Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΙΤΡΙΝΟ ΦΑΚΕΛΟ☺ ΕΘΕΣΕ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ☺

☺☺☺

Γιατί ο αγωνιστής Παναγιώτης Λαφαζάνης ανέβηκε με σκάλα στην κλούβα των ΜΑΤ σε συγκέντρωση κατά των πλειστηριασμών;! 

Γιατί ο αγωνιστής Παναγιώτης Λαφαζάνης έθεσε σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα ανεβαίνοντας στη σκάλα;! 

Γιατί ο αγωνιστής Παναγιώτης Λαφαζάνης με αυταπάρνηση και αυτοθυσία σκαρφάλωσε στην κλούβα των ΜΑΤ;!

Μα φυσικά για να μπορούν να τον φωτογραφίσουν όλοι οι τηλεοπτικοί φακοί! 

Ο άνθρωπος που συνηγόρησε στο άνοιγμα της Βουλής τον Δεκαπενταύγουστο του 2015 για να ψηφιστεί με πολιτικό πραξικόπημα το τρίτο μνημόνιο και μεταξύ των άλλων να αρπαγεί η λαϊκή κατοικία, τώρα παριστάνει τον αγωνιστή και ανεβαίνει με σκάλες στις κλούβες των ΜΑΤ για να βγει φωτογραφία!

Μπράβο στον αγωνιστή Παναγιώτη Λαφαζάνη! 

Όλο και κάποιους αφελείς θα κοροϊδέψει παίρνοντας την ψήφο τους! 

Μπράβο στον Παναγιώτη Λαφαζάνη που μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου θα συναγωνιστούν τον Λεβέντη σε λεβεντιές!!

Μαυρομάτης

Κ for Κυβέρνηση: Το “Κάπα” του Γ. Μπανιά και του ΚΚΕ Εσωτερικού

Σφυροδρέπανος

Σήμερα είναι η επέτειος του θανάτου του Γ. Μπανιά, ιστορικού στελέχους του χώρου της λεγόμενης “ανανεωτικής Αριστεράς”, που σε πολλές εκδοχές της ανανεώθηκε τόσο πολύ, ώστε να καταλήξει στην παμπάλαια σκουριά της σοσιαλδημοκρατίας. Κι αυτή είναι μια παράδοξη παραλλαγή της γνωστής ρήσης του Γκράμσι για την εποχή των τεράτων, το νέο που παλεύει να γεννηθεί και το παλιό που αντιστέκεται -για αυτό και πολλές φορές περιβάλλεται το μανδύα της ανανέωσης.
Δε σκοπεύω να παραθέσω κάποια εξαντλητική ιστορική αναδρομή στην πολιτική διαδρομή του Μπανιά -που υπήρξε στα νιάτα του, για ένα φεγγάρι, μέλος του παράνομου ΚΚΕ, στο εξωτερικό, αλλά ταυτόχρονα και του ΚΚ Αυστρίας -ή το ΚΚ Γερμανίας, κατά άλλες πηγές! Θα σταθώ μόνο σε ένα-δύο σημεία, που είναι από τα πιο χαρακτηριστικά της προσωπικής του πορείας, και δίνουν το πολιτικό του στίγμα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80′, το λεγόμενο “ΚΚΕ Εσωτερικού” περνούσε μια σημαντική εσωτερική κρίση σχετικά με την ταυτότητά του και την ανάγκη μετεξέλιξής του, η οποία τελικά και υπερψηφίστηκε -καταλήγοντας στην ΕΑΡ που συνεργάστηκε με το ΚΚΕ στον Ενιαίο Συνασπισμό- ενάντια σε μια ισχυρή μειοψηφία, γύρω από το γραμματέα του κόμματος, που συνέχισε με το ίδιο όνομα και την προσθήκη του όρου “ανανεωτική αριστερά”. Η ίδια που έμεινε αργότερα και στο αρκτικόλεξο της ΑΚΟΑ.
Η διαφωνία του Μπανιά θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής δύο ζητήματα. Πρώτον, η διατήρηση του περιβόητου “κάπα”, δηλ του όρου “κομμουνιστικό” στο όνομα του πολιτικού φορέα. Και κατά δεύτερον, η αρνητική στάση σε μια πιθανή κεντρική συνεργασία με το ΚΚΕ. Από αυτήν την τελευταία άποψη, θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε σε όσους έμειναν τότε στο (μετεξελιγμένο) “εσ.” ότι ήταν ειλικρινείς σε ό,τι αφορά τη συνεργασία, την ενότητα κτλ.
Ο Γ. Μπανιάς εγκατέλειψε τελικά το όνομα -όχι όμως και τον όρο “κομμουνιστικό”- με την ΑΚΟΑ, η οποία συμμετείχε αργότερα και στο Συνασπισμό, που μετεξελίχθηκε με τη σειρά του στο Σύριζα, το σημερινό κυβερνών κόμμα.

