Οι 48 ώρες που δε συγκλόνισαν κανέναν

Κατιούσα

Τον Κουφοντίνα πολλοί τον ξέρουν και ξέρουν και πολλά απ’ όσα έχει κάνει. Κάποιοι έχουν διαβάσει και τα βιβλία του, για να έχουν μια πιο σφαιρική εικόνα. Όλοι όμως έχουν μάθει λεπτό προς λεπτό τι έκανε στην 48ωρη άδειά του από τη φυλακή.
Πριν από την άδεια, που ευτυχώς δεν έγινε από νωρίς γνωστή γιατί πόση τέτοια ενημέρωση να αντέξουμε πια, είδαμε/διαβάσαμε ένα ρεσιτάλ βλακείας από γνωστούς και μη εξαιρετέους. Τι για κίνδυνο για τη δημοκρατία, τι για αμετανόητο εγκληματία που ως τέτοιος δεν πρέπει να βγαίνει έξω, τι προτροπές σε ΗΠΑ, Αγγλία να κλείσουν τις πρεσβείες γιατί θα απελευθερωθεί το Κράκεν κοκ. Πρωτοπόροι σε αυτό φυσικά η οικογένεια Μητσοτάκη που βρήκε ευκαιρία για λίγη τρομολαγνεία, πενθώντας, φορώντας σκούρα ρούχα και μιλώντας πολύ σοβαρά.
Για την ιστορία, το δικαίωμα στην άδεια είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε κρατούμενου μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, με μόνη προϋπόθεση να μην έχει υποπέσει σε αδίκημα εντός της φυλακής. Το έχουν χρησιμοποιήσει πάρα πολλοί κρατούμενοι όλα αυτά τα χρόνια, με διάφορες κυβερνήσεις όπως πχ ο Χριστόδουλος Ξηρός (που μάλλον έψαχνε την κατάλληλη βαφή για τα μαλλιά) ή ο Μαζιώτης.
Και με τα πολλά φτάνουμε στο πρωί της Πέμπτης. Ο ΣΚΑΙ ως σωστό ενημερωτικό μέσο έχει στήσει κάμερες έξω από τον Κορυδαλλό περιμένοντας να βγει ο Κουφοντίνας. Σχολιάζει ποιοι είναι εκεί (λες και είναι ποινικό αδίκημα να θες να υποδεχτείς έναν κρατούμενο), το ύφος του Κουφοντίνα (που ήταν απρόσμενα χαμογελαστό) και αν είχε λίγο περισσότερο χρόνο θα έφερνε και την κριτική επιτροπή του Μy style rocks να σχολιάσει τις ενδυματολογικές προτιμήσεις των παρευρισκόμενων. Στο στούντιο τυχαία (;) η Ντόρα Μπακογιάννη με μαύρο ταγέρ, πενθεί για τη δημοκρατία που χάνεται.
Δε σταματάμε όμως εκεί. Το βράδυ κάμερες στην ταβέρνα που πήγε να φάει (“γιατί άραγε δεν ήθελε σπιτικό φαγητό; Κάμερα σε μένα..”). Παράλληλα, συνέντευξη με την ιδιοκτήτρια που μας πληροφόρησε ότι ήταν ευδιάθετος και ορεξάτος. Απογοήτευση του δημοσιογράφου που περίμενε κάποιο σχόλιο του στυλ με απείλησε με μαχαίρι γιατί δεν του άρεσε το σαγανάκι. Το βράδυ κάμερες στο σπίτι να δούμε ότι επέστρεψε και ξεκλείδωσε την πόρτα (ουάου).
Η Παρασκευή κύλησε χαλαρά με κυνήγι στο Βαρνάβα ψάχνοντας τα μελίσσια του Κουφοντίνα. Και συνεχίζουμε δυναμικά ως το πρωί του Σαββάτου.
Ανθρωποφαγία, τρομοκρατία και αποπροσανατολισμός σε όλο τους το μεγαλείο. Κανένας σεβασμός στην ιδιωτική ζωή ενός ανθρώπου. Τρόμος ότι κινδυνεύουμε όλοι για 48 ώρες. Και κυρίως καμία προσοχή στα σημαντικά. Σε αυτές τις δύο ημέρες πέρασε ένας νόμος που ελαστικοποιεί το ωράριο των γιατρών και η κυβέρνηση που θα καθαρίσει τα ΜΜΕ και έβαλε τους καναλάρχες να πληρώσουν είπε να τους μειώσει τον ειδικό φόρο διαφημίσεων. Αλλά αυτά δεν είναι το θέμα του παρόντος άρθρου.
Για Λακεδαιμόνιους να μιλούμε τώρα…

Οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα ζήτησαν συγνώμη;!

        

Επειδή οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα, αυτοί που καθοδήγησαν τα τάγματα εφόδου τα οποία την βραδιά της δολοφονίας του Τεμπονέρα επιτέθηκαν στους μαθητές για να ανακαταλάβουν τα υπό κατάληψη σχολεία, προκαλούν ρωτώντας εάν ο Κουφοντίνας ζήτησε συγνώμη κι αν έδειξε ειλικρινή μεταμέλεια προκειμένου να πάρει άδεια από τις φυλακές, εμείς τους επιστρέφουμε το ερώτημα και τους ρωτάμε εάν ζήτησαν ποτέ συγνώμη κι αν έδειξαν μεταμέλεια για την δολοφονία Τεμπονέρα προκειμένου όχι απλά να κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά να θέλουν να κάτσουν και στον σβέρκο μας ως κυβερνήτες! Οι τύποι οι οποίοι ευθύνονται για την τελευταία πολιτική δολοφονία που διέπραξε το παρακράτος σ’ αυτόν τον τόπο τολμούν να ρωτούν για την μεταμέλεια του Κουφοντίνα! Οι τύποι από των οποίων τα σπλάχνα βγήκαν και οι δολοφόνοι του Φύσσα, τολμούν να ρωτούν για τις συγνώμες του Κουφοντίνα! Οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα φημίζονται όμως πέραν του κυνισμού τους και για το θράσος τους οπότε δεν μας φαίνονται καθόλου παράξενες οι κραυγές τους για την άδεια που δόθηκε στον Κουφοντίνα, ο οποίος μάλιστα «βράζει στο ίδιο καζάνι» μ’ αυτούς!

Τάκης Φ.

Η σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα «στοιχειώνει» τους εφιάλτες των αστών!

Η σημαία της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας

Το Νοέμβρη του 1949, πριν από 65 χρόνια, ιδρύθηκε η Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία. Το Νοέμβρη του 1989, 40 χρόνια μετά και 25 χρόνια πριν από σήμερα η πτώση του λεγόμενου «τείχους του Βερολίνου» συμβολίζει την αρχή του τελευταίου επεισόδιου σε μια αντεπαναστατική διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει και θα ολοκληρωθεί τα επόμενα 2 χρόνια σε όλα τα σοσιαλιστικά κράτη της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, με τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991.

Το ζήτημα της «πτώσης του τείχους» είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στα αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και γενικότερα στην αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα.
Τα πρώτα χρόνια μετά την αντεπανάσταση, ο κομπασμός και η θριαμβολογία των νικητών ξεχείλιζε από παντού, όπως πληθαίναν και οι αποκηρύξεις, οι δηλώσεις μετανοίας των κάθε λογής πρώην κομμουνιστών, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων την πιο σημαντική προσπάθεια του εργατικού κινήματος στην Ιστορία του, αυτή της συγκρότησης της εξουσίας της εργατικής τάξης και την προσπάθεια οικοδόμησης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Στις σημερινές συνθήκες, που η καπιταλιστική οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της στα εργατικά - λαϊκά στρώματα έχουν στραπατσάρει τη φιλολογία για το αήττητο και άτρωτο του καπιταλισμού, η υπόμνηση της ήττας του εργατικού κινήματος στον 20ό αιώνα έχει ως στόχο να παρεμποδίσει κάθε σκέψη που μπορεί να βγει έξω από τα όρια του σημερινού συστήματος. Το επιχείρημα λίγο - πολύ έχει ως εξής: «Ετσι είναι ο κόσμος, άδικος με εκμετάλλευση, οι φτωχοί πάντα θα την πληρώνουν, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση κάθε άλλη προσπάθεια, όπως απέδειξε η Ιστορία, θα είναι ουτοπία, χίμαιρα που οδηγεί σε τραγωδία. Αποδέξου λοιπόν τον καπιταλισμό ως έχει, στήριξε την ευημερία του, γιατί μόνο τότε υπάρχει και κάποια πιθανότητα κάπως καλύτερα να ζήσεις και εσύ. Το πολύ - πολύ άμα θέλεις κάτι πιο "ριζοσπαστικό" ταΐσου με το κουτόχορτο πως με μια "αριστερή διακυβέρνηση" ο καπιταλισμός θα εξανθρωπιστεί, θα ρυθμιστεί, θα ελεγχθεί και κάπου στο απροσδιόριστο και άγνωστο μέλλον μπορεί να μεταμορφωθεί και σε σοσιαλισμό».

Το παραπάνω πλαίσιο σκέψης είναι κυρίαρχο. Αποτελεί μια σοβαρή και βαριά επίπτωση της προσωρινής - ήττας του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος, της υποχώρησής του στο κλείσιμο του 20ού αιώνα. Επίπτωση που επιδρά ανασταλτικά σε κάθε προσπάθεια για ανάπτυξη σήμερα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί κίνημα με μέλλον ακόμα και διεκδίκησης των πιο ζωτικών αιτημάτων για το λαό, ακόμα και άμυνας - αντίστασης στην αντιλαϊκή επίθεση εάν δε συνδέεται με μια ευρύτερη προοπτική εάν δε συνδέεται με μια πεποίθηση για την ανάγκη «αλλαγής του κόσμου», εάν περιορίζεται στη διαπραγμάτευση γύρω από ψίχουλα ή του πόσο θα χάσουν οι εργαζόμενοι.

Είναι, λοιπόν, κρίσιμο για το παρόν και το μέλλον του εργατικού - λαϊκού κινήματος η ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση με τα ψέματα, τις ανακρίβειες, τις συκοφαντίες για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20ού αιώνα, η αποκάλυψη σε πλατύτερα εργατικά - λαϊκά στρώματα - χωρίς ωραιοποιήσεις και ετεροχρονισμούς - των μεγάλων κατακτήσεων που προσέφερε η πρώτη απόπειρα σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ανθρώπινη Ιστορία. Πολύ περισσότερο είναι σημαντική η αποκάλυψη των αιτιών που οδήγησαν στην ήττα, στην αντεπανάσταση, στην υποχώρηση.
Το ΚΚΕ στο 18ο Συνέδριό του ξεκαθάρισε μια σειρά ζητήματα, έβγαλε μια σειρά συμπεράσματα που το βοήθησαν να διαμορφώσει και τη δική του αντίληψη για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση όπως αποτυπώθηκε και στο νέο Πρόγραμμα που διαμόρφωσε στο 19ο Συνέδριο. Ανέδειξε, επίσης, ότι παρά την υποχώρηση του κινήματος, παρά την υποχώρηση στην εργατική - λαϊκή συνείδηση, το κύριο ζήτημα είναι η ρεαλιστικότητα και επικαιρότητα σήμερα του σοσιαλισμού που προκύπτει μέσα από όλες τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο. Η καπιταλιστική οικονομική κρίση, η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και το ενδεχόμενο ενός νέου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου συνηγορούν στα παραπάνω.

Το βασικό συμπέρασμα του ΚΚΕ για τις αιτίες της ανατροπής και της αντεπανάστασης ήταν ότι μέσα από μια μακρόχρονη πορεία λανθασμένης επίλυσης αντιφάσεων και κυρίως προσπάθειας αντιμετώπισης προβλημάτων του σοσιαλισμού με «εργαλεία» του καπιταλισμού και της αγοράς, ενισχύθηκαν κοινωνικές δυνάμεις που είχαν συμφέρον από την ανατροπή της σοσιαλιστικής εξουσίας, δυνάμεις που κυριάρχησαν πολιτικά μέσα στα Κομμουνιστικά Κόμματα εξουσίας, μετατρέποντάς τα από κόμματα της επανάστασης σε κόμματα της αντεπανάστασης. Η αντεπανάσταση πραγματοποιήθηκε από μέσα και από τα πάνω με την ταυτόχρονη βεβαίως υπονομευτική παρέμβαση του ιμπεριαλισμού.

