Όλγα Γεροβασίλη: Το χοντρό δούλεμα των "αριστερών" μαυρογιαλούρων

 Όλγα Γεροβασίλη: Το χοντρό δούλεμα των "αριστερών" μαυρογιαλούρων

Η Όλγα Γεροβασίλη, βουλευτής Ν. Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ και κυβερνητική εκπρόσωπος,  σε ένα προεκλογικό ξέσπασμα, δεν… μασά τα λόγια της και… θέτει αμείλικτα ερωτήματα και επιχειρήματα…

(Για όσους σάστισαν ή μπερδεύτηκαν, ας δουν προσεκτικά ποια προεκλογική περίοδο αφορά το «διάγγελμα» στο βίντεο…) 

Φυσικά αυτό που ακούσατε δεν θα το αποκαλέσει κανείς "ξύλινη γλώσσα". Η αντιστροφή της πραγματικότητας είναι "κανονικότητα" σε αυτή τη χώρα. Το χοντρό δούλεμα των "αριστερών" μαυρογιαλούρων βαφτίζεται "πολιτικός λόγος". Η κοροϊδία και η εξαπάτηση του λαού δεν έχει όρια. Όπως και η ξεφτίλα όσων αριστερών θα τους ξαναψηφίσουν. 

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015.

Η συνδικαλιστική σαπίλα του παλιού ΠΑΣΟΚ στηρίζει τώρα Λαφαζάνη

 Η συνδικαλιστική σαπίλα του παλιού ΠΑΣΟΚ στηρίζει τώρα Λαφαζάνη

Με άρθρο-παρέμβαση στην ιστοσελίδα iskra.gr, ο επί 35 χρόνια συνδικαλιστής του ΠΑΣΟΚ Νίκος Φωτόπουλος (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ) εκφράζει την στήριξη του στη "Λαϊκή Ενότητα". Ο Φωτόπουλος, πρώην πράσινος αρχισυνδικαλιστής, μεταπήδησε στον ΣΥΡΙΖΑ στηρίζοντας Τσίπρα και σήμερα κάνει και δεύτερη κωλοτούμπα τασσόμενος υπέρ του Λαφαζάνη! Όμοιος στον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα...

 

 

 

Ανασχηματισμός

 Ανασχηματισμός

Μα τι μας λες τώρα για ανασχηματισμό Σφυροδρέπανε, αφού πηγαίνουμε για εκλογές; Αν το καλοσκεφτείς βέβαια, σφε αναγνώστη, βρισκόμαστε σε εκλογές (και συνεπώς εκ των πραγμάτων νέα κυβερνητικά σχήματα) διαρκείας, οπότε δεν απέχει και τόσο από την πραγματιότητα. Παράλληλα όμως, σε αυτές τις εκλογές συντελείται ένας άλλος, παράδοξος «ανασχηματισμός», που αφορά τα κλισέ επιχειρήματα και τις πλευρές-παρατάξεις στις οποίες απευθύνονται.

Φαντάζεσαι δηλ να ρωτάνε οι δημοσιογράφοι το Λαφαζάνη και τους πανελίστες του γιατί δε συνεργάζονται με το Σύριζα, αν αποκλείουν μετεκλογικά μια κυβερνητική συνεργασία μαζί του και μήπως φοβούνται να κυβερνήσουν; Κι ώσπου να τα απαντήσουν όλα αυτά, να τους ζητάνε να βάλουν μια τελεία (γκλέτσου), ένα κόμμα (νέου τύπου), μια παρένθεση (αριστερή), αλλά εντός εισαγωγικών (εφόσον πρόκειται για το Σύριζα), για να προχωρήσουν στον επόμενο. Αν είναι να σε θεωρούν Κουκουέ (που θα ‘θελες, αλλά δεν είσαι), ας αρχίσουν τουλάχιστον να σου φέρονται και στα πάνελ ως τέτοιο. Προς το παρόν όμως τα κανάλια καλούν τους Λαφαζανικούς μόνους τους, χωρίς αντίλογο, ενώ οι επιθέσεις που εξαπολύουν εναντίον τους μάλλον καλό τους κάνουν παρά τους ζημιώνουν εκλογικά.

Θα μπορούσε επίσης ο Σύριζα να επιτεθεί στους Λαφαζανικούς με το κλασικό ερώτημα που στρεφόταν εναντίον του στις εκλογές του Γενάρη: πού θα βρείτε τα λεφτά, για να τα κάνετε όλα αυτά; Και να προσθέτουν με νόημα: μήπως στο νομισματοκοπείο-οοο... (με παρατεταμένο το «ο», για να το πιάσουν όλοι το υπονοούμενο-οοο...).

Η πιο εντυπωσιακή αντιμετάθεση ωστόσο πάντως συντελείται αυτόν τον καιρό στο μυαλό του μέσου Ναρίτη. Ο Μπιτσάκης –που είχε γράψει το 89’ το βιβλίο «ρήξη ή ενσωμάτωση», αλλά στην πορεία μάλλον άλλαξε γνώμη και δε δίνει πια την ίδια απάντηση- έδρασε πρωτοπόρα, σαν τροχιοδεικτική βολή, αλλά δεν είναι μόνος του. Και δεν το συντροφεύει μόνο ο Πι-Πι, για τον οποίο οι κακές γλώσσες λένε πως βρίσκεται πίσω από τη συγγραφή των θέσεων της ΛαΕ, χωρίς να έχει πάψει (επισήμως τουλάχιστον) να είναι μέλος του Ναρ και της Ανταρσυα.

Τα αποτυπώνει όλα αυτά πολύ καλά ένας από τους θρυλικούς 7 (που αποχώρησαν πριν 9 χρόνια από το Ναρ), γράφοντας σε ένα σχόλιό του στο φου-βου.

Έφυγες από το τιμημένο ΚΚΕ το 1989 γιατί διαφωνούσες (και σωστά): 1. Στη συγκρότηση Παναριστεράς σε μίνιμουμ πρόγραμμα, 2. Στη συμμετοχή/στήριξη σε αστικές κυβερνήσεις, 3. Στην τοποθέτηση της Επανάστασης στις Καλένδες... Μετά από 25 χρόνια αγωνιστικής πορείας καταλήγεις να εκλιπαρείς τα απόσκατα της σοσιαλδημοκρατίας για: 1. Συγκρότηση Παναριστεράς σε μίνιμουμ πρόγραμμα, 2. Συμμετοχή/στήριξη σε αστικές κυβερνήσεις, 3. Στην τοποθέτηση της Επανάστασης στις Καλένδες... ΝΑΡίτη, ο κύκλος του ’89 έκλεισε. Κράτα το κούτελο σου καθαρό. Το χρωστάς στους αγώνες χρόνων. Μη γίνεις ουρά των αστών. Επίστρεψε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Αυτό μπορεί να μη λέει τίποτα στους «μεταλλαγμένους Κνίτες» δεύτερης γενιάς, χωρίς τη σωτήρια Κουκουέ μόρφωση, ή σε όσους θεωρητικοποίησαν εκείνο το ρήγμα και δέθηκαν τόσο πολύ συναισθηματικά μαζί του, που δυσκολεύονται τώρα να εγκαταλείψουν τον παραδοσιακό ετεροπροσδιορισμό τους, ως βασικό κριτήριο, γι’ αυτό και δεν περιμένω ιδιαίτερα εντυπωσιακά αποτελέσματα. Όσοι έχουν καταλάβει τα παραπάνω, έχουν ήδη επιστρέψει και προσεγγίσει το Κόμμα. Προσωπικά λοιπόν θα επαναδιατύπωνα το ανοιχτό ερώτημα ως εξής.

Φίλε Ναρίτη, σκέψου τους σφους σαν το Λαϊκό Στρώμα, που σου έχει κάνει και αφιέρωμα και παλεύει σε διάφορες Κνιτοπαρέες να εξηγήσει πως δεν είσαστε Πασόκοι (5/10 σας είχε βάλει στο Πασοκόμετρο), να αναλύσει το προτσές, να υπερασπιστεί κριτικά το «δε θα υπακούσω» του Γράψα, κτλ. Σκέψου τη συζήτηση που θα ανοίξει σε λίγο καιρό για τον τρίτο τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, το 89’ και το βασικό ερμηνευτικό σχήμα των δύο οπορτουνιστικών κέντρων (δεξιό και «αριστερό») που χτυπούσαν το Κόμμα και αλληλοτροφοδοτούνταν. Ας πούμε ότι γίνεται σύσκεψη με φίλους κι οπαδούς, για να το συζητήσουν κι εγώ αρνούμαι να τσουβαλιάσω όσους έφυγαν εκείνη τη διετία, θεωρώντας τον «αριστερισμό» ως τιμωρία του κόμματος για τα δεξιά του λάθη και παραστρατήματα εκείνη την εποχή. Καταλαβαίνεις όμως τη δυσκολία να το υποστηρίξω αυτό με βάση τις εξελίξεις της επικαιρότητας;

Γιατί ουσιαστικά η σύμπραξη αυτή δεν είναι κάτι άλλο παρά η συνεργασία κι επανασυγκόλληση των πολιτικών απογόνων εκείνων των δύο κέντρων, του Αριστερού Ρεύματος στο Σύριζα και του Νέου Αριστερού Ρεύματος, που βρήκαν πως στην παρούσα συγκυρία δεν τους χωρίζει τίποτα, παρά μόνο το «νέο». Και μετά τη συνάντησή τους μπορεί να υπήρχε στο τραπέζι της συζήτησης χαραγμένο: 89+91=LF.E (à Λαφαζανική Ενότητα).

Κι αυτός είναι ο πολλοστός κρίκος στην αλυσίδα που δείχνει πως όταν το Κόμμα κάνει κάποια εκτίμηση (πχ πως η Ανταρσυα θα εξελιχθεί στο νέο Σύριζα), μπορεί σε κάποιους να φαίνεται κάπως ακραία και τραβηγμένη αλλά δεν αργεί να επιβεβαιωθεί απ’ τις εξελίξεις, όσο προβλέψιμο κι αν είναι αυτό το σενάριο κι η κατάληξή του.

