Υπάρχω λες κι ύστερα δεν υπάρχεις

 Υπάρχω λες κι ύστερα δεν υπάρχεις

Ο Χέγκελ λέει πως το πραγματικό είναι και λογικό και το λογικό είναι πραγματικό -ακόμα κι αν δεν υπάρχει ακόμα. Αλλά οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται μόνο την απτή πραγματικότητα και θεωρούν άπιαστο όνειρο και ουτοπία οτιδήποτε μη συντελεσμένο δεν περιλαμβάνεται σε αυτήν.

-Πού εφαρμόζονται αυτά που λέτε;
Είναι μια συχνή ερώτηση, που αξιοποιεί αυτού του είδους τον πραγματισμό, για να απαξιώσει το δικό μας στρατηγικό στόχο. Και δεν τους απασχολεί προφανώς πως όλα όσα βλέπουμε γύρω μας δεν υπήρχαν από καταβολής του κόσμου και κάποτε ίσως έμοιαζαν ουτοπικά, αλλά προέκυψαν δια της εξέλιξης στην πορεία.

Στον πραγματισμό βασίστηκε κι ο Σουσλόφ -το ιδεολογικό στέλεχος που δέσποζε στη μεταπολεμική  ΕΣΣΔ- όταν είπε τη φράση του περί υπαρκτού σοσιαλισμού, του μόνου "μοντέλου" που υφίσταται στην πραγματικ΄ζωή, σε αντίθεση με τις θεωρίες και τις φαντασιοκοπίες όσων το απέρριπταν κι ευαγγελίζονταν ένα διαφορετικό σύστημα -πχ με περισσότερη δημοκρατία. Αλλά το πραγματικό ήταν και λογικό. Και ο σοβιετικός σοσιαλισμός ήταν αναπόφευκτο να χρησιμοποιεί περιορισμούς για την άμυνά του και αυξημένη καταστολή, για να αντιμετωπίσει τον επιθετικό καπιταλιστικό περίγυρο και την πολιορκία του από το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Και δε θα μπορούσε να πράξει και πολύ διαφορετικά, στο συγκεκριμένο περιβάλλον με το δοσμένο αρνητικό συσχετισμό, αν ήθελε να συνεχίσει να υπάρχει.

Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
Στο τείχος η φωνή μου χτυπά

Το τείχος ήταν πραγματικό, επειδή ήταν λογικό -και βασικά αναπόφευκτο. Η πτώση του δεν είχε καμία λογική από σοσιαλιστική άποψη -δεν γκρέμιζε κάποιο ταξικό φραγμό ή το τείχος της ντροπής- είχε όμως για του λύκους που φορούσαν την προβιά του κομμουνιστή, επιδιώκοντας το γκρέμισμα του σοσιαλισμού, κι όχι απλώς ενός τοίχου. Αλλά κράτησαν ένα ψέμα για το τέλος, και έλεγαν πως παλεύουν για την αναγέννηση και την ενδυνάμωσή του.

Η πραγματικότητα είναι μία -σαν τη Φρουτοπία- αντικειμενική και γνώσιμη, αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να την ερμηνεύσεις, πολλές αλήθειες, ανάλογα με το (ταξικό, υποκειμενικό, κοκ) πρίσμα από το οποίο την αντικρίζεις. Η αλήθεια είναι επαναστατική και γράφεται με κόκκινο -ακόμα κι αν είναι το κόκκινο στυλό που διορθώνει κάποιες ανορθογραφίες ή δυσάρεστες λεπτομέρειες της ιστορίας, όπως κάποια ανεπιθύμητα πρόσωπα σε ιστορικά φωτογραφικά στιγμιότυπα. Το ρετουσάρισμά τους όμως δεν ήταν καθόλου διαπαιδαγωγητικό για τις μάζες και τον τελικό σκοπό, που δε θα έχει δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα, αλλά με αντιφάσεις -ακόμα κι εντός της επαναστατικής πρωτοπορίας- και πισωγυρίσματα.

Οι μπολσεβίκοι δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν από την αλήθεια. Γι' αυτό ήθελαν πχ να δημοσιευτούν όλες οι μυστικές διπλωματικές συμφωνίες των ιμπεριαλιστικών κρατών, και εξηγούσαν ποιο σκοπό εξυπηρετούσαν οι τακτικές υποχωρήσεις τους -πχ η ΝΕΠ. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως πήγαιναν με το σταυρό στο χέρι, γιατί τότε θα έτρωγαν τον αγκυλωτό σταυρό στο κεφάλι.

Αυτή ήταν πχ η λογική πίσω από την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, για να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο -όπως κι έκαναν. Αυτό το σκοπό υπηρετούσε επίσης η επιστράτευση του χρήσιμου μύθου και του φαντασιακού στο μεγάλο πατριωτικό πόλεμο κατά των ναζί, η επίκληση του θρησκευτικού συναισθήματος ή των τσαρικών πολέμων κατά του Ναπολέοντα, για να πετύχουν την καθολική συστράτευση στον υπέρ πάντων αγώνα της επιβίωσης.

Αυτή ήταν κι η περίπτωση της (αντι)κατασκοπίας, πριν, μετά και κατά τη διάρκεια του πολέμου, και του δικτύου της Κόκκινης Ορχήστρας, με επικεφαλής τον αντισταλινικό, Λέοπολντ Τρέπερ. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του "το μεγάλο παιχνίδι", όπου διηγείται πως έπεσε μεν στα χέρια των Γερμανών, αλλά κατάφερε να τους πείσει πως μπαίνει στην υπηρεσία τους και παίζει διπλό ρόλο με απώτερο σκοπό το κλείσιμο ξεχωριστής ειρήνης μεταξύ ναζιστικής Γερμανίας και ΕΣΣΔ, ενώ παράλληλα είχε ειδοποιήσει κρυφά το σοβιετικό κέντρο για την κατάστασή του και το σχέδιό του. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι Γερμανοί προσπαθώντας να ξεγελάσουν τους σοβιετικούς και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους, άρχισαν να τους δίνουν αξιόπιστες, διαβαθμισμένες πληροφορίες και υλικό για τη διάταξη του στρατού τους, που μόνο ένα άρτια κατασκοπευτικό δίκτυο, χωρίς απώλειες κι απρόοπτα, θα μπορούσε να συγκεντρώσει. Κι οι Σοβιετικοί κατάφερναν να τις παίρνουν άκοπα...
Ο μύθος στην υπηρεσία της επανάστασης...

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στη φράση του Σουσλόφ για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, δηλ αυτόν που γνωρίσαμε (κι αγαπήσαμε, σε βαθμό που τον υπερασπιστήκαμε άκριτα μερικές φορές) κατά τον εικοστό αιώνα. Μια φράση που στοιχειώνει -ως σημαίνον και σημαινόμενο- όχι μόνο τον ταξικό εχθρό, αλλά και πολλούς αντικομμουνιστές σοβιετιολόγους, με ριζοσπαστικό προσωπείο. Οι οποίοι προσπαθούν να ορκίσουν το φάντασμα -που πλανάται πάνω τους, απειλώντας να πάρει ξανά σάρκα και οστά- και να αποδείξουν πως ο υπαρκτός δεν υπήρξε ποτέ. Και δως του εισαγωγικά -δίπλα από το "υπαρκτός"- και δως του "ευφάνταστα" λογοπαίγνια με τον "αν-ύπαρκτο σοσιαλισμό".

Μα αν είστε τόσο έξυπνος, δώστε μου πίσω αυτό που δεν υπήρξε, λέει ένας εργάτης στο μικροαστό διανοούμενο, σε ένα λαϊκό ρωσικό ανέκδοτο, στα χρόνια της αντεπανάστασης.
Κι αυτό δε λέγεται προφανώς από τη σκοπιά της στείρας υπεράσπισης αυτού που υπήρχε -και οδηγήθηκε στην ανυπαρξία από τις αντιφάσεις του- αλλά ως αναγνώριση της προσφοράς του και των επιτευγμάτων του.

Υπάρχω, κι όσο υπάρχεις, θα υπάρχω.
Αλλά οι κομμουνιστές συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά τον υπαρκτό. Και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όσο υπάρχουν οι αιτίες που γεννάνε την αδικία, την εκμετάλλευση, και σε τελική ανάλυση την ταξική πάλη.
Τι στάση πρέπει να κρατήσουν όμως απέναντι στην εμπειρία και το μύθο του υπαρκτού σοσιαλισμού που γνωρίσαμε τον περασμένο αιώνα;

Κάποιοι -που αυτοπροσδιορίζονται ως κομμουνιστές- λένε ότι ήταν κάτι που απέτυχε, δυσφήμησε τις ιδέες μας και πρέπει να το απαρνηθούμε. Θεωρούν πιο βολικό το χρήσιμο μύθο που λέει ότι οι ιδέες μας, οι ιδέες του Μαρξ και το όραμά του για κοινωνική χειραφέτηση, είναι ακατανίκητες. Συνεπώς δεν απέτυχαν, απλώς δεν εφαρμόστηκαν ποτέ -οπότε κρατάνε το αήττητό τους. Κι έτσι είναι έτοιμοι να συνηγορήσουν υπέρ των πιο χυδαίων αστικών μύθων και της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, που γράφει την ιστορία με το μαύρο των νικητών και της αντίδρασης, αφού αυτό που υπήρξε δε μας αφορά και δεν ήταν ποτέ σοσιαλισμός.

Όσο κι αν είναι αλήθεια βέβαια πως ο σοσιαλισμός απέτυχε ή όξυνε τις αντιφάσεις του, όταν άρχισε να δανείζεται συνταγές από το οπλοστάσιο του αντιπάλου (που αφήνει ωστόσο ανοιχτό το ζήτημα τι ήταν αυτό που τον ώθησε σε αυτές τις απαντήσεις), αυτή είναι μια μισή αλήθεια, που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα περισσότερο από ό,τι ένα χυδαίο και φανερό ψέμα.

Οι ιδέες της επανάστασης εφαρμόστηκαν σε ένα δυσμενές περιβάλλον, και παρόλα αυτά ευδοκίμησαν -κι ως ένα βαθμό αναπτύχθηκαν- για πολλές δεκαετίες, να βγάλουν ρίζες και να αφήσουν σπορά που θα καρπίσει ξανά, στις κατάλληλες (επαναστατικές) συνθήκες, αρκεί να τις καλλιεργήσουν οι κομμουνιστές.

Κι η υπεράσπιση της σοβιετικής πείρας, η αναγνώριση των επιτευγμάτων και της προσφοράς της, δεν είναι ένας χρήσιμος μύθος, ένα ψέμα που μας παρηγορεί για να μην απογοητευτούμε, χωρίς ένα φάρο κι ένα μπούσουλα που φωτίζει την πράξη μας, αλλά μια αλήθεια, αντιφατική όπως κάθε τι πραγματικό, που πιθανότατα θα συναντήσουμε ξανά μπροστά μας στα επαναστατικά εγχειρήματα του μέλλοντος.

