Η ΓΣΕΕ έγινε 100 χρονών και “ψυχορραγεί”‘ σε ξένα χέρια

Κατιούσα

Η κρίση σιγά – σιγά μπαίνει στα χρόνια της προεφηβείας της. Έχει κοστίσει κατ’ έτος στους εργαζόμενους, όσο περίπου και ένα παιδί που θα ήταν στην ίδια ηλικία. Αθροίστε την αύξηση στο κόστος ζωής και τη μείωση του εισοδήματος και θα καταλάβετε. Στο ίδιο αυτό διάστημα, η χώρα άλλαξε τέσσερις κυβερνήσεις, παραλίγο νόμισμα ενώ υπό συζήτηση τέθηκαν ακόμα και οι διεθνείς συμμαχίες. Αυτό που δεν άλλαξε ποτέ, ήταν και το πιο αποτυχημένο όλων. Η ηγεσία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας.
Η «βουτιά» του βιοτικού επιπέδου των εκπροσωπούμενων από τον κ. Παναγόπουλο την τελευταία δεκαετία μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνη επί… κατοχής. Το ΠΑΣΟΚ, του οποίου κορυφαίο στέλεχος υπήρξε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, κόντεψε να διαλυθεί. Έφτασε από το 44% στο 4,68%. Ο ίδιος ο Γιάννης Παναγόπουλος, απαντάται πλέον μόνο μέσα σε γραφεία καθώς σε οποιαδήποτε εργατική κινητοποίηση είναι persona non grata. Και πώς να μην είναι άλλωστε; Στις εκατοντάδες απεργίες που πραγματοποιήθηκαν σε εργασιακούς χώρους κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, η ΓΣΕΕ ήταν πανηγυρικά απούσα. Και αυτή ήταν η καλή εκδοχή. Η συνήθης ήταν να καταδικάζει τους εργαζόμενους για τα «μαξιμαλιστικά» τους αιτήματα.
Απούσα και απέναντι στην 9μηνη απεργία της Χαλυβουργίας, που άνοιξε με τα ΜΑΤ κατ’ εντολή εργοδοσίας και Σαμαρά. Απούσα και απέναντι στους ναυτεργάτες όταν οι τελευταίοι επιστρατεύονταν. Παρούσα όμως στο δημοψήφισμα για να ταχθεί αναφανδόν υπέρ του «Ναι» στην πρόταση Γιούνκερ. Είναι σίγουρο ότι θα γραφτεί στην μελλοντική ιστορία, ότι η Γενική Συνομοσπονδία των Εργαζομένων της Ελλάδας, δεν έκανε ούτε μια απεργία, για το δικαίωμα… στην απεργία, το οποίο με νόμο περιόρισε η κυβέρνηση και το υπουργείο Εργασίας της κ. Αχτσιόγλου.
Κι όμως. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, παραμένει εκεί. «Βιδωμένος» στη θέση του. Ο Γιάννης Παναγόπουλος και η ΠΑΣΚΕ έχουν διατηρήσει τα ποσοστά τους, στον φορέα που εκπροσωπεί τον – με διαφορά – μεγαλύτερο χαμένο της κρίσης. Παίρνουν βέβαια τα μέτρα τους γι’ αυτό. Πολλά από τα συνέδρια των Εργατικών Κέντρων, έγινε με την αρωγή των δυνάμεων καταστολής που φύλαγαν τους εκπροσώπους, από εκείνους που… εκπροσωπούν. Όσο για τα συνέδρια της ίδιας της ΓΣΕΕ; Τον Μάρτιο του 2019, θα πραγματοποιηθεί το 37ο, πιθανότατα στην Καλαμάτα. Για να καταλάβει κανείς την «αγοραφοβία» προέδρου και πλειοψηφίας, αξίζει να ειπωθεί πως τα τελευταία τρια συνέδρια, μέσα δηλαδή στα χρόνια της κρίσης, έχουν γίνει κατά σειρά σε Χαλκιδική, Αλεξανδρούπολη και Ρόδο.
«Κι αφού τον ψηφίζουν;» θα αντιτείνει κάποιος και φαινομενικά δεν θα έχει άδικο. Μια πιο προσεκτική ματιά στις αρχαιρεσίες στα Εργατικά Κέντρα, στο πώς και ποιοι, από ποια σωματεία «φαντάσματα» νομιμοποιούνται και πως και ποιοι αποκλείονται, ίσως να έδινε μια απάντηση. Αν άλλωστε δεν ήταν έτσι, όλοι εκείνοι που ψηφίζουν την ΠΑΣΚΕ και τον επικεφαλής της, θα συμμετείχαν που και που σε καμιά κινητοποίηση της ΓΣΕΕ. Αυτές οι τελευταίες, δεν είναι απλά ότι δεν έχουν κόσμο. Είναι ότι θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται και με ισχύοντα στρατιωτικό νόμο και απαγόρευση συνάθροισης άνω των τριών ατόμων.
Η ΓΣΕΕ έφτασε 100 χρονών. «Γιόρτασε» τα γενέθλιά της αυτά, μακριά από τους εργαζόμενους και παρουσία του πρώην και της νυν υπουργού Εργασίας. Και αυτό είναι από μόνο του, ντροπή. Μια οργάνωση εργαζομένων που έχει δώσει αίμα και θυσίες για τα συμφέροντα της τάξης που εκπροσωπεί, που επικεφαλής της «εκπαραθυρώνονταν» από τα γραφεία της Ασφάλειας, δεν έχει δουλειά στα χέρια των ανθρώπων που βρίσκεται σήμερα. Και αυτό πρέπει να αλλάξει. Όχι σήμερα, χθες.

Του Αντώνη Αναστασόπουλου από το Reader

Φασισμός: Η οπισθοφυλακή του Καπιταλισμού που γίνεται εμπροσθοφυλακή

Ο φασισμός που απλώνεται επικίνδυνα πάνω από τον κόσμο, δεν είναι αυτόκλητος ούτε παρθενογένεση.  Γεννιέται και θρέφεται από πολιτικές.
Στην οργανωμένη ξεκάθαρη μορφή που λαμβάνει  ή στην παρακρατική μορφή του, αποτελεί και αποτέλεσε εργαλείο του καπιταλισμού. Αποτέλεσε την οπισθοφυλακή του και τώρα γίνεται η εμπροσθοφυλακή του.
Είναι οι πολιτικές του καπιταλισμού που οργανώνουν τον φασισμό και τον νεοναζισμό σήμερα.ως εμπροσθοφυλακή ,  μετά τον 2^ο Π.Π.
Ο φασισμός- νεοναζισμός, είναι επίσημα μέρος του αστικού συστήματος, της αστικής εξουσίας, λαμβάνει μέρος στις εκλογές για ανάδειξη κυβερνήσεων, εκλέγεται. Παλαιότερα, χρειαζόταν πραξικόπημα για την κατάληψη της εξουσίας. Τώρα ο φασισμός, με στρατιωτική ισχύ, παρελαύνει νικηφόρα εκλεγμένος (βλ. Βραζιλία)
Η χρησιμοποίηση του όρου «ακροδεξιά» για τον φασισμό, δεν είναι τίποτα άλλο από κάλυψη που παρέχει η πολιτική αστική εξουσία στον φασισμό για να ξεπλύνει την πολιτική της ως μη ακραία ή ως «δημοκρατική».
Έτσι, βαφτίζοντας τον φασισμό «ακροδεξιά», κρατά τα προσχήματα  αποδεχόμενη την ύπαρξη του ως εταίρο στην αστική εξουσία, αποδεχόμενη την ύπαρξη του σε αυτό που ονομάζει δημοκρατία που ο φασισμός ο ίδιος καταλύει. (βλ. Χρυσή Αυγή)
Το κεφάλαιο, η αστική εξουσία η ίδια ,δίνει στις κοινωνίες που διαβιούν σε καθεστώς ταξικής επίθεσης, ακραίας λιτότητας και φτώχειας, εναλλακτική τον φασισμό, ο οποίος από τη μια εξυπηρετεί ακριβώς τα συμφέροντα του καπιταλισμού, του κεφαλαίου, είναι καπιταλισμός στην ακραία και άγρια μορφή του, κι από την άλλη αφομοιώνεται εύκολα από αυτές μέσα στην καθημερινότητα της βίας της ταξικής επίθεσης.
Ο κοινωνικός αυτοματισμός του μοιράσματος της φτώχειας με τους πρόσφυγες- μετανάστες είναι ενας από τους διαδρόμους φασιστοποίησης της κοινωνίας. με πρώτο το κράτος να δείχνει τον δρόμο.
Η «εθνική περηφάνια», ο εθνικισμός, δεν είναι μόνο το «όπιο» του φτωχού» αλλά  αποτελεί και εργαλείο εκφασισμού της κοινωνίας επίσης.
Από την άλλη, στις κοινωνίες με υψηλό βιοτικό επίπεδο, ο κίνδυνος μη μοιραστούν με τους πρόσφυγες τον πλούτο, δημιουργεί αποδοχή του ρατσισμού, του φασισμού και νεοναζισμού ως εναλλακτική και «άρια δημοκρατία».
Το πλαίσιο του αφηγήματος του καπιταλισμού, της «τάξης» και της «ασφάλειας» των πολιτών, είναι το πεδίο ανάδειξης όχι μόνο αντιθέσεων με την ακαδημαϊκή έννοια της αστικής  δημοκρατίας όπως την περιγράφει, αλλά και νομιμοποίησης της βίας που ο ίδιος χρησιμοποιεί για την επιβολή του. ,
Έτσι, όσο αγριεύει ο καπιταλισμός, γίνεται φασιστικός, τόσο οργανώνει ως εμπροσθοφυλακή «εναλλακτική» τον επίσημο φασισμό, αποσοβώντας ανεξέλεγκτες λαϊκές εξεγέρσεις.
Τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, οι πόλεμοι, είναι το δίχως άλλο η μήτρα πρωτογενούς φασισμού, συνδεδεμένα σε συγκοινωνούντα δοχεία με το κεφάλαιο, αποτελούν την αιματηρή διέξοδο του…
o-dromos.blogspot.com