Ο ίδιος δεν πρόλαβε το Σύριζα να εκτινάσσει τα ποσοστά του και να μετατρέπεται σε κόμμα εξουσίας, αφού έφυγε το Μάρτη του 2012, λίγους μόλις μήνες πριν από τις διπλές εκλογές εκείνου του χρόνου, που έκαναν το Σύριζα αξιωματική αντιπολίτευση -ενώ στην πολιτική κηδεία του, το φέρετρό του σκεπαζόταν από τη σημαία του “ΚΚΕ εσ.” κι όχι του Σύριζα.Από αυτήν την άποψη, δεν πρόλαβε να δει τους καρπούς της δράσης του, τις προσδοκίες του να επιβραβεύονται, άφησε όμως τη σπορά του και πολλούς νεότερους ηλικιακά συντρόφους του, που σήμερα είναι κυβερνητικά στελέχη.
Αν έπρεπε να εκφράσουμε με σύγχρονους όρους την τότε διαφοροποίησή του με τον Κύρκο, θα λέγαμε πως το ανανεωτικό ρεύμα του Κύρκου εκφράστηκε κατεξοχήν από τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, που σήμερα είναι η μισή στο Κίνημα Αλλαγής (το ψευδώνυμο του νέου ΠΑΣΟΚ), εκτός από τον κυρ-Φώτη που είναι κι αυτός στην κυβέρνηση του Σύριζα. Ενώ το ανανεωτικό ρεύμα του Μπανιά, είναι κομμάτι του βαθέως Σύριζα, που ουδέποτε προβληματίστηκε κι αμφισβήτησε τις κεντρικές επιλογές του. Οι διαφορές δηλαδή παραμένουν δυσδιάκριτες έως ανύπαρκτες.
Το βασικό όμως είναι πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, φαίνεται να δικαιώνεται η μάχη αυτών των ρευμάτων για το περιβόητο “κάπα”. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον κομμουνισμό -ούτε καν με τις θέσεις του ευρωκομμουνισμού της εποχής εκείνης, αν και οπωσδήποτε εκεί έχει τις ρίζες του- ούτε καν με το κόμμα, αλλά με την κυβέρνηση, που είναι ο αυτοσκοπός για το σύγχρονο Σύριζα και για κάθε αστικό κόμμα, που σέβεται τον εαυτό του.
Τα υπόλοιπα “κάπα” ξεχάστηκαν γρήγορα, έγιναν βαρίδια, έχασαν ακόμα και την επικοινωνιακή τους αξία, και σε κάθε περίπτωση, περισσεύουν…

Σήμερα θα έχουμε όνειρα γλυκά…

       

Σήμερα επιτέλους θα έχουμε όνειρα γλυκά όσοι είχαμε τη χαρά να πάμε στο Αναπτυξιακό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί να μην καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι το ξενοδοχείο που φιλοξενούσε το συνέδριο για να ακούσουμε τις εξαγγελίες και να δοκιμάσουμε τα εδέσματα, αφού δεν μπορέσαμε να προμηθευτούμε προσκλήσεις, αλλά η κυβέρνηση της αριστεράς φρόντισε να μη μας αφήσει παραπονεμένους! Μας τράταρε ροπαλιές και χημικά! Δεν έχουμε παράπονο! Ας είναι καλά ο ΣΥΡΙΖΑ που θα καταργούσε τα ΜΑΤ! Αν καταργούνταν τα ΜΑΤ ποιος θα μας κερνούσε σήμερα χημικά;!

Κ. Νότνολ

Διαχωρισμοί με σκοπιμότητα

Τη βρώμικη φάμπρικα του διαχωρισμού και της διχόνοιας μεταξύ των εργαζομένων ξανάπιασαν ορισμένοι, που ανακάλυψαν «υψηλές αμοιβές» για τους δημοσίους υπαλλήλους και «επιστροφή στη χρυσή εποχή» του Δημοσίου, σύμφωνα με χτεσινά δημοσιεύματα. Αξιοποιώντας τα στοιχεία μελέτης που καταγράφει σχετικά υψηλότερους μέσους μισθούς στο Δημόσιο, σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα, κρύβουν ότι οι μισθοί είναι άθλιοι για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, ανεξάρτητα από το αντικείμενο και τον τομέα δουλειάς. Κι ότι γι' αυτό ευθύνονται όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, και η σημερινή των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι ίδιοι που πρωτοστατούν σε τέτοιους διαχωρισμούς, δεν ζητάνε να αυξηθούν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, αλλά φτιάχνουν κλίμα για παραπέρα μείωση των μισθών στο Δημόσιο, στρώνοντας το έδαφος στην κυβέρνηση να ξεδιπλώσει τέτοιους σχεδιασμούς. Αυτοί που βλέπουν «υψηλές αμοιβές» στο Δημόσιο, ας ρωτήσουν έναν συμβασιούχο επικουρικό γιατρό πόσα παίρνει και αν τα βγάζει πέρα, ή τι θα κάνει όταν λήξει η σύμβασή του και ξαναρχίσει η εργασιακή περιπλάνηση. Ας ρωτήσουν τους εργαζόμενους της «κοινωφελούς εργασίας», που ανακυκλώνονται στους δήμους, πώς ζουν και αν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους, πόσο μάλλον τις οικογένειές τους.