Οι μονομάχοι του εξαίσιου τραγουδιού!

Καλωσορίζουμε τον Απρίλη με ένα υπέροχο γραπτό του αξέχαστου Ευρυτάνα αγωνιστή της Αντίστασης Γεωργούλα Μπέικου (1919-1975) - εμπνευστή του περίφημου «Κώδικα Ποσειδώνα»! (βλ.  εδώ!)

Το απόσπασμα που διαλέξαμε αναφέρεται στην απίστευτη… μουσική «μονομαχία» των αηδονιών στην ανοιξιάτικη Ευρυτανία!

Ιδού:

“Και ξάφνου- αχ, πως το θυμάμαι!- πάνω στο φόρτε τής μυριόφωνης συμφωνίας να σωπαίνουνε, με το μαχαίρι, όλα τα βιολιά, όλα τ΄ αηδόνια. Κι από μια μικρή παύση μετά, ένα, μόνον ένα, ν’ αρχίζει το σόλο! Μάγια, των μαγιώνε μάγια!... Ποιες τρίλιες, τι τσακίσματα, ώ σκέρτσο!

Μυριάδες όλα τ’ άλλα, ακούνε! Ευφραίνονται και κρίνουνε.

Και κατεβάζει το δοξάρι το μοναχικό τ’ αηδόνι. Και καρτερεί. Σιγή. Μηδέ γουστέρα, μουιδέ φύλλο δέντρου δεν τήνε ταράζει.

Κι ένα άλλο από τ’ αντίπερα παίρνει το σόλο. Αλλά το παίρνει μια οχτάβα πιο πάνω-πρόκληση! Δίνει, δίνει! Παραδείσιοι λαρυγγισμοί. Έχει αρχίσει η μονομαχία, ως το θάνατο!

Σωπαίνει και τούτο. Μικρή σιγή..

Και ξαναρχίζει το πρώτο. Δέχτηκε την πρόκληση, το πήρε ακόμα μια οχτάβα ψηλότερα. Τρίλιες τρέλες! Όλα τ’ άλλα μόνο ακούνε.

Οι μονομάχοι του εξαίσιου τραγουδιού, όλο κι ανεβάζουνε την κλίμακα κι ώρες κρατάει το πάλεμα….

Ωσότου το ένα να πέσει  στη γη πλανταγμένο με την αρτηρία κομματιασμένη απ΄την ένταση, με το αίμα στο λαιμό! Ωσότου το ένα σκάσει πάνω στο τραγούδι της Αγάπης – ευτυχισμένος θάνατος!

Και σαν πια ο ένας μονομάχος του τραγουδιού δεν απαντήσει, σίγησε, τότε αλαλάζει ομαδικό τ’ αηδονολάλημα και πάλι κι απ’ άκρη σ’ άκρη. Θρήνος και κοπετός, άραγε, για το θάνατο του ενός τραγουδιστή, για «ωσανά» και «χαίρε» στο νικητή; Ποιος ξέρει!...”

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

«Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα χρυσά και τα αιματοβαμμένα ράσα…» - Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ, o αγωνιστής ιεράρχης

Οι μητροπολίτες Κοζάνης Ιωακείμ (αριστερά),
Ηλείας Αντώνιος και ο παπα-Στάθης Κτενάς (όρθιος)
στο Εθνικό Συμβούλιο της ΠΕΕΑ

Σαν σήμερα, στις 2 του Απρίλη 1962 έφυγε από τη ζωή ο αγωνιστής του λαού Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ, στέλεχος του ΕΑΜ και εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Μετά την απελευθέρωση επειδή αρνήθηκε να αναθεματίσει τους κομμουνιστές, καταδιώχτηκε από το δοσίλογο κράτος και καθαιρέθηκε από την αντιδραστική Σύνοδο της Εκκλησίας…

Μεγάλη και δραστήρια, γεμάτη σθένος αίμα και ηρωισμό ήταν η συμμετοχή της πλειοψηφίας του κατώτερου κλήρου στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος του ανώτερου κλήρου, όχι μόνο έμεινε αμέτοχο κι ασυγκίνητο στο δράμα, αλλά έσπειρε και το διχασμό και σε πολλές περιπτώσεις στάθηκε δίπλα στον εχθρό και τον βοήθησε.

Υπήρξαν όμως και ιεράρχες σαν τους μητροπολίτες Ιωακείμ Κοζάνης, Αντώνιο Ηλείας, Ειρηναίο Σάμου, το μητροπολίτη Χίου τον πατέρα Γερμανό (Ανυπόμονο) που συμμετείχαν ενεργά στην Αντίσταση και μάλιστα οι δύο πρώτοι, παρά την ηλικία τους, ανέβηκαν στο βουνό και μοιράστηκαν με τους αντάρτες τις κακουχίες και τις στερήσεις τους.

Στις 4 του Μάρτη του '43, την ημέρα που τ' αντάρτικα τμήματα της Δυτικής Μακεδονίας συνέτριβαν στο Μπουγάζι της Σιάτιστας έναν ολόκληρο λόχο Ιταλών (αιχμαλωτίστηκαν όλοι, 603), έβγαινε στο βουνό ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ , αφού προηγούμενα είχε αναπτύξει σοβαρή αντιστασιακή δράση κατά των κατακτητών, μαζί με τον ηρωικό αρχιμανδρίτη Παπαλιούλια (εκτελέστηκε από τους φασίστες στις 2/7/43 μαζί με άλλους 49 πατριώτες).1

Ο Μητροπολίτης Ιωακείμ (Απόστολος Αποστολίδης), ήταν ανιψιός του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ του Γ'. Γεννήθηκε στη Νικομήδεια (Ορτάκιοϊ) της Βιθυνίας (Μ. Ασία) το 1883. Σπούδασε στη θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε με άριστα. Το 1914 πήγε στη Θράκη και αγωνίστηκε για την κατάπαυση των ανθελληνικών διωγμών που είχαν εξαπολύσει οι Νεότουρκοι εναντίον του ντόπιου πληθυσμού. Τον ίδιο χρόνο ο Ιωακείμ εκλέχτηκε από τη Σύνοδο του Οικ. Πατριαρχείου, Μητροπολίτης Μητρών.

Για την πολύπλευρη πατριωτική του δράση καταδικάστηκε σε θάνατο το 1923. Κατάφερε να ξεφύγει και να ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα. Αργότερα εκλέχτηκε Μητροπολίτης Σερβίων - Κοζάνης 1923-1945.

Εξορίστηκε από τον Μεταξά στον Αθω τον Αύγουστο του 1936, γιατί την 1-8-36, έστειλε οξύτατη επιστολή στο βασιλιά και την κυβέρνηση, εξ ονόματος του λαού της Δυτ. Μακεδονίας για παραμέληση της περιοχής.

Ο Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ,
με Εθνοσύμβουλους της ΠΕΕΑ (1944)

Στην περίοδο της Κατοχής βγήκε στο βουνό (Απρίλης 1943), ήταν τότε πρόεδρος της ΝΕ Κοζάνης του ΕΑΜ. Το Πάσχα λειτούργησε στη Δεσκάτη και στη σύντομη ομιλία του, κάλεσε το λαό στον αγώνα. Από κείνη την ημέρα βρισκόταν όλο σε κίνηση στην Ελεύθερη Ελλάδα.

Τον θυμάμαι τις μέρες του 1ου Παμακεδονικού Συνεδρίου της ΕΠΟΝ που έγινε τον Οκτώβρη του 1943 στο όμορφο χωριό των Πιερίων Καταφύγι. Ο φλογερός λόγος του γέμισε εμάς τότε τους ΕΠΟΝίτες, με αισιοδοξία για τη νίκη και τη λευτεριά.

Είναι μεγάλες οι υπηρεσίες που προσέφερε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και δίκαια ο λαός μας τον αποκάλεσε πνευματικό ηγέτη του ΕΑΜ. Με την ίδρυση της ΠΕΕΑ εκλέχτηκε αντιπρόεδρος και παρέμεινε στην έδρα της στους Κορυσχάδες, ως την απελευθέρωση.

Το δοσίλογο κράτος και η αντιδραστική Σύνοδος της Εκκλησίας, καταδίωξε τον αείμνηστο ιεράρχη, τον καθαίρεσε, τον προπηλάκισε, όπως όλους τους αγωνιστές. Και μόνο ύστερα από πολύχρονους αγώνες του λαού μας και του αντιστασιακού κλήρου, επέβαλαν την αναγνώριση της Εθ. Αντίστασης από το επίσημο κράτος και το αντιδραστικό κατεστημένο της Εκκλησίας.

Για πρώτη φορά, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Σεραφείμ άνοιξε τις πύλες του καθεδρικού ναού της Αθήνας, στις 20-1-1985, για να εξοφλήσει ένα μεγάλο χρέος, που όφειλε το μεταπολεμικό εκκλησιαστικό κατεστημένο, στον απλό αντιστασιακό παπά, να τελέσει το πρώτο ιστορικό αρχιεπισκοπικό μνημόσυνο.

Δυστυχώς ο αξέχαστος αγωνιστής ιεράρχης, δε ζούσε πια. Πέθανε το 1962 στην Αθήνα, στο Παγκράτι. Στον αγωνιζόμενο λαό, άφησε το μεγάλο παράδειγμα ανθρωπιάς και πατριωτισμού. Ο,τι είχε σε χρήμα, το άφησε στις φιλόπτωχες αδελφότητες Κοζάνης, Σερβίων και Βελβενδού. Χάρισε την πλούσια βιβλιοθήκη του στη Δημοτική βιβλιοθήκη Κοζάνης και την αρχιερατική του στολή στο Μητροπολιτικό ναό Κοζάνης Αγίου Νικολάου.2

Φλάμπουρα ράσα ολόφλογα

στον άμβωνα ανεμίζουν

ξεσπάθωσαν οι αρχάγγελοι

κι οι τρούλοι αντιβουίζουν.

Μπρος στ' άγιο βήμα

κι ο Χριστός άφησε το Βαγγέλιο

και μαχητής κατέβηκε

κρατώντας το φραγγέλιο...

Κώστας Καλατζής (Θεσσαλός)

Καθένας σ' αυτόν τον τόπο γράφει τη δική του ιστορία. Αλλος με θυσία αγώνα και αίμα κι άλλος με φανταχτερά πετραχήλια, φανφάρες και φραμπαλάδες. Τούτος ο τόπος γέννησε και τον Παπαφλέσα και τον Γρηγόριο τον Ε'. Παιδιά και οι δυο του ίδιου Θεού. Ποιος κρίνει; Ποιος συγχωρεί και ποιος δε λησμονεί; Ιδού η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα χρυσά και τα αιματοβαμμένα ράσα.

