Τα Αντικομμουνιστικά Ευαγγέλια

Θα ξεκινήσω ετούτο το σημείωμα από… το τέλος!
Αντι-κομμουνισμός είναι μια δεύτερης διαλογής ιδεολογία που αφορά ένα παρελθόν που το παρόν του υφίσταται ακόμα. Άλλωστε, οι διαμάχες για το παρελθόν είναι τόσο εξέχουσες, που προκαλούν σοβαρές αντιπαραθέσεις γιατί αφορούν τις σημερινές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Γι’ αυτό, πρέπει να σπιλωθεί και να εξαφανιστεί η ιδεολογία που οδηγεί σε λαϊκές εξεγέρσεις. Σύμφωνα με τον σπουδαίο εγκέφαλο του Νίκου Μαραντζίδη: «Η ιδεολογία αποτελεί τον παράγοντα εκείνο, που πέρα από την ατομική ιδιοσυγκρασία, ευθύνεται περισσότερο για την ανικανότητα κάποιου ατόμου να διαχωρίσει το καλό από το κακό (…). Στη σύγχρονη εποχή, τίποτε δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί σε γοητεία τις μεγάλες μεσσιανικές ιδεολογίες: κομμουνισμός, αναρχισμός, φασισμός, φονταμενταλισμός. Όλες οι παραπάνω εγκαθίδρυσαν ολοκληρωτικά καθεστώτα όπου κατέλαβαν την εξουσία». (Νίκος Μαραντζίδης, Η Κοινοτοπία του Κακού και το πνεύμα του ολοκληρωτισμού, 06.07.2014)
Πςςςςς!!!!
Η πνευματική συγκρότηση του κυρίου  Μαραντζίδη,  ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, βγάζει το παντεσπάνι του ως  επιστημονικός υπεύθυνος των ιστορικών εκπομπών του ΣΚΑΙ, και παράλληλα ως επιστημονικός υπεύθυνος στο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ πρόγραμμα «Θαλής: Η Ελλάδα από τον Β’ Παγκόσμιο στον Ψυχρό Πόλεμο», εμποδίζει βίαια οποιαδήποτε άμεση θεραπεία.
Λυπάμαι…
Υπάρχει και η “Σταλινολογία”, που αν και παλιομοδίτικη, χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από όσα αριστερά υπολείμματα αυτοβυθίζονται ηδονικά στις αριστερές καρέκλες της εξουσίας τους, με σκοπό να διώξουν από το νου την καθημερινή βαρβαρότητα, την καθημερινή ανέχεια, την καθημερινή σκλαβιά, την καθημερινή αθλιότητα, την καθημερινή στέρηση, μα και την καθημερινή αποκτήνωση της κοινωνίας.
Σε αυτό το πλαίσιο,  εντάσσεται και η προσπάθεια των αριστερούληδων, με αφορμή την επιστημονική ημερίδα για τον Νίκο Πλουμπίδη από την Βουλή, να παρουσιάσουν το κομμουνιστικό κόμμα σαν κόμμα λαθών, μα και σαν ένα κακό τιτάνα που «τρώει τα παιδιά του». Αν και το ιδεολόγημα της κακής ηγεσίας του ΚΚΕ και των καλών αγωνιστών είναι και αυτό παλαιό, χρειάζεται στο βαθμό που βοηθάει στη σφυρηλάτηση των δεσμών των αριστερούληδων πολιτικών και ακαδημαϊκών με την οικονομική εξουσία, στην βάση της αμοιβαίας ταύτισης με τον νεοφιλελευθερισμό και τις δομικές μνημονιακές μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ και των δανειστών-ετέρων. Γι’ αυτό και η απουσία, από τις ιστορικές τους αφηγήσεις, κάθε αναφοράς στις κοινωνικές συγκρούσεις και στις λαϊκές εξεγέρσεις της εποχής καθώς και ο περιορισμός τους στον μοναχικό αγωνιστή, που τάχα μου τάχα μου προδόθηκε…Κατανοητό, μιας και  η απεικόνιση αυτή διευκολύνει όσους επιδιώκουν να περιορίσουν το εύρος των λαϊκών διεκδικήσεων στα στενά όρια της νομιμοφροσύνης και της «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».  

Για το θέμα, ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο να ακούσουμε την τοποθέτηση του Πανεπιστημιακού Δασκάλου Γιώργου Μαργαρίτη:

 Όμως, ανάμεσα σε αυτούς τους αριστερούληδες, θα βρούμε και κάποιους που η υδαρής εγκεφαλική ουσία τούς έχει τόσο πετρώσει, που «[…]δεν (ΣΣ έχουν) έχω καμία διάθεση να ανοίξω διάλογο με τους φασίστες και τους ηλιθίους του ΚΚΕ.[…] το ΚΚΕ  παραμένει ανελέητο όπως ήταν όταν παρέσυρε τους Έλληνες σε μαξιμαλιστικά αιτήματα, σε αποχή από τις εκλογές, σε εμφύλιο πόλεμο, σε πεισματική στάση ηρωισμού, σε κατασκευή θυμάτων: επιτίθεται, με φονικά ένστικτα, σε οποιονδήποτε τολμάει να αρθρώσει κάτι που δεν έχει εγκρίνει η σταλινική ηγεσία. […]οι κομμουνιστές έχουν πολλά κοινά με τους φασίστες στο ήθος και στο πολιτικό πρόγραμμα, αλλά επίσης γνώρισαν την καλύτερη στιγμή τους, το ζενίθ της δημοτικότητάς τους, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου».( Σώτη Τριανταφύλλου: «Λογική του Κατήφορου είναι ο Πάτος» athensvoice 17.04.2017)
Θα αντισταθώ και δεν θα ασχοληθώ με τα κύτταρα του εγκεφαλικού φλοιού της κυρίας Σώτης, γιατί η θεματολογία του σημειώματος δεν μου αφήνει τα περιθώρια. Άλλωστε, ακόμα και η ψυχανάλυση θα παραδοθεί απέναντι σε κάποιαν που πιστεύει πως:«…Το μίσος ανάμεσα στους κομμουνιστές, τους αναρχικούς και τους φασίστες δεν οφείλεται στις αγεφύρωτες διαφορές τους αλλά σε μια σειρά από ανομολόγητες ομοιότητες.»  (Σώτη Τριανταφύλου «Φασίστες στον καθρέφτη» 9-8-2014)
Όλη η σήψη της σύγχρονης αστικής ιδεολογίας στην επιφάνεια.
Εμείς, ωστόσο, θα ασχοληθούμε με την ιστορία του αντι-κομμουνισμού…

***

Αλήθεια πότε ξεκινάει αυτή η υστερία;

Μα από την στιγμή που ξέσπασε η Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο αντίκτυπός της ήταν παγκόσμιος, ως το έναυσμα μιας νέας πορείας στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, ως εχθρός του ιμπεριαλιστικού κόσμου, ως εχθρός της αποικιακής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Η επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης στα εξαθλιωμένα εργατικά στρώματα των δυτικών αποικιακών δυνάμεων, προκάλεσε ρωγμές κατάρρευσης στο αποικιακό σύστημα, αλλά και συνθήκες εξέγερσης στο εσωτερικό των δυτικών κρατών, σπέρνοντας τον τρόμο στην άρχουσα τάξη των καπιταλιστών. Ας  δώσω, όμως, τον λόγο σε ένα άνθρωπο με ευρέως αποδεκτές καπιταλιστικές αξίες και με πίστη στην «λευκή υπεροχή», τον Γουίνστον Λίοναρντ Σπένσερ-Τσόρτσιλ ο οποίος γράφει: «ο κομμουνισμός ο οποίος συνδαυλίζει την εξέγερση των αποικιακών λαών εναντίον των λευκών, δεν αποτελεί παρά έκφραση ενός ημιασιατικού επιθετικού ολοκληρωτισμού». Γι’ αυτό, έδωσε και την συνταγή της σωτηρίας του καπιταλισμού: «Το μωρό πρέπει να πνιγεί στην κούνια του». Ενώ με την χαρακτηριστική ευρύτητα πνεύματος που τον διέκρινε, έγραψε σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1937 με τίτλο «Great Contemporaries»: «Κοιτώντας κανείς την πορεία του αγώνα του Χίτλερ δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στο κουράγιο, την επιμονή και την ενέργεια αυτού του άνδρα, ο οποίος βρήκε τη δύναμη να προκαλέσει, να νικήσει και να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια και τις αντιστάσεις που του έφραζαν τον δρόμο». ( Churchill W.: «His Complete Speeches 1897-1963» Chelsea House, New York-London, 1974, και Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση Εκδόσεις ΚΨΜ).

Με την σειρά του, ο Βρετανός φιλελεύθερος πρωθυπουργός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, δυσφορώντας για τις εργατικές διεκδικήσεις στην Βρετανία που εκφράζονταν με μαζικές απεργίες, με αποστασίες από τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά και με εργατικές επαναστάσεις σε Φιλανδία, Ουγγαρία, Γερμανία, την εποχή εκείνη δήλωσε:  «Ολόκληρη η Ευρώπη είναι πλημμυρισμένη από επαναστατικό πνεύμα. Ανάμεσα στους εργάτες δεν επικρατεί μόνο πνεύμα δυσαρέσκειας, μα άμεσα επικρατεί η απείθεια και η εξέγερση ενάντια στις προπολεμικές συνθήκες. Κλονίστηκε η πίστη του πληθυσμού της Ευρώπης σε ολόκληρη την πολιτική, κοινωνική και οικονομική τάξη πραγμάτων. Υπάρχει ο κίνδυνος οι μάζες να πέσουν στην αγκαλιά των εξτρεμιστών που η μόνη τους συνταγή συνίσταται στην απόλυτη καταστροφή της υπάρχουσας κοινωνικής δομής. […] Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα όπως το βλέπω εντοπίζεται στην Γερμανία. Δεν πρέπει να συνδέσει την τύχη της με τον μπολσεβικισμό και δεν πρέπει να διαθέσει τα καλύτερα μυαλά της και την οργανική της ικανότητα στους φανατικούς επαναστάτες που όνειρο τους είναι να κατακτήσουν τον κόσμο για τον μπολσεβικισμό» ( K. (Konni) Zilliacus: Can The Tories win The Peace; and How They Lost the Last One / by Diplomaticus.  Hardcover – 1945).
Άρα, το άμεσο καθήκον των καπιταλιστικών κρατών ήταν να καταπνίξουν κάθε κοινωνικό μαζικό λαϊκό κίνημα, πριν αυτό γιγαντωθεί,  αλλά και να καταστείλουν την άνοδο των επαναστατικών ρευμάτων και την θεωρία του μαρξισμού, που εξαπλωνόταν σε ευρύτερα στρώματα.