***

Στην πραγματικότητα, οι μισθωτοί στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, ιδιαίτερα οι νεοπροσλαμβανόμενοι, βράζουν στο ίδιο καζάνι. Το χτύπημα στους μισθούς τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης ήταν μεγάλο, όπως και στις εργασιακές σχέσεις, που άλλαξαν άρδην και στο Δημόσιο, με γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης. Το ίδιο ισχύει και με τα ασφαλιστικά και άλλα δικαιώματα, όπου τέτοιοι διαχωρισμοί αξιοποιήθηκαν και στο παρελθόν για να συρθούν ακόμα πιο κάτω όλοι οι εργαζόμενοι. Για παράδειγμα, στο όνομα της «άρσης των ανισοτήτων» ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα και με πρόσχημα τα δήθεν «προνόμια» των μητέρων εργαζομένων στις πρώην ΔΕΚΟ, η λαίλαπα των ανατροπών χτύπησε όλους τους ασφαλισμένους, οι συντάξεις κατακρεουργήθηκαν, το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκε για όλους στα 67 χρόνια. Το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, παίζουν επιδέξια το χαρτί του «κοινωνικού αυτοματισμού» και των διαχωρισμών, με σκοπό να υπονομεύσουν την προοπτική της κοινής πάλης για ανάκτηση των απωλειών, σύγχρονα δικαιώματα και ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών. «Ειδικοί» και γραφιάδες παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων, που θέλουν τους εργαζόμενους διαιρεμένους, να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για τη φτώχεια του και να μένει στο απυρόβλητο η πολιτική φτωχοποίησης του λαού, για να ανακάμψουν τα κέρδη και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.

***

Στο ίδιο γήπεδο παίζει και η ΝΔ, που καταλογίζει στην κυβέρνηση «διόγκωση» του Δημοσίου με αθρόες προσλήψεις. Ο Κυρ. Μητσοτάκης μιλάει για προσλήψεις, όταν, για παράδειγμα, με την τελευταία προκήρυξη που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για τους συμβασιούχους των ΟΤΑ, από την επόμενη βδομάδα, χιλιάδες εργαζόμενοι στην καθαριότητα των δήμων οδηγούνται στην ανεργία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βρήκε στην αξιωματική αντιπολίτευση τον πιο βολικό «αντίπαλο» για να εξαγνίσει την αντιλαϊκή της πολιτική. Για ποιες άραγε προσλήψεις μιλάνε, όταν τα νοσοκομεία στενάζουν από την έλλειψη προσωπικού, όταν στην Παιδεία καταγράφονται χιλιάδες κενά, όταν κοινωνικές δομές φυτοζωούν χωρίς να καλύπτουν ούτε στοιχειωδώς τις λαϊκές ανάγκες; Και οι δύο άλλωστε είναι θερμοί θιασώτες της «ευελιξίας» και της προσωρινής απασχόλησης, που σταθερά επεκτείνονται και στο δημόσιο τομέα. Την πολιτική που εφάρμοσε τόσα χρόνια η ΝΔ, την υλοποιεί με θρησκευτική ευλάβεια και ζήλο η σημερινή κυβέρνηση. Σκιαμαχούν πάνω από τα συντρίμμια στην αγορά εργασίας και στους μισθούς, που και οι δύο με την πολιτική τους προκάλεσαν.

***

Γι' αυτό οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα δεν πρέπει να «τσιμπήσουν» στο σκηνικό που στήνεται. Με τον κοινό τους αγώνα, χρειάζεται πιο αποφασιστικά να διεκδικήσουν αυξήσεις στους μισθούς, σταθερή και μόνιμη δουλειά με πλήρη δικαιώματα, κατάργηση της «ευελιξίας», χρηματοδότηση σε Υγεία - Πρόνοια - Παιδεία από το κράτος στο ύψος των πραγματικών αναγκών. Οι εστίες αγώνα που αυτήν την περίοδο ξεδιπλώνονται σε μια σειρά από κλάδους, η πάλη για Συλλογικές Συμβάσεις, οι διεκδικήσεις ενάντια στην «ευελιξία» και το παραπέρα ξεχαρβάλωμα της αγοράς εργασίας, πρέπει να γίνουν κοινή υπόθεση όλων των εργαζομένων. Γιατί είτε εργοδότης είναι το κράτος είτε η καπιταλιστική επιχείρηση, οι εργαζόμενοι βιώνουν τα ίδια προβλήματα, βρίσκονται στην ίδια βάρκα, έχουν κοινό ταξικό αντίπαλο.

Πολλά αντιλαϊκά σενάρια...