Αμάρτημα υψηλόν, το έμπρακτο παράδειγμα πατριωτισμού και αυτοθυσίας των παραπάνω ιεραρχών πλάι στους αγώνες του λαού για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. Εμείς οι πτωχοί τω πνεύματι ας αποδώσουμε δικαιοσύνη!..3

1,3: Βασίλης Λιόγκαρης (Ριζοσπάστης,18/2/2005)

2: Μαίρη Ζιώγα (Επονίτισσα), Πολύγυρος Χαλκιδικής (Ριζοσπάστης, 9/4/1999)

Το 8ωρο της φάμπρικας

Δεκέμβρης, παραμονές εορτών 1946, το κρύο ανυπόφορο. Ο προσφυγικός συνοικισμός, φτιαγμένος από μικρά άθλια σπιτάκια, λες φυτεμένα μέσα στη λάσπη που έφτιαξαν βροχή και χώμα, ζυμωμένα με τα ανθρώπινα πόδια.

Ο παγωμένος βοριάς σφύριζε στα δρομάκια, παρασύροντας με δύναμη το χιονόνερο.

Ωρα πέντε πρωί, αυτή την ώρα, κάθε μέρα, είναι που κτυπούν τα ξυπνητήρια εγερτήριο.

Στις εξώπορτες, φάνηκαν οι πρώτες φωτεινές χαραμάδες, δείγμα πως στο εσωτερικό των σπιτιών άρχιζε η ζωή! Εξω ψυχή, τίποτα δεν κινούνταν, ούτε σκυλιά, κουρνιασμένα κι αυτά ποιος ξέρει πού.

Οι άνθρωποι του συνοικισμού πετάχτηκαν στους δρόμους την ίδια σχεδόν στιγμή, λες και υπάκουσαν σε κάποιο φανταστικό παράγγελμα: Μαζί με τα πρώτα τσαλαβουτήματα στο λασπόδρομο, ακούστηκαν και τα πρώτα καλημερίσματα.

- Μωρέ μέρα να σου πετύχει! πέταξε κάποιος.

Το ανθρώπινο μπουλούκι κατηφόρισε για τη ρεματιά. Κουκουλωμένοι και δαρμένοι όλοι από το βοριά και το χιονόνερο. Και παρόλο το σκοτάδι, ήξεραν πού πατούσαν! Εκαναν βλέπεις αυτή τη διαδρομή χρόνια τώρα. Ομως, το κέφι δεν τους εγκατέλειπε. Πέταγαν διάφορα πράγματα ο ένας στον άλλον, κι αυτό οφείλονταν κατά πολύ στην παρουσία των θηλυκών συναδέλφων της δουλιάς.

Εργάτες και εργάτριες προχωρούσαν στον ίδιο δρόμο, για την ίδια δουλιά, στην ίδια μοίρα της ζωής.

Η φάμπρικα ήταν απ' την άλλη μεριά της ρεματιάς. Το μπουλούκι άρχισε να κατεβαίνει την επικίνδυνη πλαγιά με προσοχή. Βοηθώντας ο ένας τον άλλον, οι νέοι τους μεγαλύτερους και ιδιαίτερα τις γυναίκες.

Κατέβαιναν το γλιστερό μονοπάτι, βρίζοντας και καταριόνταν τους υπεύθυνους, που δε θέλησαν, χρόνια τώρα, να κάνουν το γεφύρι που υπόσχονταν.

Τσαλαβούτησαν μέσα στα παγωμένα βρωμονέρια της ρεματιάς με τα απόβλητα, χημικά και άλλα, απ' τις υπόλοιπες φάμπρικες. Αρχισε το ανηφόρισμα στην απέναντι πλαγιά, το ίδιο γλιστερή και επικίνδυνη. Εδώ οι ανήμποροι έμεναν πίσω, αναθεματίζοντας τη μοίρα τους, δυσκολοανασαίνοντας, αυτό βέβαια όχι λόγω ηλικίας, αλλά να, χρόνια τώρα, περνούσαν απ' το ίδιο μέρος, κάνοντας την ίδια ανθυγιεινή δουλιά στη φάμπρικα. Τα πνευμόνια τους, σαπισμένα απ' την ψιλή σκόνη του βαμβακιού, τους βασάνιζαν σε κάθε αναπνοή τους.

- Αναπνοή, αυτό το πρώτιστο δώρο της φύσης για τη ζωή και τον άνθρωπο, που εμείς οι ίδιοι δηλητηριάσαμε! είπε ένας βάζοντας και τον εαυτό του φταίχτη. Διακόσια μέτρα από τη ρεματιά αμίλητη η φάμπρικα, ο τεράστιος όγκος της, φάνταζε μέσα στο σκοτάδι. Το μπουλούκι δρασκέλισε τα τελευταία μέτρα γρήγορα, έστριψε στη γωνία της μάντρας, αμέσως μετά από είκοσι μέτρα. Ηταν η κεντρική είσοδος. Εκεί περίμεναν και άλλοι εργάτες. Και συνεχώς έρχονταν από διάφορες μεριές και μονοπάτια. Τα μπουλούκια ανακατεύτηκαν και έγιναν ένα, συζητώντας και περιμένοντας να ανοίξει η μαύρη σιδερόπορτα της μάνδρας, που θα τους κατάπινε.

Η μαντρόπορτα δεν έλεγε να ανοίξει. Αυτός είναι κανονισμός, έλεγαν. Ηταν ορισμένη η ώρα που θα άνοιγε, και ο επόπτης τηρούσε τον κανονισμό κατά γράμμα. Ας περίμεναν τριακόσιοι και πλέον άνθρωποι έξω στην παγωνιά και το χιονόνερο. Και αυτό (δηλαδή που δεν άνοιγε η πόρτα), όχι επειδή άργησαν να έλθουν οι εργάτες στη δουλιά τους, αλλά επειδή ήρθαν νωρίτερα. Επιτέλους ακούστηκε η κλειδαριά, το μικρό πορτάκι υποχώρησε προς τα μέσα τρίζοντας.

Οι πρώτοι εργάτες το δρασκέλισαν. Με βιασύνη περνούσε ο ένας πίσω απ' τον άλλον, για να προλάβουν να είναι στις θέσεις τους, καλημερίζοντας επόπτη και θυρωρό.

- Η καλημέρα σας μάρανε: Εμπρός μην καθυστερείτε, γρήγορα στη δουλιά σας! ήταν η απάντηση του αγουροξυπνημένου επόπτη.

- Να ανοίγεις την πόρτα πιο νωρίς και να ξυπνάς ακόμα νωρίτερα, χοντρέ, πήρε την απάντηση από έναν εργάτη.

Ο επόπτης έκανε μόνο ένα Μμμ, σαν βόδι.

Η αντίθεση μεταξύ εργαζομένων και τεμπελχανάδων άρχιζε από το πρωί.

Οι εργάτες έπρεπε να βιαστούν, ήταν έξι παρά τέταρτο και στις έξι ακριβώς έπρεπε να είναι στη θέση τους.

Είχαν να αλλάξουν τα βρεμένα με τα κουρέλια της δουλιάς, με την ελπίδα πως ύστερα από οκτώ ώρες, θα είχαν στεγνώσει!

Τώρα οι εργάτες είχαν σχηματίσει ουρά για το χτύπημα της κάρτας.

Αυτόν τον επόπτη, οι εργάτες, παρότι τον έβλεπαν κάθε μέρα και χρόνια τώρα, δεν μπορούσαν να τον συνηθίσουν, μόλις τον αντίκριζαν το πρωί τους προκαλούσε αηδία.

Ηταν ένα κτήνος, μόλο που είχε την ικανότητα να στέκεται σε δύο πόδια:

Ενας άνθρωπος διαστάσεων, σε ύψος και πλάτος, με ένα μάτσο κλειδιά περασμένα σε ένα τεράστιο χαλκά στο ένα χέρι και στο άλλο μια σφυρίκτρα.

Η γλώσσα του εργαλείο της απανθρωπιάς του, έκοβε σαν ψαλίδι: Κάθε πρωί στεκόταν στην είσοδο της φάμπρικας, φωνάζοντας στους εργάτες να μη χαζεύουν.

Θύμιζε όρθια αγριεμένη αρκούδα που μούγκριζε. Γι' αυτό τον έλεγαν Αρκούδο! Οι εργάτες δεν υποψιάζονταν πόσο αδικούσαν αυτό το κατά τα άλλα συμπαθές ζώο.

Στο πίσω μέρος της φάμπρικας ήταν μια πανύψηλη τσιμινιέρα, σαν τεντωμένη ουρά θυμωμένου θεριού, που όταν βρίσκεται σε χέρια ασυνείδητων, που από τόπος εργασίας, χαράς και ευημερίας, γίνεται τόπος βασανιστικός, τυραννικός, τόπος μαρτυρίου.

Κι αυτό το πελώριο άψυχο θηρίο καταβρόχθιζε, κάθε πρωί, αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις μέχρι το βράδυ, έτσι το είχαν γυμνάσει οι «θηριοδαμαστές» του, να υπακούει τυφλά.

Οσο για τον επόπτη, ήταν ο καταλληλότερος, ας τον πούμε «άνθρωπος», στη δουλιά του.

Ζωώδης εξωτερικά και εσωτερικά.

Ασυνείδητος, χωρίς αισθήματα, αδίστακτος, χωρίς οίκτο. Μπορούσε να εκστομίσει τη χειρότερη βρισιά, με τη μεγαλύτερη ευκολία. Είρων, έκφυλος και φαγάς... Τα είχε με όλους τους εργάτες, μα με τις εργάτριες περισσότερο. Τις περιφρονούσε, τις έβλεπε σαν αδύνατα και κατώτερα όντα. Τις κυνηγούσε αδιάκοπα όπως τις κυνηγούσαν και οι μηχανές που δούλευαν. Φώναζε άγρια, χειρονομούσε πρόστυχα. Τις σφύριζε δαιμονισμένα. Δημιουργούσε συνεχώς επεισόδια. Αλλά και οι εργάτες δεν κάθονταν με σταυρωμένα χέρια, κατάγγελλαν στη διεύθυνση τον πρόστυχο τρόπο που φερνόταν ο επόπτης στις εργάτριες. Η διεύθυνση όλο και βαριάκουε: Αν ήταν δυνατόν να κόψει τη φόρα του μαντρόσκυλου. Είδε και έπαθε να τον εκπαιδεύσει, ώστε να τον κάνει έτσι όπως τον ήθελαν.

Οι εργάτες όμως δεν το 'βαζαν κάτω. Κι έτσι φτάσαμε μια μέρα στο παρακάτω επεισόδιο.

