Ενα σύνθετο και επικίνδυνο κουβάρι ανταγωνισμών

Ενα σύνθετο και επικίνδυνο κουβάρι ανταγωνισμών

Ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα και η Γερμανίδα Καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ στη Σύνοδο των G7, που έγινε στη Γερμανία τον περασμένο Ιούνη

Ο πρώην αναπληρωτής διευθυντής του τμήματος έρευνας και του ευρωπαϊκού τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και επισκέπτης καθηγητής διεθνούς οικονομικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, Ασόκα Μόντι, αναφέρει σε άρθρο του στο «Bloomberg»: «Ο τελευταίος γύρος των αντιπαραθέσεων μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων πιστωτών της έχει αποδείξει (...) θα ήταν καλύτερα για όλους τους εμπλεκόμενους ωστόσο, εάν η Γερμανία και όχι η Ελλάδα ήταν η πρώτη που θα έφευγε (...)
Ο μεγαλύτερος πιστωτής, η Γερμανία, έχει προσφέρει μια υπηρεσία στην Ευρώπη: προτείνοντας στην Ελλάδα να βγει από το ευρώ, έχει σπάσει ένα πολιτικό ταμπού. Για δεκαετίες, οι πολιτικοί έχουν παρουσιάσει το ενιαίο νόμισμα ως ένα σύμβολο ευρωπαϊκής ενότητας, παρά τα ατελή οικονομικά που επισημάνθηκαν ήδη από το 1971 από τον Καθηγητή του Cambridge, Nicholas Kaldor (...)
Εάν, ωστόσο, έφευγε η Γερμανία από την ευρωζώνη - όπως έχουν προτείνει άνθρωποι με επιρροή, ανάμεσά τους ο Κένεθ Γκρίφιν, ιδρυτής της Citadel, ο Ανίλ Κασιάπ, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ο επενδυτής Τζορτζ Σόρος - στην πραγματικότητα δεν θα υπήρχαν χαμένοι.
Μια επιστροφή της Γερμανίας στο μάρκο θα οδηγούσε σε άμεση πτώση του ευρώ, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα χωρών της ευρωπεριφέρειας» (το άρθρο δημοσιεύτηκε στο capital.gr και στο ηλεκτρονικό Βήμα, στις 17/7/2015).
Τέτοια άρθρα φαίνεται ότι πύκνωσαν με αφορμή τη συνειδητή διαρροή της πρότασης Σόιμπλε για GREXIT.
Βεβαίως, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι τέτοια άρθρα γράφονται σε αμερικάνικα οικονομικά περιοδικά, όπως το «Bloomberg», από αρθρογράφους που έχουν θητεύσει σε οργανισμούς που διάκεινται προς τις ΗΠΑ. Πρώην διευθυντής του τμήματος έρευνας και του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ είναι ο αρθρογράφος, αλλά και επισκέπτης καθηγητής διεθνούς οικονομικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον των ΗΠΑ, όπως και άλλοι αναφερόμενοι καθηγητές, αλλά και ο επιχειρηματίας Σόρος.

Οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ στην Ευρωζώνη

Υπάρχει βεβαίως ένα ερώτημα: Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, αξιοποιώντας και τις εκθέσεις του ΔΝΤ για το χρέος της Ελλάδας έκανε αλλεπάλληλες παρεμβάσεις ώστε, αφενός να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη, αφετέρου να αναδιαρθρωθεί το χρέος της. Ολες οι παρεμβάσεις της στόχευσαν να παραμείνει ενιαία η Ευρωζώνη. Μάλιστα οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ στήριξαν τη Γαλλία να σηκώσει, όπως αναφέρθηκε σε πολλά άρθρα αστικών εφημερίδων σε Γαλλία, ΗΠΑ, ακόμη και Γερμανία, στην αντιπαράθεση του Ολάντ με τη Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης στις 11-12/7/2015 που αποφασίστηκε η συμφωνία με την Ελλάδα και η παραμονή της στην Ευρωζώνη.
Στη συνέχεια, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου ήρθε στην Ευρώπη, για τον ίδιο σκοπό, την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας, ώστε να αποφευχθεί και στο μέλλον η δημιουργία προϋποθέσεων για GREXIT. Σύμφωνα με την «Καθημερινή» 16/7/2015, «το ρόλο του διαμεσολαβητή φαίνεται να αναλαμβάνουν οι ΗΠΑ. Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, κ. Τζακ Λιου, είχε χθες συνάντηση με τον επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), κ. Μάριο Ντράγκι, ενώ σήμερα θα συναντηθεί με τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, κ. Β. Σόιμπλε, και τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών, κ. Μ. Σαπέν. Οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι επιθυμούν την Ελλάδα εντός Ευρωζώνης, και, όπως φαίνεται, ο κ. Λιου ανέλαβε πρωτοβουλία γεφύρωσης των διαφορών που υπάρχουν μεταξύ Ευρωζώνης και ΔΝΤ, ενόψει του ενδεχόμενου κινδύνου εμπλοκής για το θέμα του χρέους μέσα στον επόμενο μήνα». Η ίδια εφημερίδα στις 17/7/2015, έγραφε: «Οπως εκτιμά ο ερευνητής του Council on Foreign Relations, Ρόμπερτ Καν, ο Αμερικανός υπουργός πιέζει τους Ευρωπαίους να ορίσουν τους κανόνες διαχείρισης του χρέους για την Ελλάδα και τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης». Επομένως όχι μόνο οι ΗΠΑ εμφανίζονται να θέλουν ενιαία την Ευρωζώνη, αλλά να φροντίζουν ώστε και τα άλλα υπερχρεωμένα κράτη, δηλαδή η Γαλλία και η Ιταλία, να μη ζοριστούν στην αντιμετώπισή τους, με δεδομένα τα αυστηρά κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η σχέση με την «εμβάθυνση»

Στις 17/7/2015, στην ιστοσελίδα capital.gr, εμφανίστηκε ρεπορτάζ το οποίο αναφερόταν στην «"εμβάθυνση" στην Eυρωζώνη» και έγραφε:
«Πίσω από το θολό τοπίο απομάκρυνσης της απειλής του Grexit επισπεύδονται διαδικασίες παρεμβάσεων "εμβάθυνσης» της οικονομικής ενοποίησης στην Ευρωζώνη.
Οι "αλλαγές" σύμφωνα με τις πληροφορίες του Capital.gr δεν θα χρειασθούν καμία παρέμβαση στα όρια της Ευρωπαϊκής Συνθήκης και στο διά ταύτα θα καταλήγουν σε μεταβολές που θα διευκολύνουν την δημοσιονομική ενοποίηση και θα χαλαρώνουν "νόμιμα" τις πιέσεις που έχουν αρχίσει να καταγράφονται στις δύο μεγάλες οικονομίες της Ευρωζώνης, την Γαλλία και την Ιταλία.
Οι βασικοί κερδισμένοι της υπόθεσης αυτής θα είναι οι δύο μεγαλύτερες, μετά την Γερμανία, οικονομίες της Ευρωζώνης η Γαλλία και η Ιταλία.
Διπλωματικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες υποστηρίζουν ότι η κίνηση αυτή είναι αποτέλεσμα της ζύμωσης που έχει τροφοδοτηθεί από την ελληνική κρίση και η πίεση που δέχθηκε ο γαλλογερμανικός άξονας στην περίπτωση της απειλής του Grexit. Σημαντικό είναι ότι η επίσκεψη του κ. Τζακ Λιου στο Βερολίνο και το Παρίσι έχει συμβάλει σ' αυτό καθώς η αμερικανική πλευρά θεωρεί ότι η διαχείριση της κρίσης με αφορμή της Ελλάδα από τις ευρω-ηγεσίες και ειδικά την γερμανική διατηρεί συνεχώς τον κίνδυνο του ατυχήματος στην Ευρωζώνη ζωντανό με απρόβλεπτες για όλους συνέπειες.
Λέγεται μάλιστα ότι ο αμερικανικός παράγοντας συνέβαλε καθοριστικά στην επίδειξη ...αυτοπεποίθησης του κ. Ολάντ και στη σύμπλευσή του με τον κ. Ρέντσι στις κρίσιμες ημέρες και ώρες του προηγούμενου Σαββατοκύριακου...».
Δε φαίνεται να απέχει και πολύ από την πραγματικότητα που διαμορφώνεται και τις αντιθέσεις Γαλλίας - Γερμανίας, (υπάρχει σύμπλευση Γαλλίας ΗΠΑ σ' αυτήν την κόντρα. Μένει βεβαίως να δούμε αν αυτό εκφραστεί και στην υπόθεση της «εμβάθυνσης» της οικονομικής διακυβέρνησης.
Από τα παραπάνω γίνεται σαφές, για μια ακόμη φορά, ότι οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν στην Ευρωζώνη κόντρα στη Γερμανία και υπέρ των Γαλλίας, Ιταλίας, Ελλάδας. Αλλά θα το ξαναπούμε, με επιμονή στην ενιαία Ευρωζώνη.

Οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί σε ΗΠΑ...

Γιατί όμως; Εμφανίζονται άρθρα από πανεπιστημιακούς κύκλους των ΗΠΑ, αλλά και επιχειρηματίες όπως ο Τζ. Σόρος που προβάλλουν την άποψη ότι θα ήταν καλύτερα εάν η Γερμανία έφευγε από την Ευρωζώνη; Γιατί το κεφάλαιο στις ΗΠΑ όπως και σε κάθε καπιταλιστικό κράτος δεν είναι ενιαίο, αποτελείται από διαφορετικά τμήματα και έχει και ιδιαίτερα, πέρα από τα γενικά του, συμφέροντα. Υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου στις ΗΠΑ που θα ήθελαν να έφευγε η Γερμανία από την Ευρωζώνη και οι δορυφόροι της γιατί «το ευρώ θα σημείωνε περαιτέρω πτώση». Αρα μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα.
Για το ίδιο ζήτημα, στην εφημερίδα «Το Ποντίκι», 16/7/2015, αναφέρεται σε ρεπορτάζ του αμερικάνικου περιοδικού Foreign Policy, το οποίο έγραφε: «Ηρθε η ώρα να διωχθεί η Γερμανία από την Ευρωζώνη». Επίσης, αναφέρεται σε μελέτη - εκτίμηση του Στράτφορ για το μέλλον της Ευρώπης, που κάνει λόγο για δημιουργία οικονομικών και πολιτικών ζωνών, τεσσάρων μάλιστα, μέσα στην ΕΕ με χαλαρούς μεταξύ τους δεσμούς. Ετσι θα υπονομευτεί η ηγεμονία της Γερμανίας. Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον μιας διακρατικής καπιταλιστικής Ενωσης με τεράστιες ανισομετρίες και ανταγωνισμούς, που οξύνθηκαν με την καπιταλιστική οικονομική κρίση και βεβαίως διαπλέκονται με τους διεθνείς ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, π.χ. ΗΠΑ - Γερμανία.
Αλλά όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι το κεφάλαιο σε κάθε καπιταλιστικό κράτος δεν είναι ενιαίο, έχει εσωτερικές διαφορές και συγκρούσεις. Για παράδειγμα, ο Τζ. Σόρος, επειδή αναφέρεται στο άρθρο να εκφράζει την άποψη να φύγει η Γερμανία από την Ευρωζώνη, ή ότι η Ευρωζώνη λόγω διαφορετικών καπιταλιστικών οικονομιών δεν μπορεί να σταθεί, και επειδή είναι ένας μεγάλος επιχειρηματίας με χρηματικό κεφάλαιο που το μεταφέρει από κράτος σε κράτος ή και σε ήπειρο ακόμη, επενδύοντας εκεί που θα έχει μεγαλύτερο κέρδος, απέσυρε τα κεφάλαιά του από τους αμερικάνικους ενεργειακούς ομίλους για να επενδύσει στην Ευρώπη. Προφανώς ένα φτηνό ευρώ τον συμφέρει. Και μια χαλαρή επίσης Ενωση τον συμφέρει.

