ΗΠΑ Επάνοδος ξεχασμένων μολυσματικών νόσων στην καπιταλιστική μητρόπολη

Στο Κέντρο Τουμέινι για τους χρόνια άστεγους, στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ, άνθρωποι ζουν σε πλαστικές καρέκλες, ορισμένοι επί βδομάδες, κάποιοι ακόμη και χρόνια, καθώς το κέντρο δεν διαθέτει κρεβάτια και δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Ο συνωστισμός, οι άθλιες συνθήκες ζωής και υγιεινής, εντείνουν το πρόβλημα διάδοσης των μολυσματικών ασθενειών. Στο Ντιτρόιτ, τη μεγαλύτερη πόλη του Μίσιγκαν, βρίσκεται σε εξέλιξη επιδημία Ηπατίτιδας Α

Από τον Αύγουστο του 2016 μια επιδημία Ηπατίτιδας Α άρχισε να εξαπλώνεται στην αμερικανική πολιτεία του Μίσιγκαν, από την οποία έχουν ασθενήσει έως τώρα 770 άνθρωποι. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιδημία του είδους στις ΗΠΑ από το 1995, που έγινε διαθέσιμο το εμβόλιο για την ασθένεια αυτή. Η περίπτωση του Μίσιγκαν δεν είναι μεμονωμένη. Η Ηπατίτιδα Α, μια ιογενής νόσος, μόλυνε 700 άτομα στην Καλιφόρνια. Αλλά και η Γιούτα, το Κολοράντο, το Ουαϊόμινγκ και το Κεντάκι χτυπήθηκαν σκληρά.
Η έκταση της επιδημίας είναι ασυνήθιστη. Σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η ασθένεια μολύνει μερικές δεκάδες ανθρώπους που συσχετίζονται με τον τόπο προμήθειας τροφής - ασθενούντες εργαζόμενοι σε ταχυφαγεία και εστιατόρια που μολύνουν την τροφή και μέσω αυτής κάποιους πελάτες σε σύντομης χρονικής διάρκειας περιστατικά. Η συνεχιζόμενη επί χρόνια μετάδοση της νόσου από άτομο σε άτομο είναι σπάνια. Ξεχωρίζει και η σφοδρότητα της επιδημίας. Περίπου το 81% όσων μολύνθηκαν στο Μίσιγκαν νοσηλεύτηκαν στη συνέχεια για βλάβες στο συκώτι και 25 είχαν πεθάνει μέχρι τον περασμένο Μάρτη. Συνήθως το ποσοστό όσων έχουν ανάγκη νοσηλείας για την αρρώστια αυτή κυμαίνεται μεταξύ 11% και 22%.

Παρέλαση μικροβίων

Κι άλλες μολυσματικές νόσοι διατρέχουν τις αμερικανικές πόλεις. Το 2017 στη Νέα Υόρκη διαγνώστηκε αριθμός ρεκόρ περιπτώσεων της νόσου των λεγεωνάριων, 65% περισσότερων απ' ό,τι το 2016. Η ασθένεια αυτή είναι μια μορφή βαριάς πνευμονίας, που προκαλείται από βακτήρια που αναπτύσσονται σε συστήματα νερού, κυρίως κλιματισμού. Στο Σαν Φρανσίσκο, ο αριθμός των περιπτώσεων γονόρροιας, μιας σεξουαλικά μεταδιδόμενης ασθένειας που έχει γίνει πολύ ανθεκτική στα αντιβιοτικά, αυξήθηκαν κατά 22% μεταξύ 2015 και 2016. Μάλιστα, οι περιπτώσεις των τριών βασικών σεξουαλικά μεταδιδόμενων νόσων (χλαμύδια, γονόρροια και σύφιλη) έχουν ανέβει σε επίπεδα ρεκόρ σε ολόκληρες τις ΗΠΑ. Αλλά και περιπτώσεις κυκλοσπορίασης, μιας εντερικής νόσου που προκαλείται από παράσιτο στο πόσιμο νερό ή στο νερό των πισινών, σχεδόν διπλασιάστηκε μεταξύ 2016 και 2017. Οι εκδηλώσεις Ηπατίτιδας C, ενός άλλου ιού που πλήττει το συκώτι και επιπλέον συχνά οδηγεί σε χρόνια νόσηση, σχεδόν τριπλασιάστηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ερευνητές στις ΗΠΑ ανησυχούν ότι οι συνέπειες από τις ασθένειες αυτές, που επανέρχονται δυναμικά, θα είναι πιο βαριές τώρα που η χώρα έχει πληθυσμό μεγαλύτερης μέσης ηλικίας, με πολλούς χρονίως ασθενείς και πολλούς με ευάλωτη υγεία. Ασθένειες, που μέχρι πριν λίγα χρόνια εμφανίζονταν σπάνια στις ΗΠΑ, δείχνουν τάση επανεμφάνισης και σύμφωνα με μερικούς επιστήμονες παρασιτικές ασθένειες τείνουν να μονιμοποιηθούν, ενώ ταυτόχρονα γίνεται υποδιάγνωσή τους, καθώς το ιατρικό προσωπικό δεν έχει εξοικείωση με αυτές.

Καπιταλιστική «πρόοδος»

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τις αυξανόμενες μολυσματικές «πλημμυρίδες», αλλά οι ερευνητές συμφωνούν ότι η κύρια αιτία είναι το βάθεμα της φτώχειας στις ΗΠΑ, ενώ βέβαια την ίδια ώρα αρκετοί πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. Ο αριθμός των νοικοκυριών με ετήσιο εισόδημα μικρότερο των 15.000 δολαρίων αυξήθηκε κατά 37% μεταξύ 2000 και 2016. Στις φτωχότερες περιοχές, όπου σχεδόν οι μισοί άνθρωποι ζουν κάτω από το επίσημα αναγνωρισμένο επίπεδο φτώχειας, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε την ίδια περίοδο. Οι άνθρωποι σε αυτές τις περιοχές ζουν σε συνθήκες συνωστισμού, έλλειψης υγιεινής, με περιορισμένη υγειονομική περίθαλψη, πρέπει να εργάζονται κι όταν είναι άρρωστοι, επειδή φοβούνται μην απολυθούν και απομείνουν χωρίς κανένα εισόδημα, έχουν κακή διατροφή, αντιμετωπίζουν καταβλητικό άγχος και είναι πιθανότερο απ' ό,τι άλλοι να καταλήξουν στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Αυτός είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει. Απίστευτος πλούτος για λίγους, βαθιά έως θανατηφόρα φτώχεια για πολλούς, καθημερινή αγωνία και άγχος για το αύριο, για τους περισσότερους από τους υπόλοιπους.
Στην εξάπλωση των επιδημιών, σύμφωνα με τους ειδικούς, συμβάλλει και η αύξηση του πληθυσμού στα αστικά κέντρα κατά 24 εκατομμύρια, μεταξύ 2000 και 2013. Η μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού και η αυξημένη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς μετατρέπουν τις πόλεις σε συναλλακτήρια μικροβίων. Η προσπάθεια για μείωση της κατανάλωσης Ενέργειας στα κτίρια, με τη μείωση της μέγιστης θερμοκρασίας του νερού θέρμανσης και με χρήση αεροστεγών κουφωμάτων σε πόρτες και παράθυρα, επίσης αυξάνει τον κίνδυνο μόλυνσης. Για τη διάδοση της νόσου των λεγεωνάριων εκτιμάται ότι ιδιαίτερα μεγάλο ρόλο παίζουν τα κεντρικά συστήματα θέρμανσης - ψύξης (φαν κόιλ) σε μεγάλα κτίρια, που γίνονται πεδία ανάπτυξης του μικροβίου. Ερευνητές του πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ είχαν εκτιμήσει το 2016 ότι το άνοιγμα ενός παραθύρου μπορεί να μειώσει την πιθανότητα μόλυνσης από γρίπη όσο και το σχετικό εμβόλιο! Το γεγονός ότι πολλά δημόσια κτίρια και σχολεία στις ΗΠΑ είναι ηλικίας μεγαλύτερης των 100 ετών (!) και δεν αερίζονται καλά, επιτρέπει στα μικρόβια να συσσωρεύονται στις επιφάνειες και σε θύλακες αέρα. Σε άσχημη κατάσταση βρίσκεται και το δίκτυο ύδρευσης, με τους γερασμένους σωλήνες συχνά να παρουσιάζουν ρήξεις και διαρροές και συνακόλουθα να μολύνονται αυτοί και το νερό που μεταφέρουν με μικρόβια.

