Οι φόβοι των αστών από τρανταγμούς σε τράπεζες στην Ευρωπαϊκή Ενωση

Οι φόβοι των αστών από τρανταγμούς σε τράπεζες στην Ευρωπαϊκή Ενωση

Associated Press

Το κτίριο της Deutsche Bank στη Γερμανία

«Οπως προειδοποιεί ο κ. Λάκμαν, επικεφαλής ερευνητής στο American Enterprise Institute, "μία ευρωπαϊκή οικονομική κρίση μπορεί να προκαλέσει κύματα σοκ στις παγκόσμιες αγορές πριν από τις αμερικανικές εκλογές". Αυτό, τονίζει, είναι ακόμη πιο πιθανό σε μια συγκυρία που εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για την κινεζική οικονομική ανάκαμψη, την ιαπωνική οικονομία που φαίνεται να παγιδεύεται στον στασιμοπληθωρισμό και όταν η Βραζιλία αντιμετωπίζει μια δική της πολιτική και οικονομική κρίση».(«Καθημερινή», 3/7/2016)
Από το παραπάνω απόσπασμα, αν και δεν φαίνεται ως εκτίμηση ότι η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ μπορεί να τροφοδοτήσει νέα οικονομική κρίση στην ΕΕ, εντούτοις και μόνο η έκφραση φόβου, η περιγραφή των συνεπειών στην παγκόσμια οικονομία καθώς και τα ερωτήματα για το αν μπορεί να επέλθει ανάκαμψη, με ισχυρές οικονομίες να βρίσκονται σε επιβράδυνση και άλλες σε κρίση, οι φόβοι των ΗΠΑ, ή τουλάχιστον τμημάτων του κεφαλαίου των ΗΠΑ (υπήρξαν ρεπορτάζ στον αστικό Τύπο την περασμένη Κυριακή αλλά και όλη τη βδομάδα), για πιθανή κρίση στην ΕΕ, ίσως δεν είναι αβάσιμοι.
Χρειάζεται εδώ να θυμίσουμε ότι ΔΝΤ, ΟΟΣΑ και Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμούν ότι η ανάκαμψη στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ είναι αδύναμη. Αυτό πριν καν την απόφαση του δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit, που όσο και αν δημιουργεί αναταραχές στην οικονομία και της Βρετανίας και της ΕΕ, εντούτοις δεν αρκεί για να δικαιολογήσει φόβους για πιθανή νέα κρίση. Αρα κάτι άλλο πιο βαθύ υπάρχει.
Να θυμίσουμε επίσης, ότι το ΔΝΤ, έκανε επισημάνσεις για κινδύνους στο τραπεζικό σύστημα σε Ευρωζώνη - ΕΕ, εστιάζοντας στα υψηλά «κόκκινα δάνεια», τα οποία ξεπερνούν τα 900 δισ. ευρώ. «Κόκκινα δάνεια» σημαίνει αδυναμία αποπληρωμής τους, άρα εν δυνάμει κεφάλαιο προς καταστροφή. Επομένως, τραντάγματα και στην οικονομία γενικά και στο τραπεζικό σύστημα που ενδέχεται να οδηγήσουν και σε κρίση.

Το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας και οι φόβοι

Υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα; Ολη την περασμένη βδομάδα, τα ρεπορτάζ των αστικών ΜΜΕ έγραφαν για τις τράπεζες της Ιταλίας. «O εφιάλτης των κόκκινων δανείων στην Ιταλία. Σε οριακό σημείο το τραπεζικό σύστημα. Τα κόκκινα δάνεια δοκιμάζουν τις αντοχές των τραπεζών. Το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας φαίνεται να έχει εισέλθει στη δίνη μιας νέας χρηματοπιστωτικής κρίσης που προκαλεί "πονοκέφαλο" τόσο στη Φρανκφούρτη όσο και στις Βρυξέλλες. Μετά από πολλά χρόνια ύφεσης το ύψος των "κόκκινων δανείων" ανέρχονται στα 360 δισ. ευρώ. Για το σύνολο της ιταλικής οικονομίας, το ποσό αυτό αποτελεί πλέον ένα επιπρόσθετο βαρύ φορτίο. Οι επενδυτές, από τη μεριά τους, δείχνουν να μην εμπιστεύονται το ιταλικό τραπεζικό σύστημα. Κατά συνέπεια, η χορήγηση νέων δανείων επιβραδύνεται με αποτέλεσμα να καθυστερεί ολοένα περισσότερο η προσδοκώμενη οικονομική ανάκαμψη της χώρας». («Το Βήμα», ηλεκτρονική έκδοση 4/7/2016).
Σύμφωνα με την «Καθημερινή» 5/7/2016, με πηγές «BLOOMBERG» - «REUTERS», «η μετοχή της Monte dei Paschi - η τρίτη ισχυρότερη τράπεζα της Ιταλίας - υποχώρησε σε νέο ιστορικό ρεκόρ, αφού σκλήρυνε τη στάσης της η ΕΚΤ. Η ΕΚΤ απέστειλε αίτημα στην τράπεζα για μείωση των επισφαλών δανείων κατά 40% εντός τριετίας στα 14,6 δισ. ευρώ το 2018 από τα 24,4 δισ. ευρώ τέλη του 2015. Από τις αρχές του 2016, όταν ετέθη σε λειτουργία η τραπεζική ένωση, η ΕΚΤ αποτελεί την ανώτατη εποπτική αρχή για τις μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρωζώνης.
Από τις αρχές του έτους, η μετοχή της Monte dei Paschi έχει υποχωρήσει πάνω από 70%. Οι μετοχές της Unicredit, της μεγαλύτερης ιταλικής τράπεζας, και της Intesa SanPaolo, της υπ' αριθμόν 2 ισχυρότερης τράπεζας, έχουν υποχωρήσει κατά 65% και 47% από τις αρχές του έτους».
Σύμφωνα με τους «Financial Times» (ιστοσελίδα euro2day 6/7/2016), ο τραπεζικός δείκτης FTSE Italia All-Share Banks Index, από την αρχή της χρονιάς έχει καταγράψει απώλειες 56%.
«Το Βήμα», μάλιστα, στο ρεπορτάζ του αναφέρει ότι «η παρούσα κατάσταση του ιταλικού τραπεζικού συστήματος δεν εμπνέει αισιοδοξία. Σύμφωνα με τη νέα ευρωπαϊκή οδηγία που τέθηκε σε ισχύ στην αρχή του έτους, το κόστος διάσωσης μιας τράπεζας θα επωμίζονται μελλοντικά πέρα από τους μετόχους και οι πιστωτές του ιδρύματος. Προβλέπει παράλληλα ότι τουλάχιστον το 8% των ανακεφαλαιοποιήσεων των τραπεζών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα και μπαίνουν σε πρόγραμμα εξυγίανσης, θα γίνεται με «διάσωση εκ των έσω» (bailin). Αυτός ακριβώς ο όρος όμως - και δεδομένων των πολυάριθμων κόκκινων δανείων - κρατά δυνητικούς επενδυτές μακριά από τις ιταλικές τράπεζες».

Ενας όχι μόνο ιταλικός «βραχνάς»

Τι φαίνεται από τα παραπάνω; Οτι πράγματι τα «κόκκινα δάνεια» αποτελούν βραχνά για τις τράπεζες, αφού η αδυναμία είσπραξής τους σημαίνει μείωση των κεφαλαίων που μπορούν να διαθέσουν για να δανειοδοτήσουν καπιταλιστικές επενδύσεις, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να σημάνει μείωση της κεφαλαιακής τους αξίας. Η αρνητική επίδραση των «κόκκινων δανείων» φαίνεται και στην πτώση της τιμής των μετοχών (απαξίωση και αδυναμία άντλησης κεφαλαίων, αφού κανείς επενδυτής δεν αγοράζει μετοχές σε φθίνουσα πορεία και αδυναμία κερδοφορίας), ενώ ταυτόχρονα οι κανόνες της ΕΚΤ για τη διάσωση τραπεζών, ειδικά το ότι εκτός από τους μετόχους θα πληρώνουν και οι πιστωτές, απομακρύνει τις καταθέσεις κεφαλαίων.
Ολ' αυτά σε συνδυασμό με τα 360 δισ. ευρώ, ουσιαστικά χαμένα κεφάλαια, σημαίνει και χτύπημα επιχειρηματικών ομίλων, είτε που χρωστούν είτε που τους χρωστούν και δεν μπορούν να πληρώσουν.
Τα ρεπορτάζ κάνουν λόγο για «"πονοκέφαλο" τόσο στη Φρανκφούρτη όσο και στις Βρυξέλλες», δηλαδή στην ΕΚΤ και στην Κομισιόν. Μια επιστροφή σε κρίση της ιταλικής οικονομίας θα επιδράσει σε όλη την Ευρωζώνη, με δεδομένο ότι είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομίας της, ενώ ενδεχόμενο «κανόνι» στις τράπεζες θα έχει γενικότερες συνέπειες σε όλη την οικονομία Ευρωζώνης και ΕΕ, αφού θα τροφοδοτήσει φυγή κεφαλαίων, ενώ η βαθιά αλληλεξάρτηση των οικονομιών των κρατών - μελών (ενιαία οικονομία δεν έγινε ακόμη ολοκληρωτικά και δεν μπορεί να γίνει, οι ανταγωνισμοί συνυπάρχουν και οξύνονται), έχει αρνητικές αλληλεπιδράσεις και συνέπειες. Επομένως, σε οικονομία με αδύναμη ανάκαμψη δημιουργείται ένας επιπλέον αρνητικός παράγοντας με απρόβλεπτες εξελίξεις.
Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Ματέο Ρέντσι, έχει ζητήσει από την Κομισιόν χαλάρωση των σχετικών όρων της ΕΚΤ για τη σωτηρία των τραπεζών, ώστε να μην εμποδιστούν να έρθουν κεφάλαια προτείνοντας την ενίσχυσή τους με κρατικό χρήμα. Αυτό όμως θεωρείται ότι παραβιάζει τον ανταγωνισμό, παραβιάζει τους ενιαίους κανόνες, ενώ αυξάνει το κρατικό χρέος της Ιταλίας που ξεπερνά τα 2 τρισ. ευρώ, άρα είναι σε αντίθεση με το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Και στη Γερμανία

Σοβαρά προβλήματα έχει και η μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα και μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, η Deutsche Bank. Τα ρεπορτάζ των αστικών ΜΜΕ τη χαρακτηρίζουν «ο μεγάλος ασθενής». Ηδη αρχές Μάρτη του 2016, η μετοχή της είχε υποχωρήσει κατά 41%, ενώ ο Β. Σόιμπλε συζητούσε μέτρα ενδυνάμωσής της. Στη συνέχεια, χτυπήθηκε με πρόστιμο - μαμούθ όπως γράφτηκε, 2,5 δισ. δολαρίων, που επιβλήθηκε τον περασμένο Απρίλη από τις αμερικανικές αρχές για χειραγώγηση των επιτοκίων LIBOR, ενώ το αμερικανικό Δημόσιο τής έκανε δικαστική αγωγή για μη κάλυψη των υποχρεώσεών της προς ενυπόθηκα δάνεια ύψους 3,1 δισ. δολαρίων στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια ήρθε και η υποβάθμισή της κατά μια βαθμίδα στο αξιόχρεο των ακάλυπτων ομολόγων της από τον οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης «Moody's», αναφέροντας ότι η γερμανική τράπεζα αντιμετωπίζει αυξανόμενα προβλήματα στην προσπάθειά της να ανακάμψει.
Η μετοχή της έχασε το 14% της αξίας της σε μία μόνο μέρα, την επομένη του δημοψηφίσματος στη Βρετανία, υποχώρησε στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων τριάντα ετών, σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, ενώ από την αρχή του έτους συνολικά έχει υποχωρήσει κατά 45,22%. Δέχτηκε όμως άλλο ένα διπλό χτύπημα: Αφενός η θυγατρική της στις ΗΠΑ κόπηκε στα stress tests της Κεντρικής Τράπεζας Fed, αφετέρου το ΔΝΤ στην ετήσια έκθεσή του εκτιμά ότι η Deutsche Bank αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για όλες τις τράπεζες, όχι μόνο της Ευρώπης αλλά παγκοσμίως.
Στα stress tests κόπηκαν δύο ευρωενωσιακές τράπεζες η θυγατρική της ισπανικής Banco Santander (για τρίτη συνεχόμενη χρονιά) και η Deutsche Bank Trust Corporation, θυγατρική της Deutsche Bank (για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά). Η αιτιολογία: «Οι αδυναμίες που εμφανίζουν σε ό,τι αφορά τον προγραμματισμό των κεφαλαίων οι δύο συγκεκριμένες τράπεζες είναι εκτεταμένες και διαρκείς» και ότι «τα ήδη αδύναμα κεφαλαιακά διαθέσιμα των τραπεζών τις καθιστούν πιο ευάλωτες σε μια οικονομική αναταραχή». Εδώ όσο και αν συνυπάρχει ο ανταγωνισμός ΗΠΑ - Γερμανίας, εντούτοις δεν μειώνει το πρόβλημα της Deutsche Bank.
Το ΔΝΤ στην ετήσια έκθεσή του για το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα αναφέρει ότι η Deutsche Bank «είναι η τράπεζα με μεγάλη διεθνή επιρροή και εκτεταμένες διασυνδέσεις με τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς θεσμούς εξαιτίας των μεγάλων επενδύσεων και των σημαντικών θυγατρικών της, η οποία συμβάλλει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη τράπεζα στην αύξηση του συστημικού ρίσκου του παγκόσμιου τραπεζικού κλάδου».
Λένε, λοιπόν, ότι δεν έχουν κεφαλαιακή επάρκεια, ώστε να αντεπεξέλθουν σε πιθανή επιδείνωση, ενώ αυτό ακριβώς λόγω αλληλεξάρτησης με άλλα τραπεζικά συστήματα διεθνώς μπορεί να πυροδοτήσει τεράστιους κινδύνους.