...και στη Γερμανία

Βεβαίως, και στη Γερμανία δεν είναι ενιαία η στάση του κεφαλαίου. Ο Σόιμπλε και σε ένα βαθμό η Μέρκελ, ήθελε GREXIT. Οι σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνήτες στο μεγάλο Συνασπισμό της Γερμανίας ήταν κάθετα αντίθετοι στο GREXIT. Να ένα σημάδι οξύτατων ενδοαστικών ανταγωνισμών και στη Γερμανία. Για παράδειγμα, το γερμανικό οικονομικό ινστιτούτο των Βιομηχάνων, IFO είναι υπέρ του GREXIT. Το ίδιο και ο Σύνδεσμος Γερμανών Βιομηχάνων.Αλλωστε ο πρόεδρός του Γρίλο το έχει εκφράσει κατ' επανάληψη, λέγοντας ότι τα χρήματα χρειάζονται για καπιταλιστικές επενδύσεις των γερμανικών επιχειρηματικών ομίλων και όχι για δάνεια στην Ελλάδα.
Ολ' αυτά βεβαίως συμβαίνουν όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ θέλει ενιαία την Ευρωζώνη και ενιαία ΕΕ, όχι μόνο για γεωστρατηγικούς λόγους, αλλά γιατί καίγεται για την υπογραφή της Συμφωνίας για τη «Διατλαντική Ενωση Εμπορίου και Επενδύσεων».
Την ίδια ώρα και η Αν. Μέρκελ φαίνεται να προσπαθεί για την υπογραφή αυτής της Συμφωνίας αν και υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις από τμήματα του κεφαλαίου στη Γερμανία.
Στις 30 Μάη 2015, σε άρθρο της ιστοσελίδας capital.gr, αναφέρονταν ότι «η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ αποδύθηκε σε μια προσπάθεια να αυξήσει την υποστήριξη εντός Γερμανίας για την Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP), λίγες ημέρες πριν φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής της G7.
Η Μέρκελ δεν επενδύει συχνά το πολιτικό της κεφάλαιο στην υποστήριξη της TTIP στο εσωτερικό της Γερμανίας, όμως η αντίθεση στη συμφωνία είναι ασυνήθιστα σθεναρή στη χώρα της.
"Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι ένας από τους σημαντικότερους εμπορικούς μας εταίρους", δήλωσε η καγκελάριος στη συνέντευξη. "Ειδικά για τη δική μας οικονομία, η οποία βασίζεται στις εξαγωγές, οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη αγορά εκτός της ΕΕ, πολύ μεγαλύτερη ακόμη και από την Κίνα".
Είναι επομένως "προς το συμφέρον μας, για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας μας και της ευημερίας μας, να ενθαρρύνουμε το εμπόριο με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και να μην το αφήσουμε σε ανταγωνιστές μας σε άλλες περιοχές" του κόσμου, συνέχισε η Αγκελα Μέρκελ, αναφερόμενη στην Ασία».
Η εικόνα από τη διαπλοκή των ενδοαστικών ανταγωνισμών στο εσωτερικό των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών με τους διεθνείς ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς κάνει ακόμη πιο σύνθετη την κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία, την εκδήλωση των αντιθέσεων και το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι συνέπειές τους, με δεδομένη και την κρίση. Γιατί υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις που μπορούν να ωθήσουν στην έκρηξη ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αλλωστε εστίες πολέμων υπάρχουν, μάλιστα μία στην Ευρώπη, η Ουκρανία και μία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η εργατική τάξη, οι λαοί δεν πρέπει να επιλέγουν τη μία ή την άλλη μερίδα του κεφαλαίου, το ένα ή το άλλο ισχυρό κράτος ως σύμμαχο αφού είναι αστικές συμμαχίες αυτές, αλλά χειραφετημένοι να δημιουργούν τη δική τους αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική συμμαχία και πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

«Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» οξύνει ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

«Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» οξύνει ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Ολο και περισσότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο σε έναν «πόλεμο» που προσδοκούν να διασφαλίσει τα επιχειρηματικά και γεωπολιτικά τους σχέδια

Στην Ντόχα (φωτ.) Λαβρόφ και Κέρι συμφώνησαν ότι διαφώνησαν ως προς τις «αντι-τρομοκρατικές συνεργασίες» στη Μέση Ανατολή

Οι βομβαρδισμοί που η Τουρκία ξεκίνησε στις 24 Ιούλη εναντίον συριακών και ιρακινών εδαφών, για να υπερασπιστεί τα σύνορα και την εθνική ασφάλειά της από «τρομοκράτες», έδωσαν νέα ώθηση στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που οξύνονται στη Μέση Ανατολή. Στάθηκαν αφορμή, για να βγουν στην επιφάνεια βαθιές αντιθέσεις, η αποφασιστικότητα όλων των ιμπεριαλιστικών επιτελείων να προστατέψουν τα δικά τους συμφέροντα έναντι αντιπάλων αλλά και «εταίρων».
Ούτως ή άλλως, η εύφλεκτη αυτή περιοχή αποτελεί εστία σημαντικών ανακατατάξεων που «ψήνονται» εδώ και καιρό, με τα σύνορα χωρών αλλά και «σφαιρών επιρροής» να αναμορφώνονται υπό το βάρος νέων και παλιών συνεργασιών.

Η Ρωσία

Κάτι που έγινε ακόμα πιο σαφές τη βδομάδα που πέρασε, ήταν η διάθεση της Ρωσίας να μην παραιτηθεί για κανένα λόγο από τη διαμόρφωση των «αντι-τρομοκρατικών» συνεργασιών στην περιοχή. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών (ΥΠΕΞ), Σεργκέι Λαβρόφ, πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ντόχα (πρωτεύουσα του Κατάρ) όπου συνάντησε τον Αμερικανό ομόλογό του, Τζον Κέρι, αλλά και τον Καταριανό και άλλους κυβερνητικούς αξιωματούχους κύρια αραβικών χωρών (είχε προηγηθεί συνεδρίαση του Συμβουλίου Συνεργασίας των Χωρών του Αραβικού Κόλπου), συζητώντας μαζί τους την ανάγκη «καταπολέμησης του εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας» στην περιοχή.
Ο Λαβρόφ δήλωσε μετά καθαρά ότι στη συζήτηση με τον Κέρι δεν επιτεύχθηκε συμφωνία. Εκφράζοντας δυσαρέσκεια και για την αεροπορική «κάλυψη» που Ουάσιγκτον - Αγκυρα θα προσφέρουν σε Σύρους αντικαθεστωτικούς (ενάντια σε όποιον τους επιτίθεται, δηλαδή και το συριακό στρατό), ο Λαβρόφ σημείωσε: «Λέμε ότι αυτή η θέση (η αεροπορική στήριξη στους αντάρτες) αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου και αντιπροσωπεύει ένα εμπόδιο στην πορεία διαμόρφωσης ενός ενιαίου μετώπου αντιμετώπισης των τρομοκρατών, συμπεριλαμβανομένων του Ισλαμικού Κράτους και του Μετώπου αλ-Νούσρα».
Επιπλέον, σύμφωνα με ρωσικά ρεπορτάζ, υποστήριξε ότι η διατήρηση του Μπασάρ αλ-Ασαντ στην εξουσία δεν πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή των διαφόρων μερών στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, εξηγώντας ότι η Μόσχα ενδιαφέρεται για μια μετάβαση (στη Συρία) αλλά ειρηνική και όχι μέσα από το βίαιο εκτοπισμό του Ασαντ. Σ' αυτήν την κατεύθυνση, μάλιστα, μετά από κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσε με τον Αμερικανό και το Σαουδάραβα ομόλογό του, ο Λαβρόφ λέγεται ότι μπροστά στους δημοσιογράφους σχολίασε χαμογελώντας «ελπίζω αυτοί οι δυο κύριοι να προσφέρουν τη βοήθειά τους» (στη συριακή κρίση), αναδεικνύοντας ότι η Μόσχα εξετάζει διάφορες «γέφυρες» που θα της επιτρέψουν να έχει λόγο στη «μετά Ασαντ» εποχή στη Συρία και γενικά στην επόμενη μέρα που ξημερώνει στη Μέση Ανατολή.
Επιπλέον, τη ρωσική διαφωνία και με τους τουρκικούς βομβαρδισμούς στη Συρία εξέφρασε και ο πρωθυπουργός, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, τονίζοντας ότι οι επιχειρήσεις του «διεθνούς συνασπισμού» (υπό τις ΗΠΑ) στη Συρία δεν έχουν έγκριση του ΟΗΕ, εγείροντας «σοβαρές αμφιβολίες για τη νομιμότητα αυτής της δράσης» και συμπληρώνοντας: «Με την ευκαιρία, οι πρόσφατοι τουρκικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί στο Ιράκ μπορούν επίσης να προκαλέσουν ανάλογα ζητήματα».
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, την περασμένη Παρασκευή, στην Αγκυρα, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών Ταντζού Μπιλτζίτς, όταν ρωτήθηκε για τη στάση της Τουρκίας απέναντι στη ρωσική πρόταση για περιφερειακή «αντι-τρομοκρατική» συνεργασίας απάντησε: «Η διεθνής κοινότητα ήδη διεξάγει πόλεμο ενάντια στο "Ντάες" (σ.σ. Ισλαμικό Κράτος). Η Τουρκία είναι μέλος μιας διεθνούς συμμαχίας και παρέχει συγκεκριμένη στήριξη σε αυτές τις προσπάθειες. Εκτός από αυτή, δεν έχουμε άλλες μεθόδους ή σχέδια στην ατζέντα μας όσον αφορά τον πόλεμο εναντίον του "Ντάες"».

Το Ιράν

Στο μεταξύ, χαρακτηριστική για τα «παζάρια» που διεξάγονται στο πλαίσιο της «αντι-τρομοκρατικής δράσης» ήταν η τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τον Ιρανό ομόλογό του Χασάν Ροχανί.
Σε αυτή, ο Ροχανί φέρεται να προσπέρασε το γεγονός ότι η Τουρκία βομβαρδίζει περιοχές της Συρίας (με την οποία η Τεχεράνη συνεργάζεται στενά) και επέλεξε να επισημάνει πως «το Ιράν στεκόταν πάντα στο πλευρό της Τουρκίας σε δύσκολες συνθήκες αλλά και σήμερα, θεωρώντας ότι με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην περιοχή χρειάζεται να συνεργαστούμε στενά για να λύσουμε τα προβλήματα». Πρόσθεσε ότι οι σχέσεις των δύο χωρών είναι πολύ σημαντικές για το Ιράν και υπογράμμισε ότι «η αρμονία μεταξύ των κυβερνήσεων των (δύο) χωρών αποτελεί αναγκαιότητα σε κάθε επιχείρηση εναντίον τρομοκρατών, αφού αν λείπει αυτή η αρμονία κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί και μεγαλύτερα προβλήματα θα αναδυθούν» όπως και ότι «οι τρέχουσες εξελίξεις και η κατάσταση στην περιοχή καθιστούν αναγκαία την πραγματοποίηση ευρύτερων διαβουλεύσεων μεταξύ Ιράν και Τουρκίας».
Τις ίδιες επισημάνσεις για τη σημασία της ιρανο-τουρκικής συνεργασίας μοιράστηκε και ο Ερντογάν, εκτιμώντας ότι «χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τις τρομοκρατικές και εξτρεμιστικές οργανώσεις, ειδικά την τρομοκρατική οργάνωση "Ντάες" (σ.σ. "Ισλαμικό Κράτος" - "ΙΚ") με κοινές προσπάθειες».

