Απλά μαθήματα αλχημείας ή όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται με την ιστορία του ΚΚΕ

Κατιούσα

Την Κυριακή 4/11, ο ραδιοφωνικός σταθμός του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο 105,5» αφιέρωσε μια εκπομπή στα 100 χρόνια από το ιδρυτικό Συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ – μετέπειτα ΚΚΕ). Στην εκπομπή μετείχαν οι Βαγγέλης Καραμανωλάκης και Κωστής Καρπόζηλος, αμφότεροι εμπλεκόμενοι με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (κλεμμένο αρχείο του ΚΚΕ).
Οι δύο ομιλητές προσπάθησαν να διαχωρίσουν το ΣΕΚΕ, αλλά και τις ηγετικές μορφές του εργατικού συνδικαλιστικού και σοσιαλιστικού κινήματος πριν από αυτό, από την 100χρονη Ιστορία του ΚΚΕ. Στόχος τους ήταν να προχωρήσουν σε μια αυθαίρετη κατάτμηση της Ιστορίας τους, για να αποκρύψουν τη διαλεκτική τους συνέχεια, δηλαδή την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας:
«…Για πολλά χρόνια το καημένο το ΣΕΚΕ είχε πάρει στην ιστοριογραφία μια θέση σαν απλώς ένας πρόδρομος του ΚΚΕ (…) Οπως συνολικά, αν το σκεφτεί κανείς, πολλές φορές σκεφτόμαστε το τι σημαίνει ο Πλάτωνας Δρακούλης, ο Νικόλαος Γιαννιός και οι σοσιαλιστές του 19ου αιώνα, οι αναρχικοί, σαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μην είχαν καμιά αυτόνομη παρουσία στον ιστορικό χρόνο και απλώς ο ρόλος τους να ήταν να προετοιμάσουν την εμφάνιση του ΣΕΚΕ και μετά την εμφάνιση του ΚΚΕ».
Η πραγματικότητα είναι ότι το ΣΕΚΕ αποτέλεσε ένα ποιοτικό άλμα σε σχέση με τις προϋπάρχουσες σοσιαλιστικές κινήσεις, που όμως αποτελούσαν ταυτόχρονα και πηγή προέλευσής του. Επίσης, η υιοθέτηση από το ΣΕΚΕ του επιστημονικού κομμουνισμού και τελικά η κατάκτηση της κομμουνιστικής του ταυτότητας, με τη μετονομασία του σε ΚΚΕ το 1924, ήταν ουσιαστικό βήμα προς τα εμπρός για να επιτελέσει το νεογέννητο κόμμα τους σκοπούς του.
Επιπλέον, προκειμένου να διαχωρίσουν το ΣΕΚΕ από το ΚΚΕ, οι δύο ομιλητές χρησιμοποίησαν ως βασικό επιχείρημα το γεγονός ότι η πλειοψηφία των ιδρυτών του ΣΕΚΕ είχαν διαγραφεί, όταν αυτό μετονομάστηκε σε ΚΚΕ.
Ομως, η ιστορική συνέχεια ενός κοινωνικού – πολιτικού ρεύματος δεν κρίνεται από την πολιτική διαδρομή των στελεχών του στην ιστορική εξέλιξη, αλλά από την ύπαρξη και συνέχεια στο χρόνο βασικών χαρακτηριστικών της ιδεολογίας του και των στρατηγικών του επιλογών. Υπ’ αυτό το πρίσμα, μεγάλη αξία έχουν όσα διαστρέβλωσαν ή απέφυγαν να πουν.

Ηχηρές παραλείψεις…

Καταρχάς, αν και κατέγραψαν το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ ως τομή στην ελληνική κοινωνία, στην πραγματικότητα περιόρισαν τη σημασία της στην ίδρυση ενός πανελλαδικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Γι’ αυτό παρουσίασαν ως κυρίαρχη διαπάλη στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ αυτή ανάμεσα στη Φεντερασιόν και το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθήνας υπό τον Ν. Γιαννιό, παραλείποντας την οποιαδήποτε αναφορά στη Σοσιαλιστική Νεολαία (ΣΝ) και τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο, δηλαδή στην επαναστατική πτέρυγα του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΕΚΕ.
Αυτή η εξιστόρησή τους στερείται αντικειμενικής βάσης, αφού:
α) Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν οι τρεις Ελληνες αντιπρόσωποι στο σοσιαλδημοκρατικό συνέδριο του Λονδίνου (1918), η πολιτική επιρροή της ομάδας Γιαννιού ήταν πλέον σαφώς μικρότερη από αυτή της ΣΝ, πόσο μάλλον από τη Φεντερασιόν (30, 110 και 500 μέλη αντίστοιχα).¹
β) Η ιδεολογική – πολιτική περιθωριοποίηση του Γιαννιού αποτυπώθηκε και στο γεγονός ότι συμμετείχε στο ιδρυτικό Συνέδριο μόνο με συμβουλευτική ψήφο, εξαιτίας των αντισημιτικών επιθέσεων εναντίον της Φεντερασιόν, στις οποίες είχε προχωρήσει, εναρμονιζόμενος με την προπαγάνδα της κυβέρνησης Βενιζέλου.
γ) Οπως ανέφεραν στη συνέχεια αντιφατικά και οι ίδιοι οι ομιλητές, ο Γιαννιός και η ομάδα του αποχώρησαν από το Συνέδριο και δεν αποτέλεσαν ποτέ μέλη του νεοσύστατου ΣΕΚΕ.
δ) Ο Μπεναρόγια (ηγετικό στέλεχος της Φεντερασιόν, ο οποίος εκτενώς μνημονεύθηκε στην εκπομπή) υποστήριξε μετέπειτα ότι οι αντιπρόσωποι της ΣΝ «ήσαν επαναστατικότεροι, πιο αδιάλλακτοι και ασφαλώς έπαιξαν τον πιο συγχρονισμένο ρόλο».²
Η μη αναφορά των ομιλητών στον Λιγδόπουλο και τη ΣΝ, δηλαδή σε όσους υιοθετούσαν περισσότερο από όλους την πείρα των μπολσεβίκων και το πρότυπο της Οκτωβριανής Επανάστασης, δεν είναι τυχαία. Τους «επέτρεψε» να ισχυρισθούν ότι απουσίαζε το οργανωτικό και ιδεολογικό – πολιτικό πρότυπο συγκρότησης του ΣΕΚΕ.
Στην πραγματικότητα, στο συνέδριο αντιπαρατέθηκε το πρότυπο των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με το πρότυπο των μπολσεβίκων, μέσα από τη σύγκρουση τριών ομάδων: Της καθαρά σοσιαλδημοκρατικής, αλλά μειοψηφούσας του Γιαννιού, που τασσόταν υπέρ της Αντάντ (Μ. Βρετανία, Γαλλία κ.ά.) και της κυβέρνησης Βενιζέλου, της Φεντερασιόν, που υιοθετούσε πολλές σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις, αλλά παράλληλα υποστήριζε την Οκτωβριανή Επανάσταση και αντιτασσόταν στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και, τέλος, της επαναστατικής πτέρυγας, που συγκροτήθηκε γύρω από τη ΣΝ.

