25 χρόνια ιδιωτική τηλεόραση

Από Σφυροδρέπανος

Γράφει ο Σφυροδρέπανος //

Πας λοιπόν στο χωριό μερικές μέρες, για να κάνεις ένα διάλειμμα από τους κρύους, αποξενωμένους ανθρώπους της πόλης, και συναντάς τελικά μια μικρογραφία τους, πιο γκροτέσκα, ίσως και πιο χαριτωμένη, αν έρχεσαι μαζί της σε επαφή, λίγες φορές το χρόνο. Κι αναρωτιέσαι πότε χώρεσε τόσο πολλή πόλη μες στο χωριό και δεν το πήρες είδηση.
Ώσπου κάθεστε να δείτε τις ειδήσεις κι εκεί βλέπεις το φως το αληθινό για τη βασική πηγή του σκοταδιού. Γιατί πιάνουν να αναλύσουν οι ασώματες κεφαλές ένα ζήτημα και οι πιστοί υπήκοοι-τηλεθεατές αρχίζουν από κάτω να αναμασούν τηλεπαθητικά τα μηνύματα, που ακούν τόσο καιρό, τα έχουν εσωτερικεύσει, και τα πιστεύουν τώρα για δικά τους, δικές τους απόψεις και συμπεράσματα, όπου έφτασαν μόνοι τους, αυθόρμητα. Γιατί μπορεί το μυαλό του τηλεοπτικού υπηκόου να σταματάει και να πέφτει σε λήθαργο, αλλά δεν παύει εντελώς να λειτουργεί κι έχουμε έτσι μια μορφή υπνοπαιδείας, με το από οθόνης κήρυγμα να αποθηκεύεται υποσυνείδητα. Κι είναι πολύ τυπική στάση να δανείζεσαι την κυρίαρχη άποψη των δελτίων, που την έχεις αποστηθίσει κι εμπεδώσει, για να μη φανεί πως δεν έχεις δική σου στην ομήγυρη του καφενείου ή στην παρέα με τις γειτόνισσες. Κι έτσι γίνεται διανομή ρόλων, ο ένας Ευαγγελάτος, ο άλλος Πρετεντέρης, κόβοντας και ράβοντας για όποιο θέμα προκύψει.
Βγαίνει πχ ένα ρεπορτάζ για το δημόσιο χρέος και τις δόσεις, κι αρχίζει ο παππούς για τις αποδείξεις που δεν κόβουμε, τους υπεράριθμους διορισμούς και τα βύσματα στο δημόσιο, που έκαναν όλη τη ζημιά. Συμπληρώνει η γιαγιά για τους άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους που τους πληρώνουμε για να τα ξύνουν ολημερίς. Κι αποσώνει ο θείος με στόμφο για το σπάταλο, αμαρτωλό παρελθόν, όταν καταναλώναμε περισσότερα απ’ όσα παράγαμε. Κι ας μην κατανάλωναν τίποτα σοβαρό οι χωριανοί όλα αυτά τα χρόνια, κι ας παράγουν λιγότερα από ποτέ με την ΚΑΠ και τις ευλογίες της ΕΕ, όπου θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια, και θα πουλούσαμε τα προϊόντα μας στην κοινή αγορά, αντί να τα θάβουμε σε χωματερές. Κι άντε να ανατρέψεις εσύ την εδραιωμένη Παγκαλική λογική, όλοι μαζί τα φάγαμε, και να ξύσεις τη σκουριά τόσων χρόνων, για να εξηγήσεις μετά ποιος δημιούργησε το χρέος, πόσες φορές το έχουμε πληρώσει και αν στην Ελλάδα έχουμε υπεράριθμους γιατρούς κι εκπαιδευτικούς ή το ακριβώς αντίθετο. Ακόμα κι αν τους πείσεις, όμως, τους μιλάς πολιτικά μια στο τόσο και όχι σε καθημερινή βάση, όπως τα δελτία ειδήσεων (κι όχι μόνο). Κι αύριο που θα φύγεις, για αυτούς θα είναι μια καινούρια μέρα, όπου θα ξεχάσουν όσα ήξεραν, για να χωρέσουν αυτά που θα τους πει η τηλεόραση κι οι ασώματες κεφαλές των δελτίων.
Επόμενο θέμα οι πρόσφυγες και το μεταναστευτικό. Αρχίζει ο παππούς να γκρινιάζει πως γεμίσαμε ξένους κι αραπάδες (άντε πες αυτό βγαίνει από το Άραβες, και δεν το εννοεί τόσο ρατσιστικά). Συνεχίζει η γιαγιά πως είναι σχέδιο να μας κάνουν όλους Μουσουλμάνους και να απαρνηθούμε την πίστη μας, και κορυφώνει ο θείος πως μας παίρνουν τις δουλειάς –αν και πολλές φορές, κι ο ίδιος προτίμησε να δώσει φτηνά, μαύρα μεροκάματα σε μετανάστες, για να του μαζέψουν τις ελιές, και να μειώσει το κόστος εργασίας. Χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα πως όταν δε δίνεις ένσημα, είναι σα να μη δίνεις απόδειξη και –κατά τη δική του λογική- αυτά μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.
Αν και εδώ (που είμαστε σήμερα) υπάρχουν κι οι γιαγιάδες της Λέσβου (ή μήπως της Μυτιλήνης;) για να τους πιάσεις στο φιλότιμο και να τους δείξεις την άλλη πλευρά. Άσε που τις έκανε σύμβολο σύσσωμο το μιντιακό σύστημα, για να κρύψει πίσω από την ανθρωπιά τους, την απανθρωπιά και τις εγκληματικές ευθύνες των υπόλοιπων.
Κι αυτή, για να μην πολυλογούμε, είναι μια συνηθισμένη εικόνα της ελληνικής επαρχίας, που την είχε τραγουδήσει κι ο Παπακωνσταντίνου 40 χρόνια πριν, στα Αγροτικά του Μπακαλάκου: στην τηλεόραση το βράδυ η κυρα-Λένη, κοιτώντας σίριαλ θα κλάψει από συγκίνηση. Και την είχε αποτυπώσει πολύ καλά ο Χάρρυ Κλυνν στο Αλαλούμ, στη σκηνή που ο δαίμονας της τηλεόρασης εισβάλλει στο χωριό (ρόμβοι, τρίγωνα, εκ διαμέτρου αντίθετα πράγματα), κι αναστατώνει τους κατοίκους, για να τους κατακτήσει στο τέλος.
Αυτή είναι κι η μεγάλη σκοταδιστική προσφορά της ιδιωτικής τηλεόρασης, που επέτεινε όλα τα παραπάνω στο πολλαπλάσιο, και αυτόν τον καιρό διαφημίζει τα 25 χρόνια της, με ένα ενιαίο, πανηγυρικό σποτάκι.
Και για να το πιάσω, από εκεί που το άφησε χτες ο 2310net, από το σλόγκαν «άσε το θείο, πιάσε το τζόκερ».
Άσε το τζόκερ, πιάσε την ταξική πάλη.
Κι άσε την τηλεόραση και πιάσε ένα βιβλίο.

Οι αριστεριστές

 Οι αριστεριστές

Δεν ξέρω αν έτυχε να διαβάσεις, σφε αναγνώστη, αυτό το κείμενο του Ατέχνως, και τα αποσπάσματα εν είδει βιβλιοπαρουσίασης, μιας βιωματικής αφήγησης για τους αριστεριστές των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, που θα μπορούσε να είναι τα προλεγόμενα ή η προϊστορία στο αφιέρωμα του Λαϊκού Στρώματος στο σύγχρονο αριστερισμό (τις αιρέσεις και τις μεταλλάξεις του), που θα παραμείνει ημιτελές, όπως όλα σχεδόν τα μεγάλα έργα. Μια «μπροσούρα» που ρίχνει μια τρυφερή ματιά στο παρελθόν το συγγραφέα και των συντρόφων/συναγωνιστών του, από την οποία λείπουν οι βαριές πολιτικές αναλύσεις, όχι όμως η ειλικρίνεια κι οι ωραίες πικάντικες ιστορίες –που είναι κι αυτό που μας μένει πολλές φορές στο τέλος.

Αυτή η ειλικρίνεια προχωρά σε μερικές ενδιαφέρουσες ομολογίες, που θα μας απασχολήσουν στο σημερινό κείμενο. Ο Δημήτρης Κουκουλάς ακολουθεί τη σχεδόν στερεοτυπική διαδρομή πολλών αριστερ(ιστ)ών της γενιάς του, από το εργατικό κίνημα (στροφή) στις γειτονιές και την οικολογία, κι από το μαοϊκό χώρο στην αγκαλιά του ρεβιζιονισμού και της ανανεωτικής αριστεράς (τουλάχιστον δεν πήγε στο ΠαΣοΚ)! Το ζουμί όμως βρίσκεται στο υποκεφάλαιο, όπου εξηγεί το ακριβές σκεπτικό της πολιτικής του μετατόπισης.

Το μεγαλύτερο, ίσως, πολιτιστικό και ταυτόχρονο πολιτικό γεγονός εκείνης της εποχής ήταν, νομίζω, το 1ο Φεστιβάλ Αυγής-Θούριου που έγινε στο Άλσος της Νέας Σμύρνης. Κάπου εκεί στο 77’ με 78’ πρέπει να ήτανε. Επήγαμε και εμείς οι άρτι ορφανισθέντες και… άγριοι μαοϊκοί. Επήγαμε στα… ρεβιζιόνια, όπως τους λέγαμε τόσα χρόνια! Καχύποπτοι και επιφυλακτικοί, όχι όμως εχθρικοί όπως στο ΚΚΕ, σαν παλιά που πηγαίναμε εμείς οι ΑΕΚτζήδες σε αγώνες του Παναθηναϊκού με άλλες ομάδες και ερχόντανε και αυτοί σε παρόμοιους δικούς μας αλλά ούτε εμείς ούτε αυτοί πηγαίναμε ποτέ στον Ολυμπιακό. Καχυποψία και επιφυλακτικότητα υποχώρησαν γρήγορα. Εκτός από το περίπτερο της Ρουμανίας που τους τα χώσαμε χοντρά για τον Τσαουσέσκου. Στο τέλος, πάντως, φύγαμε γοητευμένοι. Και δεν ήταν μόνο το υψηλό επίπεδο των πολιτιστικών εκδηλώσεων, το κέφι, τα σουβλάκια, τα κλαρίνα και τα βιολιά, τα κιόσκια με τα έντυπα και οι θεωρητικές συζητήσεις θεματικών ενοτήτων –από τόσο κοντά η «άλλη» άποψη. Ήταν και τα χαμογελαστά πρόσωπα ανθρώπων που δε συναντιόμασταν μέχρι τότε στους δρόμους. Αλλά ας μην κρυβόμαστε: το πιο σημαντικό, νομίζω, για όλους μας ήταν αυτή η διάχυτη αίσθηση ενός απροσδιόριστου ερωτισμού που διαπερνούσε την ατμόσφαιρα. Ερωτεύσιμοι άνθρωποι, γυναίκες και άντρες, με θελκτικά κορμιά σε … χαλαρές εκδοχές! Πρόσχαρες εθελόντριες χωρίς στηθόδεσμο με ανασηκωμένες… μυτούλες! Χαμόγελα, έλξη. Αυτά είναι πράγματα που νομίζω πως δεν τα προσέχουν οι ειδικοί μελετητές των κοινωνικών ανακατατάξεων και των κοινωνικών φαινομένων. Και είμαι σίγουρος ότι δεν έχει αξιολογηθεί ακόμη η ιστορική διάσταση αυτής της γιορτής, που τόσο καταλυτικά επέδρασε σε μια μεγάλη μερίδα κόσμου. Όπως εμείς, οι πρώην μαοϊκοί, που μετέωροι ως εκείνη τη στιγμή ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους που μέχρι τότε σνομπάραμε. Νιώσαμε την ανθρώπινη ζεστασιά. Και σαν ώριμοι από καιρό, δεχτήκαμε μια θετική αύρα από συναίσθημα και θεωρία. Ροζέ Γκαρωντύ, Νικος Πουλαντζάς, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Και ίσως τότε εκεί να έπεσε ο πρώτος σπόρος για την μετέπειτα σταδιακή στροφή του «χώρου» μας προς ΚΚΕ Εσωτ., Συνασπισμό και Σύριζα.

