Δεκέμβρης 1944: Κρίσιμη ταξική σύγκρουση

Αθήνα 4 Δεκέμβρη 1944. Χιλιάδες λαού στην κηδεία των θυμάτων της προηγούμενης μέρας. Ανάμεσά τους τα μαυροφορεμένα κορίτσια, κρατώντας το πανό που έγραφε: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα - ΕΑΜ»

Η ένοπλη ταξική σύγκρουση του Δεκέμβρη 1944, των δυνάμεων του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ που μάχονταν ενάντια στα βρετανικά στρατεύματα και τις εγχώριες αστικές δυνάμεις, υπήρξε μια αντικειμενική και αναπόφευκτη, κρίσιμη και κορυφαία έκφραση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας, σε συνθήκες που εκ των πραγμάτων είχε τεθεί επί τάπητος το «ποιος - ποιον», δηλαδή, το ζήτημα της εξουσίας.
Μετά από μάχες 33 ημερών στην Αθήνα και τον Πειραιά, οι δυνάμεις του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ νικήθηκαν, αν και μπορούσαν να είχαν νικήσει κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις. Στην αρνητική έκβαση της σύγκρουσης συντέλεσαν μια σειρά από παράγοντες σε στρατιωτικό επίπεδο, όπως η μη έγκαιρη συγκέντρωση δυνάμεων στην πρωτεύουσα (το επίκεντρο των μαχών), η μη γενίκευση των μαχών στην υπόλοιπη Ελλάδα, η καθυστερημένη εμπλοκή του ΕΛΑΣ με τα βρετανικά στρατεύματα, η αξιοποίηση των κύριων και πλέον αξιόμαχων μονάδων του ΕΛΑΣ, υπό τον Αρη Βελουχιώτη, σε δευτερεύουσας σημασίας στόχους (εναντίον του Ζέρβα στην Ηπειρο), κ.ά.
Τα βαθύτερα όμως αίτια της αρνητικής έκβασης της σύγκρουσης (που είχαν αντανάκλαση και σε στρατιωτικό επίπεδο) είχαν τις ρίζες τους στη στρατηγική του Κόμματος. Αντί από τις πρώτες κιόλας μέρες της απελευθέρωσης να θέσει στην ημερήσια διάταξη την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας, έθεσε σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης ως στόχο τη συμβολή του στη λεγόμενη «ομαλή δημοκρατική εξέλιξη». Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ο υπάρχων συσχετισμός δυνάμεων ήταν σαφώς υπέρ του ΕΑΜικού κινήματος και σε βάρος των αστικών πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων.

Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944. Συνολικά η αστυνομία σκότωσε 23 και τραυμάτισε 140, ανάμεσά τους και πολλές γυναίκες

Είχαν προηγηθεί οι απαράδεκτες Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, με τις οποίες το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είχαν συναινέσει και εφαρμόσει την ολέθρια γραμμή της αντιφασιστικής εθνικής ενότητας. Το αποτέλεσμα ήταν η συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στην κυβέρνηση Παπανδρέου, με έξι υπουργούς και υφυπουργούς. Ανάμεσα σε αυτά που είχαν συμφωνηθεί περιλαμβανόταν και η διάλυση όλων των αντάρτικων ένοπλων οργανώσεων και άλλων στρατιωτικών σχηματισμών, στο πλαίσιο της δημιουργίας ενός «εθνικού στρατού».
Κατά παράβαση των συμφωνιών, η διαταγή διάλυσης των στρατιωτικών σχηματισμών δεν περιελάμβανε την Ορεινή Ταξιαρχία και τον Ιερό Λόχο, συνολικής δύναμης 4.500 ανδρών, που γίνονταν πολύ περισσότεροι με την πρόσθεση της Χωροφυλακής, της Αστυνομίας κι άλλων ένοπλων αστικών δυνάμεων. Αυτό το γεγονός αποτέλεσε την αιτία των γεγονότων που ακολούθησαν.
Η μάχη του Δεκέμβρη έλαβε το χαρακτήρα της άμυνας απέναντι στην αστική επιθετικότητα. Η ένοπλη λαϊκή δύναμη χρησιμοποιήθηκε τελικά μόνο ως μέσο πίεσης για έναν «έντιμο συμβιβασμό».

Προανάκρουσμα

Στις 30 Νοέμβρη ο πρωθυπουργός Παπανδρέου και ο Βρετανός στρατηγός Σκόμπι απαίτησαν τελεσιγραφικά τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής.
Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ αρνήθηκαν να υποκύψουν στους αστικούς εκβιασμούς. Οπως τόνισε ο Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Γ. Σιάντος απευθυνόμενος στην ΚΕ του ΕΑΜ την 1η Δεκέμβρη: «Αν τώρα τολμήσουν δυναμικές λύσεις, φανταστείτε τι θα τολμήσουν μεθαύριο, στην περίπτωση που θ' αποστρατευόταν ο ΕΛΑΣ...». Την ίδια μέρα οι υπουργοί του ΕΑΜ παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ενώ ο ΕΛΑΣ τέθηκε σε επιφυλακή.
Από την άλλη μεριά, ο ταξικός αντίπαλος είχε ήδη αρχίσει να κινείται, με την Ορεινή Ταξιαρχία να ακροβολίζεται στους λόφους του Υμηττού, νέες βρετανικές δυνάμεις να αποβιβάζονται στο Φάληρο και τον Ζέρβα να μεταβαίνει στην Ηπειρο όπου βρισκόταν ο κύριος όγκος του ΕΔΕΣ. Στις 2 Δεκέμβρη το υπουργικό συμβούλιο - δίχως πλέον τους αντιπροσώπους του ΕΑΜ - υπέγραψε τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και κήρυξε γενική επιστράτευση.

Βρετανικά άρματα καταλαμβάνουν τα γραφεία του ΕΑΜ

Στις 3 Δεκέμβρη μια πραγματική λαοθάλασσα κατέκλυσε το Σύνταγμα σε διαμαρτυρία, ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του ΕΑΜ. Δυνάμεις της αστυνομίας υπό τον Α. Εβερτ άνοιξαν πυρ αιματοκυλώντας το άοπλο πλήθος: 21 νεκροί, 140 τραυματίες. Η δολοφονική επίθεση επαναλήφθηκε και την επόμενη μέρα, στην κηδεία των θυμάτων, με αποτέλεσμα το θάνατο 40 και τον τραυματισμό 70 ακόμη αγωνιστών. Ο ΕΛΑΣ κινητοποιήθηκε για τον αφοπλισμό της αστυνομίας και της χωροφυλακής, μην προχωρώντας όμως σε αποφασιστικό χτύπημα των αστικών δυνάμεων στην πρωτεύουσα και αποφεύγοντας προσωρινά την εμπλοκή με τους Βρετανούς.

Οι αντίπαλες δυνάμεις

Στην αρχική φάση των μαχών σε Αθήνα και Πειραιά ο ΕΛΑΣ παρέταξε το Α' Σώμα Στρατού (την 1η και 2η Ταξιαρχία Αθηνών με 4 Συντάγματα, το 5οΑνεξάρτητο Σύνταγμα Περιχώρων και το 6ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα Πειραιά), καθώς και τη 2η Μεραρχία (Αττικοβοιωτίας). Σύνολο: 10.350 μαχητές. Στην πορεία οι δυνάμεις αυτές ενισχύθηκαν με μονάδες του ΕΛΑΣ που κινητοποιήθηκαν από τις γύρω περιοχές ξεπερνώντας τις 16.000. Ο οπλισμός τους ήταν περιορισμένος, ελαφρύς και προερχόταν κυρίως από «λάφυρα» του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
Οι αστικές δυνάμεις αποτελούνταν αρχικά από την Ορεινή Ταξιαρχία, τη Χωροφυλακή, την Αστυνομία Πόλεων, τα Τάγματα Εθνοφυλακής, την «Χ», τον ΕΔΕΣ Αθήνας και τους ταγματασφαλίτες που στρατωνίζονταν στου Γουδή. Σύνολο: 11.000 άνδρες. Σε αυτούς προστέθηκαν στη συνέχεια άλλοι 12.000 ταγματασφαλίτες (που η κυβέρνηση συγκέντρωσε στην πρωτεύουσα από διάφορα σημεία της χώρας και τους επανεξόπλισε) καθώς και σημαντικές βρετανικές δυνάμεις, που σταδιακά έφτασαν τις 60.000 άνδρες. Η αστική πλευρά διέθετε άφθονο και βαρύ οπλισμό, συνεπικουρούμενο από πυροβολικό, άρματα μάχης, αεροπορία και τη δύναμη πυρός του βρετανικού στόλου.

Η εξέλιξη των μαχών

Χάρτης από έκδοση της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, που απεικονίζει τα 28 κατειλημμένα από το μαχόμενο λαό αστυνομικά τμήματα (σημειωμένα σε κόκκινο κύκλο)