Εδώ και μερικές μέρες, στην προοπτική της «καθαρής εξόδου» από τα μνημόνια, που προπαγανδίζει η κυβέρνηση, και στο σενάριο της «προληπτικής γραμμής στήριξης», που προβάλλεται είτε ως «κίνδυνος» είτε ως «αντιπρόταση» από ορισμένα αστικά επιτελεία, προστέθηκε το ενδεχόμενο να υπάρξει «τεχνική παράταση» του 3ου μνημονίου, άγνωστο για πόσον καιρό μετά τον Αύγουστο του 2018, οπότε προβλεπόταν η τυπική του ολοκλήρωση.
Θυμίζουμε ότι αντίστοιχη παράταση δόθηκε και στο 2ο μνημόνιο, το Δεκέμβρη του 2014, με τον τότε υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Β. Σόιμπλε, να δηλώνει ότι «η Ελλάδα χρειάζεται λίγο χρόνο ακόμα για να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις». Τον Αύγουστο της επόμενης χρονιάς, και αφού μεσολάβησαν οι εκλογές του Γενάρη, η κυβέρνηση ψήφισε το 3ο μνημόνιο, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.
Οπως και τότε, έτσι και σήμερα, ανεπίσημα διακινείται η «εξήγηση» ότι δεν επαρκεί ο χρόνος μέχρι το Γιούρογκρουπ του Ιούνη για να νομοθετήσει η κυβέρνηση όλα τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα της 4ης «αξιολόγησης», και επομένως χρειάζεται να παραταθεί η ισχύς του μνημονίου. Ετσι, η συζήτηση αξιοποιείται και για τον εκβιασμό του λαού να δεχτεί αδιαμαρτύρητα νέα μέτρα και θυσίες, στο όνομα της «ανάκαμψης», μετά από σχεδόν εννιά χρόνια κρίσης.
Αναπόφευκτα, ωστόσο, η εξέλιξη αυτή επαναφέρει στην επικαιρότητα την κόντρα ανάμεσα στην ΕΕ και στο ΔΝΤ, με αιχμή τη διαχείριση του ελληνικού κρατικού χρέους. Θυμίζουμε ότι, παράλληλα με την 4η «αξιολόγηση», θα πρέπει μέσα στο επόμενο δίμηνο να καταληχθεί αν το ΔΝΤ θα συμμετάσχει ή όχι στο «πρόγραμμα» για την Ελλάδα, αφού συμφωνηθούν με την Ευρωζώνη οι όροι επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων που θέτουν τα μνημόνια για τα επόμενα χρόνια και αντίστοιχα ο τρόπος διευθέτησης του ελληνικού χρέους.
Η αντιπαράθεσή τους, βέβαια, έχει ευρύτερες οικονομικές και γεωπολιτικές διαστάσεις. Συνδέεται με τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρωζώνη, κυρίως τη Γερμανία, ενώ αντανακλάται και σε αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, στο φόντο της αβέβαιης και αναιμικής ανάπτυξης. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στον εμπορικό πόλεμο που φουντώνει ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά και στις αντιθέσεις για το μέλλον των ΕΕ - Ευρωζώνης, όπου ομάδες κρατών αντιδρούν στη «γερμανοκεντρική» δημοσιονομική πολιτική.
Μέσα απ' αυτό το πρίσμα πρέπει να ιδωθεί και η πρόταση της Κριστίν Λαγκάρντ (και μάλιστα σε ομιλία της στο Βερολίνο) να αναπτύξουν τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης ένα δικό τους ενιαίο μηχανισμό, αντίστοιχο του ΔΝΤ, μια «εκσυγχρονισμένη ένωση κεφαλαιαγορών, μια βελτιωμένη τραπεζική ένωση και να κινηθούν προς μια μεγαλύτερη δημοσιονομική ενοποίηση, ξεκινώντας με μια κεντρική δημοσιονομική ικανότητα, προκειμένου η Ευρωζώνη να προετοιμαστεί για την επόμενη οικονομική ύφεση».
Με το «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο» εμφανίζεται να συμφωνεί και η Γερμανία, με όρους όμως που θα περιφρουρούν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της έναντι άλλων κρατών - μελών.
Πάντως, αν κάτι ξεχωρίζει από τη δήλωση Λαγκάρντ, είναι ότι τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη προετοιμάζονται για την επόμενη κρίση, πριν καλά καλά ξεφύγουν από τη δίνη της προηγούμενης.
Οπως και να 'χει, είτε με «καθαρή έξοδο» είτε με παράταση των μνημονίων είτε με ΔΝΤ στο πρόγραμμα ή με Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, ο λαός όσο κι αν ψάξει δεν πρόκειται να βρει πουθενά το δικό του συμφέρον σ' αυτούς τους σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, όπου η συνέχιση και ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής είναι η μόνη σταθερά. Προϋποθέσεις διεξόδου προς όφελός του μπορεί να διαμορφώσουν μόνο η ένταση της δουλειάς για την ανασύνταξη του κινήματος και την Κοινωνική Συμμαχία, η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Στο ίδιο γήπεδο