Μπορεί αυτόν να τον κέρδισαν οι αναθεωρητές Ρηγάδες και να πήγε προς τα δεξιά, αλλά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο συσπειρώνει, οργανώνει κι αναπαράγεται σήμερα ο αριστερισμός των/της Εαακ –που κι αυτός εξάλλου πολιτικά προς τα δεξιά γέρνει. Με την ακατανίκητη γοητεία που ασκούν σε ανώριμες (ή απλά μικροαστικές) συνειδήσεις η αναζήτηση, οι χαλαρές, οργανωτικές δομές, η ελευθεριάζουσα δραστηριότητα, οι ευχάριστες γνωριμίες κι ο υφέρπων παραγοντισμός (socializing), που δεν μπορεί να σου προσφέρει ένα κόμμα με αυστηρή δομή και πολιτικό στίγμα. Κι είναι αρκετά εντυπωσιακό πώς ο αριστερισμός (στη χώρα μας και διεθνώς) πέρασε από το στάδιο του εργατισμού και της εξωτερικής μίμησης του χαρακτήρα της εργατικής τάξης, που τη συναντά σαν εξωτικό είδος, κάτι έξω από αυτόν κι επιχειρεί να αφομοιώσει μηχανιστικά κάποια στοιχεία της (πχ με τους φοιτητές να ακολουθούν τα πρότυπα της κινέζικης πολιτιστικής επανάστασης και να πιάνουν δουλειά σε εργοστάσια) στην άλλη όψη του νομίσματος και την πλήρη σχεδόν άρνηση κάθε εργατικού στοιχείου (που δεν υποδηλώνεται συνήθως ανοιχτά, αλλά με την προσπάθεια να εκφραστεί η νέα βάρδια της εργατικής τάξης, τα νέα δυναμικά στρώματα, και όχι μόνο το παρωχημένο χειρωνακτικό προλεταριάτο).

Αυτός, παρεμπιπτόντως, είναι ένας αρκετά περιεκτικός ορισμός του εργατισμού. Όταν δηλ μη εργατικά στοιχεία, επικαλούνται με ζήλο την εργατική τάξη και προσπαθούν άγαρμπα και επιθετικά να φανούν ως γνήσιοι (αν όχι κι αποκλειστικοί) εκφραστές της.

Μια γκροτέσκα, υπερβολική καρικατούρα, που προβάλλεται μερικές φορές στον αντίποδα, είναι αυτή των σκληρών κι αγέλαστων προσώπων, με τα ροζιασμένα χέρια και τα αλύγιστα χείλη, που δένουν το ατσάλι, με ατσάλινη μηχανική σκέψη, και γίνονται ιμάντες μεταφοράς της σιδερένιας θέλησης του κόμματος, χωρίς ίχνος πρωτόβουλης δημιουργικότητας.

Σε αυτό το τεχνητό, εν πολλοίς, δίπολο, οι σκληραγωγημένοι εργάτες φαίνονται ικανοί και οι πλέον κατάλληλοι, για να κάνουν και να φέρουν εις πέρας την επανάσταση, σε αντίθεση με τους καλλιεργημένους, πλην αμφιταλαντευόμενους, διανοούμενους, που φαίνονται πιο κατάλληλοι για να ενσαρκώσουν το νέο τύπο ανθρώπου, τις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα, την ευρυμάθεια και τον πλούτο που θα το χαρακτηρίζει και θα προωθήσει την οικοδόμηση της κοινωνίας του μέλλοντος.

Εκτός κι αν προτάξουμε την αρνητική διατύπωση των παραπάνω θέσεων. Ότι δηλ η αφρόκρεμα της πνευματικής ελίτ δε θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός δύσκολου και μακροχρόνιου αγώνα (πόσο μάλλον ενός επαναστατικού ξεσπάσματος κι ενός εμφύλιου, ταξικού πολέμου). Και στον αντίποδα πως μια μονοδιάστατη, αμόρφωτη τάξη δε φαντάζει ικανή να αναλάβει μεγάλες ιστορικές πρωτοβουλίες, να υπηρετήσει δημιουργικά μια μεγαλόπνοη προοπτική και να δώσει ώθηση στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Το παραπάνω δίπολο μπορούμε να το δούμε σε αρκετές παραλλαγές: χειρωνακτική-πνευματική εργασία, θεωρία-δράση, σπουδάζουσα και εργατιά, σφοδρός έρωτας και μεγάλη, μακρόχρονη σχέση (για να πιάσω κι αυτό το «ερωτεύσιμοι» του αποσπάσματος του ΔΚ).

Κάποιοι θεωρούν αυτονόητο (και είναι) ότι χρειάζεται ένας συνδυασμός, που θα ξεπερνά τις παραπάνω μονομέρειες. Κάποιοι άλλοι προσθέτουν (κι έχουν δίκιο) πως το βάρος θα πρέπει να δοθεί παρόλα αυτά στην εργατική τάξη και όχι πχ σε κλάδους με μικροαστικά στοιχεία που προλεταριοποιούνται μεν, αλλά κουβαλάν πολλά στοιχεία της παλιάς τους συνείδησης και αρνούνται να τα αποκηρύξουν ή να νιώσουν τον εαυτό τους ίσα κι όμοια με τους άλλους εργάτες, να κάνουν κάποια χειρωνακτική δουλειά (εάν δε βρίσκουν στο αντικείμενό τους), κτλ. Αλλά αυτή η προτεραιότητα δεν είναι στείρα, αρνητική, βάρος στο ένα από τα δύο, και εις βάρος του δεύτερου. Γιατί, από αυτή την άποψη, το βάρος πρέπει να δοθεί στα καλύτερα στοιχεία και των δύο, με στόχο την αμοιβαία υπέρβαση των ανεπαρκειών τους.

Και αυτός ακριβώς είναι, όπως το αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον, κι ένας από τους βασικούς ρόλους που καλείται να επιτελέσει το κόμμα, ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης κι ενιαίος εκφραστής των διαφόρων τμημάτων της.

Ο Λένιν για το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα

 Ο Λένιν για το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα

Κάποτε κατηγορούσαν τους κομμουνιστές ως εχθρούς του έθνους. Σήμερα φαίνεται να είναι στη μόδα το αντίθετο, τους κατηγορούν ως εθνικιστές. Γιατί; Επειδή καταγγέλουν τον ιμπεριαλισμό και τις επεμβάσεις του, επειδή πολεμούν την εξάρτηση και παλεύουν για εθνική ανεξαρτησία, επειδή στηρίζουν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα.

Σε μεγάλος μέρος της αριστεράς υπάρχει σύγχυση επί του θέματος και υιοθετούνται αυτούσιες αυτές οι κατηγορίες, μερικές φορές μάλιστα με επίκληση του Λένιν. Στην πραγματικότητα ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι διέκριναν τους πολέμους σε δίκαιους και άδικους και πολεμούσαν τη γραμμή υπεράσπισης της πατρίδας μόνο στην πρώτη περίπτωση, όπως στην περίπτωση ενδοϊμπεριαλιστικού πολέμου. (Ντεφετισμός = επαναστατική ηττοπάθεια, η τακτική του να στρέφεσαι σε περίπτωση πολέμου ενάντια στην κυβέρνηση της δικής σου χώρας με στόχο την επαναστατική ανατροπή της. Την τακτική αυτή ακολούθησαν με επιτυχία οι μπολσεβίκοι κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση).

Αντίθετα στην περίπτωση καταπιεσμένων εθνών, αποικιών, εξαρτημένων από τον ιμπεριαλισμό ο Λένιν πίστευε ότι ο πόλεμος υπεράσπισης της πατρίδας είναι δίκαιος και οι κομμουνιστές πρέπει να τον υποστηρίζουν χωρίς όρους.

Ακολουθεί μια συλλογή με αποσπάσματα απο γραπτά του γύρω απ' το θέμα:

«Στο "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα.
Όμως, εκεί δεν λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη διαμόρφωση των εθνικών κρατών, ο ρόλος του προλεταριάτου γίνεται κάπως ιδιόμορφος. Αν πάρουμε την πρώτη θέση (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και ξεχάσουμε τη σ ύ ν δ ε σ ή της με το δεύτερο (οι εργάτες διαμορφώνονται ως τάξη εθνικά, όχι όμως με την ίδια έννοια που διαμορφώνεται η αστική τάξη), θα κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος.
Πού βρίσκεται η σύνδεση αυτή; Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο γεγονός ότι, όταν έχουμε δημοκρατικό κίνημα (σε μια τέτοια στιγμή, σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατάσταση), το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην το υποστηρίξει (συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίσει και την πατρίδα σε ένα εθνικό πόλεμο)».

Λένιν: «Γράμμα προς την Ι. Φ. Αρμάντ»
Άπαντα, τομ. 49, σελ. 329

«Όσο η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους παλεύει ενάντια στο έθνος που καταπιέζει, τόσο είμαστε πάντα και σε κάθε περίπτωση και πιο αποφασιστικά απ' όλους υπέρ, γιατί είμαστε οι πιο τολμηροί και συνεπείς εχθροί της καταπίεσης. Εφ' όσον η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους είναι υπέρ του δικού της αστικού εθνικισμού, εμείς είμαστε κατά. Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμιά ανοχή της επιδίωξης προνομίων από μέρους του καταπιεζόμενου έθνους.
...
Σε κάθε αστικό εθνικισμό καταπιεζόμενου έθνους υπάρχει πανδημοκρατικό περιεχόμενο ενάντια στην καταπίεση κι αυτό ακριβώς το περιεχόμενο το υποστηρίζουμε χωρίς όρους, ξεχωρίζοντας αυστηρά την τάση προς την εθνική του αποκλειστικότητα, καταπολεμώντας την τάση του Πολωνού αστού να καταπιέζει τον εβραίο κ.λπ. κ.λπ».

Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 61

«Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος, όμως, ο Μαρξ, επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1849, ο Ένγκελς το 1859 (το τέλος της μπροσούρας του "Πάδος και Ρήνος", όπου διεγείρεται ανοιχτά το εθνικό αίσθημα των Γερμανών, τους καλούν ανοιχτά σε εθνικό πόλεμο). Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) και του Αλέξανδρου του Γ' ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την "υπεράσπιση της πατρίδας".
Μήπως ο Μαρξ και ο Ένγκελς τα μπέρδευαν και έλεγαν άλλα σήμερα και άλλα αύριο; Όχι. Κατά τη γνώμη μου, η αναγνώριση της "υπεράσπισης της πατρίδας" στον εθνικό πόλεμο ανταποκρίνεται απόλυτα στο μαρξισμό. Το 1891 οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πραγματικά θα έπρεπε να υπερασπίσουν τη χώρα τους στον πόλεμο ενάντια στον Μπουλανζέ και τον Αλέξανδρο τον Γ'. Αυτό θα ήταν μια ιδιόμορφη παραλλαγή εθνικού πολέμου».

Λένιν: «Γράμμα στην Ι. Φ. Αρμάντ», 30 του Νοέμβρη του 1916
Άπαντα, τομ. 49ος, σελ. 328-330

«Κοντολογίς: ο πόλεμος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις (δηλαδή σε δυνάμεις που καταπιέζουν μια ολόκληρη σειρά ξένους λαούς, που τους τυλίγουν με τα δίχτυα της εξάρτησης από το χρηματιστικό κεφάλαιο κ.τ.λ.) ή σε συμμαχία μ' αυτές, είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος.
Τέτοιος είναι ο πόλεμος του 1914-1916. Η "υπεράσπιση της πατρίδας" σ' αυτό τον πόλεμο είναι απάτη, είναι δικαίωσή του. Ο πόλεμος από μέρους των καταπιεζόμενων (λ.χ. των αποικιακών λαών) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές, δηλαδή στις καταπιεστικές δυνάμεις, είναι πραγματικά εθνικός πόλεμος. Αυτός είναι δυνατός και τώρα. Η "υπεράσπιση της πατρίδας" από μέρους της εθνικά καταπιεζόμενης χώρας ενάντια στην καταπιέζουσα δεν είναι απάτη και οι σοσιαλιστές δεν είναι διόλου ενάντια στην "υπεράσπιση της πατρίδας" σ' ένα τέτοιο πόλεμο.
Η αυτοδιάθεση των εθνών είναι το ίδιο με τον αγώνα για πλήρη εθνική απελευθέρωση, για πλήρη ανεξαρτησία, ενάντια στην προσάρτηση και οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να παραιτηθούν από ένα τέτοιο αγώνα -όποια μορφή κι αν πάρει μέχρι την εξέγερση ή τον πόλεμο- χωρίς να πάψουν να είναι σοσιαλιστές».

Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον "Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό"»
Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916
Εκδόσεις ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 11-12

«... η αστική τάξη των καταπιεζόμενων εθνών μόνο φλυαρεί για εθνική εξέγερση, ενώ στην πράξη έρχεται σε αντιδραστικές συναλλαγές με την αστική τάξη του καταπιεστικού έθνους, πίσω από την πλάτη και ενάντια στο λαό της, στις περιπτώσεις αυτές η κριτική των επαναστατών μαρξιστών πρέπει να στρέφεται όχι ενάντια στο εθνικό κίνημα, αλλά ενάντια στον εκφυλισμό, στον εκχυδαϊσμό, στη μετατροπή του σε μικροκαβγά».

Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον "Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό"»
Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916
Εκδόσεις ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 41

«Από μαρξιστική άποψη, όμως, τέτοιοι γενικοί και αφηρημένοι ορισμοί, όπως ο "μη πατριωτισμός", δεν έχουν καμιά απολύτως αξία. Η πατρίδα, το έθνος, είναι ιστορικές κατηγορίες. Αν σε καιρό πολέμου πρόκειται για την υπεράσπιση της δημοκρατίας ή για αγώνα ενάντια στο ζυγό που καταπιέζει ένα έθνος, εγώ δεν είμαι καθόλου ενάντια σ' ένα τέτοιο πόλεμο και δεν φοβάμαι τις λέξεις "υπεράσπιση της πατρίδας" όταν αναφέρονται σ' ένα τέτοιου είδους πόλεμο ή εξέγερση. Οι σοσιαλιστές τάσσονται πάντοτε με το μέρος των καταπιεζόμενων και συνεπώς δεν μπορούν να είναι αντίπαλοι των πολέμων που έχουν σκοπό τη δημοκρατική ή σοσιαλιστική πάλη ενάντια στην καταπίεση».

Λένιν : «Γράμμα προς τον Μπορίς Σουβάριν»
Γράφτηκε το Δεκέμβρη του 1916
Άπαντα, τομ. 30, σελ. 262

«Είναι ολοφάνερο πως σ’ αυτό το ζήτημα (όπως και στην αντίληψη για τον "πατριωτισμό"), δεν είναι ο αμυντικός ούτε ο επιθετικός χαρακτήρας του πολέμου, μα τα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου ή μάλλον τα συμφέροντα του διεθνούς κινήματος του προλεταριάτου, που αποτελούν τη μοναδική δυνατή σκοπιά από την οποία μπορεί να εξεταστεί και να λυθεί το ζήτημα της στάσης των σοσιαλδημοκρατών απέναντι στο ένα ή το άλλο φαινόμενο στις διεθνείς σχέσεις»

Λένιν : «Ο Πολεμοχαρής Μιλιταρισμός και η Αντιμιλιταριστική Τακτική της Σοσιαλδημοκρατίας»
Δημοσιεύτηκε τον Ιούλη του 1908
Άπαντα, τομ. 17, σελ. 198

Πηγή: Της γης οι κολασμένοι (*οι υπογραμμίσεις δικές μας και οι ηλεκτρονικοί σύνδεσμοι προστέθηκαν από εμάς)

Σιγά τα λάχανα

 Σιγά τα λάχανα

Αν μιλήσεις για τον αμύθητο πλούτο που παράγουν οι εργάτες και λυμαίνονται αφορολόγητα οι κεφαλαιοκράτες, μιλάς ξύλινη γλώσσα. Αν επικαλεστείς τους υπουργούς που ξεχνούν ή δεν ήξεραν να δηλώσουν τα δεκάδες ακίνητα και τα εκατομμύριά τους, είσαι λαϊκιστής. Το ίδιο και αν επιμένεις να θυμάσαι τα κλεμμένα. Αν πάλι αρχίσεις τα καντήλια μη μπορώντας να κατευνάσεις την οργή σου με αυτά που ζεις, βλέπεις και ακούς, είσαι χαμηλού επιπέδου, δεν έχεις τρόπους, δεν ξέρεις να συνδιαλέγεσαι.

«Τρόπους» σαν αυτούς που βρήκαν τους τελευταίους μήνες όλα αυτά τα τυχάρπαστα τυπάκια που πριν γίνουν βουλευτές δεν τα ’ξερε ούτε η μάνα τους και σήμερα βγαίνουν στα κανάλια και συναγωνίζονται στην παραγωγή αηδίας και την τέχνη του ψεύδους αυτούς που μέχρι χτες έβριζαν. Με την ίδια προβλέψιμη ορολογία, τις ίδιες εκφράσεις, τις ίδιες αναπνοές πριν ξεστομίσουν τα δικά τους ψέματα, ακόμα και τον ίδιο τρόπο αντίδρασης όταν νιώσουν ότι θίγονται. Στα τηλεοπτικά παράθυρα όλα αυτά, γιατί στις δημόσιες συναθροίσεις δεν τολμούν (ακόμα) να το δοκιμάσουν. Εκεί χρησιμοποιούν την παλιά γλώσσα, αυτή που τους έφερε στην εξουσία και τους έκανε σήμερα να νιώθουν «κάποιοι».

Σαν εκείνον τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε, που τις προάλλες στην εκδήλωση για την «Ημέρα Εορτασμού της Κληρονομιάς του Κομαντάντε Ούγκο Τσάβες» πήρε το μικρόφωνο και έκανε διάγγελμα για τις ανθρωπιστικές αξίες, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την  ισότητα. (Με την ευκαιρία, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ εκείνη την απίστευτη δήλωση της εκπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ στο κλείσιμο της «Συνόδου των Λαών»: «η Ελλάδα είναι η Βενεζουέλα της Ευρώπης»!!).

 Όχι, δεν εννοούσε (ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος) τον δημοκρατικό τρόπο με τον οποίο η κυβέρνησή του αποφασίζει και κάνει νόμους του κράτους -στο άψε σβήσε με «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου»- το τσαλάκωμα της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν εννοούσε τη δικαιοσύνη να σου αρπάζουν το αυτοκίνητο, το χωράφι ή το σπίτι και να κινδυνεύεις και με φυλακή αν δεν μπορείς να πληρώσεις τους ασύλληπτους αλλεπάλληλους φόρους που επιβάλει η κυβέρνησή του με εντολή των οξαποδώ (μέχρι χτες) δανειστών. Όταν μιλούσε για ισότητα ο κύριος βουλευτής δεν εννοούσε φυσικά να βάζει το κράτος εξοντωτικό πρόστιμο 5000 (πέντε χιλιάδες) ευρώ σε μια 79χρονη επειδή προσπαθούσε να πουλήσει σε λαϊκή αγορά χωρίς άδεια «τα επτά κιλά σπανάκι, τα πέντε ματσάκια παντζαριών, τα επτά ματσάκια μαϊντανού, τα δύο κιλά καρότα, τα οκτώ μπρόκολα, τα επτά ματσάκια σέσκουλα, τα τρία λάχανα και τα πέντε κιλά αντίδια» της, και να μένουν στο απυρόβλητο ή και να καλύπτονται κιόλας μιζαδόροι, ληστές και «λιστόβιοι», λαμόγια και κομπιναδόροι που αναδείχτηκαν στον αφρό της «επιχειρηματικότητας» κάνοντας μπίζνες με το κράτος και τις κυβερνήσεις του.