Κοινωνικές οι αιτίες

Αυτοί οι παράγοντες υποβοήθησης της διάδοσης των μολυσματικών ασθενειών είναι κοινωνικοί και οικονομικοί, όχι βιολογικοί και ιατρικοί και - διόλου παράξενο - συχνά παραβλέπονται τόσο από επιστήμονες (δεν χρηματοδοτούνται τέτοιες μελέτες) όσο και από τους αστούς πολιτικούς. Λίγες έρευνες γίνονται σχετικά με την επίδραση ευρύτερων κοινωνικών προβλημάτων στην αύξηση της πιθανότητας μολύνσεων, ενώ ταυτόχρονα το αμερικανικό κράτος μειώνει τα κονδύλια για την αντιμετώπιση και τον έλεγχο των μολυσματικών νόσων.
Προφανώς οι άστεγοι είναι ανάμεσα στις ομάδες πληθυσμού που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο μολύνσεων. Αλλοι ζουν στους δρόμους, όπου δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε τουαλέτες, νιπτήρες και μπάνια, και άλλοι διαμένουν σε συνθήκες συνωστισμού σε καταφύγια αστέγων, όπου αντιμετωπίζουν περίπου τα ίδια προβλήματα, περιβαλλόμενοι από άρρωστους ανθρώπους που βήχουν και φταρνίζονται. Οι υπηρεσίες Υγείας των ΗΠΑ προτείνουν στους Αμερικανούς όταν είναι άρρωστοι να πλένουν τα χέρια τους συχνά και να μένουν στο σπίτι, αλλά τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει για τους αστέγους.
Αλλά και οι φτωχοί που κατοικούν σε διαμερίσματα - κλουβιά δεν διατρέχουν πολύ μικρότερο κίνδυνο. Λόγω του στρες και γενικότερα των συνθηκών ζωής τους, είναι πιο ευάλωτοι σε ιώσεις. Ερευνα του 2017 έδειξε ότι μια μερίδα υγιεινό φαγητό που περιέχει φρούτα και λαχανικά έχει διπλάσιο κόστος από μια μερίδα ανθυγιεινής τροφής, με γλυκά και αλμυρά σνακ. Ερευνητές του «Τζονς Χόπκινς» διαπίστωσαν ότι στα καταστήματα στις φτωχογειτονιές της Βαλτιμόρης είναι πιο δύσκολο να προμηθευτείς υγιεινή τροφή ακόμη κι αν έχεις τα χρήματα. Ερευνα του 2016 έδειξε ότι συγκεκριμένες διαιτητικές ελλείψεις αυξάνουν τη θνησιμότητα στους ασθενείς με μολυσματικές νόσους.
Η αύξηση του ποσοστού ηλικιωμένων στον πληθυσμό, η αύξηση του ποσοστού των παχύσαρκων και η αύξηση της χρήσης ναρκωτικών διευρύνουν το συνολικό ποσοστό των ευάλωτων ανθρώπων. Σύμφωνα με δεδομένα της κρατικής υπηρεσίας των ΗΠΑ για τις μολυσματικές νόσους (CDC), η Ηπατίτιδα C σκοτώνει σήμερα περισσότερους Αμερικανούς από οποιαδήποτε άλλη μολυσματική νόσο και σ' αυτό παίζει ιδιαίτερο ρόλο η χρήση ναρκωτικών με την ανταλλαγή βελονών. Ταυτόχρονα, οδηγεί και σε μη ασφαλές σεξ, στο οποίο αποδόθηκε η έξαρση σύφιλης στην Πόλη της Οκλαχόμα, που ξέσπασε το Μάρτη του 2017 και διήρκεσε 12 μήνες.

Πλούσιοι και φτωχοί

Οι εργαζόμενοι φτωχοί στις πόλεις είναι επίσης πιθανότερο να διαδώσουν μια μολυσματική ασθένεια, εξαιτίας των συνθηκών εργασίας τους. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί με χαμηλό εισόδημα εργάζονται στην προετοιμασία τροφής, με μέσο ετήσιο μισθό 13.200 δολάρια. Πολλοί πηγαίνουν να δουλέψουν ακόμη και όταν είναι άρρωστοι. Μόνο το 52% των εργοδοτών προσφέρουν άδεια ασθενείας μετ' αποδοχών, κι απ' αυτούς το 41% μόνο σε όσους εργάζονται στην επιχείρησή τους για περισσότερο από ένα έτος.
Αν και οι μολυσματικές ασθένειες διαδίδονται μεταξύ των φτωχών, όταν πάρουν επιδημικό χαρακτήρα δεν κάνουν διακρίσεις. Ετσι αρκετοί κάτοικοι του Μίσιγκαν με μεγαλύτερο εισόδημα αρρώστησαν από την επιδημία Ηπατίτιδας Α και μερικοί έχασαν και το συκώτι τους, μπαίνοντας σε φοβερή ταλαιπωρία, με αλλεπάλληλες εγχειρήσεις μεταμόσχευσης. Επιπλέον, όταν μια επιδημία εξαπλωθεί αρκετά και ξεπεράσει μια κρίσιμη μάζα, τείνει να μονιμοποιηθεί. Στο Μίσιγκαν το πρόβλημα της Ηπατίτιδας Α συνεχίζεται επί ενάμισι έτος. Στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, η επιδημία φυματίωσης που ξέσπασε τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, χωρίς σημαντικές μεταβολές. Και το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων συμβάλλει στη διάδοση των μολυσματικών νόσων, ιδίως όσο οι χώροι διάθεσης πλησιάζουν σε κατοικημένες περιοχές. Οπου υπάρχουν σκουπίδια υπάρχουν και αρουραίοι, που είναι φορείς πολλών και διαφόρων μολυσματικών νόσων. Ερευνα του 2007 είχε δείξει ότι το 65% των αρουραίων που εξετάστηκαν στη Βαλτιμόρη ήταν μολυσμένοι με το επικίνδυνο βακτήριο της λεπτοσπείρωσης, που διαδίδεται με επαφή με τα ούρα των μολυσμένων ζώων.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2022 - 2026 Τα σκάνδαλα, οι κερδοφόρες αλλαγές και το αίμα των εργατών

Με τη ζωή τους πληρώνουν οι εργάτες στα έργα υποδομής του Μουντιάλ του Κατάρ το κυνήγι κέρδους των πολυεθνικών

Ως το καλύτερο Μουντιάλ όλων των εποχών χαρακτήρισε αυτό της Ρωσίας, που έριξε την αυλαία του την Κυριακή 15/7, ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο. Στην απολογιστική συνέντευξη Τύπου της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας λίγο πριν από τη διεξαγωγή του τελικού της διοργάνωσης μεταξύ Γαλλίας και Κροατίας ο Ινφαντίνο δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του. Το γεγονός ότι οι φόβοι για έκτροπα διαψεύστηκαν κυρίως μεταξύ Ρώσων και Αγγλων με βάση τα όσα είχαν συμβεί πριν από δύο χρόνια στη Μασσαλία και το Euro της Γαλλίας ήταν ένας από τους κυριότερους λόγους που έκαναν τους διοικούντες τη FIFA να χαμογελούν. Από την άλλη, το ξεχωριστό χρώμα που έδωσαν σε αγωνιστικό επίπεδο οι πολλές εκπλήξεις, με αρκετά φαβορί να αποχαιρετούν πρόωρα τη διοργάνωση, σε αντίθεση με αρκετά αουτσάιντερ που ανέτρεψαν τα προγνωστικά, ήταν επίσης ένας βασικός λόγος για τη... χαρά του Ινφαντίνο. Με τη FIFA να προέρχεται από την προ διετίας... καταιγίδα σκανδάλων διαφθοράς και χρηματισμού παραγόντων της, τα όσα συνέβησαν στα γήπεδα της Ρωσίας σε αγωνιστικό και εξωαγωνιστικό επίπεδο χρησιμοποιήθηκαν και ως μια μορφή εξιλέωσης για την ίδια. Αλλωστε, δεν είναι λίγοι αυτοί που σε διεθνές επίπεδο θεώρησαν την υπερβολική ...χαρά του Ινφαντίνο ως απάντηση στο γεγονός ότι τόσο η διοργάνωση της Ρωσίας όσο και η επόμενη στο Κατάρ, το 2022, είχαν βρεθεί εξαρχής στο επίκεντρο των σκανδάλων διαφθοράς.