Με τη δική τους σημαία στην αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική πάλη

Ολα τα παραπάνω στοιχεία κάνουν αβέβαιη την πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας της ΕΕ με κινδύνους ακόμη και πρόκλησης νέας κρίσης. Αναζητούν λύσεις λοιπόν και πρώτ' απ' όλα για το ιταλικό τραπεζικό σύστημα. Ηδη υπάρχουν «φωνές» και εκτός Ιταλίας που λένε ότι την Κομισιόν και την ΕΚΤ τη συμφέρει να χαλαρώσει και να επιτρέψει την ανακεφαλαιοποίηση με κρατικό χρήμα, γιατί θα αποσοβηθούν μεγαλύτεροι κίνδυνοι για το ίδιο το ευρωενωσιακό τραπεζικό σύστημα.
Βεβαίως ό,τι και αν γίνει τη νύφη θα την πληρώσει η εργατική τάξη, οι λαοί, είτε πληρώνοντας ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, είτε αν προκληθεί, μια νέα οικονομική κρίση. Μέσα σε αυτό το «ναρκοπέδιο», δύο επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ελλάδα, «Μαρινόπουλος» και «Jet Oil» βαράνε «κανόνι», ενώ εκφράζονται φόβοι για πισωδρόμηση σε κρίση, αναδείχνοντας δυσκολίες τραπεζών με τα «κόκκινα δάνεια» (ήδη σε ρεπορτάζ εμφανίστηκαν απόψεις για νέα νομοθεσία), έλλειψη κεφαλαίων για επενδύσεις κ.λπ. Ο ΣΕΒ αναζητά ξένα κεφάλαια, επιχειρηματίες άλλων τομέων οικονομίας (π.χ. τραπεζίτες), μιλούν για αφελληνισμό λόγω ιδιωτικοποιήσεων αλλά και αγοράς «κόκκινων δανείων» από ξένα κεφάλαια, κ.λπ. Ολ' αυτά δείχνουν ότι οι δυσκολίες για ανάκαμψη αυξάνονται. Ανεξάρτητα όμως απ' αυτά (είναι ζόρια του κεφαλαίου που θα τα μεταθέσει στο λαό), η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα να μην μπουν κάτω από τη σημαία των αστών για την ανάπτυξη που θα συνεχίζει να τους τσακίζει. Τα «κόκκινα δάνεια», τα κρατικά χρέη, την κρίση αυτοί τα δημιουργούν και τα πληρώνουν οι λαοί. Με σημαία την κάλυψη των δικών τους αναγκών να οργανωθούν, να συγκροτήσουν τη δική τους συμμαχία, διεκδικώντας κάλυψη των απωλειών της κρίσης, κατάργηση όλων των αντεργατικών, αντιλαϊκών νόμων, σε κατεύθυνση σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου.

Λ.

Ο πόλεμος της δίψας από την ισραηλινή κατοχή... ...και μονοπώλια του κλάδου

Ο πόλεμος της δίψας από την ισραηλινή κατοχή...

...και μονοπώλια του κλάδου

Associated Press

Νερό με το σταγονόμετρο...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ: Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ
Τα μεγάλα μαύρα ντεπόζιτα νερού στις κορυφές τεράστιων πολυκατοικιών, άλλων πολυώροφων κτιρίων και μονοκατοικιών είναι μία από τις πρώτες εικόνες (όπως τις καταγράψαμε στην αποστολή τον Ιούνη στα Παλαιστινιακά εδάφη, στην οποία συμμετείχαμε) που αντικρίζει κανείς φθάνοντας στην έδρα της Παλαιστινιακής Αρχής στη Ραμάλα της Δυτικής Οχθης, αλλά και σε κάθε άλλη κατοικημένη περιοχή. Ο λόγος είναι απλός: Οι διακοπές στην υδροδότηση εκατοντάδων παλαιστινιακών σπιτιών είναι πολύ συχνές καθώς τα παλαιστινιακά εδάφη (και κυρίως τα αστικά κέντρα) υδροδοτούνται αποκλειστικά από την ισραηλινή εταιρεία ύδρευσης MEKOROT.
Στην ουσία, η ΜEKOROT (που επιδίωξε κάποια στιγμή να πάρει μέρος μετοχών και της ελληνικής ΕΥΔΑΠ...) αυτό που κάνει, με τις πλάτες διεθνών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που στηρίζουν ποικιλοτρόπως την ισραηλινή κατοχή, είναι να κλέβει το νερό της παλαιστινιακής γης και να το πουλά πανάκριβο, όσο και όποτε θέλει, στους Παλαιστίνιους... Και το κάνει, πατώντας στις λεγόμενες «ειρηνευτικές» συμφωνίες του Οσλο, οι οποίες υποτίθεται ρύθμιζαν το 1995 «προσωρινά» για μία πενταετία, μεταξύ άλλων, και την υδροδότηση των κατεχόμενων παλαιστινιακών περιοχών από τις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις.

Με βάση αυτές τις συμφωνίες, το Ισραήλ «έβαλε» στο χέρι το 80% του νερού των παλαιστινιακών εδαφών της Δυτικής Οχθης και το άλλο 20% πήγε, υποτίθεται, στους Παλαιστίνιους... Υποτίθεται, γιατί στην πράξη, ούτε αυτό δεν συμβαίνει καλά - καλά...
Στο μεγαλύτερο μέρος των περιοχών τύπου C της Δυτικής Οχθης (που διοικούνται αποκλειστικά από τις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις) απαγορεύονται ή περιορίζονται δραστικά οποιαδήποτε έργα υποδομών για τη βελτίωση της υδροδότησης των Παλαιστινίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σκόπιμης κωλυσιεργίας των ισραηλινών αρχών είναι τα πάνω από 15 χρόνια που χρειάστηκε η διοίκηση εργοστασίου ύδρευσης και διαχείρισης λυμάτων στο Τουμπάς της Δυτικής Οχθης, (που χρηματοδοτείται με περίπου 22.000.000 ευρώ από την ΕΕ) προκειμένου να εξασφαλίσει μία απλή άδεια για την εκσκαφή περιοχής, με στόχο τη διεύρυνση των εγκαταστάσεων του σταθμού. Σταθμού που προορίζεται να ξεδιψάσει, να προσφέρει υπηρεσίες αποχέτευσης και να διευκολύνει την άρδευση αγρών σε περίπου 34.000 νοικοκυριά στις περιοχές Τουμπάς, Ταγιασίρ και Ακαμπα...

Κλείνοντας τη στρόφιγγα εν μέσω καύσωνα...

Εδώ και μερικές βδομάδες, με τις θερμοκρασίες στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη να σκαρφαλώνουν συχνά πάνω από τους 38 βαθμούς Κελσίου, η ισραηλινή εταιρεία ύδρευσης MEKOROT υπέβαλε νέους περιορισμούς στην υδροδότηση των παλαιστινιακών εδαφών Τζενίν, Σαλφίτ και περίχωρα της Ναμπλούς, επικαλούμενη τη ζέστη... και το πρώιμο καλοκαίρι. Αυτό είχε ως συνέπεια εκατοντάδες χωριά να μείνουν, στη μέση του θέρους, χωρίς καθόλου νερό, πέρα από τις πολλές δεκάδες άλλες παλαιστινιακές κοινότητες που δεν έχουν, έτσι και αλλιώς, πρόσβαση σε καθαρό τρεχούμενο νερό, επειδή έτσι θέλουν οι κατοχικές δυνάμεις...

«Σήμα κατατεθέν» των παλαιστινιακών περιοχών τα μαύρα ντεπόζιτα νερού...

Οι νερουλάδες που εμπορεύονται το νερό μέσα σε συνήθως ακάθαρτα ή σκουριασμένα βυτιοφόρα κάνουν τέτοιες εποχές «χρυσές δουλειές» ... Ενα βυτίο νερού περίπου 3.000 λίτρων πωλείται το λιγότερο 20 δολάρια, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για τα φτωχά λαϊκά νοικοκυριά, καθώς ουσιαστικά σημαίνει τετραπλασιασμό του μηνιαίου κόστους ύδρευσης μιας οικογένειας.
Αλλά δεν είναι οι μόνοι που επωφελούνται από τη στέρηση του νερού. Και αυτό γιατί το μαρτύριο της δίψας δεν σταματά στην ισραηλινή MEKOROT και στο κλείσιμο της «κάνουλας» που κάνουν κάθε τόσο, με διάφορες αφορμές οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις.

Οι προπληρωμένοι μετρητές ύδατος

Τον Οκτώβρη του 2013 προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων σε αρκετές περιοχές της Δυτικής Οχθης η απόφαση της Παλαιστινιακής Αρχής Υδατος να επιβάλει (έπειτα από πιέσεις που δέχτηκε στην ουσία από τις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις σε συνεργασία με ξένα μονοπώλια) προπληρωμένους μετρητές νερού, αναγκάζοντας τους φτωχότερους να κάνουν αιματηρές οικονομίες για να εξασφαλίσουν μερικά λίτρα νερού τη μέρα... Αφορμή; Η πρότερη απόφαση των ισραηλινών κατοχικών αρχών να παρακρατήσουν αυθαίρετα από τους παλαιστινιακούς δασμούς και φόρους (που είναι υποχρεωμένοι να μαζεύουν για λογαριασμό της Παλαιστινιακής Αρχής) το «κόστος» ύδρευσης από τους απλήρωτους λογαριασμούς πολλών παλαιστινιακών κοινοτήτων, που λόγω της κατοχής και της φτώχειας αδυνατούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς ύδρευσης.

Από πίσω τα μονοπώλια...