Τα στοιχεία της ιστορικής έρευνας όλο και περισσότερο επιβεβαιώνουν αυτήν τη θέση. Η ανατροπή της εξουσίας στη ΓΛΔ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στο τεύχος 6 της ΚΟΜΕΠ (Νοέμβρης - Δεκέμβρης 2014) που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες δημοσιεύεται η μετάφραση συνέντευξης του Χάιντς Κέσλερ, μέλους του ΠΓ του ΕΣΚΓ (SED) και υπουργού Αμυνας της ΓΛΔ, ενός από αυτούς που μειοψήφησαν και αντιστάθηκαν στην προώθηση της αντεπανάστασης. Τα γεγονότα που περιγράφει δείχνουν ξεκάθαρα ότι η προσπάθεια υπονόμευσης της ΓΛΔ ξεκίνησε μέσα από το ΠΓ και την ΚΕ του Κόμματος, βεβαίως με την ανάλογη παρέμβαση και στήριξη του ΚΚΣΕ. Ολη η αλυσίδα των γεγονότων από την παύση Χόνεκερ (με το πρόσχημα των λόγων υγείας) μέχρι τη σύλληψη, τη φυλάκιση στελεχών του ΕΣΚΓ που δε συναίνεσαν στην αντεπανάσταση είναι αποκαλυπτική.
Ο «Ριζοσπάστης» στο παρόν αφιέρωμα προσπαθεί να απαντήσει σε μια σειρά πλευρές που τίθενται στο πλαίσιο της ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης σχετικά με τη ΓΛΔ και το λεγόμενο «τείχος του Βερολίνου», αξιοποιώντας το υλικό του 1ου τεύχους της ΚΟΜΕΠ του 2010 που φιλοξένησε άρθρα για τη ΓΛΔ.

    

Πώς φτάσαμε στις δύο Γερμανίες;

Στη ΓΛΔ, όλα τα παιδιά είχαν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση

Η άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας τη νύχτα της 8 προς 9 Μάη 1945 οριοθετεί το τέλος του πολέμου για τη Γερμανία. Λίγο αργότερα, συνθηκολόγησε και η Ιαπωνία. Στις 5 Ιούνη 1945 οι τέσσερις νικητές (ΕΣΣΔ, ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία) υπέγραψαν τη «Διακήρυξη σχετικά με την Ηττα της Γερμανίας και την Ανάληψη της Ανώτατης Αρχής», σύμφωνα με την οποία η Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής και το Βερολίνο σε τέσσερις τομείς. Από τις 9 Ιούνη εγκαθιδρύονται οι στρατιωτικές κυβερνήσεις των ζωνών κατοχής. Κάθε ένα κράτος από τους νικητές είχε την ανώτατη εξουσία στο τμήμα της Γερμανίας που ήταν υπό τον έλεγχό του (βλ. τομέα) και στην αντίστοιχη ζώνη στο Βερολίνο μέχρι την επαναδημιουργία του ενιαίου γερμανικού κράτους.

Αυτό το οποίο πρέπει να ξεκαθαριστεί, γιατί αποκρύπτεται συστηματικά και δεν είναι ευρέως γνωστό, παρά την τεράστια σημασία του για τις μετέπειτα εξελίξεις, είναι ότι ολόκληρο το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στην καρδιά της σοβιετικής ζώνης κατοχής και μετέπειτα της ΓΛΔ. Δηλαδή, το Δυτικό Βερολίνο ούτε ανήκε γεωγραφικά ούτε καν συνόρευε με την ΟΔΓ. Το Δυτικό Βερολίνο αποτελούσε ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του ιμπεριαλισμού, μία βραδυφλεγή βόμβα, ένα αντεπαναστατικό πολυβολείο μέσα στα σπλάχνα της σοσιαλιστικής ΓΛΔ και του σοσιαλιστικού συστήματος συνολικά. Αυτή η γεωγραφική διευκρίνιση είναι πολύ σημαντική, δεδομένου ότι η πόλη του Βερολίνου είχε μετατραπεί στην κυρίως σκηνή της διεθνούς αντιπαράθεσης μεταξύ δύο αντιτιθέμενων συστημάτων, της ανερχόμενης εργατικής εξουσίας και της έμπειρης εξουσίας του κεφαλαίου και φυσικά δύο αντιτιθέμενων στρατιωτικών συνασπισμών (Σύμφωνο Βαρσοβίας και ΝΑΤΟ). Με την αντίστοιχη εξέλιξη της διαμόρφωσης των δύο διαφορετικών γερμανικών κρατών αυτή η κυρίως σκηνή βρισκόταν στην καρδιά μιας σοσιαλιστικής χώρας, της ΓΛΔ.

Με την «Διεθνή» (Internationale) ολοκληρώνονται οι διαδικασίες του 9ου Συνεδρίου του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (18 - 22 Μάη 1976).

Μετά από την παρένθεση για τη γεωγραφική θέση του Βερολίνου συνεχίζουμε την περιγραφή της μεταπολεμικής κατάστασης στη Γερμανία.
Για ζητήματα, τα οποία αφορούσαν ολόκληρη τη Γερμανία, αποφάσιζε το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου, το οποίο αποτελούνταν από εκπροσώπους και των τεσσάρων δυνάμεων. Από τις 17 Ιούλη μέχρι τις 2 Αυγούστου 1945, έλαβε χώρα στο Πότσνταμ, 26 χλμ. νοτιοδυτικά του Βερολίνου, η γνωστή Διάσκεψη του Πότσνταμ, στην οποία πήραν μέρος οι ηγέτες της ΕΣΣΔ Ιωσήφ Στάλιν, της Αγγλίας Ουίνστον Τσόρτσιλ (ο οποίος στη συνέχεια έχασε τις εκλογές και αντικαταστάθηκε στις 28 Ιούλη στη Συνδιάσκεψη από το νέο πρωθυπουργό Κλέμεντ Ατλι) και των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. Στη Συνδιάσκεψη αυτή (Πρωτόκολλο της Διάσκεψης του Πότσνταμ) πάρθηκαν μια σειρά αποφάσεις για την αποναζιστικοποίηση, την αποστρατικοποίηση, τις επανορθώσεις, την κατοχή και διοίκηση του γερμανικού κράτους και γενικά ζητήματα της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων στη Γερμανία. Ολα τα επιμέρους μέτρα υποτάσσονταν στον κεντρικό στόχο που έθεσε η Διάσκεψη, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τη δημιουργία ενός ενιαίου γερμανικού, αποστρατικοποιημένου, αποναζιστικοποιημένου, δημοκρατικά οργανωμένου κράτους. Οπως θα γίνει αντιληπτό πιο κάτω, τα αστικά κράτη δεν τήρησαν και από την αρχή δεν σκόπευαν να τηρήσουν ούτε λέξη από αυτά που υπέγραψαν στο Πότσνταμ. Στο μεταξύ, στις 21 Ιούλη, οι ΗΠΑ έκαναν την πρώτη επιτυχή δοκιμή της πυρηνικής βόμβας, την οποία λίγες μέρες μετά έριξαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, μόνο και μόνο για να απειλήσουν τους λαούς και την ΕΣΣΔ για τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων, αφού δεν υπήρχε καμία στρατιωτική αναγκαιότητα.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω απ' το 60% των βιομηχανικών υποδομών του Βερολίνου είχαν υποστεί εκτεταμένες ζημιές ή είχαν καταστραφεί ολοκληρωτικά. Στη φωτογραφία απαθανατίζονται Βερολινέζοι στην προσπάθεια απομάκρυνσης κατεστραμμένων υλικών

Από το 1946, οι καπιταλιστικές δυνάμεις κατοχής της Γερμανίας διακήρυσσαν ανοιχτά την πρόθεσή τους για δημιουργία δύο γερμανικών κρατών. Στη συνάντηση μεταξύ του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Ernest Bevin και του επικεφαλής της βρετανικής ζώνης κατοχής John Hynd στις 3 Απρίλη 1946 υπήρξε συμφωνία ότι δεν ήταν επιθυμητή η δημιουργία γερμανικής κεντρικής διοίκησης ή γερμανικής κυβέρνησης αν -όπως φοβόντουσαν- αυτές ήταν υπό κομμουνιστικό έλεγχο. Γι' αυτό καλούσαν σε δημιουργία κυβέρνησης στη βρετανική ζώνη, η οποία στην πορεία θα ενωνόταν με τις υπόλοιπες δυτικές ζώνες, δημιουργώντας ένα συμπαγές αντισοβιετικό μπλοκ.
Οι παραπάνω σκέψεις έγιναν πράξη λίγους μήνες αργότερα. Στις 2 Δεκέμβρη 1946 ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ J. Byrnes και ο Αγγλος ομόλογός του Ε. Bevin, παραβιάζοντας απροσχημάτιστα τις αποφάσεις του Πότσνταμ, υπέγραψαν συμφωνία υπέρ της ενοποίησης των δύο ζωνών κατοχής, της αμερικανικής και της αγγλικής, σε μία (την αποκαλούμενη και διζωνία). Αργότερα εισχώρησε και η γαλλική ζώνη, δημιουργώντας μία συμπαγή ιμπεριαλιστική ζώνη (την αποκαλούμενη και τριζωνία), η οποία αποτέλεσε το πρόπλασμα για τη δημιουργία της καπιταλιστικής Γερμανίας, δηλαδή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Πριν φτάσουμε όμως επίσημα στην ίδρυση της ΟΔΓ είχε δημιουργηθεί ένα άλλο πολύ σημαντικό γεγονός, το οποίο αποτέλεσε το πρώτο ξεκάθαρο βήμα από την πλευρά των ιμπεριαλιστών για τη διαίρεση της Γερμανίας. Αυτό το βήμα δεν είναι άλλο από τη νομισματική μεταρρύθμιση της 20ής Ιούνη 1948 στις δυτικές ζώνες (στην τριζωνία). Με το νόμο για την «Αναδιάταξη του Γερμανικού Νομισματικού Συστήματος» το παλιό μάρκο, το ράιχσμαρκ, αντικαταστάθηκε στις ζώνες κατοχής των καπιταλιστικών χωρών (στην τριζωνία) από το Γερμανικό Μάρκο (Deutsche Mark - DM), το οποίο καθιερωνόταν ως νέο νόμισμα. Οι Σοβιετικοί βρέθηκαν προ τετελεσμένων. Στις 23 Ιούνη, η Σοβιετική Στρατιωτική Διοίκηση (ΣΣΔ) προχώρησε και αυτή σε νομισματική μεταρρύθμιση, αντικαθιστώντας το ράιχσμαρκ με το ανατολικογερμανικό μάρκο. Στις 24 Ιούνη οι Δυτικοί επέβαλαν την εισαγωγή του δυτικογερμανικού μάρκου και στο Δυτικό Βερολίνο. Ωστόσο, στο Βερολίνο υπήρχε ελευθερία κίνησης προσώπων και οι καταναλωτές και οι επιχειρήσεις του Δυτικού Βερολίνου μπορούσαν ανενόχλητοι να αγοράζουν φθηνά προϊόντα από το Ανατολικό Βερολίνο. Είναι σαν να κυκλοφορούσαν στην Αθήνα δύο νομίσματα, η ελληνική δραχμή και η τουρκική λίρα ή στη Ν. Υόρκη το δολάριο και το ρούβλι. Είναι προφανές ότι αυτό το καθεστώς λειτουργούσε εντελώς αποδιαρθρωτικά στις προσπάθειες παραγωγικής ανοικοδόμησης της ΓΛΔ. Μία παρόμοια κατάσταση θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα ακόμα και αν προέκυπτε μεταξύ δύο καπιταλιστικών οικονομιών, πόσο μάλλον μεταξύ μιας αδρά στηριζόμενης από παντού καπιταλιστικής οικονομίας και μιας επιφορτισμένης με αποζημιώσεις σοσιαλιστικής, κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας.