Οι ευαισθησίες, ευαισθησίες και οι μπίζνες, μπίζνες…

        

«Απηυδισμένος» δήλωσε όλος ο «δυτικός» κόσμος από τη δολοφονία Κασόγκι, αλλά αυτό σε τίποτα δεν εμπόδισε τα μεγαλύτερα μονοπώλια, κυρίως στο χώρο της Ενέργειας, να υπογράψουν στο «Νταβός της Ερήμου» συμφωνίες δισ. δολαρίων με την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, την οποία κατά τα άλλα κατηγορούσαν στα λόγια για μη σεβασμό της «ελευθερίας του λόγου» και για ωμότητα στη δολοφονία Κασόγκι. Έτσι, ενώ οι Σαουδάραβες υπολόγιζαν ένα μάξιμουμ συμφωνιών ύψους 50 δισ. δολαρίων στη διάρκεια του οικονομικού φόρουμ, το ποσό αυτό ξεπεράστηκε από την πρώτη κιόλας μέρα! Μόνο ο πετρελαϊκός γίγαντας «Saudi Aramco» ανακοίνωσε πως υπέγραψε 15 «μνημόνια κατανόησης» αξίας 34 δισ. δολαρίων με πολυεθνικές απ’ όλον τον κόσμο! Είπαμε, οι …ευαισθησίες, ευαισθησίες και οι μπίζνες, μπίζνες…

Πώς ο άνθρωπος εξελίχθηκε σε ανώτερο είδος ζώου

Εκτός από τους ανθρώπους και οι χιμπατζήδες χρησιμοποιούν εργαλεία, όπως οι εικονιζόμενοι που με κλαδιά βγάζουν τερμίτες από τη φωλιά τους. Οι νεότεροι μαθαίνουν τη χρήση αυτών των εργαλείων, μιμούμενοι τους μεγαλύτερους. Τα εργαλεία όμως οι χιμπατζήδες τα βρίσκουν έτοιμα στη φύση, δεν τα διατηρούν, ούτε τα εξελίσσουν. Οι άνθρωποι μέσα στην κοινωνία μεταδίδουν με ακρίβεια τη γνώση για τη χρήση και κατασκευή εργαλείων, φτιάχνοντας όλο και πιο σύνθετες τεχνολογίες

Η αστική επιστήμη αναζητά την εξήγηση της ανάπτυξης πολιτισμού και της επακόλουθης κυριαρχίας του ανθρώπου στη Γη στη βιολογική φύση του ανθρώπινου είδους, εξετάζοντας τον άνθρωπο στην ατομική και όχι στην κοινωνική διάστασή του. Αναζητά τη διαφορά με το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο στα γονίδια και περιορίζεται στη διαπίστωση ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος από φυλογενετική άποψη είναι προϊόν της εξέλιξης του νευρικού συστήματος των ζωντανών οργανισμών, αγνοώντας την ποιοτική αλλαγή κατά τη μετάβαση από τη ζωώδη στην ανθρώπινη κατάσταση και την αιτία αυτής της μετάβασης, δηλαδή την εργασία, που οδήγησε και στην εμφάνιση της ομιλίας.
Ωστόσο, ο πηγαίος υλισμός της επιστήμης οδηγεί ακόμη και επιστήμονες που δεν τον συνδυάζουν με τη διαλεκτική μέθοδο να κατευθύνονται σε απαντήσεις που προσεγγίζουν την επιστημονική αλήθεια, πλευρές ή έστω ψήγματά της. «Δεν ήταν ο μεγάλος μας εγκέφαλος, η νοημοσύνη ή η γλώσσα που οδήγησαν στον πολιτισμό, αλλά ο πολιτισμός που μας έδωσε μεγάλους εγκεφάλους, νοημοσύνη και γλώσσα», λέει ο Κέβιν Λάλαντ, καθηγητής βιολογίας στο πανεπιστήμιο Σεντ Αντριους της Σκοτίας. Με τη λέξη πολιτισμός αναφέρεται σε κοινά μοτίβα συμπεριφοράς μεταξύ των μελών μιας κοινότητας που μεταδίδονται κοινωνικά από γενιά σε γενιά.

Μίμηση

Πολλά ζώα μιμούνται τη συμπεριφορά των γονιών τους ή και άλλων ατόμων του είδους τους και με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουν τι να τρώνε, πώς να βρίσκουν την τροφή τους, πώς να αποφεύγουν τους θηρευτές, πώς να ειδοποιούν το κοπάδι για κίνδυνο, πώς να βγάζουν ήχους ερωτικού καλέσματος ή άλλης χρησιμότητας. Κορυφαίο παράδειγμα είναι η χρήση εργαλείων από ορισμένες ομάδες χιμπατζήδων στην Αφρική. Σε κάθε τέτοια κοινότητα, τα νεαρά άτομα μαθαίνουν τις τοπικές συμπεριφορές παρατηρώντας τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, είτε πρόκειται για το άνοιγμα καρυδιών με τη βοήθεια μιας πέτρας σαν σφυρί, είτε για την εξαγωγή πλούσιων σε πρωτεΐνες τερμιτών από τη φωλιά τους με τη βοήθεια ευθύγραμμων και λείων κλαδιών που βρίσκουν τριγύρω.
Η μίμηση συμπεριφορών άλλων ζώων της ομάδας δεν περιορίζεται στα πρωτεύοντα θηλαστικά, ούτε στα ζώα με μεγάλο εγκέφαλο, ούτε καν στα σπονδυλωτά. Εκδηλώνεται σε εκατοντάδες είδη θηλαστικών, πουλιών, ψαριών ακόμη και εντόμων. Ορισμένες ομάδες δελφινιών χρησιμοποιούν σπόγγους για να σαρώνουν το βυθό και να ξετρυπώνουν κρυμμένα ψάρια. Οι όρκες χρησιμοποιούν τεχνικές κυνηγιού φώκιας, στις οποίες κινούμενες συνδυασμένα δημιουργούν ένα μεγάλο κύμα, που ανατρέπει το κομμάτι πάγου στο οποίο έχει βρει καταφύγιο μια φώκια. Είδος κορακιών στην Ιαπωνία βάζει πάνω στο οδόστρωμα καρύδια που δεν μπορεί να ανοίξει με το ράμφος του, περιμένοντας να περάσουν αυτοκίνητα που θα τα πατήσουν και θα τα σπάσουν.

Πιστότητα

Μελέτες πρώτα στα πτηνά και αργότερα και στα πρωτεύοντα θηλαστικά έδειξαν ότι τέτοια «ευρηματική» συμπεριφορά συνοδεύεται από συγκριτικά μεγάλο μέγεθος εγκεφάλου. Σύμφωνα με μια θεωρία η ικανότητα να αντιγράφουν άλλους ή να βρίσκουν «έξυπνες» λύσεις σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν δίνει στα άτομα που τη διαθέτουν πλεονέκτημα επιβίωσης και μέσω της φυσικής επιλογής αυτή η τάση ενισχύεται στο πέρασμα του χρόνου. Ομως, κανένα άλλο ζώο στη Γη δεν ανέπτυξε νοημοσύνη πέρα από τον άνθρωπο και όπως προαναφέρθηκε υπάρχουν και ζώα με μικρό εγκέφαλο που διαθέτουν μιμητικές ικανότητες.
Επιστήμονες θεωρούν ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η πιστότητα της μετάδοσης των πληροφοριών από το ένα μέλος του είδους στο άλλο, η ακρίβεια με την οποία η πληροφορία περνάει από εκείνον που τη μεταδίδει σε εκείνον που τη λαμβάνει. Χωρίς ακριβή μετάδοση δεν μπορεί να υπάρξει σωρευτικός πολιτισμός, λένε. Ο άνθρωπος είναι το μόνο είδος που ξεπέρασε το όριο που επιτρέπει την ανάπτυξη μεγαλύτερης πολυπλοκότητας και ποικιλομορφίας των γνώσεων. Και έτσι το ζήτημα ξαναγυρίζει στην αρχή: Γιατί είναι μόνο ο άνθρωπος που ξεπέρασε αυτό το όριο; Αναπάντητο έχουν οι αστοί επιστήμονες και ένα άλλο ζήτημα. Αναγνωρίζουν τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε η γλώσσα στη μετάδοση της γνώσης από γενιά σε γενιά, στην εμφάνιση της διδασκαλίας, κοινωνική διαδικασία που πραγματοποιείται μόνο στο ανθρώπινο είδος, αλλά αδυνατούν να εξηγήσουν πώς εμφανίστηκε η γλώσσα μόνο στον άνθρωπο.