Εννοούσε τις αξίες που το κόμμα του εμπορεύτηκε για χρόνια, εξαπατώντας όπως ένας κοινός απατεώνας έναν λαό που νιώθει την ανάγκη να πιαστεί από αυτόν που θα του χαϊδέψει τ’ αυτιά, που αναθέτει τη λύση των προβλημάτων του σε «ειδικούς», ακολουθεί την καθ' υποβολή ασημαντότητά του και πέφτει συνεχώς θύμα και ξανά και ξανά… να περνάει ο καιρός και να πηγαίνουμε (και ας σερνόμαστε) παρακάτω. Και το γαϊτανάκι θα στριφογυρίζει και θα μας πνίξει, αργά ή γρήγορα όλους, όσο τα λάχανα θα κοστίζουν ακριβότερα από την ανθρώπινη ύπαρξη ή, όσο αυτοί που πρέπει να αναλάβουν δράση θα σκέφτονται σιγά τα λάχανα…

Παρασκευή 11 Δεκέμβρη 2015.

Το ζήτημα της εξουσίας.

Ο καπιταλισμός δεν θα εξανθρωπιστεί. Ούτε θα γίνει φιλολαϊκός. Μόνο θα ανατραπεί.

«Η κομμούνα, ιδίως, απόδειξε ότι δε μπορεί η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς»
Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Ένγκελς.

Είναι κοινά αποδεκτό ότι, η παγκόσμια οικονομική καπιταλιστική κρίση επιταχύνει τις εξελίξεις. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται. Όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ανταγωνίζονται για τη διεύρυνση του μεριδίου τους στην παγκόσμια αγορά.
Η άρχουσα τάξη κάθε χώρας έχει περάσει σε σφοδρή επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα, για τη σωτηρία της κερδοφορίας των καπιταλιστών. Αφαιρούνται κατακτήσεις, που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα.
Η εργατική  τάξη, οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι αυτοί που πληρώνουν την άγρια συντηρητική επίθεση. Στις νέες εξελίξεις κυριαρχεί η νίκη της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα, που κέρδισε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια, η πρωτιά στη Γαλλία του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρί Λεπέν και στην Πορτογαλία, η ανάληψη από την κεντροαριστερά της κυβερνητικής διαχείρισης με τους Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές και το Αριστερό Μπλοκ να δεσμεύονται γραπτώς, ότι δεν θα ρίξουν μια κυβέρνηση μειοψηφίας των Σοσιαλιστών και ότι θα ασκήσουν «υπεύθυνη» πολιτική. Ο πόλεμος στη Συρία δείχνει ότι, οι φονιάδες των λαών, ακονίζουν τα μαχαίρια τους για κλιμάκωση της σύγκρουσης.
Η πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία, αναζωπυρώνεται. Οι γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν μπει για τα καλά στον πόλεμο, στη Συρία, ενώ έτοιμες να αναλάβουν δράση, είναι οι Γερμανικές στρατιωτικές μονάδες. Η Ελλάδα εμπλέκεται άμεσα, με τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και την παροχή διευκολύνσεων. Η Τουρκία με τον αναβαθμισμένο της ρόλο, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, απέναντι στη Ρωσία, επιδιώκει την επιβολή της λύσης της στο Κυπριακό. Και μέσα σ όλα αυτά, η μεγάλη ιμπεριαλιστική-στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ καραδοκεί και συγκρούεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Στις εξελίξεις που θα έρθουν, ο αιμοδότης θα είναι η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα που θα χύσουν το αίμα τους για τη σωτηρία και την κερδοφορία των καπιταλιστών, ακόμα μια φορά.
Πώς το εργατικό κίνημα θα απαντήσει στις εξελίξεις που έρχονται; Πώς θα καταφέρει, με βάση τα δικά του συμφέροντα και σκοπούς, να μη γίνει υποχείριο και  αιμοδότης των εξελίξεων σε βάρος του;  Πώς θα πάρει την εξουσία;
Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση βρίσκεται στη στρατηγική που πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα. Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη, έλεγε ο Λένιν.
Η εποχή μας, για τη μαρξιστική κοσμοαντίληψη, είναι η εποχή μετάβασης από τον καπιταλισμό, στο σοσιαλισμό. Αυτή η εποχή εγκαινιάστηκε από τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, με τη δημιουργία του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο, της Ε.Σ.Σ.Δ. Ακόμα και μετά από την παλινόρθωση του καπιταλισμού, στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, ο χαρακτήρας της εποχής μας δεν άλλαξε. Οι αντικειμενικές συνθήκες στην οικονομία και την κοινωνία, επιβεβαιώνουν την λενινιστική εκτίμηση. Σήμερα, σχεδόν ένα αιώνα μετά, η εμπειρία που υπάρχει στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα μας δείχνει ότι, για να πετύχουμε τη νίκη της εργατικής εξουσίας, χρειαζόμαστε Κόμμα της εργατικής τάξης, πολιτικά, οργανωτικά και ιδεολογικά προετοιμασμένο για το στόχο της εργατικής εξουσίας και ανατροπής.
Η απλή καταγγελία των νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών πολιτικών ή το κάλεσμα σε πασιφιστικά και μεταρρυθμιστικά προγράμματα στη βάση της εξουσίας του κεφαλαίου, αντικειμενικά οδηγούν στην ενσωμάτωση και τη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών. Σε κάθε αίτημα πάλης, επιβάλλεται να τίθεται το ζήτημα της εξουσίας και της ανατροπής του καπιταλισμού και βεβαίως, αυτού του κρατικού και κυβερνητικού μηχανισμού. Έτσι μόνο, το Κόμμα της εργατικής τάξης, προσανατολίζει το εργατικό κίνημα, προκειμένου να χειραφετηθεί από την κυρίαρχη ιδεολογία και να παλέψει για τους δικούς του, αυτοτελείς, σκοπούς. Μόνο σε μια τέτοια προοπτική μπορεί να υπάρξει η αναγκαία ποιοτική συγκέντρωση δυνάμεων.
Το καπιταλιστικό σύστημα έδειξε, μια πρωτοφανή ικανότητα ενσωμάτωσης και μετάλλαξης κινημάτων, κομμάτων, ιδεολογιών. Κατάφερε να χειραγωγήσει ριζοσπαστικά κινήματα, κομμουνιστικά κόμματα, να εκφυλίσει τους στόχους τους και να τα οδηγήσει στην ήττα και την υποχώρηση, μέχρι και στην εξαφάνισή τους. Μαζικά κινήματα αμφισβήτησης, ακόμα και με ταξικό προσανατολισμό, πέρασαν στην αφάνεια και στον εκφυλισμό, γιατί οικοδομήθηκαν πάνω σε αστικοδημοκρατικές λύσεις και πάντα μέσα στην πλήρη αποδοχή της καπιταλιστικής οικονομίας και ιδιοκτησίας.
Πρόβαλλαν αιτήματα, θεωρώντας ότι, με εργαλείο μια κυβέρνηση της «αριστεράς», θα κατοχύρωναν και θα μεγέθυναν τις εξεγερσιακές διαθέσεις στις καπιταλιστικές δομές, που θα υποχωρούσαν μπροστά σε μια «κυβέρνηση του λαού». Όλα αυτά τα κινήματα δεν συγκρούστηκαν στο θέμα της εξουσίας. Δεν αμφισβήτησαν την ίδια την ύπαρξη της αγοράς και της ιδιοκτησίας, αλλά προσπάθησαν μέσα από μεταρρυθμίσεις και ποσοτικές συσσωρεύσεις και πάντα μέσα από το εποικοδόμημα, να πετύχουν το αναγκαίο μεταβατικό προτσές.
Όμως, η Ιστορία αλλιώς τους μίλησε. Γι” αυτό αναφέρθηκαν και τα παραπάνω παραδείγματα από τη Βενεζουέλα και την Πορτογαλία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για την Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ και της πρώτης φοράς ξεπούλημα από την «αριστερά». Σε μια κοινωνία, όπως είναι η ελληνική, με την τόσο βαριά ιστορία της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπει το όραμα και την ελπίδα, σε εφιάλτη και ήττα των προσδοκιών εκατομμύριων ανθρώπων, για μια καλύτερη ζωή. Και ο κατάλογος των περιπτώσεων, όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, στην παγκόσμια ιστορία είναι πολύ μεγάλος. Αυτά τα κόμματα δεν έθεσαν το θέμα της εξουσίας. Αντικειμενικά λοιπόν νικήθηκαν, γιατί ο κυρίαρχος, κυριαρχεί, έλεγε ο Κ. Μαρξ.
Μόνο πάνω στο έδαφος μιας άλλης εξουσίας, μπορεί να χτιστεί μια νέα κοινωνία, απαλλαγμένη από τα δεινά που ζούμε την τελευταία, ειδικά, εικοσιπενταετία. Και μόνο πάνω σε αυτό το αίτημα πάλης και συσπείρωσης, μπορεί το λαϊκό κίνημα να αποτρέψει τους σχεδιασμούς των διαφόρων κέντρων εξουσίας (Ε.Ε.- ΝΑΤΟ- ΣΕΒ κλπ) και να επιβάλλει τη δύναμη του.
Όλα τα άλλα, έχουν δοκιμαστεί και απέτυχαν. Τα διάφορα «μεταβατικά προγράμματα», «μίνιμουμ προγράμματα», «μεταβατικοί στόχοι» κλπ που όλα τα οπορτουνιστικά κόμματα αποδέχονται, στο έδαφος του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, εκτρέπουν το ταξικό εργατικό κίνημα από τον αντικειμενικό του στόχο, που είναι η κατάκτηση της εξουσίας.
Η παγκόσμια ιστορική πείρα μας έχει δείξει, ότι πουθενά στον κόσμο η αστική τάξη δεν έγινε φιλολαϊκή, ούτε το αστικό κράτος, έχασε τον ταξικό του χαρακτήρα. Μάλιστα διάφοροι όψιμοι «λενινιστές» αρνούνται την ίδια την αντίληψη του Λένιν, για το κράτος, σαν μηχανισμό κυριαρχίας μιας τάξης πάνω σε άλλη. Αρνούνται την ίδια την οικονομική βάση πάνω στην οποία γίνεται η σύγκρουση.
Έτσι, μέσα από τα διάφορα «μεταβατικά» αιτήματα, προγράμματα, στάδια, καλλιεργούν την απάτη, ότι ο καπιταλισμός θα γίνει «ανθρώπινος» και οι άνθρωποι θα μπουν πάνω από τα κέρδη. Χωρίς να αναδεικνύουν τον παρασιτικό ρόλο της αστικής τάξης και την ανάγκη της ανατροπής της.
Αυτός είναι ο δρόμος του συμβιβασμού  και της υποταγής, ο δρόμος της ήττας του εργατικού, ταξικού κινήματος. Σε αυτή την προσπάθεια, αυτοτελούς παρέμβασης της εργατικής τάξης, πρέπει να δοθεί στις σημερινές συνθήκες μια δύσκολη και άνιση μάχη για την ανασύνταξη του εργατικού-λαϊκού κινήματος, κόντρα στις καθαρόαιμες πολιτικές αστικές δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, αλλά και στις δυνάμεις του οπορτουνισμού που δρουν μέσα στο εργατικό λαϊκό κίνημα.
Από ποιόν, και για ποιόν η εξουσία; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα. Εκεί πρέπει όλα τα σφυριά να χτυπήσουν συντονισμένα. Και μόνο έτσι, θα μπορέσει η Ιστορία να αλλάξει σελίδα και να περάσει από την εποχή της βαρβαρότητας, στην εποχή του πολιτισμού.
Ο καπιταλισμός δεν θα εξανθρωπιστεί. Ούτε θα γίνει φιλολαϊκός. Μόνο θα ανατραπεί.