Σε ένα πέρασμα, από τα κανονισμένα του επόπτη, πήρε το μάτι του μια εργάτρια που καθόταν, ενώ η μηχανή της δούλευε. Αρχισε να τη βρίζει χυδαία: - Το σταυρό σου, την Παναγία σου, μωρή πουτάνα! Η εργάτρια σηκώθηκε αμέσως κλαίοντας. Ηταν μια νιόπαντρη κοπέλα δεκαοχτάρα και σε ενδιαφέρουσα.

Ο συνδικαλιστής, ένας ψηλός σαραντάρης, σφυρηλατημένος στη φάμπρικα, παρεμβαίνει δυναμικά και του' πε:

- Γιατί ρε βρίζεις την κοπέλα; Τι σου έκανε; Δεν μπορείς να της μιλήσεις καλύτερα; Δεν τη βλέπεις που είναι έγκυος;

- Και εγώ τι φταίω; Εγώ την γκάστρωσα; Μούγκρισε το κτήνος.

Μη μιλάς σε μένα έτσι, γιατί θα πάρω το σίδερο και θα σου ανοίξω το γουρουνοκέφαλό σου στα δύο.

Μπήκαν εργάτες στη μέση να τους χωρίσουν.

- Αυτό δε θα περάσει έτσι, απείλησε ο επόπτης.

- Τον κακό σου τον καιρό ταγματασφαλίτη, του απάντησε ένας εργάτης.

- Οχι και ταγματασφαλίτης ρε συνάδελφε, τον έκοψε άλλος.

- Αυτός, να μου το θυμάσαι. Για να βγει χονδρός από την Κατοχή πάει να πει πως καλότρωγε, εκτός αν νομίζεις πως έπαθε αποβιταμίνωση!

Οι παρευρισκόμενοι εργάτες γέλασαν και τράβηξαν για τις μηχανές τους.

Στην τραπεζαρία, στο κλεμμένο τέταρτο του κολατσιού, οι εργάτες έβρισκαν την ευκαιρία να συζητούν θέματα της δουλιάς, να ανταλλάξουν αστεία κλπ.

Η τραπεζαρία σαν κατασκευή ήταν πολυτελής, με μωσαϊκά, λαδομπογιές, με άπλετο φως, τραπέζια και πάγκους από καλό χονδρό ξύλο λουστραρισμένο.

Ενας μισότοιχος χώριζε την τραπεζαρία στα δύο, για άνδρες και γυναίκες. Κι αυτό γιατί ο εργοστασιάρχης ήταν θεοφοβούμενος! Οι εργάτες και οι εργάτριες κατέβαιναν φορτωμένοι από χνούδι και σκόνη, με βουλωμένα αυτιά, μάτια, ρουθούνια. Ξερόβηχαν, τρίβοντας πρόσωπα και φυσώντας τις μύτες για να ελευθερωθούν. Δεν πλένονταν, γιατί δε θα προλάβαιναν. Γι' αυτήν, ας την πούμε πλούσια αίθουσα το κολατσιό ήταν φτωχό. Ψωμί, ελιές, κρεμμύδι, πού και πού καμιά σαρδέλα παστή που τραβάει νερό. Ετσι για να μη μένει άδειο το στομάχι. Μια μέρα ένας εργάτης μπουκωμένος είπε:

- Γιατί ρε συνάδελφοι, ο εβραίος έχει στο γραφείο του πάνω απ' το κεφάλι του, την εικόνα του Χριστού με το αγκαθένιο στεφάνι; (Εβραίος ήταν ο διευθυντής, νεοφερμένος από την Αγγλία, κατά τα άλλα ευγενικός) και η συζήτηση άναψε.

- Γιατί κι ο Χριστός εβραίος ήταν! είπε κάποιος με διάθεση να αστειευτεί.

- Ωστε κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι, απάντησε άλλος.

- Δηλαδή όπως λένε, το αίμα νερό δε γίνεται, ακούστηκε ένας τρίτος.

- Ναι, μα οι ίδιοι οι εβραίοι τον βασάνισαν και τον σταύρωσαν! Ακούστηκε άλλος.

- Βλαστημάτε συνάδελφοι, με το να μιλάτε έτσι για το Χριστό. Διαμαρτυρήθηκε ένας εργάτης που όλοι τον ήξεραν για θεοφοβούμενο.

- Ρε Χιώτη, αυτοί βρίζουν το Χριστό, που τον έφεραν εδώ και τον ξεφτιλίζουν! Ενώ η θέση του Χριστού είναι στην Εκκλησία, και όχι στο λημέρι του εβραίου. Εδώ μόνο το διάλογο πρέπει να βάλουν στα γραφεία τους.

- Συνάδελφοι, να πω κι εγώ τη γνώμη μου; Αντήχησε η σοβαρή φωνή του συνδικαλιστή.

- Βεβαίως, αλίμονο, απάντησαν σχεδόν ομόφωνα οι εργάτες.

- Αστειευόμενοι όλοι μας, χωρίς να το θέλουμε, ανοίξαμε, κατά τη γνώμη μου, μια σοβαρή συζήτηση, μα επίσης και ένα σοβαρό θέμα, συνεχίζοντας:

- Θα έπρεπε να ξέρουμε όλοι γιατί έφεραν το Χριστό στη φάμπρικα, κι όχι γιατί τον έβαλαν εδώ ή εκεί.

Αυτό το νόημα πιστεύω πως είχε το ερώτημα του πρώτου συναδέλφου μας. Η γνώμη μου, λοιπόν, είναι πως έφεραν την εικόνα του Χριστού, όχι βέβαια επειδή ο Χριστός και ο διευθυντής είναι πατριώτες (χωρίς πατρίδα για την ώρα), μα ούτε επειδή Χριστός και διευθυντής ανήκουν στην ίδια φυλή, ούτε πως ο Χριστός ήταν κλωστοϋφαντουργός, ούτε για να έχει γερούς εμάς. Αν ήθελαν να είμαστε γεροί, ας μας δώσουν αυτά που ζητάμε, και δε ζητάμε αυτά που μας ανήκουν, για την ώρα τουλάχιστον. Εμείς ζητάμε τώρα, να μας δώσουν καλύτερο μεροκάματο να τρώμε καλύτερα εμείς και οι οικογένειές μας, τι το απλούστερο.

- Αμ δεν είναι απλούστερο, για τους εργοδότες, γιατί αυτωνών οι τσέπες έχουν αχινούς! διέκοψε κάποιος με νόημα.

- Αυτό είναι σωστό συνάδελφε που είπες, έκανε ο συνδικαλιστής και συνέχισε: Οπως επίσης και καλύτερες συνθήκες δουλιάς. Τον Χριστό, λοιπόν, τον έφεραν στη φάμπρικα, ακριβώς για το αντίθετο, για να μη μας δώσουν καλύτερο μεροκάματο. Τον έφεραν και τον χρησιμοποιούν για εκμετάλλευση εις βάρος μας, και εξηγούμαι:

Πέστε πως πάμε στον διευθυντή για κάποιο παράπονό μας, ή ένα οικονομικό αίτημά μας. Κι αντικρίζουμε την εικόνα του Χριστού με το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι, με το πονεμένο και ματωμένο πρόσωπο. Αυτό και μόνο, ο Χριστός ο ίδιος είναι σα να μας λέει:

- Εμένα με κυνήγησαν, με εβασάνισαν, με σταύρωσαν και όμως δεν παραπονέθηκα ποτέ και για τίποτα. Και παραπονιέστε εσείς;

Σκεφθείτε, λοιπόν συνάδελφοι μέχρι πού έφθασαν οι ασυνείδητοι την εγκληματικότητά τους. Κι αυτό για να υπηρετήσουν τα άνομα συμφέροντά τους.

Δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, δε σέβονται τίποτα... Οι εργάτες χειροκρότησαν με θέρμη, τα τελευταία λόγια του συνδικαλιστή. Ομως, στην πόρτα της τραπεζαρίας, με τη σφυρίχτρα στο απαίσιό του στόμα, στεκόταν ο επόπτης και σφύριζε συνεχώς σαν δαιμονισμένος.

Τα χειροκροτήματα σταμάτησαν.

- Πάλι κυβέρνηση φτιάξατε, ειρωνεύτηκε, εμπρός, αρκετά, γρήγορα στις δουλιές σας, σήμερα το παρακάνατε, εδώ είναι εργοστάσιο και όχι Βουλή. Ακούς εκεί, αρχίσαμε τώρα και τους λόγους εδώ μέσα. Δε θα τα πάμε καλά... γρήγορα επάνω. Ετσι κόπηκε και η συζήτηση.

- Τι γρήγορα ρε χοντρέ, εδώ μας τρως δεκαπέντε λεπτά από το κολατσιό, το κορόιδο κάνεις;

Ηταν μια φωνή ανάμεσα από τους εργάτες, που έβγαιναν μπουλούκι απ' την τραπεζαρία, και προχωρούσαν κοπαδιαστά προς την κεντρική σκάλα. Ο Αρκούδας πίσω τους μούγκριζε συνεχώς. Ναι δεν το ξέραμε, να σας φέρω και κρεβάτια τώρα:

- Στα άλλα εργοστάσια, το ξέρετε πως οι εργάτες τρώνε στις μηχανές τους; χωρίς να κατεβάζουν τους διακόπτες!

Μπα, δηλαδή σου χρωστάμε, όπως τα λες έτσι; Πήρε την απάντηση. Ολοι οι εργάτες έβγαλαν την αγανάκτησή τους, με ένα κοροϊδευτικό χάχανο!

Αυτά ακούγονταν σχεδόν κάθε μέρα. Συνεχίζονταν και οι αναφορές στη διεύθυνση. Αυτή όμως πάντα έπαιρνε το μέρος των οργάνων της, και συγχρόνως απειλούσε με απολύσεις. Σε αυτή την περίπτωση φαινόταν πόσο χαρακτηριστική ήταν η μαχητικότητα των γυναικών.

Κατέβαζαν αμέσως τους διακόπτες και έτρεχαν στα γραφεία, να διαδηλώσουν με πείσμα τη συμπαράστασή τους. Ετσι προχωρούσε η ζωή στη φάμπρικα.

Η ώρα ήταν περασμένη, δύο μετά το μεσημέρι, όταν η πρωινή βάρδια χύθηκε σαν ποτάμι έξω και σκόρπισε στα διάφορα μονοπάτια, γύρω από τη φάμπρικα, επιστρέφοντας στη φτωχική μα ζεστή οικογενειακή φωλιά τους. Προχωρώντας, ήταν αδύνατον να μη γυρίσουν τα κεφάλια τους και να δουν αυτήν την τεράστια τσιμινιέρα, που, απειλητικά πάντα, πετούσε κόπο, ιδρώτα και αίμα, και τα σκορπούσε στους ανέμους υπό μορφή καπνού. Και ήταν σα να έλεγε:

- Θέλετε δε θέλετε, όλοι αποδώ θα περάσετε; Σας αρέσει δε σας αρέσει!..