Ανατροφοδότηση

Με την εμφάνιση της πρώτης στοιχειώδους γλώσσας, τα πλεονεκτήματα που έδινε άσκησαν εξελικτική πίεση προς εγκεφάλους πιο αποτελεσματικούς για το χειρισμό της και προς πιο εύκολες στην εκμάθηση γλωσσικές δομές. Οι επιστήμονες σήμερα δέχονται στην πλειοψηφία τους τη συνεξέλιξη πολιτισμού και ανθρώπινων γονιδίων. Θεωρητικές, ανθρωπολογικές, αλλά και αναλύσεις γενετικών χαρακτηριστικών δείχνουν πώς η κοινωνικά μεταδιδόμενη γνώση, συμπεριλαμβανομένης της γνώσης για την κατασκευή και χρήση εργαλείων, μετασχημάτισε την ανθρώπινη ανατομία και αντίληψη. Αυτή η εξελικτική ανατροφοδότηση οδήγησε στην εμφάνιση της νοημοσύνης του σύγχρονου ανθρώπου.
Συμπερασματικά, κατά τον Λάλαντ, «η εικόνα που προκύπτει για τη νοητική εξέλιξη του ανθρώπου είναι πως κυρίως αποτελούμε δημιουργήματα του εαυτού μας. Τα διακριτά χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας - η νοημοσύνη, η δημιουργικότητα, η γλώσσα, όπως και η μεγάλη επιτυχία σε οικολογικό - δημογραφικό επίπεδο (σ.σ. εξάπλωση στον πλανήτη) - είναι είτε εξελικτικές προσαρμογές των πολιτιστικών (σ.σ. κοινωνικών) δραστηριοτήτων των προγόνων μας ή άμεσες συνέπειες αυτών των προσαρμογών. Για την εξέλιξη του είδους μας, η πολιτιστική κληρονομικότητα είναι το ίδιο σημαντική όπως και η γενετική κληρονομικότητα».

Δημιουργός εργαλείων

Ο άνθρωπος δεν χρησιμοποιεί μόνο, αλλά κατασκευάζει και διατηρεί εργαλεία, για χρήση πρώτα και κύρια στην κοινωνική εργασία. Ο πίθηκος μπορεί στη συνέχεια να μασουλήσει το κλαδί που χρησιμοποίησε για να βγάλει τερμίτες ή να φτάσει ένα φρούτο, επειδή δεν το βλέπει ως εργαλείο, η σχέση του με αυτό είναι ενστικτώδης. Αποφασιστικός παράγοντας για τη μετάβαση από το ζώο στον άνθρωπο, από το κοπάδι στην κοινωνία, ήταν η εργασία, δηλαδή η δραστηριότητα που βασίζεται στην από κοινού κατασκευή και χρήση εργαλείων. Μέσω των εργαλείων, οι άνθρωποι ήρθαν σε μια ενεργητική σχέση με τη φύση. Επενεργώντας στο περιβάλλον και αλλάζοντάς το, ο άνθρωπος άλλαξε ταυτόχρονα και τη δική του φύση. Η μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην εργασία οδήγησε εξελικτικά στην ανατομική βελτίωση του χεριού. Οπως επισήμανε ο Ενγκελς, το ανθρώπινο χέρι δεν είναι μόνο όργανο εργασίας, αλλά και προϊόν της εργασίας.
Η ανθρώπινη γλώσσα προέκυψε στη διαδικασία της εργασίας ως λύση στην ανάγκη για αποτελεσματικότερη επικοινωνία, που θα επέτρεπε καλύτερο συντονισμό των ενεργειών και μετάδοση της πείρας στις επόμενες γενιές. Κάτω από την πίεση για καλύτερη επικοινωνία διαμορφώθηκαν και τα ανατομικά χαρακτηριστικά της στοματοφαρυγγικής κοιλότητας, που επιτρέπουν την ομιλία. Η γλώσσα έγινε η ίδια ένα εργαλείο, ίσως το σημαντικότερο όλων.

Εξω από την κοινωνία;

Ο άνθρωπος διαμορφώθηκε χάρη στη συσσωρευμένη «κοινωνική πείρα», και ακριβώς μέσα στην κοινωνία απέκτησε τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τα άλλα ζώα. Ο εγκέφαλος, τα χέρια και όλα τα άλλα βιολογικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου είναι το υπόστρωμα, διαμορφώθηκαν σε βάθος χιλιάδων χρόνων, αποτελούν στοιχεία μιας νέας ποιότητας. Ακόμα και σήμερα, όμως, αυτό το βιολογικό υπόβαθρο από μόνο του δεν φτάνει. Ανθρωποι που έτυχε να μεγαλώσουν ανάμεσα σε ζώα, σε απομόνωση από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο, διολίσθησαν στην απλή ζωική κατάσταση - όχι βέβαια από βιολογική άποψη - και η προσπάθεια ενσωμάτωσής τους στο ανθρώπινο γένος (ο «εξανθρωπισμός» τους) αποδείχθηκε πολύπλοκη και σύνθετη διαδικασία. Σε αντίθεση φυσικά με απομονωμένους μικρούς πιθήκους, που μεγαλώνοντας έγιναν πίθηκοι όπως και οι γονείς τους.
Ο ψυχισμός του ανθρώπου διαφέρει ριζικά από του ζώου. Ο πίθηκος είναι ικανός να λύνει περιστασιακά προβλήματα ακόμα και να αξιοποιεί εργαλεία μιας χρήσης. Δρα μέσα στα όρια μιας άμεσα αντιληπτής κατάστασης, μην έχοντας ικανότητα αφαίρεσης, δηλαδή απομάκρυνσης από τη συγκεκριμένη κατάσταση και εξαγωγής γενικότερων συμπερασμάτων ή πρόβλεψης. Ετσι, μένει στο έλεος της άμεσης εντύπωσής του, ενώ ο άνθρωπος μπορεί να αντανακλά όχι μόνο τις άμεσες επιδράσεις του περιβάλλοντος αλλά και τα μελλοντικά τους αποτελέσματα. Μπορεί να δρα συνειδητά με βάση τη γνώση που έχει για την αναγκαιότητα.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΑΠΟ ΦΥΣΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Σύμπτωμα ενός δρόμου ανάπτυξης που έχει ως κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος και όχι την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών

Ομιλία της Εύης Γεωργιάδου, μέλους της Ομάδας Περιβάλλοντος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ, σε ημερίδα του ΤΕΕ, που έγινε την Τρίτη 30/10 με θέμα: «Φυσικές καταστροφές: Πρόληψη, Πολιτική Προστασία, και Εργα Υποδομής»

Eurokinissi

Η βύθιση του δεξαμενόπλοιου «Αγ. Ζώνη ΙΙ» ρύπανε τον Σαρωνικό

Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα με τις πυρκαγιές στο Μάτι, τις πλημμύρες στη Μάνδρα, τη ρύπανση του Σαρωνικού με το ατύχημα του «Αγία Ζώνη ΙΙ», ανέδειξαν τη γύμνια του κρατικού μηχανισμού την περίοδο που διανύουμε.

Μετά από κάθε τέτοια μεγάλη καταστροφή, όλοι διακηρύσσουν την ανάγκη να ληφθούν μέτρα για να μην ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο. Φυσικά, οι τεχνικές και οργανωτικές κατευθύνσεις πρόληψης είναι γνωστές. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Τι απαιτείται στην ουσία για να γυρίσουμε σελίδα; Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που οδήγησε στα τραγικά αυτά συμβάντα; Είναι απλά ζήτημα «αδιάφορων» ή «ανίκανων» υπουργών, περιφερειαρχών, δημάρχων; Φταίνε μόνο οι προηγούμενοι, όπως λένε οι σημερινοί θεσμικοί και κυβερνητικοί παράγοντες, στη λογική «παραλάβαμε καμένη γη»;
Ασφαλώς υπάρχουν και θέματα προσωπικών ευθυνών. Ομως, το κύριο ζήτημα είναι ότι όλα όσα βιώνουμε είναι σύμπτωμα ενός δρόμου ανάπτυξης που έχει ως κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος και όχι την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Με αυτό το κριτήριο, τη διασφάλιση του καπιταλιστικού κέρδους, λαμβάνονται όλες οι σχετικές κρατικές αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα. Είναι επίσης αποτέλεσμα της σημερινής οικονομικής ζωής, όπου οι μονοπωλιακοί όμιλοι διαγκωνίζονται μεταξύ τους για τα μερίδια της αγοράς, υπονομεύοντας κάθε δυνατότητα κεντρικού σχεδιασμού με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες. Είναι η κρατική πολιτική που ιεραρχεί όλες τις αποφάσεις με κριτήριο να υπηρετήσει την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των ομίλων. Δηλαδή, το ποιες υποδομές και ποια έργα θα προταχθούν και θα πραγματοποιηθούν, με τι προδιαγραφές, πώς θα λειτουργούν, πώς θα οργανωθούν οι υπηρεσίες για την πολιτική προστασία, ποιες θα είναι οι χρήσεις γης κ.λπ., καθορίζονται με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος.