Αθανασιος Μάστακας [thmastak@yahoo.gr]

   Η αναθεώρηση της ιστορίας και η «κανονικοποίηση» του παρελθόντος

Από herko 

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου* // 

Αυτό που τίθεται ως ιδεολογική και πολιτική προτεραιότητα και «άλλαξαν» οπτική (Παράδειγμα) πολλοί ιστορικοί εντός και εκτός Ελλάδος, είναι ότι στο «τέλος της ιστορίας» ο καπιταλισμός θα πρέπει να εμφανιστεί ως η μοναδική και τελευταία αφήγηση. Ωστόσο ο καπιταλισμός χωρίς τον ιμπεριαλισμό (και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις) θα ήταν «μια παιδική χαρά», όπως περίπου προβάλλεται σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση από τους θιασώτες της  «Ευρώπης των λαών». Από την άλλη η ίδια η Γερμανία πρέπει να εμφανιστεί στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως ως ηγεμονική δύναμη  με «καθαρό» παρελθόν ώστε να επεμβαίνει με ιμπεριαλιστική «άνεση», όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Μ. Βρετανία στην Γιουγκοσλαβία, στην Ουκρανία, στο Αφγανιστάν, στη Συρία κ.α. Εδώ όμως υπάρχει το πρόβλημα του γερμανικού παρελθόντος. Επομένως αυτό θα πρέπει κατά κάποιο τρόπο να ομαλοποιηθεί για να αποκατασταθεί και το προφίλ της Γερμανίας. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί αν οι λαοί της Ευρώπης υπενθυμίζουν συνεχώς στην αστική τάξη της Γερμανίας τις σφαγές, τις εκτελέσεις, τους απαγχονισμούς και τα άλλα δεινά που υπέστησαν στη διάρκεια της Κατοχής. Αυτή η αποκατάσταση νομιμοποιείται επιστημονικά από την  μεθοδολογική στροφή στην Ιστορία προς τoν αποδομισμό, τις πολλές πραγματικότητες και τις πολλές αναγνώσεις της Ιστορίας. Επομένως μπορεί να ξεκινήσει και η αποδόμηση (απονομιμοποίηση) της Αντίστασης  και του αντιφασιστικού αγώνα. Τι το προσφορότερο από την ταύτιση του Φασισμού με τον Κομμουνισμό (ψήφισμα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού, «ο Εμφύλιος αρχίζει το 1943 στη χώρα μας»κ.ο.κ.);
Η αναθεώρηση της ιστορίας ξεκινά στη Γερμανία την δεκαετία του ’80  (Historikerdebatte), μπαίνει όμως στην αποφασιστική της φάση στη δεκαετία του ΄90 (προσάρτηση Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης κ.λπ.), γεγονός που επιτρέπει στη Γερμανία να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια (αναγνωρίσεις Κροατίας, Σλοβενίας, Βοσνίας, διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, βομβαρδισμός της Σερβίας κ.λπ.). Το στρατηγικό εγχείρημα –«κανονικοποίησης» του γερμανικού παρελθόντος (Normalisierung) ξεκινά με τον σημαντικό Γερμανό ιστορικό E. Nolte, από τη δεκαετία του ’60, ο οποίος ισχυρίζονταν πως ο Εθνικοσoσιαλισμός ήταν η απάντηση στον Μπολσεβικισμό. Επομένως, κατά κάποιο τρόπο, ο δεύτερος φταίει για την εμφάνιση του πρώτου. Καμιά κουβέντα για τις κοινωνικές συνθήκες στη Γερμανία: όξυνση της ταξικής σύγρουσης,  επικράτηση του μονοπωλιακού κεφαλαίου (IG Farbe, Deutsche Bank, Siemens κ.ά.) αλλά και την εργώδη προετοιμασία για την επίθεση  κατά της Σοβιετικής Ένωσης (προσάρτηση του «ζωτικού χώρου»). Το 1932 το μονοπωλιακό κεφάλαιο (συγχώνευση βιομηχανικού κεφαλαίου με το χρηματιστικό) ήλεγχε στη Γερμανία τα δύο τρίτα του μετοχικού κεφαλαίου των βιομηχανικών επιχειρήσεων. Εφόσον λοιπόν σε μια πρώτη φάση ο Φασισμός ταυτιστεί με τον Κομμουνισμό και αποσιωπηθεί η αντίσταση των Γερμανών κομμουνιστών στον Ναζισμό, -γιατί υπήρχε και αυτή, όπως και το πέρασμα Γερμανών αντιφασιστών στον ΕΛΑΣ-,η γερμανική αστική τάξη μπορεί να αποσείσει από πάνω της την «συλλογική ευθύνη» (Κollektischuld). Παρόλο που κανείς δεν έθετε το ζήτημα κατ’ αυτόν τον τρόπο, -ήταν όμως η Γερμανική αστική τάξη και κυρίως το μονοπωλιακό κεφάλαιο που ενθάρρυνε και υποστήριξε παντοιοτρόπως τον Εθνικοσιαλισμό (εξάλλου γι’ αυτό μέλη της δικάστηκαν στη δίκη της Νυρεμβέργης)-, η επίσημη Γερμανία για να αποφύγει ενοχλητικά ερωτήματα, που αφορούσαν το ζήτημα της αποναζιστικοποίησης του κράτους και της κοινωνίας στη μεταπολεμική Γερμανία, εγκαλούσε τους ερωτώντες, υπενθυμίζοντας  ότι η απόδοση συλλογικής ευθύνης συνιστά έγκλημα πολέμου. Εφόσον λοιπόν ο Φασισμός ταυτιστεί με τον Κομμουνισμό μπορούμε στη συνέχεια να περάσουμε σε μια δεύτερη φάση που είναι η δυσφήμηση της αντίστασης στο Γερμανό κατακτητή: «Περπάτησα» αναφέρει ο Γερμανός ιστορικός ΗeinzRichter «από την Έδεσσα στα Ιωάννινα από μονοπάτια. Γνώρισα ανθρώπους που μου μιλούσαν για την κατοχή και τον Εμφύλιο. Είδα ερείπια χωριών που είχαν καταστραφεί από τους Ιταλούς, τους Γερμανούς, τους εθνικιστές και τους κομμουνιστές» (Καθημερινή, 5 Δεκεμβρίου 2015). Απλά πράγματα. Οι κατακτητές και οι συνεργάτες τους (δωσίλογοι, γερμανοτσολιάδες κ.ά.) στο ίδιο τσουβάλι με αυτούς που αντιστάθηκαν στο φασισμό, τους κομμουνιστές και τον ΕΛΑΣ.
Σε μια τρίτη φάση επιχειρείται να καταδειχτεί ότι η Βέρμαχτ (Γερμανικός Στρατός) σέβονταν το δίκαιο του Πολέμου και δεν εκτελούσε αιχμαλώτους, αμάχους κ.ο.κ. Σε αυτό «βοηθούσε» λίγο και η «κοινωνική» σύνθεση του Γερμανικού Στρατού και της Luftwaffe (Πολεμικής Αεροπορίας), καθώς το επιτελικό σώμα στελεχώνονταν πρωτίστως από ευγενείς (Junkers) που εμπνέονταν από τον πρωσικό μιλιταρισμό. Επομένως η Γερμανία μπορούσε να ισχυρίζεται πως  άλλο πράγμα η Βέρμαχτ που επιχειρούσε σύμφωνα με  το Δίκαιο του Πολέμου, και άλλο τα Waffen SS (παραστρατιωτική οργάνωση του Ναζιστικού Κόμματος). Όπως όμως έχει καταδειχτεί σε πληθώρα περιπτώσεων η Βέρμαχτ συμμετείχε και μάλιστα με υπερβάλλοντα ζήλο στις εκτελέσεις αμάχων, στο κάψιμο χωριών, στην καταστροφή υποδομών κ.λπ. (Δίστομο, Λυγκιάδες, Κάνδαμος, Καλάβρυτα κ.α.) και φυσικά στη μεταφορά των εβραίων της Θεσσαλονίκης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (περίπτωση Waldheim). Ήταν η 117^η μεραρχία καταδρομών της Βέρμαχτ που «καθάρισε» στα Καλάβρυτα ενώ η μεραρχία Έντελβαϊς της Βέρμαχτ «καθάριζε» στις Λυγκιάδες, στο Κομμένο και κατέσφαζε τους αιχμαλώτους της ιταλικής μεραρχίας Agui στην Κεφαλονιά κ.α. Ενδεχομένως η Βέρμαχτ να «σεβάστηκε», όπως  ισχυρίζεται ο H. Richter, μέχρι την απόβαση στην Κρήτη (επιχείρηση Ερμής), δυτικούς αιχμαλώτους. Ωστόσο στο ναζιστικό φυλετικό δόγμα οι ανατολικοί λαοί εθεωρούντο «υπάνθρωποι» (Untermenschen). Το ίδιο και οι Εβραίοι, οι Ρόμα κ.ά. εθεωρούντο υποδεέστερες μορφές ζωής, «παράσιτα» (Parasiten) που μπορούσε κανείς να εξοντώσει χωρία κανένα λόγο, χωρίς κανένα ενδοιασμό και χωρίς τιμωρία (άθυτη ζωή). Τα εγκλήματα πολέμου της Βέρμαχτ, κυρίως στο ανατολικό Μέτωπο, αναδεικνύονται με εμπεριστατωμένο τρόπο στις εκδόσεις του Ινστιτούτο Κοινωνικών  Ερευνών του Αμβούργου.
Μέρος αυτού του αναθεωρητικού εγχειρήματος είναι και η εξίσωση της αντίστασης του κρητικού λαού (που αμύνονταν κυριολεκτικά του Πατρίου εδάφους) με την εξόντωση ολόκληρων χωριών από την 1^η Μεραρχία αλεξιπτωτιστών της Βέρμαχτ (Κοντομαρί, Κάνδαμος κ.ά.). Παρεμπιπτόντως οι Γερμανοί είναι ο εισβολέας ενώ οι σφαγές των αμάχων δεν γίνονται στη μάχη (που πολλές φορές, ειδικά στην Κρήτη, γίνεταισώμα με σώμα με τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές) αλλά μετά τη μάχη. «Ήταν όταν ξεκίνησαν αυτές οι επιθέσεις και τα αντίποινα» αναφέρει ο H. Richter«που ο πόλεμος έγινε “βρώμικος”» (Καθημερινή, 5 Δεκεμβρίου 2015). Το να ισχυρίζεται κανείς ότι ως τότε ο πόλεμος ήταν «καθαρός» και ότι ο λαός της Κρήτης προκάλεσε με τις «επιθέσεις» του, δηλαδή με την αντίστασή του στον κατακτητή, τα αντίποινα των Γερμανών, μετατρέποντας τον πόλεμο σε «βρώμικο», αυτό ξεφεύγει της ιστορικής ανάλυσης υποσκάπτοντας κάθε αίσθηση αντικειμενικής προσέγγισης («αξιολογική  ουδετερότητα»). Ασφαλώς και η διαμόρφωση μιας ιστορικής συνείδησης δεν είναι ζήτημα των δικαστηρίων. Ωστόσο αν η ιστορική ή, η κοινωνική ανάλυση δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ εισβολέα και αμυνόμενου, μεταξύ θύτη και θύματος, όταν μάλιστα το εθνικοσοσιαλιστικό δόγμα, όπως παραπάνω αναφέραμε,  ταξινομούσε με ακρίβεια ποια ζωή ήταν «γυμνή ζωή» (Homo Sacer) και μπορούσε να θανατωθεί (άθυτη ζωή), αδυνατεί να διακρίνει και το δίκαιο από το άδικο, διάκριση που συγκροτεί όμως τις ανθρώπινες κοινωνίες ως τέτοιες. Αν μη τι άλλο αυτή η διάκριση ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο οφείλει να διαπερνά τουλάχιστον τις επιστημονικές πρακτικές. Τοναζιστικό φυλετικό αξίωμα ότι οι ανατολικοί λαοί, όπως και οι εβραίοι, οι Ρόμα κ.ά. είναι  «υπάνθρωποι» (Untermenschen) και παράσιτα (Parasiten) έδινε το δικαίωμα σε οποιονδήποτε Γερμανό στρατιώτη να αφαιρέσει, όπως θα δούμε στις μαρτυρίες που παραθέτουμε παρακάτω, χωρίς τιμωρία τη ζωή ενός ανθρώπου που ανήκε σε αυτή την ομάδα λαών (άθυτη ζωή). Υπ’ αυτό το πρίσμα λίγη σημασία έχει, όσον αφορά στα αντίποινα,  αν ο κρητικός λαός πρόβαλε ή όχι αντίσταση. Το πραγματικό σχέδιο των κατακτητών ήταν «να ολοκληρώσουν ένα καθεστώς τρόμου, να δημιουργήσουν για τον πληθυσμό τέτοιες συνθήκες, όπου κάθε αίσθημα ασφάλειας θα εξαφανιζότανε και τη θέση του θάπαιρνε ένα άπαυτος, εξαιρετικά οδυνηρός αγχώδης φόβος (…) Όλοι είχαν την αίσθηση ενός ατέλειωτου κινδύνου, οι υπεύθυνοι ενεργητικής αντίστασης, όσο και οι παθητικοί και τρομοκρατημένοι θεατές, γέροι, γυναίκες, παιδιά, άρρωστοι, όλοι ήξεραν πως καμμιά από τις ιδιότητες αυτές δεν μπορούσε να τους σώσει»» (Σκούρας, Χατζηδήμος, Καλούτσης, Παπαδημητρίου 1946, 1991, σελ. 117, σελ. 126).
Για του λόγου το αληθές μπορεί να ανατρέξει κανείς στις μαρτυρίες, οι περισσότερες των οποίων υπάρχουν στο Office National Helleniquedes Criminelsde Guerre: Lesatrocitésdes Quatres envahisseurs dela Grèce, Athénes 1946 και παρουσιάζονται στο βιβλίο: Φ. Σκούρας, Α. Χατζηδήμος, Α. Καλούτσης, Γ. Παπαδημητρίου, Συμβολή στη μελέτη της ψυχοπαθολογίας, της πείνας, του φόβου και του άγχους. Από το ιατρικό χρονικό της Κατοχής, Αθήνα 1947 (2^η έκδοση Αθήνα 1991, Οδυσσέας/ΤΡΙΑΨΙΣ ΛΟΓΟΣ). Αυτό που καθιστά επίσης ενδιαφέρον αυτό το βιβλίο και αναδεικνύεται με πρωτότυπο τρόπο στις σελίδες του είναι ο «επιστημονικός» τρόπος με τον οποίο οι κατακτητές χρησιμοποιήσαν  την πείνα, την τρομοκρατία με τα συνακόλουθα φαινόμενα (μπλόκα, δοσιλογισμός, μαυραγοριτισμός, βασανιστήρια, εκτελέσεις, απαγχονισμοί κ.λπ.) για να εξοντώσουν φυσικά και ψυχικά τον ελληνικό λαό. Στις επόμενες μαρτυρίες (δύο περιγραφές) καταδεικνύεται με σαφήνεια πως η ζωή των ανθρώπων στην κατεχόμενη Ελλάδα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να θανατωθεί, από τον Γερμανό κατακτητή, χωρίς κανένα πρόσχημα:

• «Στις 15 Ιουλίου, στη Λεωφόρο 3^ης Σεπτεμβρίου, μια Γερμανική μοτοσυκλέτα αναποδογυρίζει ένα παιδί 10 χρονών. Ένα γερμανικό φορτηγό, που ακολουθούσε σε απόσταση 60 μέτρων, αντί να σταματήσει και να βοηθήσει το παιδί, περνά από πάνω του και το αποτελειώνει» (σ. 127).
• «Ο κ. Λ. μας διηγείται το ακόλουθο περιστατικό που το είδε με τα μάτια του τους πρώτους μήνες της κατοχής. Ένας γερμανός αναποδογυρίζει με το αυτοκίνητό τουένα διαβάτη. Ο πληγωμένος φωνάζει ζητώντας βοήθεια. Ο γερμανός κατεβαίνει από το αμάξι του, βγάζει το περίστροφό του, τον εκτελεί, ανεβαίνει πάλι στο αυτοκίνητο και φεύγει» (σελ. 127).
• «…Δεν ήταν σπάνιο, όταν η φρουρά μιας ομάδας από φυλακισμένους, αντιλαμβάνονταν, πως περνώντας την πόλη μερικοί από τους κρατούμενους είχαν διαφύγει, να συλλαμβάνει τους πρώτους που έβρισκε, για να συμπληρώσει τον αριθμό, που τους έλειπε» (σελ. 127).
• «Έτσι ο στρατιώτης Joch. Zaben του 862^ου τάγματος σκότωσε χωρίς κανένα λόγο στο Βάρβακι της Κρήτης τους Ε.Κ. και Γ.Β. (17 Σεπτεμβρίου 1941. Κατηγορητήριο αριθ.9). Ο στρατιώτης RudiSchultzμεθυσμένος μπαίνει στο σπίτι του Δ.Γ. στο χωριό Μήχος και σκοτώνει χωρίς καμιά αιτία τον Ε.Π., που βρισκόταν κατά τύχη εκεί (8 Απριλίου 1943, Κατηγορητήριο αριθ. 1) (…) Μπορεί να αναφέρει κανείς πλήθος περιστατικά, που δείχνουν πόση αξία είχε η ζωή μας»(σελ.129).
• Περιγραφή: «Στην περιοχή Νιγρίτας, τον Οκτώβριο του 1941, στο χωριό Άνω Κορδύλλιο, ένας Γερμανός θέλησε να βιάσει μια γυναίκα. Οι κάτοικοι τον μποδίσανε και διαμαρτυρηθήκανε (…)Παίρνοντας αφορμή από αυτό το γεγονός, που το χαρακτήρισαν επαναστατική δράση, και με το πρόσχημα, ότι οι κάτοικοι των διπλανών χωριών (Μεσόβουνο και Στρυμονικό) δεν είχαν δήθεν δώσει όλα τα όπλα τους, η γερμανική διοίκηση έστειλε αποσπάσματα, που στις 17 του Οκτώβρη 1941 περικύκλωσαν το χωριό Α. Κορδύλλιο, μάζεψαν όλους τους άνδρες (138) από 16-80 χρονών και τους θέρισαν με τα αυτόματα μπροστά στις οικογένειές τους (…).Το απόγευμα στο χωριό Κάτω Κορδύλλιο, εφάρμοσαν τα ίδια μέτρα (εκτελέστηκαν 84 άνδρες). Στις 20 Οκτωβρίου πέρασαν από το Καλόκαστρο, όπου κρέμασαν 12 άνδρες. Στις 23 από το Μεσόβουνο, όπου τουφέκισαν 138 άνδρες, και τέλος στις 25 από το Αμπελόφυτο, όπου τουφέκισαν 18 (Κατηγορητήριο αριθμός 486/45) (σελ.130).

* Καθηγητής Κοινωνιολογίας/Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Στην κρεατομηχανή του κεφαλαίου

Στην κρεατομηχανή του κεφαλαίου

Με μία ευρείας κλίμακας κατασταλτική επιχείρηση, η κυβέρνηση του συνθήματος «πρώτη φορά αριστερά» έστειλε στη ...σέντρα του γηπέδου του Ταε Κβον Ντο, 2.300 εξαθλιωμένους πρόσφυγες και μετανάστες. Την ίδια ώρα, 16 πρόσφυγες άφηναν την τελευταία τους πνοή στα παγωμένα νερά του Αιγαίου μετά από ναυάγιο σκάφους και άλλοι 8 αγνοούνται. Παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες του χειμώνα, χιλιάδες απελπισμένοι «σκάνε» κατά κύματα στις ακτές της ΕΕ ζητώντας άσυλο, προσπαθώντας να γλιτώσουν από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή. Τα κύματα των προσφύγων και των μεταναστών πέφτουν πάνω σε φράχτες και κέντρα ελέγχου. Είναι διαπιστωμένο ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες όταν αποφασίσουν να ξεφύγουν από την κόλαση του πολέμου ή την εξαθλίωση που επικρατεί στις πατρίδες τους, δεν μπορούν να εμποδιστούν από φράχτες, σύνορα και περιορισμούς, Αμυγδαλέζες, επιχειρήσεις τύπου «Ξένιος Ζευς». Ωστόσο, άλλοτε διευκολύνεται κι άλλοτε εμποδίζεται η διέλευση, ανάλογα με τα συμφέροντα κάθε χώρας και της άρχουσας τάξης της. Ο έλεγχος της κίνησης του εργατικού δυναμικού από τα καπιταλιστικά κράτη δεν είναι ζήτημα που αφήνεται στην τύχη του...