Οι Κούρδοι

Τέλος, ένας παράγοντας που εξακολουθεί να έχει ειδικό «βάρος» στις ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές διεργασίες είναι σίγουρα ο «κουρδικός», δηλαδή οι επιλογές και οι συμμαχίες των αστικών τμημάτων των Κούρδων της περιοχής, που δεν είναι βέβαια ένα ενιαίο πράγμα. Ισα - ίσα.
Για παράδειγμα, πριν από μερικές μέρες ο πρόεδρος του αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί άσκησε κριτική στο PKK, λέγοντας ότι «η τουρκική κυβέρνηση έκανε θετικά βήματα και έχει υιοθετήσει μια θετική στάση για μια ειρηνευτική λύση, ωστόσο είδαμε ότι μερικές πλευρές (σ.σ. Το ΡΚΚ) το εξέλαβαν ως θέμα περηφάνιας και δε χρησιμοποίησαν αυτές τις ευκαιρίες». Πρόσθεσε ακόμα ότι το ΡΚΚ δε στήριξε τις προσπάθειες του φιλοκουρδικού κόμματος HDP για την επίτευξη ειρήνης και κινήθηκε βιαστικά («η ειρήνη είναι μια μακρά διαδικασία και χρειάζεται πολύς χρόνος» σχολίασε ο Μπαρζανί). Μάλιστα, σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Σαμπάχ», ο Μπαρζανί «άσκησε έντονα κριτική στο PKK για μονιστική συμπεριφορά (σ.σ. εννοώντας ότι προωθεί μόνο τα δικά του συμφέροντα) και επειδή αναμειγνύεται σε άλλες περιοχές όπου ζουν Κούρδοι».
Χαρακτηριστικό είναι ακόμα πως το γραφείο του Μπαρζανί εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία «η Προεδρία του (ιρακινού) Κουρδιστάν ζητεί ξεκάθαρα από το PKK να κρατήσει τις στρατιωτικές του θέσεις έξω από την περιοχή ώστε να μη δώσει στην τουρκική κυβέρνηση ένα πρόσχημα για να δικαιολογήσει πλήγματα εναντίον αμάχων».
Τέλος, τους ανοιχτούς «διαύλους» ανάμεσα σε μερίδες των Κούρδων με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό επιβεβαίωσαν την Πέμπτη οι δηλώσεις που έκανε το υψηλόβαθμο πολιτικό στέλεχος του ΡΚΚ Ζουμπεγίρ Αϊντάρ που ζει στην Ευρώπη και ζήτησε ανοιχτά την διαμεσολάβηση της Ουάσινγκτον επισημαίνοντας: «Θέλουμε το αμερικανικό Κογκρέσο και ο Λευκός Οίκος να διαδραματίσουν έναν ρόλο στην κουρδική διαδικασία που θέτει την ειρήνη στο προσκήνιο...Οι ΗΠΑ θα πρέπει να φέρουν εμάς και την Τουρκία στο τραπέζι (των διαπραγματεύσεων)».

Ο ρόλος της «αυτοεξημέρωσης» στο πέρασμα από τον πίθηκο στον άνθρωπο

Ο ρόλος της «αυτοεξημέρωσης» στο πέρασμα από τον πίθηκο στον άνθρωπο

Οι χιμπατζήδες εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά...Οι χιμπατζήδες εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά...
Αν για μια στιγμή αφήσουμε κατά μέρος όλα τα ανώτερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, προϊόντα της κοινωνικής οργάνωσης, δηλαδή της κοινωνικής εργασίας και του πολιτισμού που αναπτύχθηκε στη βάση της, αν ξεχάσουμε προς στιγμή την ικανότητα του ανθρώπου να χρησιμοποιεί εργαλεία και τους εφευρετικούς τρόπους που μπορεί να εκφράζεται μέσα από τη γλώσσα και την τέχνη, τότε μια βασική διαφορά ανάμεσα στο είδος μας και τα άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά (πίθηκοι) είναι ότι μπορούμε να καθήσουμε ήσυχα κατά εκατοντάδες σε ένα θέατρο γεμάτο αγνώστους, χωρίς στο τέλος της παράστασης να έχει γρονθοκοπηθεί κανείς από τους άντρες, ούτε να έχει μείνει έγκυος καμία από τις γυναίκες.

«Αν βάλετε εκατό άγνωστους μεταξύ τους χιμπατζήδες σε ένα δωμάτιο, θα γίνει αιματοχυσία», λέει ο Στίβεν Τσόρτσιλ, παλαιοανθρωπολόγος του πανεπιστημίου Ντιουκ. Η ικανότητα να ανέχεται ο ένας τον άλλο και να συνεργαζόμαστε ήταν σημείο - κλειδί στην εξέλιξη από τον πίθηκο στον άνθρωπο. Βοήθησε τους προγόνους μας να μοιράζονται τη γνώση, έτσι που να μπορούν να φτιάχνουν όλο και πιο περίτεχνα εργαλεία. Ο εξελικτικός βιολόγος Μπράιαν Χάρε, επίσης του πανεπιστημίου Ντιουκ των ΗΠΑ, είναι μέλος μιας μικρής ομάδας επιστημόνων που θεωρούν ότι έχουν ανακαλύψει πώς οι ανθρωπίδες ανέπτυξαν αυτήν την ικανότητα πριν από 5 έως 7 εκατομμύρια χρόνια, όταν διαχωρίστηκαν εξελικτικά από τους προγόνους των σημερινών πιθήκων.
Αλεπούδες με συμπεριφορά σκυλιών

...σε αντίθεση με τους κοντινότερους συγγενείς τους, τους μπονόμπο, που είναι πιο κοινωνικοί και ήμεροι...σε αντίθεση με τους κοντινότερους συγγενείς τους, τους μπονόμπο, που είναι πιο κοινωνικοί και ήμεροι
Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, ο Χάρε μελέτησε την ικανότητα των σκυλιών να ακολουθούν τις χειρονομίες και το βλέμμα των ανθρώπων για να ανακαλύπτουν κρυμμένη τροφή. Στη συνέχεια, επιβεβαίωσε ότι αυτό το ταλέντο το έχει και ένας πληθυσμός από ασημί αλεπούδες, που μέσω τεχνητής επιλογής επί πολλές γενιές είχαν εξημερωθεί από τον Σοβιετικό ακαδημαϊκό Ντμίτρι Μπελιάεφ. Μαζί με άλλους ερευνητές ανακάλυψαν ότι η επιλογή για αναπαραγωγή των πιο ήμερων ζώων σε κάθε γενιά έχει ως αποτέλεσμα οι απόγονοί τους να εμφανίζουν πλειάδα παράπλευρων εξελικτικών συνεπειών, που ξεκινούν από αλλαγές στην εμφάνιση (όπως κρεμαστά αντί όρθια αυτιά, διάστικτο αντί μονόχρωμο τρίχωμα, λευκές λωρίδες κ.τ.λ.) μέχρι νέα χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά. Πρόκειται για το επονομαζόμενο «σύνδρομο της εξημέρωσης». «Οι αλεπούδες (σ.σ. του Μπελιάεφ), ποτέ δεν επιλέχτηκαν με βάση την ικανότητά τους να ερμηνεύουν ανθρώπινες χειρονομίες», λέει ο Χάρε. «Πρέπει να είναι αποτέλεσμα κάποιου άλλου πράγματος». Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο απρόσμενο αποτέλεσμα.

Από φυσιολογικής πλευράς, τα σκυλιά και οι εξημερωμένες αλεπούδες μοιάζουν με νεαρές εκδοχές των άγριων αδελφών τους. Από πλευράς συμπεριφοράς, δεν είναι μόνο λιγότερο επιθετικές και πιο παιχνιδιάρες (ως ενήλικα ζώα), αλλά και πιο φιλικές σε καταστάσεις, όπου οι άγριες αλεπούδες θα ήταν πολύ φοβισμένες και βίαιες. Ο Χάρε είδε μια αναλογία με τους πιθήκους που μελετούσε. Παρατήρησε ότι οι ενήλικοι μπονόμπο - στενότεροι συγγενείς των χιμπατζήδων - μοιάζουν με νεαρούς χιμπατζήδες από πολλές πλευρές. Εχουν επίσης τα συμπεριφορικά χαρακτηριστικά των εξημερωμένων ζώων, όπως μειωμένη επιθετικότητα, παρότι ποτέ δεν επιλέχθηκαν (για αναπαραγωγή) με αυτό ή οποιοδήποτε άλλο κριτήριο. Ο Χάρε και οι συνάδελφοί του αποκαλούν αυτό το φαινόμενο φυσικής επιλογής για περισσότερο συνεργατική συμπεριφορά, ως «αυτοεξημέρωση». Θεωρούν ότι και οι πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου υποβλήθηκαν σε παρόμοια διαδικασία νωρίς στην πορεία εξέλιξης του γένους homo (χόμο).
Το παράδειγμα των μπονόμπο

Σε πείραμα διάρκειας αρκετών δεκαετιών, που έγινε στη Σοβιετική Ενωση, οι αλεπούδες που επιλέγονταν για αναπαραγωγή με κριτήριο το πόσο ήμερες ήταν, μετά από μερικές γενιές άρχισαν όχι μόνο να συμπεριφέρονται σαν σκυλιά, αλλά να αναπτύσσουν και φυσιολογικά χαρακτηριστικά παρόμοια με των σκυλιών!Σε πείραμα διάρκειας αρκετών δεκαετιών, που έγινε στη Σοβιετική Ενωση, οι αλεπούδες που επιλέγονταν για αναπαραγωγή με κριτήριο το πόσο ήμερες ήταν, μετά από μερικές γενιές άρχισαν όχι μόνο να συμπεριφέρονται σαν σκυλιά, αλλά να αναπτύσσουν και φυσιολογικά χαρακτηριστικά παρόμοια με των σκυλιών!
Ο Χάρε, που παρατηρεί επί μια δεκαετία τους μπονόμπο στο προστατευόμενο πάρκο Λολα Για Μπονόμπο στη ΛΔ Κογκό, θεωρεί ότι οι μπονόμπο «αυτοεξημερώθηκαν» μέσα στο τελευταίο εκατομμύριο χρόνια, όταν ο εξελικτικός τους κλάδος διαχωρίστηκε από εκείνο των χιμπατζήδων. Οι διαφορές στην κοινωνική συμπεριφορά των δύο ειδών είναι πολύ μεγάλες, παρότι γενετικά διαφέρουν ελάχιστα. Οι χιμπατζήδες, όπως οι περισσότεροι πίθηκοι, ζουν σε ομάδες κυριαρχούμενες από αρσενικά και χρησιμοποιούν τη βία για να διατηρήσουν το στάτους τους μέσα στην ομάδα και να εξαναγκάσουν τις θηλυκές σε ζευγάρωμα. Αντίθετα, οι μπονόμπο ζουν σε ομάδες που κυριαρχούνται από συμμαχίες θηλυκών. Για να εκτονώνονται οι μεταξύ τους εντάσεις καταφεύγουν στο σεξ. Ωστόσο, οι μπονόμπο δεν είναι εντελώς ειρηνικοί και κάθε αρσενικό που προσπαθεί να ασκήσει βία σε κάποιο θηλυκό εξοστρακίζεται πάραυτα. Οι μπονόμπο φαίνεται να χαίρονται, ακόμη και να προτιμούν τη συντροφιά άλλων μπονόμπο, που δεν έχουν ξανασυναντήσει ποτέ. Συχνά υποδέχονται τους ξένους με παιχνίδι και σεξ.

Το πώς ανέπτυξαν οι μπονόμπο αυτήν την κοινωνική ανοχή χωρίς να αναπαραχθούν επιλεκτικά με βάση αυτό το κριτήριο ίσως σχετίζεται με το τι συνέβη νωρίς στην εξέλιξη του ανθρώπου. Ο Οουεν Λάβτζοϊ, παλαιοανθρωπολόγος του πολιτειακού πανεπιστημίου Κεντ, αφιέρωσε την καριέρα του στη μελέτη των απολιθωμάτων πρώιμων ανθρωπίδων. Στα οστά τους βρίσκει ενδείξεις ότι οι πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου γίνονταν σταδιακά όλο και λιγότερο επιθετικοί. Ουσιαστικά σε όλα τα ανώτερα πρωτεύοντα, τα αρσενικά έχουν μεγάλους και μυτερούς κυνόδοντες, που συχνά χρησιμοποιούν για να απειλήσουν και να επιτεθούν σε άλλα αρσενικά, κυρίως στον ανταγωνισμό τους για το ζευγάρωμα. Σύμφωνα με τον Χάρε, η μείωση του μεγέθους των κυνοδόντων είναι κάτι που συμβαίνει ανεξαίρετα σε όλα τα εξημερωμένα θηλαστικά. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μικρούς και όχι μυτερούς κυνόδοντες, επειδή στο πέρασμα του χρόνου έπαψε να τους χρειάζεται για να τσακώνεται με άλλα αρσενικά για να προσελκύσει το ταίρι του.
Το πλεονέκτημα του ήμερου


«Σε αυτή την περίπτωση, η εξήγηση πρέπει να είναι ότι τα θηλυκά διαλέγουν αρσενικά με μικρότερους κυνόδοντες, που σημαίνει ότι επιλέγουν μη επιθετικά αρσενικά», σκέφτεται ο Λάβτζοϊ. Θεωρεί ότι οι πρώιμοι πρόγονοί μας προσέλκυαν το ταίρι τους προσφέροντάς του τροφή και αυτό ήταν πιθανότερο να το κάνουν τα λιγότερο επιθετικά αρσενικά. Σύμφωνα με τον Λάβτζοϊ, αυτή η μείωση στο μέγεθος των κυνοδόντων πρωτοπαρατηρείται στα απολιθώματα του Αρδιπίθηκου ράμιντους, που βρέθηκαν στην Αιθιοπία και χρονολογούνται προ 4,4 εκατομμυρίων ετών. Ο Λάβτζοϊ εκτιμά ότι αυτοί οι ανθρωπίδες πιθανότατα είχαν κοινωνική δομή που μοιάζει με των μπονόμπο, στην οποία τα αρσενικά είναι πιθανότερο να συνεργάζονται, παρά να τσακώνονται.