Σύμφωνα με την ειδησεογραφική ιστοσελίδα «Mondoweiss» του Αμερικανοεβραίου δημοσιογράφου Φίλιπ Βάις, αυτό ανάγκασε την Παλαιστινιακή Αρχή να απειλήσει με «πάγωμα» όλων των βασικών έργων υποδομής, ανέγερση σχολείων, παροχή υπηρεσιών ύδρευσης κ.λπ. σε εκατοντάδες παλαιστινιακά χωριά εκτός και εάν οι κατά τόπους δημοτικές αρχές άρχισαν να ξεπληρώνουν τα χρέη στην ισραηλινή MEKOROT. Η «λύση» βρέθηκε όταν οι δημοτικές αρχές, με την «ευγενική χορηγία» 38.000.000 δολαρίων που έδωσαν ξένα μονοπώλια όπως η γαλλική «Υπηρεσία Ανάπτυξης» (AFD), η Παγκόσμια Τράπεζα και θυγατρικής της εταιρείας εκμετάλλευσης νερού «Veolia», που μαζί με τη «Suez» είναι από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές του είδους παγκοσμίως.
Κάπως έτσι βρέθηκαν κονδύλια, για να μπουν οι προπληρωμένοι μετρητές ύδατος σε χιλιάδες παλαιστινιακά νοικοκυριά που έκτοτε είπαν και λένε το νερό νεράκι λόγω του μεγάλου κόστους που είναι αναγκασμένοι να καταβάλλουν για να μη διψάσουν.
Μετά την τοποθέτηση των προπληρωμένων μετρητών ύδρευσης, οι κατά τόπους δημοτικές αρχές καυχήθηκαν πως κατάφεραν να αυξήσουν την είσπραξη λογαριασμών ύδρευσης κατά 120%, επιτρέποντας έτσι την είσοδο της «Veolia» στην «αγορά» νερού στα παλαιστινιακά εδάφη... Αυτά σε μία περίοδο (2010 και έπειτα) όπου κλιμακώθηκαν διεθνώς οι λαϊκές αντιδράσεις για την ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης και το ξεπούλημα του νερού σε μονοπώλια που θησαύρισαν σε βάρος της δημόσιας υγείας σε τέτοιο βαθμό που έφυγαν στη συνέχεια κλοτσηδόν από τις «αγορές» τουλάχιστον 50 μεγάλων αστικών κέντρων (ανάμεσά τους και κάποιες περιοχές της Βρετανίας και της Νότιας Αφρικής) έπειτα από την εκδήλωση επιδημιών δυσεντερίας, χολέρας σε πολύ φτωχές περιοχές όπου τα νοικοκυριά αδυνατούσαν να προκαταβάλλουν το κόστος ύδρευσης...

Βαθιές σχέσεις με τις κατοχικές δυνάμεις

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να επισημανθεί πως η «Veolia», που αργότερα αναγκάστηκε να αποσύρει το μερίδιο της αγοράς που είχε στα παλαιστινιακά εδάφη, δεν είναι καθόλου τυχαία εταιρεία. Συνεργάστηκε σε διάφορα επίπεδα με τις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις, στηρίζοντας την εμβάθυνση της κατοχής σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, μεταξύ άλλων αναλαμβάνοντας κατά καιρούς διάφορα μεγάλα έργα υποδομών. Οπως π.χ. στην Ιερουσαλήμ όπου βοήθησε στην κατασκευή του «ελαφρύ σιδηρόδρομου» (τραμ) της πόλης επιτρέποντας τη συγκοινωνιακή διασύνδεση των εκεί παράνομων εβραϊκών εποικισμών με άλλους της Δ. Οχθης, τη διαχείριση της χωματερής Τovlan κ.ά.

Πόλεμος και κατοχή και μέσω νερού

Οπως, ωστόσο, αντιλαμβάνεται κανείς, ο πόλεμος και η κατοχή που επιβάλλει η αστική τάξη του Ισραήλ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού μαίνεται και με βάση το νερό.
Από τον πόλεμο και την καταστροφή των παλαιστινιακών κοινοτήτων (ΝΑΚΜΠΑ) το 1948 και έπειτα, το νερό ήταν από τα πρώτα «όπλα» που χρησιμοποιήθηκαν στις απόπειρες υποδούλωσης του παλαιστινιακού λαού. Πριν ή στη διάρκεια των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων καταστρέφονταν πηγάδια, στέρνες και εγκαταστάσεις ύδρευσης χιλιάδων χωριών, ώστε να επισπευστεί ο ξεριζωμός εκατομμυρίων Παλαιστινίων...
Μετά τον λεγόμενο Πόλεμο των Εξι Ημερών τον Ιούνη του 1967, το Ισραήλ πήρε σχεδόν τον πλήρη έλεγχο όλων των παλαιστινιακών υδάτινων πόρων, εμποδίζοντας τις γεωτρήσεις, την άντληση και διανομή ύδατος ακόμη και την πρόσβαση στον ποταμό Ιορδάνη (μεταξύ άλλων και μέσω εκτροπής...) ή τη συλλογή βρόχινου νερού! Συχνά οι ισραηλινές κατοχικές αρχές το έπρατταν αυτό ενθαρρύνοντας τη δημιουργία παράνομων εβραϊκών εποικισμών σε στρατηγικές (για τα αποθέματα νερού) περιοχές, εμποδίζοντας παράλληλα συστηματικά και την δημιουργία υποδομών αποχέτευσης...
Στο πλαίσιο των λεγόμενων «ειρηνευτικών» συμφωνιών του Οσλο, οι αρμόδιες αρχές διαχείρισης ύδατος Παλαιστινίων και Ισραηλινών ανέλαβαν την υποχρέωση να συναντούνται τακτικά για να συντονίζουν τις μεταξύ τους ενέργειες σε έργα υποδομών. Ωστόσο, τέτοια συνάντηση έχει να γίνει από το 2010. Γιατί; Επειδή, σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Αρχή Υδατος οι Ισραηλινοί επιχειρούν μέσω της από κοινού έγκρισης έργων υποδομών νερού να πετύχουν τη νομιμοποίηση των εκατοντάδων εβραϊκών εποικισμών της Δυτικής Οχθης και των πάνω από 600.000 Εβραίων εποίκων...
Οι Παλαιστίνιοι σημειώνουν ότι δεν πρόκειται να πέσουν στην παγίδα και απαιτούν την επίλυση όλων των συναφών προβλημάτων διαχείρισης των υδάτινων πόρων στη γη τους, στο πλαίσιο ευρύτερης ειρηνευτικής διμερούς συμφωνίας.
Παρ' όλα αυτά, ο Uri Schor, εκπρόσωπος της ισραηλινής Αρχής Υδατος, κάνει πως δεν καταλαβαίνει και κατηγορεί την Παλαιστινιακή Αρχή Υδατος ότι αρνείται να συνεργαστεί μαζί τους για την έγκριση νέων σχεδίων υποδομών και εκσυγχρονισμού των δικτύων ύδρευσης, που τα περισσότερα έχουν διαβρωμένες σωληνώσεις από το 1982, με συνέπεια το ένα τρίτο του νερού να χάνεται στο δρόμο...
Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα στη Λωρίδα της Γάζας, που υδροδοτείται ξεκομμένα από τη Δυτική Οχθη και όπου το 90% του νερού που τρέχει (όταν τρέχει...) στις βρύσες είναι ακάθαρτο και ακατάλληλο για πόση!
Ολα αυτά, ανάμεσα στα άλλα, σημαίνουν πως κάποιες εταιρείες πώλησης εμφιαλωμένου νερού (κυρίως σε Ισραήλ και Ιορδανία αλλά και η πολυεθνική «Νεστλέ»!) κάνουν χρυσές δουλειές και κερδοφόρες μπίζνες με τη δίψα των Παλαιστινίων...Μπίζνες με το νερό, που ακόμη και από τον ΟΗΕ χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα.

ΣΟΥΠΕΡΝΟΒΑ Αστρικά πυροτεχνήματα με διαφορετικές αιτίες

ΣΟΥΠΕΡΝΟΒΑ

Αστρικά πυροτεχνήματα με διαφορετικές αιτίες

Προσομοίωση σε υπολογιστή υπερκαινοφανούς που τροφοδοτείται από τεράστιες ποσότητες μαγνητικής ενέργειας, που εκπέμπει ο ταχύτατα περιστρεφόμενος αστέρας νετρονίων στο κέντρο (μάγκνεταρ)

Σχεδόν κάθε δευτερόλεπτο, κάπου μέσα στο ορατό σύμπαν, κάποιος ήλιος καταστρέφεται με μια διαδικασία που μπορεί να ξεκινά από τη μεγάλης κλίμακας ταλάντωση του άστρου, τη σύγκρουσή του με ένα άλλο, την κατάρρευσή του σε μαύρη τρύπα ή την έκρηξή του ως σουπερνόβα (υπερκαινοφανής αστέρας). Αυτή η δυναμική πλευρά του σύμπαντος, που βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση και μεταβολή, χάνεται μέσα στη φαινομενική ηρεμία του νυχτερινού ουρανού. Σχεδόν επί έναν αιώνα οι επιστήμονες προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν τι συνέβη στη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών εξέλιξης του σύμπαντος, αλλά μόνο πρόσφατα απέκτησαν τη δυνατότητα να μελετούν ουράνια φαινόμενα σε κλίμακα ημερών ή ακόμα και ωρών. Τώρα πια, μπορούν να παρατηρήσουν και να καταγράψουν «λεπτό προς λεπτό» τα φαινόμενα που συνδέονται με το θάνατο των άστρων.

Μια βδομάδα - ένας αιώνας

Αν και στο παρελθόν δεν είχαμε τα εργαλεία για να μελετήσουμε αυτά τα φαινόμενα λεπτομερειακώς, αποδείξεις για τη συνεχή μεταβολή και εξέλιξη στο σύμπαν υπάρχουν εδώ και χιλιετηρίδες, φτάνοντας ως τις κινεζικές παρατηρήσεις το 1006 π.Χ. για ένα «αστέρι επισκέπτη», που έγινε ορατό διά γυμνού οφθαλμού επί αρκετές βδομάδες, πριν σβήσει σταδιακά και περιπέσει και πάλι στην αφάνεια. Ο μεγάλος αστρονόμος Τίχο Μπράχε, κατέγραψε ένα παρόμοιο περιστατικό το 1572, όπως και ο Γιοχάνες Κέπλερ, 30 χρόνια αργότερα. Σήμερα καταλαβαίνουμε ότι επρόκειτο για εκρήξεις σουπερνόβα. Στο αποκορύφωμά τους, οι υπερκαινοφανείς μπορούν να λάμψουν με τη λάμψη δισεκατομμυρίων Ηλιων, αλλά επειδή οι περισσότερες εκρήξεις σουπερνόβα γίνονται πολύ μακριά μας, φαίνονται από τη Γη σαν ένα ακόμη φωτεινό σημείο, εύκολο να περάσει απαρατήρητο.

Το νεφέλωμα του Καρκίνου είναι τα υπολείμματα ενός περιστρεφόμενου αστέρα νετρονίων, που δημιουργεί μια δίνη μαγνητισμένου υλικού (ορατή στο κέντρο)

Η σύγχρονη τεχνολογία επαναστατικοποιεί τη μελέτη του δυναμικού σύμπαντος. Τα τηλεσκόπια έχουν γίνει ρομποτικά και έχουν εξοπλιστεί με ψηφιακές κάμερες υψηλής ανάλυσης, που τροφοδοτούν με δεδομένα λογισμικό επεξεργασίας εικόνας και αναγνώρισης μοτίβων. Οι μηχανές παρατηρούν μεγάλα τμήματα του ουρανού σε τακτική βάση, εντοπίζοντας οτιδήποτε εμφανίζεται ξαφνικά. Την περασμένη δεκαετία, αυτές οι νέες τεχνικές δυνατότητες επέτρεψαν στους αστρονόμους να ανακαλύψουν χιλιάδες αστρικές εκρήξεις κάθε χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι τώρα κάθε βδομάδα ανακαλύπτονται τόσες νέες εκρήξεις σουπερνόβα, όσες ανακαλύφθηκαν ολόκληρο τον 20ό αιώνα!

Ποικιλότητα

Αλλά δεν αυξάνεται μόνο η συλλογή των σουπερνόβα. Ανακαλύπτονται και παράξενα νέα είδη τους. Ορισμένες αστρικές εκρήξεις λάμπουν εξαιρετικά δυνατά, έως και 100 φορές πιο δυνατά από τους συνήθεις υπερκαινοφανείς. Αλλες πάλι λάμπουν έως και 100 φορές πιο ασθενικά. Μερικές έχουν βαθυκόκκινο χρώμα, ενώ άλλες υπεριώδες. Κάποιες λάμπουν έντονα για χρόνια ολόκληρα. Κάποιες άλλες ξεθυμαίνουν μέσα σε λίγες μέρες. Οι θάνατοι των άστρων αποδεικνύεται ότι έχουν πολύ μεγαλύτερη ποικιλία απ' όσο φανταζόμασταν.
Οι αστρονόμοι προσπαθούν να καταλάβουν την αιτία πίσω από αυτές τις παράξενες εκρήξεις άστρων. Αυτές οι εκρήξεις έχουν να μας πουν κάτι σημαντικό για τη ζωή και το θάνατο των άστρων και για τους φυσικούς νόμους στις πιο ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας, πυκνότητας και βαρύτητας. Ταυτόχρονα, μελετώντας όλη την γκάμα των σουπερνόβα, ελπίζουμε να μάθουμε υπό ποιες συνθήκες ορισμένα άστρα καταρρέουν και μετασχηματίζονται σε νεκρά αστρικά κουφάρια, όπως οι μαύρες τρύπες.