Κάτοικοι στο κέντρο του Βερολίνου απομακρύνουν τα ερείπια που άφησε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Τα επόμενα χρόνια, οι κάτοικοι του Δυτικού Βερολίνου αλλά και αυτοί του Ανατολικού Βερολίνου, οι οποίοι όμως εργάζονταν στο Δυτικό, πληρώνονταν με το «σκληρό» δυτικογερμανικό μάρκο, το μετέτρεπαν στη μαύρη αγορά σε ανατολικογερμανικά μάρκα (το ανατολικογερμανικό μάρκο δεν ήταν μετατρέψιμο νόμισμα, δεν υπήρχε νόμιμη αγορά των δύο νομισμάτων) και αγόραζαν τα πολύ φθηνά και επιδοτούμενα από το κράτος ανατολικογερμανικά προϊόντα. Πολλοί από αυτούς απολάμβαναν όλες τις κατακτήσεις της ΓΛΔ, τη δωρεάν Παιδεία και Υγεία, την ελεύθερη πρόσβαση στα πολιτιστικά αγαθά κ.λπ. Επωφελούνταν, δηλαδή, από τα πλεονεκτήματα του σοσιαλιστικού συστήματος χωρίς να προσφέρουν τίποτα σε αυτό. Φυσικά, αυτοί οι εργαζόμενοι ήταν από τους πρώτους που εναντιώθηκαν στο Τείχος. Οι παραπάνω εξελίξεις ισοδυναμούσαν με μία σταθερή αφαίμαξη πόρων τεράστιου μεγέθους για τα δεδομένα της ΓΛΔ στα πρώτα της βήματα.
Επίσης, στο βαθμό που δεν είχε προχωρήσει η σοσιαλιστική αναδιάρθρωση της οικονομίας, ασκούνταν ισχυρές ανοδικές, πληθωριστικές πιέσεις και στις τιμές των προϊόντων. Αυτή η πληθωριστική τάση δημιουργούσε σημαντικά προβλήματα στη σχεδιασμένη οικονομία, η οποία, εκτός των άλλων, πρέπει να βασίζεται στον περιορισμό της εμπορευματικής παραγωγής και της αντίστοιχης διακύμανσης των τιμών των προϊόντων.

Τη νομισματική μεταρρύθμιση ακολούθησε το δεύτερο και σημαντικότερο βήμα: Αυτό της δημιουργίας ξεχωριστού γερμανικού κράτους στις δυτικές ζώνες κατοχής. Στις 23 Μάη 1949 ιδρύθηκε η καπιταλιστική Γερμανία, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ). Επίσημα η δημιουργία ξεχωριστού κράτους από τις τρεις δυτικές ζώνες κατοχής είχε αποφασιστεί από το Δεκέμβρη του 1947 στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου.

Από τις 16 έως τις 19 Μάη του 1977, διεξήχθη το 9ο Συνέδριο της Συνομοσπονδίας Ελεύθερων Γερμανικών Συνδικάτων (FDGB) της ΓΛΔ.

Στις 7 Οκτώβρη 1949 ιδρύθηκε με τη σειρά της η Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ΓΛΔ). Στις 10 Οκτώβρη η εξουσία παραδόθηκε από την ΕΣΣΔ στην κυβέρνηση της ΓΛΔ. Στις 11 Οκτώβρη ο Βίλχελμ Πικ ψηφίζεται πρώτος Πρόεδρος της ΓΛΔ. Οι Σοβιετικοί και οι Ανατολικογερμανοί πιέζουν σταθερά για την εφαρμογή του Πότσνταμ και τη μη διαίρεση της Γερμανίας. Στις 23 Μάη 1948 διατυπώνουν επίσημα την πρόταση για δημοψήφισμα όλων των Γερμανών, έτσι ώστε να πουν οι Γερμανοί τη γνώμη τους γι' αυτό που ήδη είχε διακηρυχτεί στο Πότσνταμ, τη δημιουργία ενιαίας Γερμανίας. Οι ζώνες κατοχής των καπιταλιστικών κρατών αμέσως απαγόρευσαν το δημοψήφισμα στις δικές τους ζώνες. Από τη μεριά τους οι Ανατολικογερμανοί και οι Σοβιετικοί ακόμα και την ίδρυση της ΓΛΔ την έβλεπαν σαν πρώτο βήμα για τη δημιουργία της ενιαίας Γερμανίας. Για άλλη μια φορά το ΕΣΚΓ (Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας, το κόμμα που καθοδηγούσε τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, που ιδρύθηκε στις 21 Απρίλη 1946 μετά από συνένωση του Κομμουνιστικού και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της ανατολικής ζώνης) ζήτησε το 1952 να εγκριθεί με δημοψήφισμα το αίτημα της ενιαίας Γερμανίας. Τα καπιταλιστικά κράτη όμως αντιστάθηκαν σθεναρά. Το 1952 ο Στάλιν απέστειλε στον καγκελάριο της ΟΔΓ Κόνραντ Αντενάουερ ένα σημείωμα, με το οποίο ζητούσε την επανένωση της Γερμανίας, σύμφωνα με τα υπογεγραμμένα στο Πότσνταμ, απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων από το γερμανικό έδαφος, απόδοση δημοκρατικών δικαιωμάτων και δημιουργία εθνικού στρατού του ενιαίου κράτους. Ο μοναδικός όρος για όλα αυτά ήταν η δήλωση ουδετερότητας της ενιαίας Γερμανίας. Οι Σοβιετικοί προσπαθούσαν μόνοι τους να τηρήσουν τις αποφάσεις του Πότσνταμ.

Εργάτες στο χημικό εργοστάσιο "Λόινακ"

Ο Αντενάουερ μαζί με τους Αμερικανούς, τους Βρετανούς και τους Γάλλους συνέχισαν στην ίδια γραμμή, απορρίπτοντας όλες αυτές τις προτάσεις. Ο ίδιος ο Αντενάουερ ανοιχτά είχε δηλώσει ότι προτιμούν να ελέγχουν εξολοκλήρου τη μισή Γερμανία παρά κατά το ήμισυ ολόκληρη τη Γερμανία.
Φυσικά όλοι, μεταξύ των οποίων και ο Αντενάουερ, ήξεραν ότι εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να υπάρχει μία Γερμανία και γενικά ένα κράτος κατά 50% καπιταλιστικό και κατά 50% σοσιαλιστικό. Το κράτος είναι η οργανωμένη, η θεσμοθετημένη βία της τάξης που κυριαρχεί και ασκεί την πολιτική εξουσία. `Η θα ήταν λοιπόν βία των εκμεταλλευτών πάνω στους εκμεταλλευόμενους ή, το αντίθετο, βία των εκμεταλλευόμενων στη μειοψηφία των εκμεταλλευτών. `Η θα ήταν κράτος του κεφαλαίου ή κράτος της εργατικής τάξης. Με λίγα λόγια ή θα ήταν κράτος καπιταλιστικό ή κράτος σοσιαλιστικό. Τρίτος δρόμος δεν υπήρχε. Αρα και αυτό το «ενιαίο γερμανικό, αποστρατικοποιημένο, αποναζιστικοποιημένο, δημοκρατικά οργανωμένο κράτος» του Πρωτοκόλλου του Πότσνταμ θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει τον ταξικό του χαρακτήρα. Σε αυτό το ζήτημα, οι Δυτικοί δεν έδειξαν καμία ταλάντευση, δεδομένου ότι η μεταπολεμική κατάσταση εμπεριείχε τη δυνατότητα να κινδυνέψει η εξουσία του κεφαλαίου σε πολλές περιοχές και των δυτικών ζωνών κατοχής. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Βρετανού αξιωματούχου Sir Orme ότι «αν παραμελήσουμε αυτό το καθήκον (σ.σ. τη δημιουργία αντισοβιετικού μπλοκ από τις δυτικές ζώνες κατοχής), η εναλλακτική θα μπορούσε να είναι κομμουνισμός μέχρι το Ρήνο».
Από την πλευρά των σοσιαλιστικών κρατών, η υπερεκτίμηση του μεταπολεμικού συσχετισμού δυνάμεων και αργότερα η κοινοβουλευτική αντίληψη για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό δημιούργησαν αυταπάτες για τη δυνατότητα να «τραβηχτεί» ειρηνικά η Δυτική Γερμανία στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Σε αυτό το πλαίσιο η δημιουργία της ΓΛΔ είχε περισσότερο μεταβατικό χαρακτήρα με σκοπό την ενιαία Γερμανία. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο πρώτο σύνταγμα της ΓΛΔ δεν ορίζεται ούτε ξεχωριστή σημαία ούτε εθνόσημο, αφού αυτά θα γίνονταν στην ενιαία Γερμανία. Η γνωστή σημαία της ΓΛΔ, με το έμβλημα με το σφυρί και το διαβήτη κυκλωμένα από στάχυ πάνω στη μαύρη, την κόκκινη και την κίτρινη ρίγα, καθιερώθηκε την 1η Οκτώβρη 1959, δέκα χρόνια ακριβώς μετά την ίδρυση της ΓΛΔ.
Στις 9 Μάη 1955, η ΟΔΓ μπήκε στο ΝΑΤΟ. Τα πράγματα πλέον ήταν ξεκάθαρα. Η ΟΔΓ ήταν πλέον προμαχώνας της αντιπαράθεσης του ιμπεριαλισμού με το σοσιαλισμό. Σε απάντηση στην προσχώρηση της ΟΔΓ στο ΝΑΤΟ και αφού η απειλή πλέον γιγαντώθηκε, ιδρύθηκε από 8 ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές χώρες, στις 14 Μάη, η «Συνθήκη της Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας», γνωστή και ως Σύμφωνο της Βαρσοβίας, στο οποίο προσχώρησε και η ΓΛΔ. Ενα χρόνο μετά την προσχώρηση της ΟΔΓ στο ΝΑΤΟ και δύο μήνες μετά την ίδρυση του στρατού της ΟΔΓ (Bundeswehr) ιδρύθηκε ο εθνικός λαϊκός στρατός της ΓΛΔ (Nationale Volksarmee).
Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι δε χωράει η παραμικρή αμφισβήτηση του γεγονότος ότι η αθέτηση των αποφάσεων του Πότσνταμ για δημιουργία ενιαίου, αποστρατικοποιημένου, αποναζιστικοποιημένου, δημοκρατικά οργανωμένου γερμανικού κράτους βαραίνει αποκλειστικά τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τις ΗΠΑ, την Αγγλία και τη Γαλλία. Αφού το αποφάσισαν από το Δεκέμβρη του 1947 στο Λονδίνο, δεν το κούνησαν ρούπι από τη θέση τους. Διαχώρισαν το κομμάτι τους οικονομικά (νομισματική μεταρρύθμιση στις 20 Ιούνη 1948), κρατικά (ίδρυση της ΟΔΓ την 23 Ιούνη 1949) και στρατιωτικά (δημιουργία στρατού της ΟΔΓ και προσχώρηση στο ΝΑΤΟ το 1955). Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί για να γίνουν αντιληπτές οι κινήσεις του κάθε κράτους είναι ότι οι αποφάσεις του Πότσνταμ βασίζονταν σε ένα συγκεκριμένο συσχετισμό δύναμης και δεν μπορούσαν παρά να εκφράζουν έναν προσωρινό συμβιβασμό.