Εντούτοις, ήταν αρκετά ενδιαφέρον να κοιτάξουμε και μια άλλη παράμετρο του αντικομμουνισμού. Κάπου εδώ, ας δώσω τον λόγο ξανά στον  σεβάσμιο Βρετανό «δημοκράτη»  Winston Churchil, ο οποίος επεσήμανε: «Αυτό το εβραϊκό κίνημα (ο κομμουνισμός)  δεν είναι νέο φαινόμενο. Από την εποχή ήδη τού Σπάρτακους Βάισχάουπτ, μέχρι και την εποχή τού Καρλ Μαρξ, όπως ακριβώς και στις μέρες μας με τον Τρότσκι, τον Μπέλα Κουν, τη Ρόζα Λούξεμπουργκ , και την Έμμα Γκόλντμα, η παγκόσμια αυτή συνωμοσία — για την ανατροπή τού πολιτισμού και τον κοινωνικό μετασχηματισμό στη βάση ενός μοντέλου καθηλωμένης ανάπτυξης, ενός αισθήματος φθόνου και μοχθηρίας και ενός ανέφικτου ιδανικού ισότητας — απλώνει τα πλοκάμια της παντού. Και, όπως πολύ εμπεριστατωμένα απέδειξε μια σύγχρονη συγγραφέας, η κ. Γουέμπστερ, ήταν καθοριστικός ο ρόλος του και στην τραγωδία τής Γαλλικής Επανάστασης. Ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από κάθε ανατρεπτική τάση κατά τον 19ο αιώνα. Και σήμερα αυτή η συμμορία περιέργων προσωπικοτήτων από τα καταγώγια των ευρωπαϊκών και αμερικανικών μεγαλουπόλεων έχει καθίσει στον σβέρκο τού ρωσικού λαού. Έγιναν πράγματι οι απόλυτοι και οι αδιαμφισβήτητοι κύριοι ενός ισχυρού κράτους.» (Alex Peter Schmid: Churchills privater Krieg. Intervention und Konterrevolution im russischen Bürgerkrieg, November 1918-März 1920 Atlantis, Zürich 1974 σελ. 312. μετάφραση:  waltendegewalt.wordpress.com)

Έχει ενδιαφέρον η γνώμη αυτού του εξαιρετικού κυρίου, καθώς ταυτίζει την κοινωνική επανάσταση με το φυλετικό μοτίβο που κυριαρχούσε στην Ευρώπη και που τροφοδοτούσε τη χρήση φυλετικών όρων για την προστασία της καπιταλιστικής τάξης. Οι Εβραίοι χρεώθηκαν την ευθύνη για την οικονομική μιζέρια, την πείνα, την ανεργία, τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ακόμα και την ευθύνη για το ξέσπασμα της εργατικής επανάστασης.
 Σύμφωνα, όμως, με το τέρας της διανόησης που ακούει στο όνομα  Άρης Πορτοσάλτε:  «στο ναζιστικό ή στο φασιστικό ολοκληρωτισμό (…) αν δεν ήσουνα Εβραίος, αν δεν ήσουνα τσιγγάνος, αν δεν ήσουνα ομοφυλόφιλος και αν δεν επέλεγες να είσαι δημόσια αντιφρονών, δεν κινδύνευες πάρα πολύ. Στον κομμουνισμό, και ειδικά στη σταλινική περίοδο, δεν υπήρχε όριο. Όσο κοντά και αν ήσουν στο καθεστώς» (ραδιόφωνο  «ΣΚΑΪ», 07/01/2018).
Ωστόσο, η θεωρία που παρουσιάζει τον εβραιομπολσεβικισμό ως έκφανση μιας διεθνούς συνομωσίας, κάνει την εμφάνισή της στην Πολωνία, τον καιρό που η χώρα αυτή είχε εισβάλει μαζί με άλλους 14 ευρωπαϊκούς στρατούς στην Ρωσία, με σκοπό το πνίξιμο της εργατικής επανάστασης του 1918. Η πολωνική λέξη που περιέγραφε την συνωμοσία ήταν «Zydokomuna». Η Πολωνία ήταν ο πρώτος διδάξας, καθώς το φασιστικό καθεστώς του  Józef Piłsudski, συνδύαζε τις χριστιανικές προκαταλήψεις, τον αντι-ιουδαϊσμό με τον σφοδρό αντικομμουνισμό των αστικών συντηρητικών πολωνικών ελίτ. Το πόπολο έπρεπε να πιστέψει πως η εργατική επανάσταση έχει φυλετική και όχι πολιτική προέλευση.
Ο αντικομμουνισμός, όμως, στην Ευρώπη συνδέεται και σχετίζεται στο δημόσιο λόγο ακόμα και με την βιολογία. Ο Δημοσθένης Ελευθεριάδης (1885-1963) καθηγητής Κοινωνικής βιολογίας στην Πάντειο, και για ένα διάστημα   υπουργός «Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως», μας διδάσκει πως η κομμουνιστική ιδεολογία είναι: «μια επίθεσις του υπαθρώπου κατά παντός ο,τι ωραίον και υψηλόν δημιούργησαν τα υπέροχα πνεύματα των αιώνων, επίθεσις έχουσα ως αφετηρίας το συναίσθημα της κατωτερότητος και της αδυναμίας προσαρμογής […] κτηνώδης προσπάθεια υποβιβασμού όλων των ανθρώπων εις την στάθμην της διανοητικής και ψυχικής δυναμικότητος των κληρονομικώς υποδεεστέρων στοιχείων».(Δημοσθένης Ελευθεριάδης Μαθήματα κοινωνικής βιολογίας Έκδοση του 1948)  
Ενώ, μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της Ισπανικής Ψυχιατρικής, καθηγητή ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης Αντόνιο Βαγιέχο Ναχέρα, γαλουχημένος από την καθολική ηθική διδασκαλία, μας αποκάλυψε τα εγκληματικά ένστικτα του κομμουνισμού. Σε ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι στο San Pedro de Cardena, κοντά στο Μπούργκος, ο Ναχέρα μελετούσε τους κομμουνιστικούς εγκεφάλους των «υποδεεστέρων κοινωνικών στοιχείων», καθώς έπρεπε να αποδείξει πως το έθνος κινδύνευε από τον «Μαρξιστικό εκφυλισμό». Όπως πολλοί άλλοι στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, πίστευε πως: «Ο Μαρξισμός είναι η χειρότερη μορφή παθολογικής νόσου του εγκεφάλου»( Εδουάρδο Γκαλεάνο: Οι Μέρες Αφηγούνται  Εκδόσεις Πάπυρος). Ήταν σίγουρος «ότι οι ψυχοπαθείς όλων των τύπων θα ενταχθούν στις μαρξιστικές τάξεις[…]Δεδομένου ότι ο μαρξισμός ταυτίζεται με την κοινωνική ανηθικότητα[…]». (Τhe guardian: Marxists are retards https://www.theguardian.com/world/2002/nov/01/spain.gilestremlett) Υπερασπιζόμενος αυτές τις θεωρίες, απαγάγει χιλιάδες νεογέννητα ή μικρά παιδιά των οποίων οι γονείς έπασχαν από  «Μαρξιστικό εκφυλισμό» και τα παρέδωσε στην εκκλησία ή σε οικογένειες που διέπονται από χριστιανικές αρχές και διαθέτουν καθαρό ιβηρικό αίμα…
Σας κούρασα;
Φτιάξτε ένα καφέ, καθίστε αναπαυτικά, απολαύστε τον και συνεχίστε την ανάγνωση γιατί τα καλύτερα τώρα έρχονται.

***

Η αντικομμουνιστική εκστρατεία στην Ελλάδα είχε φυλετική διάσταση και εξαπολύθηκε από εξέχουσες μορφές του αστικού κόσμου, όπως η περίπτωση του διατελέσαντα προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου, που έγραψε το αντικομμουνιστικό ευαγγέλιο: «Έθνος και κομμουνισμός» το οποίο, δημοσιεύτηκε το 1952 υπό την αιγίδα της Αποστολικής Διακονιάς της Εκκλησιάς της Ελλάδος.
Μα ας αναγνώσουμε μερικά κατατοπιστικά αποσπάσματα: «Η ρίζα του κομμουνισμού στην Ελλάδα είναι κυρίως διανοητική. Δεν τον εδημιούργησαν τον κομμουνισμό εδώ οι κοινωνικές συνθήκες φυσιολογικά, αλλά σχεδόν τεχνητά τον κατασκευάσανε οι λίγοι διανοούμενοι του τόπου, μεταφυτεύοντας από άλλες χώρες σχήματα και μορφές, που ούτε οικονομικά, ούτε κοινωνικά εδώ ταιριάζανε.[…] Η εθνικοφροσύνη που θα νικήση τον κομμουνισμό δεν είναι πίσω, είναι πέρα από αυτόν. Η εθνικοφροσύνη που θα νικήση τον κομμουνισμόν θα είναι πρόοδος, όχι οπισθοδρόμηση». Γι’ αυτό προτρέπει : «Ο νέος ευρωπαϊκός κόσμος για να αντιμετωπίσει τον κομμουνισμό θα πρέπει να γυρίσει στις πηγές του κλασικού πνεύματος», από όπου θα ξεπεταχτεί ο νέος άνθρωπος του μέλλοντος, «ο άνθρωπος που θα πιστεύει στον κλασικό λόγο, στην πλατωνική ιδέα, που θα πιστεύει στο κλασικό μέτρο και στο κλασικό ιδανικό της πολιτείας του Επιταφίου». 
Βαθιά η ρίζα της εθνικής ιδεολογίας, που ορίζει πως τα ιδανικά που ενώνουν το έθνος έλκουν την καταγωγή τους στην κλασική Ελλάδα, στο ένδοξο παρελθόν. Τι νομίζετε; Τυχαία χαρακτήρισαν την Μακρόνησο «Νέο Παρθενώνα»;
Ο πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, έδωσε και μια φυλετική διάσταση με μεταφυσικά στοιχεία στον αντικομμουνισμό. Σε μια επίσκεψή του ως Υπουργός Παιδείας στο κολαστήριο της Μακρονήσου,  καλοτύχιζε τους στρατιώτες γιατί είχαν την ευτυχία «να διεξάγουν έναν αγώνα πνευματικής και ηθικής βελτιώσεως κατά των αρχών του κακού», και παρότρυνε τις εθνικές ένοπλες δυνάμεις να συνδράμουν με το έργο τους στην ανασυγκρότηση της χώρας «μέσα εις την ελευθέραν ζωήν της αληθινής Δημοκρατίας», αφού με το έργο τους «ενίκησαν τον Σατανά».
Στο πλαίσιο αυτό, καταδίκαζε το «εσφαλμένον και απατηλόν της σλαυοκομμουνιστικής θεωρίας», κατατάσσοντας το έργο των στρατιωτών εκεί στους αγώνες των Ελλήνων για την ελευθερία, αφού, όπως έλεγε, «έχουμε τριών χιλιάδων χρόνων ιστορία και δεν θα γίνουμε είλωτες των Σλαύων» και κατέληξε: «Όταν στο σχολείο ο καθηγητής αναγκάζει τον μαθητή να μάθη την άλγεβρά του ή την γραμματική του, κανείς δεν ονομάζει τον εξαναγκασμό αυτό βία. Το ίδιο συμβαίνει και στη Μακρόνησο. Διδάσκεται η αλήθεια και οι τρόφιμοί της πρέπει να την μάθουν. […] Έτσι πέρασαν λίγοι μήνες και αναγκάστηκαν όλοι να ομολογήσουν ότι το έργο της Μακρονήσου αποτελεί μιαν εθνική ευεργεσία, ένα έργο θετικό και δημιουργικό απέναντι της επικρατούσης αρνητικότητας, ένα έργο κατευναστικό απέναντι της επικρατούσης φανατικής αδιαλλαξίας. […] Εις την Μακρόνησον την καταδίωξιν υποκαθιστά η αγωγή, η έξις, η θεραπεία» («Ο υπουργός της Παιδείας κ. Κ. Τσάτσος στο νησί μας», Σκαπανεύς, Αύγουστος 1949, σ. 21 και Εφημερίδα των Συντακτών Η φιλοσοφία του «Νέου Παρθενώνα)
Μια άλλη περίπτωση ήταν εκείνη του Στρατή Μυριβήλη, ο οποίος μαζί με άλλους του φυράματός του, στην ίδρυση της Ένωσης Λογοτεχνών, υπέγραψε την διακήρυξη σύμφωνα με την οποία οι κομμουνιστές προέβησαν «στο παιδομάζωμα, την αρπαγή γυναικών και το σταύρωμα των ιερωμένων», πράξεις που «βρίσκονται σε βαθειάν αντίθεση με τις ευγενικές παραδόσεις της Φυλής μας». (Φυλετικές θεωρίες στην Ελλάδα. Βλ. Στρ. Μπουρνάζος «Το κράτος των εθνικοφρόνων»)
Βέβαια, δεν υπήρχαν στοιχεία για να παραθέσουν και να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Δεν ήταν και απαραίτητα, διότι,  προς επίρρωση της θέσης τους, παραλείπουν κάθε γεγονός του οποίου η επαλήθευση, πέραν της δικιάς τους μαρτυρίας δεν είναι εφικτή. Όσο αφορά στον Στρατή Μυριβήλη, ήταν ρατσιστής και προσαρμοζόταν εύκολα σε κάθε συνθήκη και περίπτωση. Με δικά του λόγια: «Τι είναι αυτό που γυρεύω; Μια μεγάλη πανελλήνια οργάνωση της Μακρονήσου γυρεύω για τα δηλητηριασμένα νιάτα[…] Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει κομμουνιστής παύει ναναί Έλληνας.[…]ο σλαυικός κομμουνισμός δεν είναι μια κοινωνική θεωρία, ούτε ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα. Είναι κάτι περισσότερο, κάτι φοβερότερο απ΄αυτά. Είναι μια μέθοδος σατανική για την κατασκευή μιας νέας φυλής.[…] Η νέα αυτή φυλή κατασκευάζεται σαν ένα είδος κουρελλά μέσα στο εργαστήριο του πανσλαυισμού, από τα ρετάλια, όλων των φυλών, όλων των λαών, όλων των εθνών. Η δύναμη που κινεί την σατανική μηχανή του είναι το μίσος». ( Δημήτρης Κουσουρης Φυλετικές θεωρίες στην Ελλάδα. Βλ. Στρατή Μυριβήλη Ο κομμουνισμός και το παιδομάζωμα)      
Την ίδια περίοδο, είναι χαρακτηριστικό ότι στον κυριακάτικο εκκλησιασμό ο λαός διδασκόταν από άμβωνος, ότι ο κομμουνισμός ήταν «μία σκοτία δύναμις», που εκπορευόταν από το «ασιατικόν σκοτεινόν πνεύμα». Οι δε κομμουνιστές ήταν όργανα «δαιμονισμού» και «εχθροί της Ελλάδος, οι νέοι Ηρώδαι, […]» που θα «συντριβούν υπό τα πλήγματα της θείας δικαιοσύνης». Ο κομμουνισμός προσλαμβάνεται από την εκκλησία ως μια υψηλής εντάσεως φανέρωση των εσχάτων χρόνων και γεγονότων, καθώς αναδύεται μία «πρωτοφανής κορύφωσις του κακού», κυριαρχεί, δε, ο «λυσσών σατανισμός».
«Πεποιθήσεις όπως αυτές περί της σωτηρίας, του εξαγιασμού, της Βασιλείας του Θεού, του Μεσσία, αλλά και του Αντίχριστου, στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου νοηματοδοτούνται πολιτικά, στην προσπάθεια της εκκλησίας να διαποιμάνει τους πιστούς της, αλλά και να εξηγήσει στη δική της, αποκαλυπτική διάλεκτο, τις θρησκευτικές αιτίες που πυροδότησαν τον εμφύλιο». (Διάβασε: Το κατά αντικομμουνιστήν ευαγγέλιον http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1299)