Σημαντικές επαναστατικές διακηρύξεις

Σε αυτήν τη διαπάλη, υπό την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης και των θέσεων της ΣΝ και παρά την οργανωτική πλειοψηφία της Φεντερασιόν, το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ υιοθέτησε σημαντικές επαναστατικές διακηρύξεις.
Αυτές είναι που αποδεικνύουν ότι το ΣΕΚΕ αποτέλεσε τομή στην ελληνική κοινωνία, με την έννοια ότι σηματοδότησε την εμφάνιση της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και θεμελιώνουν την ιστορική του συνέχεια.
Πιο συγκεκριμένα, στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ αναφερόταν ως σκοπός του:
«1) Πολιτική και οικονομική οργάνωσις του προλεταριάτου σε ξεχωριστό κόμμα τάξεως διά την κατάκτησιν της πολιτικής εξουσίας και την δημοσιοποίησιν των μέσων της παραγωγής και της ανταλλαγής, δηλ. την μεταβολήν της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας εις κοινωνίαν κολλεχτιβιστικήν ή κομμουνιστικήν και 2) Διεθνής συνεννόησις και δράσις των εργατών».³
Και συμπληρωνόταν η θεμελιώδης θέση:
«Το Σ.Ε. Κόμμα δεν δύναται ποτέ να συμμετάσχει ή και να ενισχύσει οποιαδήποτε κυβέρνησιν της αστικής τάξεως και αποκρούει κάθε απόπειραν απομακρύνσεώς του από την πάλην των τάξεων, με σκοπόν να διευκολυνθή η προσέγγισις των εργατών με τα αστικά κόμματα».⁴
Εξίσου σημαντική ήταν η τοποθέτηση του νεότευκτου κόμματος στην εξωτερική πολιτική και ειδικά απέναντι στην Κοινωνία των Εθνών. Ο Λιγδόπουλος παρομοίασε την Κοινωνία των Εθνών με την Ιερά Συμμαχία και υποστήριξε ανάμεσα σε άλλα:
«Νομίζω ότι η Κοινωνία των Εθνών που θα έχει αστούς που κήρυξαν τον πόλεμο, είναι ένας κίνδυνος για την παρεμπόδιση της κοινωνικής επαναστάσεως. Νομίζω γι’ αυτό έχουμε καθήκον να πολεμήσουμε την Κοινωνία των Εθνών και να τονίσουμε ότι μόνο η εργατική τάξις, που είναι η μόνη που έχει τα ίδια συμφέροντα, μπορεί να είναι η ασφαλής για τον κόσμο κοινωνία των εθνών».⁵
Υπό το βάρος αυτής και άλλων τοποθετήσεων η Κοινωνία των Εθνών έγινε δεκτή κατά πλειοψηφία, αλλά μόνο στην περίπτωση που στους κόλπους της συμπεριλάμβανε τα επαναστατημένα έθνη (Σοβιετική Ρωσία, Γερμανία⁶ κ.λπ.).⁷Επρόκειτο για μια ακόμα νίκη της επαναστατικής πτέρυγας.
Εστία αντιπαράθεσης αποτέλεσε και η τοποθέτηση του ΣΕΚΕ έναντι του στρατού, αλλά και ενός ενδεχόμενου πολέμου. Οι αντιπρόσωποι της Φεντερασιόν τάχθηκαν υπέρ του αφοπλισμού.⁸ Αντίθετα, η ομάδα του Γιαννιού υποστήριξε το σύνθημα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στον Α΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο περί της «υπεράσπισης της πατρίδας», δηλαδή τη μετατροπή του εργατικού κινήματος σε ουρά και αιμοδότη των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων της κάθε αστικής τάξης για το μοίρασμα των αγορών και σφαιρών επιρροής. Οι εκπρόσωποι της ΣΝ απάντησαν από τη σκοπιά του προλεταριακού διεθνισμού. Ο Σπ. Κομιώτης τάχθηκε υπέρ της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε κοινωνική επανάσταση.⁹
Οι θέσεις της ΣΝ δεν επικράτησαν, αλλά αποτέλεσαν αιτία αποχώρησης της Ομάδας Γιαννιού και ήττας των σοσιαλσοβινιστικών της θέσεων.

Ιστοριογραφία αποκομμένη από την πάλη των τάξεων

Φυσικά, αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για την οπορτουνιστική ιστοριογραφία, που επιχείρησε να παρουσιάσει τη μετεξέλιξη του ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ ως αποτέλεσμα ορισμένων κομμουνιστών που «σκλήρυναν» στη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Γι’ αυτό δεν αναφέρθηκαν στην απόφαση του Α΄ Εθνικού Συμβουλίου του ΣΕΚΕ (1919) να αποχωρήσει από τη Β΄ Σοσιαλδημοκρατική Διεθνή και να προσχωρήσει στη Γ’ Κομμουνιστική Διεθνή¹⁰, καθώς και στη μετονομασία του ΣΕΚΕ σε ΣΕΚΕ (Κομμουνιστικό) στο Β’ Συνέδριο του Κόμματος (1920).¹¹
Οπως ακόμα δεν αναφέρθηκαν στην αντίθεση του ΣΕΚΕ στην ιμπεριαλιστική εκστρατεία εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας. Επόμενο, αφού όλα τα προηγούμενα διαχωρίζουν το ΣΕΚΕ από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της εποχής του και αποδεικνύουν και τη διαλεκτική πορεία του ενός και μόνο κόμματος που ονομάστηκε ΣΕΚΕ, σε λίγο ΣΕΚΕ (Κ) και αργότερα ΚΚΕ.
Τέλος, είναι ιδιαίτερα σημαντικό μεθοδολογικά και γι’ αυτό ιδεολογικά – πολιτικά κρίσιμο το γεγονός ότι οι ομιλητές προσχώρησαν σε μια μεταμοντέρνα ψυχολογικίστικη ερμηνεία της Ιστορίας, δηλαδή στην κατανόησή της μέσα από προσωπικά κίνητρα και όχι μέσα από την πάλη των τάξεων.
Ο Κ. Καρπόζηλος υποστήριξε συγκεκριμένα για τα νεαρά στελέχη του ΚΚΕ τη δεκαετία του 1920: «Κοιτάζοντας τα βιογραφικά τους (…) είναι παιδιά που βρίσκουν στην κομμουνιστική Αριστερά την οικογένεια που έχουν χάσει, που δεν υπάρχει, είναι παιδιά του δρόμου, χαμίνια, από εδώ και από εκεί…». Πάνω σε αυτήν τη βάση κριτίκαρε ακόμα και το βιβλίο του Αγγελου Ελεφάντη «Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης», λέγοντας ότι «…η βιβλιογραφία της εποχής δεν πιάνει τους πρωταγωνιστές αυτής της υπόθεσης».
Αυτό αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι ο τερματικός σταθμός της οπορτουνιστικής ιστοριογραφίας είναι η αποδοχή των αστικών μεθοδολογικών εργαλείων και τελικά του ανορθολογισμού.
Παραπομπές
1. Κωστής Μοσκώφ, «Εισαγωγικά στην ιστορία του κινήματος της εργατικής τάξης», εκδ. «Καστανιώτης», Αθήνα, 1985, σελ. 397.
2. Αβραάμ Μπεναρόγια, «Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου», εκδ. «Κομμούνα», Αθήνα, 1986, σελ. 121-122.
3. Ο.π., σελ. 133.
4. Ο.π., σελ. 134.
5. Ο.π., σελ. 77.
6. Στη Γερμανία είχε αρχίσει τότε η προλεταριακή επανάσταση (Νοέμβρης 1918 – Γενάρης 1919).
7. Το Πρώτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ. Πρακτικά, εκδ. ΚΕ του ΚΚΕ, Αθήνα, 1982, σελ. 79-80.
8. Ο.π., σελ. 83, 85.
9. Ο.π., σελ. 83.
10. «Το ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα», τόμ. 1ος, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 1974, σελ. 31.
11. Ο.π., σελ. 68.