Παρά τις όποιες ταλαντεύσεις και την απώλεια του αξιόμαχου 2ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (παραδόθηκε στους Βρετανούς από τον ίδιο τον διοικητή του, Μ. Παπαζήση), το ένοπλο λαϊκό κίνημα εξουδετέρωσε γρήγορα όλες τις εστίες του ταξικού αντιπάλου, περιορίζοντάς τον στο κέντρο της Αθήνας και σε δύο σημεία στον Πειραιά (μέγαρο Βάττη και Σχολή Δοκίμων). Στη γοργή και σχεδόν καθολική αυτή επικράτηση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην πρωτεύουσα συνέβαλε καταλυτικά η πολιτική, ηθική και πολύμορφη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των λαϊκών μαζών.
Από τις σημαντικότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ κατά τον Δεκέμβρη του 1944 ξεχωρίζουν: Η συντριβή των Χιτών στο Θησείο (4/12). Η μάχη κατά του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη (από τις 6/12), που γλίτωσε μόνο χάρη στην επέμβαση των βρετανικών τανκς. Η μάχη της Καισαριανής (ξεκίνησε στις 6/12 και το μέτωπό της κράτησε 25 μέρες) - το «Στάλινγκραντ της Ελλάδας» όπως τη χαρακτήρισε ο «Ριζοσπάστης».Η άλωση της Σχολής Ευελπίδων (11/12). Η νικηφόρα επίθεση κατά των βρετανικών εγκαταστάσεων στα «Παραπήγματα» (12/12). Η κατάληψη του Αρχηγείου της Βρετανικής Αεροπορίας στην Κηφισιά (19/12), κ.ά.
Απαράμιλλος υπήρξε ο ηρωισμός: Των μαχητών του λόχου Σπουδαστών «Λόρδος Βύρων» στη μάχη του Πολυτεχνείου (5 - 6/12) και των Εξαρχείων (1 - 2/1/1945). Της διμοιρίας των ανταρτοΕΠΟΝιτών, που με δυναμική έφοδο κατέλαβε τον άρτια οχυρωμένο και πολλαπλάσια υπερασπιζόμενο λόφο του Αράπη (12/12). Των 15 ΕΛΑΣιτών, που με επικεφαλής τον Καπετάνιο του Τάγματος Καισαριανής Ορέστη και τον Διοικητή του 3ου Λόχου Βουτυρά, πολέμησαν περικυκλωμένοι μέχρι την τελευταία σφαίρα (13/12). Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, το πτώμα του Καπετάν Ορέστη είχε 50 χτυπήματα από μαχαίρι στο στήθος και το κεφάλι. Των 30 ΕΛΑΣιτών υπερασπιστών της Καστέλλας, που έπεσαν όλοι μαχόμενοι επί ώρες σώμα με σώμα (16/12). Των ΕΛΑΣιτών υπερασπιστών του εργοστασίου ΦΙΞ, που χρειάστηκε να εμβολιστεί με άρματα μάχης, για να καμφθεί η αντίστασή τους (17/12). Των ΕΛΑΣιτών μαχητών της Ομόνοιας, που προτίμησαν να θαφτούν στα χαλάσματα των βομβαρδισμών, παρά να παραδοθούν (2/1/1945). Τα παραδείγματα είναι πράγματι πολλά.
Δίπλα στον ένοπλο λαό στάθηκαν οι άοπλες λαϊκές μάζες, που ρίχτηκαν με αυτοθυσία και ηρωισμό στη μάχη των οδοφραγμάτων (μόνο στον Πειραιά στις 5 - 6 Δεκέμβρη υψώθηκαν σχεδόν 2.000 οδοφράγματα), στη στελέχωση των λαϊκών οργανώσεων, στη στήριξη των Λαϊκών Επιτροπών, των δικτύων - δομών Υγείας κ.λπ. Οι Λαϊκές Επιτροπές συγκρότησαν ένα αξιοθαύμαστο δίκτυο καταγραφής, συγκέντρωσης και διανομής των διαθέσιμων αποθεμάτων της πρωτεύουσας. Χιλιάδες τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης μοιράστηκαν στις λαϊκές συνοικίες, εκατοντάδες συσσίτια οργανώθηκαν για τα παιδιά, τους απόρους, τους πρόσφυγες των βομβαρδισμών κ.λπ.
Ακόμη, καθώς ο αριθμός των τραυματιών μεταξύ των μαχητών αλλά και των αμάχων αυξανόταν συνεχώς, οργανώθηκαν δεκάδες νοσοκομειακές μονάδες από τις πρώτες κιόλας μέρες των μαχών, στις οποίες συμμετείχαν εθελοντικά εκατοντάδες γιατροί, νοσοκόμοι και νοσοκόμες καθώς και ανειδίκευτοι πολίτες, που αυτόκλητα έσπευδαν να βοηθήσουν την υπόθεση του αγώνα, όπως μπορούσε ο καθένας, μέρα και νύχτα. Γύρω τους εκτεινόταν ένα ευρύ και καλά οργανωμένο δίκτυο τραυματιοφορέων, που με κίνδυνο της ζωής τους και πενιχρά - συχνά αυτοσχέδια - μέσα έφεραν σε πέρας το έργο της διακομιδής των τραυματισμένων. Ο εξοπλισμός των μονάδων γινόταν με ευθύνη των λαϊκών οργανώσεων, ενώ τα πάντα προέρχονταν από προσφορές. Η καθαριότητα και λειτουργία τους υπήρξε υποδειγματική.
Τόσο στις λαϊκές μαζικές οργανώσεις όσο και στα μάχιμα τμήματα του ΕΛΑΣ διακρίθηκαν το Δεκέμβρη πολλές γυναίκες, που ήδη από την περίοδο της Κατοχής είχαν ενταχθεί μαζικά στο ΚΚΕ και στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ.
Ενδεικτικό της δυναμικής του ένοπλου λαϊκού κινήματος ήταν το γεγονός ότι οι Βρετανοί εξέταζαν σοβαρά ακόμη και το ενδεχόμενο αποχώρησης των δυνάμεών τους από την Αθήνα και σύμπτυξής τους στο Φάληρο και το αεροδρόμιο του Χασανίου (Ελληνικό), μέχρι τουλάχιστον να συγκεντρωθούν οι ενισχύσεις που απαιτούνταν για την επικράτησή τους επί του ΕΛΑΣ. Ο Σκόμπι παρουσίασε τα παραπάνω στο πολεμικό συμβούλιο που συνήλθε στις 11/12 με τη συμμετοχή και του Διοικητή της Ορεινής Ταξιαρχίας Θρ. Τσακαλώτου, ο οποίος αντέδρασε έντονα και ειδοποίησε σχετικά τον Γ. Παπανδρέου. Εντονα όμως αντέδρασε και το Λονδίνο, που διέταξε τον Σκόμπι να κρατήσει πάση θυσία τις θέσεις του μέχρι να καταφθάσουν οι ενισχύσεις που ήδη ήταν καθ' οδόν. Η απόσπαση βρετανικών στρατευμάτων από το μέτωπο της Ιταλίας (κατά των Γερμανών) στο μέτωπο της Αθήνας (κατά του ένοπλου λαϊκού κινήματος) είναι χαρακτηριστικό των προτεραιοτήτων των αστικών δυνάμεων (εγχώριων και διεθνών).
Από τις 20 Δεκέμβρη, η πλάστιγγα της σύγκρουσης άρχισε να γέρνει σαφώς προς την πλευρά των αστικών δυνάμεων. Ταυτόχρονα, στις περιοχές που καταλαμβάνονταν από τον ταξικό αντίπαλο, εκατοντάδες άνθρωποι συλλαμβάνονταν, φυλακίζονταν, κλείνονταν σε στρατόπεδα, βασανίζονταν, μόνο και με την υποψία της συνεργασίας τους με το ΚΚΕ και το ΕΑΜ. Η πείνα αποτέλεσε επίσης βασικό όπλο των αστικών δυνάμεων: Ηδη από τις 4/12 η UNRRA είχε διακόψει τη διανομή τροφίμων στην πρωτεύουσα, ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός παρεμποδιζόταν, ενώ βρετανικά αεροπλάνα στόχευαν σκοπίμως τα συσσίτια των Λαϊκών Επιτροπών.
Στις 25 Δεκέμβρη κατέφθασε στην Αθήνα ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ου. Τσόρτσιλ και στις 26 - 27 πραγματοποιήθηκε διάσκεψη στο υπουργείο Εξωτερικών με τη συμμετοχή εκπροσώπων του αστικού πολιτικού συστήματος και του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Οταν ο Γ. Σιάντος ρώτησε τον προεδρεύοντα αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό για το αντικείμενο της διάσκεψης, εκείνος του είπε: «Για να παραδώσετε τα όπλα». Για να λάβει την απάντηση: «Αν μας καλέσατε γι' αυτό, ελάτε να τα πάρετε. Νέο Λίβανο δεν πρόκειται να 'χουμε».Η διάσκεψη έληξε χωρίς αποτέλεσμα και οι μάχες συνεχίστηκαν.
Τα μεσάνυχτα της 4 προς 5 Γενάρη, η ΚΕ του ΕΛΑΣ, αξιολογώντας τις εξελίξεις στα πεδία των μαχών (τη συντριπτική υπεροπλία του αντιπάλου, τη μη δυνατότητα άμεσης ενίσχυσης του ΕΛΑΣ και τον κίνδυνο υπερφαλάγγισης των δυνάμεών του στην πρωτεύουσα), εξέδωσε διαταγή για γενική σύμπτυξη προς Πεντέλη - Πάρνηθα. Η σύμπτυξη του ΕΛΑΣ πραγματοποιήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας έως το πρωί, με απόλυτη πειθαρχία και συνοχή. Χιλιάδες άοπλοι πολίτες, μέλη των μαζικών λαϊκών οργανώσεων, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, ακολούθησαν τον ΕΛΑΣ σε αυτήν την πορεία. Στις 11 Γενάρη υπογράφτηκε ανακωχή, σύμφωνα με την οποία ο ΕΛΑΣ υποχρεωνόταν να αποσυρθεί από την Αττική και από μια σειρά άλλες περιοχές.