***

Ας έρθουμε, όμως, ξανά στο σήμερα, επισημαίνοντας πως βασικό στοιχείο της καπιταλιστικής κοινωνίας, ήταν πάντα η άνιση διανομή της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Ωστόσο, κατά περιόδους, επέτρεπε κάποια μορφή κινητικότητας στην εργατική τάξη, ώστε να μεταβάλει κάπως την κοινωνική κατάστασή της.
Σήμερα γυρολόγοι της κυβερνητικής εξουσίας, λογής λογής πραματευτές της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, σταυροφόροι των μεταρρυθμίσεων και ο εσμός των αυλοκολάκων, γελωτοποιών δημοσιογράφων και διανοουμένων ιεροφάντων του φιλελεύθερου δόγματος άνοιξαν την αυλαία: προκρίνουν την αφαίρεση από την κοινωνική τάξη των εργατών -των «μη ιδιοκτητών» δηλαδή- οποιασδήποτε δυνατότητα συλλογικής πολιτικής δράσης για την μεταβολή της κοινωνίας.
 Απαιτούν την εξαφάνιση των συναισθημάτων αλτρουισμού και της αλληλεγγύης ως βασική προϋπόθεση για την διατήρηση της «ελευθερίας των αγορών» στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Η διεκπεραίωση αυτής της σημερινής αστικής μετωπικής επέλασης, πραγματοποιείται όχι πλέον με τις μεθόδους της «θεραπείας σοκ» που εφαρμόστηκαν στην Λατινική Αμερική και στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά με βάση μια πιο ευέλικτη, πολυμέτωπη τακτική κατακερματισμού των εργατικών αντιστάσεων.
Η θεσμική απαγόρευση του συνδικαλισμού που προκρίνουν, αποσκοπεί στο να αφαιρέσει την σοσιαλιστική πλευρά του φάσματος των πολιτικών δυνάμεων, που επιμένουν στην άσκηση μιας σοσιαλιστικής πολιτικής. Είναι συνειδητή αυτή η θέση, διότι πιστεύουν πως η διατήρηση της καπιταλιστικής κοινωνίας απαιτεί τον περιορισμό των θεμελιωδών εργατικών δικαιωμάτων.
Κάθε συμμετοχή του εργατικού κόσμου στον υπέροχο κόσμο της αγοράς των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής και στον «ανόθευτο» ανταγωνισμό τους πρέπει να είναι καθαρά ατομική συμμετοχή!
Με μια φράση: πλέον οι εργατικοί αγώνες είναι υπό αίρεση.
Σε αυτό το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ολοκληρωτικό καπιταλιστικό πλαίσιο, πρέπει να εντάξουμε και την συκοφάντηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας που εκφράστηκε ανάγλυφα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 8 Απρίλη του 2008 και πήρε μορφή στην «Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό». Εισηγητής ήταν ο Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2004-2010) και Ευρωπαίος Επίτροπος για τη Δικαιοσύνη (2008-2010) Jacques Barrot, καταδικασμένος το 2000 από γαλλικό δικαστήριο με οκτάμηνη φυλάκιση για υπεξαίρεση ποσού 2 εκατομμυρίων ευρώ. Καταδίκη που διαγράφηκε μιας και ο Jacques Chirac του χορήγησε προεδρική αμνηστία.
Ωστόσο, γεννιούνταν τα ερωτήματα: γιατί όλη αυτή η επίθεση σε μια ιδεολογία «τελειωμένη», «ηττημένη», όπως η κομμουνιστική; Γιατί τέτοια επιμονή να αξιοποιηθεί ο σημερινός –συντηρητικός-πολιτικός συσχετισμός στην Ευρώπη, ώστε να διαμορφωθεί μια «ιστορική» αντικομμουνιστική παρακαταθήκη για το μέλλον; Τι φοβούνται;
Η νέα άνοδος των ιμπεριαλιστικών σχέσεων, οι οποίες περιγράφονται ως «παγκοσμιοποίηση», έχει ολέθριες επιπτώσεις στην δημοκρατική διαδικασία και στο βιοτικό επίπεδο του εργατικού κόσμου. Τα πάντα επαναπροσδιορίζονται για να προωθηθεί ένα συγκεντρωτικό μοντέλο λήψης αποφάσεων από μια μη εκλεγμένη καπιταλιστική Ελίτ, ώστε να διατηρηθεί ανέπαφος ο αλληλοσυμπλεκόμενος μηχανισμός αστικών κυβερνήσεων και επιχειρηματικού κόσμου.
Με φόντο αυτήν την προοπτική, ο ρόλος των πολιτών ως πρωταγωνιστών ή ακόμα και ως βοηθητικών κομπάρσων της δημόσιας πολιτικής σκηνής συρρικνώθηκε. Αυτός ήταν ο σκοπός του καπιταλισμού, δηλαδή η αδιαφορία των πολιτών, τα ψηλά ποσοστά αποχής από τις εκλογές, η ιδιώτευση και η αλληλοεπίδραση του κόσμου μόνο με την τηλεόρασή του. Ο ατομισμός, ο ατομικός δρόμος, η ατομική στάση, η ατομική διαπραγμάτευση…
Ονειρεύονται και θα προσπαθήσουν με την «νομιμότητα» να επιβάλουν μια έρημο καπιταλιστικής καθαρότητας, που ουσιαστικά θα απαγορεύει την πολιτική δραστηριότητα και χωρίς την δυνατότητα έκφρασης οποιασδήποτε συλλογικής τοποθέτησης και διεκδίκησης, όπου όλοι θα είμαστε κλεισμένοι στο καβούκι μας και θα κοιτάμε την πάρτη μας.
Οι παρακμάζουσες άρχουσες και κυρίαρχες τάξεις, προκειμένου να διατηρούν την εξουσία τους και να αντισταθμίσουν τις απώλειές τους, έχουν πάντα τη δυνατότητα επιλογής της τακτικής της καταπίεσης, της παραπληροφόρησης και το μονοπώλιο της θεσμοθετημένης κρατικής βίας. Στόχος είναι η ατομικοκοποίηση των πολιτών, ώστε να διασπαστεί η κοινωνία σε αλληλοανταγωνιζόμενα άτομα, κατάσταση που τα καθιστά από κοινωνικά όντα σε δήμιους της ίδιας της υπόστασής τους.
Κοντολογίς, επιδιώκουν την αλλοτρίωση και παθητικοποίηση του κόσμου της εργασίας. Η αλλοτρίωση αυτή τείνει να γίνει ολοκληρωτική όσο μεγαλώνει η κρίση του καπιταλισμού, δηλαδή η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Καραμπινάτος φασισμός δηλαδή.
Άρα τι μένει που χρειάζεται καταστολή;
Οι εργατικές τάξεις από την πλευρά τους έχουν μεταξύ τους την αλληλεγγύη να αντιπαραβάλουν απέναντι στην ατομικότητα, τις συνελεύσεις τους και τις συλλογικές αποφάσεις τους, για να διεκδικήσουν τα εργατικά και πολιτικά δικαιώματά τους, και κυρίως έχουν να αντιπαραβάλουν απέναντι στην θεσμοθετημένη καταπίεση τα ταξικά συνδικάτα τους!
Άρα, να τι μένει που χρειάζεται καταστολή!
 Η πάλη των τάξεων που αποτελεί απότοκο μιας συγκεκριμένης κατάστασης, που αντανακλά την πραγματικότητα μιας ιστορικά καθορισμένης οικονομικής βάσης. Αυτή η πάλη είναι που πρέπει να καταργηθεί και να συκοφαντηθεί. Η πάλη των εργατών που «δεν κολλάει» με την «Ευρώπη των λαών», με την εποχή της «συναίνεσης», του «διαλόγου», της «κοινωνικής ειρήνης», της «συναδέλφωσης» μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, με τους δεύτερους, τους εργάτες, να πληρώνουν τόσο όταν υπάρχει ανάπτυξη και ανάκαμψη, όσο και όταν υπάρχει κρίση.
Φοβούνται το φάντασμα που ακόμα «πλανιέται στην Ευρώπη: Το φάντασμα του κομμουνισμού. Όλες οι δυνάμεις της γηρασμένης Ευρώπης έχουν συνάψει ιερά συμμαχία για να καταπολεμήσουν το φάντασμα αυτό. Ο πάπας και ο τσάρος, ο Μέτερνιχ και ο Γκιζό, οι γάλλοι ριζοσπάστες και οι γερμανοί αξιωματικοί»[1].
Μπορεί για την ώρα τα όρνια του κεφαλαίου να απολαμβάνουν τα εγκλήματά τους κατά της ανθρωπότητας, αλλά αυτές τις λέξεις τις φοβούνται, γιατί αν και γράφτηκαν πριν από 170 χρόνια θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί μόλις χθες, γι αυτό μπορούν ακόμα να επηρεάσουν ∙ στο βαθμό βέβαια που ο κόσμος της εργασίας θα συνειδητοποιεί μέσα από την ταξική του πάλη την πραγματικότητα, και στο βαθμό που μέσα από αυτήν την πάλη θα ενισχύονται οι δυνάμεις της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, οι δυνάμεις της ανατροπής του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος».(Κώστας Λουλουδάκης Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση Εκδόσεις ΚΨΜ)
Ο κομμουνισμός, το φάντασμα που εξακολουθεί να πλανιέται, είναι το ζωτικό πρόβλημα των εξιδανικευμένων ελεύθερων αγορών και των τιμητών τους!