Του
Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*
* Ο Κ. Σκολαρίκος είναι μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Από: Ριζοσπάστης

Δύο χαρακτηριστικά του βιολογικού υπόβαθρου που επέτρεψαν την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού

Γιατί είναι οι άνθρωποι που διοικούν τους ζωολογικούς κήπους και όχι οι γορίλες; Αλλα ζώα έχουν μεγαλύτερη δύναμη, είναι ταχύτερα και έχουν πιο οξείες αισθήσεις. Οι επιστήμονες αναζητούν τα διαφοροποιά στοιχεία σε βιολογικό επίπεδο, που ξεχώρισαν το είδος homo από τα άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά. Εκείνα, που αποκτήθηκαν στην πορεία της διαφοροποίησής του κάτω από την επίδραση της εξελικτικής πίεσης, που άσκησαν οι μεταβαλλόμενες συνθήκες του περιβάλλοντος και οδήγησαν τελικά στην εμφάνιση του Homo sapiens, τη μεταβολή της ανθρώπινης αγέλης σε κοινωνία μέσω της εργασίας (από κοινού κατασκευή και χρήση εργαλείων) και στην ανάπτυξη πολιτισμού.
Μελέτη, που δημοσιεύτηκε πέρσι σε έγκυρο επιστημονικό περιοδικό, ισχυριζόταν ότι τα κοράκια μπορούν να σχεδιάζουν για το μέλλον όπως ακριβώς και οι άνθρωποι. Πέντε πουλιά έμαθαν να σηκώνουν μια μικρή πέτρα με το ράμφος τους και να την πετούν μέσα σε ένα κουτί, ώστε να πάρουν μια ανταμοιβή. Στην πορεία, τα πουλιά έπαιρναν την πέτρα λεπτά ή και ώρες ολόκληρες πριν τους παρουσιαστεί το κουτί. Σε συνδυασμό με ένα άλλο ανάλογο πείραμα, οι ερευνητές κατέληξαν ότι τα κοράκια σχεδίαζαν για μελλοντικές καταστάσεις, μια ικανότητα που είναι κλειδί για ανώτερη νοημοσύνη.
Ομως τα επιτεύγματα των κορακιών, όπως και τα αντιληπτικά επιτεύγματα πιθήκων σε άλλες μελέτες, μπορούν να εξηγηθούν με απλούστερους τρόπους. Τα κοράκια μπορεί να έδειξαν αυτήν τη συμπεριφορά απλώς επειδή μέσω των επαναλήψεων σύνδεσαν την πέτρα με την ανταμοιβή και όχι επειδή έκαναν κάποιον σχεδιασμό για το μέλλον. Η αντίληψη των ζώων και των ανθρώπων, αν και έχει ομοιότητες, αφού αποτελεί αντανάκλαση της φυσικής πραγματικότητας, διαφέρει ωστόσο σε δύο σημαντικές διαστάσεις, σύμφωνα με τον Τόμας Σάντεντορφ, καθηγητή ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία. Η πρώτη είναι η ικανότητα του ανθρώπου να σχηματίζει εμφωλευόμενα σενάρια, ένα εσωτερικό θέατρο του μυαλού, που μας επιτρέπει να φανταζόμαστε και να χειριζόμαστε νοητικά πολλές δυνατές εναλλακτικές και να προβλέπουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Η δεύτερη είναι η ικανότητα και η τάση να ανταλλάσσουμε σκέψεις, να μεταφέρουμε γνώση αναμεταξύ μας.

Αδηλον το μέλλον

Ο ίδιος ο Σάντεντορφ και η ερευνητική του ομάδα, χρησιμοποιώντας απλά παζλ, έκαναν πειράματα με παιδιά ηλικίας 3 χρόνων και παιδιά ηλικίας 4 χρόνων. Διαπίστωσαν ότι όταν μετέφεραν τα παιδιά σε ένα άλλο δωμάτιο με πολλά αντικείμενα ικανά να τους διασπάσουν την προσοχή, τα τετράχρονα διάλεγαν το κομμάτι που ταίριαζε στο παζλ που τους είχαν δείξει στο πρώτο δωμάτιο, ενώ τα τρίχρονα διάλεγαν ένα αντικείμενο στην τύχη. Επίσης, τα τετράχρονα, σε αντίθεση με τα τρίχρονα, πραγματοποιούσαν μια σχετικά σύνθετη διαδικασία, ώστε όταν γυρίσουν στο πρώτο δωμάτιο να πάρουν μια ανταμοιβή για το κατόρθωμά τους, δείχνοντας ότι μπορούσαν ηθελημένα να διαμορφώσουν τις μελλοντικές τους δυνατότητες.
Ο άνθρωπος κυνηγός θα βάλει παγίδες μπροστά σε όλες τις δυνατές διαδρομές διαφυγής του θηράματός του, όχι μόνο σε μία. Μπορεί να αντιληφθεί ότι το μέλλον μπορεί να εξελιχθεί με διάφορους τρόπους. Οι ερευνητές έκαναν ένα πείραμα τόσο με πιθήκους, όσο και με μικρά παιδιά, όπου μια ανταμοιβή αφηνόταν να πέσει μέσα από έναν σωλήνα. Τόσο τα παιδιά όσο και οι πίθηκοι άπλωναν το χέρι κάτω από το σωλήνα για να την πιάσουν. Οταν όμως οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν σωλήνα σε σχήμα ανεστραμμένου Υ, οι ενήλικοι πίθηκοι και τα παιδιά 2 χρόνων έβαζαν το ένα χέρι κάτω από μια από τις εξόδους, αντίθετα με τα τετράχρονα που έβαζαν ένα χέρι κάτω από καθεμιά από τις δυνατές εξόδους της ανταμοιβής. Στα παιδιά των ανθρώπων μεταξύ της ηλικίας των 2 και των 4 ετών αναπτύσσεται η ικανότητα πρόβλεψης, το ίδιο όμως δεν συμβαίνει στους πιθήκους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα δίχρονα παιδιά ή οι πίθηκοι δεν έχουν απολύτως καμία αντίληψη ότι το μέλλον μπορεί να εξελιχθεί με διαφορετικούς τρόπους.

Εργαλεία

Οι περισσότερες από τις εκπληκτικές δυνατότητες του ανθρώπου προκύπτουν από τη συλλογική σοφία. Ολοι επωφελούμαστε από τα εργαλεία και τις τεχνολογίες που άλλοι άνθρωποι εφηύραν. Πολλά ζώα χρησιμοποιούν για κάποιον σκοπό πράγματα που βρίσκουν στη φύση, ή αντικείμενα που τροποποιούν ελαφρά. Αλλά για να αποτελέσουν πραγματικά εργαλεία, θα έπρεπε να μπορέσουν να αντιληφθούν ότι θα τους είναι χρήσιμα και στο μέλλον, να τα διατηρήσουν, να τα βελτιώσουν και να μοιραστούν τα εργαλεία ή τη γνώση γι' αυτά με άλλους, ώστε να αξιοποιηθούν και στις επόμενες γενιές. Αν δώσεις ακόμη και απλά ανθρώπινα εργαλεία σε πιθήκους, δεν θα τα χρησιμοποιήσουν όπως ο άνθρωπος.
Η πρώτη απόδειξη σκόπιμης πρακτικής δραστηριότητας είναι τα πέτρινα εργαλεία του Homo erectus (άνθρωπος ο ορθός), πριν από 1,8 εκατομμύρια χρόνια. Τα μετέφερε μαζί του για επαναλαμβανόμενη χρήση. Η κατασκευή τους απαιτούσε σημαντική γνώση για την πέτρα και το δούλεμά της. Σε περιοχές όπως στο Ολοργκεσέιλι της Κένυας, βρέθηκε πολύ μεγαλύτερος αριθμός πέτρινων εργαλείων απ' ό,τι δικαιολογείται από τον πληθυσμό των ανθρώπων. Ισως εκεί πρώιμοι άνθρωποι μάθαιναν την τεχνική λαξέματος του πυριτόλιθου μέχρι να νιώσουν σίγουροι πως μπορούσαν να κατασκευάσουν έναν πέλεκυ στην περίπτωση που έσπαγε αυτός που διέθεταν, όταν θα ξανοίγονταν στις πεδιάδες για κυνήγι.