Eurokinissi

Από τις πλημμύρες το Νοέμβρη του 2017 στη Μάνδρα που κόστισαν τη ζωή σε 24 ανθρώπους

Κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει να δούμε τα σημερινά κενά και τις ελλείψεις στο σύνολο των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την πολιτική προστασία, στις ελλείψεις του ίδιου του θεσμικού πλαισίου. Δεν πρόκειται για τυχαία γεγονότα. Για να υπάρξει ουσιαστική προστασία των εργαζομένων, των πολιτών, του περιβάλλοντος από φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές, απαιτείται ριζική αλλαγή πορείας σε σχέση με το δρόμο που βαδίζουμε μέχρι σήμερα. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο με μια κατάσταση όπου η λειτουργία διαφόρων εγκαταστάσεων και δραστηριοτήτων και ο χωροταξικός σχεδιασμός οδηγούν σε τεράστιους κινδύνους από φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο να ζούμε με το φόβο ότι σε μια δυνατή βροχή θα πνιγούμε, σε ένα δυνατό σεισμό θα καταπλακωθούμε, σε μια φωτιά θα καούμε.

Κατάργηση του αντιλαϊκού πλαισίου χρήσεων γης

Απαιτούμε την κατάργηση του αντιλαϊκού πλαισίου χρήσεων γης που την παραδίδει στο μεγάλο κεφάλαιο, απαιτούμε δασικά οικοσυστήματα προς όφελος των εργαζομένων με κατάργηση των αντιδασικών νόμων.
Σήμερα η γη, οι δασικές εκτάσεις, οι υποδομές, αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα για την ενίσχυση της κερδοφορίας των κατασκευαστικών και άλλων επιχειρηματικών ομίλων και όχι ως κοινωνικό αγαθό. Πρόκειται για μια πολιτική χρήσεων γης που επιτρέπει την ανεξέλεγκτη «συμβίωση» βιομηχανίας - κατοικίας με κίνδυνο ενός μεγάλου τεχνολογικού ατυχήματος, με καταστροφικές συνέπειες για τον πληθυσμό. Τα μπαζωμένα ρέματα, η άναρχη επέκταση του σχεδίου πόλης και η τσιμεντοποίηση των οικοπέδων, οι ελλείψεις αντιπλημμυρικών έργων, η κατασκευή μεγάλων οδικών αξόνων και άλλων υποδομών χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κριτήριο της επίδρασης στη συνολική τρωτότητα μιας περιοχής απέναντι στις πλημμύρες, η απουσία αντιπυρικών ζωνών, η απουσία οδών μαζικής διαφυγής σε περίπτωσης ανάγκης εκκένωσης περιοχών και οδών για την πρόσβαση των πυροσβεστικών οχημάτων, η απουσία ελεύθερων χώρων, αποτελούν ορισμένα μόνο ενδεικτικά παραδείγματα αυτής της πολιτικής χωροταξικού σχεδιασμού στο πλαίσιο του σημερινού δρόμου ανάπτυξης.

Από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι με 99 νεκρούς

Για τη διευκόλυνση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τόσο η σημερινή όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις προωθούν την εμπορευματοποίηση στις δασικές εκτάσεις, στις παράκτιες περιοχές. Η ανοχή στην άναρχη δόμηση σε πολλές περιοχές της Αττικής αντανακλούσε την πολιτική κοινωνικών συμμαχιών της αστικής τάξης και τη στήριξη της κερδοφορίας του κατασκευαστικού κλάδου, και τώρα αναπροσαρμόζεται. Σ' αυτό το πλαίσιο παίζονται και τα ρουσφετολογικά παιχνίδια, για το ποιες περιοχές θα ενταχθούν στο Σχέδιο και με ποια χαράτσια θα νομιμοποιηθεί η αυθαίρετη δόμηση.
Πολλές περιοχές της χώρας παραμένουν στην ουσία αθωράκιστες απέναντι σε έναν μεγάλο σεισμό, την ώρα που η χώρα μας είναι η πιο σεισμογόνος χώρα στην Ευρώπη και η 6η παγκοσμίως, την ώρα που έχουν υπάρξει καταστροφικοί σεισμοί στο παρελθόν αλλά και πρόσφατα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του σεισμού του Σεπτέμβρη του 1999 στην Αττική, με 143 νεκρούς, 400 τραυματίες, 31 κτίρια που κατέρρευσαν και πάνω από 200.000 που υπέστησαν ζημιές.

Εργα από ποιον και για ποιον;

Η κρατική πολιτική δαπανών υπηρετεί την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Ιεραρχούνται έργα με βάση τις προτεραιότητες του μεγάλου κεφαλαίου. Ετσι, έργα αντιπυρικής προστασίας και αντιπλημμυρικής θωράκισης έρχονται σε δεύτερη μοίρα, σε σχέση με δρόμους, λιμάνια και κτίρια από τα οποία το μεγάλο κεφάλαιο μπορεί να κερδίσει με διόδια, τέλη χρήσης και ενοίκια. Η de facto μετατροπή περιοχών σε περιοχές κύριας κατοικίας δεν συνοδεύτηκε με κανενός είδους μέτρα (πολιτικής προστασίας, πυρόσβεσης, υποδομών κ.λπ.), παρά το γεγονός ότι το πρόβλημα έχει επισημανθεί εδώ και καιρό. Προωθούνται έργα ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) με τη διαδικασία του fast track. Τα έργα ΣΔΙΤ περιλαμβάνουν ανταποδοτικά τέλη. Αυτά τα έργα, όπως και κάθε έργο που γίνεται με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, θυσιάζουν τις προδιαγραφές ασφαλείας για αύξηση του περιθωρίου κέρδους. Πρέπει να θυμίσουμε πως αυτό δεν σημαίνει εξοικονόμηση. Οι μεγάλες εκπτώσεις ακυρώνονται από τις υπερβάσεις και τα έργα ΣΔΙΤ, από τα τεράστια τέλη χρήσης. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα έργο ΣΔΙΤ οδηγεί σε τριπλασιασμό σχεδόν του κόστους.
Μετά τα τραγικά γεγονότα στο Μάτι και στη Μάνδρα, η συζήτηση εστιάστηκε στις δυσκολίες από τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Στην πράξη, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι τελικά η μόνη αποτελεσματική προστασία από μια έκτακτη κατάσταση (π.χ. δασική πυρκαγιά, πλημμύρα, σεισμός) είναι να μην υπάρξει επικίνδυνη έκτακτη κατάσταση! Η εκατόμβη νεκρών στο Μάτι και στη Μάνδρα ανέδειξε με τραγικό τρόπο τη γύμνια του κρατικού μηχανισμού και την απουσία ολοκληρωμένου πλαισίου για τη συνολική εκτίμηση της επικινδυνότητας ανά περιοχή και ολοκληρωμένου σχεδιασμού έκτακτης ανάγκης.
Πλευρές αυτών των ελλείψεων αποτελούν η ανεπάρκεια σε προσωπικό, μέσα, υποδομές στο Πυροσβεστικό Σώμα και στις άλλες ομάδες που εμπλέκονται στην πολιτική προστασία, η ανεπάρκεια υποδομών για την αποκατάσταση της υγείας των πληγέντων από μεγάλες καταστροφές. Το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει την υποτυπώδη προστασία, τη μετάθεση ευθυνών από τον ένα φορέα στον άλλο. Η παντελής απουσία σχεδιασμού και προετοιμασίας με εκπαίδευση και ασκήσεις ετοιμότητας, με κατάλληλες υποδομές και μέσα, για την εφαρμογή δράσεων προστασίας στον πληθυσμό (όπως π.χ. η εκκένωση), ο ανεπαρκής συντονισμός των εμπλεκόμενων φορέων, αναδεικνύουν το πρόβλημα. Στην πράξη, είτε δεν υπάρχουν καθόλου μελέτες, εκτιμήσεις και σχέδια, είτε υπάρχουν στα χαρτιά, αλλά οι ελλείψεις και ο υποτυπώδης κρατικός έλεγχος τα καθιστούν κενό γράμμα.
Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση διατηρεί το σημερινό επίπεδο υποχρηματοδότησης των σχετικών υπηρεσιών για την πολιτική προστασία, δαπανά 4 δισ. για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και χαρίζονται χρέη δισεκατομμυρίων στο μεγάλο κεφάλαιο.
Καλούμε τους εργαζόμενους να καταδικάσουν αυτήν την πολιτική, που υλοποιείται και από τη σημερινή κυβέρνηση και από τις προηγούμενες, και να βγουν αγωνιστικά στο προσκήνιο. Απαιτούμε άμεσα συγκεκριμένα μέτρα για να υπάρξουν υποδομή πρόβλεψης και πρόληψης και πραγματικός, εφαρμόσιμος σχεδιασμός έκτακτης ανάγκης για τις φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές. Απαιτούμε να καλυφθούν τα μεγάλα κενά σε ειδικευμένο δυναμικό και υποδομές. Απαιτούμε την κατάργηση όλων των αντιλαϊκών νόμων που υπηρετούν το κεφάλαιο.
Τα «μπαλώματα» και οι αποσπασματικές παρεμβάσεις, που καθορίζονται με γνώμονα το κέρδος και τον ανταγωνισμό των επιχειρηματικών ομίλων, δεν αποτελούν ουσιαστική λύση. Η ελπίδα βρίσκεται στους σημερινούς μαχητικούς διεκδικητικούς αγώνες, που φωτίζουν τη διέξοδο του κεντρικού σχεδιασμού με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας, με τους εργαζόμενους να έχουν στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας και το τιμόνι της εξουσίας.