Είναι δύσκολο να εντοπιστεί η βιολογική βάση των αλλαγών που συνέβαιναν στους πρώιμους προγόνους του ανθρώπου και στα ζώα που «αυτοεξημερώθηκαν» καθώς ανέπτυσσαν χαμηλότερα επίπεδα επιθετικότητας. Κανείς δεν ξέρει ακόμα ποια γονίδια σχετίζονται με την ήμερη - ήρεμη συμπεριφορά, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι πρέπει να είναι εκείνα που ελέγχουν την απελευθέρωση στο αίμα κορτιζόλης (ορμόνη του στρες) και τεστοστερόνης, ορμονών που σχετίζονται με το φόβο και την ανταγωνιστική συμπεριφορά. «Ισως να υπάρχουν 10, 50 ή εκατοντάδες γονίδια που σχετίζονται με το σύνδρομο εξημέρωσης», λέει ο Κάρλος Ντρίσκολ, των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ.

Πολλοί επιστήμονες λαθεμένα προσπαθούν να εξηγήσουν τις ανώτερες συμπεριφορές του ανθρώπου στη βάση της έκφρασης γονιδίων. Ομως, δε φαίνεται καθόλου αβάσιμη μια εξελικτική διαδικασία «αυτοεξημέρωσης», που πραγματοποιήθηκε πιθανώς σε περισσότερα του ενός είδη πιθήκων, δημιουργώντας κατάλληλο βιολογικό υπόβαθρο για την εμφάνιση της κοινωνικής εργασίας στους απογόνους κάποιων απ' αυτά, μετά από εκατομμύρια χρόνια. Αν οι άνθρωποι δε μπορούσαν να συμβιώσουν εύκολα ως τροφοσυλλέκτες, να κυνηγούν θηρία ομαδικά και αργότερα να συγκεντρωθούν σε χωριά και πόλεις, τότε δε θα αποκτούσαν τους δεσμούς της κοινωνικής εργασίας που γέννησαν τα περίτεχνα εργαλεία. Κι αν με κάποιο τρόπο έβρισκαν αυτά τα εργαλεία μπροστά τους, θα τα χρησιμοποιούσαν όχι για να εργάζονται φτιάχνοντας προϊόντα και υποδομές για ανταλλαγή και κοινή χρήση, αλλά για να σκοτώνονται πιο αποτελεσματικά μεταξύ τους.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ Ορκισμένος εχθρός του καπιταλισμού

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

Ορκισμένος εχθρός του καπιταλισμού

«Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι' αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται
Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
.... Τι περιμένετε;
Οτι οι κουφοί παραχωρήσεις θα σας κάνουν
Κι ότι οι αχόρταγοι
κάτι θε να σας δώσουν!
Οι λύκοι θα σας ταΐσουνε αντί να σας καταβροχθίσουν!
Από φιλία
Θα σας προσκαλέσει η τίγρη
Να της βγάλετε τα δόντια!
Τέτοια περιμένετε!» (Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου Bertolt Brecht)

* * *

Πάντα επίκαιρος ο λόγος του μεγάλου ποιητή, πεζογράφου, δραματουργού, θεωρητικού, σκηνοθέτη και δασκάλου, Μπέρτολτ Μπρεχτ, που στις 14 Αυγούστου συμπληρώνονται 59 χρόνια από το θάνατό του. Ο «στρατευμένος» στο μαρξισμό και σοσιαλισμό, δημιουργός, με το πολύμορφο έργο του, για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, αποτέλεσε, όχι μόνο μια πρωτοπορία, αλλά και πολιτιστική «επανάσταση» στη Δυτική Ευρώπη του 20ού αιώνα. Μια επανάσταση που γνώρισε διεθνή απήχηση. Επηρέασε πολλούς καλλιτέχνες παγκοσμίως, αλλά και πολεμήθηκε πολύμορφα, όσο κανένα άλλο αισθητικό κίνημα, από δηλωμένους κι αδήλωτους εχθρούς, από «άσπονδους φίλους».

Γεννήθηκε στις 10 Φλεβάρη του 1898 στο Αουγκσμπουργκ και πέθανε στις 14 Αυγούστου του 1956, στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου είχε εγκατασταθεί οριστικά από το 1949. Το 1917 γράφτηκε στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Μονάχου, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του, ξαναγύρισε στο Αουγκσμπουργκ, και υπηρέτησε για ένα διάστημα σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Οι θεατρικές του αναζητήσεις γνώρισαν πολύ γρήγορα την καταξίωση, με το βραβείο Κλάιστ (1922). Αντικομφορμιστής, ορκισμένος εχθρός του πολέμου και του καπιταλισμού, βρίσκεται ήδη από το 1923 πέμπτος στον μαύρο πίνακα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Οταν οι Εθνικοσοσιαλιστές καταλαμβάνουν την εξουσία το 1933, ο Μπρεχτ παίρνει το δρόμο της εξορίας: Ελβετία, Δανία, Φινλανδία, Ρωσία, και τέλος Αμερική, όπου συνεργάζεται στην Καλιφόρνια με τον Τσάρλι Τσάπλιν και τον Τσαρλς Λότον. Ομως και στην Αμερική τα πράγματα για εκείνον δεν ήταν ρόδινα. Τον Σεπτέμβρη του 1947, ο Μπρεχτ (μαζί με καμιά σαρανταριά ακόμα καλλιτέχνες του Χόλιγουντ) κλήθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών (House Un-American Activities Committee - HUAC) να δώσει εξηγήσεις διότι, λέει, είχε γράψει «ορισμένα αρκετά επαναστατικά ποιήματα, θεατρικά έργα και άλλα κείμενα».

Το θέατρο «εργαστήρι» κοινωνικής αλλαγής

Ενώ καταθέτει στην Επιτροπή Μακάρθι

Η ακριβή προσφορά του Μπρεχτ είναι το έργο του και οι θέσεις του για το θέατρο, που μας δίνουν το δικαίωμα ν' αναρωτηθούμε πόσοι και πώς, μετά απ' αυτόν (αλλά και πριν), μίλησαν από σκηνής όπως εκείνος για τα καίρια θέματα, όχι μόνο της εποχής μας, αλλά κάθε καιρού και τόπου. Πόσοι είχαν τη δική του φλεγόμενη και φλέγουσα συνείδηση των ανίατων κοινωνικών πληγών, πόσοι μπόρεσαν να μεταδώσουν τη συνείδηση αυτή στους ανυποψίαστους, όχι με ρητορείες και δημαγωγικές κορόνες, αλλά με ζέοντα θεατρικό λόγο και πράξη.
Στη χαραυγή του 21ου αιώνα, σ' έναν κόσμο βαθύτατων αλλαγών, αναπόφευκτα αναρωτιόμαστε: Τι έχει χαθεί και τι ενσωματώθηκε στην παγκόσμια θεατρική παράδοση από τη θεωρία και την πρακτική του Μπρεχτ για το θέατρο; Ποια η θέση και ο ρόλος της «παρεμβατικής σκέψης» του στο άλυτο κουβάρι αντιθέσεων της πραγματικότητας και ρευμάτων σκέψης, που χαρακτηρίζει το σημερινό κόσμο; Πώς επανεκτιμάται η μέθοδός του, της συνεργατικής δουλειάς, που πρώτος - και μάλλον μόνος μέχρι σήμερα - εφάρμοσε και στην παραγωγή έργων τέχνης;
Την εποχή που ο εξπρεσιονισμός αποτελούσε το καινούριο ρεύμα της τέχνης, και το θέατρο του παραλόγου έδινε αξιόλογα θεατρικά έργα, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, από μια άλλη οπτική γωνία, αντιμετωπίζει με τη διαλεκτική σκέψη τα σύγχρονα προβλήματα. Ετσι, δημιουργεί μια καινούρια θεατρική άποψη, που θα πάρει το όνομα «Επικό θέατρο». Ο Μπρεχτ πίστευε πως το «αντι-αριστοτελικό», «επικό» θέατρό του προοριζόταν να γίνει το θέατρο της επιστημονικής εποχής. Ηταν πεισμένος ότι το θέατρο πρέπει να γίνει ένα εργαστήρι κοινωνικής αλλαγής.
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έκανε μία από τις μεγαλύτερες τομές στο σύγχρονο θέατρο καθώς επιχείρησε να το απομακρύνει από τις μέχρι τότε συμβάσεις του θεάτρου της ψευδαίσθησης. Τα έργα του επαναστατικά, αντιεξουσιαστικά, οι χαρακτήρες του ανθρώπινοι σχοινοβατούν ανάμεσα στη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά τους. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία θα έρθει με τη διασκευή της «Οπερας των ζητιάνων». Διασκευασμένη ως «Η Οπερα της Πεντάρας» σε στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ και μουσική του Κουρτ Βάιλ - μία «γροθιά» στην αστική τάξη του Βερολίνου - προκάλεσε τεράστια αίσθηση στην παγκόσμια σκηνή.