Σενάρια

Τα ζώα μέσω της συσχετιστικής μάθησης μπορούν να προβλέψουν αν μια ανταμοιβή ή μια τιμωρία θα ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο γεγονός. Ομως οι άνθρωποι μπορούν νοητικά να εξετάσουν καταστάσεις, ακόμη και εντελώς νεωτεριστικά σενάρια, που δεν συνδέονται με κάποια ανταμοιβή ή τιμωρία, συνδυάζοντας και ανασυνδυάζοντας μέσα στο μυαλό τους βασικά στοιχεία, όπως τα υποκείμενα, οι ενέργειες και τα αντικείμενα και να βγάλουν συνετά συμπεράσματα από αυτές τις πνευματικές ασκήσεις.
Ο άνθρωπος μπορεί να προσαρμόζεται γρήγορα στις απαιτήσεις της στιγμής, αλλά και σε προβλεπόμενες αυξημένες απαιτήσεις, αποκτώντας την αναγκαία εξειδίκευση. Παραπέρα, μέσω της συνεργασίας και της κατανομής εργασίας, μπορεί να επωφεληθεί από συμπληρωματικές δεξιότητες, καταφέρνοντας να κυριαρχήσει στα πιο διαφορετικά περιβάλλοντα. Μπορούμε να κρατάμε τους πιο φοβερούς θηρευτές μέσα σε ζωολογικούς κήπους επειδή μπορούμε να προβλέψουμε τις ανάγκες τους και το τι μπορούν και δεν μπορούν να κάνουν. Προς το παρόν δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι κάποιο άλλο είδος μπορεί να πραγματοποιήσει ένα τέτοιο νοητικό ταξίδι στο χρόνο ή να ανταλλάσσει ιδέες και σχέδια για μια συντονισμένη απόδραση από το ζωολογικό κήπο, όταν οι συνθήκες γίνουν ευνοϊκές το επόμενο καλοκαίρι.
Σύμφωνα με τους Αυστραλούς ερευνητές, η ικανότητα ανάπτυξης εμφωλευόμενων σεναρίων και η τάση για συνένωση της νοημοσύνης τους, οδήγησαν τελικά τους προγόνους μας στην ανάπτυξη πολιτισμών και τεχνολογιών που άλλαξαν την όψη του κόσμου. Η επιστήμη είναι η δομημένη χρήση αυτής της συλλογικής σοφίας. Σε ποια κατεύθυνση τη χρησιμοποιούμε και θα τη χρησιμοποιήσουμε στο μέλλον, τόσο μέσα στην κοινωνία όσο και στη σχέση του ανθρώπινου πολιτισμού με το περιβάλλον είναι δική μας ευθύνη.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Οι «αποκαλύψεις», η πραγματικότητα και τα κέρδη

Eurokinissi

Δεν εγκαταλείπουν την ιδέα της κλειστής Λίγκας οι ισχυροί του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, σύμφωνα με τα όσα έρχονται στη δημοσιότητα το τελευταίο διάστημα

Οι αποκαλύψεις του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel» για τα όσα συμβαίνουν στην πίσω όψη της «βιτρίνας» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και η προοπτική εξελίξεων μονοπώλησαν το διεθνές ενδιαφέρον το τελευταίο διάστημα. Το εν λόγω δημοσίευμα, σύμφωνα με το περιοδικό, στηρίζεται σε έγγραφα που περιήλθαν στην κατοχή του από την ιστοσελίδα «Football Leaks» (όπου κατά καιρούς βγαίνουν στη φόρα διάφορα σκάνδαλα που σχετίζονται με την ποδοσφαιρική βιομηχανία). Στο επίκεντρο βρίσκονται οι πρακτικές που ακολουθούν οι ισχυροί σύλλογοι προκειμένου να προστατεύσουν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα και να μεγιστοποιήσουν το μερίδιό τους στην «πίτα» των κερδών που αποφέρει η ποδοσφαιρική βιομηχανία.
Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι τέτοιες διαρροές γίνονται κατά καιρούς, με βάση πληροφορίες άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο αξιόπιστες, με διάφορες σκοπιμότητες ως προς τις πληροφορίες που έρχονται στο φως ή τη στιγμή που επιλέγεται η διαρροή, η ουσία όμως είναι ότι δεν μιλάμε ούτε για μεμονωμένες περιπτώσεις ούτε για «κακώς κείμενα». Πρόκειται για την πραγματικότητα του σύγχρονου εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου, το οποίο συνδέεται άμεσα με τα επιχειρηματικά συμφέροντα πολυεθνικών και μεγαλοεπιχειρηματιών, το κυνήγι για όλο και μεγαλύτερα κέρδη και για την πρωτοκαθεδρία στο «προϊόν». Καθίσταται έτσι πεδίο αδυσώπητων συγκρούσεων αντιτιθέμενων συμφερόντων, και ως μέρος αυτής της μάχης θα πρέπει να ιδωθούν τόσο τα κατά καιρούς σκάνδαλα όσο και η εναλλαγή των μερών των προαναφερθέντων ανταγωνισμών σε ρόλους «καλών» και «κακών».

Η απειλή της κλειστής Λίγκας...

Το ζήτημα με την πρόθεση των ισχυρών ευρωπαϊκών συλλόγων για τη δημιουργία κλειστής Λίγκας, ανεξάρτητης από την UEFA, επανήλθε στο προσκήνιο μέσα από το δημοσίευμα του «Der Spiegel», διαψεύδοντας όσους εκτιμούσαν ότι είχε «παγώσει» μετά την αναδιάρθρωση του Champions League από την UEFA προς όφελος των ισχυρών, με την εξασφαλισμένη παρουσία στους ομίλους για ομάδες από τα 4 ισχυρά πρωταθλήματα (16 από τις 32). Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, οι αλλαγές αυτές δεν ικανοποιούν την ποδοσφαιρική «ελίτ», που εξακολουθεί να επεξεργάζεται σχέδιο κλειστού πρωταθλήματος υπό τη δική της διαχείριση. Γίνεται λόγος για 16 ομάδες με εξασφαλισμένη συμμετοχή για 20 χρόνια, καθώς και για σκέψεις δημιουργίας δεύτερης κατηγορίας, οι ομάδες της οποίας θα έχουν τη δυνατότητα να προβιβάζονται στην πρώτη κατηγορία μέσω αγώνων πλέι οφ.
Η ομάδα των ισχυρών που φέρεται να πρωτοστατεί στα σχέδια αυτά αποτελείται από τις Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τσέλσι, Αρσεναλ, Μάντσεστερ Σίτι, Λίβερπουλ, Παρί Σεν Ζερμέν, Γιουβέντους, Μίλαν και Μπάγερν Μονάχου, ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν προστεθεί και οι Ατλέτικο Μαδρίτης, Ντόρτμουντ, Μαρσέιγ, Ιντερ και Ρόμα. Η πρώτη αντίδραση στα σενάρια «απόσχισης» ήρθε από πλευράς FIFA, με τον πρόεδρό της Τζιάνι Ινφαντίνο να απειλεί με αποβολή από το Μουντιάλ και το Euro όσους παίκτες συμμετάσχουν στο νέο εγχείρημα.