Από το βιβλίο του Χρυσόστομου Ορφανού «Στο Διάβα της ζωής» (2000)

Ο Χρυσόστομος Ορφανός γεννήθηκε στα Βουρλά Μικράς Ασίας το 1921. Με τη Μικρασιατική καταστροφή, το 1922, η οικογένειά του ήρθε με το κύμα της προσφυγιάς στην Ελλάδα. Καταστάλαξε στην Αθήνα. Και τελικά εγκαταστάθηκε στο Πολύγωνο, στα «Παραπήγματα» (προσφυγικές παράγκες). Το 1930 με την οικογένειά του μετακόμισε στη Μαγκουφάνα (Πεύκη). Δώδεκα χρόνων μπήκε στη βιοπάλη, δούλεψε εμποροϋπάλληλος. Εζησε εκεί μέχρι τη χιτλεροφασιστική κατοχή. Το Νοέμβρη του 1941 έφυγε για τη Μέση Ανατολή. Κατατάχτηκε στα τμήματα του ελληνικού στρατού, συγκεκριμένα στην αεροπορία. Εκπαιδεύτηκε σε Σχολή Μηχανικών Αεροπορίας. Εκεί οργανώθηκε στο ΚΚΕ. Στο Κίνημα που εκδηλώθηκε το 1944 πήρε μέρος. Και με πολλούς άλλους συναδέλφους του και χιλιάδες αγωνιστές πιάστηκε και κλείστηκε στο «σύρμα». Κρατήθηκε στο Στρατόπεδο «Ντεκαμερέ» της Ερυθραίας μέχρι την απελευθέρωση. Γύρισε στην Ελλάδα, στον Πειραιά, στις 6 Δεκέμβρη 1945. Μετά τη Βάρκιζα γνώρισε απίθανες διώξεις. Το 1947 και 1948 ήταν εξόριστος στην Ικαρία. Μετά το 1950 δούλεψε στην ΕΔΑ. Μετά την πτώση της χούντας, κάτοικος Ζωγράφου, βοήθησε με όλες τις δυνάμεις του το ΚΚΕ. Και μένει πάντα πιστός οπαδός του. Καθώς και η συντρόφισσα της ζωής του, Φανή.

Στην υγειά των εργολάβων:

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=1/4/2017&id=16598&pageNo=2

Την ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί με άθλια προπαγανδιστικά τεχνάσματα να πείσει ότι «μάχεται για να ανακουφίσει τα λαϊκά στρώματα», 

με αφορμή τις διαπραγματεύσεις για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, 

φέρνει και ψηφίζει τροπολογία στη Βουλή με την οποία προβλέπεται η αποζημίωση πολλών εκατομμυρίων ευρώ της κοινοπραξίας που έχει αναλάβει την κατασκευή του οδικού άξονα Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα! 

Ακριβώς αυτό έγινε το βράδυ της Τετάρτης στη Βουλή, όταν κατατέθηκε και ψηφίστηκε τροπολογία που υπογράφεται από τους Χρ. Σπίρτζη και Ευ. Τσακαλώτο και η οποία προβλέπει πως το ελληνικό Δημόσιο, από την τσέπη των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων,

 θα αποζημιώσει την κοινοπραξία στην περίπτωση που τα έσοδα από τα διόδια είναι χαμηλότερα από τα προϋπολογιζόμενα στη σχετική σύμβαση παραχώρησης! Θυμίζουμε ότι η σύμβαση παραχώρησης που είχαν συνάψει με νόμο προηγούμενες κυβερνήσεις, έχει τέτοια πρόβλεψη. 

Κι επειδή το ...«κράτος έχει συνέχεια», ήρθε τώρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να την ενεργοποιήσει. 

Και να σκεφτεί κανείς ότι λίγες ώρες πριν, τσακώνονταν στη Βουλή «περί όνου σκιάς», για τα σκάνδαλα και τις εξεταστικές επιτροπές...

Από Μέρα σε Μέρα

του Ριζοσπάστη.

Τα παιχνίδια της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος

Τα παιχνίδια της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος

Μπροστά σε μια επικείμενη προκαταρκτική συμφωνία που θα περιλαμβάνει σειρά αντιλαϊκών - αντεργατικών μέτρων, ώστε να «ανοίξει» ο δρόμος για να ολοκληρωθεί το επόμενο διάστημα η δεύτερη αξιολόγηση, βρίσκονται κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και εκπρόσωποι των ΕΕ - ΔΝΤ. Κάτι που αποτελεί βασικό ζήτημα για το κεφάλαιο, προσδοκώντας ότι έτσι με καλύτερους όρους θα στηριχτεί η προσπάθεια για ανάκαμψη των κερδών του, αφού ως απαραίτητη προϋπόθεση έχει νέες αντεργατικές αναδιαρθρώσεις.

Κι ενώ όλα δείχνουν ότι υπάρχει συμφωνία για Εργασιακά, Συνταξιοδοτικό και Ενέργεια, η κυβέρνηση συνεχίζει να εμπαίζει το λαό και να επιδίδεται σε μια άθλια προπαγανδιστική τακτική. Επιχειρεί να εμφανίσει το πακέτο αυτών των μέτρων που θα μειώσουν ακόμα περισσότερο το εργατικό - λαϊκό εισόδημα, τους μισθούς και τις συντάξεις, ως το αποτέλεσμα μιας «μάχης» ώστε να εξασφαλιστεί «η σταθερότητα» και να «ανοίξει ο δρόμος για να τερματιστεί η λιτότητα που έχει επιβληθεί με τα προηγούμενα μνημόνια». Επιπλέον, βασικό μότο όλο το προηγούμενο διάστημα, από το περασμένο φθινόπωρο έως και σήμερα, είναι πως «δίνει μάχη για Εργασιακά, συντάξεις και Φορολογικό και πως όποιο μέτρο παρθεί, θα έχει και ένα αντίμετρο που θα ανακουφίζει τα λαϊκά στρώματα».
Σε αυτό ακριβώς το μήκος κύματος, την περασμένη Τετάρτη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δ. Τζανακόπουλος, με δηλώσεις του, συνέχισε το κρεσέντο του εμπαιγμού, λέγοντας: «Στα Εργασιακά έχουμε πει ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε ούτε στις ομαδικές απολύσεις, ούτε στο lock out. Τα Εργασιακά έχω την εκτίμηση ότι θα είναι τόσο θετικά που θα χαρούμε να τα νομοθετήσουμε. (...) Προσπαθούμε να βρούμε τον καταλληλότερο τρόπο για μία ήπια προσαρμογή στο Συνταξιοδοτικό». Κι αν αξίζει κάτι σε αυτή την τοποθέτηση της κυβέρνησης, δεν είναι μόνο ο εμπαιγμός, που συνίσταται στο ότι ήδη η κυβέρνηση λέει ωμά ότι θα ψηφίσει περικοπές στις συντάξεις, που θα φτάσουν το 1 δισ. ευρώ επιπλέον απ' όσα ισχύουν. Αλλά ότι όλο το προηγούμενο διάστημα, η κυβέρνηση προπαγάνδιζε ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης και τα αντιλαϊκά μέτρα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για «να καλυτερέψει η κατάσταση, να υπάρχει προοπτική, να μην έρθει η καταστροφή»... ώστε να οδηγήσει το λαό στο συμβιβασμό και την ανοχή σε όσα πρόσθετα δεινά του επιβληθούν. Από αυτή την άποψη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός εμπλουτίζει την άθλια προπαγανδιστική τακτική με φράσεις όπως «στόχος η διατήρηση του κοινωνικού κεκτημένου» ή «δεν υπογράφω εργασιακό μεσαίωνα». Την ίδια στιγμή που όλα συγκλίνουν στο ότι η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει σε σειρά αντεργατικών ρυθμίσεων.

Προσπαθούν να κρύψουν τη στρατηγική τους σύμπλευση

Δεν είναι, όμως, μόνο προπαγάνδα της κυβέρνησης η προσπάθεια να ταυτιστούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου με τα συμφέροντα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Επειδή το κλείσιμο της αξιολόγησης ή η ένταξη στη λεγόμενη ποσοτική χαλάρωση είναι μεν απαραίτητη προϋπόθεση για να ανακάμψουν τα κέρδη του κεφαλαίου, ωστόσο για να γίνουν αυτά, πρέπει να χτυπηθεί ακόμα περισσότερο ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο αυτοαπασχολούμενος, ο συνταξιούχος. Αυτό προσπαθούν να κρύψουν. Και ακριβώς γι' αυτό το λόγο, πάνω σε αυτό διεξάγεται και η αντιπαράθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα. Αν δούμε την επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ και το αντίστροφο, θα εντοπίσουμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Οτι συγκεκριμένα συγκρούονται για την ...ταχύτητα υλοποίησης των αντιλαϊκών μέτρων, των αναδιαρθρώσεων, των πολιτικών που υπηρετούν τη στρατηγική του κεφαλαίου. Κι επειδή η στρατηγική τους σύμπλευση είναι εξόφθαλμη, η «σύγκρουσή τους» - με όλα τα υπαρκτά στοιχεία που έχει - περιορίζεται σε θέματα διαχείρισης, μειγμάτων και τακτικών χειρισμών.
Είναι λογικό αυτή η στρατηγική σύμπλευση να πυροδοτεί διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα. Οσο περισσότερο οι εργατικές - λαϊκές μάζες βιώνουν την αντιλαϊκή πολιτική και όσο διαπιστώνουν ότι είτε αυτή η κυβέρνηση, είτε η επόμενη με ΝΔ και άλλα αστικά κόμματα, θα συνεχίζουν να εφαρμόζουν την πολιτική που είναι απαραίτητη για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου και άρα αντιλαϊκή, τόσο δημιουργείται η ανάγκη να υπάρξουν νέες εναλλακτικές, με στόχο τη διαμόρφωση «αξιόπιστων λύσεων» για την αστική διαχείριση.
Ο προβληματισμός για το πώς το αστικό πολιτικό σύστημα θα αναμορφωθεί για να βάλει ακόμα πιο αποτελεσματικά πλάτη στην υλοποίηση της πολιτικής για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, κινεί αστικές πολιτικές δυνάμεις και επιχειρηματικούς πόλους ώστε να αναζητηθούν τα υλικά για την καλύτερη συνταγή... Μάλιστα, η ίδια η πορεία της διαπραγμάτευσης είναι μία αφορμή για να «ανοίγει» συζήτηση για πιθανές συνεργασίες αστικών κομμάτων ή να πυροδοτεί διεργασίες με στόχο την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Αυτές οι διεργασίες διαπερνούν όλο το φάσμα των αστικών κομμάτων και σχημάτων. Και βέβαια, πυροδοτεί και εξελίξεις σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Χρυσή Αυγή, Ποτάμι, αλλά και σε άλλα πολιτικά σχήματα ή ακόμα και τη δημιουργία νέων κομμάτων.
Τέτοια φαινόμενα, τέτοιες διεργασίες εντείνονται, όσο μεγαλώνει η ανάγκη να ανανεώνονται αποτελεσματικά η χειραγώγηση της λαϊκής δυσαρέσκειας και οι προσδοκίες των λαϊκών στρωμάτων από την κυβερνητική εναλλαγή, την εναλλαγή εταίρων και σχημάτων που θα παίξουν αντιλαϊκό, αντιδραστικό ρόλο. Βέβαια, όλοι οι πρωταγωνιστές αυτών των διεργασιών είναι γνωστοί στο λαό. Στο σύνολό τους σχεδόν υπηρέτησαν με ζήλο την αστική εξουσία, άσκησαν για χρόνια διαχείριση, πλήθος αντιλαϊκών μέτρων φέρουν τη σφραγίδα και υπογραφή τους. Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο τώρα κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν έναν καλύτερο «εταίρο», έχει το δικό του αντιλαϊκό «βίο και πολιτεία». Και μαζί με όλες τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις συμπίπτουν στους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης, που συνοπτικά αφορούν στα εξής ζητήματα: Πορεία ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας. Προσπάθεια γεωστρατηγικής αναβάθμισης της χώρας ως εμπορικού και ενεργειακού κόμβου. Αύξηση του ενεργού ρόλου στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αποκατάσταση των θέσεων της ελληνικής αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου που έχουν υποστεί πλήγμα στα χρόνια της κρίσης.

