, που συνεχίζουν για 15 και πλέον μήνες την απεργία, απαιτώντας την παραγωγική επαναλειτουργία του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης και την ανάκληση των απολύσεων, με πλακάτ και συνθήματα κατήγγειλαν την πρόκληση της διοίκησης του δήμου. Ο δήμαρχος, τελικά, δεν εμφανίσθηκε και η φιέστα χάλασε.
Στο πλευρό των απεργών της «Coca - Cola» βρέθηκαν η ΠΟΕΕΠ, σωματεία του κλάδου και ταξικά συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Ως ένδειξη αλληλεγγύης, ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στη «Μαλαματίνα» παρέδωσε στους απεργούς εκ μέρους των συναδέλφων του τις δωροεπιταγές που τους δόθηκαν από την επιχείρηση.
Στη διαμαρτυρία παραβρέθηκε ο δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», Γιάννης Δελής. Εξέφρασε την αλληλεγγύη του στους απεργούς και κατήγγειλε την πρακτική της διοίκησης του δήμου που παίρνει σταθερά θέση υπέρ της πολυεθνικής και αρνείται να βγάλει έστω και ένα ψήφισμα συμπαράστασης στον αγώνα των απεργών.

Γενικευμένο το φαινόμενο της απληρωσιάς

Γενικευμένο το φαινόμενο της απληρωσιάς

Πολλοί είναι οι εργαζόμενοι που θα κάνουν γιορτές με άδειες τσέπες

Με άδειες τις τσέπες θα κάνουν γιορτές οι εργαζόμενοι στις Μονάδες και τα Ιδρύματα της Ειδικής Αγωγής, καθώς δεν έγινε δυνατή η εκταμίευση της δεύτερης επιχορήγησης, με ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά και της Περιφέρειας Αττικής.
Οι εργαζόμενοι στα ΝΠΙΔ Ειδικής Αγωγής - υπάρχουν περίπου 50 στην Αττική - είναι απλήρωτοι από 5-10 μήνες και γι' αυτό το λόγο ο Σύλλογός τους (ΣΕΜΙΣΕΑ) έκανε παρέμβαση στο υπουργείο Εργασίας. Οι απαντήσεις που πήραν ότι το θέμα θα λυθεί με νομοθετική ρύθμιση, δεν έπεισαν τους εργαζόμενους ότι θα έχουν χρήματα στις γιορτές.
Στη συνάντηση τέθηκε επίσης η κατάσταση που επικρατεί στο ίδρυμα «Η Παμμακάριστος». Ο Σύλλογος των Εργαζομένων στο Ιδρυμα καταγγέλλει: «Είναι γνωστή η πρόθεση της διοίκησης για μείωση προσωπικού καθώς και η αντίδραση των εργαζομένων σε αυτή. Οι ανάγκες του ιδρύματος επιβάλλουν επιπλέον προσωπικό και η οποιαδήποτε σκέψη για μείωση αυτού είναι τουλάχιστον επικίνδυνη και εγκληματική. Δεν θα επιτρέψουμε να χειροτερεύσει και άλλο η ζωή των ΑμεΑ, των οικογενειών τους και των εργαζομένων.
Να τονιστεί ότι μετά από εισηγήσεις των επιστημονικών υπευθύνων για την ανάγκη παραμονής, την προσφορά και την άψογη στάση των εργαζομένων, η διοίκηση συνεχίζει να αναφέρεται, φανερά πλέον, για απομάκρυνση αυτών λόγω της συνδικαλιστικής δράση τους».
Απλήρωτες από τον περασμένο Ιούλη θα περάσουν τα Χριστούγεννα και οι καθαρίστριες στο νοσοκομείο Ρεθύμνου. Το γεγονός αυτό και συνολικά το απαράδεκτο καθεστώς που βιώνουν οι εργαζόμενες στην εργολαβική εταιρεία καθαριότητας, καταγγέλλει ο Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Ρεθύμνου. Διεκδικεί την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων και του δώρου, καθώς και την τήρηση των εργασιακών δικαιωμάτων σε όλα τα εργολαβικά συνεργεία, με ευθύνη της διοίκησης του Νοσοκομείου.
Η σύμβαση της εταιρείας με το Νοσοκομείο έληξε. Το πιθανότερο είναι πως οι περισσότερες θα απολυθούν, αλλά η εταιρεία για να αποφύγει τις αποζημιώσεις τις κρατά κυριολεκτικά ομήρους. Δεν τις απολύει για να αποφύγει προφανώς τις αποζημιώσεις απόλυσης ενδεχομένως και τα δεδουλευμένα αλλά και δεν τους δίνει δουλειά. Με υποχρεωτικές άδειες, αλλαγές στο συμφωνημένο εργασιακό καθεστώς κ.λπ. προσπαθεί να τις εξαναγκάσει σε παραίτηση. Ετσι οι εργαζόμενες ούτε στο ταμείο ανεργίας μπορούν να μπουν.
Ο Σύλλογος ξεκαθαρίζει πως το καθεστώς των εργολαβιών πρέπει να σταματήσει, σε αντιπαράθεση με τις πολιτικές και τις κατευθύνσεις ΕΕ και κυβερνήσεων, και όλοι οι εργαζόμενοι να προσληφθούν από το Νοσοκομείο, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.