Τηλεοπτικά σκουπίδια και η αποφυγή της παράνοιας

    

6

• 

Του Ανδρέα Βελισσάριου
Όταν την δύναμη των media την διαχειρίζονται λάθος άτομα, με περιορισμένες ιδέες, μηδενική ευφυΐα και μια υποκουλτούρα που περιορίζεται στα στεγανά των “σκουπιδιών” των δυτικών προτύπων, η κοινωνία οδηγείται σε πλήρη νάρκωση και αποχαύνωση. Ένα lifestyle φθαρμένο και σκουριασμένο από τις εποχές των ’90s με έντονες δόσεις σεξισμού και τρας.
Reality εκπομπών από το εξωτερικό με πρόχειρες προσαρμογές στην ελληνική πραγματικότητα και ανάδειξη φυσιογνωμιών με ελάχιστο έως και ανύπαρκτο ειδικό βάρος σοβαρότητας. Ειδήσεις κατευθυνόμενες από τις ίδιες “ιδιάζουσες” προσωπικότητες για το πως θα σωθεί ο κόσμος, που εξυπηρετούν αιωνίως το σύστημα με το να χτίζουν προεκλογικά ακροατήρια και εθνικιστικά παραληρήματα στρεβλώνοντας τον κοινωνικό ιστό. Φτωχά προγράμματα που φτωχαίνουν περισσότερο τον νου μιας ήδη φτωχοποιημένης κοινωνίας.
Τηλεοπτικές φούσκες που παίζουν με τον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων εξασφαλίζοντας χρηματικά έπαθλα, δόξα και υστεροφημία. Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε.
Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν τελευταία και τα show “αγάπης και έρωτα” (Power of Love κτλ). Στημένα προγράμματα με ανθρώπους “πειραματόζωα”, φυλακισμένοι στα χέρια των καναλαρχών αλλά και στις ίδιες τους τις συνειδήσεις, να γελοιοποιούνται χωρίς κανένα ίχνος ντροπής αναζητώντας μάλιστα τον έρωτα της ζωής τους. Σχέσεις, λυκοφιλίες, τσακωμοί με λίγο αποχρώσεις glamour, δακρύων, και ψεύτικων συναισθημάτων. Όλα αυτά μπροστά στο βωμό του κέρδους και του εύκολου χρήματος. Χιλιάδες followers χτίζουν τα προφίλ των “παικτών” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις διαφημίσεις να “λύνουν και να δένουν”.
Εκρηκτικό μείγμα, αν μην τι άλλο που κατακρεουργεί κάθε επίπεδο παιδείας και αισθητικής. Φυσικά για τον καθένα μάλλον, λειτουργεί διαφορετικά όλο αυτό, αφομοιώνοντας οτιδήποτε θεωρεί εύπεπτο και ευκολοχώνευτο. Ανέκαθεν η τηλεόραση προσέφερε “μασημένη μαζικοποιημένη τροφή” από ανθρώπους που ξέρουν τα αποπροσανατολίζουν και να χειραγωγούν τις μάζες. Πλέον από το στάδιο της φλυαρότητας έχουμε περάσει στο στάδιο της ανακύκλωσης. Ακόμα και το υποτηπώδες εγχώριο lifestyle βιώνει την κρίση του μη μπορώντας να ανταπεξέλθει, προβάλλοντας τις διακοπες του στην Μύκονο ή τις πολυτελείς χλιδάτες κατοικίες του!
Αποτέλεσμα της αποκαρδιωτικής αυτής αποσύνθεσης ενός σκάρτου οργανισμού είναι η μίζερη παντομίμα που παρακολουθούμε καθημερινά, η οποία όσο πλησιάζει το καλοκαίρι θα γίνεται ολοένα και πιο πενιχρή και καταθλιπτική. Η ελεύθερη βούληση και η επιλεκτικότητα των ατόμων, επιζούν μόνο τυπικά πλέον. Η χρόνια πλύση εγκεφάλου με όλα αυτά τα “τηλεπροϊόντα υψηλής κουλτούρας και τέχνης”! έχει κάνει τους ανθρώπους να μην σκέφτονται, να μην αντιλαμβάνονται, να μην ερωτεύονται πραγματικά και αληθινά, και εν τέλει να μην ΖΟΥΝ αλλά να επιβιώνουν. Ο επιμορφωτικός χαρακτήρας του “κουτιού” έχει πάει περίπατο προσφέροντας στο κοινό μόνο τοξικές τροφές που έχει περιστασιακά ανάγκη για να βγει από τον βούρκο του εργασιακού μεσαίωνα που βιώνει με διαλυμένες συμβάσεις και μισθούς πείνας.
Ένας λαός εγκλωβισμένος σε ένα παρωχημένο πολιτισμικό πλαίσιο που έχει πεθάνει. Ο χοντροκομμένος σεξισμός του Πέτρου Κωστόπουλου, το τελματωμένο από τις επαναλήψεις “Κωνσταντίνου και Ελένης”, ο κουτσομπολίστικος πλήρως ανούσιος μαιντανός που ακούει στο όνομα Μένιος Φουρθιώτης, και τα δάκρυα ξεκατινιάσματος της Τατιάνας Στεφανίδου σε συνδυασμό με πόσα ακόμη κωμικοτραγικά στοιχεία, προσφέρουν μόνο ματαιοδοξία, θλίψη, και αμφιβολία για το που οδηγούμαστε. Το κοινό έχει την ανάγκη να κατασπαράξει μπας κλας φυσιογνωμίες (με ενισχυμένη δόση “εγώ και τρέλας”) της καθημερινότητας που οδηγούνται στην τηλεοπτική αρένα, για να νιώσει εκείνο (το τηλ. κοινό) πιο έξυπνο και πιο επιτυχημένο. Ουσιαστικά ικανοποιεί με τον οικειοθελή τηλεοπτικό διασυρμό του άλλου, τον πληγωμένο του εγωισμό, και την δική του αποτυχία.
Η κοινωνία για να εξελιχθεί και να ξεφύγει από το “κυνήγι μαγισσών” της τηλεόρασης θα πρέπει να δει και να μάθει από τα λάθη της. Λάθη που την στιγμάτησαν έντονα στο παρελθόν. Μια κοινωνία που παράλληλα ταυτίστηκε με προϊόντα σαν τα παραπάνω, τόσο σε επίπεδο προσωπικότητας όσο και σε ευρύτερο επίπεδο κοινωνικής συμπεριφοράς με το τελικό αποτέλεσμα να είναι η μικρότητα, και η απουσία δράσεων για την ανατροπή αυτού του σάπιου και παρωχημένου συστήματος. Πλήρης αδράνεια, που παρατηρείται έντονα σε νεαρές ηλικίες που δεν ενδιαφέρονται για τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Μια απάθεια, μια απαξίωση και μια “απολιτίκ” στάση μεγάλων κομματιών της νέας γενιάς που δεν αλλάζει καταστάσεις και δεν δίνει προοπτικές ανέλιξης. Αντιθέτως βολεύει το σύστημα!
Σε όλο αυτό το “έγκλημα” λοιπόν, η τηλεόραση κατέχει ένα κατεξοχήν πρωταγωνιστικό ρόλο, με βαριές δόσεις cult και βίας. Στο “έγκλημα” του εύκολου, του χωρίς προσπάθεια διάκρισης και του ανταγωνισμού. Αυτό είναι το πρότυπο που κυριαρχεί σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας που κυνηγάνε με τόση μανία.
Οι ευθύνες βαραίνουν και τις δύο μεριές, με την ποσόστωση να διαφέρει ανάλογα τις περιόδους, μιας και υπάρχει η δυνατότητα επιλογής, και το “μαγικό” κόκκινο κουμπί (Οff).
Think…!

Τι θα έκανε ο ΣΚΑΪ στην κατοχή;!

       

Τι θα έκανε ο ΣΚΑΪ στην κατοχή;! Μήπως θα έκλεινε;! Μήπως θα έκανε αντίσταση;! Μην είναι οι κάμποι;! Μην είναι τα βουνά;! Όχι δεν είναι όλα αυτά και δεν θα έκανε τίποτε από αυτά ο ΣΚΑΪ! Ο ΣΚΑΪ στην κατοχή θα έπαιρνε συνεντεύξεις από τους συνεργάτες των Γερμανών, από τους δοσίλογους, τους ταγματασφαλίτες και τους χαφιέδες. Ο ΣΚΑΪ αφού πρώτα έδωσε αφειδώς βήμα στους ναζί της Χρυσής Αυγής, τώρα δίνει βήμα στον ναζί Τζήμερο που ισχυρίζεται ότι οι νεκροί Έλληνες στην κατοχή δεν δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς αλλά ουσιαστικά δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστές αντάρτες οι οποίοι χωρίς κανέναν λόγο σκότωναν Γερμανούς οι οποίοι για αντίποινα σκότωναν Έλληνες! Να μη δει ναζί ο ΣΚΑΪ κι αμέσως να τον προβάλει και να τον διαφημίσει! Περιμένουμε την ημέρα που ο ΣΚΑΪ θα πάρει συνέντευξη από τον Ρουπακιά ώστε να του δώσει δημόσιο βήμα για να περιγράψει την ηρωική εκτέλεση του συμμορίτη Φύσσα!