Ενα διαφορετικό Μουντιάλ απ' ό,τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα θα είναι αυτό του 2026 σε ΗΠΑ, Καναδά, Μεξικό

Ωστόσο αν στη διοργάνωση της Ρωσίας τα πράγματα για τον Ινφαντίνο και τη FIFA πήγαν καλύτερα και απ' ό,τι ίσως ανέμεναν και δόθηκε μια ευκαιρία εξιλέωσης, εντούτοις για τη συνέχεια αυτά δεν φαντάζουν και τόσο... ρόδινα. Και αυτό γιατί τόσο η διοργάνωση στο Κατάρ το 2022 αλλά και αυτή του 2026, που επιλέχθηκε να διεξαχθεί στη Βόρεια Αμερική, με συνδιοργανωτές τις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό, τα μελανά σημεία τους δεν είναι και λίγα. Αντίθετα, τα όσα συμβαίνουν και στις δύο περιπτώσεις αποδεικνύουν τόσο το ανελέητο κυνήγι του κέρδους που διεξάγεται στο έδαφος του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου με αρωγό και την ίδια τη FIFA όσο και το γεγονός ότι μπροστά στα κέρδη των πολυεθνικών ακόμα και η ανθρώπινη ζωή δεν υπολογίζεται, όπως συμβαίνει στην περίπτωση των εργατών στα έργα υποδομής του Κατάρ.

ΚΑΤΑΡ 2022: Σκάνδαλα και αίμα

Ισως αποτελεί τη μοναδική φορά στην ιστορία του θεσμού που μια διοργάνωση βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος σχεδόν μια δεκαετία πριν από τη διεξαγωγή της, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που σε αρκετές περιπτώσεις να ξεπεράσει και αυτή που θα ακολουθούσε, όπως συνέβη στην περίπτωση του Κατάρ. Εξαρχής η απόφαση βάσει της σχετικής ψηφοφορίας που έγινε το 2010 για ανάληψη του Μουντιάλ του 2022 είχε προκαλέσει αίσθηση για μια σειρά από λόγους, όπως η υπερβολική ζέστη στη χώρα, οι ιδιαιτερότητές της κ.τ.λ. Ομως, σε μια εποχή που τα αραβικά κεφάλαια (με την εν λόγω χώρα να είναι εκ των πρωταγωνιστών) άρχισαν να συρρέουν κατά κόρον στο διεθνές ποδόσφαιρο και κυρίως στο ευρωπαϊκό, με τις χορηγίες ή και την εξαγορά ομάδων, η απόφαση της FIFA μάλλον έμοιαζε ως το αποτέλεσμα της νέας επενδυτικής πραγματικότητας στο ποδόσφαιρο - προϊόν. Ωστόσο το όποιο αραβικό... παραμύθι άρχισε να παίρνει άλλη τροπή για τη FIFA και τους διοικούντες της όταν κυρίως αγγλικά δημοσιεύματα αποκάλυπταν σκάνδαλο χρηματισμού παραγόντων της από το Κατάρ προκειμένου να μεροληπτήσουν υπέρ της συγκεκριμένης υποψηφιότητας στη σχετική ψηφοφορία. Αργότερα στο χορό μπήκαν και οι ΗΠΑ αφού οι δικαστικές αρχές της χώρας άρχισαν να ξετυλίγουν το κουβάρι των ερευνών που οδήγησαν σε ηχηρές αποκαλύψεις, οι οποίες άγγιζαν μέχρι τα υψηλά κλιμάκια της Συνομοσπονδίας επιφέροντας σαρωτικές αλλαγές (π.χ. αποπομπή Μπλάτερ). Σημειώνεται πως Αγγλία και ΗΠΑ είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τις διοργανώσεις των Μουντιάλ 2018 και 2022 αντίστοιχα και μάλιστα αρχικά είχαν θεωρηθεί φαβορί για την ανάληψή τους.

Ξέχωρα όμως από τις όποιες αποκαλύψεις και τους όποιους ανταγωνισμούς για τα λεγόμενα σκάνδαλα που ουσιαστικά δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά την πραγματικότητα του καπιταλιστικού συστήματος και της αδυσώπητης μάχης για τα κέρδη σε όλους τους τομείς (Υγεία, αθλητισμός, κοινωνικές παροχές), η περίπτωση του Κατάρ έρχεται να αποδείξει και τα αποτελέσματα αυτών των λογικών. Αποτελέσματα που αποβαίνουν μοιραία ακόμα και για την ανθρώπινη ζωή. Οι αποκαλύψεις για τις συνθήκες σκλαβιάς των εργαζομένων στα έργα υποδομής, στην πλειοψηφία τους μεταναστών από ασιατικές χώρες, αποδεικνύουν τι συμβαίνει πίσω από το χορό των κερδών... Εκατοντάδες θάνατοι εξαιτίας των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας και διαμονής, παρακράτηση χαρτιών και διαβατηρίων προκειμένου να μη μιλήσουν, πρόχειροι καταυλισμοί στημένοι στη μέση της ερήμου είναι μερικά από τα βασικά κομμάτια που συνθέτουν την εικόνα για τη διοργάνωση. Από την πλευρά της η FIFA, παρά τους κατά καιρούς λεονταρισμούς (π.χ. απειλές για απόσυρση της διοργάνωσης) ουσιαστικά ...νίπτει τας χείρας της για τα όσα συμβαίνουν. Μάλιστα, στις αρχές του χρόνου ανακοινώθηκε επίσημα και η διεξαγωγή της διοργάνωσης χειμώνα (Νοέμβρη - Δεκέμβρη) λύνοντας και το τελευταίο διαδικαστικό πρόβλημα που υπήρχε.

ΗΠΑ - ΜΕΞΙΚΟ - ΚΑΝΑΔΑΣ 2026: Περάστε κόσμε...

Λίγο πριν από την έναρξη του Μουντιάλ της Ρωσίας η FIFA ανακοίνωσε την ανάληψη της αντίστοιχης διοργάνωσης του 2026 από την τριπλή υποψηφιότητα των ΗΠΑ, Καναδά, Μεξικού, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία αφού το προηγούμενο ήταν η διπλή των Ν. Κορέας - Ιαπωνίας το 2002. Βέβαια αυτό αναμενόταν αφού οι τρεις τους έπαιζαν ...χωρίς αντίπαλο, με την υποψηφιότητα του Μαρόκου να κατατίθεται μόλις ένα χρόνο πριν από την ψηφοφορία αλλά και να φαντάζει και μη ρεαλιστική με βάση τα σχέδια που είχε ανακοινώσει η Παγκόσμια Συνομοσπονδία για τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Σύμφωνα με αυτά, το 2026 θα υπάρξει αύξηση των ομάδων σε 48 από 32 στην τρίτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο (απ' όταν οι 24 έγιναν 32) αλλά και άλλες αγωνιστικές αλλαγές (π.χ. κατάργηση της ισοπαλίας στους αγώνες). Μάλιστα, η φημολογία συνέδεσε άμεσα τη σχετική απόφαση με την ανάληψη από τις τρεις βορειοαμερικανικές χώρες αφού έτσι αποκτούσαν πλεονέκτημα, ενώ από την άλλη θα δυσκόλευε αρκετά τους όποιους υπόλοιπους «μνηστήρες». Πέραν αυτού η απόφαση της FIFA για αύξηση του αριθμού των ομάδων επέφερε αρκετές αντιδράσεις και σε γενικότερο επίπεδο αφού μελλοντικά πλέον οι διοργανώσεις του Μουντιάλ θα πρέπει να απευθύνονται σε συγκεκριμένες χώρες, που είτε αυτόνομα είτε με συνυποψηφιότητα θα μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διοργάνωσή τους. Για παράδειγμα, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η ήδη υπάρχουσα φημολογία που θέλει την Κίνα ως φαβορί για τη διοργάνωση του 2030. Φυσικά και σε αυτήν την περίπτωση στα όσα συμβαίνουν μοναδικός ...μπούσουλας για τη FIFA και τις πολυεθνικές - χορηγούς της είναι η περαιτέρω αύξηση της εμπορικότητας του προϊόντος και τα περισσότερα κέρδη.