Πολλή κουβέντα τροφοδοτεί στο αστικό πολιτικό σύστημα η πρόταση του Κινήματος Αλλαγής περί συνταγματικής αναθεώρησης, ζήτημα γύρω από το οποίο εξελίσσονται διάφορες διεργασίες τις τελευταίες μέρες. Βέβαια, είτε δει κανείς το «φλερτ» του ΣΥΡΙΖΑ, με την επιστολή Τσίπρα και τα περί «προοδευτικής τομής που είναι αναγκαία», είτε τις διαφωνίες π.χ. του Ευ. Βενιζέλου, άλλων στελεχών της «κεντροαριστεράς» ή της ΝΔ, με βασική ένσταση ότι δεν είναι τώρα το κατάλληλο «μομέντουμ» να ανοίξει το θέμα του Συντάγματος, παντού το «παρασύνθημα» είναι το ίδιο. Οτι οι αλλαγές που προτείνονται είναι απαραίτητες για τον εκσυγχρονισμό του αστικού κράτους και την αποδοτικότερη λειτουργία του προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων, για τη θωράκιση και τη διεύρυνση της κερδοφορίας τους. Αντίστοιχα παραδείγματα προσφέρουν και τα λεγόμενα «εθνικά θέματα», όπου πίσω από τις διαφωνίες των άλλων αστικών κομμάτων για πλευρές των κυβερνητικών χειρισμών, όλοι μαζί, εθνικιστές και κοσμοπολίτες, «προοδευτικοί» και «συντηρητικοί», πορεύονται και επιχειρηματολογούν με γνώμονα το στόχο της αστικής τάξης για «γεωστρατηγική αναβάθμιση». Στην πραγματικότητα, λοιπόν, κάθε φορά που ανακατεύεται η «σούπα» των διεργασιών στο πολιτικό σύστημα, αποκαλύπτεται σε όλο της το «μεγαλείο» η ταύτιση όλων των αστικών κομμάτων στους βασικούς στόχους και στα ζητούμενα του κεφαλαίου. Ταύτιση που τους αναγκάζει τελικά να αναζητούν όλο και πιο μακριά από την ουσία το στήσιμο των μεταξύ τους «διαχωριστικών γραμμών», για να εγκλωβίσουν το λαό. Αυτήν ακριβώς την ουσία, τη στρατηγική του κεφαλαίου, είναι που δεν πρέπει να χάσει από τα μάτια του ο λαός, βάζοντάς την στο επίκεντρο της πάλης του.

ETF: Επενδυτικές ευκαιρίες ή "όπλα μαζικής καταστροφής";

Χτες κάναμε μια επιγραμματική αναφορά στο ξέσπασμα της τελευταίας καπιταλιστικής κρίσης και επιμείναμε στον ηθικό κίνδυνο και στην διαδικασία με την οποία το κόστος αυτού του κινδύνου αναλαμβάνεται από τα κράτη και μεταφέρεται στους φορολογούμενους πολίτες.

Φαίνεται, όμως, ότι στον καπιταλισμό η δίψα για κέρδος είναι τόσο μεγάλη ώστε τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα. Τι κι αν ο εκτραχηλισμός των δομημένων ομολόγων (εξασφαλισμένα ομόλογα χρέους ή εγγυημένες δανειακές υποχρεώσεις ή, απλούστερα CDO - Collateralized Debt Obligation) κόντεψε να σωριάσει την παγκόσμια οικονομία; Τι κι αν τα κράτη κλήθηκαν να σώσουν το σύστημα, εκτινάσσοντας τα δικά τους χρέη; Κανείς δεν δείχνει να έχει βάλει μυαλό. Μπορεί τα CDO να βγήκαν από το παιχνίδι αλλά το κενό που άφησαν καταλήφθηκε (και με το παραπάνω) από τα χρηματιστηριακά συναλλασσόμενα κεφάλαια, γνωστά ως ETF (Exchange traded Fund).

Διαχρονική εξέλιξη των ETF στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επταπλασιασμός στα χρόνια τής κρίσης.

Τι είναι, όμως, το ETF. Ας πούμε ότι είναι ένα καλάθι με διάφορα επενδυτικά προϊόντα: νομίσματα, ομόλογα, εμπορεύματα, μετοχές, παράγωγα κλπ. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα δομημένο προϊόν. Αυτό το καλάθι αποτιμάται, κόβεται σε μερίδια και πουλιέται. Υπ' αυτή την έννοια, μοιάζει με αμοιβαίο κεφάλαιο. Η διαφορά του από τα αμοιβαία κεφάλαια είναι ότι τα μερίδιά του διαπραγματεύονται στο χρηματιστήριο σαν να είναι μετοχές.

Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό είναι που προσδίδει σε ένα ETF την ιδιότητα της διαφάνειας, οπότε το κάνει ιδιαίτερα ελκυστικό στους επενδυτές. Πολύ περισσότερο δε το χαμηλό διαχειριστικό του κόστος, σε αντίθεση με τα αμοιβαία κεφάλαια, που παρακολουθούνται από εταιρείες διαχείρισής τους. Όμως, αυτή η διαφάνεια σηκώνει πολλή συζήτηση από την στιγμή που στο καλάθι μπορούν να περιλαμβάνονται και προϊόντα υψηλού ρίσκου (δομημένα ομόλογα, παράγωγα κλπ).

Πόσο σημαντικά είναι, όμως, τα ETF; Μια έκθεση που έδωσε η Bank of America τον περασμένο Ιούλιο, είναι εξόχως αποκαλυπτική. Στα χρόνια της κρίσης, οι συναλλαγές σε ETF διπλασιάστηκαν, από το 19% του συνόλου στο 37%. Το κορυφαίο κεφάλαιο διαχείρισης ETF, η Vanguard, έχει γίνει σε μέγεθος η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων του κόσμου (πίσω από την περίφημη Blackrock) και διαχειρίζεται κεφάλαια 20 εκατομμυρίων επενδυτών από 170 χώρες, ύψους 5,1 τρισ. δολλαρίων, με 16.600 εργαζόμενους. Αυτή η Vanguard, λοιπόν, είχε φτάσει στα τέλη του 2016 να κατέχει μόνη της το 6,8% των μετοχών των πεντακοσίων εταιρειών τού δείκτη S&P500, συμμετέχοντας σε 491 εξ αυτών με ποσοστό μεγαλύτερο του 5%. Μόλις έξι χρονια νωρίτερα, το αντίστοιχο ποσοστό τής Vanguard στον S&P500 ήταν 3,3%, με συμμετοχή σε 116 απότ ις 500 εταιρείες.