Με το καλό να μπουν τα παιδιά στη Βουλή και τους ευχόμαστε κι εις ανώτερα, γιατί όχι και σε μια κυβέρνηση (εργατική, αντικαπιταλιστική ή ό,τι άλλο). Ίσως στον επόμενο ανασχηματισμό, για να ανασχηματιστούν και τα επιχειρήματα για το 89’...

Βρε λες;

Θέλουν να βαφτίσουν «λαϊκή εντολή» την εφαρμογή του μνημονίου

Θέλουν να βαφτίσουν «λαϊκή εντολή» την εφαρμογή του μνημονίου

Με μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση, το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να εξασφαλίσει την πολυπόθητη λαϊκή συναίνεση σε μια πολιτική που είναι άγρια αντιλαϊκή. Κεντρικό ρόλο σ' αυτήν την αποστολή, προφανώς, έχει αναλάβει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, χωρίς όμως να υπολείπονται σε ανάλογη χρέωση και τα άλλα αστικά κόμματα, που είτε κυβέρνησαν είτε περιμένουν στη σειρά για να μετάσχουν σε κάποιο από τα επόμενα κυβερνητικά σχήματα. Παράλληλα, ζεστές κρατούνται και εκείνες οι εφεδρείες του συστήματος που έχουν αναλάβει ειδικούς ρόλους για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης ριζοσπαστικοποίησης λαϊκών συνειδήσεων.
Στη βδομάδα που πέρασε ξεδιπλώθηκε ένα μεγάλο μέρος του αστικού σχεδιασμού, που αφορά στο δέσιμο των εξελίξεων της επομένης περιόδου έτσι ώστε να είναι ασφαλής η εφαρμογή του 3ου μνημονίου αλλά και των εφαρμοστικών νόμων των προηγούμενων δύο μνημονίων που είναι ακόμα σε εκκρεμότητα.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση η χειραγώγηση του λαού, ύστερα από πέντε χρόνια άγριας φορο-επιδρομής και απανωτών ανατροπών σε Εργασιακά και Ασφαλιστικό, αποδεικνύεται πλέον πως είναι ένα από τα κεντρικά καθήκοντα που έχουν αναλάβει τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις προς το κεφάλαιο.
Η αστική τάξη ξέρει καλά ότι δεν αρκεί να ψηφιστεί το μνημόνιο. Το κύριο είναι να περάσουν χωρίς αντιδράσεις τα μέτρα που αυτό προβλέπει. Και προκειμένου να ενσωματωθεί η δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση, υπάρχουν οι πρόθυμοι που πουλάνε ελπίδα ότι μια κυβέρνηση - του ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω - έχει τον τρόπο να εφαρμόσει το μνημόνιο και ταυτόχρονα να δουλεύει για την αντιστροφή της πορείας υπέρ του λαού.

Συγκροτούν ένα αντιλαϊκό μπλοκ

Η μέχρι τώρα εξέλιξη δείχνει πως είναι αδίσταχτοι. Πρώτα κάλεσαν το λαό να διαδηλώσει υπέρ της κυβέρνησης, για να ενισχυθεί τάχα η διαπραγματευτική της ισχύς απέναντι στους «θεσμούς». Μετά καλούσαν το λαό να δείξει κατανόηση στις «αναγκαίες υποχωρήσεις», βαφτίζοντας «τακτικούς ελιγμούς» τις αντιλαϊκές συμφωνίες στα Γιούρογκρουπ που προηγήθηκαν. Οταν δρομολογήθηκε το τρίτο μνημόνιο, μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτόν το ρόλο στον καταμερισμό, καλούσε το λαό να διαδηλώσει για να διορθώσει τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική του.
Τώρα, αφού έσταξαν το δηλητήριο της ανοχής και της αναμονής, λένε στο λαό να συνεχίσει να πιστεύει ότι υπάρχει διέξοδος προς όφελός του μέσα απ' αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο, που οριοθετούν παλιά και νέα μνημόνια, η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, η επιδίωξη του κεφαλαίου να υπάρξει ανάκαμψη.
Αυτό το κλίμα αναμονής συντηρούν και οι σχεδιασμοί για ανακάτεμα της τράπουλας μέσα από τις εκλογές, την ώρα που πρέπει να είναι καθαρό πως απέναντι στα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα συγκροτείται ήδη ένα αντιλαϊκό μπλοκ εν δυνάμει κυβερνητικών δυνάμεων, είτε είναι σήμερα στην κυβέρνηση είτε επιδιώκουν να είναι αύριο. Το γεγονός ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μετά την ψηφοφορία της 14ης Αυγούστου, έχασε την εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που τη στήριζε, δεν ανατρέπει το επίσης γεγονός ότι η κυβερνητική πολιτική έχει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής, αφού το μνημόνιο ψηφίστηκε από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.
Απέναντι σ' αυτό το μπλοκ δυνάμεων πρέπει να ορθώσει ο λαός το ανάστημά του, να επικεντρώσει χωρίς καθυστέρηση όλες του τις προσπάθειες στην οργάνωση της πάλης και σ' αυτήν την κατεύθυνση να αξιοποιήσει και τις εκλογές.

Το μνημόνιο εφαρμόζεται ήδη

Στην πορεία προς τις εκλογές δεν πρέπει στιγμή να φεύγει από το νου πως ήδη εφαρμόζεται το τρίτο μνημόνιο. Οτι πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής κάτω από το 3ο μνημόνιο, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων έσπευσε να θέσει σε εφαρμογή προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους, με τους οποίους η κατώτερη σύνταξη μειώνεται από φέτος τουλάχιστον κατά 100 ευρώ, στα 392,7 από 486 ευρώ (ΙΚΑ). Οτι αποφασισμένη είναι και νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων και ότι ταυτόχρονα, με το 3ο μνημόνιο, ψηφίστηκε διάταξη η οποία απαγορεύει οποιαδήποτε χρηματοδότηση του ΕΤΕΑ, προδιαγράφοντας έτσι νέες μειώσεις στις επικουρικές, τόσο των συνταξιούχων που ήδη είχαν ενταχθεί στο Ταμείο, όσο και των νέων που υπάγονται τώρα. Οτι ήδη έχει υπογραφεί η παράδοση των 14 αεροδρομίων σε πολυεθνική. Οτι έχει ήδη αποφασιστεί η εξαφάνιση των φτωχομεσαίων αγροτών με το πακέτο μέτρων του τρίτου μνημονίου. Οτι έχει υπογραφεί η δέσμευση μέχρι τον Οκτώβρη του 2015 να έχει ξεκινήσει η «διαδικασία διαβούλευσης με επικεφαλής μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, με σκοπό την επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπόψη των βέλτιστων πρακτικών σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο», δηλαδή το απόλυτο ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, η ως και απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης.

Χειροκροτήματα...

Το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών είναι η τιμωρία όλων όσοι έβαλαν την υπογραφή τους σε μειώσεις μισθών και συντάξεων, στις ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, στη φορο-καταιγίδα, στη μείωση των παροχών Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη χρεοκοπία των φτωχών αγροτών και μικρών επαγγελματιών. Αυτό προσπαθούν να κρύψουν και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που λέει κυνικά ότι θα «υπερβεί» τα μνημόνια, την ίδια στιγμή που τα εφαρμόζει και τα επεκτείνει, αλλά και το νέο κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, που θέλει να παίξει το ρόλο ενός νέου αναχώματος στο ριζοσπαστισμό, τα στελέχη του οποίου είναι συνυπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση.
Η αστική τάξη γνωρίζει πως όχι μόνο δεν κινδυνεύουν τα συμφέροντά της από αυτές τις δυνάμεις, αλλά και ότι ακριβώς αυτές οι δυνάμεις είναι εγγύηση για την εφαρμογή της πολιτικής του κεφαλαίου. Η ντρίμπλα που έγινε με την προσφυγή στις κάλπες, για να εξασφαλιστεί νέα εντολή για την εφαρμογή των μνημονίων, χαιρετίστηκε ήδη από τους ιμπεριαλιστικούς παράγοντες. «Η παραίτηση Τσίπρα είναι μέρος της λύσης και όχι της κρίσης», δήλωσε η Μέρκελ. «Δεν ανησυχούμε για την εφαρμογή του προγράμματος (...) Ανεξάρτητα από τις εκλογές, οι μεταρρυθμίσεις μπορούν να εφαρμοστούν», δήλωσε εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέφεν Ζάιμπερτ, δήλωσε ότι το πρόγραμμα «δείχνει το δρόμο για τα επόμενα τρία χρόνια και σε αυτό το σημείο δεν έχει αλλάξει κάτι» με την παραίτηση του κ. Τσίπρα, υπενθυμίζοντας ότι «συμφωνίες που έχουν συναφθεί ισχύουν και πέρα από ημερομηνίες εκλογών». Ο ίδιος ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ζήτησε οι εκλογές να διεξαχθούν το ταχύτερο δυνατό για να αποφευχθούν καθυστερήσεις στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. «Πιστεύω ότι η πρόθεση του πρωθυπουργού Τσίπρα είναι να αποκτήσει μια πιο σταθερή κυβέρνηση», πρόσθεσε, συμπληρώνοντας: «Μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία υποστήριξε το πακέτο των μέτρων στο ελληνικό Κοινοβούλιο και αναμένουμε ότι αυτή η υποστήριξη θα είναι ίσως ακόμη πιο ισχυρή» μετά τις εκλογές.