Διεργασίες σε όλα τα επίπεδα...

Μερικά πρόσφατα παραδείγματα:
-- Τη φερόμενη αντιπαράθεση Σκουρλέτη - ηγεσίας της κυβέρνησης με αφορμή το θέμα της ΔΕΗ, δεν είναι λίγοι που τη συνδέουν με τη συζήτηση που έχει ανοίξει για τη σύγκλιση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ ή γενικότερα με τις διεργασίες στη σοσιαλδημοκρατία. Και μπορεί το θέμα της Ενέργειας να αφορά τη διαπραγμάτευση, ωστόσο, όπως ισχυρίζονται κύκλοι που γνωρίζουν αρκετά καλά τις διεργασίες στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, ισχυρίζονται ότι «θέσεις σαν κι αυτές του Π. Σκουρλέτη ή άλλες όπως του Ν. Φίλη θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για μια συζήτηση και προσέγγιση»...
-- Η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ ως τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος, μετά την παραίτηση του φασιστοειδούς Κουκούτση, θεωρείται επίσης από πολλούς ότι διευκολύνει την πιθανότητα συγκρότησης κάποιου οικουμενικού σχήματος σε περίπτωση που αυτό επιτάσσουν οι ανάγκες της αστικής διαχείρισης και της αστικής τάξης της χώρας. Αλλωστε, ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ευρύτερων συναινέσεων ή «εθνικής συνεννόησης», το θίγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ακόμα και στελέχη της ΝΔ (βλέπε τα περί «τζάμπα μαγκιάς» κ.λπ. του Β. Μεϊμαράκη).
-- Η θέση της ΝΔ αλλά και του ΠΑΣΟΚ, ότι δεν θα ψηφίσουν τα μέτρα και τα «αντίμετρα», συνοδεύεται με μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά. Λένε: «Εάν είμαστε κυβέρνηση ή συμμετέχουμε σε κυβέρνηση, θα πρέπει όλοι μαζί να συνεργαστούμε για να δούμε την υλοποίηση αυτών των μέτρων». Δηλαδή να τα υλοποιήσουν κάτω από την ομπρέλα της εθνικής συνεννόησης και του «συμφέροντος της χώρας»... Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τη μόνιμη επωδό του Λεβέντη περί οικουμενικής αλλά και όλες τις διεργασίες που γίνονται και στην ακροδεξιά.
-- Οσο για τη διαπραγμάτευση για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, πρέπει να πάρουμε υπόψη το εξής: αρκετοί θυμίζουν ότι είναι «ανοιχτό» το ζήτημα της συγκρότησης «εθνικής ομάδας διαπραγμάτευσης», που θα έρθει σε επαφή με τους «εταίρους» για το οριστικό κλείσιμο της συμφωνίας και για το χρέος, αφού γίνουν εκλογές στη Γερμανία. Η «εθνική διαπραγμάτευση» δεν είναι κάτι που ακούγεται για πρώτη φορά. Εχει ακουστεί πολλές φορές και στο παρελθόν και την κρατάνε στην επιφάνεια εκείνες οι πλευρές που θεωρούν ότι αυτό μπορεί να δώσει προοπτική και αέρα στις ανάγκες της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου.
Ολα αυτά τα σχέδια απόσπασης ενεργού λαϊκής στήριξης στη διαδικασία αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος πρέπει να αποτύχουν. Να αντιμετωπιστούν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις που καλλιεργούνται, ότι το ανακάτεμα της τράπουλας θα φέρει θετικές για το λαό εξελίξεις. Η αστική τάξη διατάσσει και αναδιατάσσει το πολιτικό της προσωπικό αναλόγως των αναγκών και συμφερόντων της, που σε κάθε περίπτωση υπονομεύουν τα λαϊκά συμφέροντα, όπως άλλωστε αποδεικνύει και το πρόσφατο παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός να γυρίσει την πλάτη σε διεργασίες θωράκισης του συστήματος που τον τσακίζει, να μην υπακούσει σε κελεύσματα συναίνεσης που αξιώνουν ουσιαστικά να βάλει πλάτη στην αντιλαϊκή πολιτική, αντίθετα πρέπει να χαράξει το δικό του δρόμο σε συμπόρευση με το ΚΚΕ.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΕ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΜΑ Το πρότυπο κιλό πλησιάζει στο τέλος της ζωής του

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΕ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΜΑ

Το πρότυπο κιλό πλησιάζει στο τέλος της ζωής του

Ζυγοί Κιμπλ, όπως ο εικονιζόμενος NIST-4 του αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Στάνταρντς και Τεχνολογίας, συγκρίνουν την ηλεκτρική και μηχανική ισχύ. Είναι μηχανισμοί κατασκευασμένοι σχολαστικά και παίζουν κεντρικό ρόλο στη διαδικασία για τον νέο ορισμό του χιλιογράμμου. Από το ζυγό της φωτογραφίας έχει αφαιρεθεί το μεταλλικό κάλυμμα σχήματος κώδωνα, μέσα στο οποίο δημιουργείται κενό αέρος

Από το 1889, την ίδια χρονιά που άνοιξε στο κοινό ο πύργος του Αϊφελ, το χιλιόγραμμο ορίστηκε ως η μάζα ενός κυλίνδρου από κράμα πλατίνας (λευκόχρυσου) και ιριδίου, που φυλάσσεται κάτω από τρεις φωλιασμένους ο ένας μέσα στον άλλο γυάλινους κώδωνες, μέσα σε ένα θησαυροφυλάκιο, στις εγκαταστάσεις του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών στις Σέβρες της Γαλλίας. Πρόκειται για το Διεθνές Πρότυπο Χιλιόγραμμο (ΔΠΧ) ή το «μεγάλο Κ (κιλό)», στο οποίο βασίζονται παγκοσμίως όλα τα εθνικά πρότυπα για τη μέτρηση της μάζας. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, τα εθνικά πρότυπα χιλιόγραμμα κάθε χώρα που διαθέτει τέτοια, μεταφέρονται στο Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών στις Σέβρες της Γαλλίας. Εκεί μετρολόγοι τα συγκρίνουν με τα αντίστοιχα πρότυπα χιλιόγραμμα άλλων χωρών και αν χρειαστεί με το ΔΠΧ. Είναι τόσο μεγάλη η αξία και η σημασία του «μεγάλου Κ», που ακόμη και σε επισήμους δεν επιτρέπεται όχι μόνο να το αγγίξουν, αλλά ούτε να το δουν.
Το χιλιόγραμμο είναι μια ανωμαλία στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI): Είναι η τελευταία μονάδα που συνδέεται με ένα συγκεκριμένο φυσικό αντικείμενο - αλλά όχι για πολύ ακόμα. Εως το τέλος του 2018 το ΔΠΧ θα περάσει στην ιστορία και το κιλό θα οριστεί εκ νέου, με βάση μια φυσική σταθερά, τη σταθερά του Πλανκ, που στην κβαντομηχανική σχετίζεται με την ενέργεια που μεταφέρει ένα μοναδικό σωματίδιο φωτός, ένα φωτόνιο.

Κιλό σε δίαιτα

Το Κ20, το πρότυπο χιλιόγραμμο που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ, συγκρίνεται αυτήν την περίοδο με το Διεθνές Πρωτότυπο Χιλιόγραμμο στο Παρίσι. Μετά τον νέο ορισμό του χιλιογράμμου, οι μετρολόγοι των ΗΠΑ θα χρησιμοποιούν το NIST-4

Δεκαετίες τώρα οι μετρολόγοι θέλουν την ακρίβεια και την αξιοπιστία ενός διεθνούς στάνταρντ μάζας, που να συνδέεται με κάποια θεμελιώδη φυσική σταθερά, αντί για ένα κομμάτι μετάλλου της βικτωριανής εποχής. Υπάρχει όμως και πιο πιεστικός λόγος για την αλλαγή: Το «μεγάλο Κ» φαίνεται να χάνει διαρκώς μάζα. Κάθε 30 χρόνια περίπου, το ΔΠΧ αφαιρείται από την κρύπτη του για καθαρισμό και σύγκριση με 6 επίσημα αντίγραφα ή «μάρτυρες» που φυλάσσονται στην ίδια κρύπτη. Οταν συγκρίθηκαν οι πρώτοι δύο «μάρτυρες» το 1889, ταίριαζαν σε μάζα απόλυτα με το πρωτότυπο. Αλλά οι μετρήσεις που έγιναν το 1946, αμέσως μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και πάλι το 1992, διαπίστωσαν ότι τα αντίγραφα ήταν ελαφρώς πιο βαριά (κατά 30 και 50 μικρογραμμάρια αντίστοιχα) από το «μεγάλο Κ». Είναι απίθανο τα αντίγραφα να κέρδισαν μάζα (από κάποια χημική ή φυσική επίδραση) και το ΔΠΧ να έμεινε αναλλοίωτο. Το πιθανότερο είναι - με κάποια αβεβαιότητα - το ΔΠΧ να έχασε με κάποιον τρόπο μάζα. Αυτή η αβεβαιότητα ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν τη Γενική Συνέλευση για τα Μέτρα και Σταθμά, το ελεγκτικό Σώμα του Διεθνούς Γραφείου, να αποφασίσει το 2011 τον ορισμό νέου προτύπου μάζας.
Κανείς δεν ξέρει γιατί το πρότυπο κιλό μπορεί να χάνει μάζα, αλλά είναι εξαιρετικά πολύτιμο για να γίνουν δοκιμές πάνω του, που θα μπορούσαν να δώσουν απαντήσεις. Η υπόθεση αυτή δεν είναι σχολαστικισμός. Καθώς η τεχνολογία προοδεύει, οι μετρήσεις ακρίβειας της μάζας σε μοριακό επίπεδο και ακόμη πιο κάτω θα γίνουν ρουτίνα σε ευρύ φάσμα βιομηχανικών τομέων. Θα χρειαστεί να μετρώνται μάζες μικρογραμμαρίων (δισεκατομμυριοστών του κιλού) με ακρίβεια τουλάχιστον τριών δεκαδικών ψηφίων. Και το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη μέτρηση μάζας. Οι μονάδες για τη μέτρηση δύναμης (νιούτον), ενέργειας (τζάουλ), ισχύος (βατ) είναι παράγωγες και σχετίζονται με τη μονάδα μάζας και η αλυσίδα σύνδεσης με το χιλιόγραμμο συνεχίζεται. Ενα μικρό ερωτηματικό στη μάζα του πρότυπου κιλού θα μπορούσε να «μολύνει» κάθε μέτρηση στις φυσικές επιστήμες, ενώ αν η μάζα του ΔΠΧ αλλάξει θα πρέπει να αλλάξουν οι τιμές θεμελιωδών φυσικών σταθερών, πράγμα προφανώς παράλογο.