Βέβαια, όλα αυτά μπορεί αν είναι παράξενα αλλά δεν πρέπει να θεωρούνται κακά από χέρι. Το κακό είναι ότι στην πράξη τα ETF χειραγωγούν τις τιμές των προϊόντων που βρίσκονται στο καλάθι τους. Αρκεί να βάλει η Vanguard μια μετοχή σε κάποιο ETF της για να αρχίσει η τιμή αυτής της μετοχής να τραβάει την ανηφόρα, άσχετα αν η εταιρεία είναι κερδοφόρα ή όχι. Αντίθετα, η υγιέστερη επιχείρηση του κόσμου θα δει την μετοχή της να κατρακυλάει αν τα ETF την εγκαταλείψουν.

Διαχρονική εξέλιξη της Vanguard. Αριστερά: ποσοστό κατοχής επί των συνολικών μετοχών τού δείκτη S&P500.
Δεξιά: ποσοστό των εταιρειών τού ίδιου δείκτη, των οποίων η Vanguard κατέχει πάνω από 5% των μετοχών τους.

Κάπως έτσι, λοιπόν, τα ETF κάνουν ό,τι έκαναν παλιότερα τα CDO. Εκείνα τιτλοποιούσαν τα στεγαστικά δάνεια και τα πούλαγαν για χρυσάφι, βασιζόμενα στις φουσκωμένες τιμές και όχι στις πραγματικές αξίες των ακινήτων. Αυτά εκμεταλλεύονται την δυνατότητά τους να επηρεάζουν την τιμή των προϊόντων τού καλαθιού τους και αδιαφορούν για τα πραγματικά μεγέθη της αγοράς. Και τα δυο εξασφαλίζουν το πλέον πρόσφορο περιβάλλον για να αναπτυχθούν φούσκες κάθε είδους.

Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και λίγο καιρό έχουν αρχίσει να ακούγονται προειδοποιητικά καμπανάκια για τους κινδύνους που κρύβονται στα ETF. Οι πολιτειακοί οικονομολόγοι Άρικ Αχίτοφ και Ντέννις Μπράυαν είναι κατηγορηματικοί: "Τα ETF είναι 'όπλα μαζικής καταστροφής', που έχουν στρεβλώσει τις τιμές των μετοχών και έχουν δημιουργήσει μια δυναμική ξεπουλήματος". Και συμπληρώνουν χαρακτηριστικά: "Όταν ο κόσμος αποφασίσει ότι δεν υπάρχει ανάγκη για στοιχειώδη έρευνα και ότι οι επενδυτές απλώς μπορούν να αγοράζουν στα τυφλά ETF χωρίς να δίνουν σημασία στις πραγματικές αξίες, λέμε ότι η ώρα να φοβηθούμε είναι τώρα".


Αύριο θα συνεχίσουμε και θα ολοκληρώσουμε, προσθέτοντας και δυο λόγια για το ελληνικό ETF που μαγνητίζει τους επενδυτές σε όλον τον κόσμο (!).

Ιστορίες διαχείρισης

Για την καπιταλιστική κρίση και το βάθος της; Είναι που δεν υπήρχαν οι «απαραίτητοι μηχανισμοί», όπως είπε η Κρ. Λαγκάρντ ζητώντας τη δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου» για τις ...επόμενες βροχερές μέρες. Για το εμπόριο και την πολύπλευρη αξιοποίηση των προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων από τα τεχνολογικά μονοπώλια; Φταίει που δεν υπάρχει «ένα πλαίσιο που θα υποχρεώνει τους κολοσσούς του Διαδικτύου να παρέχουν στους χρήστες καλύτερη, διαφανή και γρηγορότερη ενημέρωση για την τύχη των δεδομένων τους», κατά τη νέα υπουργό Δικαιοσύνης της Γερμανίας. Για το χάλι στο ποδόσφαιρο; Είναι που δεν «είχε χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι» η κυβέρνηση, ενώ τώρα μπήκε τάξη και οι μεγαλοπαράγοντες «δεσμεύτηκαν» στο νέο πλαίσιο. Οπου και να γυρίσει το βλέμμα του κανείς στην επικαιρότητα, δίπλα στους ανταγωνισμούς θα βρει και μια «ιστορία διαχείρισης» από τα αστικά επιτελεία, που παρουσιάζουν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα ως ικανό δήθεν να «αυτογιατρεύεται» με μια άλλη, καλύτερη τάχα διαχείριση. Και πάντα με τον ίδιο σκοπό, να κρύβεται το «κοινό νήμα» που συνδέει όλα αυτά τα πολλά και διαφορετικά: Τα μονοπώλια που κάνουν κουμάντο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, η οικονομία και η εξουσία του κεφαλαίου, που πρέπει να ανατραπεί για να ικανοποιηθούν οι κοινωνικές ανάγκες και να σπάσουν τα άθλια καπιταλιστικά δεσμά τους οι μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες.