Η βρωμερή προπαγάνδα της πτωματολογίας

Μετά την ανακωχή, η αντικομμουνιστική προπαγάνδα κορυφώθηκε σε σημείο παροξυσμού. Μία από τις πολλές - μυθιστορηματικές όσο και ψεύτικες - περιγραφές του «μακελειού της Αθήνας» από την κυβερνητική εφημερίδα «Η ΕΛΛΑΣ» στις 18/1/1945, με την «αρχηγίνα της ΟΠΛΑ» να «χοροπηδά πάνω σε μισοπεθαμένους πατριώτες από τα μαρτύρια (...) αφρίζοντας: - Σκοτώστε και αυτόν. Και κείνον (...) Βγάλτε τους και τα μάτια. Και τη γλώσσα!», είναι χαρακτηριστική.
Οι «αποκαλύψεις» ομαδικών τάφων και άλλων «ανείπωτων εγκλημάτων» των κομμουνιστών ήταν καθημερινές. Δεκάδες πτώματα ξεθάβονταν από τα νεκροταφεία, παραμορφώνονταν και στοιβάζονταν σε σωρούς. Σε αυτά προσθέτονταν και δεκάδες άλλα, βασανισθέντων από τους ταγματασφαλίτες, Χίτες κ.λπ., δολοφονηθέντων από τους βρετανικούς βομβαρδισμούς των λαϊκών συνοικισμών κ.ο.κ. Κόσμος συγκεντρωνόταν με τη βία για να γίνει «μάρτυρας» των δήθεν αποτελεσμάτων της «κόκκινης τρομοκρατίας», ενώ συχνά καλούνταν και ξένοι δημοσιογράφοι, προκειμένου να προσδώσουν διεθνή διάσταση (και «πιστοποίηση») σε όλο αυτό το μακάβριο θέατρο.
Οι προβοκάτσιες ήταν τόσο κακότεχνα στημένες, που εμφανίζονταν ως «εκτελεσθέντες από την ΟΠΛΑ» ακόμα και άτομα που βρίσκονταν εν ζωή. «Η εφημερίδα "Εθνος"», π.χ., «έγραψε στις 14/2/45 και ότι η σύζυγος του Ταγματάρχη Γεωργίου Παρασκευή και η κόρη του Πόπη εξετελέσθησαν υπό της ΟΠΛΑ. Φαίνεται όμως ότι κι αυτές "ανέστησαν εκ νεκρών", αλλιώς δεν εξηγείται πως σήμερα ζουν και βασιλεύουν!» («Ριζοσπάστης», 3/3/1945).
Στους στημένους «ομαδικούς τάφους» του Περιστερίου, του Γαλατσίου, της Κυψέλης κ.λπ., βρέθηκαν ακόμη και πτώματα ΕΛΑΣιτών - κομμουνιστών! Οπως π.χ. της Μαρίας Πανά, εθελόντριας στο νοσοκομείο του ΕΛΑΣ Νέας Σμύρνης και κατόπιν στο συνεργείο του ΕΛΑΣ Υμηττού, η οποία παρουσιάστηκε στις 26/5/1945 από τις εφημερίδες «Βραδυνή» και «Ασύρματος» ως «συλληφθείσα υπό των ελασιτών» και κατόπιν «κακοποιηθείσα», «βιασθείσα» και «εκτελεσθείσα». 'Η της 18χρονης Χρυσούλας Κωτσάκη, μέλους του ΚΚΕ, που ενώ δολοφονήθηκε από Χίτες, το πτώμα της ξεθάφτηκε και μεταφέρθηκε σε «έκθεση πτωμάτων» δήθεν δολοφονηθέντων του ΕΛΑΣ το Μάρτη του 1945 (Φιλιώ Τόλια, «Γυναίκες - Από την Αντίσταση στο Δεκέμβρη», στο «Δεκέμβρης του '44 - Κρίσιμη ταξική σύγκρουση», επ. Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2014, σελ. 166 - 167).
Κατά τη «συνήθη» πρακτική, η πτωματολογία υπήρξε αυθαίρετη και ως προς τους αριθμούς. Ετσι, εκτός από τους 1.800 εκτελεσθέντες που δήλωσε η Ιατροδικαστική Υπηρεσία έως τον Απρίλη του 1945 (δίχως η ίδια να αναφέρει από ποιους), άλλες αστικές εκτιμήσεις εκτείνονται από 4.000 έως 6.000 (Στ. Καλύβας, «Καθημερινή», 7/12/2014) φτάνοντας ακόμη και τις 65.000 («Δημοκρατία», 4/12/2013).
Ανάλογη υπήρξε η αστική σπέκουλα και προπαγάνδα σχετικά με τους αιχμαλώτους - ομήρους του ΕΛΑΣ. Στις 14/1/1945 η εφημερίδα «Η ΕΛΛΑΣ» έκανε λόγο για 40.000 ομήρους του ΕΛΑΣ, για γυναικόπαιδα που «δέρονται ανηλεώς ή θανατώνονται», για ομαδικές εκτελέσεις εν ψυχρώ κ.λπ. Στον ίδιο τόνο, 7 δεκαετίες αργότερα, σχετικό αφιέρωμα της «Καθημερινής» (7/12/2014) μιλούσε για «παραλογισμό» και «θηριωδία» που «άφησαν το ΚΚΕ με ένα στίγμα το οποίο οι ηγέτες του προσπαθούν να σβήσουν μέχρι σήμερα»!
Ολη η παραπάνω αστική προπαγάνδα της πτωματολογίας εξυπηρετεί πολλαπλούς σκοπούς:
-- Την ηθικοπολιτική απαξίωση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, την αμαύρωση του ρόλου και του κύρους τους στη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα (με προεκτάσεις βεβαίως και στο σήμερα).
-- Τον εξαγνισμό των αστικών δυνάμεων, είτε αυτών που συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις Κατοχής, είτε εκείνων που παρέμειναν στην απραξία εντός και εκτός Ελλάδας, φιλογερμανικών και φιλοβρετανικών, «δεξιών» και «κεντρώων».
-- Την αντιστροφή της πραγματικότητας, «εξαφανίζοντας» τις ωμότητες και φρικαλεότητες της αστικής πλευράς και εμφανίζοντάς τις ως «έργα και ημέρες» του εξεγερμένου λαϊκού κινήματος, του ΚΚΕ. Οι βομβαρδισμοί και οι μαζικές δολοφονίες αμάχων δεν υπήρξαν ποτέ στην πρακτική/λογική των ΕΑΜ - ΚΚΕ. Ηταν όμως ξεκάθαρα στην πρακτική/λογική των αστικών δυνάμεων, όπως καταμαρτυρεί ο ίδιος ο Θρ. Τσακαλώτος, προτείνοντας τον βομβαρδισμό «Καισαριανής και Κοκκινιάς, όπου ήσαν συγκεντρωμέναι αι οικογένειαι των κομμουνιστών», με σκοπό να «πονέσουν δι' απώλειαν περιουσιών και προσφιλών προσώπων» (Θρασύβουλος Τσακαλώτος, «40 χρόνια στρατιώτης της Ελλάδος», εκδ. «Ακρόπολις», Αθήνα, 1960, σελ. 618).
-- Τον ξορκισμό της επαναστατικής - ταξικής βίας και τη νομιμοποίηση της αστικής - ταξικής βίας. Η άσκηση λαϊκής βίας απέναντι σε μια μειοψηφία - δυνάστη της πλειοψηφίας του πληθυσμού θεωρείται καταστροφική, αλόγιστη, άσκοπη, δόλια, πραξικοπηματική κ.ο.κ. Αντιθέτως, η άσκηση βίας από τη μεριά της αστικής τάξης, του κράτους και των συμμάχων της, θεωρείται λελογισμένη, θεμιτή, δικαιολογημένη.
Βεβαίως, σε μια ένοπλη σύγκρουση, όπου μάλιστα ο αντίπαλος είναι ο βασανιστής, ο χαφιές, ο μαυραγορίτης, ο κάθε στυλοβάτης μιας σειράς δεινών που έπληξαν το λαό μας επί 4 χρόνια, είναι αναπόφευκτο να υπάρχουν σωρευμένη λαϊκή οργή και υπερβασίες, δίχως ωστόσο να είναι αυτές που χαρακτήριζαν τον ένοπλο λαϊκό αγώνα και δίχως να απαλείφουν το κύριο ζήτημα:
-- Οτι το ΚΚΕ και το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ εκπροσωπούσαν το λαϊκό δίκιο. Οι όποιες - υπαρκτές - υπερβασίες συνέβησαν ως εξαιρέσεις (αυθόρμητα ή άλλες ως προβοκάτσιες) και όχι ως αποτέλεσμα κάποιας συλλογικής - γενικής κατεύθυνσης ή πρακτικής. Οπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Ν. Ζαχαριάδης στη 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1945): «Οι πράξεις που κάνουν τα μέλη του Κόμματος δημιουργούν ευθύνες και για το ίδιο. Μα μια που το ΚΚΕ δεν έδωσε τέτοια γραμμή (...) δεν δημιουργείται ζήτημα ηθικής τάξης για το ΚΚΕ. Γιατί το Κόμμα μας έχει το θάρρος να διακηρύξει ότι τέτοιες περιπτώσεις, όπως του Κορώνη (καθηγητής Πολυτεχνείου), είτε της ηθοποιού Παπαδάκη δεν μπορούν να βρουν δικαίωση και πρέπει να καταδικαστούν ανοιχτά» (Αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ - Εγγραφο 585133).
Ειδικά, όσον αφορά τους αιχμαλώτους, ήδη από τις 5 Δεκέμβρη το Α' ΣΣ του ΕΛΑΣ είχε εκδώσει διαταγή για «τα αναγκαία μέτρα διά την ασφάλειαν της ζωής των συλλαμβανομένων αιχμαλώτων (αστυνομικών, χωροφυλάκων κ.λπ.)», τονίζοντας, μεταξύ άλλων, πως «απαγορεύεται η κακομεταχείρισις και η αφαίρεσις της ζωής αυτών».
Επιπλέον, αποκρύπτεται σκοπίμως, πως ο ΕΛΑΣ άρχισε να χρησιμοποιεί το μέτρο της «ομηρίας», μόλις μετά τις 18 Δεκέμβρη και μόνο αφού είχε ήδη επιστρατευτεί από τον αντίπαλο μαζικά πολύ νωρίτερα, ως ύστατο μέτρο ασφαλείας και αντιστάθμισμα στους χιλιάδες ΕΑΜίτες ομήρους που κρατούσαν οι Βρετανοί και ο Ζέρβας. Βεβαίως, η απάντηση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην ομηρία της αστικής πλευράς όφειλε να είναι περισσότερο μελετημένη και στοχευμένη.
Ολα «τα παραπάνω βρίσκονται στον αντίποδα της πτωματολογίας και της προβοκάτσιας, ακόμα και όταν γίνονταν υπερβασίες, που παρουσιάζονται σε όλους τους μεγάλους ξεσηκωμούς. Οταν έχουν προηγηθεί χρόνια θανάτων από την πείνα, την ώρα που λίγοι θησαύριζαν, όταν έχουν εκτελεστεί χιλιάδες, όταν πολλοί και πολλές έχουν βασανιστεί και φυλακιστεί, όταν αμέτρητοι έχουν ξεσπιτωθεί, η σωρευμένη αγανάκτηση και το μίσος ξεπηδούν αυθόρμητα, γίνονται υλική δύναμη άσκησης μιας δίκαιης τρομοκρατίας που μαζί με τα ξερά συμπαρασύρει και χλωρά» (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1939 - 1949, Β1 Τόμος, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2018, σελ. 420 - 421).
Οπως πολύ χαρακτηριστικά έγραψε ο Μ. Γκόρκι στις αναμνήσεις του για τον Λένιν: «Συχνά μου τύχαινε να μιλώ με τον Λένιν για τη σκληρότητα της επαναστατικής τακτικής και πράξης.
- Τι θέλετε σεις; -έκπληκτος και με θυμό με ρωτούσε-. Είναι δυνατό να επικρατήσει ανθρωπισμός σε μια τέτοια πρωτοφανέρωτη άγρια συμπλοκή; Πού να υπάρχει θέση ευσπλαχνίας και μεγαλοψυχίας εδώ; (...) Σαν αρκούδα ορμάει η αντεπανάσταση και μεις -τι λοιπόν; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι, δεν έχουμε δικαίωμα να αγωνισθούμε, να αντισταθούμε; Μα, συγχωράτε μας, δεν είμαστε βλάκες. Εμείς ξέρουμε: Κείνο που το θέλουμε εμείς, κανένας δεν μπορεί να το κάνει, εκτός από μας. (...) -Με ποιο μέτρο μετράτε σεις την ποσότητα των απαραίτητων ή των περίσσιων χτυπημάτων στη σύγκρουση; -με ρώτησε αυτός μια φορά ύστερα από φλογερή συζήτηση. Σ' αυτό το απλό ερώτημα μπόρεσα να απαντήσω μόνο με λυρισμό. Νομίζω ότι άλλη απάντηση από το όχι, δεν υπάρχει».

***

Η στάση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ να μην υποχωρήσουν στην αξίωση της ντόπιας αστικής τάξης και των διεθνών συμμάχων της για αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος ήταν σωστή και επιβεβλημένη. Μια τέτοια υποχώρηση θα σήμαινε την απόλυτη πολιτική και ηθική απαξίωση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, ενώ θα τσάκιζε το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Τουναντίον, η ενεργός, ένοπλη απάντηση στους αστικούς εκβιασμούς έδειξε πως το ΚΚΕ και το εργατικό - λαϊκό κίνημα διέθεταν ταξικά αντανακλαστικά και εφεδρείες, επιλέγοντας τα όπλα και όχι τις αλυσίδες, τόσο το Δεκέμβρη του 1944, όσο και αργότερα, κατά την τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΚΙΝΕΖΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΓΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΔΙΔΥΜΩΝ ΓΕΝΕΤΙΚΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΜΩΡΩΝ

Εγινε χρήση των «γονιδιακών ψαλιδιών» για λόγους ευγονικής;

Copyright 2018 The Associated

Μικροπλάκα με ανθρώπινα έμβρυα που τροποποιήθηκαν γενετικά με την τεχνική CRISPR, από την ομάδα του Χε Τζιανκούι

Το σύστημα τροποποίησης γενετικού κώδικα CRISPR-Cas9, που από το 2012, που εφευρέθηκε, χρησιμοποιείται με ενθουσιασμό στην επιστημονική έρευνα, αποτελεί πολύ ισχυρό και γι' αυτό πολύ επικίνδυνο εργαλείο. Στηριζόμενο σε έναν αμυντικό μηχανισμό του ανοσοποιητικού συστήματος των βακτηρίων, που κυνηγά και καταστρέφει τους εισβάλλοντες ιούς, το CRISPR μπορεί να εντοπίσει και να αντικαταστήσει μεμονωμένα γονίδια κατά βούληση. Καθόλου άδικα πήρε το όνομα «γονιδιακό ψαλίδι». Ομως πέρα από την επιθυμητή αλλαγή, το CRISPR συχνά προκαλεί παράλληλα και ανεπιθύμητες παρενέργειες, επικίνδυνες μεταλλάξεις. Το 2016, πείραμα με το CRISPR για την εξάλειψη μιας δυνάμει θανάσιμης ασθένειας του αίματος σε 86 μη βιώσιμα ανθρώπινα έμβρυα είχε επιτυχία μόνο σε 4 απ' αυτά, ενώ προκάλεσε αμέτρητες μη σκόπιμες μεταλλάξεις στο γενετικό τους κώδικα. Οι μεταλλάξεις αυτές θα δημιουργούσαν προβλήματα υγείας στα παιδιά που θα γεννιούνταν και θα μεταφέρονταν από γενιά σε γενιά εφόσον τα παιδιά αυτά στην πορεία τεκνοποιούσαν. Γι' αυτό, μέχρι να βρεθούν λύσεις - αν βέβαια γίνει αυτό κατορθωτό - η επιστημονική κοινότητα είχε συμφωνήσει να μη χρησιμοποιείται η τεχνική σε ανθρώπινα έμβρυα στην τεχνητή γονιμοποίηση.
Τη βδομάδα που πέρασε ένας Κινέζος επιστήμονας, ο Χε Τζιανκούι, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογίας του Νότου στη Σεντσέν ανακοίνωσε ότι εφάρμοσε το σύστημα CRISPR σε δύο έμβρυα, που στη συνέχεια εμφυτεύτηκαν στη μήτρα της μητέρας τους, για να γεννηθούν τελικά δύο κοριτσάκια. Την ανακοίνωση έκανε - καταρχάς μέσω «YouTube» - την παραμονή της πραγματοποίησης συνεδρίου γενετιστών (2η Διεθνής Σύνοδος για την Τροποποίηση του Ανθρώπινου Γονιδιώματος) στο Χονγκ Κονγκ, στο οποίο επρόκειτο να συμμετάσχει, χωρίς κανείς από τους συναδέλφους του της διεθνούς κοινότητας να γνωρίζει τίποτα νωρίτερα.