[1] Κ. Μαρξ-Φρ. Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος

Γιώργος Μαυρίκος: “Ο καπιταλισμός δεν μακιγιάρεται, ο ιμπεριαλισμός δεν εξανθρωπίζεται”

Κατιούσα

Μια ενδιαφέρουσα ομιλία του γ.γ της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, Γιώργου Μαυρίκου, σε χθεσινή εκδήλωση για τους πρώτους γραμματείς της οργάνωσης Πιερ Ζανσού και Λουί Σεγιάν στο Παρίσι. Αναφέρθηκε στο παράδειγμα των δύο αγωνιστών συνδικαλιστών, στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το σύγχρονο ταξικό εργατικό κίνημα, αλλά και στο τι πρέπει να γίνει για να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα των αγώνων στο σήμερα. Ακολουθούν μεταφρασμένα τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
Αγαπητοί σύντροφοι και αδέρφια,
Σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας στην τιμητική αυτή εκδήλωση εις μνήμην των δύο πρώτων ΓΓ της ΠΣΟ που ήταν και οι δυο Γάλλοι, του Λουί Σεγιάν και του Πιερ Ζανσού. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τη σύζυγο του Πιερ Ζανσού, τη συντρόφισσα Αλένα, όπως και την κόρη του Ιμπραήμ Ζακαρία, που ταξίδεψε από την Πράγα για να είναι μαζί μας και την ενημερώνουμε πως για τον πατέρα της, που επίσης ήταν εκλεγμένος γ.γ της ΠΣΟ θα οργανώσουμε παρόμοια τιμητική εκδήλωση μνήμης και σεβασμού.
Διαβάζοντας, μελετώντας τη ζωή και τη δράση των Λουί Σεγιάν και Πιερ Ζανσού, νομίζω ότι αναδύονται κάποια επίκαιρα και χρήσιμα συμπεράσματα.  Επιτρέψτε μου να επισημάνω κάποια.
1.Ήταν ηγέτες από τα σπλάχνα της εργατικής τάξης, ήταν οι ίδιοι εργάτες, είχαν βιώσει στο πετσί τους την καπιταλιστική εκμετάλλευση, αγαπούσαν τον κλάδο τους και βέβαια τους εργάτες. Δεν ήταν γραφειοκράτες της ελίτ.
2. Πίστευαν στις αρχές της ταξικής πάλης, πάλεψαν για την ανατροπή του καπιταλισμού, ήρθαν σε σύγκρουση με τον οπορτουνισμό που ήθελε το μακιγιάρισμα του καπιταλιστικού συστήματος. Πάλευαν ενάντια στους οπορτουνιστές.
3. Ήταν πρωταγωνιστές στις γενικές πολιτικές εξελίξεις της εποχής τους. Ήταν αντιφασίστες, παρόντες στον πόλεμο κατά των Ναζί, ήταν διεθνιστές και αντι-ιμπεριαλιστές. Αντιπάλεψαν το σχέδιο Μάρσαλ, την ίδρυση του ΝΑΤΟ, την αντισοσιαλιστική υστερία. Δεν παρίσταναν τους ουδέτερους.
4. Άνοιξαν νέους δρόμους στην εποχή τους, ιδρύοντας νέα συνδικάτα, συνεχίζοντας τους αγώνες σε κάθε ήπειρο, αναλύοντας τις εξελίξεις της εποχής τους.
5. Ήταν ειλικρινείς, ανιδιοτελείς και έβαζαν την ομάδα πάνω από τους ίδιους. […]
Έκαναν το καθήκον τους […] Τώρα είναι δικό μας καθήκον ως σύγχρονα συνδικάτα να ανταποκριθούμε στις σύγχρονες ανάγκες των καιρών μας. Ζούμε σε έναν κόσμο με δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι η βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος, που γεννά φτώχεια κι ανεργία […] Το δεύτερο βασικό χαρακτηριστικό είναι η επιθετικότητα των ιμπεριαλιστών, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι σκληρές συνέπειες στους λαούς.
Στην Ευρώπη, όπου ζούμε, η κατάσταση είναι ακόμα πιο περίπλοκη εξαιτίας:
Α. των διεθνών μηχανισμών όπως ΕΕ, ΔΝΤ και ΝΑΤΟ που προωθούν τις πιο ακραίες αντεργατικές πολιτικές σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.
Β. των κυβερνήσεων που προωθούν αντεργατικές πολιτικές και διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις, την κοινική ασφάλιση, τους μισθούς, που ιδιωτικοποιούν τα πάντα, με βασικό του εργαλείο τους “κοινωνικούς διαλόγους”
Γ. την επικίνδυνο άνοδο του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και των νεοφασιστικών κομμάτων
Δ. Την ίδια στιγμή, μια ισχυρή συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει σχηματιστεί στην Ευρώπη, εντελώς ξεκομμένη από τη βάση, που έχει ρεφορμιστική γραμμή και ελέγχει μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις […] Επιπλέον, έχει αναπτύξει ισχυρούς μηχανισμούς που εξάγουν τις ρεφορμιστικές της θεωρίες σε άλλες ηπείρους.
Από την άλλη, έχουμε και την αισιόδοξη εικόνα […] Μεγάλες απεργίες, διαδηλώσεις, ακτιβιστικές δράσεις έλαβαν χώρα και συνεχίζονται σε Γαλλία, Ελλάδα, Ιταλία, Βέλγιο, Τουρκία, Ισπανία κι άλλες χώρες. Αυτό το τμήμα εργατών και τα συνδικάτα που ηγούνται των κινητοποιήσεων είναι το πιο ζωντανό και πολλά υποσχόμενο τμήμα της πανευρωπαίκής εργατικής τάξης. […]

Τι πρέπει να κάνουμε;
Ποια είναι η εναλλακτική;
[…]Είναι φανερό πως το μεγάλο πρόβλημα του ρεφορμισμού είναι η στρατηγική του. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να μακιγιαριστεί, ο ιμπεριαλισμός δεν εξανθρωπίζεται. Έτσι, είτε ο μάνατζερ είναι Αυστραλός, είτε Ιταλός, το τραίνο θα κινηθεί στις ίδιες ράγες και ολοένα δεξιότερα.
Από την άλλη είμαστε όλοι εμείς, που δεχόμαστε και πιστεύουμ στην αθάνατη μαρξιστική θεωρία των κοινωνικών τάξεων […]
Όμως, αφού έχουμε σωστή θεωρία, αφού γενικά έχουμε καλή στρατηγική, αφού έχουμε υπαρκτές και μαχητικές δράσεις σχεδόν παντού, αφού οργανώνουμε σημαντικούς αγώνες, γιατί οι αντεργατικές πολιτκές των κυβερνήσεων και της ΕΕ τελικά υλοποιούνται;
Η ΠΣΟ πραγματικά ανησυχεί γι’αυτά τα ζητήματα. […] Η συζήτηση είναι ανοιχτή, διαρκής, και θα πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα για μια ποιο ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων. Δεν ισχυριζόμαστε ότι οι αγώνες δεν έχουν αποτέλεσμα. […] Στην Ελλάδα λέμε “χαμένη είναι μόνο η μάχη που δε δόθηκε”. Αλλά ας επισημάνουμε τρία σημεία, που δείναι μόνο ζητήματα τακτικής.
Συντονισμός: Σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι απεργίες που γίνονται, ακόμα και κατά διαστήματα […] είναι χρήσιμες […], αλλά δε δυσκολεύουν τους αστούς, δε σταματούν την παραγωγή, δίνουν χρόνο στις κυβερνήσεις και τ’αφεντικά να βρουν λύσεις. Δεν ενώνουν την εργατική τάξη εναντίον της αντίπαλης τάξης. Δεν ενισχύουν το πολιτικό περιεχόμενο του αγώνα.
Συγκέντρωση δυνάμεων: Κάποια από τα συνδικάτα που αποδέχονται τη μαρξιστική θεωρία των τάξεων ανήκουν στην ΠΣΟ, άλλα κινούνται μόνα τους, άλλα “φιλοξενούνται” στην CEC ή την ITUC. Έτσι έχουμε διασπορά μαχητικών δυνάμεων. Ενώ χρειαζόμαστε […] ένα πανευρωπαϊκό συνδικαλιστικό ποτάμι: ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ-ΕΝΩΤΙΚΟ-ΤΑΞΙΚΟ-ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟ-ΜΑΖΙΚΟ-ΑΝΤΙΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ
Χάσμα βάσης-ηγεσίας: Το χάσμα γίνετια όλο και μεγαλύτερο και γεννά απογοήτευση στη βάση και την ίδια στιγμή ενισχύει αντιδημοκρατικές πρακτικές της ηγεσίας. Η λύση είναι η ηγεσία να ακούει τη βάση […]
Το 2019 θα πάρουμε πρωτοβουλίες και θα προσπαθήσουμε ν’ανοίξουμε διάλογο, ειλικρινή, αδελφικό για τις προτεραιότητες των ευρωπαϊκών συνδικάτων στις τωρινές συνθήκες. Είμαστε ανοιχτοί σε τίμιο, ισότιμο διάλογο με αμοιβαίο σεβασμό και συντροφικό πνεύμα.
Με τέτοιες ενέργειες θα τιμήσουμε με έργα, έμπρακτα κι όχι μόνο στα λόγια, τη μνήμη των πρωτοπόρων μαχητών της ΠΣΟ, όπως του Λουί Σεγιάν και του Πιερ Ζανσού. […]

Επίθεση ακροδεξιών στα γραφεία του πλοίου Aquarius στη Μασσαλία

Κατιούσα

Το πλοίο Aquarius έγινε γνωστό για τη διάσωση προσφύγων στη Μεσόγειο καθώς και τις περιπέτειες που αντιμετώπιζε κατά τον ελλιμενισμό του, αφού πολλά λιμάνια αρνούνταν να δεχτούν τους πρόσφυγες.
Χτες το βράδυ η ακροδεξιά οργάνωση “Generation Identitaire” επιτέθηκε στα γραφεία της οργάνωσης “SOS Μεσόγειος” που είναι και πλοιοκτήτρια του Aquarius στη Μασσαλία. Όπως διευκρίνισε η οργάναση, το προσωπικό των γραφείων, παρότι σοκαρισμένο, μεταφέρθηκε σε ασφαλές σημείο. Η αστυνομία συνέλαβε 22 άτομα ως ύποπτα για την επίθεση, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η ακροδεξιά οργάνωση διακίνησε βίντεο με την επίθεση στα ΜΚΔ, όπως και μια αφίσα όπου κατηγορεί τη “SOS Μεσόγειος” για δουλεμπόριο, την ώρα που το Aquarius είναι το τελευταίο πλοίο με αποκλειστική αποστολή τη διάσωση προσφύγων που προσπαθούν να έρθουν στην Ευρώπη με κίνδυνο της ζωής τους.

«Κόμμα όαση μες στη συναλλαγή και στο ψέμα, λάμψη που φώτισε την Ιστορία…»

Κατιούσα

ΚΚΕ
Θα ψηφίσω το κόμμα που σύμβολο έχει
τα ιερά και πανάρχαια της δουλιάς εργαλεία
(αγροτιά που με τρέφεις, εργατιά που με ζεις)
τ’ αναστάσιμο ένδοξο άλικο λάβαρο
(σταυρωμένε λαέ μου, όρθιος πάλι στο μνήμα!)
Κόμμα πίστης που διώχτηκε με άγρια λύσσα
γιατί μοίραζε φως σε καλύβια και τρώγλες
γιατί σάλπιζε Ανάσταση στους Λάζαρους της γης.
Κόμμα σωστή ζυγαριά που μας έδειξε πρώτο
ποιοι μας κλέβουν στο ζύγι.
Κόμμα με το πιο καθαρό απ’ όλα μητρώο
Κόμμα του ιδρώτα, της στέρησης και της προσφοράς.
Κόμμα που μού ’δωσε πατρίδα, οικογένεια, θρησκεία
και μού’ μαθε σε βάθος την έννοια Έθνος.
Κόμμα με φάλαγγες σκοτωμένους αγγέλους
με Χριστούς ένοπλους επαναστάτες.
Κόμμα αναγέννησης, δημιουργίας.
Κόμμα χείμαρρος από άτρωτη αλήθεια
που ξεπλένει αμαρτωλές κοινωνίες
αιώνων εγκλήματα κι ακολασίες.
Κόμμα μήτρα που αδιάκοπα ανδρείους γεννάς
καμίνι που τη σάρκα μας την κάνεις ατσάλι
Κόμμα αλληλεγγύης, μανδύα ζεστέ.
Κόμμα θυσίας στο βωμό πάντα πρώτο
δεκαετίες οι βόγγοι σου μες στις φυλακές
πορεία κάτω απ’ τ’ άστρα του Μαρξ και του Λένιν
σύναξη κατατρεγμένων και ταπεινών.
Κόμμα που ζητωκραύγασε όσο κανείς την Πατρίδα
μπροστά στ’ αποσπάσματα του φασισμού.
Κόμμα φρούριο της λευτεριάς μας
στα βουνά και στα χιόνια, στα λημέρια τα κλέφτικα
με σημαία λειωμένη στην τριβή των ανέμων
Κόμμα παράνομο κυνηγημένο
που ψάχναν να σ’ εύρουν γυμνασμένα σκυλιά.
Κόμμα μυριάδων πιστών σου προσφύγων
που προφέρουν Ελλάδα και τους πνίγουν λυγμοί
Κόμμα πόνου, αξιοπρέπειας, πόθου ειρήνης
Κόμμα αυταπάρνησης, πάθους, τιμής
Κόμμα όαση μες στη συναλλαγή και στο ψέμα
λάμψη που φώτισε την Ιστορία.
Κόμμα του Έλληνα μα και τ’ Ανθρώπου
του Ρήγα Φεραίου και του Βελουχιώτη
Κόμμα ζωής, Κόμμα (…)
Κόμμα ειρήνης, φιλίας, δικαιοσύνης
Κόμμα αναγεννήτρας ορμής, προκοπής.
Κόμμα γρανίτη, σε ψηφίζω ακόμα
γιατί μ’ έμαθες, και, ν’ αγαπώ την Πατρίδα
σεβαστά να τη γράφω με Π κεφαλαίο
γιατί, Κόμμα, επλάτυνες τη μικρή αγκαλιά μου
και πια μέσα χωράει η Ανθρωπότητα όλη.