Υπήρχαν Χρυσαυγίτες στις πλατείες;

Κατιούσα

Η πρόσφατη δικαστική απόφαση που βγάζει αθώες περιστερές τους Ματατζήδες για το “τίμιο ξύλο” που έριξαν τον Ιούνιο του 11′, σε συνδυασμό με μια πληροφορία από τη δίκη της χρυσής αυγής, που φέρει τον Κασιδιάρη να αναρωτιέται αυτοκριτικά γιατί δεν πηγαίνουν οι χρυσαυγίτες στις πλατείες των Αγανακτισμένων, άνοιξε ξανά τη σχετική κουβέντα στο μικρόκοσμο των social media. Επτά χρόνια μετά, ίσως δε μένει κάτι που να μην έχει ειπωθεί, αλλά είναι πάντα χρήσιμη η υπόμνηση κάποιων βασικών σημείων.
Η άγρια αστυνομική καταστολή έλαβε χώρα το διήμερο 28-29 Ιουνίου. Δεν ήταν γενικά πάνω στην περίοδο των πλατειών, αλλά στην 48ωρη γενική απεργία, την πρώτη που προκηρύχθηκε μετά από πάρα πολλά χρόνια και ενώ είχε προηγηθεί μια άλλη απεργιακή κινητοποίηση στις 15 του ίδιου μήνα. Αυτό που στόχευσαν, γιατί φοβούνταν, οι δυνάμεις καταστολής και η πολιτική τους ηγεσία ήταν σαφώς το οργανωμένο μαζικό κίνημα κι η σύνδεσή του με το χύμα κόσμο που μπορεί να βρισκόταν στις πλατείες, εκείνες τις μέρες. Αυτούς που διεκδικούσαν απεργώντας κι όχι αυτούς που κατέβαιναν στο δρόμο στον ελεύθερό τους χρόνο κι ήταν ζήτημα χρόνου να διαλυθούν -το καλοκαίρι η αστυνομική επιχείρηση-σκούπα εναντίον των λίγων κατασκηνωτών που είχαν μείνει στην πλατεία ήταν αναίμακτη και σχετικά εύκολη.
Έχει ειλικρινά μικρή σημασία να διαπιστώσει κανείς ποιες ομάδες ήταν ήδη εκεί, δρώντας εξ αρχής συνειδητά και στοχευμένα και ποιες ευνοήθηκαν αντικειμενικά στην πορεία. Το πιο πιθανό είναι πως συνυπήρχαν κι οι δύο τάσεις. Για παράδειγμα, ο Βαρουφάκης, ο Τσακαλώτος κι ο Κατρούγκαλος δε βρέθηκαν εκεί ως μέλη ή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η μεταγενέστερη ένταξη και υπουργοποίησή τους κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν.
Το ερώτημα λοιπόν είναι αν υπήρχαν φασίστες στις πλατείες και σε αυτό δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί σοβαρά να το αρνηθεί. Τι άλλο μπορεί να ήταν αυτοί που προπηλάκισαν πχ μέλη του μ-λ χώρου που παρέμβαιναν ως “Αριστερά στην Πλατεία”, όσοι είχαν αλλεργία με τα Συνδικάτα, το ΠΑΜΕ, την ΕΛΜΕ, με οτιδήποτε οργανωμένο, όσοι φορούσαν τις ελληνικές σημαίες σαν μπέρτες εν είδει Ελληνο-Σούπερμαν, όσοι φώναζαν “και οι 300 στο Γουδή”; Εξάλλου κι οι ίδιοι οι διαδηλωτές έκαναν το διαχωρισμό μεταξύ Άνω και Κάτω Πλατείας -όπου θεωρητικά στην πρώτη ήταν κάθε καρυδιάς καρύδι, ενώ η δεύτερη είχε άλλο πρόσημο. Ούτε αυτή όμως είναι άμοιρη ευθυνών για τη λογική “έξω τα κόμματα” που καλλιέργησε, την ανάδειξη “φυρερίσκων” τύπου Καζάκη κ.ά.
Ένα κλασικό αντεπιχείρημα είναι πως αυτή η μικτή, ετερόκλιτη σύνθεση είναι αναπόφευκτη σε κάθε μαζικό εγχείρημα που ξεφεύγει από την πεπατημένη και έχει έντονη συμμετοχή του αυθόρμητου στοιχείου -ενώ κάποιοι προσθέτουν μια φράση του Λένιν που λέει πως δεν μπορούμε να φανταζόμαστε στείρα και δυναμικά το κινηματικό προτσές με έναν έτοιμο “στρατό της επανάστασης”, αυστηρά διαχωρισμένο από το αντίπαλο στρατόπεδο. Όλα αυτά είναι γενικά σωστά, αλλά είναι η μισή αλήθεια και αποφεύγουν την άλλη μισή και το συγκεκριμένο ερώτημα επί της ουσίας: όχι τι βρήκε, αλλά τι καλλιέργησε κι άφησε ως παρακαταθήκη στον κόσμο το κίνημα των αγανακτισμένων, τι καρπούς είχε, τι πολιτική έκφραση βρήκαν κτλ;
Για να μη χάνουμε ωστόσο την ουσία στις λεπτομέρειες. Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε ως κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης, είχε καταθέσει μήνυση κατά των αστυνομικών δυνάμεων για την ακραία καταστολή που μεταχειριζόταν ως μέσο. Σήμερα είναι κυβέρνηση, είναι αυτός η πολιτική ηγεσία των Μπαλούρδων που χτυπάνε το κίνημα και δεν καταθέτει μήνυση κατά του εαυτού του -μολονότι χρησιμοποιεί τη συνταγή Λαλιώτη “άλλο το κόμμα κι άλλο η κυβέρνηση”. Ενώ οι φασίστες συνεχίζουν να αλωνίζουν σχεδόν ανενόχλητοι κι ατιμώρητοι.
Επ’ αυτού πρέπει να γίνει η όποια κριτική κι έμπρακτη αυτοκριτική όσων είδαν τότε χίμαιρες κι ανεμόμυλους στην κυβερνητική ελπίδα που ερχόταν, την κουβαλήσανε και τους κουβάλησε στον ανεμόμυλο…

Μια φορά κι έναν καιρό στο Λαϊκό Κράτος έκανε ο λαός διακοπές…

        

Μια φορά κι έναν καιρό αποφασίσαμε να πάμε διακοπές στη Μαύρη Θάλασσα. Στη Βουλγαρία. Να δούμε πόσο μαύρη είναι!! Γιατί εντάξει… σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, αλλά να δούμε και κάτι άλλο.
Βρήκα ένα μέρος που λέγανε ό,τι είναι από τα καλύτερα θέρετρα.  Αλμπένα λέγεται, ψηλά, κοντά στα βουλγαρορουμανικά σύνορα, δίπλα στη Βάρνα. Μπαίνοντας στη Βουλγαρία οι περιοχές κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα προκαλούν θλίψη. Εγκαταλελειμμένα εργοστάσια σε κάθε χωριό, δημόσια κτήρια που σαπίζουν, ετοιμόρροπα σπίτια, σου θυμίζουν ότι κάποτε εκεί ζούσε και δούλευε κόσμος, ότι εκεί υπήρχε όντως ανάπτυξη.
Οι δρόμοι, όλα, λες και σταμάτησαν στο 1990. Δεν είχε γίνει καμία προσπάθεια εκσυγχρονισμού.