Κατά παραγγελία

Υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις που θα μπορούσε να συζητηθεί η γενετική τροποποίηση ανθρώπινων εμβρύων για τη διόρθωση στο γενετικό τους κώδικα γονιδίων, που ευθύνονται για βαριές ασθένειες, όπως η αιμοφιλία, η κυστική ίνωση και δεκάδες άλλες για τις οποίες έχει εντοπιστεί το υπεύθυνο γονίδιο. Ομως η ομάδα του Χε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, πραγματοποίησε τη διαδικασία στα έμβρυα 8 ζευγαριών (7 μετά την εγκατάλειψη του προγράμματος από ένα ζευγάρι), που ο άντρας έπασχε από Εϊτζ, ενώ η γυναίκα όχι, ώστε να αφαιρέσει με το «γενετικό ψαλίδι» ένα γονίδιο που υπάρχει κανονικά στο ανθρώπινο γονιδίωμα και θεωρείται ότι σχετίζεται με το βιολογικό υπόβαθρο της μόλυνσης από τον ιό HIV. Με άλλα λόγια, πέρα από τον αυθαίρετο και κρυφό τρόπο που το έκανε, εφάρμοσε την τεχνική όχι για να βοηθήσει κάποιους ανθρώπους να αποκτήσουν υγιή παιδιά, αλλά για να κάνουν παιδιά που θα έχουν ανθεκτικότητα σε μια αρρώστια από την οποία δεν θα έπασχαν τα ίδια, καθώς η μητέρα τους δεν ήταν οροθετική και δεν κινδύνευαν να μολυνθούν με τον ιό κατά τη γέννηση. Αν οι ισχυρισμοί του Χε αληθεύουν πρόκειται για παραγωγή παιδιών με χαρακτηριστικά κατά παραγγελία, μια εφαρμογή του CRISPR για λόγους ευγονικής.
Εκατόν είκοσι δύο Κινέζοι επιστήμονες, βιολόγοι και γιατροί καταδίκασαν τις ενέργειες του Χε, θεωρώντας πως πλήττουν την ανάπτυξη της βιοϊατρικής έρευνας στην Κίνα. Παράλληλα, έρευνα ανακοίνωσαν ότι θα πραγματοποιήσουν οι κινεζικές αρχές. Το πανεπιστήμιο του Χε ανακοίνωσε ότι δεν ήξερε τίποτα για την έρευνα του καθηγητή του και ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι την χρηματοδότησε με δικά του κεφάλαια. Ερωτήματα δημιουργεί το γεγονός ότι ενώ τα τελευταία χρόνια και άλλοι Κινέζοι επιστήμονες διατύπωσαν ισχυρισμούς για έρευνές τους που οδήγησαν σε γεννήσεις παιδιών με τροποποιημένο γενετικό κώδικα, δεν υπάρχει ακριβής εικόνα, ούτε έχει γίνει γνωστό κάποιο μέτρο που πάρθηκε για τέτοια ζητήματα. Θεωρητικά, η έρευνα που έκανε ο Χε είναι παράνομη στην Κίνα, όπου επιτρέπεται μόνο ο εργαστηριακός πειραματισμός με ανθρώπινα έμβρυα και μόνο για 14 μέρες.

Υπερήφανος

Ο Χε, μετά την κατακραυγή από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα και τις αντιδράσεις και μέσα στην Κίνα, ανακοίνωσε ότι διακόπτει προσωρινά το ερευνητικό του πρόγραμμα, χωρίς όμως να θεωρεί ότι έκανε κάτι απαράδεκτο, αντίθετα δήλωσε υπερήφανος. Μάλιστα, είπε ότι δεν έκανε τίποτα περισσότερο από αυτό που δέχεται η Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ, που υποστηρίζει τη χρήση του CRISPR για τη θεραπεία σοβαρών ασθενειών, αλλά είχε αρνηθεί μορατόριουμ στη σχετική έρευνα. Ενδιαφέρον είναι ότι μετά τις ανακοινώσεις του Χε, η Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ έβγαλε ανακοίνωση, στην οποία επαναλαμβάνει τα ίδια συμπεράσματα που ο Χε χρησιμοποίησε ως δικαιολογία.
Μιλώντας στο συνέδριο των γενετιστών αμέσως μετά από τον Χε, ο προεδρεύων Αμερικανός νομπελίστας Ντέιβιντ Μπάλτιμορ τόνισε ότι είχε συμφωνηθεί μεταξύ των επιστημόνων να μην προχωρήσει κανείς σε εγκυμοσύνες γενετικά τροποποιημένων μωρών πριν γίνει επιπλέον έρευνα για την αναγκαιότητα και ασφάλεια της διαδικασίας και δήλωσε πως δεν θεωρεί ιατρικά αναγκαία την παρέμβαση που έγινε στα δύο κοριτσάκια. Αλλος ομιλητής υποστήριξε ότι ο Χε εξαπάτησε τους γονείς για να πάρει τη συγκατάθεσή τους, λέγοντάς τους ότι επρόκειτο για δοκιμή εμβολίου για το Εϊτζ και ότι τα παιδιά ήταν πιθανό να ωφεληθούν. Το πρώτο συνέδριο των γενετιστών που είχε γίνει το 2015 είχε καταλήξει σε μια κοινή διακήρυξη, που χαρακτήριζε ανεύθυνη οποιαδήποτε γενετική τροποποίηση σε ανθρώπινα έμβρυα «χωρίς ευρεία κοινωνική συναίνεση για την αναγκαιότητα της προτεινόμενης εφαρμογής».
Ενας από τους εφευρέτες της τεχνικής CRISPR, ο Κινέζος Φενγκ Ζανγκ, κάλεσε τους συναδέλφους του σε όλο τον κόσμο σε μορατόριουμ στη χρήση της στην τεχνητή γονιμοποίηση και δήλωσε ότι οι κίνδυνοι της τροποποίησης εμβρύων για την αφαίρεση του γονιδίου CCR5 φαίνεται να είναι μεγαλύτεροι από τα πιθανά οφέλη, τονίζοντας ότι η αφαίρεση του γονιδίου CCR5 είναι πιθανόν να κάνει τα δύο παιδιά πιο ευάλωτα στον ιό του Δυτικού Νείλου.

Θεσμοί

Η τεχνική CRISPR κάνει τη γενετική τροποποίηση εύκολη και φτηνή. Μια διαδικασία που μπορούσε μεν να γίνει και πριν, τώρα πια μπορεί να γίνεται σχεδόν ανεξέλεγκτα. Πριν δινόταν εκ των πραγμάτων ο χρόνος στους επιστήμονες να μελετήσουν το επόμενο βήμα, τώρα μπορούν να αποφασίσουν «στο πόδι». Οι επιστήμονες δεν πρέπει να προχωρούν αυθαίρετα σε έρευνες που ίσως ποτέ δεν θα πρέπει να αξιοποιηθούν, ούτε να ισχυρίζονται ότι η έρευνά τους δεν έχει πρακτικές εφαρμογές και «να κλωτσάνε το κουτί παρακάτω στο δρόμο». Δεν μπορούν πρώτα να «πυροβολούν» και μετά να «ρωτάνε». Είναι αυτονόητο ότι όταν τέτοια επιστημονικά επιτεύγματα γίνονται αντικείμενο ελέγχου από κράτη και ερευνητικά κέντρα με κριτήριο το κέρδος, όταν γίνονται αντικείμενο ανταγωνισμού, οι κίνδυνοι μεγαλώνουν.
Οι θεσμικοί μηχανισμοί αυτοελέγχου και προστασίας από αυθαιρεσίες είναι αδύνατο να προλάβουν τις εξελίξεις, ως αποτέλεσμα της φύσης (των νόμων λειτουργίας) του καπιταλισμού. Και όταν ακόμα διαμορφώνουν ένα πλαίσιο, η εφαρμογή του δεν ελέγχεται επαρκώς, γιατί αυτό θα φρέναρε την καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη, δηλαδή τα κέρδη. Απόλυτη εξασφάλιση όταν χρησιμοποιείς ισχυρά εργαλεία δεν υπάρχει. Ούτε μπαίνει ζήτημα να μην αναπτύσσονται και χρησιμοποιούνται νέα ισχυρότερα εργαλεία. Είναι όμως τελείως διαφορετικό το επίπεδο κινδύνου όταν αυτά χρησιμοποιούνται σχεδιασμένα και προσεκτικά με σκοπό τη βελτίωση της ζωής των λαών, με έλεγχο από τους ίδιους τους λαούς, απ' ό,τι όταν αυτά χρησιμοποιούνται βιαστικά και απρόσεκτα, οπουδήποτε φαίνεται ότι θα υπάρξει αρκετό κέρδος για τον επενδυτή, ή τον επιστήμονα που θέλει να «ανέβει» στο πλαίσιο της εκμεταλλευτικής κοινωνίας κι αν μπορέσει να γίνει ο ίδιος καπιταλιστής.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: www.technologyreview.com, www.npr.org, www.nasa.gov

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΟΠΑΔΩΝ ΣΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΓΗΠΕΔΑ

Επικίνδυνοι σχεδιασμοί με πολλά ερωτήματα

Associated Press

Μέσα σε λιγότερες από δυο βδομάδες, το τελευταίο διάστημα έγινε δυο φορές αισθητή η παρουσία φασιστοειδών και νεοναζί σε ελληνικά γήπεδα.

Αρχικά, στη διάρκεια του αγώνα της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου με την Εσθονία για το Nations League, αναρτήθηκε στις εξέδρες του ΟΑΚΑ πανό με τον «μαύρο ήλιο» των SS και κάηκε τουρκική σημαία.
Λίγες μέρες αργότερα, ακολούθησαν τα σοβαρά επεισόδια στο περιθώριο του αγώνα για το Champions League μεταξύ ΑΕΚ - Αγιαξ, με συμπλοκές σε διάφορα σημεία της Αθήνας αλλά και μέσα στο ΟΑΚΑ. Πρωταγωνιστικό ρόλο σ' αυτά είχαν και οι γνωστοί για τις φασιστικές τους αντιλήψεις οπαδοί της πολωνικής Βίσλα Κρακοβίας, στο πλευρό των οπαδών του Αγιαξ, ενώ οι τελευταίοι προχώρησαν και σε ναζιστικούς χαιρετισμούς στις εξέδρες του ΟΑΚΑ.