Αρχοντες των δαχτυλιδιών

Οι υπερκαινοφανείς έχουν και κάτι επιπλέον να μας μάθουν, που σχετίζεται με την ίδια την ύπαρξη του πλανήτη μας και τη ζωή πάνω σ' αυτόν. Το ασβέστιο στα οστά μας, ο σίδηρος στο αίμα μας και μια σειρά άλλα βαριά χημικά στοιχεία σχηματίστηκαν με πυρηνικές αντιδράσεις μέσα σε μεγάλα άστρα και διασκορπίστηκαν στο Γαλαξία με τις εκρήξεις τους. Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι όλα αυτά τα στοιχεία προέρχονταν κυρίως από εκρήξεις συνήθων σουπερνόβα. Αλλά η ανακάλυψη της πολλαπλότητας των δυνατών προελεύσεων των σουπερνόβα, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο, τμήματα ολόκληρα του Περιοδικού Πίνακα των στοιχείων να προέρχονται από κάποια συγκεκριμένη κατηγορία υπερκαινοφανούς.
Το δαχτυλίδι, που ίσως φοράτε στο χέρι σας, έχει μακριά ιστορία. Η ύλη από την οποία κατασκευάστηκε μπορεί να επέπλεε στον υγρό σίδηρο μέσα σε ένα μεγάλο άστρο, που κατέρρευσε και συμπιέστηκε σε αστέρα νετρονίων. Πολύ αργότερα, ίσως ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά, ο αστέρας νετρονίων συγκρούστηκε με κάποιο άλλο άστρο του είδους του, εκτινάσσοντας ένα νέφος ραδιενεργών υλικών στο Διάστημα, μέρος των οποίων μεταστοιχειώθηκε με το πέρασμα του χρόνου σε χρυσό. Το νέφος αυτό, τρέχοντας με 100 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ώρα, ίσως ταξίδεψε 1.000 έτη φωτός, κατά μήκος του Γαλαξία, αναμειγνυόμενο με αέρια και σκόνες, μέχρι τελικά να καταλήξει ως υλικό του στερεού φλοιού της Γης. Λίγο καιρό αργότερα, άνθρωποι ξέθαψαν αυτό το αστρικό συντρίμμι, το έκαναν δαχτυλίδι και άρχισαν να διηγούνται τις δικές τους ιστορίες.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: Scientific American

Στόχος η άμεση ένταξη στις λογικές του οικοδομήματος

Στόχος η άμεση ένταξη στις λογικές του οικοδομήματος

Στο ασφυκτικό πλαίσιο του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού κινείται η δουλειά στις ακαδημίες των μεγάλων συλλόγων

Μια (σχετικά) νέα μόδα - η οποία βρίσκεται σε άνθιση τα τελευταία χρόνια - στον κόσμο του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου αποτελεί η διοργάνωση των περίφημων καλοκαιρινών καμπ των ποδοσφαιρικών συλλόγων. Αρκετοί ευρωπαϊκοί σύλλογοι, τα τελευταία χρόνια, «οργώνουν» κάθε καλοκαίρι την Ευρώπη, στέλνοντας στελέχη των ποδοσφαιρικών τους ακαδημιών σε κάθε χώρα, όπου, σε συνεργασία με ντόπιους ή διεθνείς χορηγούς, στήνουν μια πολυήμερη σχολή ποδοσφαίρου, προκειμένου να δοκιμάσουν την τύχη τους, κυρίως μικρής ηλικίας, παίκτες. Πλέον, η μόδα έχει περάσει και στους εγχώριους συλλόγους της κάθε χώρας όπου αρκετοί εξ αυτών ακολουθούν την ίδια τακτική των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων.
«Επαθλο» η ένταξη όσων θα ξεχωρίσουν στα τμήματα υποδομής του κάθε συλλόγου, που, όπως διαφημίζεται από τους υπεύθυνους, αποτελεί «το πρώτο βήμα» στο δρόμο της επιτυχίας και της δόξας στο χώρο. Στο πλαίσιο αυτό, είναι βέβαια προφανές πως απ' τα εκατοντάδες καμπ που στήνονται στην Ευρώπη κάθε καλοκαίρι όσο μεγαλύτερο είναι το όνομα του διοργανωτή (π.χ. Αρσεναλ, Ρεάλ Μαδρίτης, Λίβερπουλ κ.τ.λ.) τόσο μεγαλύτερης απήχησης τυγχάνουν.
Από την άλλη, αν και στις περισσότερες των περιπτώσεων η συμμετοχή σε αυτά τα καμπ προϋποθέτει και ένα αρκετά υψηλό κόστος, οι συμμετοχές συνεχώς αυξάνονται, αφού αρκετοί γονείς είναι πρόθυμοι να πληρώσουν προκειμένου να δουν τα παιδιά τους να δοκιμάζουν την τύχη τους. Αλλωστε, τα όσα πλασάρει ως βιτρίνα του ο σημερινός εμπορευματοποιημένος αθλητισμός με την προβολή συγκεκριμένων προτύπων, την απόκτηση χρήματος και δόξας μέσω της αθλητικής επιτυχίας αποτελούν ένα σημαντικό δέλεαρ είτε για τα ίδια τα παιδιά είτε ακόμα και για τους γονείς, προκειμένου να ...δοκιμάσουν την τύχη τους στο παγκόσμιο ...αθλητικό καζίνο.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των πιτσιρικάδων για μια θέση στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες οδηγεί αρκετές φορές σε ακραίες καταστάσεις

Την ίδια στιγμή, θα πρέπει να σημειωθεί πως στατιστικές έρευνες θέλουν μόλις 1 παιδί στα 5.000 να έχει τις προϋποθέσεις στο να εξελιχθεί σε επαγγελματία αθλητή. Επίσης, σε ένα άλλο σημαντικό ζήτημα αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι η πίεση από την οικογένεια προς το παιδί για επιτυχία στον αθλητισμό ως λύση στα προβλήματα που ενδέχεται να αντιμετωπίζει η ίδια οικογένεια (π.χ. οικονομική ανασφάλεια) συνιστά σοβαρή απειλή για την ψυχική υγεία του παιδιού.

Δουλειά υπό συγκεκριμένο πλαίσιο και λογικές

Οπως συμβαίνει και σε άλλους τομείς του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου έτσι και στα ζητήματα των ποδοσφαιρικών ακαδημιών ιδιαίτερα των μεγάλων συλλόγων, η βιτρίνα η οποία προβάλλεται έχει αποδειχθεί σε αρκετές περιπτώσεις ότι απέχει κατά πολύ από τα «ενδότερα». Σε έναν αθλητισμό άμεσα συνδεμένο με τα οικονομικά συμφέροντα πολυεθνικών και επιχειρηματικών ομίλων, οι λογικές και οι πρακτικές που επιτάσσει το ίδιο το οικοδόμημα δεν θα μπορούσαν να αφήσουν απ' έξω και τη λειτουργία των τμημάτων υποδομής. Από μια άποψη, άλλωστε, από εκεί, από πολύ νωρίς ξεκινάει και η όλη προσπάθεια για το μπόλιασμα και την αποδοχή των «αξιών» του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού στους ίδιους τους αθλητές.
Γιατί εδώ, στις περισσότερες των περιπτώσεων, δε μιλάμε απλά για τη διδαχή των «μυστικών» ενός αθλήματος σε παιδιά, ή την εκγύμνασή τους, αλλά για το κυνήγι του κέρδους που διαμορφώνει τα πάντα: από τον τρόπο εκγύμνασης των νεαρών παικτών, προκειμένου να βγουν στο ...παζάρι μια ώρα νωρίτερα, μέχρι τη διαμόρφωση συγκεκριμένου τρόπου σκέψης και λειτουργίας. Τα παραδείγματα πολλά και καθόλου τυχαία η άμεση και με ενεργό ρόλο, παρουσία των κυκλωμάτων μάνατζερ σε όλα αυτά, που έχουν τον τελευταίο λόγο ακόμα και όταν πρόκειται για παιδιά μόλις 15 και 16 ετών.
Την ίδια ώρα, το ανελέητο κυνήγι της επιτυχίας με κάθε τρόπο (και ...κόστος) που γίνεται αυτοσκοπός, ο αντίπαλος που είναι ...εχθρός, τα λάθη (π.χ. των διαιτητών) που «απαγορεύονται» και όταν γίνονται υπάρχει δόλος, ο αθλητισμός ως μέσο για οικονομική ευμάρεια είναι μόνο μερικά απ' όσα συναντάνε μικρά παιδιά στην ενασχόλησή τους με τον Αθλητισμό σήμερα και ιδιαίτερα με το ποδόσφαιρο. Εννοιες όπως άμιλλα, υγιής συναγωνισμός, σεβασμός στον αντίπαλο, αποδοχή της ήττας είναι κάτι που δεν μαθαίνεται ποτέ. Αλλωστε, αυτά δεν ενδιαφέρουν αυτούς που επιδιώκουν το κέρδος μέσω της εκμετάλλευσης αυτών των παιδιών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το τραγικό περιστατικό στην Ολλανδία πριν από μερικά χρόνια (2012) όταν ανήλικοι ποδοσφαιριστές μεταξύ 15 και 16 ετών της ομάδας Νιουβ Σλότεν μετατράπηκαν σε δολοφόνους όταν σε αγώνα επιτέθηκαν σε 41χρονο ρέφερι, προκαλώντας του θανάσιμα χτυπήματα (με κλοτσιές και μπουνιές) μόνο και μόνο επειδή... τους ακύρωσε γκολ ως οφσάιντ.

Ο... παράδεισος που κρύβει κόλαση

Μπορεί κάποιοι να ονειρεύονται τον παράδεισο, όταν σκέφτονται τον κόσμο των ποδοσφαιρικών ακαδημιών των μεγάλων συλλόγων. Ωστόσο οι καταγγελίες πληθαίνουν τα τελευταία χρόνια, από παιδιά που έχουν περάσει απ' αυτόν τον υποτιθέμενο παράδεισο, αποκαλύπτοντας ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.
Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα αποτελούν οι καταγγελίες του νεαρού Ισπανού Μάρτιν Νάτσο, ο οποίος μίλησε πριν από δυο μήνες στην ισπανική έκδοση του «Vice», για τα όσα συμβαίνουν στις ακαδημίες της Ρεάλ. Σύμφωνα με τα όσα είπε, η καθημερινότητα των παιδιών ούτε λίγο ούτε πολύ θυμίζει... στρατιωτική θητεία. Oι αποκαλύψεις του προκάλεσαν αίσθηση: Περιγράφοντας το κλίμα που επικρατεί, περιέγραψε έναν ασφυκτικό ανταγωνισμό, ο οποίος μάλιστα ενισχύεται και από τους ίδιους τους προπονητές. Οπως επισήμανε μάλιστα, αποτέλεσμα αυτού του κλίματος είναι να υπάρχουν μέχρι και συμπλοκές στα δωμάτια μεταξύ των νεαρών παικτών. Μιλώντας για τα ωράρια σημείωσε ότι «Οχι μόνο δεν μένει ελεύθερος χρόνος για μελέτη, αλλά η κούραση είναι τόσο μεγάλη που κανείς δεν αντέχει να καθίσει και να διαβάσει τα μαθήματά του. Ούτε βέβαια υπάρχει κάποιος να τον ενθαρρύνει». Οσο για τη διατροφή στις ακαδημίες της Ρεάλ Μαδρίτης, σύμφωνα με τον Μάρτιν Νάτσο, απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί κατάλληλη για αθλητές, ειδικά για παιδιά των συγκεκριμένων ηλικιών. «Μπορεί να μας είχαν όλη μέρα με μερικά μπισκότα, για να αντέξουμε τις σκληρές προπονήσεις, και το βράδυ μας έδιναν σάντουιτς και βάφλες με σοκολάτα» ήταν τα λόγια του.
Ενδιαφέρον έχει και το πώς ο νεαρός ποδοσφαιριστής περιέγραψε και τις «αξίες» που καλλιεργούνται ανάμεσα στους πιτσιρικάδες που βλέπουν την παρουσία τους εκεί ως το πρώτο βήμα, προκειμένου να πάρουν τη θέση των ...ειδώλων τους στην πρώτη ομάδα. Οπως είπε, όλοι προσπαθούν να κόψουν και να ράψουν την εικόνα τους ανάλογα με αυτή των ειδώλων είτε πρόκειται για τα ρούχα είτε για χτενίσματα είτε για συμπεριφορά είτε ακόμα και για πιο ακραία παραδείγματα, σαν αυτό: «Τα χρήματα που μας έδινε η ομάδα, οι περισσότεροι τα επένδυαν σε... αυτοκίνητα. Ενας συμπαίκτης μου αγόρασε ένα Audi για τον ίδιο, παρά το γεγονός ότι ήταν ανήλικος και δεν είχε δίπλωμα οδήγησης»!
Στο ίδιο πνεύμα με τα λεγόμενα του Νάτσο μερικά χρόνια πριν (2012) ήταν και οι καταγγελίες του Σουηδού Μάρτιν Μπέγκτσον, ο οποίος είχε περάσει από τις ακαδημίες της Ιντερ. Μάλιστα, ο Μπέγκτσον, προκειμένου να φύγει από εκεί έφτασε σε σημείο να κόβει τις φλέβες του... Ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει την 9μηνη παρουσία του εκεί ως «φυλακή» με συνθήκες που περιλάμβαναν από την καθημερινή χρήση μαριχουάνας μέχρι την απομόνωση απ' τον έξω κόσμο.
Ας σημειώσουμε και κάτι ακόμα. Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν τα παραδείγματα νεαρών ποδοσφαιριστών από την Αφρική και τη Λατινική Αμερική που έρχονται από τα κυκλώματα των μάνατζερ για να δοκιμαστούν και να δοκιμάσουν την τύχη τους στις ακαδημίες. Η πλειοψηφία τους, που τελικά δεν τα καταφέρνει να «επιβιώσει» στην αρένα του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού, πετάγεται από τις ποδοσφαιρικές ΑΕ κυριολεκτικά στο δρόμο. Πολλά παιδιά κάνουν ακόμα και μήνες να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, αφού δεν έχουν ούτε για τα εισιτήρια της επιστροφής...

ΑΠΛΟΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 ΑΠΛΟΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Κι εν μέσω ειδήσεων για επιλογές του κυρίαρχου συστήματος που εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους και αυξάνουν τις απειλές για επέκταση πολεμικών συρράξεων, όπως η δήλωση του   επικεφαλής της Cosco, Xu Lirong στον έλληνα πρωθυπουργό πως «καλό θα ήταν να μην γίνονται τόσες απεργίες», καθώς αυτές συνεχίζονται στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ  για τις ιδιωτικοποιήσεις, όπως οι απειλές, εν είδει προειδοποιήσεων, του ΔΝΤ να μην θιγούν οι μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη γίνει στην αγορά εργασίας στην Ελλάδα και ειδικότερα εκείνες που αφορούν στον κατώτατο μισθό, τον οποίο θεωρεί  ως υψηλότερο μεταξύ των χωρών της ΕΕ σε σχέση με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, όπως  οι αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία για περαιτέρω αναβάθμιση της συνεργασίας και του συντονισμού μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ, η κυβέρνηση και οι συν αυτώ, ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, αναλώνονται στις περιγραφές και σχολιασμούς για τον αγώνα της κυβέρνησης να εξασφαλίσει τις 200 ψήφους  που θα οδηγήσουν στην εφαρμογή του νέου εκλογικού νόμου για την απλή αναλογική στις αμέσως επόμενες εκλογές.

               Κι αναρωτιέται κανείς ποιον και γιατί μπορεί, πέραν των επαγγελματιών της κυρίαρχης πολιτικής, να απασχολεί η εκλογική αριθμητική και γιατί  αποκτά ιδιαίτερες διαστάσεις στις μέρες μας.

               Παλιότερα βέβαια, ο εκλογικός νόμος αποτελούσε ένα από τα κύρια πεδία σύγκρουσης των πολιτικών δυνάμεων, όταν, μεταπολεμικά, στα πλαίσια του δικομματισμού αυτό το θέμα αντιμετωπιζόταν από τη λεγόμενη συντηρητική παράταξη αυταρχικά, για να εξασφαλίσει με ακροβατικές ρυθμίσεις  του εκλογικού νόμου τη διαιώνιση στην εξουσία. Τα χρόνια που ο εκδημοκρατισμός ήταν αίτημα και των κομμουνιστών, μετά την ήττα στον εμφύλιο, ο εκλογικός νόμος ήταν ένα από τα μέσα  παραμόρφωσης της  βούλησης του εκλογικού σώματος, υπήρχαν κι άλλα πιο …άμεσα, να θυμηθούμε τις εκλογές της «βίας και νοθείας» του 1961. Αυτές οι άμεσες  μορφές χειραγώγησης του εκλογικού σώματος και χειρισμού του εκλογικού πεδίου, όπου κατ’ εξοχήν συντελείται η καθεστωτική νομιμοποίηση, ήταν πραγματικά άμεσες και εμφανείς στα χρόνια  κατά τα οποία η λειτουργία των θεσμών, που ουσιαστικά εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, χρησιμοποιούνταν σαν βιτρίνα της ύπαρξης ενός  συνταγματικά οριοθετημένου κοινοβουλευτικού τύπου πολιτεύματος. Όταν όμως αυτοί οι χειρισμοί σε εκλογικό και νομότυπο επίπεδο στην πολιτική διαδικασία φαίνονταν πως δεν μπορούσαν να ανακόψουν την έκφραση εκδημοκρατισμού στη βούληση του εκλογικού σώματος η προσφυγή στη δικτατορική διακυβέρνηση έμοιαζε μονόδρομος για την κυρίαρχη τάξη που ακόμη φοβόταν την εργατική τάξη που επαναστάτησε.

               Μετά τη μεταπολίτευση, επειδή  αυτού του είδους οι χειρισμοί δεν άντεχαν πια στην κοινωνική δυναμική που αναπτύχτηκε, χρειάστηκε να αλλάξουν τα πλαίσια  θεσμικής διαμόρφωσης της εκλογικής βούλησης, που επέτρεψαν να έρθουν στην εξουσία οι λεγόμενες δημοκρατικές δυνάμεις, ακόμα και με την ονομασία σοσιαλιστικές, ώστε να υπάρξει εξισορρόπηση με την προσαρμογή των αστικών πολιτικών θεσμών στους μεταλλασσόμενους συσχετισμούς κοινωνικών δυνάμεων. Η αυταρχικότητα και ανελαστικότητα που διέκρινε την πολιτική συμπεριφορά του συντηρητικού χώρου, αφού έφερε εις πέραν το έργο του –την κατάπνιξη κάθε επαναστατικότητας για μετασχηματισμό της κοινωνίας- έμοιαζε παρωχημένη πια.

               Στην πρώτη εικοσαετία της μεταπολίτευσης ο δικομματισμός φαινόταν να στέκεται καλά στα πόδια του ως έκφραση κοινωνικών συσχετισμών, που η δικτατορία είχε συνεισφέρει τα μέγιστα για τη σχηματοποίησή τους –δημοκρατικός και συντηρητικός κόσμος.  Μόνο που σιγά –σιγά οι  έχθρες ανάμεσα στα δυο αστικά  κόμματα είχαν αρχίσει να χάνουν ένα ένα τα πέπλα  της όποιας επί της ουσίας διαφοροποίησης. Από τη δεκαετία του ΄90  άρχισε να φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα ότι η διαφοροποίηση των δυο κομμάτων μάλλον στηριζόταν σε άτυπους συνασπισμούς ανάμεσα σε ομάδες ποικίλων προελεύσεων που τις συγκρατούσαν κοινά συμφέροντα και βέβαια η πραγματικότητα της εξουσίας. Κι όλα αυτά τα χρόνια η απλή αναλογική ήταν πάγιο αίτημα των δημοκρατικών δυνάμεων –από ΠΑΣΟΚ μέχρι κομμουνιστές- για την αναλογική αντιπροσώπευση του εκλογικού σώματος και την εξασφάλιση της διακυβέρνησης από  συστέγαση ή συνεργασία περισσότερων κοινωνικών δυνάμεων στην κυβέρνηση, σαν  αποτέλεσμα συσχετισμών που θα επέφερε η κοινωνική δυναμική. Ήταν τότε που θεωρούνταν εφικτό πως η διαχείριση της αστικής εξουσίας από «προοδευτικές δυνάμεις» θα μπορούσε να γίνει προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων  προωθώντας αιτήματά τους, διευρύνοντας δικαιώματά τους.

               Με την καπιταλιστική κρίση, βιώνουμε πια το ανέφικτο μέσα από θεσμούς του αστικού πολιτεύματος έστω της προστασίας  των δικαιωμάτων μας που παλαιότερες αγωνιστικές κινητοποιήσεις είχαν εξασφαλίσει. Καμιά από τις  αλλεπάλληλες εκλογές αυτής της εξαετίας δεν επηρέασε τις  επιλογές της άρχουσας τάξης. Κι εξάλλου, φτάνοντας στο οριακό σημείο πια όπου γίνεται αντιληπτό ότι πηγή αυτής της κρίσης είναι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής δεν υπάρχουν και πολλές αυταπάτες ότι το ξεπέρασμά της δεν θα στηριχτεί στην εξόντωση των εργαζομένων. Και δεν είναι οι εκλογές με όποιο εκλογικό σύστημα που θα την ανακόψουν.

Η ενασχόληση της κυβέρνησης με το εκλογικό σύστημα  φαίνεται να κινείται στη διελκυνστίνδα  ανάμεσα στην προσπάθειά της να δείξει ένα αριστερό προφίλ σ’ ένα παλιό αριστερό αίτημα (δηλώσεις Γ.Γ του ΚΚΕ Κουτσούμμπα για Α. Τσίπρα ότι σκέφτεται να  αλλάξει  τον εκλογικό νόμο και το Σύνταγμα, για να αφήσει κάτι ως Αριστερά) και στη διασφάλιση της παραμονής της στην εξουσία.

Κι αν για την κυβέρνηση η απλή αναλογική γίνεται μέσο άσκησης μιας απλοϊκής πολιτικής,  για το εργατικό κίνημα η εφαρμογή της απλής αναλογικής μπορεί να έχει θετικό πρόσημο,  γιατί αποκαλύπτει αδυναμίες και διαμάχες της πολιτικής εκπροσώπησης της κυρίαρχης τάξης, ευνοώντας συναλλαγές πολιτικών, ξεσκεπάζοντας αντιθέσεις συμφερόντων στους κόλπους της εξουσίας που εντείνουν τη φθορά και την αξιοπιστία των θεσμών και δυσκολεύοντας τη δημιουργία ισχυρής κυβέρνησης Για να εκλείψει και η αυταπάτη μας για τις εκλογές και το ρόλο τους.

Το σταχανοφικό κίνημα στη Σοβιετική Ένωση – Μια πλευρά της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ

Το σταχανοφικό κίνημα στη Σοβιετική Ένωση – Μια πλευρά της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ

Η εργασία στον σοσιαλισμό αποκτά νέο νόημα και περιεχόμενο

Η εμφάνιση και οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις αρχές του 20ού αιώνα άνοιξε το δρόμο για την οριστική λύση λαϊκών προβλημάτων, όπως της ανεργίας, της δωρεάν ιατρικής περίθαλψης και Παιδείας, της παροχής δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών από το κράτος, της κατοικίας, της πρόσβασης στις πνευματικές και πολιτιστικές αξίες, σε όφελος του συνόλου των προλεταρίων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων στη Σοβιετική Ενωση, που στον καπιταλισμό δεν μπορούν να λυθούν πλήρως. Και όλα αυτά χάρη στις ενδογενείς δυνατότητες ανάπτυξης της σοσιαλιστικής οικονομίας. Ορισμένοι συγκριτικοί στατιστικοί δείκτες, αν και δεν αποτυπώνουν πλήρως την πραγματικότητα, αφού το περιεχόμενό τους είναι διαφορετικό στον καπιταλισμό από το σοσιαλισμό, μπορούν να αποτυπώσουν την ανωτερότητα του σοσιαλισμού.