Κάποια στιγμή μετά από ώρες βλέπουμε μια πινακίδα που λέει Αλμπένα και στρίβουμε δεξιά. Θάλασσα δε φαίνεται πουθενά. Ξαφνικά βλέπουμε μπροστά μας ένα δάσος!! Τεράστια δέντρα. Πράσινο να φαν κι οι κότες. Θάλασσα όμως πουθενά.
Προχωράμε κι άλλο και βλέπουμε ότι αυτή η περιοχή ήταν περιφραγμένη κι είχε είσοδο για να μπεις κι όποτε έμπαινες ή έβγαινες πλήρωνες, άσχετα αν διέμενες σε ξενοδοχείο!!!
Δώσαμε τα στοιχεία μας, πληρώσαμε, μπήκαμε.

Και ξαφνικά σαν να έγινε κάτι μαγικό, η εικόνα αλλάζει και είδαμε μπροστά μας ξενοδοχεία γιγάντια! Βουνά, κι άλλα δέντρα, πράσινο πολύ, γήπεδα γκολφ, μπάσκετ, ποδοσφαίρου, πισίνες, πάρκα, ένα τρενάκι που σε πήγαινε από τη μια άκρη στην άλλη, θαλάσσια φουσκωτά τεράστια, πολλά χιλιόμετρα θάλασσα/παραλία, ταβέρνες, σούπερ μάρκετ, ό,τι μπορεί να χρειάζεται ένας άνθρωπος! Μια μικρή πολιτεία μέσα σε ένα φυσικό παράδεισο με τη θάλασσα δίπλα σου.
Ποια Χαλκιδική και κουραφέξελα…

Περιττό να πω ότι το δικό μας toyota corolla ήταν πασέ. Ο,τι κυκλοφορούσε σε τροχό εκεί ήταν από καγιέν κ πάνω και φυσικά πολλές μη βουλγάρικες πινακίδες. Δεν μπόρεσα να μη ρωτήσω έναν σερβιτόρο καμιά 50 χρονών τι είναι αυτή η περιοχή; Εκεί πάνε οι Βούλγαροι για μπάνιο; Ο Βούλγαρος εργαζόμενος μου απάντησε ότι όπως βλέπω γύρω μου σε αυτή την περιοχή που λέγεται Αλμπένα δεν κάνουν τα μπάνια τους οι Βούλγαροι εργάτες, αλλά πλέον μόνο πλούσιοι από όλο τον κόσμο. Οι Βούλγαροι δεν μπορούν πια να κάνουν διακοπές, χώρια που σε κάθε παραλία της Βουλγαρίας πληρώνεις για να μπεις!

Τα ξενοδοχεία που βλέπαμε κι όλη αυτή η περιοχή ανήκε κάποτε στο βουλγαρικό κράτος. Ναι, ήταν κρατική περιουσία. Κι εκεί έκαναν διακοπές ΔΩΡΕΑΝ μόνο Βούλγαροι εργάτες επί 45 χρόνια. Στα πολυτελείας ξενοδοχεία μπροστά στη θάλασσα κάποτε πήγαιναν για πολυήμερες διακοπές οι εργαζόμενοι από κάθε εργοστάσιο, από κάθε εργασιακό χώρο, από το πιο απομακρυσμένο χωριό/πόλη της Βουλγαρίας, και ξαναλέω για να το εμπεδώσουμε, ΔΩΡΕΑΝ, με έναν σχεδιασμό κεντρικό, σε συνεννόηση με τις κρατικές υπηρεσίες. Αυτά είπε ο Βούλγαρος σερβιτόρος.

Το 1990 η Βουλγαρία γύρισε ξανά πίσω στο Μεσαίωνα και όλα αυτά ανήκουν πλέον σε μεγιστάνες του πλούτου που τα εκμεταλλεύονται για την πάρτι τους.

Κ.Κ.

Η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια – Μια “σκοτεινή υπόθεση” που θυμίζει φως-φανάρι

Κατιούσα

Η δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια είναι από τις υποθέσεις που χαρακτηρίζονται σκοτεινές, για να συσκοτίζεται η ουσία. Επισήμως την ευθύνη για την ενέργεια ανέλαβε μια τρομοκρατική οργάνωση με την κωμική επωνυμία “Σέχτα Επαναστατών”, ανεπισήμως ωστόσο σχεδόν όλοι κάνουν διαφορετικές εικασίες κι ας μην τολμούν να τις εκφράζουν δημόσια, για προφανείς λόγους.
Ο Γκιόλιας γεννήθηκε το 1973 στη Γερμανία κι ήταν από τα 19 του στη δημοσιογραφική ομάδα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Σύντομα ανελίχθηκε, έγινε το δεξί του χέρι και αρχισυντάκτης της εκπομπής του, ως το 2008 που επήλθε η μεταξύ τους ρήξη. Παράλληλα ο Γκιόλιας ήταν αθλητικός συντάκτης στο χώρο του στίβου, κουμπάρος του Κεντέρη και χωμένος στα κόλπα, πιθανότατα με ενεργό ανάμειξη στο χειρισμό της υπόθεσης με τη σκηνοθεσία του “τροχαίου”, στους Αγώνες της Αθήνας το 2004.
Μετά τη δολοφονία του, αποκαλύφθηκε πως ήταν ο επικεφαλής πίσω από το “Τρωκτικό”, ένα από τα πρώτα “ειδησεογραφικά” ιστολόγια, με μπόλικες δόσεις κιτρινισμού, ιδιαίτερη σημειολογία στο όνομά του και ταχύτατη ροή ειδήσεων, που έγινε “φαινόμενο”, κατακτώντας σύντομα την κορυφή, για να ξεφουσκώσει εξίσου γρήγορα μετά τα δραματικά γεγονότα του 2010 -αν και το ιστολόγιο διέψευσε επισήμως τη σύνδεση με τον Γκιόλια.
Η δολοφονία του τελευταίου έγινε με μαφιόζικο τρόπο και 16 σφαίρες, κάτω από το σπίτι του, όπου κατέβηκε σε μεταμεσονύκτιες ώρες να συναντήσει τους μετέπειτα δολοφόνους του, όταν αυτοί του χτύπησαν το θυροτηλέφωνο. Προφανώς είχε κάποια γνωριμία, αν όχι συναλλαγή, μαζί τους, αλλιώς δε θα είχε κανένα λόγο να τους συναντήσει τέτοια ώρα, με αυτόν τον τρόπο.
Αυτά τα δεδομένα καθιστούν από αβάσιμη έως φαιδρή την επίσημη εκδοχή της “τρομοκρατικής ενέργειας” και το κείμενο με το οποίο ανέλαβε την ευθύνη η “Σέχτα Επαναστατών”, δείχνοντας πώς και για ποιο λόγο δημιουργούνται τέτοιες οργανώσεις -με όνομα που θα προκαλούσε γέλιο και ειρωνεία σε οποιονδήποτε έχει στοιχειώδη επαφή με το μαζικό κίνημα.
Ο αδερφός του Σωκράτη Γκιόλια, άφησε υπονοούμενα που σύμφωνα με το λήμμα της Wikipedia, φωτογράφιζαν τον παλιό συνεργάτη του, Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Ελάχιστα αυτιά ίδρωσαν, η “μαχητική δημοσιογραφία” συνέχισε τον ύπνο του δικαίου, και το δημοσιογραφικό λειτούργημα απέδειξε πως συνεχίζει να είναι “όμορφος υπο-κοσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος”.