Πεδίο δράσης φασιστικών και εθνικιστικών μορφωμάτων

Τα περιστατικά αυτά κάθε άλλο παρά μεμονωμένα μπορεί να θεωρηθούν. Αποτελούν κρίκους σε μια ευρύτερη «αλυσίδα», στο πλαίσιο της οποίας τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έντονη παρουσία νεοναζί και εθνικιστών στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Κρυμμένοι πίσω από τη μάσκα του «οπαδού», μεταδίδουν τα πιο σκοτεινά μηνύματα, χρησιμοποιούν ρητορικές μίσους και ρατσισμού.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι τα ευρωπαϊκά γήπεδα - συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών - αποτελούν προνομιακό πεδίο δράσης εκπροσώπων τέτοιων μορφωμάτων και, μέσω αυτής, πειραματισμών με απώτερους σκοπούς: Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες συχνά λειτουργούν ως ευκαιρίες να προβληθούν πολιτικές αλυτρωτισμού, σχεδιασμοί αλλαγής συνόρων κ.ά., σε μια περίοδο που βρίσκονται σε έξαρση οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, και στο έδαφος της Ευρώπης. Τα παραπάνω συνηγορούν στο ότι τα φαινόμενα αυτά εκδηλώνονται στη βάση οργανωμένου σχεδίου κι όχι «απλά» ως αντιπαλότητες μεταξύ οργανωμένων οπαδών, όπως συμβαίνει κατά κόρον στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό ως αποτέλεσμα των λογικών που τον διέπουν.

Eurokinissi

Τα επεισόδια από οπαδούς ομάδων άσχετων με τους επίμαχους αγώνες, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν στην Ευρώπη και όπως συνέβη και στα πρόσφατα επεισόδια της Αθήνας με τους ...Πολωνούς χούλιγκανς, δείχνουν ότι κάποια πράγματα δεν είναι τυχαία... Το ίδιο μαρτυρά, επίσης στα επεισόδια του ΟΑΚΑ, και το παράδειγμα αντίπαλων οπαδών που ...σε άπταιστα Ελληνικά έδιναν ραντεβού «να τα ξαναπούν» τις επόμενες μέρες.
Αλλη μια πλευρά είναι οι μετακινήσεις χούλιγκανς με συγκεκριμένους σκοπούς, όπως συνέβη π.χ. στη Μασσαλία της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Euro 2016, όταν εκατοντάδες Ρώσοι βρέθηκαν εκεί χωρίς εισιτήριο για κάποιον αγώνα, με μοναδική επιδίωξη να συγκρουστούν με Αγγλους. Ειδικό ρόλο φαίνεται να έχουν και οι περιπτώσεις στις οποίες από τους ίδιους τους χούλιγκανς γίνεται καταγραφή των επεισοδίων με κάμερες (action cam), προκειμένου να προβληθούν αργότερα στο διαδίκτυο, για κάθε είδους επικοινωνιακή εκμετάλλευση.

Στη σκιά των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων

Στα προ τριετίας σοβαρά έκτροπα στους αγώνες των Εθνικών ομάδων Σερβίας - Αλβανίας, ιδέες όπως της «Μεγάλης Αλβανίας» ή της «Μεγάλης Σερβίας» ήταν αυτές που προβλήθηκαν με κάθε τρόπο (σημαίες, πανό, συνθήματα), ενώ αντίστοιχα, την ίδια περίοδο, σε συγκρούσεις μεταξύ Ρουμάνων και Ούγγρων χούλιγκανς, και πάλι στο περιθώριο διεθνούς αναμέτρησης, στο επίκεντρο βρέθηκε η περιοχή της Τρανσιλβανίας στη Ρουμανία, για την οποία έχουν εγερθεί ουγγρικές διεκδικήσεις, με άλλοθι τον ουγγρικής καταγωγής πληθυσμό.
Πιο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η συμπεριφορά μιας σειράς ποδοσφαιριστών αλβανικής ή κοσσοβάρικης καταγωγής οι οποίοι αγωνίζονται με τα χρώματα ευρωπαϊκών χωρών εκτός Βαλκανίων (Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία, Ελβετία κ.λπ.). Αυτοί οι παίκτες συχνά πανηγυρίζουν σχηματίζοντας με τα χέρια τους τον αετό, που παραπέμπει στη «Μεγάλη Αλβανία», προκαλώντας έντονες διαμαρτυρίες σε βαλκανικές χώρες. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και άλλα περιστατικά, όπως το πρόσφατο κάψιμο της τουρκικής σημαίας στο ΟΑΚΑ από εγχώριους νεοναζί, οι αιματηρές συγκρούσεις Σέρβων και Τούρκων οπαδών, πολλές φορές με τραγικά αποτελέσματα (δολοφονία οπαδού της Παρτιζάν Βελιγραδίου στην Κωνσταντινούπολη), κ.ο.κ.
Εκτός των όσων συμβαίνουν στα Βαλκάνια, σε μια άλλη περίπτωση, η αντιπαράθεση Ρωσίας - Ουκρανίας ήταν η βασική αιτία για την UEFA να εφαρμόσει «κλειδάριθμους ασφαλείας» στις κληρώσεις των ευρωπαϊκών κυπέλλων, προκειμένου να μη συμπέσουν ομάδες από τις δυο χώρες, αφού η οποιαδήποτε αγωνιστική αναμέτρηση είναι πλέον σίγουρο ότι θα διεξαγόταν υπό τη σκιά της γενικότερης αντιπαράθεσης.

Γερμανία, η 4η πιο διεφθαρμένη παγκοσμίως!

30 Νοεμβρίου 2018

από Βασίλης Βιλιάρδος

AddThis Sharing Buttons

Share to Facebook

Facebook314Share to TwitterTwitterShare to LinkedInLinkedInShare to Google+Google+Share to Περισσότερα...

Περισσότερα...17

.

Δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς την καγκελάριο, όσον αφορά κυρίως την ικανότητα της να παρουσιάζεται ως η πλέον άμεμπτη και ηθική πολιτικός της υφηλίου – ενώ έχει ένα επί πλέον μεγάλο πλεονέκτημα: το να παρουσιάζει επίσης τη Γερμανία ως ηθική, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρήσεων της!

.

Επικαιρότητα

Ήδη από το 2014 η γερμανική εφημερίδα DIE WELT έγραφε πως σε θέματα διαφθοράς πιστεύουν πολλοί ότι, προηγούνται χώρες όπως η Κίνα, η Ελλάδα ή η Ρωσία (πηγή) – παραθέτοντας όμως ένα γράφημα, από το οποίο διαπιστώνεται πως η Γερμανία είναι στην 4η θέση παγκοσμίως, μετά την Αίγυπτο, τη Νιγηρία και τη Ναμίμπια (όλες οι άλλες αφρικανικές!), χωρίς να υπάρχει καθόλου η Ελλάδα στις πρώτες θέσεις. Με δεδομένες δε τις συνεχείς απάτες, καθώς επίσης τη διαφθορά που έχει αποκαλυφθεί όσον αφορά τη Deutsche Bank (το πρόσφατο εδώ), ίσως να έχει κατακτήσει πια την πρώτη θέση – επιμένοντας παρόλα αυτά να κατηγορεί την Ελλάδα, προφανώς για να διευκολύνει τη ληστεία της.

Με τον τρόπο αυτό καταφέρνει βέβαια να αυξάνει τις εξαγωγές της, παραπλανώντας τις άλλες χώρες που πιστεύουν πως οφείλεται στις ικανότητες των Γερμανών και στα προϊόντα τους – κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Ξεπερνάει πάντως κατά πολύ τις Η.Π.Α., τη Ρωσία και την Ιταλία όσον αφορά τη διαφθορά – οπότε εύλογα συμπεραίνει κανείς πως τα βασικά της ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα είναι η διαφθορά, η διαπλοκή, η απάτη, το ψέμα, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, η παράνομη και η νόμιμη φοροδιαφυγή.

Εμείς έχουμε αναφερθεί βέβαια αναλυτικά σε πολλά από αυτά, χαρακτηρίζοντας τη Γερμανία ως πρωταθλήτρια της απάτης – μεταξύ άλλων στην τράπεζα των σκανδάλων, στην Deutsche Bank που θεωρείται από την ίδια την αστυνομία της χώρας ως εγκληματική συμμορία. Επίσης στην απάτη της Volkswagen, στη μεγαλύτερη νόμιμη ληστεία όλων των εποχών (άρθρο), στη Διεθνή Διαφάνεια που έχει έδρα το Βερολίνο και μέλη της όλους τους διαφθορείς της χώρας, με πρώτη τη Siemens, στους χρηματισμένους δημοσιογράφους της, στις φορολογικές οάσεις που συντηρεί κοκ.

Εν τούτοις δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς την καγκελάριο, όσον αφορά κυρίως την ικανότητα της να παρουσιάζεται ως η πιο άμεμπτη και ηθική πολιτικός της υφηλίου, ενώ έχει ένα επί πλέον μεγάλο πλεονέκτημα: το να παρουσιάζει επίσης τη Γερμανία ως ηθική, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρήσεων της!

Κλείνοντας, αφού μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις, όλοι γνωρίζουν πια πως η Γερμανία τρέφεται από την κρίση υπερχρέωσης της Ευρωζώνης – παράγοντας μετά το 2009 τεράστια πλεονάσματα στο ισοζύγιο της, με τη βοήθεια της ΕΚΤ και του ευρώ. Η σύγκριση της δε με τη Γαλλία, όπου οι μπλε στήλες και η αριστερή κάθετος στο γράφημα που ακολουθεί αφορούν τη Γερμανία, ενώ η διακεκομμένη καμπύλη (δεξιά κάθετος) τη Γαλλία, είναι τρομακτική – αρκεί βέβαια να προσέξει κανείς πως η δεξιά κάθετος παραμένει αρνητική, παρά το ότι ανέκαμψε από το -3% το 2012, στο περίπου -1,5% το 2016 (ενώ η αριστερή, η Γερμανία δηλαδή, έφτασε στο τεράστιο +8,5% του ΑΕΠ, ήτοι πάνω από 250 δις €).

Δυστυχώς όμως, η Γαλλία κυβερνάται από έναν πολιτικό που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πιόνι του Βερολίνου – αφού έχει εκπαιδευθεί εκεί, ενώ η προεκλογική του εκστρατεία στηρίχθηκε από τις γερμανικές εταιρίες με την προτροπή της κυβέρνησης τους. Ως εκ τούτου, οι ελπίδες να υπάρξει κάποια αλλαγή στην Ευρώπη, με ηγέτη τη Γαλλία, είναι μάλλον ουτοπικές – σημειώνοντας την απίστευτη στροφή του δικού μας πρωθυπουργού, ο οποίος έχει μετατραπεί επίσης σε «υποτακτικό» της καγκελαρίου.

Ανοιχτή Συνδρομή

Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.

REVOLTERPIECES: Εμπιστεύεσαι τη Google;

Drugitiz

Στο 38ο φεστιβάλ της ΚΝΕ υπήρξε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία για το ρόλο και τη φύση του Διαδικτύου στην σύγχρονη κοινωνία¹. Αυτή η ομιλία υπήρξε μια πολύ γειωμένη στην πραγματικότητα προσέγγιση από επαναστατική οπτική πάνω στο θέμα. Οι ιδέες που αναπτύσσονται, τελείως απλουστευμένα εδώ, έχουν τους εξής άξονες: Α) Το διαδίκτυο είναι ένα φοβερό εργαλείο το οποίο η ανθρωπότητα μπορεί σήμερα και θα μπορέσει στο κομμουνιστικό μέλλον να αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο, αλλά και που με όρους και το εργατικό κίνημα μπορεί να χρησιμοποιήσει σήμερα. Β) Σήμερα το διαδίκτυο δεν είναι η πραγματωμένη ουτοπία που διάφοροι ιδεολόγοι του διαδικτύου το πλάσαραν κυρίως στα τέλη 90s- αρχές 00s². Αντίθετα, το διαδίκτυο δεν είναι καν “ουδέτερο”. Είναι ιδιοκτησία καπιταλιστικών, μονοπωλιακών εταιριών. Και, παρ’ όλη την αλλαγή παραδείγματος από τα παραδοσιακά ΜΜΕ όπου η σχέση πομπού (σταθμός/εφημερίδα)-μέσου (συσκευή ή χαρτί)-δέκτη (τηλεοπτικό/ραδιοφωνικό/αναγνωστικό κοινό) ήταν μονόπλευρη από τη μια κατεύθυνση προς την άλλη, παρά τη διαμόρφωση του κοινού σε πομπό επίσης, κάτι που σε άλλο πλαίσιο θα ήταν θετικό, οι εταιρίες που ελέγχουν την πληροφορία είναι ακόμα κυρίαρχες στο τι προβάλλεται και τι όχι.

