Σουηδία: Συνδικάτα και Εργοδότες επιβάλλουν εργασιακό Μεσαίωνα

Από Πάνος Αλεπλιώτης

Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης // 

Η πανίσχυρη Συνομοσπονδία Εργατών Σουηδίας έβαλε τρικλοποδιά στον εαυτό της. Συνειδητά λένε οι γνήσιοι αγωνιστές. Τους έφαγε η αλληλεγγύη προς την Σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που θέλει την εύνοια των επιχειρηματιών λένε οι πιο ήπιοι. Μας ξέφυγε δηλώνουν οι σύμβουλοι της Ομοσπονδίας.
Από τις 1 Αυγούστου περιορίστηκε το απεργιακό δικαίωμα στην Σουηδία με σύμφωνη γνώμη των Εργοδοτών του Υπουργείου Εργασίας και της Συνομοσπονδίας. Εξαγγελία απεργίας θα γίνεται μόνο αν, μετά από διάλογο, δεν δέχεται ο εργοδότης να υπογράψει συλλογική σύμβαση. Για κανέναν άλλο λόγο.
Αν όμως δημιουργήσει ο εργοδότης ένα Σωματείο που θα αποτελείται από στελέχη της επιχείρησης, τα ξέρουμε αυτά στην Ελλάδα, κίτρινο Σωματείο, έτσι τα ονομάζουν οι Σουηδοί, και αυτό είναι πρόθυμο να υπογράψει με λιγότερο μισθό, με λιγότερη ασφάλιση, συντάξιμα, ωράρια ευέλικτα και άλλα;
Τότε ισχύει η συμφωνία για ΌΛΟΥΣ τους εργαζόμενους ό,τι και να λέει το επίσημο σωματείο. Δεν μπορεί να διεκδικήσει κάτι καλύτερο ούτε να απεργήσει αν υπάρξει συμφωνία του Εργοδότη με το Κίτρινο σωματείο. 
Στις 1 Αυγούστου στην ίδια συμφωνία ισχύει ο νόμος για τους πρωτοπροσλαμβανόμενους, νέους και πρόσφυγες.
Μειωμένο μισθό στο 75% της σύμβασης, μειωμένη αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, καμία αποζημίωση σε τραυματισμό ή θάνατο, απαλλαγή από την ασφαλιστική εισφορά για τα συντάξιμα.
Αυτά για 2 χρόνια. Μετά; Απολύουμε τους παλιούς και παίρνουμε φρέσκους.
“Δύο χρόνια είναι καλά λένε οι Σοσιαλδημοκράτες. Ας βγάλουν και άλλοι μεροκάματο”. Αλληλεγγύη λένε σήμερα την ανακύκλωση της μιζέριας.
“Εργασιακός Μεσαίωνας” φώναζαν οι ίδιοι το 2017 για τον νόμο που είχαν ψηφίσει οι δεξιοί. Σήμερα δηλώνουν πως θα ευνοήσει τις προσλήψεις και την επιχειρηματικότητα.