* * *

Τελευταία παρατηρείται το φαινόμενο να διευκολύνονται οι πρόσφυγες να έρθουν στις χώρες της ΕΕ, ενώ επιδείχνεται, προς το παρόν, κόκκινη κάρτα στους μετανάστες, που πρέπει να ακολουθήσουν πιο αυστηρές διαδικασίες για να εγκατασταθούν στην ΕΕ. Η ΕΕ, ως διακρατική ένωση του κεφαλαίου, χρησιμοποιεί ως εργαλεία για τον έλεγχο της ροής, από τη μια, την καταστολή, με τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς Frontex, Schengen, Europol, ΕΑΑS, την κράτηση σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης και, από την άλλη, τη λεγόμενη κινητικότητα. Τα «έξυπνα» σύνορα ανοίγουν και κλείνουν ανάλογα με τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Τα τελευταία, μέσω των πολιτικών τους εκπροσώπων, έχουν εκφράσει και τους λόγους αυτής της τακτικής. Επίτροπος της ΕΕ έχει καλέσει τα κράτη - μέλη να εκμεταλλευτούν το δυναμικό που αντιπροσωπεύουν οι πρόσφυγες όσον αφορά στον οικονομικό τομέα. Στις πιο πρόσφατες προβλέψεις της για το οικονομικό μέλλον της ΕΕ, η Κομισιόν εκτιμά ότι οι αιτούντες άσυλο θα μπορούσαν να δώσουν ώθηση στην οικονομία μακροπρόθεσμα, εφόσον ενσωματωθούν ικανοποιητικά στο εργατικό δυναμικό. Στην ουσία, αυτό σημαίνει ευέλικτη και χωρίς δικαιώματα εργασία. Υπενθυμίζεται πως ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, έχει καλέσει τις χώρες - μέλη να επιτρέψουν στους αιτούντες άσυλο να αναζητήσουν εργασία αμέσως μετά την άφιξή τους στην ΕΕ. Εξάλλου, μια σειρά ινστιτούτων στη Γερμανία έχουν καλέσει να υπάρξει ευελιξία στην εφαρμογή των κανόνων για τον κατώτερο μισθό.

* * *

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, έχει δηλώσει πως αυτή η μαζική εισροή προσφύγων και μεταναστών, εάν αντιμετωπιστεί με τη λήψη «κατάλληλων μέτρων», θα μπορούσε να αποδειχτεί ωφέλιμη για τις χώρες υποδοχής. Το συριακό εργατικό δυναμικό που «εισάγεται» μαζικά, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, είναι κάτω των 35 χρόνων και στη μεγάλη του πλειοψηφία έχει ολοκληρώσει δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαίδευση. Χαρακτηριστικό είναι πως στο Συμβούλιο των υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Νοέμβρη, αποφασίστηκε η αυστηροποίηση των διαδικασιών για όσους αλλοδαπούς αρνούνται να υποβάλουν αίτηση για άσυλο στην πρώτη χώρα εισόδου, ώστε στη συνέχεια να μπορέσουν να είναι επιλέξιμοι για μετεγκατάσταση. Ως έσχατο μέτρο αναφέρεται ακόμη και η κράτησή τους για όσο διάστημα κριθεί απαραίτητο, για να ολοκληρωθεί η εξέταση της αίτησης (για λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων κ.ά.). Επιπλέον, συλλήψεις, απελάσεις και φυλακίσεις μεταναστών έχει προαναγγείλει ο επικεφαλής του Frontex, ο οποίος, περιμένοντας αύξηση της εισροής προσφύγων και μεταναστών στην ΕΕ, ζήτησε από τις χώρες της «να συλλαμβάνουν αν είναι απαραίτητο» όσους αλλοδαπούς δεν έχουν δικαίωμα να πάρουν άσυλο. Οσον αφορά στον Frontex σε λίγο θα μπορεί γρήγορα να δρα στα ευρωπαϊκά σύνορα ακόμη και χωρίς σχετικό αίτημα κράτους - μέλους. Με αυτόν τον τρόπο, η φύλαξη των ευρωπαϊκών συνόρων θα ανατεθεί στους ευρωενωσιακούς κατασταλτικούς μηχανισμούς. Για το θέμα αυτό εκπρόσωπος της Επιτροπής έχει δηλώσει πως η Κομισιόν θα προτείνει τη συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής φρουράς των συνόρων και των ακτών.

* * *

Λένε πολλοί πως το θέμα των προσφύγων και των μεταναστών μπορεί να λυθεί εάν υπάρξουν πιο αυστηρά μέτρα και αντικίνητρα για να έρθουν στη χώρα μας ή εάν υπάρξουν πιο σκληρά μέτρα καταστολής σε βάρος τους, όπως η προχτεσινή πρώτη γεύση που έδωσε η κυβέρνηση στην Ειδομένη. Η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Ο εγκλωβισμός των προσφύγων και των μεταναστών στη χώρα μας δεν αντιμετωπίζεται με απαράδεκτα μέτρα καταστολής. Πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση στήριξε και υλοποιεί τις αποφάσεις της ΕΕ, σύμφωνα με τις οποίες οι περισσότεροι από αυτούς, που δεν θεωρούνται χρήσιμοι για το κεφάλαιο, είτε θα παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας είτε θα αντιμετωπίζουν την καταστολή και του νέου μηχανισμού που θα έρθει να αντικαταστήσει τον Frontex.

Τυμπανοκρουσίες... εμπλοκής

Τυμπανοκρουσίες... εμπλοκής

Με τυμπανοκρουσίες και αναφορές περί «αλλαγής του τοπίου στο Μεσόγειο», «επιτάχυνσης για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων» κ.ο.κ. υποδέχθηκαν τα περισσότερα αστικά ΜΜΕ την τριμερή Συνάντηση Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, όπως και τις επαφές της συγκυβέρνησης με τον Αιγύπτιο Πρόεδρο κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα.
Αυτό που δε λένε, βέβαια, είναι ότι οι στόχοι του εγχώριου κεφαλαίου, οι οποίοι αποτυπώθηκαν ανάγλυφα στις συζητήσεις και τις αποφάσεις των παραπάνω συναντήσεων, όχι μόνο δεν πρόκειται να ωφελήσουν σε τίποτα το λαό, αλλά ίσα - ίσα σηματοδοτούν τη βαθύτερη εμπλοκή του στους εντεινόμενους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τους επικίνδυνους σχεδιασμούς στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο στόχος να καταστούν η Ελλάδα, η Κύπρος και η Αίγυπτος ενεργειακοί και διαμετακομιστικοί κόμβοι, στόχος τον οποίο μοιράζονται οι αστικές τάξεις των τριών χωρών, έρχεται σε κόντρα με τις αντίστοιχες επιδιώξεις άλλων αστικών τάξεων της περιοχής και πρώτα και κύρια της τουρκικής, η οποία μάλιστα βλέπει τη θέση της να ενισχύεται, μετά τις πρόσφατες αποφάσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, ο στόχος αυτός του κεφαλαίου διαπλέκεται βαθιά με τους επικίνδυνους σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για την ευρύτερη περιοχή, μπλέκει το λαό στο κουβάρι των ανταγωνισμών με άλλα ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα, όπως η Ρωσία.
«Η Ελλάδα αποτελεί το έδαφος μέσα από το οποίο θα περνούν οι ενεργειακοί δρόμοι του μέλλοντος», διατυμπάνισε ο Αλ. Τσίπρας στις κοινές δηλώσεις του με τον Αιγύπτιο Πρόεδρο. «Αμοιβαίος στρατηγικός στόχος των δύο χωρών θα πρέπει να είναι η ανάδειξη της Ανατολικής Μεσογείου σε έναν κεντρικό κόμβο διαμετακομιστικού εμπορίου», τόνισε ο Γ. Σταθάκης, στο άνοιγμα του Επιχειρηματικού Συνεδρίου Ελλάδας - Αιγύπτου, αναπαράγοντας τις στρατηγικές επιδιώξεις του κεφαλαίου των δύο χωρών.
Αυτό που «ξέχασαν», βέβαια, και οι δυο τους να πουν, είναι ότι οι δρόμοι της Ενέργειας, όπως και οι στρατηγικοί δίαυλοι του διαμετακομιστικού εμπορίου, είναι δρόμοι στρωμένοι με αίμα: Ουκρανία, Συρία, Ιράκ, Λιβύη είναι μερικά μόνο από τα τρέχοντα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν αυτήν την πικρή, για τους λαούς, αλήθεια.
Τα περί «φυσικού πλούτου που πρέπει να αποτελεί πηγή συνεργασίας και όχι την αιτία τριβών», που ακούστηκαν προχτές στις επίσημες δηλώσεις μετά την τριμερή συνάντηση, εξυπηρετούν μόνο το «κουκούλωμα» της βαθύτερης εμπλοκής του λαού στο επικίνδυνο κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Οσο τον τεράστιο φυσικό πλούτο τον εκμεταλλεύονται τα μονοπώλια, τόσο οι ανταγωνισμοί τους για τα τεράστια κέρδη θα βυθίζουν τους λαούς στον πόλεμο, στον ξεριζωμό και την εκμετάλλευση.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στη λεγόμενη «Διακήρυξη των Αθηνών», που υπέγραψαν ο Αλ. Τσίπρας και οι Πρόεδροι της Κύπρου και της Αιγύπτου, επιβεβαιώνουν τη δέσμευσή τους «για τη συλλογική διεθνή προσπάθεια του Παγκόσμιου Συνασπισμού κατά του Ισλαμικού Κράτους», δηλ. τη δέσμευσή τους στο συνασπισμό των ΗΠΑ, των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ και των συμμάχων τους στην περιοχή, ο οποίος πρωτοστατεί στην κλιμάκωση του πολέμου στη Συρία και τη Μέση Ανατολή.
Καθόλου τυχαία, άλλωστε, ακριβώς την ώρα που διεξαγόταν στην Αθήνα η τριμερής, στο Αιγαίο και το Λιβυκό πέλαγος πραγματοποιούνταν κοινή αεροναυτική άσκηση Ελλάδας - Αιγύπτου, με τον Π. Καμμένο να δηλώνει σχετικά ότι «προετοιμαζόμαστε για την ΑΟΖ» και ότι «τα κοινά γυμνάσια επεκτείνονται και με άλλες χώρες, όπως είναι η Κύπρος ή άλλες moderate (σ.σ. μετριοπαθείς) χώρες της Μέσης Ανατολής».
Επιβεβαιώνεται ότι οι «στρατηγικοί στόχοι» των μονοπωλίων, σε μια περιοχή που μυρίζει μπαρούτι, πάνε «πακέτο» με τις αντίστοιχες στρατιωτικές προετοιμασίες, ενώ η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιδιώκει να επεκτείνει την ακτίνα δράσης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ακόμα περισσότερο στη Μέση Ανατολή...
Πίσω, λοιπόν, από τις τυμπανοκρουσίες και τα προσχήματα των καπιταλιστών και της κυβέρνησης, κρύβεται η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας σε αυτό το επικίνδυνο κουβάρι. Μια εμπλοκή κόντρα στην οποία πρέπει να σημάνει λαϊκός συναγερμός!