Δύναμη ελπίδας για το λαό το ΚΚΕ

Απέναντι σ' αυτήν την αντιλαϊκή συμμαχία, που αυτές τις μέρες με διαδικαστικά τερτίπια προσπαθεί να δώσει εικόνα αντιπαράθεσης, στέκεται το ΚΚΕ, πραγματικό αποκούμπι για το λαό. Με όπλο του τη συνέπεια, τη σταθερότητα στην υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις των μνημονίων, της ΕΕ και του κεφαλαίου, απευθύνεται στο λαό και τον καλεί να αξιοποιήσει την πείρα του, την οποία μπορεί να την κάνει δύναμη αγώνα, ελπίδας, ανατροπής και μ' ένα πιο δυνατό ΚΚΕ, από καλύτερη θέση να αντιμετωπίσει τα βάρβαρα μέτρα, που θα εφαρμόσουν τα κόμματα του κεφαλαίου. Οπως σημείωσε μόλις προχτές ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, «μ' ένα πιο δυνατό ΚΚΕ πιο γρήγορα θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους. Για να γίνουν τα μνημόνια, η φτώχεια, η ανεργία οριστικά παρελθόν. Για να ανοίξει ο δρόμος για συνολικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία».

Εναλλακτική λύση προς όφελος του λαού εντός του καπιταλιστικού δρόμου δεν υπάρχει

Εναλλακτική λύση προς όφελος του λαού εντός του καπιταλιστικού δρόμου δεν υπάρχει

«Πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το πραγματικό δίλημμα που ετέθη και ήταν ξεκάθαρο, ήταν μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή, όπως εξακολουθεί να επιμένει ακόμη και σήμερα ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, θέτοντας ξανά και ξανά προσχήματα προκειμένου να μην επιτευχθεί αυτή η συμφωνία. Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει».

Το παραπάνω είναι το νέο δίλημμα που τέθηκε από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στις 14 Αυγούστου 2015, κατά τη διάρκεια συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής για την ψήφιση του τρίτου αντιλαϊκού μνημονίου. Ενα δίλημμα που μπορεί στη δεδομένη συγκυρία να έρχεται να απαντήσει στους διαφωνούντες στο εσωτερικό του κόμματός του, ωστόσο κύριος αποδέκτης είναι ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Είναι ένα δίλημμα που στοχεύει στο να καλλιεργήσει συνείδηση στον λαό ότι δεν έχει άλλη εναλλακτική να επιλέξει. Οτι πρέπει να αποδεχτεί πως έχει να διαλέξει ανάμεσα στο μνημόνιο εντός Ευρωζώνης και στο μνημόνιο όσων θέλουν τη χώρα εκτός ευρώ. Ανάμεσα στην καταστροφή του λαού με ευρώ ή στην καταστροφή του με δραχμή. Και να περιοριστεί στο να σκέφτεται ποιο είναι το μικρότερο κακό, μέσα σε συνθήκες όπου κατεδαφίζονται εργασιακά δικαιώματα, φορτώνονται νέοι φόροι, κόβονται κι άλλο οι συντάξεις. Και στις δύο περιπτώσεις, και με τις δύο εναλλακτικές, «τη νύφη την πληρώνει ο λαός». Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνουν τέτοια διλήμματα, ανάλογα με τις εκάστοτε πολιτικές συνθήκες. Θυμίζουμε το δίλημμα που έβαζε ο Αλέξης Τσίπρας πριν από τις εκλογές της 25ης Γενάρη 2015. Ελεγε στις 9 Δεκέμβρη 2014 σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για τον τουρισμό: «Στις εκλογές που έρχονται θα αντιπαρατεθούν δυο ξεκάθαρα εναλλακτικά πολιτικά σχέδια για την πατρίδα μας: Από τη μια το σχέδιο του κ. Σαμαρά, που θέλει το μνημόνιο καθεστώς. Από την άλλη, το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το περιγράψαμε στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αυτή η δήλωση μοιάζει σήμερα σαν ένα κακόγουστο ανέκδοτο, πρέπει να σημειώσουμε το εξής: Τότε, ο πρωθυπουργός έθετε και πάλι στο λαό ένα ψευτοδίλημμα και δύο εναλλακτικές που κατέληγαν στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή στην υλοποίηση αντιλαϊκής πολιτικής. Γιατί το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης - που σήμερα οι της λεγόμενης «Λαϊκής Ενότητας» (βλέπε Αριστερή Πλατφόρμα) ζητούν επιτακτικά την υλοποίησή του - προέβλεπε: «Συμφωνία για Ευρωπαϊκό "New Deal" με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα» και «σχέδιο που θα οδηγήσει με ασφάλεια στην ανάκαμψη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας». Και που είχε ως άλλοθι στην απλόχερη ενίσχυση του κεφαλαίου ψίχουλα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας. Αυτό ακριβώς το πρόγραμμα κάνει λόγο για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Γι' αυτό και ο ΣΕΒ πέταξε από τη χαρά του όταν άκουσε τον πρωθυπουργό να το περιγράφει σε σχετική εκδήλωση, όπου παραβρέθηκε η αφρόκρεμα τμημάτων του κεφαλαίου της χώρας...

Τι σημαίνει μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή

Είναι γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, θέτοντας πως οι εναλλακτικές ήταν μόνο οι δύο, δηλαδή μνημόνιο με ευρώ ή με δραχμή, έθεσε το θέμα στη σωστή του βάση από τη σκοπιά της αστικής διαχείρισης. Γιατί στο πλαίσιο της αστικής διακυβέρνησης, με δεδομένο ότι τα κλειδιά της οικονομίας τα έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, εντός του ιμπεριαλιστικού συστήματος, της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών και συμμαχιών, οι εναλλακτικές μορφές διαχείρισης είναι πολύ συγκεκριμένες. Είναι εναλλακτικές μορφές που από τον ίδιο ή διαφορετικό δρόμο οδηγούν το λαό στη λαιμητόμο, εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Αρα, πράγματι, εντός αυτών των πλαισίων, οι εναλλακτικές είναι συγκεκριμένες:
- `Η μνημόνιο με ευρώ, δηλαδή μνημόνιο Τσίπρα με το κουαρτέτο (ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΚΟΜΙΣΙΟΝ - ESM), με τις ευλογίες τμημάτων του κεφαλαίου, της ΕΕ, των ΗΠΑ, της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Ολάντ κ.λπ., αντίστοιχο με τα μνημόνια των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
- `Η, από την άλλη, μνημόνιο εκτός ευρώ με εθνικό νόμισμα, δηλαδή μνημόνιο Λαφαζάνη. Γιατί αυτή η εναλλακτική έχει μνημόνιο. Γιατί η προοπτική της καπιταλιστικής ανάκαμψης που στηρίζει ο Λαφαζάνης υπό το σύνθημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, περιλαμβάνει νέες θυσίες για το λαό. Αλλωστε, προκειμένου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις αστικών επιτελείων σχετικά με την προοπτική εθνικού νομίσματος, φέρνει ως παράδειγμα κράτη της ΕΕ που δεν είναι μέλη της Ευρωζώνης, π.χ. τη Βρετανία, τη Δανία κ.ά., κρύβοντας όμως ότι και εκεί, χωρις ευρώ και μνημόνια, οι εργαζόμενοι τσακίζονται συστηματικά. Αλλά ακόμα και γιατί η στήριξη του εθνικού νομίσματος σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομίας θα καθιστούσε αναγκαίο τον δανεισμό. Επομένως οι νέοι δανειστές, είτε από τη Ρωσία είτε από την Κίνα είτε από την Ευρωπαϊκή Ενωση, θα έβαζαν και αυτοί μνημονιακούς όρους. Μάλιστα, η συγκεκριμένη εναλλακτική έχει τη στήριξη άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, εντός και εκτός Ελλάδας, που ωφελούνται από μια τέτοια εξέλιξη.
Αν και είναι δεδομένο ότι σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομίας, καπιταλιστικής αγοράς, η δανειακή σύμβαση ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη προϋποθέτει ως εγγύηση μέτρα που πλήττουν τους λαούς, μπορεί να πει κάποιος: Μα, καλά, είναι δεδομένο ότι η πρόταση της λεγόμενης Αριστερής Πλατφόρμας περιέχει ως εναλλακτική μια νέα δανειακή σύμβαση; Ας δούμε τι ελεγε ο ίδιος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στις 30/12/2014, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Γενάρη. Σε ερώτηση αν θα τηρηθεί από τη νέα κυβέρνηση η δανειακή σύμβαση απαντά: «Για τη δανειακή που ρωτάτε, θα την επαναδιαπραγματευτούμε σε κατεύθυνση διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους ... εμείς δεν θέλουμε να διακόψουμε τη δανειακή σύμβαση, θέλουμε επαναδιαπραγμάτευση...». Επίσης έχει ενδιαφέρον να περιγράψουν οι της Αριστερής Πλατφόρμας τη δική τους εναλλακτική, δεδομένου ότι πριν από τις εκλογές, όταν όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ παραμύθιαζαν το λαό, ο Π. Λαφαζάνης σε συνέντευξή του (στις 22/2/2015) δήλωνε: «Αυτό που σήμερα είναι κρίσιμο και επίκαιρο για την Ελλάδα είναι να εφαρμόσει μια πολιτική διεξόδου από την κρίση (...) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ως επιλογή την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε βεβαίως την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση».

Υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις;

Το ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική είναι το μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο ψέμα. Γιατί την πραγματική εναλλακτική για το συμφέρον του λαού, οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, πρέπει να την αναζητήσουν με κριτήριο τα δικά τους συμφέροντα, το δικό τους μέλλον. Και υπάρχει πραγματική εναλλακτική διέξοδος σε όφελός τους. Αυτό έλειπε. Να κρίνει ο λαός με γνώμονα τα άθλια πολιτικά παιχνίδια που παίζουν διάφοροι στις πλάτες του σε όφελος των εχθρών του, δηλαδή των καπιταλιστών, των έξωθεν συμμάχων τους, της ΕΕ, των ΗΠΑ κ.λπ. Ποια είναι η πραγματική εναλλακτική προς όφελος του λαού; Εκείνη που θα βάζει στο επίκεντρο τον τρόπο, τη διαδικασία που θα μπορεί να φέρει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στη θέση που να ζουν και να ικανοποιούν όλες τις σύγχρονες ανάγκες τους. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μήπως με διαπραγματεύσεις και συζητήσεις που έκανε και κάνει η κυβέρνηση; Τι να διαπραγματευτεί; Το πώς θα οδηγήσουν το λαό στη σφαγή του; Μήπως με διαπραγματεύσεις μιας άλλης κυβέρνησης που προτείνει ο Λαφαζάνης;
Ο μόνος τρόπος για να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ενωση, να διαγραφεί μονομερώς το χρέος προς όφελος του λαού, είναι εργατική - λαϊκή εξουσία. Που θα επιβάλει την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, δηλαδή μια παραγωγή χωρίς τους καπιταλιστές και την ιδιοκτησία τους, θα αναπτύσσει την κοινωνική παραγωγή με κίνητρο την εργατική - λαϊκή ευημερία, με κεντρικό, επιστημονικό, πανεθνικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο. Αυτή είναι η μόνη πραγματική εναλλακτική διέξοδος για το λαό, ικανή να αξιοποιήσει και να αναπτύξει παραπέρα όλες τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας προς όφελός του, να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας, να συνάψει οικονομικές σχέσεις με άλλες χώρες στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Γι' αυτό η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, χρειάζεται να δυναμώσουν το ΚΚΕ παντού, να οργανώσουν τη λαϊκή συμμαχία κόντρα στο κεφάλαιο, στην ΕΕ, στην εξουσία τους. Γιατί αυτός ο αγώνας επιβάλλεται σήμερα, για να ανακόψει την αντιλαϊκή επίθεση και ταυτόχρονα να στοχεύσει στην πλήρη απαλλαγή του λαού από τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος.

Κ.Πασ.

Μπροστά στις εκλογές εμπιστευτείτε, ενισχύστε το ΚΚΕ

Μπροστά στις εκλογές εμπιστευτείτε, ενισχύστε το ΚΚΕ

ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Ο κύβος ερρίφθη. Πάμε για εκλογές. Το ζήτημα των εκλογών το αντιμετωπίζουμε από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης, των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Είναι και αυτές μια ταξική πολιτική αναμέτρηση και ως τέτοια πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο για την ενίσχυση του ΚΚΕ. Τώρα υπάρχει ακόμη πιο πλούσια πείρα από τις εναλλαγές κομμάτων στην κυβέρνηση και πιο συγκεκριμένα από τις τελευταίες εκλογές του Γενάρη 2015 και τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Απ' αυτή την άποψη και επειδή το αποτέλεσμα διαμορφώνεται από την ψήφο του λαού, ο λαός πρέπει να σταθμίσει τις συνθήκες στις οποίες γίνονται οι εκλογές, τα δικά του συμφέροντα, να διαμορφώσει δηλαδή τα δικά του κριτήρια ψήφου.

Τι πρέπει να κρίνει ο λαός;

Ο πρωθυπουργός με το διάγγελμά του ζήτησε να ψηφίσει ξανά ο λαός ΣΥΡΙΖΑ κρίνοντας όλα τα θετικά που έκανε αλλά και τα λάθη του! Δεν πρόκειται για αυτοκριτική αλλά για ένα από τα άλλοθι που χρησιμοποιούν και θα χρησιμοποιούν για να χειραγωγούν το λαό στην πολιτική του κεφαλαίου, που τον χρεοκοπεί συνεχώς. Το νέο μνημόνιο, η αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει και αυτή η κυβέρνηση, που αρχικά διακήρυττε το τέλος των μνημονίων, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων λαθών (π.χ. στη διαπραγμάτευση). Είναι αποτέλεσμα ταξικής επιλογής, της προσπάθειας στήριξης με κάθε μέσο των σχεδίων ανάκαμψης του κεφαλαίου.

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι μέσα στο πλαίσιο της εφαρμογής του νέου μνημονίου για την ανάκαμψη του κεφαλαίου μπορεί να φέρει μέτρα ανακούφισης του λαού. Λένε περίπου τα εξής: «Το αποτέλεσμα της συμφωνίας δεν είναι αυτό που θα θέλαμε βεβαίως. Θα πρέπει να το συγκρίνει κανείς με το τι μας περίμενε σε περίπτωση μη συμφωνίας, με τη γενίκευση δηλαδή της ανθρωπιστικής κρίσης. Να εφαρμόσουμε τη συμφωνία με όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο κοινωνικά τρόπο και ταυτόχρονα να δημιουργούμε τους όρους απεμπλοκής από αυτήν».
Τα επιχειρήματά τους προκειμένου να πείσουν το λαό έχουν ξεπεράσει και αυτά τα όρια της εξαπάτησης. Υποσχέθηκαν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια, θα εφαρμόσουν μέτρα ανακούφισης του λαού, ότι μπορούν να τα κάνουν αυτά με το κεφάλαιο κυρίαρχο στην εξουσία και την οικονομία, εντός Ευρωζώνης και ΕΕ, αν και ήξεραν ότι δε γίνεται. Τώρα του υπόσχονται, σκορπώντας φρούδες ελπίδες, ότι με την εφαρμογή του μνημονίου θα απεγκλωβιστεί απ' αυτό! Αυτό δα είναι απάτη στη νιοστή. Με τέτοια διλήμματα πασχίζουν να καθηλώσουν το λαό, να μη διεκδικεί, να μην αντιστέκεται, να μην αντιδρά. Είναι μεγάλη προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ στο κεφάλαιο, στην αστική τάξη.
Ο πρωθυπουργός ζήτησε ψήφο έγκρισης της έως τώρα πολιτικής της κυβέρνησης για να τη συνεχίσει. Ζητά, δηλαδή, από το λαό ψήφο για να συνεχίσει τη βάναυση αντεργατική, αντιλαϊκή πολιτική με τα προηγούμενα μνημόνια αλλά και το νέο μνημόνιο, που ψήφισε μαζί με ΝΔ - Ποτάμι - ΠΑΣΟΚ. Αυτά είναι τα «θετικά» της διακυβέρνησής του που προπαγανδίζει. Ομως, τώρα η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα έχουν πείρα. Αλλωστε, οι εκλογές του Γενάρη 2015 δεν είναι και μακριά. Μπορούν να θυμηθούν τις τότε προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, θυμούνται τα δικά τους ζητούμενα τότε, ιδιαίτερα τα τμήματα των λαϊκών δυνάμεων που ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, ταυτίζοντάς τα με τις υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα έχουμε πείρα