Ρίτα Μπούμη – Παππά

Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του αφιερώματος της Κατιούσα στα 100 χρόνια του ΚΚΕ και τα 50 χρόνια της ΚΝΕ

Το τέλος του Γιάννη Σαλά, αρχηγού της ΑΣΟ και πολιτικού επιτρόπου του ΔΣΕ Σάμου

.

Κατιούσα

Η ζωή του Γιάννη Σαλά ήταν κατάστικτη από λαϊκούς αγώνες. Αρχηγός της περίφημης ΑΣΟ στη Μέση Ανατολή, που πρωταγωνίστησε στο κίνημα των δημοκρατικών αξιωματικών το 1943, πέρασε μεταπολεμικά μετά από ένα διάστημα κομματικής δουλειάς στον Πειραιά στη θέση του Πολιτικού Επιτρόπου στο ΔΣΕ Σάμου, όπου αγωνίστηκε ηρωϊκά και με ανιδιοτέλεια σε άνιση μάχη, δίνοντας τη ζωή του. Μια σύντομη ανασκόπηση της αγωνιστικής του δράσης και μια εκτενής περιγραφή του τραγικού του τέλους περιέχεται στο  βιβλίο του Αντώνη Καλαμπόγια, “Ικαρία ο Κόκκινος Βράχος”, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Πολιτικός Επίτροπος στη Σάμο ήταν ο Γιάννης Σαλάς που είχε τότε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ο Σαλάς, παλιός αγωνιστής, γεννήθηκε στο Φραντάτο της Ικαριάς. Η φασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου τον κυνήγησε με μανία. Πριν τη σύλληψή του, ο Σαλάς είχε τραυματιστεί μέσα στο χωριό του από τα όργανα του Μανιαδάκη. Αν και τον τραυμάτισαν, δεν μπόρεσαν να τον πιάσουν τότε. Αργότερα, ωστόσο, ο Σαλάς, πιάστηκε από την Ασφάλεια και στάλθηκε στην Ακροναυπλία. Η κατάρρευση κι η Κατοχή βρήκαν το Σαλά στο Σανατόριο Ασβεστοχωρίου, απ’ όπου δραπέτευσε τον Απρίλη του 1941, κατέβηκε στην Ικαριά και από εκεί πέρασε στη Μέση Ανατολή. Στις 10 Οκτώβρη 1941 ιδρύθηκε η Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση (ΑΣΟ), μ’ επικεφαλης το Γιάννη Σαλά.
Τον Απρίλη-Μάη του 1943 δημιουργηθηκε το Κεντρικό Γραφείο των αντιφασιστικών οργανώσεων Μέσης Ανατολής με Γενικό Γραμματέα τον ίδιο.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα από τα στρατόπεδα της Μέσης Ανατολής -όπου τον είχαν ρίξει μαζί με την πλειοψηφία του ελληνικού στρατού Μέσης Ανατολής οι Έλληνες αντιδραστικοί με τους Άγγλους προστάτες τους, ο Σαλάς δούλεψε στον Πειραιά σε υπεύθυνη κομματική δουλειά.
Το Κόμμα αργότερα τον έστειλε στη Σάμο. Εδώ έμεινε ο Γιάννης Σαλάς και αγωνίστηκε, ώσπου έδωσε τη ζωή του για την υπόθεση της λευτεριάς του λαού και της δημοκρατίας.
Ο Γιάννης Σαλάς, σαν Ικαριώτης, ενδιαφέρθηκε αμέσως για να δει τους συντρόφους που προέρχονταν από την ιδιαίτερη πατρίδα του, να τους καλωσορίσει και να μάθει νέα από το χωριό.
Ήταν απλός και σεμνότατος. Με το χαρακτήρα του και την παληκαριά του, είχε κατακτήσει τις καρδιές των ανταρτών. Ίδιος στο χαρακτήρα ήταν και ο στρατιωτικός διοικητής του αντάρτικου, Γιάννης Μαλαγάρης. Με τα καλύτερα λόγια μιλούσαν οι αντάρτες για τους δυο καθοδηγητές τους. Για τους δυο “συνονόματους”.
(…)
Μετά την ήττα, δύο δρόμοι υπήρχαν για τα αντάρτικα των νησιών. Ή παράδοση ή συνέχιση ενός άνισου, απεγνωσμένου, ως το θάνατο αγώνα, χωρίς καμιά ελπίδα και διέξοδο. Μέσα διαφυγής από τη Σάμο δεν υπήρχαν.
Ο Σαλάς είχε επίγνωση της δραματικής θέσης του αντάρτικου και ιδιαίτερα της δικής του, που στις ώρες εκείνες δυσκόλευε και τις κινήσεις της φούχτα των ηρώων που είχαν απομείνει ζωντανοί γύρω του και που ήταν υποχρεωμένοι να τον κουβαλούν πολλές φορές στη ράχη τους.
Ίσως μια προσπάθεια να φύγει μόνος, με μια βάρκα δυο-τριών ανθρώπων για την Ικαριά να ήταν λύση για την ατομική του περίπτωση, όμως, ο Πολιτικός Επίτροπος Γιάννης Σαλάς το απέκλειε και σα σκέψη. Ο Γιάννης Σαλάς δεν ήταν από τους ανθρώπους που θα κοίταζε να γλιτώσει τη ζωή του, εγκαταλείποντας τους συντρόφους του. Στάθηκε μαζί τους στις πιο δύσκολες στιγμές, στο ύψωμα Γκυναίοι, όταν είχε κυκλωθεί από τον εχθρό η πρώτη ένοπλη ομάδα της Σάμου. Τότε που ο αξέχαστος Γιάννης Μαλαγάρης, ο στρατιωτικός διοικητής, τραυματίστηκε. Σ’ εκείνη τη μάχη, ο Πολιτικός Επίτροπος βλέποντας τον κίνδυνο που απειλούσε το αντάρτικο στη γένεσή του, τράβηξε ολόρθος μπροστά, με το πιστόλι και τη χειροβομβίδα στο χέρι, αψηφώντας τον κίνδυνο. Ξεσήκωσε και έτσι έσπασαν τον κλοιό. Μαζί τους στάθηκε και τις μέρες των σκληρών μαχών στην Κέρκη και στον Καρβούνη. Μαζί τους έμεινε και τώρα, τις τελευταίες μέρες πριν την καταστροφή. Οι σύντροφοί του ξέρανε πως ο Επίτροπος μένει και θα μείνει μαζί τους, έστω και σε αυτήν την κατάσταση που βρίσκεται. Τον είχαν ελπίδα και στήριγμα. Στο πρόσωπό του βλέπανε τη δύναμη που τους κρατούσε ενωμένους. Μαζί του το άγχος γινόταν μικρότερο. Και τον κουβαλούσαν δίχως να βαρυγκομούν. Η αγάπη αυτή και η φήμη του, που απλώθηκε σε όλο το νησί εκείνες τις δύσκολες μέρες, έμεινε και μετά από το θάνατό του, σα θρύλος στα τραγούδια που του αφιέρωσε ο λαός.
Ο λαός της Σάμου τραγούδησε τους ξακουστούς “Γιαγάδες”. Το ίδιο τραγούδι το προσάρμοσε στ’ όνομα του Πολιτικού Επιτρόπου.
Στης Σάμου τα ψηλά βουνά
Στου Κέρκη τα λημέρια
Εκεί ξεχείμαζε ο Σαλάς
Η καταστροφή όμω ερχόταν ολοταχώς. Στην κατάσταση που υπήρχε, τίποτα δεν ήταν ικανό να την αποτρέψει. Τα τμήματα είχαν εξοντωθεί.
(…)
Το τέλος είχε έρθει και για το αντάρτικο της Σάμου. Οι φήμες και οι θρύλοι έδιναν και έπαιρναν για το ηρωικό πάλεμα των ανταρτών και για το τραγικό τέλος τους. Το τέλος αυτό έφτασε με το φόνο του αξέχαστου Σαλά, που το όνομά του ήταν δεμένο με τις πιο δύσκολες, μα και τις πιο ηρωικές σελίδες του κινήματος στο νησί και στη Μέση Ανατολή.
Πριν τον επίλογο της καταστροφής, ο Σαλάς είχε μείνει πια μόνος με το γιατρό, τη νοσοκόμα του κι έναν αντάρτη. Χρέη γιατρού έκανε ο φοιτητής της Ιατρικής Καρούσος και νοσοκόμας η Έλλη. Ο αντάρτης έκανε το σύνδεσμο. Ο Σαλάς βρισκόταν πάλι σε αδιάκοπες κρίσεις της αρρώστιας του. Ήταν δύσκολο να κοιμηθεί και να μένει πια στο νησί. Εξάλλου, το να μένει εκεί δεν είχε πια κανένα νόημα. Από καιρό δεν είχαν μείνει παρά μερικές μικροομάδες κυνηγημένες από βουνό σε βουνό και από κλαρί σε κλαρί. Ο Σαλάς κατέληξε στην απόφαση να οργανώσει τη φυγή του από το νησί. Ο αντάρτης σύνδεσμος δε γύρισε από μια αποστολή που τον έστειλαν. Πιάστηκε αιχμάλωτος. Έμειναν η “νοσοκόμα” και ο γιατρός. Από τους δυο, ο κλήρος έλαχε στην κοπέλα.
“Κλήρος” είναι μια κουβέντα. Κανένας κλήρος δε ρίχτηκε. Το πράγμα το συζήτησαν. Η κοπέλα ήταν εκείνη που ήξερε τα μέρη, είχε γνωστούς και σα γυναίκα μπορούσε να κινηθεί εύκολα. Λίγοι από την πόλη ξέρανε πως βρισκόταν στο βουνό. Νόμιζαν ότι βρίσκεται στην Αθήνα. Συζήτησαν, λοιπόν, και η κοπέλα προσφέρθηκε πρόθυμα. Όλοι οι ενδοιασμοί του Επιτρόπου παραμερίστηκαν από την προθυμία και τα επιχειρήματα της κοπέλας, κι έπειτα, πάντα είχε σταθεί παληκάρι κι έδειχνε μια ιδιαίτερη αφοσίωση στους αντάρτες και τον Επίτροπο. Δεν είχε παρουσιάσει κανένα σοβαρό σημάδι φόβου ή απόγνωσης. Έφυγε κι είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη ότι, αν δε συμβεί κανένα απρόοπτο, η Έλλη θα γύριζε μια είδηση -ή σωτηρίας ή καταδίκης τους.
Την ξεπροβόδισαν και περίμεναν. Μα η κοπέλα δε γύρισε. Το Σαλά μαζί με το φοιτητή Καρούσο τους έπιασαν ενώ κοιμούνταν. Τι είχε συμβεί; Πολλές φήμες έχουν κυκλοφορήσει. Μια από αυτές μιλούσε για κάποιον έρωτα που γεννήθηκε στην καρδιά της κοπέλας, στις δύσκολες μέρες που έμεινε να περιποιείται τον άρρωστο Πολιτικό Επίτροπο. Όλα, βέβαια, είναι δυνατά. Μια νέα κοπέλα, αντάρτισσα, με ιδέες επαναστατικές, που έβλεπε μπροστά της το ίνδαλμά της ζωντανό, μπορούσε να το ερωτευτεί. Μπορούσε η στοργή προς τον άγνωστο να μεταβληθεί σε αγάπη. Αφορμή σε αυτές τις υποθέσεις έδωσε ίσως η στοργή και ευαισθησία που έδειχνε η Έλλη για τον άρρωστο Επίτροπο. Στις ώρες που του ‘ρχονταν κρίσεις της αρρώστιας, την έβλεπαν συχνά να χύνει δάκρυα. Άλλες φορές την έβρισκαν μόνη να κλαίει και όταν την ρωτούσαν γιατί, έλεγε πως έκλαιγε γιατί ο “Επίτροπος είναι πολύ άσχημα”.
Η υπόθεση της αγάπης συνδυάστηκε αργότερα με μια εκδοχή πως τάχα η κοπέλα δε βρήκε ανταπόκριση και η αγάπη της μετατράπηκε με τον καιρό σε μίσος. Όλα αυτά, υποθέσεις και φήμες. Αυτήν την κοπέλα όμως δεν μπορεί κανείς σίγουρα να την καταδικάσει. Πολύ λογικά μπορεί να μην έχει κανένα φταίξιμο. Είναι, άλλωστε, πολύ σημαντικό εκείνο που μαθεύτηκε αργότερα: η Έλλη πιάστηκε. Την είχε προδώσει ο άνθρωπος στον οποίο αποτάθηκε για βάρκα. Τι έγινε πιο πέρα; Ως την ώρα δεν έχει εξακριβωθεί.
Ο Επίτροπος, κατάκοιτος, πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με το φοιτητή της Ιατρικής, Σαράντη Καρούσο. Στο δρόμο, ο φοιτητής ζήτησε σε μια βρύση να πιει νερό και, καθώς έπινε, τον σκότωσαν από πίσω με μια σφαίρα στον τράχηλο. Στον Πολιτικό Επίτροπο Σαλά επιφύλαξαν θάνατο πιο τραγικό.
Τον έδεσαν ζωντανό πίσω από ένα τανκ και τον έσερναν έτσι, ώσπου τον κατέβασαν νεκρό και κομματιασμένο στο Βαθύ, όπου τον έκθεσαν σε κοινή θέα για να τρομοκρατήσουν ακόμα περισσότερο το λαό.
Ο θάνατος του Πολιτικού Επιτρόπου Γιάννη Σαλά γιόμισε πίκρα όσους τον γνώρισαν, μα και όλο το λαό.
Το ΚΚΕ έχασε έναν αφοσιωμένο αγωνιστή, εξαιρετικά ικανό, με ήθος και κομματικότητα, ένα στέλεχος που διέθεσε ολόκληρη τη ζωή του για την υπόθεση του Κόμματος, παλεύοντας πάντα με παραδειγματικό ηρωισμό και αυτοθυσία στις πρώτες γραμμές του αγώνα.
Η καταστροφή του αντάρτικου της Σάμου ολοκληρώθηκε με την άνανδρη και στυγερή δολοφονία του Πολιτικού Επιτρόπου του. Μα και η Ικαριά στο πρόσωπό του έχανε ένα από τα καλύτερα παιδιά της.
Οι σύντροφοι που έμειναν στην Ικαριά δεν είχαν να περιμένουν τίποτα πια από τη Σάμο. Ο άνθρωπος στον οποίο στήριζαν μεγάλες ελπίδες δεν υπήρχε πια. Έδωσε τη ζωή του για την ιερή υπόθεση του λαού. Θα στέκει για πάντα παράδειγμα φωτεινό και μεγάλο για όλους τους συμπατριώτες και αγωνιστές του.