Εως την Ανδρομέδα

Το κιλό είναι το πιο πρόσφατο από τις 7 θεμελιώδεις μονάδες του μετρικού συστήματος (SI), που θα αποκτήσει νέα ταυτότητα, αλλά δεν θα είναι η τελευταία. Πέρα από το χιλιόγραμμο, το SI περιλαμβάνει το μέτρο ως μονάδα μήκους, το δευτερόλεπτο για το χρόνο, το αμπέρ για την ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος, την καντέλα για τη ένταση του φωτός (φωτεινότητα), το μολ (mole) για τον αριθμό των ατόμων ή μορίων σε μια ποσότητα ουσίας και το κέλβιν για τη θερμοκρασία. Να σημειωθεί ότι και το μολ συνδέεται έμμεσα με το χιλιόγραμμο, αφού ως πρότυπος αριθμός στοιχειωδών οντοτήτων λαμβάνεται ο αριθμός των ατόμων σε 0,012 χιλιόγραμμα άνθρακα 12.
Δύο από τις βασικές μονάδες του SI επαναπροσδιορίστηκαν πριν από δεκαετίες. Το 1983, το μέτρο, που πρώτα οριζόταν με βάση την απόσταση ανάμεσα σε δύο χαρακιές πάνω σε μια ράβδο λευκόχρυσου - ιριδίου, που επίσης φυλασσόταν μαζί με το πρότυπο κιλό, ορίστηκε ως η απόσταση που ταξιδεύει το φως στο κενό σε 1/299.792.458 του δευτερολέπτου. Με την εμφάνιση βελτιωμένων ατομικών ρολογιών τη δεκαετία του 1960, το δευτερόλεπτο, που οριζόταν ως το 1/86.400 του μέσου ηλιακού ημερονυκτίου, ορίστηκε ως ο χρόνος 9.192.631.770 ταλαντώσεων του ατόμου του Καισίου 133.
Η τρέχουσα κατάσταση με το αμπέρ είναι ιδιαίτερα παράξενη. Ο επίσημος ορισμός του είναι τόσο θεωρητικός (περιλαμβάνει δύο απείρως μακριά, μονοδιάστατα, χωρίς μάζα καλώδια), που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο εργαστήριο. Αυτό θα αλλάξει το 2018, όταν το αμπέρ θα οριστεί με βάση το φορτίο του ηλεκτρονίου, δυνατότητα που δίνεται χάρη στην ανάπτυξη συσκευών νανοτεχνολογίας ικανών να μετρούν μεμονωμένα φορτισμένα σωματίδια που κινούνται μέσα σε ένα κύκλωμα.
Ο επαναπροσδιορισμός του κιλού είναι το επίκεντρο της προσπάθειας για τη δημιουργία ενός πραγματικά παγκόσμιου συστήματος μέτρων και σταθμών, που δεν θα εξαρτάται από παρωχημένες, γήινες συμβάσεις. Θεωρητικά, οι νέες μονάδες θα έχουν νόημα για όλα τα νοήμονα όντα, από εδώ έως την ...Ανδρομέδα. Η αρχή της προτυποποίησης, με τη δημιουργία της πρώτης εκδοχής του μετρικού συστήματος, έγινε από τη γαλλική επανάσταση. Το 1791, δύο χρόνια μετά την ανατροπή της φεουδαρχίας, η τότε προοδευτική αστική τάξη κατάργησε τις 700 διαφορετικές μονάδες μέτρησης που υπήρχαν στη Γαλλία (κάθε μεγάλη πόλη και κωμόπολη είχε τις δικές της μονάδες!).

Ζυγοί

Οπως και η σταθερά της παγκόσμιας έλξης, η σταθερά του Πλανκ είναι θεωρητικό μέγεθος, η αριθμητική τιμή του οποίου μπορεί να προσδιοριστεί μόνο μέσω πειραμάτων. Με τη βελτίωση των επιστημονικών οργάνων χρόνο με το χρόνο, η ακρίβεια μέτρησης των φυσικών σταθερών συνεχώς αυξάνεται. Για το πέρασμα στον νέο ορισμό του χιλιογράμμου, το Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών αποφάσισε μια στρατηγική δύο φάσεων. Αρχικά τα μετρολογικά εργαστήρια πέντε χωρών θα προσδιορίσουν με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια την αριθμητική τιμή της σταθεράς του Πλανκ, θα συγκρίνουν τα πρότυπα εθνικά χιλιόγραμμά τους με αυτήν τη σταθερά και θα δουν πόσο οι τιμές που θα βρουν για το χιλιόγραμμο θα ταιριάζουν μεταξύ τους. Η διαδικασία αυτή πραγματοποιήθηκε το περασμένο καλοκαίρι και σύντομα αναμένονται τα αποτελέσματα. Αν αυτά είναι ικανοποιητικά, αν δηλαδή τουλάχιστον τρία από τα πέντε μετρολογικά εργαστήρια δώσουν τιμές που δεν θα διαφέρουν περισσότερο από 50 μικρογραμμάρια (η τρέχουσα αβεβαιότητα για το ΔΠΧ), τότε οι συμμετέχοντες θα αντιστρέψουν τη διαδικασία και θα χρησιμοποιήσουν τα εθνικά τους χιλιόγραμμα για να ρυθμίσουν επακριβώς τη μέτρηση της σταθεράς του Πλανκ. Η νέα ακριβέστερη τιμή της σταθεράς του Πλανκ θα χρησιμοποιηθεί τότε για να επαναπροσδιοριστεί μόνιμα το χιλιόγραμμο.
Για την πραγματοποίηση των μετρήσεων, οι επιστήμονες θα χρησιμοποιήσουν μια εξαιρετικά περίπλοκη συσκευή, που ονομάζεται ζυγός Κιμπλ (γνωστή παλιότερα ως ζυγός βατ). Οι συσκευές αυτές στεγάζονται σε εργαστήρια όπου δεν υπάρχει ίχνος σιδήρου, ώστε να προφυλάσσονται από οποιοδήποτε εξωτερικό μαγνητικό πεδίο, που θα αλλοίωνε έστω και κατ' ελάχιστο το πολύ ισχυρό μαγνητικό πεδίο που δημιουργούν μέσα στις συσκευές οι υπεραγώγιμοι (ψυχόμενοι από υγρό ήλιο) μαγνήτες, που υπάρχουν στη βάση τους. Οι ζυγοί βασίζουν τη λειτουργία τους στην εξισορρόπηση του βάρους της πρότυπης μάζας που τοποθετείται στη μια πλευρά, με τη μαγνητική δύναμη που προκαλεί το πέρασμα ηλεκτρικού ρεύματος μέσα από ένα πηνίο στην άλλη πλευρά. Ο ζυγός μπορεί να λειτουργήσει και με αντίστροφο τρόπο, κινώντας με σταθερή ταχύτητα τη μια πλευρά του με τη βοήθεια ηλεκτροκινητήρα και μετρώντας τη διαφορά δυναμικού που δημιουργείται στο πηνίο που κρέμεται απ' την άλλη, καθώς κινείται μέσα στο ισχυρό μαγνητικό πεδίο. Ολες οι μετρήσεις αυτές εισάγονται σε εξισώσεις για να υπολογιστεί η σταθερά του Πλανκ, ενώ με δεδομένη τη σταθερά του Πλανκ ο ζυγός Κιμπλ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση της μάζας ενός σώματος. Φυσικά, μέσα στη συσκευή πρέπει να υπάρχει κενό αέρος, αλλά για να λειτουργήσει με τη ζητούμενη ακρίβεια, οι επιστήμονες πρέπει να πάρουν υπόψη τοπικές διακυμάνσεις στην ατμοσφαιρική πίεση και βαρύτητα, τη μετάπτωση του άξονα της Γης (μετάπτωση των ισημεριών), ακόμη και το φαινόμενο των παλιρροιών.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Για τα κέρδη των ισχυρών... «ευλογεί» τις αλλαγές στο Τσάμπιονς Λιγκ

Για τα κέρδη των ισχυρών... «ευλογεί» τις αλλαγές στο Τσάμπιονς Λιγκ

Σύμφωνος με τις αλλαγές της ΟΥΕΦΑ στο Τσάμπιονς Λιγκ προς όφελος των ισχυρών έδειξε ο πρόεδρος της ΕCA, Κ. Χ. Ρουμενίγκε, που προσπάθησε να κατευνάσει τους μικρομεσαίους στο συνέδριο της Αθήνας

Eurokinissi
Σύμφωνος με τις αλλαγές της ΟΥΕΦΑ στο Τσάμπιονς Λιγκ προς όφελος των ισχυρών έδειξε ο πρόεδρος της ΕCA, Κ. Χ. Ρουμενίγκε, που προσπάθησε να κατευνάσει τους μικρομεσαίους στο συνέδριο της Αθήνας
Η επόμενη μέρα για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο στο διασυλλογικό επίπεδο σηματοδοτήθηκε και τυπικά τη βδομάδα που μας πέρασε στην Αθήνα. Στην ελληνική πρωτεύουσα διεξήχθη το συνέδριο της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συλλόγων (ECA - European Club Association), στο επίκεντρο του οποίου βρέθηκαν οι εξελίξεις και η νέα πραγματικότητα των ευρωπαϊκών διοργανώσεων για την τριετία 2018 - 2021, κατά την οποία θα ισχύουν και οι αλλαγές που αποφάσισε πρόσφατα η ΟΥΕΦΑ. Αλλαγές που υπενθυμίζεται ότι ουσιαστικά ήταν το αποτέλεσμα της πίεσης που εξάσκησαν τα τελευταία χρόνια οι ισχυροί σύλλογοι της Ευρώπης, με σκοπό να αποσπάσουν ακόμα μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς. Πίεση η οποία μάλιστα έφτασε και στο σημείο της απειλής για τη δημιουργία μιας ξεχωριστής Λίγκας. Είναι προφανές ότι μετά από όλα αυτά, οι αλλαγές που αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία κινήθηκαν στο πνεύμα της ικανοποίησης των αιτημάτων των ισχυρών.