Πριν την Οχτωβριανή Επανάσταση, η Ρωσία κατείχε την πέμπτη θέση στον κόσμο στην παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων και την τέταρτη στην Ευρώπη. Λίγο πριν τον πόλεμο κατακτά τη δεύτερη θέση στον κόσμο και την πρώτη στην Ευρώπη. Αν και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κατέστρεψε το 30% του εθνικού πλούτου της ΕΣΣΔ, το 1950, το εθνικό εισόδημα έφτασε στα 164% του επιπέδου του 1940, η βιομηχανική παραγωγή στα 172% και η αγροτική στα 99%. Η ΕΣΣΔ, ακόμη και στην εικοσιτετράχρονη, πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πορεία της, πραγματοποίησε άλματα αιώνων στη βιομηχανική και οικονομική της ανάπτυξη. Αν στα 1913 το εθνικό εισόδημα της Ρωσίας ήταν 1 (μια μονάδα), στα 1940 έγινε 5,1, ενώ στα 1950 έγινε 8,2, στα 1965 έγινε 29 και στα 1975 έγινε 56.
Οι μέσοι ετήσιοι ρυθμοί ανόδου σε ποσοστά, σε βασικούς δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας, είναι χαρακτηριστικοί για την περίοδο 1951 – 1975. Ετσι το εθνικό εισόδημα της ΕΣΣΔ αυξανόταν κατά 8,1%, ενώ των ΗΠΑ κατά 3,2%. Η βιομηχανική παραγωγή αυξανόταν στην ΕΣΣΔ κατά 9,6%, ενώ στις ΗΠΑ κατά 3,8%. Αντίστοιχα, η αγροτική παραγωγή στην ΕΣΣΔ αυξανόταν κατά 3,4%, ενώ στις ΗΠΑ είχε αύξηση κατά 1,7%. Ακόμη και στην περίοδο 1981 – 1985, κατά την οποία υπήρχαν εκτιμήσεις από την ίδια την ΕΣΣΔ για προβλήματα και καθυστερήσεις στην οικονομική ανάπτυξη, η μέση ετήσια αύξηση του εθνικού της εισοδήματος ήταν 3,1%, ενώ στις ΗΠΑ ήταν 2,5%. Στην ΕΣΣΔ υπήρξε ισχυρή τάση προσέγγισης του κατά κεφαλήν ΑΕΠ των ΗΠΑ (55% το 1985, ενώ το 1913 ήταν 11,5%).

Η απελευθέρωση της δουλειάς από τα καπιταλιστικά δεσμά

Και μόνο αυτοί οι δείκτες είναι ικανοί να αποδείξουν την ανωτερότητα των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής. Είναι γεγονός ότι αυτές οι ενδογενείς δυνατότητες που οφείλονται στις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, δηλαδή στην αντικατάσταση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής με την κοινωνική, άρα και στην κατάργηση της εκμετάλλευσης, απελευθερώνουν την εργασία από τα καταναγκαστικά δεσμά, δίνοντάς της καινούριο ποιοτικά περιεχόμενο. Τώρα οι εργάτες δουλεύουν για το όφελος της κοινωνίας και μέσα απ’ αυτό για το δικό τους συμφέρον. Τώρα στηρίζονται στην ίδια την εργατική τους δύναμη και την παραγωγικότητά της, που γίνεται θεμελιακή πηγή συνεχούς ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, άρα και της ίδιας της εργατικής δύναμης, χωρίς την παρεμβολή των περιόδων κρίσης και καταστροφής. Και βεβαίως ως φαινόμενο αποκτά μαζικό, παγκοινωνικό χαρακτήρα.
Ενα τέτοιο φαινόμενο ήταν το σταχανοφικό κίνημα. Πήρε το όνομά του από έναν πρωτοπόρο εργάτη των ανθρακωρυχείων Ντονμπάς, τον Αλεξέι Γκριγκόριεβιτς Σταχάνοφ. Τη νύχτα από τις 30 στις 31 Αυγούστου 1935, ο Σταχάνοφ κατέρριψε το ρεκόρ εξόρυξης κάρβουνου, βγάζοντας στη βάρδιά του που ήταν 5 ώρες και 45 λεπτά, 102 τόνους, με νόρμα 7 τόνων, που αντιστοιχούσε με 14 νόρμες. Το πώς ο Σταχάνοφ πέτυχε αυτό το ρεκόρ ήταν φαινόμενο για τη συγκεκριμένη εποχή.
Πώς επιτεύχθηκε αυτό το εργατικό κατόρθωμα; Ηταν ζήτημα ανάπτυξης της παραγωγικότητας της εργασίας σε συνθήκες που η ίδια η εργασία είχε απελευθερωθεί από την εκμετάλλευση και το πέτυχε με την τεχνική του κατάρτιση. Ηταν προσωπικό κατόρθωμα του Σταχάνοφ και της πρωτοβουλίας του να κάνει πιο ξεκούραστη και ταυτόχρονα αποδοτική τη δουλειά του προς όφελος της σοβιετικής κοινωνίας.
Ο Αλεξέι Γκριγκόριεβιτς Σταχάνοφ έμεινε στην ιστορία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ ως ανακαινιστής της βιομηχανίας γαιανθράκων, ενώ τιμήθηκε σαν «Ηρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας». Εγινε μέλος του «Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος Μπολσεβίκων» (ΚΚΣΕ) το 1936. Πέθανε το 1970, αλλά το σταχανοφικό κίνημα έμεινε στην ιστορία ως ένα φαινόμενο της δράσης των λαϊκών μαζών που αξιοποιούν τις ενδογενείς δυνατότητες του σοσιαλισμού, προκειμένου να τραβήξουν την κοινωνία και την εξέλιξή της προς τα μπρος, προς την κομμουνιστική κοινωνία.
Ο Ι.Β. Στάλιν, σχετικά με τη σημασία του σταχανοφικού κινήματος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού έλεγε στο λόγο του προς τους σταχανοφικούς: «Ο κομμουνισμός αποτελεί μια ανώτερη βαθμίδα εξέλιξης. Η αρχή του κομμουνισμού είναι ότι στην κομμουνιστική κοινωνία ο καθένας δουλεύει σύμφωνα με τις ικανότητές του και παίρνει αντικείμενα κατανάλωσης, όχι ανάλογα με τη δουλιά που πρόσφερε, αλλά σύμφωνα με τις ανάγκες που έχει σαν εκπολιτιστικά αναπτυγμένος άνθρωπος. Αυτό σημαίνει, ότι το εκπολιτιστικό και τεχνικό επίπεδο της εργατικής τάξης έγινε αρκετά ψηλό για να μπορεί να υποσκάψει τις βάσεις της αντίθεσης ανάμεσα στην πνευματική και τη σωματική δουλιά, ότι η αντίθεση ανάμεσα στην πνευματική και στη σωματική δουλιά έχει πια εκλείψει και η παραγωγικότητα της δουλιάς ανέβηκε σε τέτοια ψηλή βαθμίδα, που μπορεί να εξασφαλίσει απόλυτη αφθονία σε προϊόντα κατανάλωσης, πράγμα που δίνει στην κοινωνία τη δυνατότητα να διανέμει αυτά τα αντικείμενα, σύμφωνα με τις ανάγκες των μελών της(…)
Στην πραγματικότητα, η εξάλειψη της αντίθεσης ανάμεσα στην πνευματική και στη σωματική εργασία μπορεί να επιτευχθεί μόνο πάνω στη βάση της ανόδου του εκπολιτιστικού και τεχνικού επιπέδου της εργατικής τάξης, ως το επίπεδο των μηχανικών και των τεχνικών. Θα ήταν αστείο να νομίζει κανείς, ότι μια τέτοια άνοδος είναι απραγματοποίητη. Είναι πέρα για πέρα πραγματοποιήσιμη μέσα στις συνθήκες του σοβιετικού καθεστώτος, όπου οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας είναι απελευθερωμένες από τα δεσμά του καπιταλισμού, όπου η δουλιά είναι απελευθερωμένη από το ζυγό της εκμετάλλευσης, όπου στην εξουσία βρίσκεται η εργατική τάξη και όπου η νέα γενιά της εργατικής τάξης έχει όλες τις δυνατότητες να εξασφαλιστεί με αρκετή τεχνική μόρφωση. Δεν υπάρχει κανείς λόγος για να αμφιβάλλει κανείς ότι μονάχα μια τέτοια εκπολιτιστική και τεχνική άνοδος της εργατικής τάξης μπορεί να υποσκάψει τις βάσεις της αντίθεσης ανάμεσα στην πνευματική και στη σωματική δουλιά, ότι μονάχα αυτή μπορεί να εξασφαλίσει εκείνην την ψηλή παραγωγικότατα της δουλιάς και κείνη την αφθονία σε προϊόντα κατανάλωσης, που είναι απαραίτητα για να αρχίσει το πέρασμα από το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό.(…)
Δεν είναι μήπως ξεκάθαρο ότι οι σταχανοφικοί είναι νεοτεριστές στη βιομηχανία μας, ότι το σταχανοφικό κίνημα αντιπροσωπεύει το μέλλον της βιομηχανίας μας, ότι περιέχει το σπέρμα της μελλοντικής εκπολιτιστικής και τεχνικής ανόδου της εργατικής τάξης, ότι μας ανοίγει το δρόμο που αυτός μονάχα μπορεί να μας επιτρέψει να πραγματοποιήσουμε τους ανώτερους εκείνους δείχτες της παραγωγικότητας της δουλιάς, που είναι απαραίτητοι για το πέρασμα από το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό και για την εξάλειψη της αντίθεσης ανάμεσα στην πνευματική και τη σωματική εργασία».

Για 88 ψωρο δις!

 Για 88 ψωρο δις!

Μπορεί να πίνουν λίγο λίγο το αίμα συνταξιούχων και εργαζόμενων, κόβοντας κοματάκι κοματάκι τη ζωή τους, αλλά την ίδια στιγμή κάποιοι "μάγκες" φορτώνουν στο λογαριασμό που έχουμε να πληρώσουμε άλλα 88 δις που ποτέ δεν θα αποπληρωθούν από αυτούς που τα δημιούργησαν!

Για περισσότερες πληροφορίες ψάξτε στο λήμα καπιταλισμός για να δείτε πως γίνονται σωστά οι δουλειές...

Τό άρθρο από το Ζούγκλα.

Χρωστούν 88 δισ. ευρώ στο Δημόσιο


Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε τη λίστα των ληξιπρόθεσμων οφειλών φυσικών προσώπων

Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε τη λίστα των ληξιπρόθεσμων οφειλών νομικών προσώπων

Άνθρακας αποδεικνύεται ο «θησαυρός» της δημοσιοποίησης των στοιχείων μεγάλων οφειλετών του Δημοσίου από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων.

Πρόκειται δηλαδή για οφειλέτες του Δημοσίου, οι οποίοι δεν πρόκειται να αποπληρώσουν τις οφειλές τους, επειδή δεν βρίσκονται πλέον σε λειτουργία (όσον αφορά στις επιχειρήσεις), αλλά και φυσικά πρόσωπα, τα οποία δεν έχουν καμία δυνατότητα να εξοφλήσουν τα χρέη τους.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της «Ακρόπολις Χρηματιστηριακής», η οποία φιγουράρει πρώτη στη λίστα νομικών προσώπων με οφειλές ύψους 8,5 δισ. ευρώ.

Τα χρήματα αυτά θεωρείται αδύνατον να εισπραχθούν, με την εταιρεία να έχει εμπλακεί στην υπόθεση του «δομημένου ομολόγου» των 280 εκατ. ευρώ.

Υπενθυμίζεται ότι στις 22 Φεβρουαρίου 2007 το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους εξέδωσε ομόλογο 12ετούς διάρκειας αξίας 280 εκατ. ευρώ με ανάδοχο την αμερικανική JP Morgan. Από αυτή πέρασε στο αμοιβαίο κεφάλαιο NPI, στη γερμανική Hypovereinsbank που το μεταπούλησε στη χρηματιστηριακή εταιρεία «Ακρόπολις ΑΧΕΠΕΥ», από την οποία τελικά πωλήθηκε σε τέσσερα ασφαλιστικά ταμεία.