...και η μάχη των χορηγών

Να σημειωθεί ότι το 2016, πριν την ανακοίνωση των αλλαγών στο Champions League, παράγοντες των ισχυρότερων αγγλικών συλλόγων είχαν πραγματοποιήσει συναντήσεις κατά τις οποίες μελέτησαν τρόπους απεγκλωβισμού από τις διοργανώσεις της UEFA, όντας μη ικανοποιημένοι από τα κέρδη που τους αποφέρει η συμμετοχή σε αυτές. Σύμφωνα με πληροφορίες, μάλιστα, είχαν προσεγγίσει γνωστό Αμερικανό επιχειρηματία, δημιουργό ενός από τα πιο επιτυχημένα τουρνουά φιλικών αγώνων του καλοκαιριού (International Champions Cup), η δημοτικότητα του οποίου ανεβαίνει συνεχώς τα τελευταία χρόνια, με τη συμμετοχή κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης.
Από την άλλη, δεν είναι λίγοι και όσοι συνδέουν την πρόθεση των ισχυρών για τη δημιουργία ξεχωριστής διοργάνωσης «για λίγους και εκλεκτούς» με την επέλαση του κινεζικού παράγοντα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, μέσα από την εξαγορά και τις χορηγίες ομάδων από πολυεθνικές με βάση την Κίνα. Για τέτοιες εταιρείες η δημιουργία μιας νέας διοργάνωσης σίγουρα αποτελεί πιο εύκολο δρόμο για εμπλοκή μεγαλύτερη και με πιο ξεκάθαρο ρόλο - αλλά και πιο προσοδοφόρα - στα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, σε σύγκριση με την υπάρχουσα κατάσταση, με το κλειστό κλαμπ χορηγών της UEFA.

Πανηγυρισμοί Λαγού για τα ιδιωτικά σχολεία που δεν τιμούν την επέτειο του Πολυτεχνείου

Κατιούσα

Χαράς ευαγγέλια για τον υπόδικο βουλευτή της ΧΑ Γιάννη Λαγό και το κόμμα του, με τη στάση πολλών ιδιωτικών σχολείων να μην εορτάσουν καθόλου την επέτειο του Πολυτεχνείου ή να αφιερώσουν μικρό μόνο μέρος της μέρας στον εορτασμό. Ο Λαγός εξέφρασε τη “χαρά του” για το γεγονός αυτό, θεωρώντας πως προφανώς έτσι αποκτά παραπάνω επιχειρήματα στο φιλοχουντικό παραλήρημα που έβγαλε χθες από τα έδρανα.
Το ανησυχητικότερο είναι βέβαια πως ο Σύνδεσμός Ιδιωτικών Σχολείων όχι απλώς δεν καταδίκασε ή δεν τήρησε τις στοιχειώδεις αποστάσεις από τη δήλωση Λαγού, αποδεχόμενος ουσιαστικά μέσω της σιωπής τα φασιστικά εύσημα, αλλά με περισσή σπουδή έσπευσε να στοχοποιήσει το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών των ιδιωτικών σχολείων, που έφερε το θέμα στη δημοσιότητα με καταγγελία και λίστα των εκπαιδευτηρίων που παρακάμπτουν ή υποβαθμίζουν τον εορτασμό. Ούτε λίγο – ούτε πολύ, οι σχολάρχες μίλησαν με ανακοίνωσή τους για “ιδεολογικό καταναγκασμό”, “φαντασιακή διάσταση της επετείου” και “ομοιομορφία του κεντρικού σχεδιασμού”, φανερώνοντας μεταξύ άλλων και την παχυλή τους άγνοια σε σχέση με το τι σημαίνει κεντρικός σχεδιασμός, εν προκειμένω ότι σε μια τέτοια οικονομία δε θα υπήρχαν καν ιδιωτικά σχολεία. Επιπλέον, δήλωσαν ξεκάθαρα ότι δε θέλουν “στρατευμένους” μαθητές, ομολογώντας προφανώς ότι η μνήμη της αντίστασης στη δικτατορία κινδυνεύει να σπάσει την απόλυτη υποταγή στην κυρίαρχη ιδεολογία που θέλουν να επιβάλουν στα σχολεία τους. Δεν παρέλειψαν πάντως να εμφανιστούν και περίπου ως “αντιστασιακοί”, λέγοντας πως προσλάμβαναν διωκόμενους από τη χούντα και καθηγητές και πως δεν έβαλαν απουσίες σε μαθητές και καθηγητές που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις κατά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Προκλητικά μάλιστα χαρακτηρίζουν “χαμένο εκπαιδευτικό χρόνο” τον εορτασμό, ομολογώντας κυνικά ότι δε θεωρούν ότι έχει εκπαιδευτικό χώρο η μύηση των μαθητών στον αγώνα των φοιτητών κατά της χούντας και γενικότερα σε κρίσιμα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Η “αριστεία” της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην εκπαίδευση δείχνει ολοένα και πιο φανερά το αντιδραστικό της πρόσωπο, και την αντίληψη “κράτους εν κράτει” που έχουν οι φορείς της. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως το δημόσιο σχολείο σε ένα αστικό κράτος μπορεί να αντιμετωπίζεται ως φάρος προοδευτισμού, αλλά ότι υπάρχει ανάγκη για δημόσια δωρεάν παιδεία μέσα σε μια κοινωνία όπου τα ιδανικά του Πολυτεχνείου δεν είναι απλώς επετειακού χαρακτήρα.

Το Πολυτεχνείο ζει – Έξω οι παρακρατικοί

Κατιούσα

Πρόπερσι κυνηγούσαν να δείρουν κνίτες αλλά τους μπέρδεψαν με τους εαακίτες, έστησαν ενέδρα σε ομάδες του εξωκοινοβουλίου.
Πέρσι έκαναν «πάρτι» και κατάληψη στο Πολυτεχνείο τις παραμονές του τριήμερου εορτασμού για να ακυρώσουν κάθε εκδήλωση μνήμης στους ήρωες της εξέγερσης- ούτε παραγγελιά από φασίστες να ήταν.
Φέτος έχουν καταλάβει το κτίριο Αβέρωφ, στέκοντας με full face σκούφους και κοντόξυλα, σαν Μπαλούρδοι που άλλαξαν απλώς στολή και χρώμα, παραμένουν όμως μαύροι, σαν την αντίδραση που υπηρετούν. Με χυδαία συνθήματα για το «κόμμα του χαφιέ» – όταν κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια – ή το «Δε θέλουμε ΕΑΜ, δε θέλουμε πατρίδα», «Η Εθνική ενότητα είναι μια παγίδα», λες και το ΕΑΜ ήταν ένας εθνικός χυλός χωρίς πρόσημο ταξικό.
Με τραγούδια όπως «άντε γαμήσου εργατιά» του Πανούση για να δείξουν το δικό τους ταξικό πρόσημο και πώς αντιλαμβάνονται το μαζικό κίνημα. Καρικατούρες που το έσκασαν απ’το επεισόδιο των Απαράδεκτων με τους καταληψίες κι αν μπορούσαν θα έβγαζαν κι αγκάθια για να δείξουν πόσο αντικοινωνικοί είναι.
Όσο και αν μπερδεύουν όμως τον επαναστάτη με τον ανθρωποδιώτκη, όσο κι αν λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι του κράτους, όσο κι αν βρίζουν το ΕΑΜ, τους κομμουνιστές, την εργατική τάξη και το Πολυτεχνείο, το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνουν καταγέλαστοι. Και πέραν αυτού, μια τρύπα στο νερό, σαν κι αυτή που έχουν έχουν κάτω απ’τα σκουφιά τους.