Η κομμουνιστική θεωρία τον επηρέασε καθοριστικά

Η μαρξιστική φιλοσοφία και η κομμουνιστική θεωρία θα τον επηρεάσουν καθοριστικά. Κι ενώ το αστικό θέατρο προσπαθεί να αναπαραστήσει έναν κόσμο τον οποίο κυβερνά η μοίρα, και που επιχειρεί να βυθίσει τους θεατές στα πάθη των ηρώων και στη συγκίνηση του μύθου, ο Μπρεχτ πιστεύει ότι το παραδοσιακό θέατρο, με το να διογκώνει τη συναισθηματική φόρτιση των θεατών μέσα στο μικρόκοσμο των χαρακτήρων, δεν είναι ικανό να δώσει στους θεατές τα μέσα για κριτικό στοχασμό και έτσι τους αποπροσανατολίζει από τον κύριο στόχο, που είναι η κατανόηση και η αλλαγή του εαυτού και του κόσμου (Silberman, 2004: 46-47).
Ορίζοντας το σκοπό του θεάτρου του γράφει: «Σκοπός του θεάτρου μου είναι να ξυπνήσει στον θεατή την επιθυμία να καταλάβει την κοινωνία στην οποία ζει και να μεθοδέψει σ' αυτόν το μεράκι να πάρει μέρος στην αλλαγή της». Μάχεται το θεατρικό κατεστημένο, το οποίο θεωρεί ότι χρησιμοποιεί την τέχνη με κύριο στόχο την αναπαραγωγή των κοινωνικών προτύπων μέσα από τη διασκέδαση των θεατών.
Σ' αυτό το βαθιά ριζοσπαστικό θέατρο, ηθοποιοί και θεατές είναι μαθητές σε μια συλλογική δράση με σκοπό την αλλαγή. Οι θεατές δεν είναι παθητικοί καταναλωτές και ευσυγκίνητοι δέκτες εύπεπτου θεάματος, αλλά συμμετέχουν ενεργά και συνδιαμορφώνουν από κοινού την παράσταση. Το «Επικό Θέατρο», που επινόησε ο Μπρεχτ, αποτελεί άρνηση του αστικού - συναισθηματικού - ψυχολογικού θεάτρου τόσο στο περιεχόμενο όσο και στη δομή. Οπως εξηγεί ο ίδιος, στις Σημειώσεις για το έργο «Ανοδος και πτώση της πόλης Μαχαγκόνι», θέμα και στόχος του «Επικού Θεάτρου» είναι η κοινωνική κι όχι η ατομική συναισθηματική δραματική πράξη. Τα πρόσωπα δε δρουν μόνο αλλά και κρίνουν τα διαδραματιζόμενα. Και, γενικότερα, δεν επιδιώκεται να συγκινηθεί ο θεατής αλλά να καταλάβει, να κρίνει και να δράσει.
Με όπλο τη σάτιρα, σηκώνει το δικό του πόλεμο ενάντια στους εχθρούς της ανθρωπότητας: Τον πόλεμο, τη βία, την τυραννία, τη χρηματο-λαγνεία, τη φτώχεια, την αδικία, την ψευτιά, την εκμετάλλευση κι όλα τα άλλα εγκλήματα κατά του γένους «άνθρωπος». Οπως λέει και πάλι στις Σημειώσεις για τον «Αρτούρο Ούι», «πρέπει να συντριβούν οι μεγάλοι πολιτικοί εγκληματίες, και να συντριβούν κάτω από τη γελοιοποίηση γιατί, στην πραγματικότητα, δεν είναι μεγάλοι εγκληματίες αλλά δράστες μεγάλων πολιτικών εγκλημάτων»...
Ωστόσο, ο Μπρεχτ δεν έπαιζε τον δογματικό δάσκαλο, όπως μερικοί θέλουν να τον παρουσιάζουν. Εθετε προβλήματα και ανέθετε στο θεατή να βρει τη διέξοδο. Στον επίλογο του έργου «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» γράφει: «Πώς αυτό το κακό θα τελειώσει, ψάξτε να βρείτε μοναχοί σας... Πήγαινε ψάξε, αγαπητό κοινό, μια κατάλληλη λύση πρέπει να υπάρχει. Πρέπει, πρέπει, πρέπει»!

... «σ ή μ ε ρ α, κι έχουμε κιόλας αργήσει!»

Ο Μπρεχτ πασχίζει να φωτίσει, να κινητοποιήσει τη λογική του θεατή: «Πιστεύω στον Ανθρωπο» - έλεγε - «δηλαδή πιστεύω στο Λογικό του Ανθρώπου... Πιστεύω στην πειστική δύναμη της Λογικής πάνω στους Ανθρώπους... Η γοητεία που αναδίδει η απόδειξη είναι πάρα πολύ μεγάλη. Οι περισσότεροι άνθρωποι της παραδίνονται αμέσως. Με τον καιρό, της παραδίνονται όλοι. Η Σκέψη είναι μια απ' τις μεγαλύτερες ηδονές του ανθρώπινου γένους».
ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ: «Το άδικο προχωράει σήμερα με αβέβαιο βήμα. Γι' ακόμα δέκα χιλιάδες χρόνια οι καταπιεστές παίρνουνε μέτρα. Η βία μάς βεβαιώνει πως όπως είναι τα πράγματα, θα παραμείνουν. Φωνή άλλη δεν ακούγεται πάρεξ η φωνή των κυριάρχων, ενώ η εκμετάλλευση ξελαρυγγιάζεται στις αγορές πως μόλις τώρα ν' αποδίδει ξεκινάει. Μα κι από τους καταπιεσμένους πολλοί λένε τώρα: "Κείνο που θέλουμ' εμείς ποτέ δεν πρόκειται να γίνει". Ομως όποιος ακόμα ανεβαίνει δεν κάνει να λέει ποτέ! Καθόλου βέβαιο το βέβαιο δεν είναι. Οταν οι Αποπάνω αποσώσει θα 'χουνε τους λόγους τους, θα μιλήσουνε οι Αποκάτω. Ποιος θα τολμήσει πια να ξαναπεί ποτέ! Ποιος φταίει που υπάρχει ακόμα καταπίεση; Εμείς! Ποιος να την συντρίψει θ' αναλάβει; Εμείς ομοίως! Οι γονατισμένοι όλοι, εμπρός! Σηκωθείτε! Οι χαμένοι όλοι, εμπρός! Στον αγώνα! Πολεμήστε! Οποιος την κατάστασή του ξέρει και κατανοεί πώς θα εμποδιστεί να την αλλάξει; Οι νικημένοι του σήμερα, βλέπετε, είναι οι νικητές του αύριο, όσο για κείνο το ποτέ έχει πλέον γίνει σ ή μ ε ρ α, κι έχουμε κιόλας αργήσει!»

Σ. ΑΔΑΜΙΔΟΥ

  

ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ Κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των ισχυρών

ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ

Κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των ισχυρών

Τίναξε την μπάνκα των κερδών η φετινή νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ, Μπαρτσελόνα

Eurokinissi

Στην τελική του ευθεία για τη νέα σεζόν μπαίνει ουσιαστικά απ' αυτόν το μήνα η διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ. Μπορεί το μεγαλύτερο βάρος στη διοργάνωση να δίνεται απ' το Σεπτέμβρη οπότε και ξεκινάει η φάση των ομίλων, ενώ η έναρξή του γίνεται κάπου στα μέσα Ιούλη με τη συμμετοχή των ομάδων απ' τις χώρες που είναι χαμηλά στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, ωστόσο οι υποχρεώσεις του Αυγούστου για το θεσμό έχουν πάντα τη δική τους βαρύτητα. Και αυτό γιατί έρχεται η ώρα στο... παιχνίδι να μπουν αρκετές απ' τις ομάδες που θεωρούνται τα βαριά ονόματα της διοργάνωσης και δεν έχουν εξασφαλίσει την απευθείας πρόκριση στους ομίλους, ανεβάζοντας το ενδιαφέρον. Οπως και να έχει, για μια ακόμη χρονιά το Τσάμπιονς Λιγκ αναμένεται να αποτελέσει το... βαρύ χαρτί του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και φυσικά όχι μόνο για αγωνιστικά ζητήματα αλλά και για εμπορικά.

Υπόθεση μιας ελίτ

Η διοργάνωση από καταβολής της, όταν και αντικατέστησε το πάλαι ποτέ Κύπελλο Πρωταθλητριών, μέχρι σήμερα, έχει αποτελέσει το καλύτερο ποδοσφαιρικό προϊόν για την ΟΥΕΦΑ, με τον τζίρο που το συνοδεύει να ανέρχεται σε αρκετά δισ. Απ' τα μπόνους των ομάδων που συμμετέχουν και ιδιαίτερα αυτών που διακρίνονται, μέχρι τις χορηγικές συμφωνίες, το Τσάμπιονς Λιγκ αποτελεί την... κότα με τα χρυσά αυγά, για διαφορετικούς λόγους για όσους εμπλέκονται. Ωστόσο, παρά τα όποια κέρδη των περισσότερων ομάδων που συμμετέχουν, το... μεγάλο κομμάτι της πίτας δεν παύει να ανήκει σε μια ελίτ ομάδων που συνήθως είναι αυτή που πετυχαίνει τις διακρίσεις και φυσικά κερδίζει και τα περισσότερα. Μπορεί από πλευράς ΟΥΕΦΑ οι όποιες αλλαγές στο θεσμό, με διεύρυνση των συμμετοχών, να έχουν διατυμπανιστεί ως προσπάθεια για το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ ισχυρών και αδύναμων, ωστόσο η πραγματικότητα φανερώνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Οτι το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας ανήκει στους ισχυρούς, οι οποίοι καρπώνονται τα περισσότερα κέρδη. Αλλωστε, απ' τη φύση της η ίδια η διοργάνωση ως ένα προϊόν άκρατης εμπορευματοποίησης οξύνει τον ανταγωνισμό, με τα λεγόμενα «ισχυρά μαγαζιά» να είναι αυτά που ουσιαστικά κάνουν το... παιχνίδι.

Οι πλούσιοι ...πλουσιότεροι

Ανεξαρτήτως της πορείας τους κάθε σεζόν, Τσέλσι και Ατλέτικο Μαδρίτης είναι απ' τις πλέον κερδισμένες της διοργάνωσης τα τελευταία χρόνια

Associated Press

Το πόσο μεγάλη είναι η διαφορά των «πρωταγωνιστών» της διοργάνωσης σε σχέση με τους υπόλοιπους αποδεικνύεται και απ' τα στοιχεία για τα κέρδη που αφορούν τους νικητές, τα οποία τριπλασιάζονται σε συνδυασμό με τα καθιερωμένα μπόνους που υπάρχουν για τη συμμετοχή στις προκρίσεις, την επίτευξη αποτελεσμάτων (νίκη ή ισοπαλία). Και βέβαια θα πρέπει να σημειωθεί πως λόγω της συνεχιζόμενης αύξησης της εμπορευματοποίησης, με τα καινούργια συμβόλαια των χορηγών, την έλευση νέων πολυεθνικών στο προϊόν, τα ποσά αυτά συνεχώς ανεβαίνουν. Για παράδειγμα, την τριετία 2003 - 2006, οι τρεις νικητές των αντίστοιχων διοργανώσεων (η Πόρτο το 2004, η Λίβερπουλ το 2005 και η Μπαρτσελόνα το 2006) πήραν από 6,6 εκατ. ευρώ για τη νίκη τους στον τελικό, με τους ηττημένους να παίρνουν 3,9 εκατ. Οι επόμενες τρεις νικήτριες (η Μίλαν το 2007, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2008 και η Μπαρτσελόνα το 2009) καρπώθηκαν ελαφρώς περισσότερα χρήματα (7 εκατ.). Στα 9 εκατ. έφτασε η πριμοδότηση για τους τρεις επόμενους τροπαιούχους (την Ιντερ το 2010, την Μπαρτσελόνα το 2011 και την Τσέλσι το 2012) κι ανέβηκε ακόμη περισσότερο (10,5 εκατ. ευρώ) για τις δύο τελευταίες νικήτριες (την Μπάγερν το 2013 και τη Ρεάλ το 2014). Πλέον, την τριετία 2015 - 2018 κάθε τροπαιούχος θα λαμβάνει 15... ζεστά εκατομμύρια ευρώ, ενώ παράλληλα και τα υπόλοιπα μπόνους ανεβαίνουν συνεχώς...

Κερδισμένοι όσοι... κινούν το χρήμα

Μπορεί η επιτυχία να φέρνει τον πακτωλό δισ. ευρώ για τις ομάδες που την σημειώνουν, ωστόσο σε μια άκρως ανταγωνιστική διοργάνωση το κυνήγι του κέρδους δεν είναι ανέξοδο. Αντίθετα, χρειάζεται να δαπανηθούν αρκετά χρήματα πριν έρθει αυτή. Και φυσικά αυτά δεν μπορούν να τα δώσουν όλοι. Σύμφωνα με έρευνα από την εταιρεία παροχής συμβουλευτικών και λογιστικών υπηρεσιών «ΚPMG», καμιά ομάδα από το 2011 και μετά δεν έχει κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να ξοδέψει περισσότερα από 200 εκατ. ευρώ. Τα στοιχεία της έρευνας δείχνουν ότι όλοι οι νικητές της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης από τη σεζόν 2011 - '12 και μετά έχουν δαπανήσει το προαναφερθέν ποσό. Για παράδειγμα, η φετινή νικήτρια της διοργάνωσης, Μπαρτσελόνα, πλήρωσε σε μισθούς σχεδόν 250 εκατ. ευρώ τη σεζόν 2013 - '14, ενώ φέτος προβλέπεται να δώσει περισσότερα από 270 εκατ. ευρώ. Το κόστος του αποκλεισμού από τον τελικό είναι τεράστιο. Η έρευνα αναφέρει ότι τρεις από τις τέσσερις ομάδες των φετινών ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ είχαν ήδη ξεπεράσει το όριο των 200 εκατ. ευρώ τη σεζόν 2013 - '14. Απ' την άλλη, η φετινή φιναλίστ, Γιουβέντους, η οποία κυριαρχεί στην Ιταλία από τη σεζόν 2011 - '12, είχε έξοδα μισθοδοσίας που δεν ξεπερνούσαν τα 200 εκατ. ευρώ. Το ίδιο συνέβη και με τις φιναλίστ των προηγούμενων ετών, με την Ατλέτικο Μαδρίτης να δίνει τη σεζόν 2013 - '14 113 εκατ. ευρώ, ενώ ακόμα λιγότερα χρήματα έβγαλε από το ταμείο της η Μπορούσια Ντόρτμουντ, η οποία πλήρωσε σε μισθούς 106 εκατ. ευρώ.