Εσείς “εξωτερική ανάθεση” κάνατε;

1

Κατιούσα

Αν κάθε εικόνα αντιστοιχεί σε χίλιες λέξεις χίλιες , τότε τι γίνεται με την «Μεγάλη Εικόνα» ; Να μια απάντηση : Μεγάλη Εικόνα δεν πρέπει να υπάρχει στη σκέψη των απλών ανθρώπων της καθημερινότητας. Χιλιάδες μικρές εικόνες ΝΑΙ , αλλά ΠΟΤΕ ΜΙΑ μεγάλη και μοναδική !

Στη συστημική προπαγάνδα τα δουλοπρεπή μέσα ενημέρωσης «την  παλεύουν» με μικρές αποσπασματικές εικόνες . Το ίδιο κάνουν και αντίστοιχοι  οι πολιτικοί διαχειριστές : Μας παραπέμπουν από το «επιμέρους/ειδικό» , στο «γενικό»  στηριγμένοι στην αλληλουχία των γεγονότων και την ταχύτητα  της  παρα- πληροφορίας στη σύγχρονη εποχή !

Το συμπέρασμά τους είναι αποστομωτικό : Οι υποτελείς τάξεις συτής της κοινωνίας φταίνε και γι’ αυτό θα βρίσκονται σε μια  αέναη διαδικασία «διοίκησης», επιτήρησης και σωφρονισμού .

Κυρίως όμως –οι υποτελείς αυτού του κόσμου -δεν πρέπει να συνοψίσουν ποτέ στη σκέψη τους τα βασικά δεδομένα αυτής της «Μεγάλης Εικόνας».

Μια ματιά από ψηλά και όχι αφ υψηλού μας δείχνει :

·         Την  συγκέντρωση της ιδιοκτησίας και του πλούτου στις ελίτ του παγκόσμιου καπιταλισμού να είναι μια διαρκής διαδικασία/ρεβάνς  .

·         Την εκποίηση –ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου να  παρουσιάζεται σαν  ένα καθημερινό «αυτονόητο» γεγονός.

·         Την απόλυτη υπερ-εκμετάλλευση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της ανθρωπότητας με αποτέλεσμα την καταστροφή του πλανήτη .

·         Την μείωση της αμοιβής εργασίας  να παίρνει χαρακτήρα χιονοστιβάδας , δίχως τέλος .

·         Την αποξένωση , τον  οριστικό και αμετάκλητο διχασμό των εργαζόμενων από την ίδια  την παραγωγική διαδικασία.

·         Τον διαχωρισμό/αντίθεση ανάμεσα στην χειρονακτική και την πνευματική εργασία να παίρνει νέες μορφές διευρύνοντας το μεταξύ τους χάσμα .

Με δύο κουβέντες η Μεγάλη Εικόνα σ έναν κόσμο που αλλάζει είναι : Η συγκέντρωση ιδιοκτησίας / πλούτου σε μια μικρή παγκόσμια ελίτ , με παράλληλη καταστροφή του πλανήτη , απ’ τη μια , η ασύδοτη δράση κάθε «εργοδότη που σέβεται τα κέρδη του» ….. πάλι απ’ τη μια !

Να ένα σύγχρονο παράδειγμα «μοντέρνας»  δουλείας  στα δεδομένα της « Νέας Επιχειρηματικότητας» :Η «Εξωτερική ανάθεση» , το Out Sourcing, που λέγαμε και στο χωριά μας ! Out Sourcing παντού !  Σε Δημόσιες και Ιδιωτικές επιχειρήσεις , ιδιαίτερα στις τελευταίες !

Αναθέτουμε για παράδειγμα την καθαριότητα στις επιχειρήσεις μας σε μια εταιρεία που εκδίδει κάθε μήνα τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών .Εμείς οι σύγχρονοι εργοδότες αυτό πληρώνουμε και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο από κάθε άποψη .

Εκείνη μας «παρέχει»  εργαζόμενους με συμβάσεις αγνώστου σε εμάς περιεχόμενου .Ως συνήθως είναι συμβάσεις κάποιων ωρών , ημέρας , μήνα ,  εξαμήνου . Με επίσημα ωράρια τρίωρο , τετράωρο που είναι πάντα στην πράξη οκτάωρο και βάλε . Τους «αμείβει» δε  με 250 € το μήνα , τους αλλάζει «εταιρεία» κάθε έξι μήνες (επινοικίαση σε τρίτους) και στο τέλος τους αφήνει  απλήρωτους .

Μη λέμε πολλά ,  το Out Sourcing είναι η χαρά , η ξεγνοιασιά και το γλέντι κάθε «μοντέρνου» επιχειρηματία …Είναι επίσης μια νέα έκφραση στο εργασιακό γίγνεσθαι ,  σε γλώσσα και μετάφραση καθόλου «ξύλινη».

Ποια συλλογική σύμβαση , ποιος κατώτατος μισθός η ημερομίσθιο , ποιες αναγνωρισμένες τριετίες , ποια ασφαλιστική κάλυψη;  Η «εξωτερική ανάθεση» είναι – μία μόνο – σύγχρονη και αποτελεσματική μέθοδος – επαγγελματική σχέση  που πολλαπλασιάζει κέρδη για λίγους καταδικάζοντας στην απόλυτη  φτώχεια και την  εξάρτηση τους πολλούς  . Κυρίως όμως κατατείνει στο κύριο :  Στο να διατηρεί «υγιή» την «επιχειρηματικότητα»!

Αυτή άλλωστε είναι η μέγιστη ταξική συνεισφορά των δύο βασικών συστημικών πολιτικών δυνάμεων Σύριζα και Νέας Δημοκρατίας στο μεγάλο κεφάλαιο, τις πολυεθνικές και τις διεθνείς ελίτ  .

Για όσους δεν κατάλαβαν μέσα από αυτό το ελάχιστο , αλλά ακραίο , παράδειγμα της «εξωτερικής ανάθεσης» : Ο κόσμος –ιδιαίτερα αυτός της εργασίας- βρίσκεται καιρό τώρα  μπροστά στην πραγματικότητα ενός νέου ολοκληρωτισμού Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός των ελίτ λέγεται η νέα -όσο και οι λάσπες – πραγματικότητα .

Και αυτός διαθέτει νέα εργασιακά δεδομένα , νέα φασίζουσα πολιτική κάλυψη και φυσικά «νέα» και όχι παλιά και ξύλινη γλώσσα .

Πρόκειται ταυτόχρονα  για τον θρίαμβο της γενικευμένης αποξένωσης ! Τον απόλυτο διαχωρισμό του εργαζόμενου/μοναδικού παραγωγού από το ίδιο το αποτέλεσμα της δουλειάς του, του ίδιου του ανθρώπινου γένους από το φυσικό του περιβάλλον και τους συνανθρώπους του !

Και είναι ακριβώς εδώ που αρχίζει να κάνει «πάρτι» η αποξένωση , ο ατομισμός , ο ρατσισμός , η μισαλλοδοξία , οι εθνικισμοί , ο φασισμός…

Κοντολογίς :

Αν το πούμε «μοντέρνα» …….. θα είναι Out Sourcing.

Αν το πούμε «λαικίστικα» …….. θα είναι κατώτατος μισθός 751 €.

Όσοι όμως σκεφτόμαστε να το πούμε Ταξικά πρέπει να «θίξουμε» το ζήτημα της ιδιοκτησίας και της σχέσης των πραγματικών παραγωγών με αυτήν . Έτσι «ξύλινα» , έτσι  απλά !

Η εργατική τάξη δεν μπορεί να «εκχωρήσει»  με εξωτερική ανάθεση (Out Sourcing) αυτό που είναι σήμερα ζήτημα «ζωής η θανάτου» :

Το επιτακτικό δεδομένο της απελευθέρωσής της !

Σήμερα που ο ομαλός  «μεταβολισμός» ανθρώπου – φύσης βρίσκεται ιστορικά στη χειρότερη «διαταραχή» του. Σήμερα είναι ανάγκη να ξεφύγουμε από την διαχειριστική αυταπάτη μιας νέας αναδιανομής και να αγωνιστούμε για την οριστική και αμετάκλητη ενότητα ανθρώπου –φύσης σε ένα πραγματικά ανώτερο επίπεδο.