“Δεν μπορούσα να μείνω με σταυρωμένα τα χέρια στην κατρακύλα” – Ο ναύτης που αντέδρασε στη νατοϊκή άσκηση της φρεγάτας “Ναβαρίνον” μιλάει στην Ελληνοφρένεια

(AUDIO)

Κατιούσα

Στο Γιάννη Μύτη από την εκπομπή “Ελληνοφρένεια” μίλησε ο ναύτης Σταύρος Παπαδάκης, που έχει προκαλέσει αίσθηση με την επανειλημμένη εναντίωσή του στη συμμετοχή της φρεγάτας “Ναβαρίνον” όπου υπηρετεί σε νατοϊκές ασκήσεις. Μιλώντας στο συνεργάτη της εκπομπής, περιέγραψε τον ακριβή στόχο της άσκησης, την οποία χαρακτήρισε “προπόνηση” και “πρόβα” πολέμου, παραπέμποντας σε προηγούμενες ανάλογες επιχειρήσεις που ουσιαστικά αποτελούν προσομείωση πολεμικής εμπλοκής. Πρόσθεσε ότι το ΝΑΤΟ έχει δείξει πλέον το πραγματικό του πρόσωπο και πως δε λογαριάζει τίποτε, ούτε και τις ανθρώπινες ζωές μπροστά στα μεγάλα συμφέροντα. Υπό αυτό το πρίσμα εξήγησε τη δική του απόφαση, εν γνώσει της ευθύνης και του ρίσκου που αναλαμβάνει, λέγοντας πως “Δεν μπορούσα να μείνω με σταυρωμένα τα χέρια, βλέποντας να συνεχίζεται αυτή η κατρακύλα”.

ΒΙΑΙΕΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΕΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ

Και μαζεύτηκαν στο Παρίσι 85 ηγέτες, μετά των κυριών τους και κυρίων τους,  απ’ όλο τον κόσμο για την εκατονταετή επέτειο της λήξης του Α παγκοσμίου πολέμου, που γιορτάστηκε με συμβολικές πορείες, αναγνώσεις  ημερολογίων  στρατιωτών, ομιλίες με έμφαση στον κίνδυνο του εθνικισμού και  φόρουμ περί παγκόσμιας ειρήνης και  ενωμένης Ευρώπης. Και όσο οι ηγέτες, μεταξύ δεξιώσεων και συμβολικών περιπάτων, μιλούσαν περί ειρήνης το Ισραήλ κλιμάκωνε τις αεροπορικές επιθέσεις στη Λωρίδα της Γάζας εναντίον των Παλαιστινίων, ενώ  στην Υεμένη συνεχίζονταν οι συγκρούσεις που πυροδοτούν ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία.

               Είναι λοιπόν ειρωνικό να γιορτάζεται η λήξη του Μεγάλου Πολέμου, όταν εκατό χρόνια από τον τερματισμό του οι διπλωματικές συμμαχίες και υποσχέσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια του, ιδίως στη Μέση Ανατολή με την ανάπτυξη των αραβικών διεκδικήσεων, τις σιωνιστικές φιλοδοξίες στην Παλαιστίνη, την ανάδυση της σύγχρονης Τουρκίας,  στοιχειώνουν ακόμα τους κατοίκους της περιοχής, και όχι μόνο, έναν αιώνα αργότερα.  Η σύγχρονη πολιτική ιστορία της περιοχής έχει τις ρίζες της σ’ εκείνο τον πόλεμο. Τότε που στη Μέση Ανατολή  οι Βρετανοί και οι Γάλλοι, στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους,  επανακαθόριζαν τον χάρτη μετά τη διάλυση της  Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τεχνητά σύνορα και  ελάχιστη  προσοχή στους ανθρώπους που ζουν εκεί και στις εθνοτικές, θρησκευτικές ή φυλετικές διαφορές τους.

Κι αν στην κυρίαρχη εκδοχή ο Μεγάλος πόλεμος απεικονίζεται για την Ευρώπη ως μια απροσδόκητη καταστροφή, όμως για τα εκατομμύρια που ζούσαν κάτω από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και την τρομοκρατία της δεν ήταν κάτι καινούργιο. Και με τον πόλεμο εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες από τις αποικίες υποχρεώθηκαν να πολεμήσουν για τους δυνάστες τους.  Σχεδόν ενάμιση  εκατομμύριο Ινδοί είχαν ενταχτεί στις τάξεις του βρετανικού στρατού  για να πολεμήσουν και να πεθάνουν για την βρετανική αυτοκρατορία, στο στρατό των Γάλλων περιλαμβάνονται περίπου μισό εκατομμύριο στρατιώτες από τις αποικίες τους στην Αφρική και Ινδοκίνα, ενώ σχεδόν άλλοι τόσοι αφροαμερικανοί πολεμούν με τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Κι όλοι αυτοί είναι οι πραγματικοί άγνωστοι στρατιώτες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Γιατί το υπόβαθρο εκείνου του πολέμου, ο ιμπεριαλισμός που καλλιεργούσε το ρατσιστικό μίσος και την υποβάθμιση εκατομμυρίων ανθρώπων, δεν μοιάζει να έχει αλλάξει, αντίθετα ο ρατσισμός και η ξενοφοβία επιστρέφουν στο κέντρο της δυτικής πολιτικής. Στην κυρίαρχη, εξαιρετικά ιδεολογική εκδοχή της ευρωπαϊκής ιστορίας, οι παγκόσμιοι πόλεμοι, όπως και ο φασισμός, θεωρούνται απλές εκτροπές στην καθολική πρόοδο της αστικής δημοκρατίας και ελευθερίας.  Μόνο που οι ιμπεριαλιστικές πρακτικές και οι φυλετικοί ρατσισμοί  συνεχίζονται και στις μέρες μας, σύμφυτοι με τον καπιταλισμό που τους εκτρέφει. Και μας βολεύει να ξεχνάμε πως η υπόσχεση της ισότητας και της ελευθερίας στη Δύση έχει στηριχτεί στην ιμπεριαλιστική επέκτασή της, σε αναζήτηση πρώτων υλών, εργατικού δυναμικού, νέων αγορών που θεωρούνται ζωτικής σημασίας για την εθνική πρόοδο και την ευημερία των μητροπόλεων του καπιταλισμού.

Κι αν στις μέρες μας μιλάμε για τη μακρά ειρήνη στην Ευρώπη είναι γιατί βγαίνει από το κάδρο ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και δεν συνδέονται άμεσα με τη Δύση οι απεριόριστοι πόλεμοι που ο ιμπεριαλισμός της πυροδότησε σε Ασία και Αφρική. Κι επειδή οι επέτειοι πολύ λιγότερο περιστρέφονται γύρω από τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα και περισσότερο γίνονται μια καλή ευκαιρία για παρέμβαση και δικαίωση  της κυρίαρχης πολιτικής, για τους εορτάζοντες στο Παρίσι ηγέτες όλη αυτή η ιστορία των πολέμων θεωρείται ότι έχει μια ευχάριστη κατάληξη, την ίδρυση της  Ευρωπαϊκής Ένωσης που λύνει  το πρόβλημα του εθνικισμού, μετατρέποντας την Ευρώπη  σ΄ένα σχετικά ήσυχο μέρος.  