Επί του πρακτέου αυτό σημαίνει ότι μπορεί να δημιουργείται η εντύπωση πως το επίπεδο της δημοκρατικότητας της κοινωνίας έχει ανέβει, καθιστώντας τον καθένα από μας ενδεχόμενο πομπό επικοινώνησης σκέψης και πληροφορίας, αλλά η αλήθεια είναι ότι η διαχείριση πληροφορίας απέκτησε μεν νέα layers, παραμένει δε αντικείμενο διαχείρισης από το Κεφάλαιο.

Όμως, αυτές οι εταιρίες στις οποίες ανήκει το internet δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα στον κόσμο, μια μορφή δίκαιου γονέα που μας αντιμετωπίζει όλους το ίδιο. Δεν έχουν καν την ψευδεπίγραφη “ουδετερότητα” ενός αστικού κράτους. Είναι ιδιωτικές εταιρίες. Και σαν τέτοιες έχουν τις δικές τους προτιμήσεις και θέσεις, ακριβώς γιατί έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Το μεγαλύτερο παράδειγμα αυτού του θέματος είναι η μεγαλύτερη εταιρία πληροφορίας στο κόσμο, η Google. Η Google, σαν κάθε καπιταλιστικός Λεβιάθαν που σέβεται τον εαυτό του, έχει πρώτα και πάνω από όλα απέχθεια στο κομμουνιστικό κίνημα και σε ό,τι αμφισβητεί την εξουσία του. Για την ακρίβεια, η συγκεκριμένη εταιρία έχει από ό,τι φαίνεται και πιο συγκεκριμένα “γούστα”: ακροδεξιά για την ακρίβεια.

Η αφορμή για το άρθρο αυτό ήρθε μέσα από τη προσωπική παρατήρηση. Στο YouTube (ιδιοκτησίας Google) οι προτάσεις που δέχομαι το τελευταίο καιρό είναι αρκετές για να προκαλέσουν στον οποιονδήποτε την απορία: Ανάμεσα στα βίντεο που μου προτείνονται την τελευταία βδομάδα είναι 1. Ένα upload από random κανάλι της προ πολλών χρόνων της συνέντευξης του Ν. Μιχαλολιάκου στο Σταύρο Θεοδωράκη 2. Μια συνέντευξη του Hoover Institution³ σε έναν καριερίστα αντικομουνιστή εν ονόματι Stephen Kotkin, με τίτλο “Why Does Joseph Stalin Matters?” 3. Δύο βίντεο με συνεντεύξεις του Τζίμη Πανούση με κεντρικό θέμα (ω, τι έκπληξις) το “κακό ΚΚΕ”.
Η πρώτη απάντηση βέβαια θα ήταν ότι έχει να κάνει με τα cookies στο pc μου. Αλλά εδώ ο διάολος κρύβεται στη λεπτομέρεια: Δεν έχω δει ούτε ένα βίντεο της ΧΑ εδώ και χρόνια. Δεν έχω δει βίντεο που να αφορά τον Τζίμη Πανούση εδώ και χρόνια. Και στην δυναμική τους πλειοψηφία, τα βίντεο που βλέπω σχετικά με τον κομμουνισμό είναι, προφανώς, θετικά διακείμενα προς αυτή την ιδέα (συνεντεύξεις, αναλύσεις, ομιλίες κτλ). Παρόλα αυτά, η Google επιλέγει να μου παρουσιάζει συγκεκριμένες προτάσεις “με βάση τα γούστα μου”. Δηλαδή, μπήκα να δω μια συνέντευξη του ιστορικού Γιώργου Μαργαρίτη στο CreteTv⁴, στην οποία η λέξη “ΚΚΕ” χτυπάει συνέχεια στα comments, και το YT θεώρησε ότι το πιο πιθανό να με ενδιαφέρει δεν είναι μια άλλη παρουσία του ιστορικού στα ΜΜΕ, δεν είναι το κανάλι του 902.gr, δεν είναι καν έστω μια ομιλία του ΚΚΕ (μ-λ), του ΝΑΡ ή του ΕΚΚΕ για τη Σοβιετική Ένωση. Θεώρησε ότι αυτό που με νοιάζει είναι ο χρυσαυγίτης φυρερίσκος και ο κ. Ποτάμι.

Αυτά όσον αφορά την δική μου εμπειρική παρατήρηση. Όμως την ίδια παρατήρηση φαίνεται να έχουν κάνει αρκετοί άλλοι πέραν εμού. Το θέμα φαίνεται να έχει γίνει τόσο κοινός τόπος πια που δημιουργούνται memes τα οποία γίνονται αρκετά δημοφιλή όπως αυτό.

Κάνε αυτό το πείραμα: Δες 20 κομμουνιστικά βίντεο εξ ΗΠΑ. Μετά δες 1 του Jordan Peterson. Δες μετά τις προτάσεις στη κεντρική του YT

Το θέμα έχει απασχολήσει αρκετά ώστε ακόμα και οι NewYorkTimes, εφημερίδα που στη καλύτερη την λες κεντροαριστερή/προοδευτική, φαίνεται να ασχολούνται με το θέμα με άρθρο⁵ στο οποίο γίνεται αναφορά σε τουλάχιστον 2 διαφορετικούς ερευνητές που έχουν ασχοληθεί με αυτό. Και αν, τέλος πάντων, υπάρχει μια τάση να υποτιμηθούν οι υποψίες μερικών κομμουνιστών ανά τον κόσμο στον κυρίαρχο δημόσιο λόγο, ένα αστικό ΜΜΕ είναι αρκετά νομιμοποιητική αρχή για να θεωρήσουμε ότι πίσω από τον καπνό φαίνεται να υπάρχει φωτιά.

Έχει πάρα πολύ σημασία να δούμε και τη θεωρητική δικαιολόγηση πίσω από όλα αυτά. Δηλαδή, πώς δικαιολογεί την πολιτική της η εταιρία. Στο επίσημο blog του YT τον Οκτώβρη του 2017 η εταιρία ανακοίνωσε⁶ τη νέα πολιτική της σχετικά με το περιεχόμενο των video. Τι βρίσκουμε σε αυτήν; Για αρχή μια δήλωση ότι η “τρομοκρατία” (ό,τι και αν σημαίνει αυτό) θα καταπολεμηθεί και τα video που τη στηρίζουν θα κατεβαίνουν. Αναμενόμενο θα έλεγε κάποιος. Αλλά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον βρίσκεται στη “γκρίζα ζώνη”:

We started applying tougher treatment to videos that aren’t illegal and don’t violate our Guidelines, but contain controversial religious or supremacist content. These videos remain on YouTube, but they are behind a warning interstitial, aren’t recommended, monetized, and don’t have key features including comments, suggested videos, and likes. This is working as intended and helping us strike a balance between upholding free expression, by providing a historical record of content in the public interest, while also keeping these videos from being widely spread or recommended to others.

Ακόμα και τα βίντεο που δεν έχουν άμεση προτροπή σε βια και δε λειτουργούν παρανόμως, θα υφίστανται περιορισμούς από τη στιγμή που λειτουργούν ενάντια στην πολιτική της εταιρίας. Ενάμιση χρόνο μετά, αν κάτι φαίνεται να αντιμετωπίζει περιορισμό και έλλειψη επικοινώνησης της ύπαρξης τους, δεν είναι τα “supremacist” αλλά τα κομμουνιστικά videos. Και ίσως όχι μόνο τα αμιγώς πολιτικά. Ιστορικά, καλλιτεχνικά, φιλοσοφικά φαίνεται να έχουν την ίδια τύχη. Δεν προτείνονται και για να τα βρεις θα πρέπει να τα ψάξεις επί τούτου.

Και θα ρωτήσει κάποιος: Είναι κάτι που κάνει η Google ή κάτι που κάνουν οι ακροδεξιοί στο YT; Το πιο τραγικό είναι ότι όλο αυτό πάντα θα μένει σε επίπεδο υποψιών, μιας και η μόνη απόδειξη θα ήταν να έχουμε πρόσβαση στους αλγόριθμους και τα data της Google. Δηλαδή, η Google σε αυτήν την περίπτωση είναι η μόνη που μπορεί να μας πει αν μας ταΐζει κουτόχορτο ή όχι. Δημοκρατία στα καλύτερα της! Σε κάθε περίπτωση πάντως, η Google φέρει την ευθύνη ότι στο μέσο της γίνεται ξεκάθαρα διασπορά τέτοιων βίντεο.

Αλλά και από την άλλη, θα ήταν λάθος να επικεντρώσουμε το πρόβλημα στη Google καθ’ αυτή. Όποια εταιρία και να βρεθεί στη θέση της, το ίδιο ακριβώς θα πράξει. Σήμερα είναι αυτή, αύριο μπορεί να είναι κάποιος άλλος μονοπωλιακός όμιλος. Είτε λέγεται Microsoft με το bing, είτε Yahoo!, είτε οτιδήποτε. Η μόνη λύση ίσως να ήταν μια μηχανή open source, που θα λειτουργούσε με άλλους όρους. Αλλά αυτό αφήνω να το απαντήσουν άνθρωποι που είναι στο πεδίο και ξέρουν καλύτερα.

Σίγουρα όμως δεν είναι η πρώτη φορά που το καπιταλιστικό σύστημα δηλώνει ότι θα χτυπήσει “τα άκρα” και στη πραγματικότητα χτυπάει το εργατικό κίνημα. Η Ιστορία και της Ελλάδας και του κόσμου όλου βρίθει τόσων παραδειγμάτων που πλέον πρέπει να μας είναι ξεκάθαρο. Γιατί, ακόμα και τα νήπια πλέον ξέρουν, ότι το ένα “άκρο” είναι μέρος του Είναι του καπιταλισμού, ενώ το άλλο η άρνησή του.

ΥΓ. Για το αστείο της υπόθεσης, παραθέτω κάποια από τα παραδείγματα των όσων προέκυψαν στις προτάσεις του υποφαινόμενου τις ημέρες που δουλεύτηκε το άρθρο.

Σε ενδιαφέρει ο Διαφωτισμός; Πάρε ναζισμό και ακροδεξιά μπας και το μετανιώσεις. Το βίντεο Μιχαλολιάκου- Θεοδωράκη πρέπει να μου έχει προταθεί και 30 φορές τις τελευταίες 7 μέρες. Από δίπλα και ένας Άδωνις.

Μετά το πείραμα που ανέφερα πάνω, βλέποντας μόνο 10” από video του Peterson, δεύτερη πρόταση μέσα στην ίδια μέρα.

Τρίτη φορά

Τέταρτη

Πέμπτη φορά Peterson, ξανά Μιχαλολιάκος. Γιατί αν τα γούστα κάποιου που βλέπει είδηση για τη σύλληψη του Tekashi δεν είναι ο ελληνικός ναζισμός, τι άλλο θα είναι;

Και ξανά, και ξανά. Βλέπεις συνέντευξη Dresta& BG Knocc Out; Μιχαλολιάκο και Peterson είδες; Δεν είδες. Δες με το ζόρι ειδάλλως δε θα ηρεμήσει το YT.