Τα μπόνους ...κριτήριο για το μέλλον μιας ομάδας

Το Τσάμπιονς Λιγκ από ποδοσφαιρική διοργάνωση έχει εξελιχθεί ουσιαστικά σε μηχανή κοπής χρημάτων! Τα πριμ της ΟΥΕΦΑ στους συλλόγους, κυρίως απ' το 2003, όταν και υπήρξαν οι μεγαλύτερες αλλαγές στο καθεστώς τους, έχουν εξελιχθεί για την πλειονότητά τους στον μοναδικό στόχο κάθε χρονιάς. Αρκετές είναι αυτές που πλέον έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα το στόχο κάποιας διάκρισης στις εγχώριες διοργανώσεις (π.χ. κατάκτηση τίτλου), αντίθετα αρκούνται σε μια θέση που θα τους δώσει το δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης σεζόν. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, η μάχη γι' αυτές τις θέσεις, ιδίως αυτών που καθιστούν πιο εύκολο το δρόμο για συμμετοχή στους ομίλους (π.χ. λιγότεροι προκριματικοί γύροι, ευνοϊκή κλήρωση), είναι πιο σκληρή ακόμα και απ' αυτή για την κατάκτηση του τίτλου. Τα λεφτά απ' το Τσάμπιονς Λιγκ αποτελούν το σωσίβιο για τους επιχειρηματίες του ποδοσφαίρου, από τα οποία πλέον κρίνεται ολόκληρος ο προγραμματισμός μιας ομάδας. Μάλιστα, ο ανταγωνισμός στις εγχώριες διοργανώσεις για μία θέση που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ αναμένεται να οξυνθεί την επόμενη τριετία, ιδιαίτερα μετά και τις αποφάσεις της ΟΥΕΦΑ για αύξηση των μπόνους. Είναι χαρακτηριστικό πως με τα νέα δεδομένα ακόμα και η συμμετοχή στη φάση των ομίλων για μια ομάδα, και χωρίς καν να πετύχει νίκη ή ισοπαλία (να μείνει δηλαδή χωρίς βαθμούς) θα της αποφέρει απ' τη νέα σεζόν ένα ποσό που θα αγγίζει τα 12 εκατ. ευρώ, έναντι των 8,6 εκατ. ευρώ που προβλέπονταν σε αντίστοιχη περίπτωση μέχρι τώρα. Σημειώνεται πως σχεδόν μια δεκαετία πριν, μια ομάδα με την πρόκριση στους ομίλους είχε εγγυημένα μόλις (σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα) 3,6 εκατ. ευρώ.

ΜΠ. ΤΣ.

Η βία τίνος;

 Η βία τίνος;

Του Εμιλιάνο Σαπάτα [Emiliano Zapata]

Δεν είναι αναγκαίο να μου πείτε πως η βία γεννά βία. Εμείς, ο λαός, το έχουμε μάθει πολύ πριν από σας, κι απ’ τη μεριά μου το κατάλαβα πριν δέκα χρόνια. Όταν κανείς δεν κατέβηκε από την Ουάσινγκτον για να πει στον Ντίαζ [Porfirio Díaz] πως, αφού άφηνε τους αγρότες να ζουν με χόρτα, θα μπορούσε να προκληθεί βία· ή, αφού πυροβολούσε αυτούς που ζητούσαν λίγες πένες παραπάνω τη βδομάδα, θα προκληθεί βία· ή, αφού έθρεφε τις ψείρες με φυλακισμένους, εδώ και δεκαετίες, σίγουρα θα προκληθεί βία.

Τώρα, όταν βλέπετε τους εργάτες με τα Ουίντσεστερ στα χέρια, βιάζεστε να εξηγήσετε σε μας, τους αμόρφωτους ανθρώπους, πως αυτό θα προκαλέσει μόνο περισσότερη βία και λέτε (και το γνωρίζω) ότι η Ιστορία αποδεικνύει πως έχετε δίκιο. Το μόνο που θα ήθελα να ξέρω είναι πού θα βρισκόμασταν εάν πετούσαμε τα όπλα μας και στεκόμασταν εκεί έξω βγάζοντας το καπέλο μας υποκλινόμενοι στους τσιφλικάδες και στους αξιωματικούς, όπως κάναμε πριν την επανάσταση. Οι φίλοι μου μπορούν να απαντήσουν για τον εαυτό τους – όσο για μένα, ξέρουμε καλά κι εσείς κι εγώ πού θα βρισκόμουν: τρία μέτρα κάτω από το χώμα αφού θα ‘χα χορέψει στην κρεμάλα.

Γνωρίζετε επίσης πως όσοι βρίσκονται εδώ δεν έχουν παρά να σταματήσουν να μάχονται για να καταλήξουν να ταΐζουν τα σκουλήκια στον τάφο ή τις ψείρες στα κελιά ή, στην καλύτερη, να επιστρέψουν στη σκλαβιά. Η σκέψη αυτή, μερικές φορές, τους κάνει πιο άγριους από την πραγματική τους φύση, αλλά δεν είναι βάρβαροι όπως νομίζετε. Ξέρω πως, όταν έρχεστε εδώ με τις κάμερες, με χαιρετάτε σαν να είμαι ο πρόεδρος και με φωνάζετε στρατηγό σύμφωνα με το βαθμό μου. Όταν όμως είστε στη Νέα Υόρκη, στα γραφεία σας, με τα ποτά και τις γυναίκες σας, τότε γράφετε για να πείτε στον κόσμο πως είμαι ο πιο άγριος βάρβαρος απ’ όλους. Έτσι δεν είναι; Αλλά δεν είμαι τόσο χαζός όσο νομίζετε, και ξέρω καλά, όπως αν είχα σπουδάσει Ιστορία, πως η μάχη προκαλεί μάχη και το αίμα προκαλεί αίμα.

Μου λέτε πως ο πρόεδρος Ουίλσον [Thomas Woodrow Wilson] αποδοκιμάζει τη βία, αλλά δεν είμαι τόσο ανόητος ώστε να ρωτήσω αν, τότε, ο στρατηγός Πέρσινγκ [John J. Pershing] πήγε να δουλέψει στα χωράφια. Καταλαβαίνω καλύτερα απ’ αυτόν τον Ουίλσον τη ματαιότητα της βίας, γιατί μαστιγώθηκα και είδα τα αδέρφια μου να λιμοκτονούν και να πυροβολούνται όταν αυτός ζούσε σ’ ένα μεγάλο σπίτι με υπηρέτες και μάθαινε πως είναι χριστιανός. Αν δεν τα γνώριζα αυτά ως παιδί, ίσως να είχα γίνει ένας τόσο τρανός εγκληματίας ώστε να μπω στον κρατικό στρατό και μέχρι τώρα να είχα γίνει ένας από τους στρατηγούς του Καρράνσα [Venustiano Carranza], στον οποίο κανείς δεν λέει πως η βία είναι ανήθικη.

Αρκετά. Το ξέρουμε πως η βία γεννά βία· αυτό που θα ‘θελα να μάθω είναι πώς η ειρήνη θα μπορούσε να φέρει ειρήνη. Κατά τη γνώμη μου, πιστεύω πως μόνο όταν δεν θα υπάρχουν δούλοι και αφέντες, όταν κανείς δεν θα υπακούει στις εντολές και στα διατάγματα που εκδίδουν οι κυβερνήσεις και οι εκκλησίες, όταν όσοι επιθυμούν γη και ελευθερία μπορούν να την έχουν και όταν όλοι όσοι θέλουν να καταπιέσουν δεν έχουν όπλα, τότε και μόνο τότε η ειρήνη θα φέρει ειρήνη.

Παραλληλογράφος, Yannis Tsal

Πηγή: http://barbudosdesierramaestra.blogspot.com/

Διαπιστώσεις για τον Τουρισμό ... και η αλήθεια που κρύβουν

 Διαπιστώσεις για τον Τουρισμό ... και η αλήθεια που κρύβουν

Διαβάσαμε στην «Αυγή» της Τετάρτης ένα άρθρο που αναλώνεται σε διαπιστώσεις για τις άθλιες συνθήκες στις οποίες βγάζουν το πενιχρό μεροκάματο χιλιάδες εργαζόμενοι του κλάδου, εξασφαλίζοντας τεράστια κερδοφορία σε «μια χούφτα ομίλων». Για την κατάσταση αυτή, σύμφωνα με την «Αυγή», φταίνε «η "μαύρη" και ανασφάλιστη εργασία, η υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων μέσω των προγραμμάτων μαθητείας, η καταπάτηση του ωραρίου και η απλήρωτη εργασία (...) όλο το μνημονιακό οπλοστάσιο των προηγούμενων κυβερνήσεων (...) η ανοχή και απραξία των ελεγκτικών μηχανισμών (...) η ελαστικοποίηση των εργασιακών νόμων, η μείωση του κόστους παραγωγής και η εντατικοποίηση της εργασίας μέχρι εξόντωσης του εργαζόμενου». Σημειώνουμε ότι το άρθρο τιτλοφορείται «Το 2015 υπέρ των ξενοδόχων, το 2016 υπέρ των εργαζομένων» και κλείνει με την ευχή «να μην χαθεί και η επόμενη χρονιά στο όνομα της κερδοφορίας των ξενοδόχων».

Αλήθεια, ποιον πάει να κοροϊδέψει η «Αυγή»; Οι ανατροπές - χρυσάφι για την εργοδοσία σε Εργασιακά και Ασφαλιστικό και στον τομέα του Τουρισμού, είναι αυτές που θρέφουν την κερδοφορία των μονοπωλίων του κλάδου, τον οποίο, να σημειωθεί, άγγιξε ελάχιστα η κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, και προεκλογικά υποσχόταν στους μεγαλοξενοδόχους ότι θα διατηρήσει και θα ενισχύσει όλους εκείνους τους παράγοντες που συντελούν στο «θαύμα» της ανάπτυξης του κλάδου. Για παράδειγμα, το Γενάρη του 2015, μετά από συνάντηση με τον ΣΕΤΕ, ο Αλ. Τσίπρας είχε πει συγκεκριμένα ότι «για εμάς, το τουριστικό σύμπλεγμα αποτελεί έναν από τους πυλώνες για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου (...) Γνωρίζουμε τα προβλήματα του κλάδου και θα δώσουμε λύσεις». Για να απαντήσει ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ ότι «είμαστε πολύ κοντά (σ.σ. με τον ΣΥΡΙΖΑ) στα βασικά θέματα και στη στόχευση που πρέπει να έχει ο ελληνικός τουρισμός (...) Μαζί μπορούμε να κάνουμε αυτό το πρόγραμμα τέλειο»! Με τέτοια παινέματα από τους μεγαλοξενοδόχους, εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι περιμένει τους εργαζόμενους από την κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστερά»...

Αναμνήσεις ενός κουρέα

 Αναμνήσεις ενός κουρέα

Οι «αναμνήσεις ενός κουρέα», του ιταλού κομμανιστή Τζιοβάνι Τζερμανέτο, είναι ένα βιβλίο που αναβλύζει λαϊκές μυρωδιές και κυλάει ευχάριστα, όπως οι ιστορίες ενός κουρέα την ώρα που σε έχει στην καρέκλα του και περιποιείται τα μαλλιά –ενίοτε και τα μυαλά σου. Παράλληλα αποτυπώνει τη δυσωδία ενός αστικού κόσμου που παρακμάζει και από την κρεατομηχανή του πολέμου φτάνει στην ανάδειξη του Μουσολίνι και τη σταδιακή επικράτηση του φασισμού.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου, που ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στη σοβαρή ανάλυση και την αφήγηση ευτράπελων περιστατικών, πάντα με ρέουσα κι ευχάριστη γραφή.