Και μέσα σ’ αυτούς τους εορτασμούς ξεχνιέται το ρωσικό έτος της επανάστασης του 1917 που ανέτρεψε πολιτικούς υπολογισμούς και σκοπιμότητες, αναζωογονώντας σοσιαλιστικά κόμματα και συνδικάτα σε όλες τις πολεμοχαρείς χώρες, σπέρνοντας το φόβο στις ευρωπαϊκές  αστικές κυβερνήσεις κι ελπίδες στους λαούς.

Όλοι αυτοί λοιπόν  οι εορτασμοί ουσιαστικά  αρνούνται ν’ αναγνωρίσουν την πραγματικότητα που προηγήθηκε του πολέμου και πολύ περισσότερο τις μορφές με τις οποίες αυτή συνεχίζεται στον 21^ο αιώνα. Αν όμως αυτοί οι εορτασμοί μνήμης μπορεί να έχουν κάτι θετικό, αυτό είναι όταν μας βοηθούν να προσδιορίσουμε πώς το παρελθόν μας εισδύει στο παρόν και απειλεί να διαμορφώσει το μέλλον μας.

Πού μπορεί λοιπόν να στηρίζεται η σιγουριά μας πως οι βίαιες κληρονομιές του ιμπεριαλισμού στην Ασία και την Αφρική δεν θα επιστρέψουν και στον τόπο προέλευσής τους εκτοξεύοντας σε καταστροφικές συγκρούσεις και τη Δύση;

Η Παναγία κατέβαλε την Φινλανδία!

        

Η Παναγία στο πρώτο της παιχνίδι με την εθνική ομάδα κατάφερε να καταβάλει την αντίσταση της Φινλανδίας και να την κερδίσει με 1-0! Η Φινλανδία παρ’ όλο που είχε απέναντί της την Παναγία κατάφερε να σταθεί με παρρησία αλλά ηττήθηκε τελικά από την Υπεραγία! Καλή αρχή έκανε με την εθνική η Παναγία γεννώντας μεγάλη προσδοκία για το επόμενο παιχνίδι με την Ουγγαρία! Μπορεί να χάθηκε η πρώτη θέση για την εθνική γιατί η Παναγία δεν κατάφερε να βάλει άλλο γκολ στη Φινλανδία αλλά σίγουρα στην επόμενη διοργάνωση θα έχει καλύτερη πορεία αφού έχει μαζί της την Υπεραγία! Κύριε ελέησον και η Παναγιά μαζί μας!

Μαυρομάτης

Ενας χρόνος από τη Μάνδρα...

Ενας χρόνος συμπληρώθηκε χτες από τη μέρα που 24 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα στα ορμητικά νερά που πλημμύρισαν τη Μάνδρα και τη Νέα Πέραμο. Μία πολύ δυνατή βροχή που οδήγησε σε μια ανείπωτη τραγωδία. Και τότε, όπως και λίγους μήνες αργότερα στο Μάτι, η κυβέρνηση επιχείρησε να στήσει πολλά και διάφορα άλλοθι για το κακό που συνέβη, ώστε να συγκαλυφθούν οι εγκληματικές ευθύνες και της ίδιας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τι για «ακραίο φυσικό φαινόμενο», τι για «κλιματική αλλαγή που προκαλεί καταστροφές», τι για «ποσότητα της βροχής που ήταν τεράστια και απρόσμενη». Ολα στην υπηρεσία τού να κρύψουν το κύριο: Οτι αυτές οι καταστροφές είναι ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα πάνω στο έδαφος της εμπορευματοποίησης της γης. Πάνω στην πραγματικότητα που δεν αντιμετωπίζει τα βασικά έργα υποδομής για την προστασία του λαού ως κύρια προτεραιότητα, αλλά με κριτήριο τη λεγόμενη «οικονομική αποδοτικότητα». Το αν δηλαδή θα έχει κέρδος ή όχι κάποιος επιχειρηματικός όμιλος.

* * *

Τα προπαγανδιστικά τρικ της κυβέρνησης μετά από κάθε τέτοια καταστροφή σκόνταφταν στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα: Οι κυβερνήσεις και οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς γνώριζαν και με λεπτομέρειες την όξυνση του προβλήματος και τον επείγοντα χαρακτήρα των έργων αντιπλημμυρικής προστασίας, ειδικά στην περιοχή της Δυτικής Αττικής από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, μέσα από επιστημονικές μελέτες. Γνώριζαν επίσης πολύ καλά ότι στη συγκεκριμένη περιοχή ολόκληρες βιομηχανικές εγκαταστάσεις είχαν χτιστεί και λειτουργούσαν πάνω σε ρέματα. Παρ' όλα αυτά, όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα, αλλά «έντυσαν» την εγκληματική πολιτική επιλογή και με επιστημονικές μελέτες που έλεγαν πως «δεν χρειάζεται να γίνουν έργα, αφού η περιοχή μπορεί να αντέξει ακόμα και σε βροχή τόσο δυνατή που πέφτει κάθε 100 ή 1.000 χρόνια»... Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι ένας καλύτερος σχεδιασμός, στο πλαίσιο όμως της βασικής αρχής «γη = εμπόρευμα», θα μπορούσε να δώσει λύσεις, δεν έχει παρά να κοιτάξει τι γίνεται στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο. Εκεί που, όπως λένε οι θιασώτες του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, «όλα πάνε καλά». Δεν έχει παρά να διαβάσει για πολλοστή φορά τον απολογισμό των νεκρών από τις φωτιές στην Καλιφόρνια, με τους εκατοντάδες νεκρούς κάθε χρόνο.

* * *

Σήμερα, ένα χρόνο μετά τη φονική πλημμύρα και με το χειμώνα να είναι μπροστά, οι κάτοικοι φοβούνται ότι θα ξαναζήσουν έναν νέο εφιάλτη. Αλλωστε, και τον Ιούνη του 2018, πάλι στη Μάνδρα, οι βροχές προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές. Ενα χρόνο μετά, λοιπόν, κανένα ολοκληρωμένο έργο αντιπλημμυρικής προστασίας δεν έχει προχωρήσει. Σε πολλά σημεία, τα ρέματα της Αγίας Αικατερίνης και στις Σούρες, εκεί που προέκυψε το μεγάλο πρόβλημα, έχουν ακόμα φερτά υλικά και σκουπίδια που δεν έχουν καθαριστεί. Οι λεγόμενες «λεκάνες ηρεμίας», παρεμβάσεις δηλαδή που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ανασχετικά σε νέα φαινόμενα, έως ότου ολοκληρωθούν κάποια έργα, δεν έχουν γίνει. Αντίθετα, οι ημερίδες, οι εκδηλώσεις, οι ομιλίες και τα φόρουμ για την κλιματική αλλαγή γίνονται με μεγάλη συχνότητα και στοχεύουν στο να διαμορφώσουν συνείδηση στο λαό ότι τις καταστροφές δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε, άρα πρέπει να φτιάξουμε σενάρια εκκένωσης. Οπως η μελέτη της Περιφερειακής Ενωσης Δήμων Αττικής, που παρουσιάστηκε πρόσφατα, ενδεδυμένη με μανδύα επιστημονικό... Μελέτες και σενάρια προσαρμοσμένα στις αρχές «κόστους - οφέλους» της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που σημαίνει πως η «επένδυση» στην ουσιαστική προστασία του λαού πάει περίπατο.