    

Για τα θύματα του τείχους

Τι ισχύει όμως γι' αυτούς που προσπάθησαν να περάσουν στην ΟΔΓ παράνομα μέσω του τείχους; Οπως ήδη είδαμε, οι Δυτικοί ιεραρχούσαν την «προσέλκυση» ανθρώπινου δυναμικού από τη ΓΛΔ με σκοπό την πρόκληση ρήγματος στο εσωτερικό της, αλλά και με πιο άμεσο στόχο την παρεμπόδιση της οικονομικής της ανάπτυξης. Στόχευαν σε συγκεκριμένα στρώματα του πληθυσμού, τα οποία ήταν τα πιο εξειδικευμένα και φυσικά τα λιγότερο πειθαρχημένα και μαχητικοποιημένα στην υπόθεση του σοσιαλισμού. Οι αστοί ξέρουν πολύ καλά να παίζουν με τη διάθεση πλουτισμού και τις προσωπικές φιλοδοξίες. Ξέρουν πολύ καλά να εκμεταλλεύονται προς όφελός τους την αστική, τη μη κομμουνιστική στάση απέναντι στην εργασία. Οι Δυτικογερμανοί πλήρωναν πολλές φορές μισθούς καλύτερους απ' ό,τι στους δικούς τους πολίτες για να προκαλέσουν ρήγμα στη ΓΛΔ. Επίσης, πολύ μεγάλες ήταν οι φοροαπαλλαγές γι' αυτούς που πήγαιναν στην ΟΔΓ. Είναι γνωστές οι περιπτώσεις, όπου Ανατολικογερμανοί, ενώ σπούδαζαν εντελώς δωρεάν στα πολύ υψηλής ποιότητας πανεπιστήμια της ΓΛΔ, έχοντας στη διάθεσή τους δωρεάν κατοικία και ό,τι άλλο χρειαζόταν για τις σπουδές τους, εξασφάλιζαν υψηλές αμοιβές στα δυτικογερμανικά μονοπώλια όταν τελείωναν τις σπουδές τους και μετακόμιζαν (μέχρι να χτιστεί το τείχος το 1961) στην ΟΔΓ. Αυτό είχε ένα τεράστιο κόστος για τη ΓΛΔ. Από τη μία η ΓΛΔ χρηματοδοτούσε κάτι παραπάνω από αδρά τις εντελώς δωρεάν σπουδές και όλες τις άλλες κοινωνικές υπηρεσίες προς τους Ανατολικογερμανούς και από την άλλη έχανε στη συνέχεια την εργασία τους. Οι οικονομικές απώλειες μέχρι το 1961 έχουν υπολογιστεί από τον Δυτικογερμανό οικονομολόγο Fritz Baade σε 100 έως 130 εκατομμύρια μάρκα. Για ένα σχετικά μικρό γεωγραφικά και πληθυσμιακά κράτος, όπως η ΓΛΔ, το κόστος ήταν δυσβάσταχτο.

Ο πιο σημαντικός όμως παράγοντας είναι άλλος. Η αναδιοργάνωση της οικονομίας σε σοσιαλιστική βάση έχει ως αποτέλεσμα να θιγεί όχι μόνο η καπιταλιστική ιδιοκτησία αλλά και ανώτερα μεσαία στρώματα. Στη σοσιαλιστική ΓΛΔ, όπως και σε κάθε διαδικασία σοσιαλιστικής οικοδόμησης, οξύνθηκε η ταξική πάλη, η οποία εκφραζόταν όπως πάντα σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, ιδεολογικό, πολιτικό). Με δεδομένα τα παραπάνω, αλλά και τα οικονομικά δεδομένα που αναφέρθηκαν σε άλλες παραγράφους, συν τα πολύ σημαντικά στοιχεία της κοινής εθνικής ρίζας αλλά και των οικογενειακών, φιλικών δεσμών, συν την ελεύθερη για 12 χρόνια μετακίνηση προσώπων και την αντίστοιχη οικοδόμηση κάθε είδους ανθρώπινων σχέσεων, δημιουργήθηκε πράγματι ένα μεταναστευτικό ρεύμα προς την ΟΔΓ, το οποίο σαφώς και ενισχύθηκε και από τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις στη ΓΛΔ που ισχυροποιούσαν στοιχεία της αγοράς σε βάρος του κεντρικού σχεδιασμού και βεβαίως συνέβαλαν και στην άμβλυνση της κομμουνιστικής συνείδησης.

Μεταξύ αυτών που προσπαθούσαν να περάσουν παράνομα στην ΟΔΓ ήταν και τα πρώην στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος με τις οικογένειές τους. Ηξεραν πολύ καλά ότι στη ΓΛΔ τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα γι' αυτούς, ενώ στην ΟΔΓ θα επιβραβεύονταν με την τοποθέτησή τους σε μια σειρά αξιώματα. Αυτή η μάζα ανθρώπων δεν ήταν καθόλου αμελητέα.
Για όλους τους παραπάνω λόγους κάποιοι είχαν - όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο Μπρεχτ - το «διαβατήριο στην τσέπη». Σύμφωνα με τις στατιστικές της ΓΛΔ, περίπου 2 εκατομμύρια πολίτες της πήγαν στην ΟΔΓ μεταξύ 1949 και 1989, περίπου το 12% του πληθυσμού της. Αυτό το κομμάτι αποτελούνταν κυρίως από νέους σε ηλικία και συνήθως μορφωμένους και ειδικευμένους εργαζόμενους, το πιο παραγωγικό δηλαδή εργατικό δυναμικό της ΓΛΔ.

Ενα ξεχωριστό κεφάλαιο ιμπεριαλιστικής σπέκουλας είναι ο αριθμός των νεκρών στα κρατικά σύνορα μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου. Εδώ οι αριθμητικοί υπολογισμοί θυμίζουν λίγο από τα «θύματα στα γκούλαγκ». Κάθε χρόνο από το 1992 και κυρίως κάθε Αύγουστο, στην επέτειο δηλαδή ανέγερσης του προστατευτικού τείχους, οι εκτιμήσεις αυτές εκτοξεύονται, υπηρετώντας και αυτές τη δηλωμένη προσπάθεια «απονομιμοποίησης της ΓΛΔ». Ετσι, τα δικαστήρια της ΟΔΓ το 1992 έκαναν λόγο για 224 νεκρούς, το 1996 για 490, το 1997 για 1.065 νεκρούς. Στους «νεκρούς του τείχους» κατά καιρούς περιλαμβάνονταν δολοφονημένοι, πνιγμένοι στη Βαλτική Θάλασσα και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους. Οι επίσημες ωστόσο στατιστικές για τους θανάτους σε επεισόδια στο τείχος, τόσο στις κρατικές υπηρεσίες της ΟΔΓ όσο και στη διεθνή αρθρογραφία κυμαίνονται από 86 μέχρι 200 θανάτους στις πιο ακραίες περιπτώσεις.

Ας δούμε όμως και τις ένοπλες επιθέσεις από την πλευρά του Δυτικού Βερολίνου, οι οποίες δεν είναι γνωστές. Το 1975 δημοσιεύθηκε η περίπτωση της δολοφονίας 2 συνοριακών φρουρών της ΓΛΔ από το Δυτικό Βερολίνο. Το παράξενο δεν είναι αυτό. Οι επιθέσεις και οι προβοκάτσιες από το Δυτικό Βερολίνο δεν ήταν καθόλου σπάνιες, έτσι κι αλλιώς. Το σημαντικό είναι πώς χειρίστηκε την περίπτωση το κράτος της ΟΔΓ. Στο δικαστήριο, αντί οποιασδήποτε ποινής, προσφέρθηκε στον εκτελεστή μία ανθοδέσμη. Μετά από προσωπική παρέμβαση του Προέδρου της ΓΛΔ, Ερικ Χόνεκερ, στον καγκελάριο Σμιτ της ΟΔΓ και τη διεθνή γνωστοποίηση του ζητήματος, ένα άλλο δικαστήριο της ΟΔΓ καταδίκασε τον εκτελεστή, έστω και με εντελώς συμβολική τιμωρία. Το μήνυμα της ΟΔΓ ήταν καθαρό. Οι δολοφονίες και οι πυροβολισμοί από το Δυτικό στο Ανατολικό Βερολίνο όχι μόνο δε θα τιμωρούνταν αλλά θα επιβραβεύονταν.
Μιλάμε λοιπόν για έναν ανοιχτό πόλεμο. Αν ακολουθήσουμε τη δική τους τακτική της αριθμολογίας μπορούμε να σημειώσουμε τα εξής: Από το 1991 μέχρι το 2006 στο τείχος μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 5.600 άνθρωποι. Για να μην πούμε για το διαβόητο ιμπεριαλιστικό «τείχος του Σαρόν» που χωρίζει τους Ισραηλινούς από τους Παλαιστίνιους και τα καθημερινά θανατηφόρα επεισόδια.

    

Η ανέγερση του «προστατευτικού τείχους»

Το Βερολίνο μια πόλη με δύο νομίσματα, δύο συντάγματα, τα στρατεύματα δύο αντιτιθέμενων στρατιωτικών συμμαχιών δεν είχε για 12 ολόκληρα χρόνια (από το 1949 έως το 1961) κρατικά σύνορα. Μέχρι τον Αύγουστο του 1961, οπότε και χτίστηκε το τείχος, τα σύνορα όχι μόνο δεν ήταν ασφαλισμένα, αλλά ούτε καν υπό έλεγχο. Περνούσαν νοητά μέσα από δρόμους, συγκροτήματα σπιτιών, κήπους και υδάτινους δρόμους. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι τα διάβαιναν καθημερινά.Μία πόλη με μικρότερο πληθυσμό από την Αθήνα, στην οποία κυκλοφορούσαν πάνω από 10.000 Δυτικογερμανοί πράκτορες, συν χιλιάδες Αμερικάνοι της CIA, Αγγλοι της Μ16 και όλες οι μυστικές υπηρεσίες του κόσμου και φυσικά και οι σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες, ένα πραγματικό ενεργό πολυβολείο εχθρικών δυνάμεων μέσα στην καρδιά ενός ανεξάρτητου κράτους. Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά γεννάει ερωτήματα δεν είναι η ανέγερση του τείχους, αλλά το γιατί καθυστέρησε από την πλευρά των Σοβιετικών και των Ανατολικογερμανών να θεμελιώσουν για τη ΓΛΔ το αυτονόητο, το δικαίωμα ύπαρξής της.

Οσο πλησιάζουμε προς τον Αύγουστο του 1961, οι προβοκάτσιες γιγαντώνονται. Στις 10 Ιούλη του 1961, ο δυτικογερμανικός Τύπος απαιτούσε κατά της ΓΛΔ «να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα του ψυχρού πολέμου, του πολέμου των νεύρων και του πολέμου των πυροβολισμών... Γι' αυτό, δεν χρειάζονται μόνο συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις και εξοπλισμοί, αλλά και η υπονόμευση, η θέρμανση της εσωτερικής αντίστασης, η δουλειά στην παρανομία, η αποσύνθεση της εξουσίας, το σαμποτάζ, η διατάραξη των συγκοινωνιών και της οικονομίας, η ανυπακοή, η ανταρσία [...]».