Ραφαήλ Βασιλειάδης

Όχι άλλη «απόδοση τιμών» στον Ν. Πλουμπίδη! – Τι… «παρέλειψε» να πει ο πρόεδρος της Βουλής στην ΕΡΤ1

Κατιούσα

Συνέντευξη, στην οποία μίλησε για πολλά, έδωσε ο πρόεδρος της Βουλής την περασμένη Τρίτη στην ΕΡΤ1 και τον δημοσιογράφο Κ. Αρβανίτη. Το γεγονός ότι ο Ν. Βούτσης παρουσίασε το μαύρο ως άσπρο δεν αποτελεί κάποια πρωτότυπη επισήμανση, αφού αυτή είναι η πάγια πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του, όπως με σαφήνεια εκφράζεται τόσο από τον πρωθυπουργό όσο και από τα κυβερνητικά στελέχη και τα φιλικά τους Μέσα Προπαγάνδας. Εξάλλου, στο αναποδογύρισμα της πραγματικότητας βοηθούσε τον Ν. Βούτση και το ευνοϊκό κλίμα της κρατικής ΕΡΤ, γνωστού υποκαταστήματος του Μαξίμου.

Σταχυολογούμε τρία από τα βασικά θέματα στα οποία εκτενώς στάθηκε στην παραπάνω συνέντευξη ο πρόεδρος της Βουλής.

1. Ο φάκελος της Κύπρου, που ο πρόεδρος της Βουλής είπε ότι περιλαμβάνεται στους 33 τόμους που θα δοθούν στη δημοσιότητα, είναι μόνο ένα μέρος του υλικού που υπάρχει, άρα δεν πρόκειται για τον πραγματικό «φάκελο της Κύπρου». Υπάρχει ακόμα πληθώρα απόρρητων φακέλων, που βρίσκονται κλειδαμπαρωμένοι στη Βουλή και σε διάφορα υπουργεία, όπως υπάρχουν και υλικά που βρίσκονται στην Κύπρο. Ολα αυτά πρέπει να δοθούν στη δημοσιότητα και όχι να μένουν στο σκοτάδι για λόγους «εθνικής ασφάλειας», δηλαδή για την… ασφάλεια των ΗΠΑ – Μ. Βρετανίας – ΝΑΤΟ και όλων των ελληνικών κυβερνήσεων μέχρι το 1974, αρχίζοντας από τη δεκαετία του 1950 (δες πιο αναλυτικά άρθρο σελ. 25).

2. Αναφερόμενος στην προσφορά, όπως είπε, της Βουλής, ο Ν. Βούτσης υπογράμμισε το ρόλο της ως κέντρου, «καρδιά της ιστορικής εξέλιξης, των μεγάλων στιγμών του ελληνισμού διαχρονικά», στο οποίο διαδραματίστηκαν όλα τα μεγάλα γεγονότα της ελληνικής ιστορίας.

Πρώτη «παράλειψη» του προέδρου: Τα μεγάλα γεγονότα για τον λαό στην ελληνική ιστορία, είτε υπήρχε Κοινοβούλιο είτε όχι, διαδραματίστηκαν στους δρόμους και στα βουνά, αλλά και στη βαθιά παρανομία, μακριά και ενάντια στους ένθερμους υποστηρικτές του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά και σε όσους υποστήριζαν την ύπαρξη ανοιχτά δικτατορικών μορφών αστικής διακυβέρνησης. Για παράδειγμα, οι μεγάλοι εργατικοί – λαϊκοί αγώνες του Μεσοπολέμου, με πρώτο και καλύτερο το Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη, το μεγάλο ΕΑΜικό κίνημα, ο ηρωικός αγώνας του ΔΣΕ (1946 – 1949), οι μεταπολεμικοί αγώνες για το ψωμί και τα λαϊκά δικαιώματα, ενάντια στην ΕΟΚ, στα πυρηνικά, στις αμερικανικές βάσεις και το ΝΑΤΟ, καθώς και πολλοί άλλοι.
Αντίθετα («παράλειψη» δεύτερη), η Βουλή των Ελλήνων ήταν αυτή που ψήφισε το «Ιδιώνυμο» του Ελ. Βενιζέλου (1929), το Γ΄ Ψήφισμα (1946) και τον νόμο 509/47, την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ (αργότερα ΕΕ), την εγκατάσταση αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, σειρά αντεργατικών νόμων στη μεταπολίτευση και – τελευταία – τους πάνω από 1.000 νόμους των τριών μνημονίων. Η Βουλή των Ελλήνων είναι αυτή που έχει ψηφίσει να χαριστούν πακτωλοί θαλασσοδανείων στους επιχειρηματικούς ομίλους, που έχει συγκαλύψει σκάνδαλα επί σκανδάλων κ.ά.
Στη Βουλή, λοιπόν, έχουν πράγματι διαδραματιστεί μεγάλα γεγονότα, με τη διαφορά («παράλειψη» τρίτη του προέδρου) ότι αφορούν βαθιά αντιλαϊκές αποφάσεις, γεγονός που αποκαλύπτει τον ταξικό χαρακτήρα και του Κοινοβουλίου, όποιο κόμμα κι αν βρίσκεται στη διακυβέρνηση («δεξιό», «κεντρώο», σοσιαλδημοκρατικό, «αριστερό» κ.λπ.).
Τέλος, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι αποφάσεις για βασικά ζητήματα πολιτικής κατεύθυνσης δεν παίρνονται στο Κοινοβούλιο. Το τελευταίο, απλώς επικυρώνει με τις πλειοψηφίες του κατευθύνσεις που έχουν πάρει τα οικονομικά κέντρα του καπιταλισμού. Κι αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για την ελληνική Βουλή. Ισχύει για τα Κοινοβούλια όλων των καπιταλιστικών κρατών.

3. Μαζί με την «προσφορά» της Βουλής, ο Ν. Βούτσης επανέλαβε το προσφιλές στον ίδιο και σε άλλες κομματικές ηγεσίες εντός και εκτός Ελλάδας: Οτι «στο ευρωπαϊκό κάδρο το θέμα της δημοκρατίας αναδεικνύεται σαν κεντρικό ζήτημα που παραπέμπει στις αξίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης», που περνούν δεινή δοκιμασία. Και ότι χρειάζεται ένα «προοδευτικό μέτωπο», το οποίο θα σταθεί εμπόδιο στις ακροδεξιές και φασιστικές απειλές.

Βέβαια, ένα μέτωπο που θα υπερασπίζει την αστική δημοκρατία ως μορφή της εξουσίας των μονοπωλίων, κάθε άλλο παρά προοδευτικό θα μπορούσε να ονομαστεί. Από τις αρχές του 20ού αιώνα και συγκεκριμένα από την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) προοδευτικό χαρακτήρα έχει μόνο η πάλη που στρέφεται ενάντια σε κάθε μορφή άσκησης της αστικής εξουσίας (κοινοβουλευτική, μη κοινοβουλευτική – ανοιχτά δικτατορική κ.λπ.). Από αυτήν την άποψη, όχι «το προοδευτικό μέτωπο», αλλά μόνο η Λαϊκή Συμμαχία (εργατική τάξη και φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της αγροτιάς) μπορεί να αποτελέσει δύναμη ικανή να συντρίψει το φασισμό, συντρίβοντας την καπιταλιστική κυριαρχία. Αυτή η γραμμή πάλης βρίσκεται στον αντίποδα της γραμμής που πρότεινε ο Ν. Βούτσης, γραμμή που βρίσκει σύμφωνους την Μέρκελ, τον Μακρόν και άλλους ηγέτες του ιμπεριαλιστικού χώρου. Αυτή η γραμμή πάλης ευαγγελίζεται τη σοσιαλιστική δημοκρατία και όχι τη διαχείριση της υποκρισίας του αστικού Κοινοβουλίου. Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ουσιαστική δημοκρατία όταν δεν διευθύνουν οι εργάτες τα μέσα παραγωγής, ενώ σήμερα η τρομοκρατία του εργοδότη παρεμποδίζει εργαζόμενους να γραφτούν ακόμα και στο σωματείο τους, επειδή φοβούνται ότι θα απολυθούν.
Ομως, ποιες είναι οι αξίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η σημαία του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΙΝΑΛ, της ΝΔ και πλειάδας άλλων;
Το γαλλικό αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του (Ντε Γκολ κ.λπ.), από τους πρωταγωνιστές της ίδρυσης της ΕΟΚ (ΕΕ) είναι αυτό που αιματοκυλούσε τους λαούς του Βιετνάμ, της Αλγερίας και άλλων χωρών της Αφρικής. Στα γεγονότα του γαλλικού Μάη, ο Ντε Γκολ κατέβασε τα τανκς στους δρόμους για ν’ αντιμετωπίσει την εξέγερση.
Το βελγικό αστικό κράτος, επίσης από τους ιδρυτές της ΕΟΚ (ΕΕ), και οι κυβερνήσεις του αιματοκυλούσαν το λαό του Κονγκό, δολοφόνησαν τον Πατρίς Λουμούμπα. Ανάλογες θηριωδίες έχουν διαπράξει το ολλανδικό αστικό κράτος, το βρετανικό κ.ά. Το γερμανικό κράτος αμνήστευσε τους εγκληματίες πολέμου (Κρουπ και άλλα οικονομικά μεγαθήρια). Οσο για το ιταλικό, ήταν αυτό που ως μέλος του ΝΑΤΟ βομβάρδισε τη Γιουγκοσλαβία επί πρωθυπουργίας Ντ’ Αλέμα (ομοϊδεάτη του Ν. Βούτση). Ενώ το γερμανικό κράτος (ήταν και οι Πράσινοι στην κυβέρνηση) διαμέλισε πρώτο τη Γιουγκοσλαβία με μισθοφόρους (ακολούθησαν οι ΗΠΑ – ΝΑΤΟ).
Η Ευρωπαϊκή Ενωση όχι μόνο δεν ενσωματώνει αλλά και είναι αδυσώπητος εχθρός μεγάλων και μικρότερων στιγμών του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού: Της Παρισινής Κομμούνας, των γερμανικών προλεταριακών επαναστάσεων, καθώς και της ουγγρικής, της φινλανδικής, που τις αιματοκύλησαν σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, των εργατικών εξεγέρσεων στην Ιταλία, τον αγώνα του ΚΚ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, του εργατικού κινήματος μετά τον πόλεμο, των σοσιαλιστικών κρατών της Ευρώπης που συγκροτήθηκαν μετά τον πόλεμο.
Η ΕΕ ταυτίζει το φασισμό με τη Σοβιετική Ενωση που τον συνέτριψε, όταν την ίδια περίοδο σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες (Σουηδίας, Βελγίου κ.ά.) συνεργάζονταν με τη Γερμανία του Χίτλερ και την Ιταλία του Μουσολίνι.
Τα βάθρα της ΕΕ είναι βάθρα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Βαθιά αντικομμουνιστικά, αντεπαναστατικά. Οι διαχειριστές του «ταΐζουν» το φασισμό ποικιλοτρόπως.