Για ορεκτικό ένα απόσπασμα που δείχνει τη σύνδεση του Μουσολίνι με τους δεξιούς σοσιαλιστές (αν κι αυτό ίσως ξενίσει όσους βγάζουν ιλαρά με οτιδήποτε θυμίζει το σχήμα του σοσιαλφασισμού).

Παρουσιάζει ενδιαφέρον η στάση του Μουσολίνι σε αυτήν την περίοδο. Στη διάρκεια των ταραχών στη Γένοβα και των διαμαρτυριών ενάντια στους μαυραγορίτες έγραφε στην εφημερίδα του Πόπολο ντ’ Ιτάλια: «Πρέπει να τουφεκιστούν τα σκυλόψαρα που πλούτισαν!» Στο Νταλμέν οι φασίστες κατέλαβαν τις επιχειρήσεις Γκρεγκορίνι και ο Μουσολίνι καταφέρθηκε και πάλι ενάντια σ’ εκείνους που πλούτισαν στη διάρκεια του πολέμου. «Δημοκρατία, οικονομία! Να το σύνθημά μας! Ζητούμε τη σύγκληση συνταγματικής συνέλευσης και στην ερώτηση μοναρχία ή δημοκρατία απαντάμε: Δημοκρατία!» Ο Μουσολίνι έγραφε: «Το ιταλικό κοινοβούλιο πολύ σπάνια είχε την τύχη να ακούσει ένα τόσο σοβαρό και τόσο καλά συγκροτημένο πρόγραμμα διακυβέρνησης όπως αυτό που παρουσίασε ο Φιλίπο Τουράτι!» Εκείνη την περίοδο προσπαθούσε να ενωθεί με τους «λογικότερους» σοσιαλιστές. Ύστερα από τη διάσπαση του Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Λιβόρνο το 1921, ο Μουσολίνι έγραφε: «Το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα απαλλάχτηκε το 1892, στη Γένοβα, από τους αναρχικούς. Σήμερα απαλλάχτηκε από τους κομμουνιστές!» Ο Μουσολίνι ερωτοτροπούσε και με τους σοσιαλρεφορμιστές.

 Η κατάντια του Τουράτι δε θα σταματούσε σε αυτό.

Πιο φουρκισμένος απ’ όλους ήταν ο διευθυντής της αστυνομίας, που έβλεπε ότι θιγόταν καθημερινά το κύρος του. Είχε αγριέψει για τα καλά, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Κάποτε του παρουσίασαν μια ειδοποίηση για ένα συλλαλητήριο και μια διαδήλωση. Ο διοικητής, ιππότης Ντ’ Αβάντσο, που δε διακρινόταν για την εξυπνάδα του, μου έδωσε ένα έγγραφο και μου είπε:

-Διαβάστε το και κατόπιν υπογράψτε το.

Κάθισα και διάβασα:

«(…) προειδοποιεί τον ως άνω (ακολουθούσε το όνομα και το επώνυμό μου) ότι, εάν κατά τη διάρκεια της διαδηλώσεως και του συλλαλητηρίου οι συμμετέχοντες ψάλωσι τον Ύμνον των εργατών, η επωδός του ως άνω ύμνου θα ψάλλεται ως έχει γραφεί υπό του Φίλιπο Τουράτι, ήτοι:

Είτε με τη δουλειά μας θα ζήσουμε

είτε παλεύοντας θα πεθάνουμε

και ουχί

Εμείς θα ζήσουμε με τη δουλειά μας

δίχως Πάπα, δίχως βασιλιά!

Χαμογέλασα και υπέγραψα. Ο Ντ’ Αβάντσο, που χρησιμοποιούσε πάντα μια περίπλοκη και περισπούδαστη φρασεολογία, μου είπε:

-Τι σημαίνει αυτό το σαρδόνιο γέλιο που προβάλλει μέσα από το δίχτυ των γενιών που περιβάλλουν το πρόσωπό σας; Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι εγώ εκπροσωπώ το νόμο…

-Δεν πρόκειται γι’ αυτό κύριε διευθυντά. Εγώ δεν ξεχνώ το νόμο. Συλλογιέμαι όμως το φουκαρά τον Τουράτι.

Ζήτησα ένα αντίγραφο. Είχε πολύ γούστο εκείνο το έγγραφο και άξιζε να κρατήσει κανείς ένα αντίγραφο. Ο φουκαράς ο Τουράτι! Σε τι χάλι είχε φτάσει… να του φυλάγει ένας διευθυντής της Ασφάλειας την ακεραιότητα του ύμνου.

Ανακοίνωσα σε όλους του συντρόφους την προειδοποίηση και ο Ντ’ Αβάντσο αναγκάστηκε να ακούει όλη τη μέρα να τραγουδούν αμέτρητες φορές τον Ύμνο… σωστά και διάβασε κατόπιν και το έγγραφό του στον Τύπο μας. 

Ας δούμε όμως λίγα περισσότερο για τον Ντ' Αβάντσο και τη στάση αυτού του τύπου ανθρώπου, εκείνη την εποχή.

Ήταν ο τέλειος τύπος του μπασκίνα. Ανήκε στην κατηγορία εκείνων που είναι έτοιμοι για κάθε βρομιά προκειμένου να πάρουν ένα γαλόνι παραπάνω ή μια εύφημο μνεία. Ακατάδεχτος με τους αδύνατους, γλείφτης προς τους ανωτέρους του. Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο φάνηκε καθαρά πόσο μεγάλη ήταν η δειλία όλων αυτών, μαζί και του αφεντικού τους, του Υπουργού Εσωτερικών. Είδα πολλούς από αυτούς, κατάχλομους, να τρέμουν μπροστά σε μια επιτροπή εργατών.

Κάποτε ο Ντ’ Αβάντσο μου είπε:

-Νομίζω ότι ακόμη και μια σοσιαλιστική κυβέρνηση χρειάζεται αστυνομία. Τι λες;

Ήταν η εποχή των κινημάτων κατά της αύξησης των τιμών. Οι εργάτες άνοιγαν και άδειαζαν τα καταστήματα και ο Ντ’ Αβάντσο είχε αρχίσει να σκέφτεται το… μέλλον.

-Οπωσδήποτε –του απάντησα- θα έχουμε ανάγκη από αστυνομία, αλλά από μια αστυνομία πιο έξυπνη από αυτή του Νίτι (σ.σ.: του πρωθυπουργού).

-Μα νομίζετε ότι δεν υπάρχει ούτε ένα έξυπνος αστυνομικός στην Ιταλία; Νομίζετε πως όλοι είναι αφοσιωμένοι ψυχή και σώματι στον Νίτι και τον Τζιολίτι; Δουλεύουμε μόνο για να τα βγάλουμε πέρα σε αυτήν τη ζωή.

Πόσες φορές δεν άκουσα τέτοια λόγια σε εκείνες τις πλούσιες σε επαναστατικά γεγονότα μέρες! Και πόσοι άνθρωποι δε με χαιρετούσαν τότε! Ο ενωμοτάρχης της χωροφυλακής ήρθε μια μέρα στο μαγαζί και μου είπε:

-Εδώ που τα λέμε, δεν μπορεί να ζούμε συνέχεια έτσι! Από ποιον θα πρέπει να πάρω εγώ διαταγές; Από τη νομαρχία δε μου δίνουν καμιά διαταγή πια. Χαμπάρι δεν έχω τι πρέπει να κάνω. Και πόσες παρανομίες δε γίνονται! Ο καθένας κάνει ό,τι του κατεβαίνει… Άμποτε να γινόταν επιτέλους κι αυτή η επανάσταση… γιατί δεν είναι ζωή αυτή!

Κι έφυγε.

 Το πόσο έξυπνοι ή όχι ήταν οι αστυνομικοί του καθεστώτος, φαίνεται κι από ένα σπαρταριστό περιστατικό που μας μεταφέρει ο Τζερμανέτο.

Ήταν η περίοδος που το Κομμουνιστικό Κόμμα ανέπτυσσε έντονη δράση για την οργάνωση πυρήνων στις επιχειρήσεις. Η αστυνομία κάτι είχε μάθει σχετικά και προσπαθούσε να ανακαλύψει τι γινόταν. Αλλά δεν ήξερε συγκεκριμένα τι ήταν αυτοί οι πυρήνες. Η αστυνομία πήρε τη διαταγή: «Να ανακαλυφθούν οι πυρήνες!» Αλλά τι ήταν αυτοί οι «πυρήνες»; Στην Ιταλία οι χαφιέδες της Ασφάλειας επιστρατεύονταν συνήθως από ανέργους που προέρχονταν από τα πάμφτωχα χωριά του Νότου και οι οποίοι τα έχαναν κυριολεκτικά στο «μακρινό Βορρά». Τι μπορούσαν να ξέρουν αυτοί για τον κομμουνισμό και τους «πυρήνες» του στις μεγάλες πόλεις; Στην αρχή, όταν πρωτοέρχονταν, φυλάγονταν από τα αυτοκίνητα και τους περαστικούς, ύστερα θαμπώνονταν από τις βιτρίνες και θέλανε να δουν τα ντεκολτέ των γυναικών του δρόμου, να μπουν στα καφενεία και στους κινηματογράφους. Τους παράσερνε η δυνατότητα να χαρούν, χωρίς να ξοδέψουν δεκάρα, όλα αυτά τα «επίγεια αγαθά» και να παινευτούν ύστερα στους συγχωριανούς τους όταν θα γυρίζουν στα σπίτια τους.

Ο διοικητής της αστυνομίας του Μιλάνο, παίρνοντας υπόψη το διανοητικό επίπεδο των υφιστάμενών του, τους κάλεσε για να τους δώσει μερικές οδηγίες και να τους κατατοπίσει γύρω από το πρόβλημα των πυρήνων. Αλλά όταν τελείωσε το λόγο του με το συνηθισμένο «Ζήτω ο Ντούτσε!», οι φουκαράδες εκείνοι ήταν ακόμα πιο ζαλισμένοι από πρώτα. Ο διοικητής αναμφίβολα ήταν ένας καλός ρήτορας, το κακό όμως προερχόταν από το γεγονός ότι και ο ίδιος δεν καταλάβαινε και πολύ καλά τι είναι αυτοί οι «πυρήνες».

Εμπνευσμένοι από το λόγο του διοικητή τους, οι αστυνομικοί άρχισαν με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο να ψάχνουν για τους μυστηριώδεις πυρήνες. Και έτσι, χάρη στο ζήλο και στην καθιερωμένη πια συνήθειά τους, όρμησαν μια μέρα στα γραφεία μας.

Εκεί που δουλεύαμε ήσυχοι με τον Τερατσίνι, επέδραμε μια ομάδα αστυνομικών.

-Πάνω τα χέρια!

Σωματική έρευνα και ύστερα έρευνα σε όλα τα γραφεία. Τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Για μια στιγμή ένας τους ανακαλύπτει μέσα σε κάποιο ντουλάπι δύο βαλίτσες. Μας ζήτησαν να τις ανοίξουμε. Δεν είχαμε τα κλειδιά, ούτε και ξέραμε τίνος ήταν. Γι’ αυτό αρνηθήκαμε.

-Ακολουθήστε μας! διέταξε ο επικεφαλής τους εμένα και τον Τερατσίνι.

Και κινήσαμε με τις βαλίτσες κυκλωμένοι από τους αστυνομικούς που έλαμπαν από τη χαρά τους. Ο διοικητής γύρισε προς τον Τερατσίνι και του είπε:

-Κύριε δικηγόρε, αυτή τη φορά το χάσατε το παιχνίδι. Τους ανακαλύψαμε…

Ο Τερατσίνι που σκούπιζε ήσυχα τα γυαλιά του ρώτησε:

-Τι ανακαλύψατε;

Ο αστυνομικός έδειξε τις δυο βαλίτσες.

-Ξέρω, ξέρω –είπε ο αστυνομικός, τώρα κάνεις την πάπια… -αλλά θα δούμε στο Σαν Φεντέλε…

-Είμαι κι εγώ περίεργος να δω τι έχουν μέσα αυτές οι βαλίτσες, είπε ο Τερατσίνι, γυρίζοντας προς εμένα.