Κανίβαλοι στην Ομόνοια

Μοιάζει ελπιδοφόρο τα αρρωστημένα φαινόμενα να αποδίδονται σε εξαιρέσεις. Πρόκειται για μια απέλπιδα , ωστόσο ελπίδα. Η μικροαστική βαρβαρότητα είναι ένα εξαιρετικά κανονικό φαινόμενο . Ένα φαινόμενο που αποκρυσταλλώνει την αποτύπωση της ιστορικής οπισθοχώρησης της ανθρωπότητας στα πλαίσια του σύγχρονου κανιβαλικού καπιταλισμού.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Το κοινό που συγκεντρώθηκε στο κέντρο της Αθήνας , στην Ομόνοια , για να καταγράψει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την απελπισία και την απόγνωση ενός ανθρώπου δυστυχώς δεν συνιστά εξαίρεση. Πρόκειται για τα λύματα του ελληνικού καπιταλισμού , πρόκειται για ένα ιδεότυπο μικροαστού που παράγεται σωρηδόν , αποτελώντας την μαγιά διατήρησης του φασιστικού φαινομένου στην χώρα .

Ο κανιβαλισμός δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός , δεν πρόκειται εδώ για περιθωριακούς νεοναζί και φασίστες. Είναι ο φασισμός του κανονικού ανθρώπου που γεννά , αναπαράγει και διαιωνίζει τον φασισμό , την κοινωνική αναλγησία και το μαζικό μίσος για τους φτωχούς , τους απόκληρους και τους μετανάστες. Είναι η σιωπηλή κοινωνική πλειοψηφία που σιωπά απέναντι σε κάθε αδικία , όντας ωστόσο έτοιμη να λιντσάρει όσους δεν ταιριάζουν στα πλαίσια της κανονικότητας, που αυτή απαρέγκλιτα υπηρετεί.

Βρίσκεται παντού. Κρυμμένη πίσω από οθόνες , φορώντας το πρόσωπο του χαρωπού καταναλωτή , εγκλωβισμένη στην μανιέρα του ευυπόληπτου πολίτη , του αδαούς ψηφοφόρου , του ανιστόρητου ακραιφνούς πατριώτη , του θεοσεβούμενου χριστιανού, του πειθήνιου υπαλλήλου του καθεστώτος . Δεν είναι παρά η μάζα μικροαστικού όχλου που αποτελεί βασικό πυλώνα εδραίωσης του κανονιστικού ορίζοντα της καπιταλιστικής  βαρβαρότητας.

Σε συνθήκες σχετικής οικονομικής ευμάρειας η μικροαστική συναγωγή υποδύεται την ήρεμη «δημοκρατική πλειοψηφία» . Ωστόσο σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής κρίσης αποκαλύπτεται ως αυτό που πραγματικά είναι : θεατής και συνοδοιπόρος στην αρένα της κυριαρχίας έτοιμη ανά πάσα στιγμή να ξεπουλήσει το άδειο τομάρι της, με ανταμοιβή « άρτο και θεάματα » .

Δεν είναι λίγοι , δεν είναι εξαίρεση. Βρίσκονται παντού. Είναι η ανερμάτιστη οχλαγωγία που πνίγει τον δημόσιο χώρο μηρυκάζοντας τις πιο άθλιες και κούφιες κοινοτυπίες , είναι οι αχόρταγοι πελάτες που καταβροχθίζουν τον κόσμο , δυο βήματα μακριά από αστέγους που επαιτούν για ένα πιάτο φαγητό , είναι τελικά ο ερεβώδης κοινωνικός αναλφαβητισμός που διυλίζει το διαθέσιμο οξυγόνο παράγοντας πτωμαΐνη σε δυσθεώρητες ποσότητες.

Το τέρας δεν αναχώρησε πότε. Για κάποια χρόνια μπουκώθηκε με χρήμα και ευδαιμονία και σιώπησε . Εδώ και καιρό , εμφανίστηκε πάλι . Είναι οι νεκρές φιγούρες που έρπονται αν και διαθέτουν άκρα, είναι το συνονθύλευμα άγνοιας , βλακείας και ανίας που παρασιτεί στο σώμα της ανθρωπότητας .

Μοιάζουν όρθιοι , άλλα σέρνονται . Κοίτα λίγο πιο προσεκτικά και θα τους δεις. Δίπλα σου είναι . . .

Πηγή:  theradicalmarxismproject.wordpress.com

Καψόνι εξόδου…

      

Μερικές φορές έκλειναν τα μάτια στη σκοπιά! Οι ώρες του ύπνου ήταν μετρημένες, λιγοστές, κάποιες φορές ανύπαρκτες! Δεν έπρεπε να σε πάρει ο ύπνος, αλλά τα μάτια έκλειναν. Βημάτιζες με προσοχή και πάλι τα μάτια έκλειναν για λίγο αλλά έπρεπε να τ’ ανοίξεις αμέσως! Άλλοτε τα μάτια έκλειναν καθώς ήσουν ακίνητος. Έπρεπε να τα κλείσεις για να τα ξεκουράσεις για πολύ λίγα δευτερόλεπτα, όχι παραπάνω από πέντε. Δεν έπρεπε να παρασυρθείς παραπάνω γιατί αλλιώς θα σ’ έπαιρνε ο ύπνος. Μερικές φορές ήταν μερικοί που μπέρδευαν την πραγματικότητα με τα όνειρα καθώς ονειρεύονταν με ανοιχτά τα μάτια! Αυτοχαστουκίζεσαι για να μη φτάσεις σ’ αυτό το σημείο γιατί γίνεσαι επικίνδυνος. Καψόνι για να μπορείς να φτάσεις στα άκρα, αλλά στην πραγματικότητα φτάνεις πολύ πιο μακριά απ’ ότι στο καψόνι!

Αλλά όταν σου κάνουν καψόνι μακριά από τη σκοπιά, μακριά από το κλίμα της σκοπιάς;! Όταν σου κάνουν καψόνι χωρίς λόγο κάτι απίστευτοι τύποι και μάλιστα την ώρα που έχεις αναλάβει το πιο δύσκολο κομμάτι;! Όταν σε ταλαιπωρούν θέλοντας να σε βάλουν να φυλάξεις σκοπιά χωρίς να υπάρχει λόγος να φυλάξεις σκοπιά;! Όταν σε βάζουν μάλιστα να φυλάξεις σκοπιά λες και είσαι σε εμπόλεμη ζώνη;! Όταν σε σπρώχνουν να ξεμπερδέψεις με την ηλιθιότητα και τη γελοιότητα αυτού του άθλιου κόσμου, τότε τι κάνεις;! Επιμένεις με το ζόρι να γαντζωθείς σ’ αυτόν τον απερίγραπτο κόσμο μόνο και μόνο για να ταλαιπωρείσαι ή επιλέγεις την έξοδο αποφασίζοντας να δώσεις επιτέλους τέλος για να γλιτώσεις κι εσύ από αυτόν τον κόσμο, να γλιτώσει κι αυτός από σένα;!

Κ. Νότνολ

Έριχ Χόνεκερ: «Είχαμε σοσιαλισμό;»

Κατιούσα

Σαν σήμερα, στις 25 Αυγούστου του 1912 γεννήθηκε ο Έριχ Χόνεκερ, ηγέτης της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Γενικός Γραμματέας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (ΕΣΚΓ) από το 1971 έως το 1989 και Πρόεδρος της χώρας από το 1976 έως το 1989. Ο Έριχ Χόνεκερ εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα από πολύ νωρίς. Το 1922 έγινε μέλος των Σπαρτακιστών και το 1929 μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Το 1937 καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση από το ναζιστικό καθεστώς. Παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 1945, ενώ στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε μέσα από τις γραμμές του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας. Έφυγε από τη ζωή στις 29 του Μάη 1994, στη Χιλή, όπου είχε καταφύγει διωκόμενος.

Έριχ Χόνεκερ (1912-1994)

Μεταφέρουμε μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του «Για τα γεγονότα του 1989» (μετάφραση: Δέσποινα Μάρκου, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1992). Στο βιβλίο, κριτικά και αυτοκριτικά, ο Έριχ Χόνεκερ αναφέρεται στις επιτυχίες του σοσιαλισμού, στην προσφορά του νέου κοινωνικού συστήματος στην ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελπίδα και τη σιγουριά για την επικράτηση της κοινωνίας απαλλαγμένης από τη εκμετάλλευση, θέτει ερωτήματα για την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, αναφέρεται στις αδυναμίες και αναζητά τα λάθη που έπαιξαν ρόλο στο πισωγύρισμα, και καταλογίζει ευθύνες στο κόμμα και στον εαυτό του.

***

1. Είχαμε σοσιαλισμό; Είχαμε, τουλάχιστον, ένα μεγάλο μέρος του!