Στην εκδήλωση για τον Πλουμπίδη που οργάνωσε η Βουλή, οι περισσότεροι από τους ομιλητές αντιπαρέθεσαν το πρόσωπο με το Κόμμα και ταυτόχρονα επιδίωξαν, στο όνομα του Πλουμπίδη, να δικαιώσουν την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ

4. Ο πρόεδρος της Βουλής δεν παρέλειψε να εκθειάσει τις δράσεις της, ανάμεσα στις οποίες ήταν και η απόδοση τιμών στον Ν. Πλουμπίδη, στη Μακρόνησο κ.λπ.

Εχουν μάθει καλά τα μαθήματα που παρέδωσε το ΠΑΣΟΚ. Ο Α. Παπανδρέου, για παράδειγμα, «τιμούσε» τους αγωνιστές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ (και του ΔΣΕ), φροντίζοντας ταυτόχρονα να τους απογυμνώσει από κάθε στοιχείο που συνέθετε την ύπαρξη και τη δράση τους, τα οράματά τους.
Το ίδιο κάνουν σήμερα και οι του ΣΥΡΙΖΑ. «Τιμούν» τον Πλουμπίδη φέρνοντάς τον σε αντιπαράθεση με το ΚΚΕ, που δημιούργησε τέτοιους αγωνιστές. Αυτήν την καλπιά επαναλαμβάνουν και με τον Ν. Μπελογιάννη, τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, με τη Μακρόνησο κ.λπ. Και την ίδια ώρα βαδίζουν χέρι χέρι με τον Τραμπ, το ΝΑΤΟ, τον Μακρόν, την ΕΕ. Γέμισαν την Ελλάδα με αμερικανικές βάσεις και αδιαφορούν για την πρόκληση: Οτι οι μαχητές του ΚΚΕ δεν έδιναν τη ζωή τους για να στεριώνουν παραπέρα τα καπιταλιστικά βάθρα, αλλά για να ζήσει ο λαός καλύτερες μέρες, «δίχως πείνα και πολέμους».
Ο πρόεδρος της Βουλής ισχυρίστηκε ότι η τιμή στον Πλουμπίδη γίνεται, επειδή ηγήθηκε της μεγάλης διαδήλωσης του λαού της Αθήνας κατά της πολιτικής επιστράτευσης, στις 5 Μάρτη 1943, στην οποία, όπως είπε, «πήρε μέρος όλος ο λαός δίχως κομματική ταμπέλα». Επίσης, επειδή ηγήθηκε στη μεγάλη διαδήλωση κατά της επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στη Μακεδονία (22 Ιούλη 1943).
Η πραγματικότητα είναι ότι ο Πλουμπίδης, ως Γραμματέας της ΚΟΑ εκείνο το διάστημα, ηγήθηκε μετά από απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, του οποίου ήταν μέλος. Η τιμή, επομένως, ανήκει στην ηγεσία του ΚΚΕ, στο Γραφείο και στην Επιτροπή Πόλης της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας, που ο Πλουμπίδης επίσης ήταν άξιο μέλος τους και επικεφαλής του οργάνου.
Από την άλλη, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι αυτές οι διαδηλώσεις δεν θα είχαν πάρει το εύρος και τη σημασία που πήραν αν σε αυτές δεν είχαν πρωτοστατήσει το ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Βεβαίως, σε τέτοιες μεγάλες κινητοποιήσεις πήραν μέρος και άνθρωποι που δεν ταυτίζονταν με το ΚΚΕ. Ομως, δίχως την πρωτοπόρα καθοδηγητική δύναμη τα μεγάλα αυτά γεγονότα (5 Μάρτη και 22 Ιούλη 1943), ίσως και να μην είχαν γίνει.
Ωστόσο, το κυριότερο είναι το εξής: Οτι στην εκδήλωση για τον Πλουμπίδη που οργάνωσε η Βουλή, οι περισσότεροι από τους ομιλητές αντιπαρέθεσαν το πρόσωπο με το Κόμμα και ταυτόχρονα επιδίωξαν, στο όνομα του Πλουμπίδη, να δικαιώσουν την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Καταδίκασαν – εμμέσως πλην σαφώς – την παράνομη δράση του ΚΚΕ εκείνα τα χρόνια και εμφανίζοντας τον Πλουμπίδη και πολλούς άλλους κομμουνιστές ως θύματα μιας σεχταριστικής νοοτροπίας (του ΚΚΕ), ύμνησαν τη γραμμή της ΕΔΑ που με αυτήν το κατατρεγμένο ΚΚΕ μπήκε στη νομιμότητα της αστικής δημοκρατίας. Η ταξική πάλη και η συνέπεια σ’ αυτή, σε οποιεσδήποτε συνθήκες, με όλες τις θυσίες που συνεπάγεται, ρίχτηκαν στο πυρ το εξώτερον. Και ο νοών, νοείτω…
Αυτή είναι η «τιμή» τους προς τον Ν. Πλουμπίδη. Απόλυτα ταιριαστή με τους ύμνους στο Κοινοβούλιο και στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ και στα μνημόνια, αλλά και προσβλητική για όλους τους παλιούς και νέους αγωνιστές.

Του Μάκη ΜΑΪΛΗ*
* Ο Μάκης Μαΐλης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι η πολιτική τους

Για πολλοστή φορά επιστρατεύεται η σκανδαλολογία, ως μια συνηθισμένη πρακτική στο πλαίσιο του αστικού πολιτικού συστήματος, που αξιοποιεί υπαρκτά ζητήματα διαπλοκής και διαφθοράς για να συγκαλύψει τις πραγματικές αιτίες, να θολώσει τη στρατηγική σύμπλευση των αστικών κομμάτων και να αποπροσανατολίσει το λαό. Με αφορμή την Εξεταστική της Βουλής και την προαναγγελία διώξεων για την υπόθεση «Novartis», στην επικαιρότητα βρίσκονται τα σκάνδαλα στην Υγεία. Η ανάγκη να διερευνηθούν από τη Δικαιοσύνη όλες αυτές οι υποθέσεις και να αποδοθούν ευθύνες, είναι δεδομένη. Ο λαός όμως χρειάζεται να δει πέρα από αυτό, να ξεσκεπάσει τον κάλπικο καβγά ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, για το ποιος ευθύνεται περισσότερο για τα σκάνδαλα και ποιος μπορεί καλύτερα να τα αντιμετωπίσει. Το μεγαλύτερο «σκάνδαλο» είναι η στρατηγική του κεφαλαίου, που υπηρετούν από κοινού όλα τα αστικά κόμματα και στον τομέα της Υγείας, διευρύνοντας τα κερδοφόρα πεδία δράσης για το κεφάλαιο και την εμπορευματοποίησης της Υγείας - Πρόνοιας, τσακίζοντας τα δικαιώματα και τις ανάγκες εργαζομένων και ασθενών.

* * *

Ετσι, λοιπόν, το πραγματικό σκάνδαλο στην Υγεία είναι το διαχρονικό πετσόκομμα των κονδυλίων του κρατικού προϋπολογισμού, καθώς από το 2010 έως το 2018 μειώθηκαν προοδευτικά σε ποσοστό που φτάνει έως και το 50%, με κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ! Η ίδια πτωτική πορεία προμηνύεται και για το 2019. Μόνο το 2016, ο κρατικός προϋπολογισμός για την Υγεία κατακρεουργήθηκε κατά 22,5% και το 2018 η κυβέρνηση πετσόκοψε άλλα 350 εκατ. ευρώ. Το 2017 μείωσε την κρατική επιχορήγηση προς τον ΕΟΠΥΥ κατά 200 εκατομμύρια ευρώ (μείωση 38% σε σχέση με το 2016). Το 2018 ουσιαστικά μηδένισε την επιχορήγησή του, κόβοντας άλλα 226 εκατ. ευρώ, αυξάνοντας τις πληρωμές των εργαζομένων και των συνταξιούχων για ακόμη λιγότερες υπηρεσίες. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η σταδιακή αποδέσμευση της λειτουργίας των νοσοκομείων από τον κρατικό προϋπολογισμό και η μετατροπή τους σε «αυτοτελείς οικονομικές μονάδες», δηλαδή σε επιχειρήσεις, που θα χτυπούν ανελέητα εργασιακά δικαιώματα και θα χαρατσώνουν τους ασθενείς με άμεσες και έμμεσες πληρωμές, πουλώντας υπηρεσίες Υγείας ανάλογα με το βαλάντιο του καθενός, πέρα από ένα μίνιμουμ παροχών, μακριά από τις πραγματικές ανάγκες, που θα είναι κοινό για όλους.