Με αυτές τις αλλαγές συμφώνησε τελικά και η ΕCA, η οποία όλο το προηγούμενο διάστημα ουσιαστικά έπαιξε το ρόλο του μοχλού πίεσης κατ' εντολή των ισχυρών ομάδων προς την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία. Ετσι, στο πρόσφατο συνέδριο της Αθήνας, στα περίπου 220 μέλη που έδωσαν το «παρών» εξηγήθηκαν από τους διοικούντες την ΕCA τα νέα πλάνα που θα ισχύσουν. Μάλιστα, ο πρόεδρος της ΕCA, Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε, στη συνέντευξη Τύπου προσπάθησε να κάνει τα μέλη της Συνομοσπονδίας Συλλόγων να κατανοήσουν πως με τις νέες αλλαγές «οι πλούσιοι δεν γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι», όπως τόνισε χαρακτηριστικά. Μάλιστα, όπως διευκρίνισε, «οι σύλλογοι που βρίσκονται στη μεσαία κλίμακα θα ευνοηθούν από τη συγκεκριμένη αναδιανομή».
ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ : Κλειστή λίγκα με τους λίγους να παίρνουν τα πολλά

Μπορεί ο πρόεδρος της ΕCA να προσπάθησε να καθησυχάσει τα πνεύματα κυρίως των λεγόμενων μικρομεσαίων ομάδων, που εξέφρασαν παράπονα, ωστόσο η πραγματικότητα δείχνει να απέχει κατά πολύ από τα λεγόμενα του άλλοτε Γερμανού διεθνούς ποδοσφαιριστή. Με βάση τα όσα αποφασίστηκαν, το σίγουρο είναι πως μπροστά στην ενδεχόμενη απειλή των ισχυρών συλλόγων για τη δημιουργία μιας δικής τους κλειστής λίγκας, η ΟΥΕΦΑ, προκειμένου να προστατεύσει το καλύτερο προϊόν της, αποφάσισε για την επόμενη τριετία (2018 - 2021) να το μετατρέψει η ίδια σε κλειστή λίγκα, για λίγους και ισχυρούς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη διανομή της «πίτας» των κερδών του προϊόντος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τα νέα δεδομένα, με συνοπτικές διαδικασίες οι 26 από τις 32 ομάδες της κύριας φάσης της διοργάνωσης (φάση των ομίλων) θα γίνονται γνωστές από τον Ιούνιο. Μάλιστα οι 16 από τις 26 θα προέρχονται από μόλις τέσσερα πρωταθλήματα, αφού Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία και Ιταλία θα δίνουν από τέσσερις ομάδες. Από 'κει και πέρα, δέκα ομάδες θα προκύπτουν από τις χώρες που βρίσκονται από την 5η μέχρι τη 10η θέση της γενικής κατάταξης των χωρών της ΟΥΕΦΑ - οι χώρες στις θέσεις 5 και 6 θα έχουν από δυο απευθείας «εισιτήρια» στους ομίλους, και από ένα οι χώρες από 7η ως 10η. Αλλα δύο απευθείας «εισιτήρια» θα ανήκουν στον κάτοχο του τροπαίου καθώς και στον αντίστοιχο του Europa League. Αν οι συγκεκριμένες ομάδες έχουν εξασφαλίσει τη συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ μέσω των εγχώριων διοργανώσεων, τα «εισιτήρια» θα πηγαίνουν στον 3ο της 5ης χώρας και στον πρωταθλητή της 11ης. Μ' αυτά και μ' αυτά, θα απομένουν πλέον μόλις έξι θέσεις οι οποίες θα διεκδικούνται στην καλοκαιρινή προκριματική διαδικασία - 4 από το γκρουπ των πρωταθλητών και 2 από το γκρουπ των μη πρωταθλητών.

Φυσικά η ΟΥΕΦΑ, προς τέρψιν των απαιτήσεων των ισχυρών συλλόγων, πέραν των πρακτικών αλλαγών που σχετίζονται με τις συμμετοχές, πήρε και μια σειρά άλλων αποφάσεων προκειμένου να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την εμπορικότητα του προϊόντος, οι οποίες φυσικά θα φέρουν αύξηση κερδών. Σε αυτές υπάγεται η αλλαγή ώρας στα παιχνίδια, που σπάνε πλέον σε δύο τηλεοπτικές «ζώνες», με αγώνες στις 20.00 και στις 22.000 (αντί της κοινής ώρας 21.45 που ίσχυε μέχρι τώρα), η αύξηση του αριθμού των αγώνων από 688 σε 744 κ.ά.
ΕCA: Συνομοσπονδία με κουμάντο των ισχυρών

Μπορεί η ECA να φέρει τον τίτλο της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συλλόγων, πρακτικά όμως θα μπορούσε αυτός να είναι «Συνομοσπονδία των Ισχυρών», παρά την πληθώρα μελών, για λόγους επίδειξης δύναμης. Ουσιαστικά η Συνομοσπονδία προέκυψε ως απόγονος της περίφημης «G14», της ένωσης των προ 20ετίας ισχυρών συλλόγων, που και τότε πίεζαν για αλλαγές την ΟΥΕΦΑ, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του πάλαι ποτέ Κυπέλλου Πρωταθλητριών σε Τσάμπιονς Λιγκ και την εκτόξευση των κερδών σε σχέση με το τι ίσχυε παλιότερα. Αν και στο καταστατικό της ΕCA αναφέρεται ως ένας από τους στόχους της «η δημιουργία ενός νέου μοντέλου, πιο δημοκρατικής διακυβέρνησης, που αντανακλά πραγματικά το βασικό ρόλο των συλλόγων στο ποδόσφαιρο», οι πρακτικές της μέχρι σήμερα μόνο προς αυτήν την κατεύθυνση δεν ήταν. Αντίθετα, η προάσπιση των συμφερόντων των ισχυρών συλλόγων ήταν το κύριο μέλημα, παίζοντας αρκετές φορές (όπως στις πρόσφατες πιέσεις) το ρόλο του πολιορκητικού κριού προς τις ΟΥΕΦΑ και ΦΙΦΑ, προκειμένου να ικανοποιηθούν αυτά τα συμφέροντα. Κάτι που φάνηκε βέβαια και το προηγούμενο διάστημα και στις πιέσεις προς την ΟΥΕΦΑ, όπου η ίδια η ΕCA, αν και είχε «βιτρίνα» το αίτημα της αναδιανομής των εσόδων για όλους, υπεραμύνθηκε των πλάνων των ισχυρών για κλειστή λίγκα. Αλλωστε, ακόμα και σήμερα που το θέμα δείχνει να λύθηκε μετά τις υποχωρήσεις της ΟΥΕΦΑ, υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη ιδέα παραμένει στόχος τουλάχιστον της πυραμίδας της ΕCA και δεν έχει εγκαταλειφθεί. Eνώ αντίθετα την ίδια στιγμή οι διοικούντες της Συνομοσπονδίας κωφεύουν στις προτάσεις των μικρότερων συλλόγων για αύξηση των ομάδων της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λίγκ από 32 σε 48. Κάτι που φυσικά δεν θα ήθελαν επ' ουδενί λόγω οι ισχυροί, αφού θα σήμαινε μεγαλύτερη αναδιανομή των κερδών.

Αλλωστε και στη διοικητική δομή αυτές οι διαφορές ανάμεσα σε ισχυρούς και ανίσχυρους είναι εμφανείς, με τον αριθμό των τακτικών μελών να καθορίζεται ανάλογα με τη θέση που έχει η κάθε Ομοσπονδία στη γενική κατάταξη της ΟΥΕΦΑ. Ετσι, αυτές που βρίσκονται στις θέσεις 1 - 3 διαθέτουν από 5 τακτικά μέλη, οι αντίστοιχες στις θέσεις 4 - 6 από 4 μέλη, οι θέσεις 7 - 15 από 3 μέλη, οι θέσεις 16 - 29 από 2 μέλη, και η μεγάλη πλειοψηφία, στις θέσεις 29 - 53, έχουν δικαίωμα μόλις ενός τακτικού μέλους η καθεμιά. Με ό,τι συνεπάγεται αυτή η διοικητική διάρθρωση στη λήψη αποφάσεων και στους στόχους που τίθενται.

«Το καμάρι ο Θοδωρής»

Ο ένας είναι ο Πάγκαλος. Ο Πάγκαλος του Οτσαλάν και του «μεγάλου τραγουδιστή». Ο Πάγκαλος των Ιμίων και του «συγγνώμη» στους Γερμανούς. Ο Πάγκαλος του «όλοι μαζί τα φάγαμε»  και του «Νομοθετώ και κατεβάζω τα ΜΑΤ, τα τανκς, το στρατό, τι χρειάζεται (…). Έτσι λειτουργούν τα κράτη» (συνέντευξη στον ρ/σ ΣΚΑΪ, 12/3/2003). 

Ο άλλος είναι ο Μπελογιάννης.   

Ο Βάρναλης, για κάτι τέτοιες καταστάσεις, όταν οι Πάγκαλοι πιάνουνε στο στόμα τους τους Μπελογιάννηδες, μας έχει κληροδοτήσει το παρακάτω ποίημα: «Το καμάρι ο Θοδωρής»:

Τούτ’ η κόλα που θωρείς

γράφει μέσα: «ο Θοδωρής

φρονημάτων υγιών

με γυναίκα και υιόν».

Έχει θέση και μιστό

και στομάχι αγέμιστο.

Λεύτερος εδώ κι εκεί

με ξεκούμπωτο βρακί.

Σε κουμούλα σκουπιδιώ

ψάχνει νά βρει με τα δυο

βρομισιά θανατερή

για τα σας, αριστεροί,

και να στείλει κάθε ορνίθι

«εις τον τόπον τον συνήθη»…

Παραπάτησε και μπλουμ!

πέφτει σ’ ανοιχτό λαγούμι.

Χαχανίζει ν’ απορείς

και φωνάζει απανωτά:

— Δε λερώθ’κε ο Θοδωρής,

λερωθήκαν τα σκατά!

***

  Τα υπόλοιπα εδώ (Νίκος Μπογιόπουλος/Ηχητικό – Real FM 31/3/2017):