Το Μάρτη του 1961 το δυτικογερμανικό στρατιωτικό περιοδικό «Wehrwissenschaftliche Rundschau» διακηρύσσει ανοιχτά τα σχέδια της ΟΔΓ: «Επειδή έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια της Δύσης για απώθηση της Ανατολής, μας μένει μόνο η δυνατότητα της βίαιης αλλαγής του status quo». Λίγες μέρες μετά, ο Δυτικογερμανός υπουργός Ερνστ Λέμερ έσπευσε στο Δυτικό Βερολίνο για να κατευθύνει τη διεξαγωγή του ψυχολογικού πολέμου. Ταυτόχρονα, σαμποτέρ έβαλαν φωτιές σε εγκαταστάσεις του Ανατολικού Βερολίνου, στο σταθμό του ηλεκτρικού της πόλης, στη Λεωφόρο Λένιν και στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ. Μόνο τον Ιούλη, τον τελευταίο μήνα πριν την ανέγερση του τείχους, υπήρξαν 105 προκλήσεις στα σύνορα μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου». Τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ στη Κεντρική Ευρώπη τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού και τα δυτικά τανκς πέρασαν την Πύλη του Βρανδεμβούργου, μπαίνοντας στο έδαφος της ΓΛΔ. Αλήθεια, όλοι οι αστοί, οι οποίοι αυτές τις μέρες πανηγυρίζουν, τι θα έκαναν, αν π.χ. τα δύο τρίτα της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου ανήκαν στη Σοβιετική Ενωση με τις στρατιωτικές, φανερές και μυστικές της υπηρεσίες κι αν μάλιστα τα σοβιετικά τανκς κατευθύνονταν στους δρόμους της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου;

Ολα έδειχναν ότι κυοφορούνταν ένα νέο αντεπαναστατικό πραξικόπημα. Ετσι, μεταξύ 3 και 5 Αυγούστου, τα σοσιαλιστικά κράτη - μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας εξέδωσαν ένα ανακοινωθέν, στο οποίο αναφερόταν ότι «οι υπονομευτικές προσπάθειες στα δυτικοβερολινέζικα σύνορα πρέπει να αναχαιτιστούν και να εγγυηθούν αξιόπιστη φύλαξη και πραγματικό έλεγχο στην περιοχή γύρω από το Δυτικό Βερολίνο». Στις 13 Αυγούστου 1961, η ΓΛΔ έκανε το αυτονόητο, το οποίο ήδη είχε αργήσει πολλά χρόνια να κάνει: Θεμελίωσε διακριτά κρατικά σύνορα με την έναρξη της ανέγερσης του Aντιφασιστικού Προστατευτικού Τείχους, όπως ήταν το επίσημο όνομά του. Η ανέγερση του τείχους βεβαίως και δημιούργησε προβλήματα σε οικογενειακό επίπεδο (περιορισμός δυνατότητας επίσκεψης για ένα διάστημα κ.λπ.), αυτά όμως αποτελούσαν άμεση συνέπεια της εξωτερικής καπιταλιστικής επιθετικότητας, η οποία ανοιχτά μιλούσε ακόμα για τη μέρα Χ, για τη μέρα δηλαδή εισβολής και ανατροπής του συστήματος ενός ανεξάρτητου κράτους. Οποιοσδήποτε ξεχνάει αυτά τα στοιχειώδη και προβάλλει σε πρώτο πλάνο τις δυσκολίες επαφών μεταξύ συγγενών και φίλων, κάνει σοβαρή ιστορική λαθροχειρία. Αφού είχε εξασφαλίσει το αυτονόητο, τη διακριτή κρατική επικράτεια, η ΓΛΔ εδραίωσε την κυριαρχία της και δημιούργησε πιο ευνοϊκούς όρους για το σχεδιασμό και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής οικονομίας και κοινωνίας.

Η ΓΛΔ και ολόκληρο το σοσιαλιστικό στρατόπεδο ήταν σε άμυνα και όχι σε επίθεση. Και μάλιστα σε άμυνα απέναντι σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο. Τι έπρεπε λοιπόν να κάνει; Σύμφωνα με τους αστούς και τους οπορτουνιστές: τίποτα, έπρεπε να παραδοθεί και να ενσωματωθεί στην ΟΔΓ. Ευτυχώς, αν και καθυστερημένα, επιλέχτηκε άλλος δρόμος, ο δρόμος της άμυνας. Απέναντι στην πανοπλία των ιμπεριαλιστών πρέπει να παρατάξεις αντίστοιχα μέσα, ιδιαίτερα αν το κύριο μέτωπο της παγκόσμιας αντιπαράθεσης μεταξύ του σοσιαλισμού και του καπιταλισμού βρίσκεται μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Η ΓΛΔ είχε το δικαίωμα να διαθέτει πανίσχυρες ένοπλες δυνάμεις και μυστικές υπηρεσίες για να αμυνθεί και να προφυλάξει το σύστημά της. Αυτό που έκαναν και τα καπιταλιστικά κράτη, όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η ΟΔΓ και το Ισραήλ.

    

Να γιατί θυμάμαι

Πείρα από την εκπαίδευση στο σοσιαλισμό

Είναι στιγμές που γυρνάς το μυαλό σου πίσω στο χρόνο. Οχι γιατί κάτι συνταρακτικό μας συμβαίνει τώρα... Είναι γιατί ζούμε πολλά τούτες τις στιγμές κι είναι δύσκολο να μην τις βάλουμε δίπλα στο χτες.

Αφορμή της κουβέντας σήμερα είναι η Παιδεία. Κουβέντα πολλή. Αποφάσεις για την Παιδεία κάθε χρόνο. Οι κυβερνήσεις έχουν στο τσεπάκι τους κάθε φορά και κάτι. Νόμους. Νόμους. Νόμους. Και στο τέλος προσθέτουν καινούρια προβλήματα. Δε γνωρίζω αν λιγοστεύουν τα παλιά... Παράγουμε νόμους και διατάξεις πάνω στο άρρωστο κορμί της Παιδείας. Μα, τι είναι τούτο πάλι; Επιτυχόντες υποψήφιοι και γονείς αλαφιασμένοι.
Πού και πώς θα πάει το παιδί... Μα, και δεν έχουμε δουλειά και λεφτά... Και αν πάει... θα πάρει ή δε θα πάρει μετεγγραφή... Και πότε;
Και σήμερα η μετεγγραφή είναι η μαγική λέξη της εποχής. Και όποιος είναι ο τυχερός. Λαχείο... Πότε γεννήθηκες, ποια χρονιά πέρασες στις Πανελλήνιες... Και αρχίζουν τα βάσανα: Οχι για το 12, όχι για το 13, μόνο για το 2014... Για πόση διάρκεια θα είναι ο νόμος ή οι αποφάσεις για μετεγγραφές; Και βάλε...

Στο σοσιαλισμό

Εγώ μεγάλωσα σε σοσιαλιστική χώρα, στη Ρουμανία μέχρι πριν 35 χρόνια. Εκεί μεγάλωσα μέχρι τα 30. Τη λέξη μετεγγραφή δεν τη γνώρισα, ούτε την άκουσα.

Ξένοι φοιτητές σε πανεπιστήμιο της Ρουμανίας επί σοσιαλισμού

Τι είναι αυτό το πράγμα... Πήγα εκεί σε κανονικό σχολείο. Ολα δημόσια σχολεία. Υπεύθυνος τάξης οριζόταν ένας εκπαιδευτικός. Ηξερε ακόμη και τις συνθήκες διαβίωσης των μαθητών του. Μας επισκεπτόταν και στο σπίτι. Οχι, βέβαια, συχνά. Αλλά μια φορά το χρόνο σίγουρα. Ο υπεύθυνος καθηγητής ήξερε τα προβλήματα των παιδιών του, όπως έλεγαν.
Προχωράμε στο Λύκειο. Δεν έχουμε πουθενά φροντιστήρια. Γιατί άραγε; Ο χρόνος είναι πλούτος, δημιουργία, φαντασία και αργότερα εργασία. Είχαμε χρόνο να χαρούμε τους γονείς μας, να ονειρευτούμε... Φτάνουμε ένα χρόνο πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις, για επαγγελματικές σχολές, μέσης και ανωτάτης εκπαίδευσης σχολές...
Στις επαγγελματικές, υπήρχαν Συμβάσεις Εργασίας. Εδώ, το εργοστάσιο είχε την υποχρέωση να σου μάθει την τέχνη, αλλά και να σε προσλάβει όταν αποφοιτούσες...
Στις μέσες και ανώτατες σχολές περνούσαμε με εισαγωγικές εξετάσεις. Ο αριθμός των φοιτητών στις σχολές ήταν γνωστός. Προκαθορισμένος και σχεδιασμένος πολλά χρόνια πριν, σύμφωνα με τις ανάγκες. Κι εμείς... κάναμε τις επιλογές μας. Το μόνο που δε σκεφτόμασταν ήταν το πού θα πάμε; Πού θα μείνουμε;... Πού θα νοικιάσουμε;... Πού θα βρούμε τα λεφτά;... Αυτό το καθημερινό ΠΟΥ και ΠΩΣ, εδώ στην Ελλάδα, το κουβαλάνε γονείς και παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες.
«ΜΕΤΕΓΓΡΑΦΗ»: Αγνωστη λέξη για εμάς που μεγαλώσαμε και σπουδάσαμε στο σοσιαλισμό. Και πολύ δύσκολη λέξη για εμάς που ζούμε στην πατρίδα μας, με τα προβλήματα στη δουλειά, στη ζωή, στην υγεία.
Μα, εγώ, ορφανή σπούδασα. Μακριά από το σπίτι... και με μια μάνα με σύνταξη. Ποτέ, μα ποτέ δεν ασχολήθηκα ούτε εγώ, ούτε η μάνα μας με τέτοια προβλήματα. Ηταν υπόθεση του κράτους να με σπουδάσει και να μου εξασφαλίσει τη διατροφή μου.
Ενα πράγμα μόνο μου ζητούσε αυτό το κράτος του σοσιαλισμού. Να διαβάζω. Να διαβάζω. Να διαβάζω. Η άμιλλα ήταν η μαγική λέξη. Να είμαστε καλοί φοιτητές. Μας πρόσφεραν διαμονή και διατροφή στις φοιτητικές Εστίες. Με παθολόγο και οδοντίατρο στο χώρο του Πανεπιστημίου. Με αναγνωστήρια στην Εστία και δίπλα, στο Πανεπιστήμιο.
Ας δούμε λίγο... Κανένας γονιός δεν έχανε τον ύπνο του... Κανένα παιδί δεν σταμάτησε τα όνειρά του... Ημασταν στα χέρια αυτού του κράτους, του σοσιαλιστικού. Ποιος ήξερε για μετεγγραφές; Κανείς. Ποιος θα παραμιλούσε στον ύπνο του; Κανείς.
Αν το ελληνικό κράτος δημιουργούσε τις Εστίες που έπρεπε να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των φοιτητών... ποιος γονιός και ποιο παιδί θα ρωτούσε για μετεγγραφές; Τώρα, βλέπεις γονείς και παιδιά με το βλέμμα παγωμένο, σε αναμονή, περιμένοντας τη μαγική λέξη... «Μετεγγραφές»... Ορους και προϋποθέσεις... Πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων... Το θέμα θα έπρεπε να λυθεί εδώ και 50 χρόνια. Ναι. Ας κάνουν Εστίες με χρόνο και προοπτική. Και τότε, δε θα ρωτάει κανείς για μετεγγραφές.

Οση λάσπη και αν έριξαν οι καπιταλιστές, η Παιδεία στάθηκε όρθια

Εκεί, στις χώρες του σοσιαλισμού, η Παιδεία στήθηκε στα μεταπολεμικά χρόνια της φτώχειας και της πείνας. Κι όμως... όση λάσπη και αν έριξαν οι καπιταλιστές, η Παιδεία στάθηκε όρθια, σταθερή και αναβαθμισμένη.
Και πάμε παρακάτω. Τελειώνουμε τις σχολές. Με την αξία μας θα διοριστούμε. Ναι. Ο γενικός βαθμός όλης της διάρκειας των σπουδών είναι το πρώτο και βασικό κριτήριο. Είναι η αξία μας και ο κόπος μας... και η προσπάθεια. Μέχρι εδώ οι γονείς στη Ρουμανία δεν πληρώσανε τίποτα εξτρά, γιατί όλα ήταν δωρεάν.
Και τώρα πάμε στο τελευταίο στάδιο των σπουδών. Στην Ελλάδα, με όλες τις δυσκολίες, οι σπουδαστές φτάνουν στο τέλος. Και τώρα... ΤΙ; Η κοινωνία, ο καπιταλισμός, αφήνει στον γκρεμό τα παιδιά της κι όποιος γλιτώσει... Και σήμερα φεύγουν όπου, όπου στα ξένα... Και τώρα, πριν αναφερθώ στην κοινωνία που έζησα και μεγάλωσα στα χρόνια του σοσιαλισμού για το πώς και τι ακολούθησε στην αποφοίτηση της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής της Ρουμανίας θα περιγράψω περιληπτικά το δρόμο προς τη ζωή, τη δημιουργία... Ετσι, για να μάθουν οι νέοι πως λύσεις υπάρχουν και εφαρμόστηκαν στο σοσιαλισμό... Εκεί που οι νέοι ήταν το μέλλον και το εννοούσαν. Εκεί που έπρεπε να πάρουν σάρκα και οστά οι γνώσεις... Η παραγωγή τούς περίμενε, τους είχε ανάγκη.
Εξω από το Πανεπιστήμιο, εκεί στην είσοδο, μέσα σε μια βδομάδα αναρτήθηκαν καταστάσεις με τη βαθμολογία των φοιτητών από τα πέντε Πανεπιστήμια Γεωπονικής της Ρουμανίας μαζί με τον τόπο παραμονής της οικογένειας. Την επόμενη βδομάδα έχουμε ανάρτηση καταστάσεων με τις κενές θέσεις διορισμού σε όλη την Επικράτεια της Ρουμανίας και για όλους. Θα διοριστούν όλοι οι απόφοιτοι. Εδώ αρχίζει η μελέτη. Με χαρτί και μολύβι σημειώνουμε... Γρήγορα φτάνει η μέρα του διορισμού μας. Σε 2 με 3 μέρες είμαστε όλοι συγκεντρωμένοι στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου. Μπροστά μας είναι ο πρύτανης της Σχολής. Εχει όλα τα στοιχεία μας στα χέρια του. Με ανοιχτή ακρόαση συνομιλεί στην άλλη άκρη του τηλεφώνου με τον υπουργό Γεωργίας και με τους πρυτάνεις όλων των Σχολών Γεωπονίας της Ρουμανίας.