* * *

Πραγματικό σκάνδαλο είναι η εντατικοποίηση της εργασίας των υγειονομικών, λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε γιατρούς και νοσηλευτές, που μεταφράζονται σε εξάντληση του προσωπικού και υποβαθμισμένες υπηρεσίες Υγείας στους ασθενείς. Η διαχρονική αποψίλωση του μόνιμου προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, στο όνομα της «δημοσιονομικής προσαρμογής» που συνεχίζεται ακάθεκτη και μετά το «τέλος των μνημονίων», έχει οδηγήσει ώστε οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία να έχουν μειωθεί κατά 30.000 περίπου τα τελευταία χρόνια, τη στιγμή που η προσέλευση των ασθενών έχει αυξηθεί κατά 25%. Μέχρι τέλος του χρόνου θα υπάρξουν άλλες 1.500 αποχωρήσεις - απολύσεις γιατρών. Οι χιλιάδες απολύσεις που έχουν γίνει, κι όσες θα ακολουθήσουν, τινάζουν στον αέρα τη λειτουργία τμημάτων, κλινικών, ενώ η εφαρμογή της «διευθέτησης» του χρόνου εργασίας των γιατρών (για αρχή), με βάση τις αντιδραστικές ευρωπαϊκές Οδηγίες, ελαστικοποιεί κι άλλο το ωράριο, καταργεί τον σταθερό ημερήσιο και εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, επιβάλλει εφημερίες όλες τις καθημερινές για πάνω από ένα μήνα.

* * *

Πραγματικό σκάνδαλο είναι η εμπορευματοποίηση του Φαρμάκου και ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των φαρμακοβιομηχανιών, που για τα κέρδη τους παίζουν ρουλέτα στην πλάτη των ασθενών σε ό,τι αφορά την παραγωγή, τη διακίνηση, τις ποσότητες των φαρμάκων. Οι ασφαλισμένοι πληρώνουν 43,1% περισσότερα σε σχέση με το 2009 για το Φάρμακο και οι πληρωμές τους έχουν εκτιναχθεί μεσοσταθμικά από το 9% στο 30% της συνολικής φαρμακευτικής δαπάνης, υπολογίζοντας μόνο τα φάρμακα της θετικής λίστας, η οποία διαρκώς συρρικνώνεται με εκατοντάδες φάρμακα να βγαίνουν εκτός. Ηδη, όπως ακούγεται, αλλά 700 σκευάσματα αναμένεται να αποσυρθούν από τη θετική λίστα το επόμενο διάστημα, προκαλώντας μια «τρύπα» μέχρι και 150 εκατ. ευρώ ετησίως, που θα επιβαρύνει την τσέπη των λαϊκών στρωμάτων. Να γιατί δεν πρέπει ο λαός να πέσει στην παγίδα της σκανδαλολογίας. Οποια τύχη κι αν έχει η διερεύνηση αυτών των υποθέσεων, ακόμα κι αν υπάρξουν καταδίκες για τους εμπλεκόμενους, η κατάσταση στην Υγεία δεν πρόκειται να αλλάξει για το λαό, αν δεν χτυπηθεί στην καρδιά της η αιτία για την άθλια κατάσταση που βιώνουν σήμερα υγειονομικοί και ασθενείς. Αν δεν μπουν στο στόχαστρο το καπιταλιστικό κέρδος και τα κόμματα που το υπηρετούν, με ένταση της πάλης για αύξηση της χρηματοδότησης της Υγείας, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στο ύψος των πραγματικών αναγκών, κατάργηση των πληρωμών για το Φάρμακο, δημόσιο καθολικό και δωρεάν σύστημα Υγείας για όλους.

Ε. Τζ.

«Μανδύας» σε επικίνδυνα σχέδια

Μια ακόμα «συνεκπαίδευση», από τις κυριολεκτικά δεκάδες που γίνονται επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς φονιάδες, πραγματοποιείται σήμερα στο Ελληνικό από κοινού με τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ.
Τα «ιδιαίτερα» στοιχεία της αποκαλύπτονται τόσο από τον τίτλο, που είναι «η αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών και η προστασία και διάσωση πολιτών από θεομηνίες και άλλου είδους καταστροφές», όσο και από την εμπλοκή σε αυτήν - πέρα από τις Ενοπλες Δυνάμεις - των Σωμάτων Ασφαλείας, της ΕΚΑΜ και του Λιμενικού, το οποίο μάλιστα θα παραλάβει αμέσως μετά «σκάφη και άλλον εξοπλισμό που παραχωρούν στη χώρα μας οι ΗΠΑ».
Τα δυο αυτά στοιχεία είναι αποκαλυπτικά τόσο για τα προσχήματα που αξιοποιούν ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ σαν «προβιές» για να ντύνουν τα επικίνδυνα σχέδιά τους, όσο και για την επιτάχυνση της εμπλοκής της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, που πλέον αγκαλιάζει «από την κορφή ως τα νύχια», σε όλα τα επίπεδα, τον κρατικό μηχανισμό.
Οι ίδιοι εξάλλου οι ορισμοί, που δίνουν τα αμερικανοΝΑΤΟικά επιτελεία, είναι αποκαλυπτικοί για το πώς εννοούν την πολιτική προστασία, ως «τη χρήση πολιτικών πόρων για την υποστήριξη των στόχων του ΝΑΤΟ».
Σαν όχημα, δηλαδή, για την ανάμειξη της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας σε νευραλγικές δομές και υπηρεσίες, πολιτικές και στρατιωτικές, των κρατών - μελών και άλλων «εταίρων», στο όνομα της διαχείρισης μιας κρίσης από φυσική καταστροφή ή από κάποια «ασύμμετρη απειλή», που οι ορισμοί της είναι τόσο θολοί, ώστε να μπορούν να ερμηνευτούν κατά το δοκούν, περιλαμβάνοντας και όλα τα πεδία όπου ξεδιπλώνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, αλλά και δείχνοντας σαφώς προς την κατεύθυνση «θωράκισης» της αστικής εξουσίας από την εργατική - λαϊκή πάλη.
Από την άλλη, τα περί «πολιτικής προστασίας» δίνουν σταθερά το πρόσχημα για την ανάπτυξη καθαρά επιθετικής δράσης σε βάρος ανταγωνιστικών κέντρων, όπως δείχνει και το «καλεντάρι» των ασκήσεων και συνεκπαιδεύσεων σε σενάρια πολιτικής προστασίας που έχουν πραγματοποιηθεί έως τώρα από το ΝΑΤΟ: Από τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία και από τη Βόρεια Αφρική έως τη Μέση Ανατολή, οι «μηχανισμοί» αυτοί βρίσκονται εκεί για να «προβάλλουν» τη ΝΑΤΟική «σταθερότητα», αλλά και να προστατέψουν τις «κρίσιμες υποδομές» των επιχειρηματικών ομίλων στην Ενέργεια, στο Εμπόριο κ.α.
Σε αυτόν το σχεδιασμό είναι πλήρως ενταγμένες και οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, ενώ τώρα γίνονται παραπάνω βήματα για να ενταχθούν και άλλες κρατικές υπηρεσίες και οι μηχανισμοί πολιτικής προστασίας.
Μόνο τυχαίες, εξάλλου, δεν μπορούν να θεωρηθούν οι πρωθυπουργικές εξαγγελίες, λίγο μετά την τραγωδία στο Μάτι, για αναδιάρθρωση των σχετικών υπηρεσιών, με τη δημιουργία αυτοτελούς «Εθνικής Υπηρεσίας Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών» που θα υπόκειται απευθείας στο υπουργείο Εσωτερικών, με τη συμμετοχή της Πυροσβεστικής, της Αστυνομίας, του ΕΚΑΒ, των Γενικών Επιτελείων Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, της Δασικής Υπηρεσίας, όπως και «εθελοντικών σωμάτων».
Την ίδια ώρα, ο υπουργός Αμυνας έσπευδε να ανακοινώσει - με πρόσχημα τις πυρκαγιές - την επιτήρηση όλης της ελληνικής επικράτειας από αμερικανικά drones, ενώ, με αφορμή την πυρκαγιά στο Μάτι, ο Αμερικανός πρέσβης έσπευσε να επισκεφτεί όλες τις σχετικές υπηρεσίες προαναγγέλλοντας ακόμα στενότερη «συνεργασία» και «ανταλλαγή τεχνογνωσίας» με τις αντίστοιχες υπηρεσίες των ΗΠΑ.
Ολα τα παραπάνω είναι αποκαλυπτικά για το πώς η εμπλοκή της χώρας στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, εμπλοκή που μετατρέπει το λαό και τη χώρα σε στόχο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, βαθαίνει μέρα με τη μέρα, «αγκαλιάζοντας» όλες τις πλευρές της ζωής του λαού μας. Η πάλη ενάντια στην επικίνδυνη εμπλοκή δεν μπορεί παρά να μπει στην πρώτη γραμμή της πάλης του εργατικού - λαϊκού κινήματος.