ΒΡΕΤΑΝΙΑ Αναγνωρίζουν το «σκάνδαλο της πείνας» συνεχίζοντας την ίδια πολιτική...

ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Αναγνωρίζουν το «σκάνδαλο της πείνας» συνεχίζοντας την ίδια πολιτική...

Αστεγος στη Βρετανία

ΛΟΝΔΙΝΟ.--
«Φρένο» στη σπατάλη και στο πέταγμα τροφίμων από τα μεγάλα σούπερ μάρκετ στις χωματερές, μικρό φόρο στα ζαχαρούχα αναψυκτικά για τη χρηματοδότηση της σίτισης των φτωχών μαθητών στη διάρκεια των σχολικών διακοπών και περαιτέρω ανάπτυξη των Τραπεζών Τροφίμων προτείνει, μεταξύ άλλων, έκθεση διακομματικής επιτροπής της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων για την αντιμετώπιση, όπως σημειώνεται, «του σκανδάλου της πείνας στη Βρετανία».
Αναγνωρίζοντας ότι καθημερινά «στρατιές ανθρώπων» και χιλιάδες παιδιά υποφέρουν από την πείνα στη Βρετανία, οι συντάκτες της έκθεσης αποφεύγουν να αναφερθούν σχεδόν ευλαβικά σε κάποιες έστω αιτίες της φτώχειας και της πείνας στη χώρα, μεταξύ των οποίων είναι η επιβολή αντιλαϊκών πολιτικών που αυξάνουν την κερδοφορία του κεφαλαίου όπως η δραματική "ελαστικοποίηση" των εργασιακών σχέσεων (που επέφερε ιδιαίτερα την τελευταία 10ετία οικονομική και εργασιακή ανασφάλεια και φτωχοποίηση σε εκατομμύρια εργαζόμενους) και οι σημαντικές μειώσεις στις κοινωνικές δαπάνες (που απέκλεισαν μεγάλο αριθμό ανέργων, συνταξιούχων και ατόμων με ειδικές ανάγκες από τα επιδόματα και τις υπηρεσίες Πρόνοιας).
«Είμαστε ένα πλούσιο κράτος που πετάει βρώσιμη τροφή και πληρώνει ανθρώπους για να την καίνε», δήλωσε χαρακτηριστικά ο προεδρεύων της διακομματικής κοινοβουλευτικής ομάδας για την πείνα, «Εργατικός» βουλευτής Φρανκ Φιλντ, καλώντας παράλληλα την κυβέρνηση «να δει το ζήτημα σοβαρά», συγκροτώντας, μεταξύ άλλων, μια επιτροπή ανάλογη με την επιτροπή αντιμετώπισης εκτάκτων καταστάσεων «Κόμπρα».
Ο ίδιος αναγνώρισε, τέλος, ότι παρά τα όποια μικρά βήματα προόδου στην αντιμετώπιση της φτώχειας, στη Βρετανία σημειώνεται πλέον ρεκόρ στον αριθμό των ανθρώπων που βασίζονται σε επισιτιστική βοήθεια για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Επιβεβαιώνει... διά της πλαγίας τις καταγγελίες του ΚΚΕ

Επιβεβαιώνει... διά της πλαγίας τις καταγγελίες του ΚΚΕ

Γραπτές «απαντήσεις» που... δεν απαντάνε στις Ερωτήσεις του ΚΚΕ για την εγκατάσταση αμερικανικών «drones» στην Κρήτη και την εκταμίευση δόσης για τα αεροσκάφη «Ρ-3»

Ούτε μισή λέξη δεν αφιερώνει ο Π. Καμμένος για να απαντήσει στο ζήτημα της εγκατάστασης αμερικανικών «drones» στην Κρήτη!

Γραπτές «απαντήσεις» που... στην πραγματικότητα δεν απαντάνε σε καμία από τις δύο Ερωτήσεις που κατέθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές του ΚΚΕ για την εγκατάσταση αμερικανο-ΝΑΤΟικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών («drones») στην Κρήτη, αλλά και για την εκταμίευση δόσης 40 εκατομμυρίων δολαρίων από τα συνολικά 500 εκατ. δολάρια που θα δοθούν στην αμερικανική «Lockheed Martin» για τον «εκσυγχρονισμό» των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας «Ρ-3», έδωσε ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος.
Πρόκειται, φυσικά, για μια ακόμα επιβεβαίωση στο γεγονός ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εμπλέκει «με τα μπούνια» το λαό και τη χώρα στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ...

Για την εγκατάσταση των αμερικάνικων «drones» στην Κρήτη

Η πρώτη... «γαργάρα» της κυβέρνησης αφορά την Ερώτηση που κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Μ. Συντυχάκης, Λ. Κανέλλη, Θ. Παφίλης και Στ. Τάσσος, με θέμα την εγκατάσταση αμερικανο-ΝΑΤΟικών «drones» στην Κρήτη (τα εν λόγω αεροσκάφη χρησιμοποιούνται για πολεμικές - στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως εντοπισμό και πλήγματα εναντίον στόχων, κατασκοπεία, επιτήρηση, υποκλοπές κ.ά.).
Στην Ερώτησή τους, οι βουλευτές του Κόμματος ζητούσαν από τους υπουργούς Αμυνας και Εξωτερικών να τοποθετηθούν σχετικά με τα δημοσιεύματα του Τύπου, σύμφωνα με τα οποία «η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ φέρεται να αποδέχεται το αμερικανο-ΝΑΤΟικό αίτημα για την εγκατάσταση των περιβόητων μη επανδρωμένων αεροσκαφών "drones" στην Κρήτη και πιο συγκεκριμένα στην 133η Σμηναρχία Μάχης (ΣΜ) στο Καστέλι Ηρακλείου».
Υπογραμμίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι «η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για το λαό μας και τους κατοίκους της περιοχής, αφού είναι ένα ακόμα επικίνδυνο βήμα εμπλοκής της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή, που ήδη φλέγεται, με πρόσχημα την αντιμετώπιση των μισθοφόρων του ISIS» και τονίζοντας ότι η εξέλιξη αυτή «αποτελεί συνέχεια επίσης των αποφάσεων της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ του πρώτου 7μήνου του 2015, για την ίδρυση νέας βάσης της λυκοσυμμαχίας στην Κάρπαθο, την ίδρυση Πολυεθνικής Μονάδας Διοίκησης και Ελέγχου του ΝΑΤΟ στην Κρήτη, αλλά και την επέκταση και ενίσχυση της βάσης της Σούδας», οι βουλευτές του ΚΚΕ καλούσαν την κυβέρνηση να απαντήσει επίσης «πώς τοποθετείται στο λαϊκό αίτημα για κλείσιμο της στρατιωτικής βάσης της Σούδας και των άλλων αμερικανο-ΝΑΤΟικών βάσεων στην Ελλάδα και τη μη εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, πολέμους και επεμβάσεις».
Πώς «απάντησε» στα παραπάνω ο Π. Καμμένος; Με μια μόνη παράγραφο, στην οποία αναφέρει: «Σας γνωρίζω ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει τα θέματα αμυντικής συνεργασίας με χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ με γνώμονα τη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων και το σεβασμό των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, στοιχεία τα οποία είναι αδιαπραγμάτευτα για το ΥΠΕΘΑ»!
Επιβεβαιώνει, δηλαδή, ...μέσω της μη απάντησης, το γεγονός ότι η υπόθεση με την εγκατάσταση των αμερικανοΝΑΤΟικών «drones» στην Κρήτη προχωρά κανονικά.

Για την εκταμίευση δόσης για τα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας

Αντίστοιχα, το δεύτερο... «αδιάφορο σφύριγμα» της συγκυβέρνησης αφορά την Ερώτηση με θέμα την εκταμίευση δόσης για την αναβάθμιση των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας «P-3» του Πολεμικού Ναυτικού, που κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Θ. Παφίλης, Λ. Κανέλλη και Στ. Τάσσος.
Στην Ερώτησή τους, οι βουλευτές του Κόμματος καλούσαν τους υπουργούς Αμυνας και Οικονομικών να τοποθετηθούν σχετικά με τα δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι «η κυβέρνηση προχώρησε στην εκταμίευση της πρώτης δόσης, ύψους 40 εκατομμυρίων δολαρίων, για την αναβάθμιση πέντε (5) υπέργηρων αεροσκαφών "P-3" ναυτικής συνεργασίας».
Σημείωναν ότι «η συγκεκριμένη ενέργεια της κυβέρνησης αποτελεί πρόκληση απέναντι στο λαό», καθώς «την ίδια ώρα που τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά με νέα φορολογικά μέτρα, με ισοδύναμα, με μείωση και κατάργηση κοινωνικών παροχών, με την πολιτική της η κυβέρνηση εμπλέκει πιο βαθιά τη χώρα μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ».
«Η αναβάθμιση των συγκεκριμένων αεροσκαφών», τόνιζαν, «καλύπτει κατά βάση ΝΑΤΟικές ανάγκες και σχεδιασμούς για επεμβάσεις ενάντια σε λαούς της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου».
Στην γραπτή απάντησή του, παρότι αυτήν τη φορά είναι πιο μακροσκελής, ο Π. Καμμένος δε λέει ούτε μια λέξη για το ερώτημα των βουλευτών του ΚΚΕ, δε λέει ούτε μια λέξη για την εκταμίευση των 40 εκατ. δολαρίων!
Παράλληλα, έστω και μ' έναν πιο... «προσεκτικό» τρόπο, ουσιαστικά επιβεβαιώνει εκ νέου το non paper που είχε κυκλοφορήσει η κυβέρνηση τον Απρίλη του 2015, στο οποίο ομολογούνταν ανοιχτά ότι το θέμα της αναβάθμισης των συγκεκριμένων αεροσκαφών «δεν είναι κυρίως "ελληνικό", αλλά ΝΑΤΟικό», για να καλύπτει «τις δικές του ανάγκες εναέριας επιτήρησης σε Αιγαίο και Νοτιοανατολική Μεσόγειο».
Σε αυτά τα πλαίσια, ο Π. Καμμένος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι τα εν λόγω αεροπλάνα «επιτρέπουν την κάλυψη μεγάλων περιοχών σε μικρό χρόνο, με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση αριθμού μονάδων επιφανείας και του εμπλεκόμενου προσωπικού των, καθώς και ωρών λειτουργίας των υφισταμένων μονάδων, τόσο σε εθνικό όσο και συμμαχικό επίπεδο», όπως και ότι «θα συμβάλλουν θετικά σε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης και ταχείας ανάπτυξης ή και εθνικής προβολής στα όρια του FIR Αθηνών και πέραν αυτών»...