Και η επαγγελματική αποκατάσταση

Εγώ, πρώτη φορά ζω αυτό το όνειρο. Το ίδιο και οι συμφοιτητές μου. Και τώρα είναι όλα έτοιμα. Αρχίζει η μεγάλη στιγμή. Απόλυτη σιγή. Ο πρώτος, με τη σειρά των καταστάσεων και τον αύξοντα αριθμό. Υπάρχουν κριτήρια. Πρώτο και καλύτερο κριτήριο είναι ο βαθμός, η αξία και ο κόπος. Δεύτερο κριτήριο είναι η οικογενειακή κατάσταση (παντρεμένος ή όχι) και πάμε παρακάτω... Υπάρχει δημόσια και με διαφάνεια ένσταση. Ολα μπροστά μας... Ακούμε. Μιλάει απευθείας ο πρύτανης με τον υπουργό Γεωργίας. Ακούμε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου το ΝΑΙ, το ΟΧΙ, ανάλογα με τα προσόντα μας. Κι εκεί, επιτόπου επικυρώνεται ο διορισμός μας. Εκεί, μέχρι τον τελευταίο... Και πώς να το ξεχάσω...
Εγώ, χωρίς ρουμάνικη υπηκοότητα, με ξένη ταυτότητα, έτοιμη να φύγω για την πατρίδα μου, στην Ελλάδα... διορίζομαι στην πόλη διαμονής της οικογένειάς μου. Εκεί που ζητούσα. Εκεί που ήταν μόνο μια θέση και 11 υποψήφιοι απ' όλες τις σχολές της Γεωπονίας. Και δίπλα στην πολυκατοικία μας ήταν υποψήφιος ο γιος ενός στρατηγού. Κι όμως, ο νόμος είναι πεντακάθαρος. Χωρίς λακκούβες και αλλά... Χωρίς περικοκλάδες και λαβύρινθους. Εγώ, ένα ξένο παιδί, Ελληνίδα με φωνάζανε, διορίζομαι στην πόλη μου. Και στο μικρόφωνο ακούω τη φωνή του υπουργού Γεωργίας να λέει το ΝΑΙ. Ακολουθούν τα χειροκροτήματα των συμφοιτητών μου κι έχουμε τη συνέχεια. Οι συνυποψήφιοί μου ακολουθούν τη δεύτερη, τρίτη επιλογή τους.
Ετσι φτάσαμε έως τον τελευταίο απόφοιτο. Κανένας αδιόριστος. Ακόμη και σήμερα βουίζει στα αυτιά μου αυτό το ΝΑΙ. Η στιγμή είχε την αξία της. Ηταν ο αποχωρισμός μας από αυτούς που μας κρατούσαν στα χέρια τους. Ηταν η αγκαλιά αυτών που μας δώσανε την ξενοιασιά μας. Και τώρα, η κοινωνία μας περιμένει. Μέσα στο μήνα παρουσιαστήκαμε όλοι στις δουλειές μας. Και τότε, αρχίζει η προσφορά μας στην κοινωνία, στην παραγωγή. Κι εμείς... με τη σειρά μας προσφέρουμε για την επόμενη γενιά...
Και τότε βλέπουμε πως τα Θα και τα Θα δεν υπάρχουν... Γιατί ο σοσιαλισμός τα έλυσε και κατάργησε τις έννοιες και τις λέξεις όπως: Αγχος, αβεβαιότητα, ανεργία, αδιοριστία... Κι αυτές οι μετεγγραφές των φοιτητών δεν υπήρχαν ούτε σαν έννοια, σαν λέξη. Γιατί, ποιος θα ζητούσε μετεγγραφή εδώ στην Ελλάδα, αν το κράτος είχε δωρεάν φοίτηση, με Εστίες και γιατρούς για όλους τους φοιτητές; Ποιος δε θα πήγαινε στην άλλη άκρη της Ελλάδας αν είχε τα απαραίτητα για διαμονή και διαβίωση; Εδώ βλέπουμε πως ο καπιταλισμός πατάει στις διακρίσεις, στις αδικίες και στο χαλί των νόμων του συστήματος που είναι φραγμός για τους φτωχούς και τη μόρφωση. Αυτό έζησα κι αυτό θέλω να γνωρίσω στους νέους. Πρέπει να ξέρουν οι νέοι ότι υπάρχει κι ο άλλος δρόμος... Ο δρόμος του αγώνα και των απαιτήσεων. Ναι, το ζήσαμε. Ναι, αυτή ήταν η Παιδεία στο σοσιαλισμό και αυτή είναι η Παιδεία στον καπιταλισμό. Πρέπει να ξέρουμε και να διαλέξουμε.
Αυτά έζησα νέα στα χρόνια του σοσιαλισμού κι αυτό το δράμα ζω σήμερα ως γονιός στα χρόνια του καπιταλισμού. Δύο διαφορετικά συστήματα... Ο σοσιαλισμός στα νιάτα κι ο καπιταλισμός στα γεράματα. Αξίζει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Καιρός να διαλέξουμε και να αγωνιστούμε.

Αννα ΚΕΦΑΛΕΛΗ

Αναθυμιάσεις καπιταλισμού παντού

Λιάνα Κανέλλη

Οι Σαουδάραβες πρίγκιπες επενδυτές μπήκαν σε κελιά εφτά αστέρων και χιλίων τετραγωνικών στο ξενοδοχείο RITZ  (δες φωτό στο διαδίκτυο για να αναφωνείς «φυλακή αγάπη μου» , σαν τους ευτυχισμένους πρόσφυγες στα ανά την Ελλάδα στρατόπεδα συγκέντρωσης συμπυκνωμένου ελληνικού παραδείσου). Οι Αμερικάνοι στην Αλεξανδρούπολη πατάνε πόδι στο βορά της χώρας με βαπόρια κι ελικόπτερα, με κουρασμένα απ’ τις πολλές ασκήσεις στα Βαλκάνια στρατά, που θα ’ρχονται να ξεκουράζονται, αγναντεύοντας τον κρίσιμο μεσημβρινό που κόβει το νατοϊκό Αιγαίο στα δυο.
Ο Ρουπακιάς στο σπίτι του, οι Χρυσαυγίτες αγκαλίτσες με τους Πακιστανούς που χαίρονται που το ναζιστικό μόρφωμα έγινε τρίτο κόμμα, κυνηγώντας Πακιστανούς από στενό σε στενό. Ο Καμμένος στα κάγκελα, τα χοντρά λεφτά παρκαρισμένα στις off shore, η Μέρκελ στην Τζαμάικα, ο Τσίπρας από βίντεο σε βίντεο πότε πιλότος, πότε εργατοπατέρας, το ΠΑΣΟΚ στους κάλυκες σε σχήμα κάλπης ή τις κάλπες σε σχήμα κάλυκα, η Σταμάτη με υψωμένο κωλοδάκτυλο κι οι δημοσιογράφοι με ατομικές συμβάσεις που μπορεί να τους μετατρέψουν ανά πάσα στιγμή σε ναύτη ή οδηγό νταλίκας.
Τα διλήμματα φρικτά. Ή να περάσεις τη ζωή σου μελετώντας papers του κολασμένου καπιταλιστικού παραδείσου, κάτι σα Σκρούτζ που ανανίπτει πάντα παραμονές Χριστουγέννων, ή να περιμένεις τα αγοράκια που την είδανε Ζορό και διαβαίνουν κάθε μέρα κι από ένα χαντάκι στα ρείθρα των άθλιων δρόμων, βαφτίζοντάς το και ποταμό και Ρουβίκωνα. Το θέμα των συνόρων συρρικνώθηκε, μαζί με τα παιδιά, μεταξύ της Ρώμης του Ζαππείου και της Εξαρχείας του Παναγίου Τάφου των κινημάτων. Στα 100 χρόνια απ’ το 17, να δούμε φέτος ποιος θα πακετάρει και πώς, σε ποια συσκευασία δώρου για ποιον, τα …Δεκεμβριανά.
Εκείνο το παλιό προβοκατόρικο ρητό περί λάσπης στον ανεμιστήρα έγινε τώρα αναθυμιάσεις παντού. Ο τέλειος φόνος δια των σωληνώσεων εξαερισμού του καπιταλισμού.  Θαρρείς ώρες-ώρες,   πως το παγκόσμιο άτυπο διαφημιστικό καρτέλ έχει επιλέξει για φέτος ως μέθοδο το ξεβράκωμα, σε αποχρώσεις απ’ το φαιό ως το μαύρο κι απ’ το σκατί στο γαϊδουρί και με απλωμένα σεντόνια πάνω απ’ τις χωματερές των εντυπώσεων, φτιάχνει εκείνα τα πανό που θα μπουν επικεφαλής της πορείας προς την άβυσσο.

Πίνακας του PAWEL KUCZYNSKI, πολυβραβευμένου Πολωνού γραφίστα, διάσημου για τη σατυρική προσέγγιση της άθλιας πραγματικότητας