Στις εκλογές του Γενάρη 2015, με την ψήφο του ο λαός έφερε τους ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση, προσδοκώντας μια διαφορετική πολιτική διαχείρισης της κρίσης, χωρίς μνημόνια που, αν μην τι άλλο, μπορεί να μην έφερνε αισθητά καλύτερες μέρες άμεσα αλλά θα σταματούσε τη λαϊκή χρεοκοπία, θα φρόντιζε την ακραία φτώχεια, και σε μια πορεία, όταν θα ερχόταν καπιταλιστική ανάπτυξη, θα καταργούσε μνημονιακούς νόμους για να καλυτερεύει η ζωή των εργαζομένων, του λαού. Αυτό ήταν το παραμύθι που πούλαγε ο ΣΥΡΙΖΑ στο λαό.
Ομως, τα πράγματα ήρθαν αλλιώς, και έτσι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έφερε ένα τρίτο μνημόνιο - θάνατο για όσα εργατικά, λαϊκά δικαιώματα είχαν αφήσει τα προηγούμενα δύο μνημόνια.
Υπάρχει πείρα όμως και από τις άλλες αστικές δυνάμεις, ΝΔ - Ποτάμι - ΠΑΣΟΚ, που συμπολιτεύτηκαν στηρίζοντας και το νέο μνημόνιο. Αλλωστε, ΝΔ - ΠΑΣΟΚ εφάρμοσαν τα δύο προηγούμενα μνημόνια, ενώ το Ποτάμι έχει την ίδια στρατηγική. Ετσι, η συμπολίτευση έγινε πράξη με την ψήφιση της συμφωνίας της 12ης Ιούλη, των προαπαιτούμενων, καθώς και του τρίτου μνημονίου που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Η κυβέρνηση, ασκώντας πολιτική διαχείρισης εντός της ΕΕ και της Ευρωζώνης, υπηρετώντας την καπιταλιστική ανάπτυξη, αντικειμενικά, για να μην πούμε υποχρεωτικά, έφερε το νέο μνημόνιο. Τα άλλα αστικά κόμματα, επίσης, υπηρετούν τα ίδια συμφέροντα και στη δοσμένη στιγμή με την οικονομική κρίση στο προσκήνιο δεν είχαν άλλο δρόμο. Ετσι, αποκαλύφθηκε στην πράξη η στρατηγική τους σύμπλευση, εχθρική για την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Τώρα, πασχίζουν να εκφράσουν αντιπολιτευτικό τάχα λόγο, προς το συμφέρον του λαού, κάνοντας κριτική στην κυβέρνηση ότι παραιτείται, εγκαταλείπει, δραπετεύει, ότι κάνει εκλογές για να λύσει το εσωκομματικό της πρόβλημα, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν από το κύριο ζήτημα, αυτό της στρατηγικής τους σύμπλευσης.
Η κυβέρνηση προβάλλει την άποψη ότι μία αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μετά από νέα λαϊκή εντολή, όχι μόνο θα εφαρμόσει τη νέα συμφωνία οδηγώντας στην ανάπτυξη, αλλά θα εφαρμόσει και μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης, αντισταθμίζοντας αντιλαϊκές πλευρές του μνημονίου, μέσω διαπραγματεύσεων.
Από την άλλη, η «Αριστερή Πλατφόρμα», που έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ δημιουργώντας νέο κόμμα («Λαϊκή Ενότητα»), αναμασά τα παλιά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αναπαράγοντας όλες τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να υπάρξει άλλη φιλολαϊκή διαχείριση και φιλολαϊκή κυβέρνηση που θα την εφαρμόσει, εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και με το κεφάλαιο στην εξουσία. Δηλαδή, όλα όσα έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 μέχρι το 2014 επιδιώκοντας να αναδειχθεί στην κυβέρνηση. Βεβαίως, ούτε «νέο σχήμα» είναι ούτε από παρθενογένεση προέκυψαν. Εβαλαν πλάτη από κυβερνητικές θέσεις σε όλες τις προηγούμενες συμφωνίες που έφεραν το μνημόνιο, όπως της 20ής Φλεβάρη, στήριξαν όλη την πολιτική της κυβέρνησης, την αθέτηση ακόμα και των υποσχέσεων - ψίχουλα, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια αυταπατών, ειδικά σε ανθρώπους με πιο ριζοσπαστικές διαθέσεις, για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του. Τώρα, σηκώνουν τη σημαία του εθνικού νομίσματος (αν χρειαστεί, όπως είπε προχτές, ο Π. Λαφαζάνης), δηλαδή μιας επιλογής εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, ενδεχομένως και εντός της ΕΕ, με την οποία φλερτάρουν τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, και στην ΕΕ. Μια επιλογή που το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο θα χρεοκοπήσει ο λαός.
Στήνουν, λοιπόν, όλοι μαζί κάλπικα διλήμματα με στόχο τη χειραγώγηση του λαού στο αστικό πολιτικό σύστημα, στη στήριξη της πολιτικής της συνεχούς χρεοκοπίας του. Ολοι μαζί στοχοπροσηλωμένοι στον ίδιο σκοπό: Τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης, στόχος που είτε έτσι είτε αλλιώς προϋποθέτει το τσάκισμα του λαού.
Οι εξελίξεις αξιοποιούνται από τη ναζιστική Χρυσή Αυγή να το «παίζει» αντιμνημονιακή, ενισχύοντας ταυτόχρονα τον αντικομμουνισμό. Ελίσσεται σαν το χαμαιλέοντα, ανάλογα με την περίσταση. Πότε λέει ότι δεν θα χαρίσουμε στους Γερμανούς το ευρώ γιατί το έχουμε πληρώσει. Πότε λέει ότι αν μας αναγκάσουν με τα «αποικιοκρατικά μνημόνια, να πάμε και στη δραχμή». Αλλά πάνω απ' όλα στηρίζει με κάθε τρόπο την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου. Η ΧΑ συμπεριλαμβάνει στο λαό και το κεφάλαιο προσπαθώντας να ακυρώσει τις ταξικές διαφορές, να συσκοτίσει ότι από τα μνημόνια κερδίζουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, η αστική τάξη και χάνουν οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα. Να εμφανίσει ότι υπερέχει το εθνικό συμφέρον για όλους, ανεξάρτητα αν είναι επιχειρηματίες ή εργάτες. Θα προσπαθήσει με λαϊκίστικη δημαγωγία να συγκαλύψει τη ναζιστική της ιδεολογία, πολιτική και δράση, να συσκοτίσει το ρόλο της ως δύναμης κρούσης του κεφαλαίου ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Σε αυτή την προσπάθεια της συμβάλλουν και όσες δυνάμεις τής δίνουν άλλοθι νομιμοποίησης. Ο λαός πρέπει να απομονώσει το ναζιστικό ερπετό και με την ψήφο του.

Η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος

Το ΚΚΕ και πριν από τις εκλογές του Γενάρη, αλλά και στη συνέχεια αποκάλυπτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από την προεκλογική του προπαγάνδα με το φιλολαϊκό περιτύλιγμα, είναι υποχρεωμένος να βαδίσει σε δρόμο ανάλογο με την προηγούμενη κυβέρνηση. Ελεγε ακόμη ότι το διαβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης έδινε ψίχουλα στην ακραία φτώχεια, ως άλλοθι για τη στρατηγική της καπιταλιστικής ανάκαμψης με μέτρα που έδινε απλόχερα στους επιχειρηματικούς ομίλους. Και επιβεβαιώθηκε, με το χειρότερο τρόπο δυστυχώς.
Το ΚΚΕ καλούσε και καλεί το λαό να βγάλει συμπεράσματα με τα εξής:

• Δεν μπορεί να υπάρξουν διέξοδος από την κρίση και δίκαιες λύσεις προς όφελος του λαού μέσα στην ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
• Οποιαδήποτε κυβέρνηση διαχειρίζεται το καθεστώς της εκμετάλλευσης δεν μπορεί να είναι φιλολαϊκή - φιλεργατική κυβέρνηση, όσο κι αν διακηρύσσει ότι είναι «αριστερή».
• Η κυβέρνηση, όπως και η αστική τάξη γενικά, κοροϊδεύει όταν μιλά για «λαϊκή κυριαρχία». Συνειδητά εξαπατά αφού γνωρίζει ότι όλοι οι νόμοι και οι θεσμοί στην Ελλάδα, στην ΕΕ, οι διεθνείς συμφωνίες, είναι φτιαγμένοι έτσι, ώστε να κατοχυρώνουν την κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων, την ταξική κυριαρχία της αστικής τάξης, να χειραγωγούν τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, να τις οδηγούν σε αδράνεια. Και είναι φτιαγμένοι έτσι, γιατί ακριβώς γνωρίζουν ότι η εργατική - λαϊκή δύναμη, όταν αντιδράσει, μπορεί να ανοίξει δρόμο προς τα εμπρός, να ανατρέψει τους εκμεταλλευτές της.

Αλλά το ΚΚΕ δεν έμενε και δε μένει μόνο στην κριτική και στην αποκάλυψη καλώντας το λαό να βγάλει συμπεράσματα.
Το ΚΚΕ προτείνει τη μόνη διέξοδο που συμφέρει το λαό και το δρόμο που πρέπει να βαδίσει γι' αυτή τη διέξοδο. Λένε ότι το ΚΚΕ δεν έχει πρόταση στο σήμερα. Λένε ψέματα. Δεν έχει πρόταση που να συμβαδίζει με τον αντιλαϊκό καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, όπου κάθε «λύση» είναι αντιλαϊκή. Η πρόταση του ΚΚΕ, ο δρόμος που καλεί το λαό σήμερα να πάρει, βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση.
Καλεί το λαό να αντισταθεί στο νέο μνημόνιο και στα σκληρά μέτρα, παλεύοντας για κάλυψη όλων των απωλειών της περιόδου της κρίσης, κατάργηση όλων των αντεργατικών - αντιλαϊκών νόμων, διεκδίκηση ικανοποίησης όλων των λαϊκών αναγκών.
Ετσι θα ανοίξει ο δρόμος όχι μόνο για να μπουν εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση αλλά και για την πραγματική φιλολαϊκή διέξοδο. Η πρότασή του για αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους, με εργατική, λαϊκή εξουσία, που θα κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια και θα βάλει την οικονομία στην υπηρεσία των εργαζομένων με κεντρικό σχεδιασμό, εργατικό έλεγχο, είναι η μόνη που μπορεί να δώσει διέξοδο στο λαό. Επιλογή που απαιτεί σύγκρουση, ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ, την εξουσία τους. Προϋποθέτει όχι εναλλαγή κομμάτων στην κυβέρνηση αλλά αλλαγή τάξης στην εξουσία.
Μόνο με την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ μπορούν να αξιοποιηθούν όλες οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, ώστε να αναπτύσσονται όλοι οι κλάδοι της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας και όχι μόνο αυτοί που φέρνουν μεγάλα κέρδη. Μόνο έτσι μπορούν να ικανοποιούνται όλες οι ανάγκες, να μειώνεται η εξάρτηση από εισαγωγές, να υπάρχει λαϊκή ευημερία, αφού όλ' αυτά θα είναι λαϊκή ιδιοκτησία, θα αναπτύσσονται από τους εργαζόμενους για τους ίδιους. Η εργατική - λαϊκή εξουσία θα φροντίζει την κατανομή των παραγόμενων προϊόντων για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Θα κατανέμει πόρους από την ανάπτυξη για τη δωρεάν ικανοποίηση όλων των λαϊκών αναγκών σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, Πολιτισμό, Αθλητισμό, σε έργα υποδομής, όπως αντισεισμική, αντιπλημμυρική προστασία και λαϊκή κατοικία. Θα αναπτύσσει την έρευνα και την επιστήμη με βάση τις λαϊκές ανάγκες, προκειμένου να αναπτύσσονται γοργά οι παραγωγικές δυνάμεις ώστε να μπορούν να ικανοποιούνται οι ολοένα αυξανόμενες λαϊκές ανάγκες.
Σ' αυτό το δρόμο ανάπτυξης μόνο μπορεί να υπάρξει λαϊκή ευημερία. Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να κάνουν δική τους υπόθεση την πρόταση του ΚΚΕ, αυτοί θα την επιβάλουν. Και πρέπει γι' αυτό το σκοπό να δυναμώσουν το ΚΚΕ και με την ψήφο τους μπροστά στις εκλογές.