Μια από τα ίδια...

Δυο βδομάδες σχεδόν μετά την απόφαση της κυβέρνησης να διακόψει το πρωτάθλημα, ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε χτες ότι οι ΠΑΕ αποδέχτηκαν το πλαίσιο που έθεσε η κυβέρνηση, ότι με λίγα λόγια συνετίστηκαν μετά τα όσα έγιναν και άρα το πρωτάθλημα μπορεί να συνεχιστεί και πάλι... Ούτε λίγο ούτε πολύ, η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι επέβαλε τους όρους της και προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι το πρωτάθλημα ξαναρχίζει με προϋποθέσεις να τεθεί σε νέα, «υγιή» βάση, μακριά από τα φαινόμενα που οδήγησαν στη διακοπή του, με αποκορύφωμα την είσοδο στον αγωνιστικό χώρο μεγαλοπαράγοντα με πιστόλι. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτοί που επέβαλαν τη συνέχιση του πρωταθλήματος ήταν οι επιχειρηματίες των ομάδων, οι οποίοι, μπροστά στο ενδεχόμενο να απαξιωθεί ακόμα περισσότερο το «προϊόν» τους, έβαλαν προσωρινά στην άκρη υπαρκτές αντιθέσεις και αντικρουόμενα συμφέροντα, προκειμένου να ξεκινήσει πάλι να ανακυκλώνεται η ίδια σαπίλα και βρωμιά. Ασε που οι ρήτρες από τα τηλεοπτικά συμβόλαια «τρέχουν» και οι χορηγοί διαμαρτύρονται... Στην απόφαση αυτή συμφώνησε και η κυβέρνηση, με προκάλυμμα τις «διαβεβαιώσεις» των ΠΑΕ ότι ...κάποτε στο μέλλον θα εξετάσουν τα μέτρα και τις προτάσεις που για μια ακόμη φορά έπεσαν στο τραπέζι της συζήτησης.

***

Επιβεβαιώθηκε και μ' αυτόν τον τρόπο ότι στη σαπίλα του ποδοσφαίρου των επιχειρηματιών η κυβέρνηση παίζει το ρόλο του καλύτερου «πλυντηρίου». Και ότι η διακοπή του πρωταθλήματος ήταν ένα μέτρο από το οποίο ο λαός που παρακολουθεί τα αίσχη μέσα κι έξω από τους αγωνιστικούς χώρους δεν είχε τίποτα να περιμένει, όπως εξαρχής προειδοποιούσε το ΚΚΕ. Θυμίζουμε ότι το πρωτάθλημα είχε διακοπεί με απόφαση του αρμόδιου υπουργού μετά τα γεγονότα της Τούμπας. Μάλιστα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προειδοποιούσε τότε ότι θα το διέκοπτε εντελώς αν οι ΠΑΕ δεν έκαναν δεκτά τα μέτρα που πρότεινε. Ο αρμόδιος υπουργός κατέθεσε και ένα πλαίσιο προτάσεων, ζητώντας να το υπογράψουν όλες οι διοικήσεις των ποδοσφαιρικών εταιρειών, που ανάμεσα στα άλλα προέβλεπε ακόμα και υποβιβασμό ομάδων εάν συμμετέχουν δύο φορές σε επεισόδια. Πίεση ασκήθηκε και από τις UEFA - FIFA (τις ...«λευκές περιστερές» του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου), που απείλησαν με Grexit από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και προειδοποίησαν για κυρώσεις μέχρι και στην Εθνική ομάδα. Μέσα στον κουρνιαχτό και τη φασαρία από τη διακοπή του πρωταθλήματος, μετά τις απανωτές συνεννοήσεις της κυβέρνησης με τους παράγοντες των ομάδων και την προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσά τους, αποφασίστηκε τελικά η επανέναρξη του πρωταθλήματος, χωρίς να έχει πειραχθεί ούτε «τρίχα» από τις πραγματικές αιτίες των φαινομένων που οδήγησαν στη διακοπή του.

***

Μετά απ' αυτά, κανένα νόημα δεν έχει να αναλύσει κάποιος τις προτάσεις της κυβέρνησης. Διότι, ακόμα κι αν υπάρξουν, για παράδειγμα, πιο αυστηρές ποινές για εμπρηστικές δηλώσεις ή επεισόδια, ακόμα κι αν καταργηθεί το διαιτητικό δικαστήριο της ΕΠΟ (τρίτος βαθμός δικαστικού ελέγχου), ακόμα κι αν υποβιβαστεί ομάδα για επεισόδια, η ουσία δεν αλλάζει. Εχει αποδειχτεί άλλωστε ότι όσα μέτρα κι αν παρθούν προς αυτήν την κατεύθυνση - ανάλογα έχει πάρει και η σημερινή κυβέρνηση - τα φαινόμενα επαναλαμβάνονται, επειδή δεν ακουμπούν την ουσία του προβλήματος. Γιατί η βασική αιτία για τα φαινόμενα βίας, τα στημένα παιχνίδια, τις τεράστιες κόντρες είναι η επιχειρηματική δράση στο χώρο του αθλητισμού. Κι επειδή το ζητούμενο είναι τι πρέπει να γίνει, η απάντηση είναι μία: Κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στον αθλητισμό. Κατάργηση του λεγόμενου «επαγγελματικού» αθλητισμού, των ΠΑΕ και ΚΑΕ, που βασίζεται στις επιχειρηματικές δράσεις. Να αποσυρθούν όλες οι ελληνικές ομάδες από το στοίχημα. Αυτά είναι μόνο ορισμένα, που όμως πατάνε στην ουσία του προβλήματος. Και αυτό που πρέπει να γίνει είναι η ύπαρξη ενός κινήματος από τους ανθρώπους του αθλητισμού, την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, κόντρα στην εμπορευματοποίηση, με γραμμή ρήξης με τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Που θα διεκδικεί το καθολικό δικαίωμα του λαού στη Φυσική Αγωγή και τον Αθλητισμό, με προοπτική για γενικότερες αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας, όπου και ο Αθλητισμός, οργανωμένος σε κεντρική βάση και σχεδιασμένος, θα εξυπηρετεί τις όλο και αυξανόμενες λαϊκές ανάγκες.