Το μπλέντερ δουλεύει στο κουμπί  «Αποκάλυψη». Ίσαμε να ’ρθουν στην επιφάνεια τα ήδη γνωστά μιζεράμπιλι του καπιταλισμού, που δεν γοητεύουν μεν πια το παγκόσμιο πόπολο, αλλά πλένουν, ντύνουν και στολίζουν τις αιώνιες μαφίες και τους άσφαιρους ακτιβισμούς. Ο σκοπός εξακολουθεί ν’ αγιάζει τα μέσα. Πρέπει να χαθεί ο στόχος, ακόμη κι ως πιθανότητα σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής επανάστασης και κυρίως να πεισθούν οι λαοί ότι δεν μπορούν, ποτέ εφ’ εξής, να γίνουν ιστορικά υποκείμενα πραγματικής αλλαγής.
Έτσι για παράδειγμα ελάχιστοι θα συνδυάσουν τον ενδοκαπιταλιστικό – ενδοπριγκηπικό ανταγωνισμό μέχρις εσχάτων στη Σαουδική Αραβία, με την άνοδο μέσα σε λίγες μέρες της τιμής του πετρελαίου και της βενζίνης.
Έτσι, ελάχιστοι θα σκεφτούν πως στις διακρατικές συμφωνίες για όπλα δεν εξαλείφεται ο μεσάζοντας, αλλά διορίζεται από το κράτος.
Έτσι, ελάχιστοι θα αναλογιστούν και θα υπολογίσουν ότι η τυχόν δημιουργία π.χ Κουρδικού κράτους στη Μέση Ανατολή νομιμοποιεί από τους ενδιαφερόμενους (ίσως όχι μόνον η Τουρκία) την αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάνης.
Ίσως έτσι, ελάχιστοι κατανοούν πως η τέταρτη εξουσία που ήταν κατά τους αστούς τα media, πέρασε στα χέρια γιγάντων πολυεθνικών που αγοράζουν η μία τ’ άπλυτα της άλλης και προσλαμβάνουν δημοσιογράφους ως βυζαντινούς μισθοφόρους, για να μελετούν την Κερκόπορτα που πρέπει ν’ ανοίξει την κατάλληλη στιγμή, για τον εκάστοτε κατακτητή.
Άλλωστε στον καιρό της Αποκάλυψης των 45 Γιάννηδων με μιας τσέπης γνώση, μπορείς να εμπορεύεσαι στολές της Χρυσής Αυγής made in Pakistan και να προσλαμβάνεις συναγωνιστές να ξηλώνουν τις ταμπέλες για να φαίνονται ελληνικές, σαν πατάτες Θήβας από την Τουρκία ή λεμόνια Αργεντινής…
Λίγο μετά τον πόλεμο του Κόλπου οι Νατοϊκοί, οι Αμερικάνοι είχαν την ιδέα να φέρουν στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αεροπλανοφόρο-καζίνο και πλοία-πολυκαταστήματα ξενοδοχεία για αγρανάπαυση των πολεμιστών της ερήμου. Τότε, το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ είχαν σηκώσει κυριολεκτική ανεμοθύελλα και η απόφαση ματαιώθηκε.
Τώρα τα συμφέροντα παντός καιρού έρχονται με ελικόπτερα, όπως ακριβώς το Χόλυγουντ βγάζει στη φόρα τις κρεβατοδρομίες για να μπορεί να επενδύσει στην καινούρια μόδα των drones, που θα επιτρέψουν σε κάθε σπίτι να έχει μια Μάτα Χάρι, μια ΕΥΠ, μια CIA , μια ΜΟΣΑΝΤ, μια  ΜΙΤ, μια KGB, σαν οικιακή συσκευή. Αλλά και σε κάθε πολεμική να αξιολογείται ως ατομική στατιστική φόνων με playstation τηλεχειριστήριο.
Ο φτηνός αντικομμουνιστικός συρμός, ιδίως αυτός που αντιγράφει εκών – άκων τις μεθόδους των λουμπενοποιημένων φασισταριών της κατηγορίας: υβριστής με ψευδώνυμο στην οικονομική δικτύωση, παίζει αυτόν τον καιρό τον αόρατο κηδεμόνα του κοριτσιού με τα σπίρτα. Ανέξοδα, ύπουλα, και στο επίπεδο της βλακείας που είναι ακατανίκητη. Προσπαθεί να μας πείσει ότι το κοριτσάκι με τα σπίρτα διακρίνεται επειδή φοράει κόκκινα στο χιόνι και μπορεί να επιζήσει μόνον βάζοντας φωτιά στα ίδια του τα ρούχα! Λες και η επανάσταση του 17 ήταν παραμύθι. Γιατί η πραγματικότητά της είναι που τους στοιχειώνει και που στον ύπνο τους μυρίζουν πυρκαγιά…
Σημείωση “Κατιούσα”: Το κείμενο της Λ. Κανέλλη ήταν προγραμματισμένο να δημοσιευτεί το πρωί της Πέμπτης 9 του Νοέμβρη, αλλά λόγω του γνωστού τεχνικού προβλήματος μεταφέρθηκε για σήμερα.

Σημαντική μείωση του εισοδήματος των χαμηλόμισθων στην Αυστρία

        

Σημαντική μείωση του εισοδήματος των χαμηλόμισθων εργαζομένων από το 2000 έως σήμερα και ταυτόχρονα αύξηση του πλούτου στη χώρα φανερώνουν τα στοιχεία που δημοσίευσε η Στατιστική Υπηρεσία της Αυστρίας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται σε αυστριακά ΜΜΕ που παρουσιάζουν τα βασικά συμπεράσματα των στατιστικών στοιχείων: «Η Αυστρία εξακολουθεί να ανήκει σε μια μικρή ελίτ χωρών με άνευ προηγουμένου πλούτο σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Ταυτόχρονα, η ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει ένα σαφές σημάδι στην κοινωνία».

Συγκεκριμένα, το καθαρό εισόδημα των πιο χαμηλόμισθων εργαζομένων έχει μειωθεί κατά 20% τα τελευταία 17 χρόνια, ενώ οι πιο υψηλόμισθοι εργαζόμενοι είχαν μια μικρή αύξηση της τάξης 3% στο μισθό τους (σ.σ. προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό). Στα εισοδήματα των εργαζομένων «μεσαίας κλίμακας» καταγράφεται στασιμότητα.

Ως βασική αιτία για τη μείωση ή τη στασιμότητα στους μισθούς αναφέρεται η μεγάλη αύξηση της μερικής απασχόλησης, που υπερδιπλασιάστηκε από το 2000 (σ.σ. το 28,7% των εργαζομένων υποαπασχολείται). Μικρή αύξηση στους μισθούς είχαν οι εργαζόμενοι με πλήρη εργασία.

Παράλληλα, σύμφωνα με τα στοιχεία, τα έσοδα του κράτους και των επιχειρήσεων παρουσιάζουν έντονη ενίσχυση. Με άλλα λόγια, έχει αυξηθεί ο παραγόμενος από τους εργαζόμενους πλούτος, όμως αυτός καταλήγει στους επιχειρηματικούς ομίλους είτε μέσω της φορολεηλασίας για να δοθούν κίνητρα και απαλλαγές είτε με ένταση της εκμετάλλευσης στους εργασιακούς χώρους.

Παριστάνοντας πως δεν τρέχει τίποτα…

       

Είναι ένα παιχνίδι κι αυτό! Να μην δείχνεις πως βλέπεις φαντάσματα! Να συμπεριφέρεσαι φυσιολογικά… ή σχεδόν φυσιολογικά! Να παριστάνεις πως είσαι εδώ, ενώ ζεις ήδη παρέα με τις σκιές! Να είσαι «ανοιχτός» στις «προσφορές» αύξησης των φαντασμάτων! Είναι ένα παιχνίδι κι αυτό που έχει ημερομηνία λήξης! Προς το παρόν είναι λίγο από παιχνίδι, λίγο από θέατρο, λίγο ίσως από προσπάθεια απόδρασης από τα φαντάσματα! Δύσκολο να αποδράσεις, δύσκολο να επανέλθεις, δύσκολο να συνέλθεις! Δεν ζεις απλά ανάμεσα στις σκιές! Είσαι κι εσύ σκιά! Εσύ το ξέρεις! Οι γύρω σου δεν το βλέπουν ακόμα! Τελικά τα φαντάσματα θα νικήσουν!

Κ. Νότνολ

Αρετή και τόλμη...

Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, «θέλει αρετή και τόλμη η μάχη κατά της διαφθοράς» και γι' αυτό η κυβέρνηση σκοπεύει να αναλάβει πρωτοβουλίες σε ...διεθνές επίπεδο, προκειμένου «να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η αρπαγή του πλούτου». Τις προάλλες, πάλι, έλεγαν ότι ο περιορισμός της φοροαποφυγής από τις «εξωχώριες» εταιρείες, μπορεί να εξασφαλίσει στα κρατικά ταμεία 6 - 7 δισ. ευρώ, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την άσκηση «κοινωνικής πολιτικής». Το θράσος τους ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Αν κάτι δείχνουν τα 7,9 τρισ. ευρώ, που υπολογίζεται ότι βρίσκονται «παρκαρισμένα» από το κεφάλαιο σε φορολογικούς παραδείσους παγκοσμίως, είναι η τεράστια κλοπή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι από μια χούφτα εκμεταλλευτές. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα συγκεκριμένα ποσά αντανακλούν ένα μικρό μόνο μέρος αυτής της κλοπής, που γίνεται με τους νόμους του αστικού κράτους και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων του κεφαλαίου. Αυτό δεν αλλάζει, όσοι «κανόνες» κι αν θεσπιστούν στη διακίνηση και διαχείριση κεφαλαίων από τους καπιταλιστές.

Οχι στο κουκούλωμα των τηλεφωνικών συνακροάσεων

Πριν ένα χρόνο περίπου (1 Δεκέμβρη 2016), το ΚΚΕ κατήγγειλε δημόσια επανειλημμένες οχλήσεις στο τηλεφωνικό κέντρο της έδρας της ΚΕ, που αφορούσαν συνακροάσεις με τρίτους, μεταξύ των οποίων και τα τηλεφωνικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ και του Ποταμιού, που προκαλούνταν από άγνωστο, τρίτο «κέντρο».
Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή, απαίτησε από την κυβέρνηση και τις αρμόδιες αρχές να ερευνήσουν άμεσα και σε βάθος το ζήτημα, να αποκαλυφθούν οι υπαίτιοι και να εξασφαλιστούν - όπως οφείλει να κάνει κάθε κυβέρνηση με τις υπηρεσίες της - η προστασία του απορρήτου των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, γιατί είναι σοβαρό ζήτημα μεγάλης σημασίας και δικαιολογημένα ανησυχεί όλους τους εργαζόμενους.
Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου διέταξε κατεπείγουσα έρευνα και τη διενέργειά της ανέλαβε αρμόδιος εισαγγελέας. Το ΚΚΕ έκανε ό,τι ζητήθηκε, ώστε να προχωρήσει άμεσα η διαδικασία της έρευνας. Στις 9 Δεκέμβρη 2016, κατέθεσε στον αρμόδιο εισαγγελέα αίτημα για την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου στις εισερχόμενες κλήσεις που σχετίζονταν με τις καταγγελίες του και ακολούθησε σχετικό βούλευμα του εισαγγελέα.
Κι ενώ η έρευνα της υπόθεσης βραδυπορούσε αδικαιολόγητα με ευθύνη των συναρμόδιων αρχών, εμφανίζεται νέο κρούσμα συνακροάσεων στο τηλεφωνικό κέντρο της έδρας του Κόμματος, στις 5/4/2017, με νέες επανειλημμένες οχλήσεις, που αφορούσαν συνακροάσεις με τρίτους, μεταξύ των οποίων και τα τηλεφωνικά κέντρα της ΝΔ, της Ενωσης Κεντρώων, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.

***

Το Κόμμα, καταγγέλλοντας και το νέο αυτό περιστατικό, επισήμανε την απαράδεκτη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην έρευνα για την προηγούμενη υπόθεση και καλούσε την κυβέρνηση και τις αρμόδιες αρχές να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να ερευνήσουν σε βάθος και το νέο αυτό περιστατικό, ώστε να αποκαλυφθούν οι υπαίτιοι.
Η κυβέρνηση τότε, με ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, αντί να απαντήσει στις συγκεκριμένες καταγγελίες και να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προώθηση της έρευνας που καθυστερούσε χαρακτηριστικά και αδικαιολόγητα επί μήνες, επιχείρησε να παρουσιαστεί ως Πόντιος Πιλάτος.
Ετσι, στην παραπάνω ανακοίνωση του υπουργείου, αφού πρώτα γίνονταν γενικόλογες αναφορές για το ζήτημα της ασφάλειας των τηλεπικοινωνιών, όσον αφορά τις καταγγελίες του ΚΚΕ περί επανειλημμένων συνακροάσεων, αναφερόταν ότι «τις λαμβάνει σοβαρά υπόψη και πώς, από την πρώτη φορά που διατυπώθηκαν, έχει απευθυνθεί στην Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), όσο και στους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους, ώστε να διασφαλιστεί ότι θα ληφθεί κάθε δυνατή μέριμνα προκειμένου να διερευνηθούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό». Ομως, όπως αποδείχθηκε στην πορεία, καμία πολιτική βούληση δεν υπήρξε για τη διαλεύκανση της σοβαρής αυτής υπόθεσης.