Η δεύτερη καταχώρηση επίσης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «λαβράκι»: Αφορά στην «Ολυμπιακή Αεροπορία Υπηρεσίες Α.Ε.» με χρέος 1,3 δισ. ευρώ. Η εταιρία είναι σε καθεστώς εκκαθάρισης εδώ και πολλά χρόνια, επομένως είναι άγνωστο εάν και πότε θα εισπραχθεί το χρέος.



Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα φυσικά πρόσωπα, όπου προκύπτει ότι η μεγαλύτερη οφειλή φυσικού προσώπου ανέρχεται σε 561,6 εκατ. ευρώ. που μαζί με τις προσαυξήσεις ανέρχεται το 1,26 δισ. ευρώ. και αφορά στον Νίκο Κασιμάτη, ο οποίος έχει καταδικαστεί για απάτη με πλαστά τιμολόγια στη Θεσσαλονίκη.

Συνολικά αναρτήθηκαν 13.730 ονόματα, φυσικών και νομικών προσώπων, που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο ύψους άνω των 150.000 ευρώΑμφίβολα είναι σε κάθε περίπτωση τα αποτελέσματα του μέτρου της δημοσιοποίησης με δεδομένο ότι από το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο, οι οποίες προσεγγίζουν τα 88 δισ. ευρώ, εισπράξιμες θεωρούνται μόλις το 15% αυτών, καθώς οι υπόλοιπες οφειλές αφορούν φορολογούμενους, οι οποίοι αδυνατούν να εξοφλήσουν τα χρέη τους (λουκέτα, πτωχεύσεις κ.ά).

Συνολικά αναρτήθηκαν 13.730 ονόματα, φυσικών και νομικών προσώπων, που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές με ημερομηνία λήξης έως τις 5 Ιουλίου 2015 και με προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής έως τις 5 Ιουλίου 2016.

Ποια νομικά πρόσωπα ξεχωρίζουν στους μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου

Στην τρίτη θέση της λίστας βρίσκεται η «Carrera Mobile Εμπόριο Κινητών και Τηλεπικοινωνιών Α.Ε.» (864 εκατ. ευρώ) και ακολουθούν η «Αγιομαυρίτης-Φωτογραφικά είδη ΑΕΒΕ» (654 εκατ. ευρώ) και η «Δυναμοχημική ΑΕΒΕ» με 708 εκατ. ευρώ.

Στη λίστα περιλαμβάνεται και μεγάλος αριθμός εταιρειών που είτε βρίσκονται σε εκκαθάριση ή δεν λειτουργούν πλέον όπως:

- Ερμής Κούριερ, με οφειλές 16,4 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία έχει διαγραφεί από το μητρώο Ταχυδρομικών Επιχειρήσεων της ΕΕΤΤ από το 2010

- Ατλάντικ Σούπερ μάρκετ με χρέος 654 ,5 εκατ. ευρώ. Με δικαστική απόφαση τέθηκε σε πτώχευση το 2011 η εν λόγω αλυσίδα που ήταν μία από τις πέντε μεγαλύτερες αλυσίδες σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα, με τζίρο 573 εκατ. ευρώ για το 2009



- Νεοχημική με χρέος 204,5 εκατ. ευρώ. Έχει πτωχεύσει, ενώ ο πρώην επικεφαλής της Λαυρέντης Λαυρεντιάδης αποφυλακίστηκε πριν από δύο χρόνια.

- Ασπίς Πρόνοια με χρέη 78,1 εκατ. ευρώ. Ο όμιλος ασφαλειών του επιχειρηματία Παύλου Ψωμιάδη πτώχευσε το 2009

- Εξπρές Σέρβις Ανώνυμος Εμπορική Εταιρεία με χρέη 54,4 εκατ. ευρώ.

- ΑΕΚ: Είχε χρέη 250.000.000 ευρώ τα έσβησε και έπεσε κατηγορία.

- Ελεύθερη Τηλεόραση «ALTER», η οποία δεν υπάρχει πια

- Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων: Είχε συσταθεί το 1983 αλλά σταμάτησε να έχει λόγο ύπαρξης γιατί είτε έκλεισαν είτε πουλήθηκαν οι επιχειρήσεις που υπάγονταν σε αυτόν

- ΑΤΤΙΚΑΤ, η οποία έχει βάλει λουκέτο

- Λάκης Γαβαλάς Ανώνυμη Εμπορική Εταιρεία, με χρέη 23,6 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία του γνωστού μόδιστρου έχει πτωχεύσει αφού ζήτησε πρώτα την προστασία του άρθρου 99



- Γλου Ανώνυμη Εταιρεία με οφειλές 19,9 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία των αδελφών Αντώνη και Γιώργου Γλου συγκαταλεγόταν, ήδη από το 2012, στους μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου. Τότε η εταιρεία εμφάνιζε συνολικά χρέη της τάξης των 6,6 εκατ. ευρώ μόνον προς το Δημόσιο, ενώ τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Αντώνης Γλου είχε συλληφθεί για οφειλές ύψους 765 χιλιάδες ευρώ προς το Δημόσιο. To 2013 o όμιλος κατάφερε να ενταχθεί στο άρθρο 99, εμφανίζοντας υποχρεώσεις της τάξης των 100 εκατ. ευρώ.

- Πειραϊκή Πατραϊκή με συνολική οφειλή 20.801.220,74 ευρώ

- Μινιόν με οφειλή 23.268.839,71 ευρώ

Στους μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου εμφανίζονται επίσης οι: ΠΑΕ Πανιώνος (27 εκατ. ευρώ), «Αφοί Μιμίκου ΑΕ» (25 εκατ. ευρώ), ο Αθηναϊκός (21 εκατ. ευρώ) καθώς και οι Alapis, Πρίνσες Αερογραμμές, Karouzos Real Estate, Χαλυβδόφυλλα, Artisti Italiani, Sprider Stores, Μετρόπολις Ανώνυμη Εμπορική, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, ΕΑΒ κ.ά.

Οι μεγαλύτερες οφειλές φυσικών προσώπων

Τις μεγαλύτερες οφειλές στο Δημόσιο μεταξύ των φυσικών προσώπων έχει ο Ν. Κασιμάτης με χρέος, 1,26 δισ. ευρώ, ενώ ακολουθούν oi Ε. Σιέμπος με οφειλή 428 εκατ. ευρώ, Γ. Οικοδομίδης με οφειλή 363 εκατ. ευρώ, Καρυδοπούλου Ελένη με οφειλή 319,7 εκατ., Μ. Λιάσκας (262 εκατ.), Σ. Γεωργιτσογιαννάκος (245 εκατ.), P. Apostolides με οφειλή 192 εκατ., Εμ. Διακάτος με χρέος 188 εκατ. και Θ. Αντωνιάδης με οφειλή 176 εκατ. ευρώ.

Στη λίστα βρίσκονται επίσης ο πρώην μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ Γ. Μπατατούδης, ο επικεφαλής της Μηχανικής Πρ. Εμφιετζόγλου καθώς και ο πρώην πρόεδρος της Τράπεζας Κρήτης Γ. Κοσκωτάς, γνωστός για το σκάνδαλο που είχε απασχολήσει την κοινή γνώμη στα τέλη της δεκαετίας του '80.

Από τα ψαλίδια των εγκαινίων στους δρόμους - ποτάμια...

Από τα ψαλίδια των εγκαινίων στους δρόμους - ποτάμια...

Η λογική τού «όλα καλά μέχρι να μας πάρουν χαμπάρι» φέρεται να κυριαρχεί στην Περιφέρεια Αττικής. Εργα πολλά, ψαλίδια έτοιμα για κορδέλες και τυμπανοκρουσίες, αλλά μόλις η ουσία αποκαλυφτεί, τότε βγαίνουνε να μαζέψουνε τα ασυμμάζευτα. Ετσι και προχτές, με την εισήγηση για παράταση της προγραμματικής σύμβασης μεταξύ της Περιφέρειας, του Δήμου Ιλίου και του Δήμου Αγ. Αναργύρων - Καματερού για το έργο με τίτλο «Διάνοιξη Λ. Θηβών από οδό Αγ. Νικολάου έως Λ. Φυλής». Ο αντιπεριφερειάρχης Δυτικού Τομέα, Σπύρος Τζόκας, στάθηκε στην ανάγκη παράτασης του έργου για δύο έτη (για να μη ζητάνε νέες παρατάσεις) και στην «έκπτωση» στον προϋπολογισμό (από 8 εκατομμύρια δημοπρατήθηκε με 5,5). Οι ευχαριστίες από το δήμαρχο Ιλίου έδιναν και έπαιρναν για το «πολύ σημαντικό έργο υποδομής για τη Δυτική Αθήνα», ένα έργο - όπως είπε - αντιπλημμυρικό, με προϋπολογισμό 4 εκατ. ευρώ, και «σήμερα να έχουμε υποδημοπράτηση αυτού του τόσο σημαντικού έργου, όπου πιστεύουμε ότι δε θα έχουμε θέματα πλημμυρών».

***

Τελικά, όμως, ποια είναι η αλήθεια; Το τόσο σημαντικό έργο είναι ατελές, επικίνδυνο και ίσως να ευθύνεται στο μέλλον για ανθρώπινες απώλειες και καταστροφές σε περιουσίες πολιτών. Αυτό αποκάλυψε στην αίθουσα του Περιφερειακού Συμβουλίου η «Λαϊκή Συσπείρωση». Μετά από αυτή την αποκάλυψη, τα ψαλίδια από τους αρμόδιους για τα ...εγκαίνια κατέβηκαν, ώστε να προσπαθήσουν να αποδείξουν το αντίθετο. Και πώς το έκαναν; Με τα επιχειρήματά τους, εμμέσως πλην σαφώς ομολόγησαν πως δεν έχουν γίνει τα απαραίτητα αντιπλημμυρικά έργα, αν και στην προγραμματική σύμβαση του έργου προβλέπεται ότι θα κατασκευαστούν και αντίστοιχα έργα ομβρίων και ακαθάρτων στις παράπλευρες οδούς. Ο λόγος, όπως είπε στην τοποθέτησή του εκ μέρους των κομμουνιστών συμβούλων της «Λαϊκής Συσπείρωσης» ο Γιάννης Πρωτούλης, είναι ότι η κατασκευαζόμενη οδός, που σε μεγάλο βαθμό φαίνεται να έχει ολοκληρωθεί, διασταυρώνεται με βασικά ρέματα της περιοχής, την Εσχατιά και την Πικροδάφνη, όπου η επέμβαση στη φύση και το κριτήριο του κέρδους δημιούργησαν δύο συνεχόμενες καταστροφές την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο. Και πέρσι και πρόπερσι. Ετσι, μπροστά στο φθινόπωρο, με τις γνωστές βροχοπτώσεις, τα έργα είναι ανεκπλήρωτα και ο κίνδυνος για πλημμύρες μεγάλες.

***

«Υπάρχει θέμα διευθέτησης των ρεμάτων αυτών, το θέμα δεν είναι μόνο με τη διασταύρωση με τη Θηβών. Το έργο αυτή τη στιγμή σχεδιάζεται. Δεν έχουμε έργα αντιπλημμυρικής προστασίας μαζί με τη Λ. Θηβών. Εχει κατασκευαστεί μόνο ο δρόμος, χρειάζονται διευθέτηση ρέματα που έχουν μεγάλη λεκάνη απορροής», σημείωναν οι τεχνικοί της Περιφέρειας, που μέχρι πριν δεν είχαν πει κουβέντα για το μείζον θέμα. Μετά από αυτό, το ίδιο ισχυρίστηκε και ο Σπ. Τζόκας, που σημείωσε πως «η τεχνική υπηρεσία εκτιμά ότι θα γίνει σε άλλο έργο. Δεν έχουν γίνει ταυτόχρονα». Χαρακτηριστική ήταν και η στάση του πρώην περιφερειάρχη, Γιάννη Σγουρού, που είπε πως οι διευθετήσεις ρεμάτων κοστίζουν πολλά λεφτά και η Περιφέρεια δεν τα έχει αυτά, όταν ο ίδιος περηφανευόταν για τα περισσότερα από 310 εκατομμύρια ευρώ αποθεματικό που είχε παραδώσει στη νυν Διοίκηση και όταν - λίγο αργότερα στο Περιφερειακό Συμβούλιο - η τάχα «αριστερή» περιφερειακή αρχή κόμπαζε πως αύξησε το αποθεματικό σε 381 εκατομμύρια ευρώ. Ολα αυτά δείχνουν πως η αντιπλημμυρική προστασία είναι κάτι που δεν μπορεί να αφεθεί καλή την πίστη, αλλά πρέπει να διεκδικηθεί από το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε αυτές τις περιοχές. Αλλιώς, μετά τα «φαντασμαγορικά» εγκαίνια έρχονται οι δρόμοι - ποτάμια με την πρώτη βροχή...