Υποσημειώσεις

1https://www.youtube.com/watch?v=viLY3-OuGIk

2 Peter Ludlow, Crypto Anarchy, Cyberstates, and Pirate Utopias,εκδ. A Bradford Book, 2001

3https://www.hoover.org/

4https://www.youtube.com/watch?v=PcyTOaa34fE

5https://www.nytimes.com/2018/09/07/world/europe/youtube-far-right-extremism.html

6https://youtube.googleblog.com/2017/10/an-update-on-our-commitment-to-fight.html

Αν οι 300 του Λεωνίδα πολεμούσαν σαν χρυσαυγίτες (μια υπόθεση ρε αδερφέ) τι θα είχε γίνει;

 

Μόνο ένας φασίστας έχει πολεμήσει ηρωϊκά για την πατρίδα!
Ο … Πρέκας κι αυτός στο… σινεμά!

Όχι μόνο σαν πολύ «πατριώτες» (Τα είπαμε αυτά) αλλά και σαν πολύ «μάχιμοι» και «παληκαράδες», εμφανίζονται τα εθνίκια.

 

Ένας διθύραμβος πολεμικής ικανότητας κυριαρχεί στα λόγια και στα συνθήματα των εθνικιστών.

«Ελληνικό πνεύμα» και «πολεμική αρετή» και τέτοια. Εργολάβοι πατριωτισμού κι αλυτρωτισμού.

Κάνουν και μαθήματα για το πως πολεμούσαν λέει οι αρχαίοι Έλληνες.

Λες και πολέμησαν ποτέ αυτοί κι οι πολιτικοί τους πρόγονοι, στα ίσια και χωρίς προστάτες.

Απειλούν λαούς και κράτη με πολέμους των ονειρώξεών τους.

Κι όλα αυτά για να κρυφτεί ο πραγματικός πόλεμος που γίνεται κάθε μέρα παντού και στον οποίο έχουν πάρει τη θέση των μαντρόσκυλων των αφεντικών και των επικυρίαρχων.

Ποιοι ρε ; Ποιοι τα λένε αυτά ;

 

• Αυτοί που για να σφάξουν έναν Φύσσα, πρέπει να πάνε 30 νοματαίοι οπλισμένοι με κάθε είδους ρόπαλα και με συνοδεία μερικών ζευγών Ζητάδων προς αποφυγή «παρεξηγήσεων»;
• Αυτοί που για να χτυπήσουν 5 Αιγύπτιους ψαράδες στο σπίτι τους επιστρατεύουν ένα οπλισμένο τάγμα;
• Αυτοί που όταν τους πάρουν χαμπάρι είναι «δεν είδα, δε ξέρω» κι αν δε τη γλυτώσουν έτσι, τρέχουν και κρύβονται στα κοτέτσια;
• Αυτοί που στο τέλος κλαίνε στο δικαστήριο και στη βουλή «Δεν ήμουν εγώ κύριε. Εγώ είμαι ΠΑΣΟΚ»;

Αυτοί είναι οι παληκαράδες;

 

Ποιοι ρε;

• Αυτοί που παραδόθηκαν το 1941 στους Γερμανούς και τους Ιταλούς και τους Βούλγαρους χωρίς ο στρατός να ηττηθεί;
• Αυτοί που από την πρώτη στιγμή έγιναν συνεργάτες των Γερμανών, πρωθυπουργοί, ταγματασφαλίτες, μαυραγορίτες και καταχραστές εβραϊκών περιουσιών;
• Αυτοί που φόρεσαν με τη μία τις κουκούλες κι έδιναν όρκο στο Χίτλερ;
• Αυτοί που πρωτοστάτησαν σε μπλόκα, κρεμάλες, σφαγές και αντίποινα σε βάρος αμάχων, γυναικών, γέρων και παιδιών;
• Αυτοί που έκαιγαν τα Δίστομα και τις Κανδάνους;

Ας μας πουν μια μάχη που έδωσαν εναντίον των κατακτητών. Π.χ. εναντίον των Βουλγάρων που κατείχαν τη Μακεδονία.

Ποιοι θα μιλήσουν;

• Αυτοί που σαν αξιωματικοί στο Κάιρο παραιτούνταν μαζικά από τις θέσεις τους, τις παραμονές της μάχης του Ελ Αλαμέιν, την ώρα που οι φαντάροι της ΑΣΟ και του ΕΑΜ διεκδικούσαν πιεστικά από τη διοίκηση και τους Άγγλους να τους συμπεριλάβουν στα σχέδια της μάχης και να πολεμήσουν (όπως κι έγινε);
• Αυτοί που το Δεκέμβρη του ’44 πυροβολούσαν άοπλους διαδηλωτές από τις ταράτσες της βουλής και της Μεγάλης Βρετανίας ;
• Αυτοί που παρακαλούσαν τους Άγγλους να επέμβουν εναντίον του ΕΛΑΣ γιατί οι ίδιοι δε μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν ;
• Αυτοί που παρακολουθούσαν με τα κιάλια τους Αμερικάνους πιλότους να καίνε όλα τα βουνά με τις ναπάλμ;
• Αυτοί που το μόνο που κατάφερναν ήταν να βασανίζουν ποιητές κι επιστήμονες στη Μακρόνησο; Να βιάζουν γυναίκες και να καίνε ουρήθρες ανδρών στα κολαστήρια της Χούντας;

 

Ας μας πουν:

Πώς, που και πότε πολέμησαν οι πολιτικοί τους πρόγονοι τους κατακτητές; Ποια είναι η «παληκαριά» τους;

Σιγά λοιπόν τα καλτσόν ρε «μαχητές». Μη ξεχάσετε τις περικνημίδες και σας δαγκώσει κανάς σκίουρος.

Μια σκέψη όμως «βασανίζει» το μυαλό μου: Αν οι 300 του Λεωνίδα πολεμούσαν σαν χρυσαυγίτες (μια υπόθεση ρε αδερφέ) τι θα είχε γίνει;

Μάνος Δούκας

Από: rovespieros.gr

Γενίκευση ηλεκτροσόκ και απελάσεις εξπρές με το νέο μεταναστευτικό νόμο στην Ιταλία

.

Κατιούσα

Εγκρίθηκε χθες από την κάτω βουλή της Ιταλίας το σκληρό αντιμεταναστευτικό σχέδιο νόμο του ακροδεξιού υπουργού εσωτερικών και αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι. Ήδη το νομοσχέδιο είχει εγκριθεί από τη Γερουσία στις αρχές του μήνα με μεγάλη πλειοψηφία, καθώς η συγκυβέρνηση Λέγκας – Πέντε Αστέρων είχε προσδώσει στην ψηφοφορία το χαρακτήρα χορήγησης ψήφου εμπιστοσύνης.
Η ψηφοφορία, από την οποία απείχαν 14 βουλευτές των Πέντε Αστέρων, συντομεύει δραματικά τις άδειες παραμονής, κυρίως αυτές που παραχωρούνταν για ανθρωπιστικούς λόγους και είχαν διετή διάρκεια, αφού αντικαθίστανται από μονοετείς άδειες “ειδικής προστασίας” ή “φυσικής καταστροφής στη χώρα καταγωγής” εξαμηνιαίας διάρκειας.
Επιπλέον προστίθεται η δυνατότητα κατεπείγουσας επέλασης σε αιτούντες άσυλο εφόσον κριθούν “επικίνδυνοι” από τις αρχές. Χειρότερες συνθήκες διαβίωσης αναμένεται επίσης να προκαλέσει η πρόβλεψη μεταφοράς των 146.000 αιτούντων ασύλου σε μεγάλα κέντρα, “για λόγους εξοικονόμησης πόρου”.
Σκληρά είναι και τα κατασταλτικά μέτρα που προβλέπονται, ανάμεσά τους η γενικευμένη χρήση όπλων που προκαλούν ηλεκτροσόκ αλλά και οι εκκενώσεις κατειλημμένων από πρόσφυγες και μετανάστες κτιρίων.
Την ίδια μέρα με την ψηφοφορία, η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης ότι δε θα συνυπογράψει το σύμφωνο του ΟΗΕ για τη μετανάστευση, σε αντίθεση με τη δέσμευση του προκατόχου της, συντασσόμενη μια χορεία ευρωπαϊκών και μη χωρών που αρνούνται να προσχωρήσουν σε αυτό, όπως η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Πολωνία, η Σλοβακία, η Τσεχία, η Εσθονία, η Βουλγαρία, η Κροατία, αλλά και η Ελβετία, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ.
Με πληροφορίες από 902.gr

Εισβολή κουκουλοφόρων Χρυσαυγιτών στο Καπετανάκειο Λύκειο Ηρακλείου για αντιφασιστικό πανώ

Κατιούσα

Επίθεση χρυσαυγιτών στο 1^ο ΓΕΛ Ηρακλείου, το ιστορικό Καπετανάκειο, πραγματοποιήθηκε χθες από ομάδα τριάντα περίπου κουκολουφόρων , επειδή οι μαθητές όχι μόνο αποφάσισαν να μη συμμετάσχουν στις εθνικιστικές καταλήψεις χθες , αλλά ανάρτησαν πανό με σύνθημα «Έξω οι φασίστες από τα σχολεία».
Οι κουκουλοφόροι μπούκαραν μεσημεριανές ώρες στο σχολείο και σύμφωνα με μαρτυρίες έσκισαν το πανώ, άρχισαν να πετούν πέτρες στους μαθητές και τους απειλούσαν φωνάζοντας «Θα σας κάψουμε», «Δε θα μείνει κανένας μαθητής μέσα στο σχολείο» κααι άλλα παρόμοια. Την ώρα εκείνη γινόταν μάθημα, ενώ κάποιες τάξεις παρακολουθούσαν το μάθημα της γυμναστικής. Η είσοδος των φασιστών στο κτίριο αποτράπηκε από την παρέμβαση του φύλακα, που έκλεισε τις πόρτες όταν είδε τους κουκουλοφόρους να σκίζουν το πανώ. Η ταυτότητα των δραστών έγινε σαφής πέρα από κάθε αμφιβολία, καθώς φώναξαν τουλάχιστον δύο φορές το σύνθημα «Αίμα – Τιμή – Χρυσή Αυγή».
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Σύλλογος Γονέων και κηδεμόνων του σχολείου ειδοποίησε με sms τους γονείς να συνοδεύσουν σήμερα α παιδιά τους στο Λύκειο, ενώ μητέρα σχολίαζε:
«Πως γίνεται να ζούμε σε μία δημοκρατική κοινωνία και να υπάρχουν περιστατικά όπου ο εκφοβισμός που προκαλούν φασιστικές ομάδες να είναι μεγαλύτερος από όταν ζούσαμε στη Χούντα;».
Ανακοίνωση εξέδωσε η Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών του Νόμου Ηρακλείου, όπου σημειώνει μεταξύ άλλων:
«την ημέρα της διοργάνωσης των υποκινούμενων από τους φασιστικούς κύκλους εθνικιστικών συλλαλητηρίων, επέλεξε η εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής να κάνει επίδειξη τρομοκρατικής δράσης έναντι των μαθητών και των εκπαιδευτικών του Καπετανάκειου», με στόχο «να απειλήσει και  να εκφοβίσει το μαθητικό και εκπαιδευτικό κίνημα».
Την επίθεση κατήγγειλε επίσης η Ένωση Συλλόγου Γονέων Μαθητών Δήμου Ηρακλείου, που αναφέρει:

“Καταγγέλλουμε τη θρασύδειλη επίθεση ομάδας κουκουλοφόρων φασιστοειδών σήμερα ενάντια στους μαθητές του Καπετανάκειου Γυμνασίου-Λυκείου! Ομάδα κουκουλοφόρων διαφόρων ηλικιών, κρατώντας κράνη και έχοντας και τα απαραίτητα “πολεμοφόδια” με ύβρεις και χειρονομίες επιτέθηκαν στους αμυνόμενους μαθητές ενώ κατέβασαν το αντιφασιστικό πανό που με απόφαση του 15μελούς Συμβουλίου των μαθητών του Λυκείου είχε αναρτηθεί έξω από το σχολείο.
Η επίθεσή τους όμως δεν έμεινε αναπάντητη! Δυναμικά και συντονισμένα σύσσωμη η σχολική κοινότητα απάντησε στην ενέδρα που στήθηκε έξω από το σχολείο!
Οι μαθητές σήμερα σε μια σειρά σχολείων του Δήμου Ηρακλείου, με πνεύμα ωριμότητας δεν επέτρεψαν στους εθνικιστές και στους φασίστες να διεισδύσουν στα σχολεία τους. Δεν άφησαν στο μίσος να μολύνει τις ψυχές τους. Έβαλαν μπροστά τις δικές τους ανάγκες, για τις οποίες από την αρχή της χρονιάς αγωνίζονται.
Οι μαθητές με δυναμισμό γύρισαν την πλάτη στην ενορχηστρωμένη δράση εξωσχολικών ατόμων που πρόσκεινται σε ακροδεξιά και νεοναζιστικά μορφώματα.
Απέναντι στην προσπάθεια της κυβέρνησης να εδραιώσει την συμφωνία των Πρεσπών, που μόνο στόχο έχει την  συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε  της γειτονικής  χώρας,  αυτοί οι κύκλοι προσπαθούν να σπείρουν στους μαθητές  ακραίες λυτρωτικές και εθνικιστικές αντιλήψεις και διεκδικήσεις, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν για τη χώρα και το λαό μας, αντί για την προώθηση των ιδεών για τη φιλία και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, για τη συνεργασία για το κοινό συμφέρον.
Η ελπίδα βρίσκεται στην κοινή πάλη των λαών και της νεολαίας κόντρα σε πολεμοκάπηλους και εθνικιστές, σε κυβερνήσεις και εκμεταλλευτές. Αυτοί που βάζουν τους λαούς να σφάζονται, είναι οι ίδιοι που φέρανε τα σχολεία στην κατάσταση αυτή.
Οργανωμένα οι γονείς-μαθητές-εκπαιδευτικοί μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα σημαντικά προβλήματα της μαθητικής κοινότητας, όπως οι ελλείψεις δασκάλων και καθηγητών, τα διδακτικά κενά, οι υλικοτεχνικές υποδομές, η μεταφορά των μαθητών, η κατάργηση τμημάτων στα ΕΠΑΛ, η σχολική στέγη, κ.ά.
Και στο Καπετανάκειο και σε κάθε σχολείο θα είμαστε πάντα παρόντες, μαθητές και γονείς, και θα εξωστρακίζουμε κάθε ναζιστική ή φασιστική απειλή. Δεν θα επιτρέψουμε να περάσει ο φόβος, το μίσος των εθνικιστών και το διαίρει και βασίλευε της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια.
Καλούμε όλους τους μαζικούς φορείς να καταδικάσουν τη θρασύδειλη επίθεση των φασιστοειδών στο Καπετάκειο Γυμνάσιο-Λύκειο και να διατρανώσουμε:
Έξω οι φασίστες από τα σχολεια !
Όχι στη συμφωνία των Πρεσπών !
Έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια!”

Με πληροφορίες από neakriti.gr

Η γύμνια σε όλο της το μεγαλείο...

 

Αυτή στη φωτογραφία είναι η χτεσινή... «απεργιακή συγκέντρωση» του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης! Αυτό το μαύρο χάλι είναι η συγκέντρωση της... «πλειοψηφίας» του ΕΚΘ, των εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστών, που στο πρόσφατο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου έφτασαν στο σημείο να καλέσουν μέσα στις εργασίες του το «συνδικαλιστικό» της Ασφάλειας, ενώ όταν ο ασφαλίτης πιάστηκε στα πράσα δεν βρήκαν ούτε μια λέξη καταδίκης έστω για τα μάτια του κόσμου.

Ιδια εικόνα και στην Αθήνα... «Τρεις και ο κούκος» στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ και του ΕΚΑ στην πλατεία Κλαυθμώνος. Δεν μαζεύτηκαν ούτε καν... τα Διοικητικά Συμβούλια από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που ελέγχουν οι εργατοπατέρες!


Αυτή είναι η απόλυτη γύμνια του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, η οποία δεν κουκουλώνεται με τίποτα, όσο κι αν για ακόμα μια φορά διάφορα ΜΜΕ το προσπάθησαν, παρουσιάζοντας αυτά τα θλιβερά σκορποχώρια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ως τις «συγκεντρώσεις των συνδικάτων»!

Η γύμνια των εργατοπατέρων αποτυπώνει ανάγλυφα και τον γενικότερο ρόλο τους ενάντια στην ενίσχυση της οργάνωσης και των αγώνων των εργαζομένων. Επιβεβαιώνεται ότι οι εργοδοτικοί και κυβερνητικοί συνδικαλιστές, αφού πρώτα έπαιξαν το παιχνίδι της «κολοκυθιάς» με τις ημερομηνίες, επιχειρώντας να βάλουν εμπόδια στη λήψη απόφασης για απεργία και στη δημιουργία ισχυρού απεργιακού μετώπου, στη συνέχεια, όταν αναγκάστηκαν να κηρύξουν πανεργατική απεργία, δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι για την επιτυχία της.

Οι εργάτες που παλεύουν, οι εργάτες που διεκδικούν, που κάνουν το βήμα και μπαίνουν στον αγώνα, τους γυρίζουν την πλάτη. Είναι αναγκαίο να δυναμώσει ακόμα πιο πολύ η πάλη για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, για να αλλάξουν οι συσχετισμοί, ώστε τα συνδικάτα να γίνουν πραγματικά συνδικάτα των εργατών, που θα τα εμπιστεύονται οι εργάτες και θα τα φοβούνται οι εργοδότες.

 902.gr

Ταξική ... κοροϊδία

Ως το «απαύγασμα» της «ταξικής μεροληψίας» της υπέρ του λαού παρουσιάζει η κυβέρνηση τις τροπολογίες που κατέθεσε για τον ΕΝΦΙΑ και το λεγόμενο «κοινωνικό μέρισμα», όσο και τα «αντίμετρα» που περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό, επιβεβαιώνοντας ότι η πρόκληση δεν έχει όρια.
Μάλιστα, ο πρωθυπουργός και τα προπαγανδιστικά επιτελεία της κυβέρνησης είπαν να μην το τσιγκουνευτούν και ανακάλυψαν ότι οι ωφελούμενοι από τις εξαγγελίες τους είναι η μισή Ελλάδα! Δηλαδή, 5 εκατομμύρια Ελληνες!
Αν σκεφτεί κανείς ότι τα «πανηγύρια» αυτά τα έστηνε η κυβέρνηση την ώρα που απέρριπτε την τροπολογία του ΚΚΕ για πλήρη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, μπορεί να καταλάβει ότι εδώ πια μιλάμε για νέο επίπεδο εξαπάτησης.
Η κυβέρνηση αθροίζει αυτούς που προσπαθεί να ξεγελάσει με λίγα ψίχουλα, με τους πραγματικά ωφελημένους από τις ρυθμίσεις της.
Ετσι, μαζί με τους «μικροϊδιοκτήτες ακινήτων», που θα συνεχίζουν να πληρώνουν κανονικά τον ΕΝΦΙΑ ...αλλά μειωμένο, τα νοικοκυριά που εκβιάζονται με έναν ακόμα νόμο και με την απειλή των πλειστηριασμών πάνω από τα κεφάλια τους να δώσουν και το τελευταίο ευρώ στις τράπεζες, αθροίζονται οι πραγματικά ωφελημένοι εργοδότες, που θα παίρνουν «ζεστό» επιδοτούμενο χρήμα για την ασφάλιση των - «ελαστικά» κατά τ' άλλα - νεοπροσλαμβανόμενων, κατά το πάγιο αίτημά τους.
Κι από κοντά βέβαια οι μέτοχοι επιχειρήσεων, για τους οποίους η κυβέρνηση μειώνει τη φορολογία μερισμάτων, και τα «νομικά πρόσωπα», οι επιχειρηματικοί όμιλοι, στους οποίους επίσης μειώνει παραπέρα τη φορολογία.
Ολοι «μαζί κι αντάμα», δηλαδή, για να δημιουργείται η αίσθηση ότι μπορούν τάχα να βγαίνουν άπαντες κερδισμένοι από την πολιτική της κυβέρνησης.
Ομως, η αλήθεια είναι ότι η πολιτική που υπηρετεί το κεφάλαιο, δεν έχει να δώσει στο λαό παρά μόνο διαχείριση της φτώχειας, ψίχουλα και «επιταγές χωρίς αντίκρισμα». Γι' αυτό η κυβέρνηση επιχειρεί να ρίξει κι άλλο τις προσδοκίες του λαού, να βάλει ακόμα πιο χαμηλά τον πήχη.
Γι' αυτό κόβει κάθε κουβέντα και παρουσιάζει ως «μαξιμαλισμό» την ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα τα χρόνια της κρίσης.
Παρουσιάζει ως «ταξική πολιτική» υπέρ του λαού τα μέτρα αναδιανομής της φτώχειας, καλώντας τον να βάλει πλάτη στην πολιτική στήριξης του κεφαλαίου, μήπως και στο τέλος κάθε χρόνου από το φαγοπότι των ομίλων περισσεύει κάποιο ψίχουλο.
Το δικό τους ρόλο στην προσπάθεια αυτή παίζουν και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, που της επιτίθενται με την πολύ «βολική κριτική» ότι τα ψίχουλα είναι «παροχολογία χωρίς όρια».
Ταυτόχρονα, τα κυβερνητικά στελέχη, προσπαθώντας να ενισχύσουν και τα κάλπικα προεκλογικά δίπολα, προειδοποιούν ότι οι «παροχές» αυτές δεν είναι τάχα «δεδομένες», αλλά εξαρτώνται απ' το αν θα συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να κρατάει τις κυβερνητικές καρέκλες και μετά τις εκλογές του 2019.
Αν θα συνεχίσει ο ίδιος, δηλαδή, ή θα αναλάβει ο επόμενος να υλοποιήσει τις «δεσμεύσεις» για τα ματωμένα πλεονάσματα έως το 2060, το ξήλωμα του ασφαλιστικού συστήματος, της Υγείας - Πρόνοιας, την παραπέρα θωράκιση του αντεργατικού «οπλοστασίου» και μαζί τις «αναδιαρθρώσεις» που απαιτεί το κεφάλαιο, από τις φοροαπαλλαγές και το «ζεστό» χρήμα στους επιχειρηματικούς ομίλους έως τις ιδιωτικοποιήσεις και το κυνηγητό στα λαϊκά σπίτια για να κλείσει το κενό των «κόκκινων» δανείων των τραπεζών.
Αυτές είναι οι «ράγες» πάνω στις οποίες κινούνται όλοι μαζί, σημερινοί και επίδοξοι κυβερνητικοί διαχειριστές του σάπιου συστήματος. Οσο για τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, η ικανοποίησή τους είναι υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων και μπορούν να την πετύχουν μόνο σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.