Αυτή τη θυελλώδη εποχή, συχνά τίθεται το ερώτημα αν ήταν σοσιαλισμός αυτό που υπήρχε στη ΓΛΔ. Είπα ήδη την άνοιξη του 1990 ότι ναι, ήταν σοσιαλισμός, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο παραμερίστηκε από την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, την ανάπτυξη των λαϊκών επιχειρήσεων και των αγροτικών παραγωγικών συνεταιρισμών. Στις διχογνωμίες μας με τις αστικές ιδεολογίες μιλάγαμε για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, για την οικοδόμησή του με βάση τα πλάνα, που σε αντίθεση με την καπιταλιστική κοινωνία εγγυόταν την ασφάλεια και σιγουριά των πολιτών του. Εδώ αναπτυσσόταν μια ειρηνική συμβίωση! Η αλληλεγγύη δεν ευδοκιμούσε στην κοινωνία μας μόνο στις λεγάμενες φωλιές, όπου είχαν εγκατασταθεί μικροαστοί και αντίπαλοι. Δείχνει υπεροψία και κυνισμό, όταν ο κ. Γκίζι χαρακτηρίζει όλα αυτά που οι πολίτες της ΓΛΔ νοσταλγούν σήμερα τόσο οδυνηρά, σαν «φεουδαρχία» και «σταλινισμό» και το ΕΣΚΓ σαν «αντιδραστικό κόμμα». Παρ’ όλα αυτά, τόσο αυτός όσο και μερικοί άλλοι που μιλάνε σαν κι αυτόν, εκμεταλλεύτηκαν ολόπλευρα όλες τις δυνατότητες που το κράτος των εργατών και αγροτών πρόσφερε σ’ αυτή τη γενιά, συμπεριλαμβανομένης και της παιδείας.
Μπορεί να στενοχωρεί την αστική τάξη και τους υπηρέτες της, αλλά δεν ανήκω σ’ αυτούς που μετά την ήττα πετάνε τ’ όπλο τους και τρέχουν να κρυφτούν. Δεν το έκανα ούτε το 1933, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι άνθρωποι. Όταν είναι κανείς πεισμένος ότι ο σοσιαλισμός αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, οφείλει με συνέπεια να ασχολείται με το ποιες συγκεκριμένες μορφές θα πάρει ο σοσιαλισμός στο μέλλον. Τη συνεπή αυτή στάση κρατάνε πολλά πρώην μέλη του ΕΣΚΓ, όσοι οργανώνουν νέες κομμουνιστικές ομάδες, ένα τμήμα των μελών του ΚΔΣ. Αυτή τη συνεπή στάση κρατάνε στη Γερμανία κυρίως το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (DKP) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD). Η ύπαρξη και μόνο της ΓΛΔ, αυτού του τόσο κατασυκοφαντημένου από την αντίδραση «φαινομένου», έχει ασκήσει περισσότερη επίδραση στα διεθνή γεγονότα απ’ ό,τι υποθέτουν πολλοί σήμερα. Αυτό το είπε με μεγάλη πειστικότητα ένας ηλικιωμένος σύντροφος το Μάρτη του 1991, που παρέθεσε τα εξής στοιχεία:

1. Η ΓΛΔ, με το μη καπιταλιστικό μοντέλο, άσκησε σαφή επίδραση στις κοινωνικοοικονομικές συγκρούσεις στη Δυτική Γερμανία, π.χ. ανάγκασε τους εργοδότες στην ΟΔΓ σε κάποιους αποδεκτούς συμβιβασμούς κι έτσι, δε συνέβαλε μόνο στην κοινωνική δέσμη μέτρων, αλλά και στη σταθερή εσωτερική αγορά που συγκροτούσε την κατάσταση του εξωτερικού εμπορίου.
2. Η ΓΛΔ στήριξε με μεγάλες θυσίες και με άλλους τρόπους την οικονομική άνοδο στην ΟΔΓ, πράγμα που επίσης αποσιωπάται: Πλήρωσε για ολόκληρη τη Γερμανία τις επανορθώσεις για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση μέχρι τελευταίας δεκάρας. Γι’ αυτό και μόνο η ΟΔΓ θα έπρεπε ουσιαστικά να πληρώσει στη ΓΛΔ περίπου 700 εκατομμύρια μάρκα.
3. Κυρίως, όμως, η ΓΛΔ έκανε δυνατή τη στρατιωτική συμφωνία μεταξύ των υπερδυνάμεων, όντας στο σημείο επαφής του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, εξασφάλισε στην Ευρώπη 40 χρόνια ειρήνη και εμπόδισε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο!

Πρόκειται για πολύ σωστές παρατηρήσεις! Σχεδόν κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι στο χωρισμένο έθνος μας παρ’ όλη την κρατική ενότητα, η πολιτική της ΓΛΔ είχε στραμμένη την προσοχή της στο καλό των ανθρώπων. Δεν υπήρχε κανείς στη χώρα μας που να ζούσε σε βάρος του λαού. Όλα όσα παράγονταν, μοιράζονταν.
Πώς καταφέραμε, για παράδειγμα, να έχουμε για όλα τα παιδιά μια θέση σε παιδικό σταθμό, και μάλιστα σχεδόν δωρεάν; Για το 60% των παιδιών υπήρχαν βρεφονηπιακοί σταθμοί και σταθμοί για όλα τα παιδιά από την πρώτη μέχρι και την τετάρτη τάξη του δημοτικού. Το κράτος και οι επιχειρήσεις πρόσφεραν τα μέσα για διακοπές, αθλητισμό, πολιτισμό και κοινωνικές ασχολίες. Τα χρηματικά μέσα των επιχειρήσεων εξασφάλιζαν τις εγγυήσεις για την πολυτεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, την ειδίκευση εργατών, αρχιτεχνιτών και μηχανικών.
Υπήρχε για όλους δεκαετής σχολική εκπαίδευση, σε μεγάλο βαθμό ανώτερες και επαγγελματικές σχολές, «καταφέρναμε» να έχουμε την απαραίτητη πρωτοπορία στη μόρφωση, διατροφή στα σχολεία και φροντίδα για τους ηλικιωμένους, λαϊκή αλληλεγγύη, ένα πλατιά διαμορφωμένο σύστημα υγείας, με πολυκλινικές, αναπαυτήρια που διευθύνονταν από τα συνδικάτα. Η νεολαία είχε προοπτική, τα παιδιά είχαν εξασφαλισμένη τη φροντίδα τους από την οικογένεια και την κοινωνία. Τα μέσα για τις κοινωνικές παροχές προέρχονταν από την κοινωνική ιδιοκτησία, από τα κέρδη της οικονομίας, που δεν πήγαιναν με τη μορφή κερδών στις τσέπες των λίγων, όπως στον καπιταλισμό. Όλα αυτά έχουν κάποια σχέση με τον υπαρκτό σοσιαλισμό.
Το μέτρο για τη ΓΛΔ ήταν πάντα, θέλοντας και μη, η ΟΔΓ. Ήταν ένα άνισο κυνηγητό. Ήδη στα τέλη της δεκαετίας του ’70 είχα επισημάνει ότι η καθυστέρηση στη ΓΛΔ έφτανε το 30%. Δεν καταφέραμε να τη μειώσουμε, γιατί, όπως είπαμε, ήμασταν αποκομμένοι από τις αποφασιστικές επιστημονικοτεχνικές εξελίξεις. Ο στόχος της οικονομικής μας πολιτικής ήταν πάντα να ανεβάσουμε βήμα-βήμα το υλικό και πολιτιστικοπνευματικό επίπεδο της ζωής του λαού. Ήμουν και εξακολουθώ και σήμερα να είμαι πεισμένος ότι αυτό αποτελεί συστατικό του σοσιαλισμού και επέμενα να μείνουμε σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Παρ’ όλο που ο ανεφοδιασμός βελτιώθηκε αισθητά μετά το 8ο Συνέδριο το 1971, δεν κατορθώσαμε να εξακολουθήσουμε αναπόσπαστοι αυτή την τάση. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων -ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και πολλοί που περνούσαν πολύ καλά-αυξάνονταν γρηγορότερα απ’ ό,τι οι υλικές μας δυνατότητες. Δε δώσαμε έγκαιρα την απαραίτητη προσοχή στις μονομερείς καταναλωτικές σκέψεις που πέρασαν πιεστικά στον κόσμο με διαφημιστικές εκστρατείες και διάφορες άλλες μεθόδους. Η καθημερινή ζωή γινόταν πιο δύσκολη με τα λεγόμενα εμπορεύματα που σπάνιζαν, εννοώ μόνο την κατάσταση με τα ανταλλακτικά που τόσο μας απασχολούσε και που προκαλούσε εκνευρισμούς, όπως ήταν επόμενο. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε πάντα αρκετές εισαγωγές μπανάνας, αλλά νομίζω πως ζούσαμε καλύτερα, και κυρίως με μεγαλύτερη ασφάλεια απ’ ό,τι σήμερα στην «ελεύθερη οικονομία της αγοράς». Η ανεργία στην Ανατολική Γερμανία είναι σήμερα υψηλότερη απ’ ό,τι το 1932 στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Όσο αριστερά κι αν στέκεται κανείς, η κριτική στον καπιταλισμό απέχει πολύ από το να είναι σοσιαλισμός. Ο καπιταλισμός μπορεί να δεχτεί κριτική, ο σοσιαλισμός, όμως, όπως κι αν τον ορίσουμε, σημαίνει την εξάλειψη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Η μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό μπορεί να πραγματοποιηθεί με ειρηνικό ή όχι τρόπο. Αυτή η θέση, που είχαν εκφράσει τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα μέχρι την τελευταία τους διάσκεψη το 1968, δεν έχει ακόμα αναιρεθεί. Πουθενά δεν είχε γραφτεί μέχρι τώρα ότι τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα θα υποχωρούσαν πάλι ειρηνικά μετά τη νικηφόρα επανάσταση. Και η πρακτική δείχνει ότι η «υποχώρηση» αυτή κάθε άλλο παρά ειρηνικά συντελείται. Αυτό αναιρείται από τις αδυσώπητες ενέργειες της αντίδρασης στη ΓΛΔ και τις άλλες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες.
Πρέπει να αφήσουμε αυτή τη φιλοσοφία που «ανακάλυψαν» μερικοί άνθρωποι. Οι εξελίξεις που οδήγησαν στις «ειρηνικές επαναστάσεις» ανήκουν στα λάθη εκείνα, για τα οποία ο Λένιν είπε κάποτε ότι δεν επιτρέπεται κανείς να τα αποδεχτεί. Αυτή τη στιγμή τα πράγματα μοιάζουν σαν ο καπιταλισμός να βρισκόταν στην πλήρη ακμή του κι ο κομμουνισμός να είχε συντριβεί τελείως. Σίγουρα, σε κάθε χώρα οι επαναστάτες σήμερα στέκονται μπροστά στο βασανιστικό ερώτημα, αν ήταν όλα όσα κάναμε τα τελευταία 75 χρόνια μάταια ή λαθεμένα. Μπορεί κανείς να διαλύσει ένα κομμουνιστικό κόμμα, όχι όμως την εργατική τάξη, και η εργατική τάξη θα χρειαστεί το μαρξιστικό της κόμμα, για να μπορέσει να σπάσει τα φράγματα πάνω στα οποία χτυπάει ο καπιταλισμός. Άλλωστε, δεν πρέπει να παραβλέπουμε μια λεπτομέρεια: Η Σοβιετική Ένωση μπορεί αυτή τη στιγμή να συγκλονίζεται και να συνταράσσεται εσωτερικά. Όμως, οι σοβιετικοί κομμουνιστές θα αντέξουν και πάλι με επιτυχία την επαναστατική δοκιμασία.
Η Σοβιετική Ένωση θα υπερασπίσει το σοσιαλισμό. Αυτό το οφείλει στην ιστορία και το μέλλον των λαών της Σοβιετικής Ένωσης και της ανθρωπότητας. Ορισμένοι άνθρωποι παραβλέπουν και άλλα γεγονότα, όπως για παράδειγμα, ότι υπάρχει μια σοσιαλιστική Κίνα, μια χώρα με 1,2 δισεκατομμύρια κατοίκους σχεδόν. Υπάρχει το Βιετνάμ, το Λάος, η Βόρεια Κορέα. Ή ας πάρουμε τη σοσιαλιστική Κούβα, που με γενναιότητα υπερασπίζει τη σοσιαλιστική της επανάσταση, που παραμένει σταθερή παρά τις πραγματικά απάνθρωπες δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Ας πάρουμε τη Μέση Ανατολή, τις χώρες του Περσικού Κόλπου, ας πάρουμε τα κράτη και τους λαούς της Αφρικής που σήμερα δίκαια παρουσιάζουν στους πρώην αποικιοκράτες για 500 χρόνια αποικιακής εκμετάλλευσης το λογαριασμό που ξεπερνάει τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια. Ας πάρουμε τη Νότια και Κεντρική Αμερική και τη στάση που τα κράτη αυτά κρατάνε απέναντι στις ΗΠΑ. Θα είναι δύσκολο να δούμε σωστά την κατάσταση του κόσμου, τη μετατόπιση του εθνικού και κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων, αν κοιτάξουμε μόνο από τη γερμανική, την ευρωπαϊκή σκοπιά. Φυσικά, μπορεί κανείς να κοιτάξει τον κόσμο έτσι όπως θέλει να τον δει. Αν θέλει, μπορεί μάλιστα να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς τάξεις και ταξική πάλη, χωρίς συγκρούσεις και αντιθέσεις ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως, δεν μπορεί κανείς να εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης την πάλη των τάξεων που υπάρχει αντικειμενικά.
Μπορεί κανείς να αφαιρέσει το περιεχόμενο από την πολιτική της ειρηνικής συνύπαρξης, να την αποσπάσει από τον ορισμό που της έδινε ο Λένιν, όμως, θέλοντας και μη, η ζωή συνεχίζεται σύμφωνα με τους νόμους που αποκάλυψαν οι Μαρξ και Ένγκελς. Το μέλλον θα δείξει – και στη Γερμανία. Είναι αλήθεια ότι το 1989-90 το εργατικό κίνημα δέχτηκε μια από τις μεγαλύτερες ήττες του. Στις περισσότερες πρώην σοσιαλιστικές χώρες παλινορθώνεται ο καπιταλισμός, το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αποδυναμώθηκε. Η διεθνής αστική τάξη κοιτάζει να καταστείλει κάθε προοδευτικό κίνημα. Δεν ήταν τα λάθη μιας περεστρόικα στη ΓΛΔ και τις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, με όποια μορφή κι αν είχε, που οδήγησαν στη συντριβή του σοσιαλισμού. Οι αντιλήψεις για έναν δήθεν τρίτο δρόμο ήταν που οδήγησαν σ’ αυτή την καταστροφή. Η λεγόμενη «ελεύθερη οικονομία της αγοράς», η εισαγωγή της στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά διεύρυνση της εξουσίας του κεφαλαίου. Αυτό και η μεταφορά των δυτικών αξιών στην πρώην ΓΛΔ οδήγησε, όπως αναφέρεται και στην Αντιπρόταση της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας μέσα στο ΚΔΣ για το Σχέδιο Προγράμματος του Κόμματος, στην απεριόριστη κυριαρχία του κεφαλαίου σ’ όλη τη Γερμανία, στην κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου και στην εξάπλωση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα των ποταμών Όντερ-Νάισε. Κι αν δούμε την κατάσταση στην Πολωνία με ρεαλισμό, ουσιαστικά μέχρι τα σοβιετικά σύνορα.
Με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη ΓΛΔ, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία θα αρχίσει να επιδρά κι εκεί η θεμελιώδης αντίθεση που αποκάλυψαν οι Μαρξ και Ένγκελς ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και την ιδιωτική ιδιοποίηση. Η αντίθεση αυτή, όπως απέδειξε ιδιαίτερα ο Λένιν, αλλά και ο Χίλφερντινγκ νωρίτερα στο έργο του Το χρηματιστικό κεφάλαιο , είναι μια παγκόσμια αντίθεση, που θα λυθεί αναγκαστικά μόνο με τη δημιουργία μιας νέας, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Ένα κόμμα, που σαν στόχο του έχει το σοσιαλισμό, πρέπει να λάβει υπόψη του ότι η αστική τάξη για να διατηρήσει και να παλινορθώσει την κυριαρχία της, για να προφυλάξει και να κρατήσει τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας και ιδιοκτησίας, χρησιμοποιεί την ένοπλη εξουσία, τη βία και την τρομοκρατία.
Θα πρέπει να προφυλαχτούμε από τον ισχυρισμό ότι το καπιταλιστικό κράτος θα φοβηθεί δήθεν, θα παραιτηθεί από την προστασία του συντάγματός του. Στα παλιά ομοσπονδιακά κρατίδια σχηματίστηκαν φάκελοι για πάνω από 7 εκατομμύρια πολίτες για την προστασία του συντάγματος, επειδή σκέφτονταν διαφορετικά απ’ ό,τι επέτρεπε η κάθε φορά κυβερνητική πολιτική. Για να μην αναφέρουμε τις δραστηριότητες και τις μεθόδους της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών και της Υπηρεσίας Στρατιωτικής Προστασίας.
Ανάλογες υπηρεσίες των «προστάτιδων δυνάμεων» παρακολουθούσαν με τα πιο σύγχρονα τεχνικά μέσα από το Δυτικό Βερολίνο τη ΓΛΔ, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και τις σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις. Ακόμα και στη μικρή Ελβετία παρακολουθούνταν 800.000 Ελβετοί. Τι να πει πια κανείς άλλο από «ταλαίπωρε απλέ γερμανέ πολίτη». Πόσοι ήσυχοι πολίτες δεν τρομοκρατήθηκαν με το συνειδητά κατασκευασμένο σύνδρομο Στάζι! Και γιατί αυτό; Για να τραβήξουμε την προσοχή από τη δραστηριότητα της υπηρεσίας για την προστασία του συντάγματος και κυρίως για να παρουσιάσουμε σαν κακό δαίμονα το καθεστώς του ΕΣΚΓ, να επισύρουμε την οργή κατά της κρατικής υπόστασης της ΓΛΔ, που για χάρη της ασφάλειάς της, είχε κι αυτή μια υπηρεσία για την προστασία του δικού της συντάγματος. Θα ήταν καλύτερα να φτιαχνόταν ένας κόσμος, όπου θα μπορούσαν να καταργηθούν οι μυστικές υπηρεσίες. Δεν εφευρέθηκαν πάντως από τους κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, σε τελική ανάλυση, απλά αντέδρασαν στην ύπαρξή τους!