Επικίνδυνες αποφάσεις

Επικίνδυνες αποφάσεις

Και μόνο μια ματιά να ρίξει κανείς στην ατζέντα της 27ης Συνόδου του ΝΑΤΟ που διεξάγεται από χτες στη Βαρσοβία, μπορεί να καταλάβει τις επικίνδυνες για τους λαούς εξελίξεις που είναι μπροστά. Το ΝΑΤΟ, στο πλαίσιο της μετατόπισης της «δομής άμυνας» της λυκοσυμμαχίας στα ανατολικά, συγκεντρώνει και μετακινεί μεγάλο αριθμό ετοιμοπόλεμων στρατιωτικών δυνάμεων και σύγχρονων όπλων σε χώρες που συνορεύουν με τη Ρωσία, ολοκληρώνει την εγκατάσταση της ονομαζόμενης «πυραυλικής ασπίδας», με βάσεις στη Ρουμανία, στην Πολωνία και ναυτική στήριξη, για να έχει το «πλεονέκτημα» του πρώτου πυρηνικού πλήγματος, μονιμοποιεί και ενισχύει τη ναυτική παρουσία του στη Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Ισχυροποιεί την πολιτικο-στρατιωτική συνεργασία με την ΕΕ, που μόλις πριν λίγες μέρες δημοσιοποίησε τη «Νέα Παγκόσμια Στρατηγική» της για την «ασφάλεια», η οποία αναβαθμίζει τη στρατιωτική της εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Το δολοφονικό χέρι των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων παίρνει «θέσεις μάχης» για τους νέους γύρους αντιπαράθεσης που τροφοδοτούν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι μεγάλες δυσκολίες των καπιταλιστικών οικονομιών να επανέλθουν από την καπιταλιστική κρίση.
Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, συνέχεια των αντίστοιχων στη Λισαβόνα (2010) και την Ουαλία (2014), αποτελεί προαναγγελία νέων ιμπεριαλιστικών πολέμων, που θα μακελέψουν λαούς, θα διαμελίσουν χώρες, αλλάζοντας σύνορα, ξεριζώνοντας και πάλι ανθρώπους. Στήνει ένα τεράστιο μέτωπο αντιπαράθεσης από τις Βαλτικές χώρες έως τη Μεσόγειο, με επίδικο για τα μονοπώλια το μοίρασμα των δρόμων μεταφοράς φυσικού αερίου, πετρελαίου, Ενέργειας, τον έλεγχο των αγορών, το γεωστρατηγικό έλεγχο περιοχών, ανάβοντας το φιτίλι ακόμα κι ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που σήμερα υπογράφει και αυτές τις κατάπτυστες αποφάσεις, έχει βαριές ευθύνες. Οχι μόνο βαδίζει στον ίδιο δρόμο με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, αλλά κυριολεκτικά «επαυξάνει» στην ένθερμη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Στηρίζει το στρατιωτικό δόγμα του ΝΑΤΟ, συμμετέχει στις αυξημένες ΝΑΤΟικές στρατιωτικές ασκήσεις προετοιμασίας πολέμων και επεμβάσεων, σε 23 ΝΑΤΟικές αποστολές εκτός συνόρων. Εχει βαριές ευθύνες για την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, που επιπλέον ανοίγει επικίνδυνους δρόμους στα Ελληνοτουρκικά και στην αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αναβαθμίζει τη βάση της Σούδας, με τον υπουργό Αμυνας να τη διαφημίζει ως το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο». Είναι έτοιμη να προσφέρει νέες βάσεις στο Αιγαίο, συμφωνεί με την εγκατάσταση μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην Κρήτη. Την ίδια ώρα, «ξεπλένει» στις λαϊκές συνειδήσεις το δολοφονικό μηχανισμό του ΝΑΤΟ, παρουσιάζοντάς τον ως «δύναμη σταθερότητας» και «περιστερά της ειρήνης».
Αυτή είναι η περίφημη «γεωστρατηγική αναβάθμιση της χώρας», εξυπηρετώντας πλήρως τις ανάγκες των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων, που διεκδικούν μερίδιο από το μοίρασμα της λείας, πάνω στο αίμα των λαών της περιοχής. Επιβεβαιώνοντας ότι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και οι επεμβάσεις είναι η άλλη όψη της αντιλαϊκής επίθεσης, του πολέμου στο εσωτερικό ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Και τα δυο τους έχουν την ίδια ρίζα, τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων και μονοπωλίων.
Γι' αυτό και το εργατικό - λαϊκό κίνημα, μαζί με την πάλη του για την ανάκτηση των απωλειών από τα χρόνια της κρίσης, για την κατάργηση των αντεργατικών νόμων και μνημονίων, για να μην περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που έρχονται, πρέπει ταυτόχρονα να οργανώσει την πάλη του και ενάντια στις επεμβάσεις και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Τα συνθήματα «καμία συμμετοχή στα επικίνδυνα σχέδια» που εξυφαίνονται στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, «έξω το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο», «αποδέσμευση της χώρας από τις λυκοσυμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ» είναι συνθήματα πρώτης γραμμής.

ΗΠΑΟργή κατά της αστυ νομικής βίας

ΗΠΑΟργή κατά της αστυ
νομικής βίας

Εκρυθμη κατάσταση στο Ντάλας, με πέντε αστυνομικούς νεκρούς από πυρά ελεύθερου σκοπευτή

Σε πεδίο μάχης μετατράπηκε το κέντρο της πόλης του Ντάλας

Ενδειξη της «φωτιάς» των οξυμένων κοινωνικοοικονομικών και ταξικών ανισοτήτων που επικρατούν στις ΗΠΑ και της λαϊκής αντίδρασης στη ρατσιστική αστυνομική βία, σε βάρος πρωτίστως Αφροαμερικανών με τις συχνές δολοφονίες, ήταν οι μεγάλες διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν το βράδυ της Πέμπτης προς Παρασκευή σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ. Η σταγόνα που «ξεχείλισε το ποτήρι της οργής» ήταν οι δύο τελευταίες εκτελέσεις από λευκούς αστυνομικούς του 37χρονου πωλητή CD Αλτον Στέρλινγκ, στη Λουιζιάνα, σε υποτιθέμενη διαφιλονικία με αστυνομικό, και του 32χρονου Φιλάντο Καστίλε, στη διάρκεια τροχαίου ελέγχου στην πόλη Φάλκον Χάιτς της Μινεσότα.
Στο Ντάλας του Τέξας, όμως, το βράδυ και τις πρώτες πρωινές ώρες, σημειώθηκαν και επιθέσεις από ελεύθερους σκοπευτές εναντίον αστυνομικών στη διάρκεια διαδήλωσης. Αποτέλεσμα ήταν πέντε αστυνομικοί να σκοτωθούν και άλλοι έξι να τραυματιστούν, με την αστυνομία να δηλώνει ότι έχουν συλληφθεί τρία άτομα και ένας ακόμη ύποπτος είναι νεκρός (αρχικά ανακοινώθηκε ότι αυτοτραυματίστηκε). Γενικά, η υπόθεση αυτή έχει πολλά ερωτήματα και αδιευκρίνιστα σημεία, τόσο για τα κίνητρα των φερόμενων δραστών όσο και για τον τρόπο δράσης, που δείχνει άτομα με στρατιωτική εκπαίδευση. Νωρίτερα, καθώς εξελισσόταν η υπόθεση, είχε αναφερθεί ότι ένας ελεύθερος σκοπευτής είχε προειδοποιήσει για ύπαρξη εκρηκτικών στο κέντρο της πόλης. Πάντως, ο εκπρόσωπος των αρχών του Τέξας, Μαξ Τζίρον, δήλωσε ότι δεν βρέθηκαν εκρηκτικά έπειτα από έρευνες.
Επίσης, εμφανίζεται ένα δεύτερο «πρόσωπο», που σύμφωνα με την αστυνομία προσήλθε οικειοθελώς, αλλά δεν κρατήθηκε. Η αστυνομία του Ντάλας είχε ενδιάμεσα δημοσιεύσει φωτογραφία του, ζητώντας πληροφορίες για τον εντοπισμό του. Απεικονιζόταν να κρατάει αυτόματο όπλο μέσα στη διαδήλωση, που στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι είχε νόμιμη άδεια - καθώς η οπλοφορία στο Τέξας είναι πολύ διαδεδομένη - και αφέθηκε ελεύθερος.
Οσον αφορά το δράστη, που κατά την αστυνομία είναι νεκρός από ρομπότ δικό της, πιστοποιήθηκε ως ο 25χρονος Μάικα Τζόνσον. Φέρεται να δήλωσε ότι «έδρασε μόνος και ότι ήταν εξοργισμένος από την αστυνομική βία κατά των μαύρων», ενώ «δεν έχει σχέση με τρομοκρατική οργάνωση». Αρχικά, ο επικεφαλής της αστυνομίας του Ντάλας, Ντέιβιντ Μπράουν, είχε μιλήσει για δύο ελεύθερους σκοπευτές ή και για τέσσερις δράστες. Η παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους της πόλης ήταν εντονότατη κατά τη διάρκεια της νύχτας και τις πρωινές ώρες, ενώ η περιοχή κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτων συνθηκών και επιβλήθηκε προσωρινή απαγόρευση πτήσεων.
Λίγες ώρες μετά, με ανάρτηση στο διαδίκτυο και το Facebook, εμφανίστηκε η «Μαύρη Δύναμη Πολιτική Οργάνωση» να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις εκτελέσεις των αστυνομικών στο Ντάλας, σημειώνοντας ότι «θα συνεχίσει να εκτελεί αστυνομικούς και να προστατεύει Αφροαμερικανούς», με προτροπή και σε άλλους «να πάρουν τα όπλα τους και να ενωθούν ενάντια στην καταπίεση».
Θυμίζουμε ότι στις ΗΠΑ, σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα τελευταία χρόνια από το 1999 έως το 2014 έχουν δολοφονηθεί από λευκούς αστυνομικούς 79 άοπλοι Αφροαμερικανοί, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τον Μάικλ Μπράουν στο Φέργκιουσον τον Αύγουστο του 2014, από ρατσιστή αστυνομικό που μάλιστα μετά από λίγο καιρό αθωώθηκε.

Δήλωση Ομπάμα

Το νέο φονικό στο Ντάλας απασχόλησε και τον Πρόεδρο της χώρας, Μπαράκ Ομπάμα, που βρίσκεται στη Βαρσοβία για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Ετσι, δήλωσε ότι πρόκειται για «άγρια, υπολογισμένη και ποταπή επίθεση, για την οποία δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία». Επιφυλασσομενος ότι δεν είναι γνωστά όλα τα γεγονότα, ζήτησε να γίνεται σεβαστός ο ρόλος της αστυνομίας και σημείωσε ότι «οι αστυνομικοί στο Ντάλας έχασαν τη ζωή τους ενώ έκαναν το καθήκον τους, δηλαδή να κρατούν τον κόσμο ασφαλή κατά τη διάρκεια μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας». Και πρόσθεσε ότι «αυτοί οι υπάλληλοι επιβολής της τάξης στοχοποιήθηκαν. Μιλώ εκ μέρους κάθε Αμερικανού, όταν λέω ότι νιώθουμε φρίκη και στεκόμαστε δίπλα στους ανθρώπους και στην αστυνομία του Ντάλας». Δεν παρέλειψε, ακόμη, να αναφερθεί στο ζήτημα της οπλοκατοχής. «Γνωρίζουμε ότι άνθρωποι οπλισμένοι με δυνατά όπλα μπορούν να κάνουν τις επιθέσεις ακόμη πιο αιματηρές και τραγικές. Και τις μέρες που έρχονται, θα πρέπει να αναστοχαστούμε επάνω σε αυτό το ζήτημα, ανάμεσα σε άλλα».