Την σοσιαλιστική κοινωνία στην πορεία για τον κομμουνισμό .

Ας μην παίζουμε άλλο με τις λέξεις και τις έννοιες που αυτές αντιπροσωπεύουν.

Ας παραμείνουμε ξύλινοι-ταξικοί !

Ας μιλήσουμε πιο καθαρά για την Κομμουνιστική μας ιδιότητα –ιδιαιτερότητα.

Ας ξεχωρίσουμε κι ας ξεκαθαρίσουμε με παλιούς και νέους λογαριασμούς.

Κι ας αποφασίσουμε χωρίς αναθέσεις.

Η ζούγκλα δεν παλεύεται και οι συνθήκες δεν ωριμάζουν αλλιώς …

Π.Α.ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ .

Νέα επίθεση του καθεστώτος στο ΚΚ Ουκρανίας

• 
  

Από προηγούμενη επίθεση της Αστυνομίας στα γραφεία της ΚΕ του ΚΚ Ουκρανίας

Μία ακόμη αστυνομική έρευνα έγινε την Πέμπτη 19 Ιούλη στα γραφεία της ΚΕ του ΚΚ Ουκρανίας, αυτή τη φορά από τη Διεύθυνση διαδικτυακής ασφάλειας της Αστυνομίας, σε συνεργασία με την Ειδική Αστυνομική Ομάδα (KORD).
Πρόκειται για άλλη μία επίθεση του καθεστώτος ενάντια στο ΚΚ Ουκρανίας με την επιστράτευση του αντικομμουνιστικού νόμου. Οι κατηγορίες ενάντια στο ΚΚ Ουκρανίας βασίζονται στη δημοσιοποίηση στην ιστοσελίδα του κόμματος φωτογραφιών του πρώην Α' Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚ κατά την περίοδο της ΕΣΣΔ, Βολοντιμίρ Σερμπίτσκι, κάτι που παραβιάζει τη νομοθεσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες από το ΚΚ Ουκρανίας, ο Α' Γραμματέας της ΚΕ, Π. Σιμονένκο, μέλη της ΚΕ και όλο το προσωπικό των γραφείων είχαν τεθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις σε ένα δωμάτιο, όπου τους «διάβασαν τα δικαιώματά τους». Ο Π. Σιμονένκο ελέγχθηκε από την ειδική ομάδα και απειλήθηκε με σύλληψη. Το ΚΚ Ουκρανίας χαρακτήρισε την κατάσταση «πολύ επικίνδυνη» με πιθανότητα να «τοποθετηθούν από την αστυνομία ψεύτικα στοιχεία».

«Κοινωνική ένταξη»...

Τους άξονες της στρατηγικής της ελληνικής κυβέρνησης για την «κοινωνική ένταξη προσφύγων και μεταναστών» παρουσίασε προχτές ο αρμόδιος υπουργός. Προσπερνάμε την ειρωνεία της κυβέρνησης ότι «το πέρασμα στη "μεταμνημονιακή εποχή" δεν μπορεί να εξαιρεί τους πρόσφυγες και μετανάστες», αφού αυτή η εποχή είναι από τώρα ναρκοθετημένη για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής τους. Ομως, ο υπουργός είπε ότι «αναγνωρίζει την ανάγκη αποσυμπίεσης των νησιών». Και τι είπε ότι θα κάνει σε αυτήν την κατεύθυνση; Οι εγκαταστάσεις του ΠΙΚΠΑ Λέσβου θα περάσουν στην ευθύνη του υπουργείου, ενώ στη Σάμο θα ανακατασκευαστεί το κέντρο υποδοχής, «εφόσον οι τοπικοί φορείς δεν υποδείξουν άλλο χώρο». Αρα, για μεταφορά προσφύγων από τα νησιά, δηλαδή για «αποσυμπίεση», ούτε λόγος! Τα νησιά συνεχίζουν να είναι αποθήκες ξεριζωμένων, που δεν θα μπορούν να μετακινηθούν ούτε προς τις χώρες προορισμού τους ούτε και προς την ενδοχώρα. Αλλωστε, μόλις πρόσφατα στη Σύνοδο της ΕΕ για το Προσφυγικό η Ελλάδα ανέλαβε τη δέσμευση όχι απλά να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο του διπλού εγκλωβισμού χιλιάδων προσφύγων, αλλά να γιγαντώσει αυτόν τον εγκλωβισμό, αφού η γερμανική κυβέρνηση θα στέλνει πίσω στην Ελλάδα πρόσφυγες και μετανάστες. Αυτή η απάνθρωπη, εγκληματική πολιτική δεν μπορεί με τίποτα να καμουφλαριστεί με τίτλους όπως «κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο»...

Θράσος;

Με χτεσινή απάντησή της, η «ΕΦ.ΣΥΝ» αναφέρεται στο σχόλιο που κάναμε για το κύριο άρθρο της την Τρίτη 17/7/2018 και κατηγορεί τον «Ριζοσπάστη» για θράσος, επειδή χαρακτηρίζει το άρθρο «αναπαραγωγή της κυβερνητικής προπαγάνδας».

Πρώτον, η ουσία είναι ότι η «ΕΦ.ΣΥΝ» στο κύριο άρθρο της περασμένης Τρίτης αναδεικνύει ως «ορθή εθνική γραμμή στο σήμερα» την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, δηλαδή τη συμμετοχή στους ευρωΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, τη στήριξη της διεύρυνσης της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, επικαλούμενη ότι ο σημερινός συσχετισμός δύναμης δεν επιτρέπει τίποτα διαφορετικό. Αν αυτό δεν είναι «αριστερή απολογητική» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, τι είναι; Αν αυτό δεν είναι προσπάθεια να δικαιολογήσει την πολιτική μιας κυβέρνησης που αποδεικνύεται ΝΑΤΟικότερη των ΝΑΤΟικών, τι είναι; Και βέβαια, το κύριο άρθρο της «ΕΦ.ΣΥΝ» της Τρίτης δεν κάνει απλά «διαπιστώσεις», όπως διατείνεται ο συντάκτης της χτεσινής ολοσέλιδης απάντησης, αλλά παίρνει ξεκάθαρα θέση υποστήριξης αυτής της πολιτικής ενεργούς εμπλοκής στους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε ΗΠΑ - Ρωσία στην περιοχή. Και όλα αυτά στο φόντο της επικίνδυνης και απαράδεκτης στάσης της ελληνικής κυβέρνησης στην πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Δεύτερον, στην προσπάθειά του να απαντήσει, ο συντάκτης αναφέρεται σε θέσεις του ΚΚΕ που βεβαίως τις αποδίδει όπως θα ήθελε. Ετσι φτάνει να παρουσιάζει το ΚΚΕ - απομονώνοντας τοποθετήσεις του - ως υποστηρικτή της παραμονής της χώρας στο ευρώ! Αν αυτό δεν είναι διαστρέβλωση, τότε τι είναι; Ποιος μιλάει λοιπόν για θράσος... Ποιος άραγε δεν ξέρει ότι το ΚΚΕ παλεύει για αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, συνδεδεμένη με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, με το πέρασμα της οικονομίας στα χέρια των εργαζομένων, με την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό; Ποιος άραγε δεν ξέρει ότι το ΚΚΕ δεν υποστηρίζει την αλλαγή ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, την αντικατάσταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ από άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, το ευρώ από κάποιο άλλο νόμισμα στο έδαφος της εξουσίας του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής οικονομίας; Αυτή είναι άλλωστε η ουσία των τοποθετήσεων του Κόμματος, που προσπαθεί να αξιοποιήσει ο συντάκτης της χτεσινής απάντησης. Θυμίζουμε ότι αυτές οι τοποθετήσεις έγιναν απαντώντας στη λογική που διαδιδόταν τότε (2011-2015) από διάφορα αστικά και οπορτουνιστικά επιτελεία, ότι η αλλαγή νομίσματος θα έφερνε φιλολαϊκή αλλαγή πολιτικής. Το ΚΚΕ διευκρίνιζε ότι το ζήτημα δεν είναι το νόμισμα, ότι ο λαός δεν πρέπει να επιλέξει για το αν θα χρεοκοπήσει με ευρώ ή με δραχμή, αλλά ότι το ζήτημα είναι ο λαός να παλέψει για άλλον δρόμο ανάπτυξης. Οτι η έξοδος από το ευρώ στο έδαφος της εξουσίας του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής οικονομίας θα σήμαινε στην πραγματικότητα μια άλλη διαδικασία υποτίμησης, που θα πλήρωνε πάλι ο ελληνικός λαός, όπως πληρώνει τα μνημόνια.