«Πλυντήριο» της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης

«Πλυντήριο» της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης

Πέραν όμως του τι προτείνουν, ένα σημαντικό ερώτημα είναι και το εξής: Ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την εμπιστοσύνη του λαού; Που εμφανίζονται ως «νέο πολιτικό σχήμα»; Που αυτοεγκωμιάζονται για τη συνέπειά τους στην υπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων; Από παρθενογένεση προέκυψαν; Η σημερινή «Λαϊκή Ενότητα» είναι η χτεσινή «Αριστερή Πλατφόρμα», είναι τα στελέχη του ΣΥΝ και μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ που επί 25 συναπτά έτη δίνουν αριστερό άλλοθι σε στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, όπως ήταν η πορεία ενσωμάτωσης της χώρας μας στην ΕΕ, στο ευρώ και την ΟΝΕ.
Είναι αυτοί που φιλοτεχνούσαν για το κόμμα τους ριζοσπαστικό προφίλ, ακόμα και όταν αυτό αποθεωνόταν καταχειροκροτούμενο από εφοπλιστές και βιομηχάνους, σε κλειστές λέσχες του κεφαλαίου ανά τον κόσμο. Που σιγόνταραν αυταπάτες για τη δυνατότητα φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού, που καλούσαν το λαό να στηρίξει τις διαπραγματεύσεις στα διαβούλια της ΕΕ, ακόμα και την ώρα που είχε πλέον φανεί το ταξικό, βαθιά αντιλαϊκό περιεχόμενό τους. Είναι οι ίδιοι που στήριξαν, αυτό το 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα από υπουργικές θέσεις, κάθε βήμα προς το νέο μνημόνιο. Να θυμίσουμε τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη; Την πρόταση Τσίπρα των 47 σελίδων, λίγο πριν από το δημοψήφισμα και λίγο πριν από την οριστική συμφωνία;
Είναι αυτοί που ακόμα και σήμερα υπερασπίζονται με σθένος το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ενα πρόγραμμα εξαπάτησης του λαού, όπου πλάι στις υποσχέσεις για ορισμένα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια, καταγράφονταν δεσμεύσεις και υποσχέσεις προς το κεφάλαιο με στόχο την ανάκαμψή του.
Για να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματά του για το ρόλο και το τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2 του Παναγιώτη Λαφαζάνη, παραθέτουμε αποσπάσματα από συνέντευξή του λίγο μετά την υπογραφή της συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη που έφερε η κυβέρνηση, με υπουργό Οικονομικών τον Γ. Βαρουφάκη. Μια συμφωνία που προετοίμαζε το μνημόνιο που ήρθε μερικούς μήνες αργότερα. Εχει ιδιαίτερη σημασία να δούμε πώς οι συγκεκριμένοι λειτούργησαν ως το καλύτερο «πλυντήριο» για την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να παγιδεύσουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.
Διαβάστε όσα λέει ο Π. Λαφαζάνης:
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1ο:«Δε θέλω να αναφερθώ δημόσια σε ιδιαίτερες προσωπικές μου απόψεις για την τετράμηνη συμφωνία, τις οποίες είχα την ευκαιρία και τη δυνατότητα να εκφράσω σε κυβερνητικά και κομματικά όργανα. Αυτό που θέλω να τονίσω, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα δημοκρατικό κόμμα. (...) Πράγματι, λοιπόν, η συμφωνία με τους λεγόμενους "εταίρους" παρουσιάζει μεγάλα προβλήματα, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι αυτά τα προβλήματα δεν πρέπει και δεν πρόκειται να μας εμποδίσουν να εφαρμόσουμε το ριζοσπαστικό πρόγραμμά μας».
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2ο:«Οι ασάφειες και τα κρίσιμα προβλήματα του κειμένου της συμφωνίας δεν πρέπει και δεν πρόκειται να θολώσουν το κυβερνητικό έργο και τη νέα προοδευτική πορεία της χώρας. Οι προκλήσεις για μια ριζοσπαστική πολιτική προοδευτικής διεξόδου από την κρίση, που θα στηριχτεί από το λαό και τους αγώνες του, βρίσκονται μπροστά μας».
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3ο:«Η πατρίδα μας, με τη νέα κυβέρνηση, ξεκίνησε μια νέα πορεία για να απαλλαγεί από τη νεοαποικιακή κηδεμονία και να ακολουθήσει έναν ανεξάρτητο δρόμο, ως κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος. Αυτός ο δρόμος που ξεκίνησε με την πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία, δεν πρόκειται να ανακοπεί».
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 4ο:
Πριν το παραθέσουμε, είναι απαραίτητη μία διευκρίνιση. Το ΚΚΕ, μετά τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, ζητούσε επιτακτικά να έρθει η συμφωνία στη Βουλή, για να ενημερωθεί ο λαός για το περιεχόμενό της, ακριβώς επειδή περιείχε όλα όσα ψηφίστηκαν στο τρίτο μνημόνιο. Κάτι που δεν έγινε ποτέ, ακριβώς γιατί είχε αντιλαϊκό περιεχόμενο. Δείτε τι έλεγε τότε επ' αυτού ο Π. Λαφαζάνης.
«Δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο αλλά ούτε υποχρεωτικό η συμφωνία με τους πιστωτές να εγκριθεί από τη Βουλή. Τόσο ο χαρακτήρας αυτής της συμφωνίας όσο και το περιεχόμενό της δεν είναι τέτοια που να μπορούν να περιβληθούν με τη μορφή νόμου (...) δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητο, αλλά ούτε υποχρεωτικό να έρθει οποιαδήποτε συμφωνία με τους πιστωτές στη Βουλή προς ψήφιση».
Να γιατί έχουν τεράστιες, βαρύτατες ευθύνες για την κατάσταση που βιώνει σήμερα ο λαός, γιατί τον εξαπάτησαν, τον κορόιδεψαν, τον αποκοίμισαν, ενώ πλησίαζε θύελλα. Δε νομιμοποιούνται να παριστάνουν τους αθώους, τους τάχα συνεπείς κι ανιδιοτελείς «υπηρέτες» του λαού.

«ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» Το νέο έργο είναι παλιό και έχει τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2»

«ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ»

Το νέο έργο είναι παλιό και έχει τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2»

Το γνωστό έργο που είδαμε να παίζεται από το 2012 μέχρι το 2014 με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουμε σε επανάληψη με τη νεότευκτη «Λαϊκή Ενότητα» του Π. Λαφαζάνη. Η - μ' αυτή την επωνυμία - κοινοβουλευτική ομάδα που ενέσκηψε την Παρασκευή έπειτα από ανεξαρτητοποίηση 25 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται να αποτελέσει το πρόκριμα ενός νέου πολιτικού σχήματος - αναχώματος για όσους αριστερούς, ριζοσπάστες, αγωνιστές τα προηγούμενα χρόνια είχαν αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνησή του και τη δυνατότητα να ανοίξει φιλολαϊκή προοπτική για τη χώρα. Η επίσημη πρώτη του Π. Λαφαζάνη ως προέδρου της ΛΑ.ΕΝ. σε συνέντευξη Τύπου, την Παρασκευή, ήταν μια εξόφθαλμη αναπαραγωγή νεοκεϋνσιανών θέσεων και προτάσεων, με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θέριεψε αυταπάτες για αριστερή φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού, καλλιέργησε και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε «αντιμνημονιακές» διαθέσεις για να αναρριχηθεί στον κυβερνητικό θώκο, απ' όπου συνομολόγησε το τρίτο και σκληρότερο για το λαό μνημόνιο. Ακόμα και σε επίπεδο συνθηματολογίας, ο Π. Λαφαζάνης ξέθαψε τα αντιμερκελικά και αντιμνημονιακά που κυριαρχούσαν στη ρητορική της Κουμουνδούρου έως και πριν από λίγο καιρό.

Η προσπάθεια να στηθεί ένας ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2, τώρα που διαλύεται κάθε αμφιβολία για το ρόλο του πρώτου, δεν πρέπει να βρει ανταπόκριση στο λαό, που έζησε ήδη την οδυνηρή διάψευση προσδοκιών που του καλλιέργησαν και δεν έχει περιθώριο για νέες απογοητεύσεις, για νέα απώλεια πολύτιμου χρόνου, που μετράει σε βάρος του.

Καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα και τα παραδείγματα

Η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής, που υπόσχεται η «Λαϊκή Ενότητα», είναι η άλλη όψη της καπιταλιστικής Ελλάδας του ευρώ. Η όποια διαφορά έχει να κάνει με τους όρους ανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ανάμεσά τους απαράβατος τέτοιος όρος είναι η επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα, στο λαϊκό εισόδημα κ.λπ. Απ' αυτήν δεν γλιτώνει ο λαός με όποιο νόμισμα. Ο Π. Λαφαζάνης μίλησε την Παρασκευή για συντεταγμένη έξοδο απ' το ευρώ, «εφόσον χρειαστεί», όχι όμως απ' την ΕΕ. Εκλεισε δηλαδή το μάτι στο κεφάλαιο, διαβεβαιώνοντάς το ότι μιλά για έξοδο εφόσον το χρειαστεί η καπιταλιστική οικονομία, χάριν της οποίας αράδιασε ένα σωρό από γνωστά νεοκεϋνσιανά μέτρα διαχείρισης με στόχο την ανάκαμψή της, π.χ. «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους για να ανασάνει η χώρα», αλλά όχι όλου, «κοινωνικοποίηση των τραπεζών για να παίξουν έναν αναπτυξιακό ρόλο», στηρίζοντας τις επενδύσεις και όχι το λαό φυσικά, «παραγωγική ανασυγκρότηση με ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, ρευστότητα στην οικονομία», δηλαδή ζεστό κρατικό χρήμα για τη στήριξη της περίφημης καπιταλιστικής ανάκαμψης.
Μάλιστα, στην προσπάθειά του να επιβεβαιώσει ότι δεν υπερασπίζεται προτάσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο το κεφάλαιο και τα κέρδη του, έφερε ως παράδειγμα το ότι «υπάρχουν κι άλλες χώρες έξω απ' το ευρώ που μια χαρά πορεύονται». Αλλά και ο Α. Νταβανέλος, στέλεχος της ΛΑ.ΕΝ., υποστήριξε μιλώντας στη δημόσια τηλεόραση ότι υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις σε κράτη της Ευρωζώνης που υπερασπίζονται την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ποιες χώρες επικαλείται ο Λαφαζάνης; Τη Βρετανία, τη Δανία, που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη, γεγονός όμως που δεν εμποδίζει το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Ποιες δυνάμεις επικαλείται ο Νταβανέλος; Το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία, τους Ιταλούς βιομηχάνους, ένα τμήμα του γερμανικού κεφαλαίου...
Τι σχέση έχουν οι λαοί αυτών των κρατών, ο λαός της Ελλάδας και η ελπίδα για ικανοποίηση των αναγκών του, με τις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών τους, που αντανακλώνται σε πολιτικές προτάσεις για εθνικά νομίσματα, προτάσεις που φέρουν «προβιά» ριζοσπαστισμού για να ξεγελάνε και να κρύβουν το πραγματικό τους αντιλαϊκό περιεχόμενο; Αυτός ο καινούργιος κάλπικος διαχωρισμός «ευρώ - δραχμή» θέλει να κρύψει από το λαό ότι το βασικό είναι ο δρόμος του κεφαλαίου και η εξουσία του, είναι η συμμετοχή στην ΕΕ και το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Μ' αυτά πρέπει ν' αναμετρηθεί ο λαός μας. Κι όχι να συνταχθεί με τμήματα του κεφαλαίου που φλερτάρουν με την ιδέα ενός εθνικού νομίσματος, μιας άλλης νομισματικής συμμαχίας.