-Μπορώ να σας το πω εγώ, κύριε δικηγόρε- φώναξε ο αστυνομικός με τόνο ενός ανθρώπου που δεν ξεγελιέται εύκολα- στις βαλίτσες αυτές βρίσκονται οι πυρήνες!

Και ύστερα σώπασε θριαμβευτής!

Θυμάμαι ακόμα το βλέμμα του Τερατσίνι και τα μούτρα του διοικητή της Ασφάλειας όταν άνοιξαν οι βαλίτσες.

Ύστερα από λίγες ώρες γυρίσαμε στη Σύνταξη. Δυο σύντροφοι γύρευαν τις βαλίτσες τους, που τις χρησιμοποιούσαν σα ντουλάπες για να αφήνουν τα παπούτσια, τα ρούχα, τα μαντήλια και τα πουκάμισά τους όταν έφευγαν στα συχνά ταξίδια τους για προπαγανδιστική δουλειά.

 Για επιδόρπιο ένα ακόμα ευτράπελο περιστατικό από μια προεκλογική καμπάνια και την περιοδεία του Τζερμανέτο σε κάποια ορεινά χωριά.

Μόλις φτάσαμε στο χωριό, μας προϋπάντησαν όλοι σχεδόν οι κάτοικοι ντυμένοι στα γιορτινά και με τις σημαίες μπροστά. Ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, καπέλα στον αέρα. Κοίταξα τις σημαίες. Άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, πάντως όλες κόκκινες. Διάβασα την επιγραφή της πρώτης σημαίας «Ενορία Αγίας Άννης». Στη δεύτερη σημαία έγραφε «Πρώτον βραβείο δρόμου. Δεύτερον βραβείο χιονοδρομίων». Έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Πού στην ευχή βρισκόμουν;

-Α μην κοιτάς τι γράφουν οι σημαίες! μου είπε ένας αγρότης. Εσύ δες το χρώμα! Μαζέψαμε κι εμείς όσες κόκκινες βρήκαμε. Μια τόσο μεγάλη γιορτή χωρίς κόκκινες σημαίες δε θα ήταν γιορτή της προκοπής.

Η ορχήστρα με τη χορωδία άρχισε έναν Ύμνο των Εργατών, που μήτε ο ίδιος ο Τουράτι, μήτε ο διοικητής της ασφάλειας της πόλης μου δε θα τον αναγνώριζαν.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε και μια πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου από το Ατέχνως.

Να τελειώνει η πλάκα

Να τελειώνει η πλάκα

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να δικαιολογήσουν το νέο αντιλαϊκό μνημόνιο που φέρνουν καταφεύγουν στον Λένιν!
Και ο ίδιος ο πρωθυπουργός «θυμήθηκε» τι έλεγε ο Λένιν για τους συμβιβασμούς.
Χτες, από τις στήλες της «Αυγής» ο Θ. Καρτερός θυμήθηκε και αυτός με τη σειρά του τα όσα έλεγε ο Λένιν κατά την εισήγησή του για την εφαρμογή της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ) το 1921 στη Σοβιετική Ρωσία.
Θα ήταν ανάξιο λόγου να ασχοληθεί κανείς με το θέμα και τις συγκρίσεις. Αφού, όμως, ξύνονται οι ΣΥΡΙΖΑίοι στην γκλίτσα του τσοπάνη πρέπει να τ' ακούσουν για να τελειώνει η πλάκα.
Οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ ξεχνάνε ένα βασικό ζήτημα, ότι ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι προχώρησαν σε υποχωρήσεις στην οικονομική τους πολιτική, αναβιώνοντας, προσωρινά, στοιχεία του καπιταλισμού, παραχωρώντας ορισμένες επιχειρήσεις, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία αστικών ειδικών και αίροντας περιορισμούς στην αγορά μετά από μια επανάσταση που ανέτρεψε την εξουσία των αστών και εγκαθίδρυσε την εξουσία των σοβιέτ, μετά επίσης από έναν εμφύλιο πόλεμο που διήρκεσε από το 1918 μέχρι το 1921, αντιμετωπίζοντας την ενωμένη αστική αντίδραση και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.
Αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός φανερώνει πως όποια προσπάθεια σύγκρισης σημερινών πολιτικών επιλογών οποιασδήποτε κυβέρνησης αστικής διαχείρισης με ό,τι έκαναν οι μπολσεβίκοι και ο Λένιν το 1921 μόνο ως προσβολή μπορεί να θεωρηθεί.

***

Η προσβολή αυτή είναι ακόμα μεγαλύτερη εάν σκεφθεί κανείς ότι αυτοί που επικαλούνται τον Λένιν και τον ξαναθυμούνται στα γεράματα τον είχαν πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων στα νιάτα τους. Είναι αυτοί που αποχώρησαν από το κομμουνιστικό κίνημα απορρίπτοντας ακριβώς τις λενινιστικές υποθήκες για το κόμμα, τη δικτατορία του προλεταριάτου, την ταξική πάλη, τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, αφού πρώτα προσκύνησαν τον καπιταλισμό που τότε έμοιαζε παντοδύναμος, όλα τα αναθεωρητικά ρεύματα προηγούμενων δεκαετιών καθώς βέβαια και την περεστρόικα, την τελευταία δηλαδή πράξη της αντεπανάστασης που γκρέμισε ό,τι έχτισε η Οχτωβριανή Επανάσταση των μπολσεβίκων και του Λένιν.

***

Η προσβολή γίνεται θεόρατη εάν σκεφθεί κανείς ότι αυτά τα λέει μια πολιτική δύναμη που έχει διακηρυγμένο στόχο την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, που μιλά για την ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, τη στήριξη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, των επενδύσεών τους κ.λπ. Αυτή είναι η διέξοδος από την κρίση όπως την περιγράφουν και, μάλιστα, καλούν το λαό να βάλει πλάτη γιατί έτσι, λέει, μόνο μπορεί να προσδοκά μια ανάκαμψη και του βιοτικού του επιπέδου. Καλούν, δηλαδή, το λαό να κάνει κύκλους στα αδιέξοδα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, στη διαδοχική εναλλαγή ανάπτυξης και κρίσεων. Με δεδομένο ότι σε κάθε φάση (και σε κρίση και σε ανάπτυξη) οι εργαζόμενοι μετράνε βαριές απώλειες. Αλήθεια, αυτοί οι όψιμοι «λενινιστές» του ΣΥΡΙΖΑ δεν έκαναν τον κόπο να δουν τι έλεγε ο Λένιν, και ο μαρξισμός, για την καπιταλιστική ανάπτυξη, που θέλουν τόσο θερμά να στηρίξουν και να ενισχύσουν ως μονόδρομο για το λαό, την ίδια ώρα που χαρακτηρίζουν «δευτέρα παρουσία» την πάλη σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, την εξουσία του, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, την πάλη για το σοσιαλισμό;
Επικαλούνται τον Λένιν αυτοί που έχουν ανακηρύξει την πρώτη ιμπεριαλιστική δύναμη του κόσμου, τις ΗΠΑ, και το ΝΑΤΟ σε συμμάχους τους, είναι έτοιμοι να συνδράμουν νέους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, να χτίσουν νέες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα, να μπλέξουν το λαό ακόμα πιο βαθιά στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

***

Να τελειώνει, λοιπόν, η πλάκα. Μαζί της να τελειώνει και η πολιτική απατεωνιά, στην οποία οι ΣΥΡΙΖΑίοι φαίνεται ότι διεκδικούν το πρώτο βραβείο. Δεν μπορούν να κρύψουν πίσω από τεχνάσματα ότι είναι ένα αστικό κόμμα, όπως όλα τα άλλα, που μάλιστα καλείται να εφαρμόσει σε σύντομο χρονικό διάστημα όσες αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις δεν κατάφεραν όλοι οι προηγούμενοι. Γι' αυτό τους στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις αστικά επιτελεία, διάφοροι ιμπεριαλιστές σύμμαχοι. Τον Λένιν, και το έργο του, μάλλον, στους εφιάλτες τους πρέπει να τον βλέπουν και πουθενά αλλού...

Συσπείρωση με το ΚΚΕ

Συσπείρωση με το ΚΚΕ

Κάθε μέρα που περνά, κάθε πληροφορία που βλέπει το φως της δημοσιότητας για τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την ΕΕ και το ΔΝΤ, που έχουν ως στόχο την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, έρχεται να επαυξήσει την ανάγκη να υπάρξει η όσο το δυνατόν πιο ισχυρή λαϊκή αντίδραση σ' αυτόν το σύγχρονο Αρμαγεδδώνα που απειλεί με εξαφάνιση κάθε ίχνος κατάκτησης της εργατικής τάξης.
Είναι πλέον εξόφθαλμη η συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων, των βασικών επιτελείων της αστικής τάξης στη στήριξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και της προσπάθειας επίτευξης νέας αντιλαϊκής συμφωνίας - μνημονίου. Σταθερός τους κοινός στόχος η στήριξη της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου. Επενδύοντας, παράλληλα, στη δυνατότητα αυτής της κυβέρνησης να ξεγελά, να χειραγωγεί το λαό πιο αποτελεσματικά από τις προηγούμενες.
Είναι πλέον καθαρό ότι απέναντι σε αυτήν τη σύμπλευση αστικών κομμάτων, κεφαλαίου, εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστικών ηγεσιών ο λαός πρέπει να αντιτάξει τη δικιά του συμμαχία, της εργατικής τάξης, των φτωχών και μικρών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών, μια συμμαχία σε γραμμή ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους.
Αυτήν την ανάγκη σήμερα την εκφράζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το μαζικό κάλεσμα στήριξης και πάλης με την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, που απευθύνουν εκατοντάδες εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, γυναίκες, νέοι εκλεγμένοι σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, σε φορείς του λαϊκού κινήματος, καλλιτέχνες, διανοούμενοι κ.ά.
Το κάλεσμα στήριξης και πάλης με την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ απευθύνεται: Σ' όλους όσοι είχαν ψευδαισθήσεις, αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ, είχαν δει θετικά το εμπόριο ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ. Σ' όλους όσοι με κάθε τρόπο ήθελαν να ακυρώσουν τα μνημόνια, την αντιλαϊκή πολιτική, τη λιτότητα. Ηρθε η ώρα των συμπερασμάτων, που όμως δεν πρέπει να οδηγήσουν στην απογοήτευση και την παραίτηση. Πρέπει να αξιοποιηθούν στη δράση, στην πάλη, όχι βεβαίως «επενδύοντας» σε νέες αυταπάτες και ψευδαισθήσεις ότι διέξοδος για το λαό είναι η καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα.
Η στήριξη της πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ με τη δράση μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα ανταποκρίνεται στην ανάγκη της πάλης για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, για να δυναμώσουν η ελπίδα, ο αγώνας για την επιβίωση και το δίκιο του λαού. Ανταποκρίνεται στην ανάγκη του αγώνα για να ανατραπεί ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, να κοινωνικοποιηθούν τα μονοπώλια, να αποδεσμευτεί η χώρα από τις λυκοσυμμαχίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, για να έρθει ο λαός στην εξουσία - αναγκαία συνθήκη για να διαγραφεί μονομερώς το χρέος που δεν δημιούργησε ο λαός.
Οπως αναφέρεται στο σχετικό κάλεσμα, «η ΕΕ, το κεφάλαιο και τα κόμματά τους ενώθηκαν για να μας εξοντώσουν! Εμείς ενώνουμε τις δυνάμεις μας με το ΚΚΕ για να τους αντιπαλέψουμε, για να τους ανατρέψουμε. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να τους αφήσει σε χλωρό κλαρί, τόσο τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όσο και τα κόμματα που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, την τρόικα, το κεφάλαιο. Σήμερα χρειάζεται ένα λαϊκό κίνημα, μια λαϊκή συμμαχία χειραφετημένα από ψεύτικες προσδοκίες, από κάλπικες ελπίδες και εκβιασμούς, από τη φοβία, την τρομοκρατία. Πρέπει ο λαός μας να σηκώσει ξανά κεφάλι. Και θα νικήσει!»