Επικίνδυνο παζάρι

Αν κάτι επιβεβαιώνουν τα όσα διαδραματίστηκαν στη Σύνοδο ΕΕ - Τουρκίας, είναι ότι το πολύπλευρο παζάρι ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών για τη μοιρασιά πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς Ενέργειας, αγορών και σφαιρών επιρροής, έχει ακόμα πολλά επεισόδια και ότι σίγουρα τίποτα θετικό δεν προμηνύεται για τους λαούς της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού.
Καθόλου τυχαία, τα υποτιθέμενα «αυστηρά μηνύματα» της Συνόδου και τις προειδοποιήσεις που «φούσκωσαν» χτες τα αστικά επιτελεία, ότι «η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας περνάει μέσα από τις καλές σχέσεις με Ελλάδα και Κύπρο», διαδέχονταν οι επισημάνσεις για τα «κοινά συμφέροντα» και τη «στρατηγική σχέση» ΕΕ - Τουρκίας.
Αποτυπώνεται και σ' αυτό ότι ανταγωνισμοί και λυκοφιλίες συνυπάρχουν, το ένα μετατρέπεται στο άλλο γρήγορα, ειδικά στο φόντο των ανακατατάξεων στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και στο «ρευστό τοπίο» που δημιουργεί η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Αλλωστε, το παζάρι αυτό ανάμεσα σε ΕΕ και Τουρκία, που αναθερμαίνεται τώρα, όπως και το αντίστοιχο της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, δεν διεξάγεται μόνο στα τραπέζια της διπλωματίας, αλλά και στα πεδία των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, που φουντώνουν σε όλη την περιοχή. Στις αμφισβητήσεις συνόρων και στα θερμά επεισόδια, στις προκλήσεις και στις απειλές, στην έξαρση εθνικισμών και αλυτρωτισμών.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το κλίμα εφησυχασμού που καλλιεργεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και σιγοντάρουν τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, ότι τάχα η ΕΕ και οι υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές ενώσεις όπου συμμετέχει η αστική τάξη της χώρας «καθαρίζουν» για λογαριασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων και συμφερόντων του ελληνικού λαού και ότι μπορούν να εγγυηθούν την «ασφάλεια» και τη «σταθερότητα» στην περιοχή, είναι πέρα για πέρα επικίνδυνο και πρέπει να το απορρίψει αποφασιστικά ο ελληνικός λαός.
Το βήμα - βήμα «γκριζάρισμα» του Αιγαίου εντός ευρωΝΑΤΟικού πλαισίου, η υπόθεση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, η απαράδεκτη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, που εγκλωβίζει υπό άθλιες συνθήκες χιλιάδες πρόσφυγες στη χώρα μας, ενώ λειτουργεί και ως μοχλός πίεσης και εκβιασμών, είναι μερικά μόνο παραδείγματα.
Η ελληνική αστική τάξη και τα σχέδια της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» δεν είναι απλά μέρος αυτών των άθλιων παζαριών. Η κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά σ' αυτά και αποτελεί βασικό παράγοντα στην υλοποίηση της συμφωνίας Τουρκίας - ΕΕ, ενώ σηκώνει την ευρωΝΑΤΟική σημαία για την υλοποίηση των αντίστοιχων σχεδιασμών, επιδιώκοντας οφέλη για τα συμφέροντα των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων.
Αν κάτι επιβεβαιώνεται, είναι ότι αυτές οι εξελίξεις όχι μόνο δεν αποτελούν παράγοντα σταθερότητας, αλλά πηγή κινδύνων για το λαό. Οχι μόνο δεν εγγυώνται τη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά οδηγούν και σε παραπέρα αμφισβήτησή τους.
Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, ο λαός δεν μπορούν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στις αστικές τάξεις και τους επιχειρηματικούς ομίλους, στους ανταγωνισμούς και τους προσωρινούς και εύθραυστους συμβιβασμούς τους. Αντίθετα, ενάντια σε αυτούς και την εμπλοκή της χώρας, πρέπει να δυναμώσουν την πάλη τους, στοχεύοντας την αιτία των δεινών και των κινδύνων, τα συμφέροντα του κεφαλαίου.