* * *

Το κύριο ζήτημα είναι ότι οι καταστροφές που βιώνει ο λαός όταν βρέχει, όταν κάνει σεισμό, όταν πιάνει φωτιά, είναι σύμπτωμα ενός δρόμου ανάπτυξης που έχει ως κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος και όχι την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Με αυτό το κριτήριο, τη διασφάλιση του καπιταλιστικού κέρδους, λαμβάνονται όλες οι σχετικές κρατικές αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα. Για να υπάρξει ουσιαστική προστασία των εργαζομένων, των πολιτών, του περιβάλλοντος από φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές, απαιτείται ριζική αλλαγή πορείας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να καταδικάσουν αυτήν την πολιτική, που υλοποιείται και από τη σημερινή κυβέρνηση και από τις προηγούμενες, και να βγουν αγωνιστικά στο προσκήνιο. Να απαιτήσουν άμεσα συγκεκριμένα μέτρα για να υπάρξουν υποδομές πρόβλεψης και πρόληψης και πραγματικός - εφαρμόσιμος σχεδιασμός έκτακτης ανάγκης για τις φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές. Για να καλυφθούν τα μεγάλα κενά σε ειδικευμένο δυναμικό και υποδομές και να καταργηθούν όλοι οι αντιλαϊκοί νόμοι που υπηρετούν το κεφάλαιο.

Πάει πολύ!

Πάει, πραγματικά, πολύ να παριστάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τον «σωτήρα» των συντάξεων, διαφημίζοντας τη χτεσινή απόφαση του Euro Working Group για μη περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» το 2019, αν και όπως εγκριθεί από το Γιούρογκρουπ της ερχόμενης Δευτέρας.
Θυμίζουμε ότι η κυβέρνηση ήταν αυτή που προνομοθέτησε την περικοπή το 2017, παρά τη γενικευμένη κατακραυγή ασφαλισμένων και συνταξιούχων, ως επιπλέον δέσμευση στο κεφάλαιο και τους «θεσμούς» ότι θα πιάσει τα θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα.
Αυτό ακριβώς είναι το «διαβατήριο» για τη μη εφαρμογή του μέτρου την επόμενη χρονιά: Η αφαίμαξη του λαού, άρα και των συνταξιούχων, με έμμεσους και άμεσους φόρους, με χαράτσια και περικοπές που «ωριμάζουν», με συρρίκνωση ακόμα κι εκείνων των κρατικών δαπανών που αφορούν στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες. Καμία σχέση, δηλαδή, με την αποκατάσταση αδικιών και απωλειών των περασμένων χρόνων.
Με άλλα λόγια, κυβέρνηση, κεφάλαιο και ΕΕ εμφανίζονται να κάνουν χάρη στους συνταξιούχους και να αναστέλλουν την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», αφού πρώτα ξετίναξαν τους ίδιους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους με το σύνολο της αντιλαϊκής και φοροληστρικής πολιτικής, προκειμένου να πιαστούν οι στόχοι του κεφαλαίου.
Κανένας εργαζόμενος, κανένας συνταξιούχος να μην ανεχτεί την κοροϊδία. Πολύ περισσότερο που ο στόχος για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και η αντιασφαλιστική νομοθεσία που παραμένει είναι μόνιμη απειλή για νέες περικοπές στις συντάξεις.
Η κοροϊδία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, αν αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όχι μόνο διατήρησε όλους τους αντιασφαλιστικούς νόμους των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά έβαλε τη σφραγίδα της και σε νέες περικοπές, ενώ πήγε ένα βήμα πιο πέρα την «αρχιτεκτονική» του συστήματος, που μετατρέπει ολοένα και περισσότερο την Ασφάλιση σε ατομική υπόθεση.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι με το 3ο μνημόνιο, η κυβέρνηση αύξησε την παρακράτηση για τον κλάδο Υγείας στις κύριες συντάξεις (από το 4% στο 6%) και στις επικουρικές (από 0% σε 6%), μειώνοντας παραπέρα το τσακισμένο εισόδημα εκατομμυρίων συνταξιούχων;
Επιπλέον, νομιμοποιώντας όλες τις προηγούμενες αντιδραστικές αλλαγές, προχώρησε σε νέα αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης σταδιακά και διαμόρφωσε το 67ο έτος ηλικίας ως το απαιτούμενο όριο, εγκλωβίζοντας σε επιπλέον χρόνια δουλειάς χιλιάδες εργαζόμενους που βρίσκονταν ένα βήμα πριν από τη συνταξιοδότηση.
Εφαρμόζοντας διάταξη του 2ου μνημονίου, μείωσε κατά 20% τις κατώτερες συντάξεις σε όσους νέους συνταξιούχους δεν είχαν συμπληρώσει το 67ο έτος. Στη συνέχεια, με τον νόμο Κατρούγκαλου, επέφερε νέο «τσεκούρι» σε συνταξιούχους και ασφαλισμένους ύψους 8,2 δισ. ευρώ μόνο για την τετραετία 2016 - 2019! Με τον ίδιο νόμο, δρομολογήθηκε η πλήρης κατάργηση του ΕΚΑΣ, σταδιακά μέχρι το 2019, που σημαίνει επιπλέον απώλειες ύψους 2,9 δισ. ευρώ για τους χαμηλοσυνταξιούχους στην τετραετία.
Και βέβαια, στον ίδιο νόμο - «λαιμητόμο», προβλέπονταν η περικοπή των υφιστάμενων επικουρικών συντάξεων (απώλειες 1,026 δισ. ευρώ στην τετραετία), οι περικοπές στα μερίσματα των δημοσίων υπαλλήλων (832 εκατ. ευρώ) και πρόσθετη εισφορά για την επικουρική σύνταξη, που επιβαρύνει τους ασφαλισμένους με 1,251 δισ. ευρώ στην τετραετία.
Να, λοιπόν, ποια είναι η «σωτηρία» των συντάξεων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ! Για να μη μιλήσουμε για όσους βγαίνουν στη σύνταξη μετά από την ψήφιση του νόμου Κατρούγκαλου, που τους αφαιρεί 689 εκατ. ευρώ μόλις την πρώτη τετραετία, εξαιτίας του νέου τρόπου υπολογισμού των συντάξεων, ενώ ακόμα 369 εκατ. ευρώ θα πετσοκόψει από την καρατόμηση των νέων συντάξεων χηρείας.
Η κατάργηση της περικοπής της «προσωπικής διαφοράς» λοιπόν πρέπει να γίνει όχι γιατί ο λαός μπορεί να ξεζουμίζεται με άλλους τρόπους, αλλά γιατί αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις λαϊκές ανάγκες. Να καταργηθεί μαζί με το ξήλωμα όλων των αντιασφαλιστικών μέτρων και του ΣΥΡΙΖΑίικου «νόμου Κατρούγκαλου».
Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι πρέπει να βγουν μπροστά. Να παλέψουν για Ασφάλιση και συντάξεις με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων που υπηρετεί με την πολιτική της η κυβέρνηση, όπως και όλα τα άλλα κόμματα. Και σε αυτήν την κατεύθυνση σημαντικός σταθμός είναι η απεργία στις 28 Νοέμβρη.