Να μην την ξαναπατήσουν

Οσοι λοιπόν αισθάνονται αριστεροί, ριζοσπάστες, έχουν πείρα από τη συμμετοχή τους στο εργατικό - λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να την ξαναπατήσουν.
Δεν πρέπει να ξανακουμπήσουν τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους σε νέες αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Λύση υπέρ του λαού εντός του καπιταλιστικού συστήματος, με εναλλαγή κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, χωρίς ρήξη με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και το ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει. Οσοι προτάσσουν ως βασικό στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οικονομίας, όσοι υπηρέτησαν αυτό το στόχο από κυβερνητικές μάλιστα θέσεις. Οσοι κλείνουν το μάτι σε τμήματα του κεφαλαίου που φλερτάρουν με την ιδέα της καπιταλιστικής Ελλάδας με εθνικό νόμισμα, δεν μπορούν να ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο απ' αυτόν που οδηγεί στη λαϊκή χρεοκοπία. Δεν έχει σημασία αν αυτή πραγματοποιηθεί με μνημόνιο ή όχι. Δεν έχει σημασία αν πραγματοποιηθεί εντός Ευρωζώνης ή εκτός. Σημασία έχει να ακυρωθεί η προσπάθεια μια τέτοια εναλλακτική επιλογή υπέρ του κεφαλαίου να θεωρηθεί ως αριστερή ριζοσπαστική λύση, ως διέξοδος υπέρ του λαού.
Ο λαός, τα φτωχά λαϊκά στρώματα που έχουν ριζοσπαστικές διαθέσεις, δεν πρέπει να επιτρέψουν να ξαναγίνουν θεατές στο ίδιο έργο, να ζήσουν νέες διαψεύσεις. Μπορούν σήμερα, με μεγαλύτερη σιγουριά από ποτέ, να ακουμπήσουν τις προσδοκίες τους στο ΚΚΕ, να το εμπιστευτούν γιατί ποτέ δεν τους πρόδωσε ούτε έλειψε ποτέ απ' τον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Γιατί είναι η μόνη δύναμη που διαθέτει πραγματικά εναλλακτική, ρεαλιστική, ελπιδοφόρα πρόταση διεξόδου, άξονες της οποίας είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ, η μονομερής διαγραφή του χρέους και η κοινωνικοποίηση του πλούτου που έχει αυτή η χώρα.

Η απάτη των «ρωγμών» στην ΕΕ και η πραγματική διέξοδος για το λαό

Η απάτη των «ρωγμών» στην ΕΕ και η πραγματική διέξοδος για το λαό

Eurokinissi

Ενα από τα ψέματα και ψευτοεπιχειρήματα που χρησιμοποιούν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρος του και πρωθυπουργός της χώρας Αλ. Τσίπρας για να καμουφλάρουν το νέο βάρβαρο αντιλαϊκό μνημόνιο που έφεραν, είναι οι δήθεν «ρωγμές» που δημιούργησαν με τη διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών θεσμών (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας). Ιδιαίτερα τώρα, αυτό το παραμύθι θα πλασαριστεί και μπροστά στις πρόωρες εκλογές, ως δήθεν ζήτημα για το οποίο πρέπει να χαίρεται ο λαός, να γίνει κριτήριο ψήφου επειδή μπορεί η Βαστίλλη των λαών - τέτοια είναι η διακρατική αυτή καπιταλιστικη ένωση - να γίνει τάχα φιλολαϊκή. Αλλο ένα κάλπικο επιχείρημα χειραγώγησης του λαού στην ΕΕ.

Το νέο παραμύθι και η πραγματικότητα

Χαρακτηριστικό είναι ένα απόσπασμα από την ομιλία του πρωθυπουργού στη συζήτηση για το μνημόνιο στην Βουλή, που αποτελεί νέο ρεσιτάλ κοροϊδίας των λαϊκών στρωμάτων. Είπε ο Αλ. Τσίπρας: «Πήραμε μια επώδυνη επιλογή ευθύνης. Κάναμε ένα βήμα πίσω, βγαίνοντας όμως όρθιοι από το λάκκο των λεόντων. Διεκδικήσαμε το δίκιο του ελληνικού λαού υπό το βάρος του δυσμενούς συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη, όχι, όμως, μόνοι και απομονωμένοι όπως οι περισσότεροι λένε. Και δεν ήμασταν μόνοι, γιατί δώσαμε εξαιρετικά δύσκολες μάχες εξ ονόματος του ελληνικού λαού, που αφορούν όμως ταυτόχρονα όλους τους λαούς της Ευρώπης, που αφορούν κυρίως το μοντέλο και τις εφαρμοζόμενες σήμερα πολιτικές στην Ευρώπη και τη δυνατότητα να ξεκινήσει από τη χώρα μας μια προοπτική τέλους του μοντέλου της λιτότητας, της καταναγκαστικής λιτότητας στην Ευρώπη. Να εξουδετερώσουμε δηλαδή την αιχμή του δόρατος, αυτού που ονομάζουμε "νεοφιλελεύθερη κυριαρχία" σήμερα στην Ευρώπη.
Και πιστεύω ότι δεν είναι αμελητέα ούτε δυσδιάκριτη η ρωγμή που έχει ανοίξει σήμερα και που φανερώνει την εξελισσόμενη, έστω και χαμηλής έντασης προσώρας, αντιπαράθεση ανάμεσα στις συντηρητικές και προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, στην ουσία όμως ανάμεσα στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού και των τραπεζών από τη μια πλευρά και στην Ευρώπη της εργασίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ισότητας από την άλλη».
Ομως η «ρωγμή» στην ΕΕ για την οποία μιλάει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε «συντηρητικές και προοδευτικές δυνάμεις» κρύβει την ενιαία κοινή στρατηγική που υπηρετούν όλες οι αστικές κυβερνήσεις στην ΕΕ, ανεξάρτητα από το πρόσημο που έχουν, ανεξάρτητα από το μείγμα διαχείρισης που εφαρμόζουν. Η κοινή στρατηγική σημαίνει τα κοινά αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται σε όλες τις χώρες για να ξεπεράσει το κεφάλαιο την καπιταλιστική κρίση, να ενισχυθούν οι μονοπωλιακοί όμιλοι, να υπάρξει καπιταλιστική ανάκαμψη και διευρυμένη αναπαραγωγή της κερδοφορίας τους. Αυτό γίνεται με μέτρα που κάνουν ακόμα πιο φτηνή την εργατική δύναμη, με χτύπημα των όποιων δικαιωμάτων έχουν μείνει στην ασφάλιση, στα κοινωνικά δικαιώματα, με ιδιωτικοποιήσεις όποιων τομέων έχουν απομείνει στο κράτος για να βρουν νέα πεδία δράσης οι καπιταλιστές και να επενδύσουν συσσωρευμένα κεφάλαια. Αυτή η κοινή στρατηγική υπηρετείται δεκαετίες τώρα, από νεοφιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες και διάφορες «τσόντες» τους. Αυτό εκφράζεται στις λεγόμενες «4 ελευθερίες της Συνθήκης του Μάαστριχτ»: κίνησης κεφαλαίου, εργαζομένων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Αυτό εξυπηρετεί η κοινή στρατηγική «ΕΕ 2020». Αυτή είναι η στρατηγική που τσακίζει τους λαούς και έχει ως στόχο να κάνει συνολικά την ΕΕ πιο ανταγωνιστική, σε σχέση με τη διαπάλη της με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Φυσικά μέσα στην ΕΕ αναπτύσσονται και εσωτερικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί, γιατί ακριβώς η αστική τάξη κάθε χώρας, για τα συμφέροντα των δικών της μονοπωλιακών ομίλων, διεκδικεί καλύτερο μερίδιο στα κέρδη και μικρότερη συμμετοχή στη ζημιά από την καπιταλιστική κρίση. Αυτό έκανε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για λογαριασμό των συμφερόντων της ελληνικής πλουτοκρατίας. Μόνο που κάθε αστική τάξη διεκδικεί με βάση την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική της ισχύ. Αυτό είναι η ανισομετρία, βασικό χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής οικονομίας που πηγάζει από την άναρχη ανάπτυξη, και αυτό μπορούμε να το δούμε και στο πλαίσιο ενός έθνους κράτους και στο πλαίσιο διακρατικών συμμαχιών, όπως είναι η λυκοσυμμαχία της ΕΕ.
Η δήθεν ρωγμή είναι οι αντιθέσεις π.χ. της αστικής τάξης της Γαλλίας ή Ιταλίας, που είναι οι ριγμένες την περίοδο της κρίσης, με την αντίστοιχη της Γερμανίας. Οι «προοδευτικοί» που κέρδισε ως συμμάχους η ελληνική κυβέρνηση, αντιδρούν στη Γερμανία για τα συμφέροντα των δικών τους μονοπωλίων και πρωτοστάτησαν στη σύνταξη (αν δεν συνέταξαν κατ' αποκλειστικότητα) το νέο αντιλαϊκό μνημόνιο. Ο λαός πληρώνει διαρκώς το μάρμαρο.