ΗΠΑ: Στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου 2 στους 4 αγωνίζεται για το καθημερινό φαγητό του!

 

ΗΠΑ: Στην πιο πλούσια χώρα τουκόσμου 2 στους 4 αγωνίζεται για το καθημερινό φαγητό του! 

Από Panos στο Οκτ 7, 2018 Διεθνή

 

 Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //

H τελευταία έκθεση για τα κέρδη των μεγάλων εταιρειών, μετά φόρου, στις ΗΠΑ για το δεύτερο τρίμηνο του 2018 αναφέρει πως πρόκειται για κέρδη ρεκόρ, τα μεγαλύτερα από το 2012! Η αύξηση των μετοχών ορισμένων κλάδων οδήγησε τον Τζεφ Μπέζος με 105 δισεκατομμύρια δολάρια περιουσία, να ξεπεράσει τον Μπίλ Γκέιτς που έμεινε “μόνο” στα 93 δις. Μια ανασκόπηση στις εφημερίδες και στις έρευνες δείχνει πως σχεδόν το μισό του πληθυσμού της χώρας αγωνίζεται να πληρώσει για τις βασικές ανάγκες.

 Μισθό να μπορούμε να ζήσουμε, ζητούν εργαζόμενοι στα McDonalds

Όπως αναφέρει η Wall Street Journal τα εταιρικά κέρδη είναι αυξημένα 16.1% σε σύγκριση με το δεύτερο τρίμηνο του 2017, που είναι το μεγαλύτερο κέρδος από το 2012. Ενώ το κέρδος αυτό είναι εντυπωσιακό, έρχεται σε μιά περίοδο λιτότητας για τους εργαζόμενους που διαρκεί εδώ και εννιά χρόνια.

Η εφημερίδα Market Watch επισημαίνει ότι η χρηματιστηριακή αγορά παρέμεινε ισχυρή, παρά τα πολλαπλά εμπόδια, όπως τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα που ξεκίνησε ο Τραμπ και τις φήμες πως η Ομοσπονδιακή τράπεζα μπορεί να αυξήσει τα επιτόκια. 

Ωστόσο, παρά το πόσο καλά έχουν πάει οι επενδυτές κατά την τελευταία δεκαετία, τα κέρδη δεν μοιράστηκαν με τη συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών εργαζομένων. Τα τελευταία στοιχεία που καταρτίζονται από την Σαιντ Λούις Federal Reserve δείχνει ότι ενώ τα κέρδη των εταιριών έχουν αυξηθεί σταθερά μετά την μεγάλη ύφεση στα τέλη της δεκαετίας του 2000, το μερίδιο εργαζομένων από αυτή την κερδοφορία είναι ακόμα κάτω από τα επίπεδα ύφεσης.

Το Ινστιτούτο Urban δημοσίευσε μια πρόσφατη έκθεση βασισμένη σε έρευνα που συμμετείχαν 7.500 Αμερικάνοι πολίτες. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας το περίπου 40% των ερωτηθέντων δεν ήταν σε θέση να αντεπεξέλθουν οικονομικά στα είδη πρώτης ανάγκης, όπως είδη παντοπωλείου, ενοίκιο, και βασική υγειονομική περίθαλψη.

Η εφημερίδα Los Angeles Times αναλύει τα αποτελέσματα της έρευνας και καταλήγει στο ότι σχεδόν ένας στους τέσσερις Αμερικάνους αγωνίζεται για το καθημερινό φαγητό του! Τα στατιστικά στοιχεία γίνονται πιο ανησυχητικά όσο βαθύτερα αναλύονται.

• Περισσότερο από το 35% των οικογενειών με τουλάχιστον ένα ενήλικο εργαζόμενο αναφέρει οικονομικές δυσκολίες που αφορούν τουλάχιστον μία βασική ανάγκη.
• Σχεδόν το ένα τέταρτο των Αμερικανών διαβιώνει σε επισιτιστική ανασφάλεια, δηλαδή δεν ξέρει πάντα αν θα μπορέσει να έχει φαγητό στο τραπέζι κάθε μέρα.
• Ένα ποσοστό 18% αντιμετωπίζει ζητήματα πληρωμών των ιατρικών λογαριασμών και ένα μεγάλο ποσοστό αποφεύγει να προχωρήσει σε εξετάσεις και θεραπείες για κάποια ασθένεια επειδή δεν θα μπορούσε να το αντέξει οικονομικά..

 

Όπως η Grit Post ανέφερε τον περασμένο μήνα, η στασιμότητα στους μισθούς για την πλειοψηφία είναι το βασικό στοιχείο αύξησης των στελεχών των επιχειρήσεων. 

Η US Census των ΗΠΑ αναφέρει ότι, το εισόδημα για τους Αμερικανούς μεταξύ 25 και 34 χρονών, έμεινε σχετικά σταθερό από το 1977 μέχρι το 2016 , ενώ το κόστος της εκπαίδευσης σχεδόν τριπλασιάστηκε, όπως και ο μέσος όρος του χρέους τους. 

Αν προσθέσει κανείς τον πληθωρισμό οι αμοιβές θάπρεπε να έχουν τετραπλασιαστεί μέχρι το 2016 για να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο διαβίωσης, προσθέτει η εφημερίδα.

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβει κανείς ότι όσο οι αμοιβές της πλειοψηφίας μένουν παγωμένες είναι λογικό να ανεβαίνουν όλο και περισσότερο τα υπερκέρδη των μονοπωλίων.

Ωστόσο αυτή η στασιμότητα των μισθών οδηγεί την πλειοψηφία των Αμερικανών όλο και περισσότερο στην επιλογή της εξασφάλισης της καθημερινής τροφής κατά προτεραιότητα και λιγότερο στην αγορά καταναλωτικών αγαθών που κατά τις παραπάνω εφημερίδες θα οδηγήσει και πάλι στην πτώση του Χρηματιστηρίου και θα οδηγήσει σε καινούργια ύφεση πριν καλά καλά ξεπεραστεί η προηγούμενη.