***

Πρέπει να τονιστεί ότι από την έρευνα που διενήργησε η ΑΔΑΕ με ελέγχους των παρόχων τηλεπικοινωνιών, ύστερα από την πρώτη καταγγελία του Κόμματος, προέκυψαν σοβαρά και σημαντικά στοιχεία, τα οποία περιγράφονται στη σχετική της έκθεση που παραδόθηκε στη Βουλή (Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας), όπου και αναφέρεται:

• Πράγματι έγιναν (47) κλήσεις με απόκρυψη αριθμού και προς τα γραφεία του Κόμματος στον Περισσό, καθώς και προς τα γραφεία των Κομματικών Οργανώσεων της Αττικής, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.
• Οι κλήσεις αυτές φαίνεται να διενεργήθηκαν από 13 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες με χρήση της τεχνικής της παραποίησης προέλευσης τηλεφωνημάτων, ώστε να μην είναι εύκολος ο εντοπισμός του καλούντος.
• Επιπλέον, έχουν γίνει κλήσεις, όχι μέσω διαδικτύου, αλλά μέσω τηλεφωνικού δικτύου από το εξωτερικό.

Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει ότι «αυτός» που πραγματοποιούσε τις κλήσεις είχε γνώση υψηλής τεχνολογίας. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για ενέργεια ενός ερασιτεχνικού μηχανισμού, αλλά για παρέμβαση που απαιτεί εξειδικευμένη γνώση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε τεχνολογικό επίπεδο.
Ακόμη, οι κλήσεις που έχουν γίνει μέσω του τηλεφωνικού δικτύου είναι δυνατό, κατόπιν σχετικής έρευνας, να διαπιστωθεί από πού προέρχονται ακριβώς και να ζητηθεί αποκάλυψη. Σε περίπτωση που από την έρευνα προκύψει ότι έχει γίνει παραποίηση των στοιχείων και αυτών των κλήσεων, τότε μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι αποκλείεται η εμπλοκή κάποιου απλού πολίτη, γιατί τέτοια διαδικασία, τέτοιου επιπέδου, δεν γίνεται με τον οποιονδήποτε τεχνικό τρόπο, δηλαδή από μη εγκεκριμένο προσωπικό, αλλά χρειάζεται παρέμβαση υπηρεσίας.

***

Συμπερασματικά, από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει ότι «ο τρίτος» που καλεί είχε τη δυνατότητα να συνδέει και να ακούει τις συνομιλίες, ακόμα και να παρεμβαίνει και να συνομιλεί. Οταν κάποιος έχει αυτήν τη δυνατότητα, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι όχι απλώς προσβάλλεται το απόρρητο, ότι έχουμε διακινδύνευση του απορρήτου της επικοινωνίας, αλλά εδώ «ο τρίτος» παρακολουθεί και ελέγχει την κατάσταση.
Πέρασε ένας χρόνος και οδηγούν την υπόθεση σε κουκούλωμα. Δηλαδή η αρμόδια εισαγγελέας προτείνει να τεθεί η δικογραφία της υπόθεσης στο αρχείο.

• Καταγγέλλουμε αυτήν την τακτική.
• Να μην τεθεί η υπόθεση στο αρχείο.
• Να παρέμβει ο λαός και να καταδικάσει αυτά τα καμώματα της κυβέρνησης και των άλλων που βάζουν πλάτη να μην αποκαλυφθούν.

Βασίλης ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν παίρνει γιατρειά

Ο «κουρνιαχτός» της σκανδαλολογίας, που σηκώνεται ξανά αυτές τις μέρες, δεν αξιοποιείται μόνο για να αποπροσανατολίσει το λαό και να συντηρήσει τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε κυβέρνηση και ΝΔ.
Κυρίως τον αξιοποιούν για να αποθεώσουν, από τη μια, τη «νόμιμη» κλοπή του πλούτου των εργαζομένων από μια χούφτα εκμεταλλευτές και, από την άλλη, για να προβάλουν τη φενάκη ενός «δικαιότερου» τάχα καπιταλισμού, με κανόνες στη διακίνηση, στη διαχείριση και την επένδυση κεφαλαίων.
Γι' αυτό, η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τις αποκαλύψεις των «Paradise papers», αποτελεί συνέχεια των ψευτοδιλημμάτων που προβάλλει στον ανταγωνισμό με τη ΝΔ, υποσχόμενος μια «δίκαιη ανάπτυξη», με «σεβασμό στους νόμους» και «αναδιανομή υπέρ των πολλών», κατηγορώντας τη ΝΔ για «νεοφιλελευθερισμό» και «fast track ανομία» στη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων.
Γι' αυτό χρειάζεται ο λαός να έχει απλωμένες τις κεραίες και να μην αφήνει έδαφος να τον κοροϊδέψουν οι αστικές δυνάμεις, που τσακώνονται για το ποιος μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει την «ηθικοποίηση» τάχα του καπιταλισμού.
Αλλωστε, η ίδια συζήτηση αναπαράγεται εδώ και χρόνια στην ΕΕ και σε άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αντανακλώντας και τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός απ' όταν πρώτο θέμα συζήτησης στην Ευρωζώνη ήταν το φορολογικό καθεστώς της Κύπρου, ενώ ανάλογες νύξεις γίνονται κατά καιρούς και για άλλους «εγχώριους» φορολογικούς παραδείσους, όπως η Μάλτα, το Λουξεμβούργο ή η Ολλανδία.
Σε κάθε περίπτωση, τα διάφορα σκάνδαλα, οι υποθέσεις που ζέχνουν, οι υπόγειες διαδρομές των επιχειρηματικών ανταγωνισμών, ένα μικρό μόνο μέρος των οποίων επιλέγουν να παρουσιάσουν κάθε φορά τα αστικά κόμματα και ο Τύπος, δεν είναι «κάτι ξένο» στον καπιταλισμό, αλλά μια γνήσια εικόνα του συστήματος, που στα θεμέλιά του έχει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, τους ατελείωτους αντιλαϊκούς νόμους του αστικού κράτους, που περιφρουρεί με όλους τους τρόπους την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, την εξουσία του κεφαλαίου.
Απ' αυτήν τη σκοπιά, ξεχειλίζει η υποκρισία των αστικών κομμάτων, που συστήνονται ως «φορείς της κάθαρσης» και ταυτόχρονα βγάζει ο ένας τα άπλυτα του άλλου στη φόρα. Μάλιστα, κυβέρνηση και ΝΔ έφτασαν να τσακώνονται για τη στάση που κράτησε ο καθένας στη ρύθμιση η οποία έγινε το 2016 και απαγορεύει τη συμμετοχή βουλευτών σε «offshore» εταιρείες.
Τότε, όπως και σε όλες τις σχετικές συζητήσεις στη Βουλή, το ΚΚΕ κατέθεσε ξανά τις προτάσεις του για: Υποχρεωτική μετατροπή όλων των ανώνυμων μετοχών σε ονομαστικές μέχρι φυσικού προσώπου καθώς και όλων των χρηματοοικονομικών προϊόντων του Δημοσίου και των τραπεζών, ώστε να μπορεί να γίνεται πραγματικά έλεγχος για το τι κατέχει ο καθένας. Απαγόρευση της λειτουργίας των εξωχώριων εταιρειών. Ελεγχο στην εξαγωγή κεφαλαίων. Κατάργηση όλων των απορρήτων, και του τραπεζικού και του φορολογικού, και του επιχειρηματικού, και του εμπορικού.
Πώς απάντησε σε όλα αυτά η κυβέρνηση; Απορρίπτοντας τις προτάσεις ασυζητητί και «βγάζοντας σπυριά», μαζί με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, για το «ασύμβατο» των προτάσεων του ΚΚΕ με τη νομοθεσία της ΕΕ και την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Ολα εκείνα, δηλαδή, που αποτελούν θερμοκήπιο για να «ανθεί» η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και μαζί με αυτήν όλα τα «λουλούδια» της διαφθοράς, των «offshore», των επιχειρηματικών «μαχαιριών» κ.ο.κ.
Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σάπια... Να καταλάβει ο λαός ότι το σάπιο, διεφθαρμένο και άδικο ως το μεδούλι καπιταλιστικό σύστημα δεν παίρνει γιατρειά. Μόνο ανατροπή.

Πάνος Γιαννούλης

Ο Γιαννούλης αναγκάζεται από το καλοκαίρι του 1941 ακόμη να βγει στο βουνό. Ένας από τους πρώτους Λευκαδίτες αντάρτες. Στην προσπάθειά του να βγάλει μια γραφομηχανή έξω από την πόλη της Λευκάδας συγκρούεται με μια ιταλική περίπολο, που θέλησε να του κάνει έρευνα, σκοτώνοντας με το πιστόλι του έναν Ιταλό και τραυματίζοντας δεύτερο. Ο ίδιος κατόρθωσε να διαφύγει.
Αυτό ήταν το πρώτο αιματηρό επεισόδιο στο νησί που αναπτέρωσε το ηθικό του λαού. Στα μέσα περίπου του ‘42 η ΕΑΜική Αντίσταση στη Λευκάδα συγκροτεί την πρώτη ένοπλη ΕΛΑΣίτικη ομάδα με καπετάνιο τον Πάνο Γιαννούλη.

Ο Πάνος Γιαννούλης πήρε μέρος σε πολλές μάχες ενάντια στους Γερμανούς και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Μεταξύ αυτών στη μεγάλη μάχη της Αμφιλοχίας -μια από τις μεγαλύτερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ- ως διοικητής Λόχου του ΙΙΙ Τάγματος του 2/39 Συντάγματος (της VII Ταξιαρχίας), όπου είχαν καταφύγει και πολλοί άλλοι Λευκαδίτες ως αντάρτες στο μόνιμο ΕΛΑΣ.
Ήταν το Τάγμα, που ενισχυμένο με ένα λόχο του I Τάγματος, διατάχθηκε τότε να ενεργήσει μέσα στην πόλη της Αμφιλοχίας και να την καταλάβει.
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας και εξαιτίας της τρομοκρατίας και των διωγμών σε βάρος των αγωνιστών που συμμετείχαν στο ΕΑΜικό κίνημα ο Γιαννούλης αναγκάζεται να ξαναβγεί στην παρανομία. Συγκροτεί και πάλι μαζί με μερικούς ακόμη διωκόμενους συντρόφους του ομάδα παράνομων αγωνιστών που μεγαλώνει με τον καιρό και το 1947 είναι μια αξιόλογη μονάδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) στη Λευκάδα.

Την περίοδο 1946-1947 ιδρύεται το Αρχηγείο Ξηρομέρου-Λευκάδας του ΔΣΕ με αρχηγό τον ίδιο. Στις αρχές του 1947 το μεγαλύτερο τμήμα της ομάδας του Γιαννούλη περνά στο Ξηρόμερο, κατόπιν εντολής του Γενικού Αρχηγείου του Δημοκρατικού Στρατού, με σκοπό τη δημιουργία αντάρτικου κινήματος στην περιοχή.

Το τμήμα Γιαννούλη ενώθηκε με μια μικρή ομάδα που βρίσκονταν εκεί. Οι αντάρτες έχουν να αντιμετωπίσουν απαρχής ισχυρές δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού ΜΑΥδες και χωροφύλακες.
Κοντά στο χωριό Παλιάμπελα συγκρούονται με τις δυνάμεις αυτές, όπου συλλαμβάνεται αιχμάλωτος ο σύνδεσμος τους με το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ, ο οποίος υποκύπτοντας στα βασανιστήρια αποκαλύπτει στον εχθρό όλο το σχέδιο δράσης των ανταρτών. Οι αντάρτες υποχρεώνονται να χωριστούν σε μικρές ομάδες, από τις οποίες η μία ξαναπέρασε στη Λευκάδα, ενώ οι άλλες παρέμειναν στην Ακαρνανία.

Μια από αυτές υπό τον Γιαννούλη, στην προσπάθειά της να αποφύγει ένα κυβερνητικό απόσπασμα, έφτασε στο Άκτιο (Πούντα) και πρόβαλε άμυνα μέχρι τέλους. Ο Γιαννούλης έχασε τη ζωή του στην τελική προσπάθεια να διαφύγει με καΐκι.
Μαζί του ήταν τότε οι συγχωριανοί μας (Αλεξανδρίτες) Τάσος Μανωλίτσης και ο ανηψιός του Γιώργος Μανωλίτσης που αιχμαλωτίστηκαν.