Ο εξωραϊσμός της υποταγής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι κόμμα σοσιαλδημοκρατικό, της αστικής διαχείρισης, και αυτοπαρουσιάζεται ως αριστερό ριζοσπαστικό, προσφέρει πολύ καλή υπηρεσία στο κεφάλαιο, γιατί αυτή την πραγματικότητα, των αντιθέσεων στη λυκοσυμμαχία, την εξωραΐζει σπέρνοντας νέες αυταπάτες περί δυνατότητας εναλλακτικών μέσα στην ΕΕ, που μπορεί δήθεν να φέρει ευημερία στο λαό. Το ίδιο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάνει και με το ΝΑΤΟ, το στρατιωτικό δολοφονικό χέρι του κεφαλαίου, συμμαχία την οποία παρουσιάζει ως απαραίτητο γεωστρατηγικό εργαλείο για την ασφάλεια της χώρας.
Μάλιστα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ νιώθει και περήφανος γιατί σώζει δήθεν το λαό, γιατί ...προσπάθησε δήθεν γι' αυτόν, αλλά δεν κατάφερε ό,τι θα ήθελε. Λέει χαρακτηριστικά στην ίδια ομιλία: «Πήραμε την ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό, αλλά κυρίως την ευθύνη απέναντι στον κόσμο της εργασίας, την ευθύνη απέναντι στην πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων, της μεσαίας διαστρωμάτωσης, διότι αυτοί είχαν το βιός τους μέσα στις ελληνικές τράπεζες. Κάποιοι άλλοι είχαν προστρέξει και είχαν βγάλει τα λεφτά τους σε off shore και στο εξωτερικό, και δεν είναι αριστερή και προοδευτική πολιτική να αδικήσεις αυτούς που είχαν τα αποθέματα της εργασίας τους, αυτά τα πενιχρά αποθέματα, μέσα στις ελληνικές τράπεζες, ευνοώντας κάποιους άλλους που είχαν προστρέξει να βγάλουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό.
Απέναντι, λοιπόν, σε αυτόν τον κόσμο - στην πλειοψηφία, θέλω να πιστεύω, του ελληνικού λαού - και στον κόσμο της εργασίας, πήραμε την ευθύνη να παραμείνουμε ζωντανοί και να συνεχίσουμε τον αγώνα, αντί να επιλέξουμε να αυτοκτονήσουμε και μετά να τρέχουμε στα διεθνή φόρα να λέμε ότι είναι άδικο που αυτοκτονήσαμε».
Δεν φτάνει δηλαδή που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ο Αλ. Τσίπρας ρίχνουν νέα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των φτωχών αγροτών, των μικρών και μεσαίων εμποροβιοτεχνών, των νέων και των γυναικών από τα λαϊκά στρώματα, αλλά επιπλέον επιχειρούν να παρουσιάσουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα ως μοναδικό δρόμο για το λαό, αλλιώς υπάρχει η καταστροφή. Οσο για την καλλιέργεια των νέων αυταπατών από την πλευρά των διαφωνούντων στον ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων δήθεν πραγματικών εναλλακτικών αριστερών, που προωθούν την καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής, οδηγεί από άλλη διαδρομή στον ίδιο λάκκο το λαό.

Αλλος ο δρόμος του λαού

Τα λαϊκά στρώματα έχουν πραγματική διέξοδο, όχι τις «ρωγμές», αλλά να ανοίξει η προοπτική της πραγματικής ρήξης, με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους. Και αυτή είναι η διέξοδος που προτείνει το ΚΚΕ, η λαϊκή συμμαχία που πρέπει να δυναμώσει παντού, ώστε να μπουν εμπόδια στην ως τώρα βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική, διεκδικώντας την ανάκτηση των απωλειών από την περίοδο της κρίσης και ταυτόχρονα την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων και διευρυμένων αναγκών του λαού. Και αυτό μπορεί να γίνει όχι με ψευτοϊδεολογήματα περί αλλαγής νομίσματος στον σημερινό αντιλαϊκό δρόμο ανάπτυξης, αλλά με αλλαγή τάξης στην εξουσία. Μόνο αν ο λαός πάρει τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια, την οργανώσει με επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο, μπορεί να δει καλύτερες μέρες. Βήμα για αυτή την προοπτική είναι το δυνάμωμα του ταξικού εργατικού κινήματος και των σύμμαχων στρωμάτων, η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού και εκλογικά, γιατί είναι η μόνη δύναμη στην οποία μπορεί να στηριχτεί η λαϊκή πάλη.

Δ.Κ

Το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στην εργασιακή εξαχρείωση

Το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στην εργασιακή εξαχρείωση

Από κινητοποίηση του ΠΑΜΕ ενάντια στα αντεργατικά - αντιασφαλιστικά μέτρα

Eurokinissi

-- Διασφαλίσαμε τη σταδιακή αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων με βάση το ευρωπαϊκό κεκτημένο (...) Θα επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις που κατοχυρώνει η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Πάμε να δούμε κι αυτή την κοροϊδία. Ας ξεκινήσουμε από το βασικό: Η κυβέρνηση λέει ότι θα επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, όχι όμως τις Συλλογικές Συμβάσεις, έστω και κατά τον τρόπο που ίσχυαν πριν τις ανατροπές που έγιναν με την ΠΥΣ 6/2012.
Αυτό σημαίνει ότι εργαζόμενοι και εργοδότες θα μπορούν να συζητούν για τους όρους αμοιβής και εργασίας, αλλά δεν είναι σίγουρο πως το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης θα κατοχυρωθεί με μια Συλλογική Σύμβαση με καθολική ισχύ και μετενέργεια, ότι θα υπερισχύει άλλων μορφών συμβάσεων (επιχειρησιακές, ατομικές) και ότι η διαπραγμάτευση από την πλευρά των εργαζομένων θα γίνεται από το πιο αντιπροσωπευτικό συλλογικό τους όργανο και όχι βέβαια από τις εργοδοτικές «ενώσεις προσώπων».
Επομένως, σκόπιμα η κυβέρνηση επικαλείται τη Χάρτα της ΕΕ και δε λέει κουβέντα για αποκατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων, έστω και με την προηγούμενη μορφή τους, πολύ περισσότερο για αποκατάσταση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι από την ουσιαστική κατάργησή τους τα τελευταία μόνο χρόνια.
Αλλά, για να δούμε τι λέει αυτή η περίφημη Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, η οποία υπογράφτηκε το 2010. Αντιγράφουμε το άρθρο 28, που αφορά στο «Δικαίωμα διαπραγμάτευσης και συλλογικών δράσεων»:
«Οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες ή οι αντίστοιχες οργανώσεις τους έχουν σύμφωνα με το κοινοτικό Δίκαιο και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές δικαίωμα να διαπραγματεύονται και να συνάπτουν Συλλογικές Συμβάσεις στα ενδεδειγμένα επίπεδα, καθώς και να προσφεύγουν σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων σε συλλογικές δράσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, συμπεριλαμβανομένης της απεργίας».
Αυτή η γενικόλογη διακήρυξη σε τίποτα δε διασφαλίζει για παράδειγμα στους εργαζόμενους ενός κλάδου ότι θα επανέλθει η σύμβασή τους τουλάχιστον στην προηγούμενη μορφή της, σε ό,τι αφορά το πεδίο και τους όρους της ισχύος της.
Αλλωστε και σήμερα, δεν έχει καταργηθεί η δυνατότητα να υπάρχουν συλλογικές διαπραγματεύσεις και να υπογράφονται κλαδικές συμβάσεις. Αυτό που συμβαίνει είναι να έχουν λήξει όλες οι κλαδικές και οι εργοδότες είτε να μην προσέρχονται καθόλου στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, είτε να απαιτούν κλαδικές συμβάσεις με όριο τον κατώτατο μισθό των 586 και 511 ευρώ μεικτά που προβλέπει η ΠΥΣ.
Ακόμα κι αν επανέλθει ο θεσμός της διαιτησίας και το δικαίωμα της συνδικαλιστικής οργάνωσης να προσφεύγει μονομερώς, είναι βέβαιο ότι με τους σημερινούς συσχετισμούς, οι μισθοί δεν πρόκειται να ξεπερνούν τα επίπεδα που έχουν διαμορφωθεί σήμερα στην αγορά εργασίας, μέσα από τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις σε βάρος των Συλλογικών Συμβάσεων και της κυριαρχίας των ατομικών συμβάσεων και των ελαστικών μορφών απασχόλησης στις νέες θέσεις εργασίας.
Μια ακόμα πλευρά: Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν έχουν καταργηθεί ούτε στη Γερμανία, ούτε στη Βρετανία, ούτε και σε άλλες χώρες της ΕΕ. Ωστόσο και εκεί κάνουν θραύση οι εργασιακές σχέσεις - «λάστιχο», τα mini jobs, τα συμβόλαια μηδενικών ορών και άλλα. Επομένως, ας αφήσουν τα παραμύθια ότι η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ διασφαλίζει τις Συλλογικές Συμβάσεις και όρους αξιοπρεπούς εργασίας για τους εργαζόμενους. Αυτά είναι ζητήματα που κρίνονται στο πεδίο της ταξικής πάλης και εκεί η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, είναι ταγμένη στο στρατόπεδο της εργοδοσίας.

ΚΕΙΜΕΝΑ: Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