Βεβαίως, σήμερα ο συσχετισμός δύναμης, διεθνής και εσωτερικός, είναι αρνητικός για το λαό. Το ΚΚΕ όμως δεν επικαλείται αυτήν την πραγματικότητα για να αποδεχτεί και να στηρίξει τη διεύρυνση των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο... όνομα του «ρεαλισμού». Αντίθετα, εναντιώνεται σταθερά σε αυτές. Με αυτό το κριτήριο απέρριψε και τη Συμφωνία των Πρεσπών, με αυτό το κριτήριο ψηφίζει ενάντια στην ένταξη κρατών στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, θέτει ζήτημα να κλείσουν οι ΝΑΤΟικές βάσεις, να σταματήσει η εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Ανοίγει σταθερά μέτωπο στη λογική ότι έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ «θα μας φάει ο λύκος». Αποδεικνύει ότι ΝΑΤΟ και ΕΕ δεν είναι παράγοντες σταθερότητας και ασφάλειας, δεν εγγυώνται κυριαρχικά δικαιώματα, σύνορα, αλλά υποδαυλίζουν εθνικισμούς, αλυτρωτισμούς κ.λπ. Ο συντάκτης της απάντησης διαπιστώνει ότι «δεν υπάρχει καμιά πολιτική δύναμη που να προτείνει και να μπορεί άμεσα να υλοποιήσει την απεμπλοκή της χώρας από το υφιστάμενο πλέγμα των συμμαχιών της, δηλαδή από την ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ». Ομως το ΚΚΕ παλεύει για να αλλάξει ο συσχετισμός. Είναι η πολιτική δύναμη που σήμερα ζυμώνει ανοιχτά την ανάγκη αποδέσμευσης από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και συμμαχίες, συνδυασμένη με την πάλη για την εργατική - λαϊκή εξουσία. Παλεύει αυτή η θέση να γίνει υπόθεση της πλειοψηφίας των εργαζομένων, του λαού και του κινήματός τους. Ξεκαθαρίζει, τέλος, ότι θα είναι μια από τις πρώτες πράξεις της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, δηλαδή της «διακυβέρνησης», στην οποία το ίδιο το ΚΚΕ θα συμμετάσχει.

Η πραγματικότητα...

Απ' ό,τι φαίνεται, με αποκορύφωμα τις 21 Αυγούστου θα ζήσουμε ένα σίριαλ από «εμπόριο ελπίδας», ψεύτικες προσδοκίες και υποσχέσεις από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με αφήγημα την ...ανάκαμψη για το λαό και τη «διόρθωση» αδικιών - άκουσον άκουσον - χωρίς να πειραχθεί ούτε μια τρίχα από το μνημονιακό αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο όλων των προηγούμενων χρόνων. Κι αυτά ταυτόχρονα με τις δεσμεύσεις της για τα «μεταμνημονιακά μνημόνια» διαρκείας και την προσήλωση στους αντιλαϊκούς στόχους.
Παρ' όλη όμως την κυβερνητική προσπάθεια, υπάρχει η ίδια η πραγματικότητα για τους εργαζόμενους, που πλευρές της αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης» την τελευταία βδομάδα με συνεχιζόμενα θέματα και ρεπορτάζ.
Μια χαρακτηριστική διάψευση των κυβερνητικών παραμυθιών περί «δίκαιης ανάπτυξης» έρχεται π.χ. από τα ίδια τα επίσημα στοιχεία του ΕΦΚΑ σε σχέση με τους μισθούς. Στην πρόσφατη έκθεση για τον περασμένο Φλεβάρη, αποτυπώνεται η καθήλωσή τους σε εξευτελιστικά επίπεδα, με τάσεις παραπέρα μείωσης και ταυτόχρονη επέκταση της μερικής απασχόλησης.
Αλλη διάψευση του μεταμνημονιακού παραμυθιού έρχεται από τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, που πλέον κυριαρχούν στις επιχειρήσεις, παρά την προπαγάνδα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ περί επαναφοράς των «συλλογικών διαπραγματεύσεων», γεγονός που αποκαλύφθηκε και με την Ερώτηση που κατέθεσε το ΚΚΕ στη Βουλή. Αλλωστε, δεν πέρασε πολύς καιρός από όταν η κυβέρνηση απέρριψε τη σχετική πρόταση νόμου που διαμόρφωσαν εκατοντάδες συνδικάτα από όλη τη χώρα, για επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων, την οποία το ΚΚΕ έφερε στη Βουλή. Αυτό το αίσχος δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά πλέον είναι ο κανόνας για τους περισσότερους χώρους δουλειάς, με την εργοδοσία να αξιοποιεί όλο το νομικό οπλοστάσιο που της παρέχει η κυβέρνηση, το οποίο παρέλαβε και εμπλούτισε από τους προκατόχους της. Ολα αυτά θα είναι εδώ και μετά το παραμύθι του «τέλους των μνημονίων», αφού θα είναι εδώ όλοι οι αντεργατικοί νόμοι, μάλιστα η κυβέρνηση εξαγγέλλει ρύθμιση του κατώτατου μισθού με βάση τους αντεργατικούς μνημονιακούς νόμους της ΝΔ.
Εξίσου διαφωτιστική του τι σημαίνει «δίκαιη ανάπτυξη» για το λαό είναι η κατάσταση στις δομές Υγείας - Πρόνοιας, που σταθερά ο «Ριζοσπάστης» αποκαλύπτει τις τελευταίες βδομάδες. Ο «Γολγοθάς» ασθενών και υγειονομικού προσωπικού, για να εξασφαλίσουν τις στοιχειώδεις παροχές, διαμορφώνει μια εκρηκτική κατάσταση σε νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας κ.λπ. Η εμπορευματοποίηση, το διαρκές σφίξιμο για τη μείωση του κόστους φέρνουν τραγικές ελλείψεις, υποστελέχωση, κλινικές και τμήματα νοσοκομείων «στον αέρα», γενίκευση της ευελιξίας και της εντατικοποίησης της δουλειάς του προσωπικού. Περίπου 15.000 εργαζόμενοι στα νοσοκομεία εργάζονται με ελαστικές σχέσεις εργασίας, ενώ τους επόμενους μήνες θα απολυθούν χιλιάδες συμβασιούχοι. Το αποτέλεσμα είναι οι ασθενείς να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη μέσα κι έξω από τα δημόσια νοσοκομεία. Αυτά δεν θα αλλάξουν με το παραμύθι του «τέλους των μνημονίων», γιατί η στρατηγική της εμπορευματοποίησης θα συνεχιστεί, ενώ οι δημοσιονομικοί «κόφτες» θα περιορίζουν τις κρατικές δαπάνες στο ελάχιστο.
Αυτή η πραγματικότητα, λοιπόν, θα είναι εδώ, θα κυριαρχεί και θα συνεχιστεί μετά τις 21 Αυγούστου. Απλά οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα αφήνονται να παραμυθιάζονται με ορισμένα ψίχουλα που θα έρθουν από την υπερκάλυψη των ματωμένων (με δικό τους αίμα) πρωτογενών πλεονασμάτων και από τα μεγάλα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων που βγαίνουν από το ξεζούμισμά τους. Γι' αυτό πρέπει να μπει τέλος στην αναμονή. Να οργανωθεί η πάλη στους τόπους δουλειάς και στους κλάδους με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες μας, κόντρα σε κυβέρνηση - κεφάλαιο - ΕΕ.