Ας δούμε πως έφτασε η Σουηδία μέχρι εδώ. Τα περιγράφει ο Andreas Sörensen Πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος Σουηδίας στην ιστοσελίδα SOL του ΚΚ Τουρκίας.
“Για μας τους κομμουνιστές είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε τις ψευδαισθήσεις για τον επονομαζόμενο “σοσιαλισμό” της Σκανδιναβίας ή το Σκανδιναβικό μοντέλο ή το Σουηδικό μοντέλο. Ταυτόχρονα είναι σημαντικό να παρακολουθούμε τους αγωνιστές των άλλων χωρών και να παίρνουμε έμπνευση από αυτούς.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το μοντέλο που εξελίχθηκε στην Σουηδία είναι συνυφασμένο με τις ανάγκες του κεφαλαίου και όχι μόνο με τις ανάγκες του λαού. Στη Σουηδία υπάρχουν μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα όπως ακριβώς σε οποιαδήποτε βιομηχανική χώρα.
Το Σουηδικό κεφάλαιο ευνοήθηκε από την κατασκευή των μεγάλων οικιστικών συγκροτημάτων στο βαθμό που με αυτή την συγκέντρωση του εργατικού δυναμικού  στις πόλεις μπορούσε εκεί να χτίσει τις βιομηχανίες του και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις.
Το ίδιο συνέβη και με την Παιδεία. Το 1962 η Σουηδία ακολούθησε το μοντέλο του πολυτεχνικού Σχολείου και έτσι η εργατική τάξη είχε πρόσβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν έγινε από την καλή θέληση του Κεφαλαίου αλλά επειδή οι παραγωγικές δυνάμεις χρειαζόταν μορφωμένο προσωπικό. Είναι επομένως ένας σπουδαίος παράγοντας οι ανάγκες του κεφαλαίου για αυτές τις μεταρρυθμίσεις!
Ταυτόχρονα είχε η εργατική τάξη μεγάλο βαθμό οργάνωσης. Την δεκαετία του 30 σημειώθηκαν στην Σουηδία οι περισσότερες απεργίες από όλο τον κόσμο σε σχέση με τον πληθυσμό.
Μετά τον ΒΠΠ η Σοσιαλδημοκρατία κυριάρχησε στην εργατική τάξη και έτσι άρχισε την αποδιοργάνωση της. Πρίν όμως αποδιοργανωθεί είχε ακόμη την δύναμη να πιέζει τους καπιταλιστές και να τους αναγκάζει σε υποχωρήσεις. Ένας ακόμη παράγοντας που έφτιαξε το λεγόμενο Σουηδικό μοντέλο.
Είναι ένα διαλεκτικό προτσές και πρέπει να γνωρίζουμε και τις δύο πλευρές. Σήμερα οι καπιταλιστές έχουν άλλες ανάγκες. Γι αυτό τον λόγο κάνουν επίθεση στο κράτος πρόνοιας που έχουμε. Σήμερα δεν υπάρχουν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις για να αντιδράσουν σε αυτή την εξέλιξη. Οι μικρές δυνάμεις που υπάρχουν δεν έχουν καταφέρει να οργανώσουν τις εργατικές μάζες.
Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει οργανωμένη ριζοσπαστική εργατική τάξη που θα αγωνιστεί για βελτίωση, έτσι οι καπιταλιστές έχουν πεδίο ελεύθερο. Μπορούν να επιτεθούν στην εργατική τάξη χωρίς αντίσταση, μπορούν να κατεβάσουν τους μισθούς, να χειροτερέψουν τις εργασιακές συνθήκες, να ανεβάσουν τα ενοίκια και ότι άλλο”.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ανέχεται η συμβιβασμένη Συνομοσπονδία το τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Για να βοηθηθούν οι μεγάλες Σουηδικές επιχειρήσεις να αντέξουν και να νικήσουν στον ντόπιο και διεθνή ανταγωνισμό σε ένα οικονομικό περιβάλλον που θυμίζει ολοένα και περισσότερο ανελέητο οικονομικό πόλεμο.
Τους δικούς τους τους μισθούς σαν στελέχη των ΔΣ της Συνομοσπονδίας ή των Ομοσπονδιών δεν πρόκειται να τον χάσουν οι νόμιμοι συνδικαλιστές. Έτσι θυσιάζουν τα μέλη τους, τους εργαζόμενους, για χάρη της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Πάνος Αλεπλιώτης

Ο Παλαιοκώστας, ο Μπουτάρης και η κοινοβουλευτική Αριστερά

Σφυροδρέπανος

Η δημοφιλία ενός βιβλίου δε μας λέει τίποτα για το περιεχόμενο, είναι όμως ένα κριτήριο -πχ για αυτούς που το αγοράζουν, αν μιλάμε για την περίπτωση του συγγραφέα που δεν έχει διαβάσει πάνω από δέκα βιβλία. Δε βλέπω τις πωλήσεις τους, έχω όμως την εντύπωση πως αυτό του Παλαιοκώστα τείνει να γίνει από τα πλέον ευπώλητα (μπεστ-σέλερ) του καλοκαιριού, κι αυτό μπορείς να το διαπιστώσεις εμπειρικά, πχ σε ένα συρμό του ηλεκτρικού (φίλε, δεκαπέντε κάνει;) ή σε μια τυχαία παραλία.

Κι αυτό εξακολουθεί να μη μας λέει τίποτα για το βιβλίο, λέει όμως κάτι για τη “γοητεία” που μπορεί να ασκεί στο αναγνωστικό -και μόνο κοινό- ο μύθος του Παλαιοκώστα, την οποία φροντίζει να διηγηθεί κι ο ίδιος στο βιβλίο του, ειδικά για το γυναικείο φύλο που κατά κανόνα τον αντιμετώπιζε με αρκετή συμπάθεια -πχ από τη θέση του ενόρκου.
Αυτό όμως είναι μάλλον το λιγότερο ενδιαφέρον από τα στοιχεία που θα βρει κανείς, διαβάζοντας. Ποια είναι αυτά; Αρκετές φυσιολατρικές περιγραφές, με φόντο τα ορεινά τοπία της ελληνικής επαρχίας, από τα παιδικά του βιώματα ή διάφορες καταδιώξεις -ενίοτε βουκολικές σε κάποια σημεία, δείχνουν όμως την προσωπική του ευαισθησία. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα περιγραφή του τρόπου που λειτουργεί η αστική δικαιοσύνη και τα συμφέροντα που τρέφει, για να διαιωνίζουν αυτή την κατάσταση. Μια εξίσου ενδιαφέρουσα περιγραφή του υπο-κοσμου των φυλακών και του άθλιου σωφρονιστικού συστήματος, όπου οι διευθυντές ψάχνουν τσιράκια (ρουφιάνους) με πολύ καλά ανταλλάγματα, παραχωρώντας άτυπα προνόμια και το “ιερό δικαίωμα” του έμπορα στο επιχειρείν…
Ουσιαστικά το βιβλίο είναι σαν ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, με αρκετά καλή γραφή, όπου οι εξακόσιες σελίδες του φεύγουν εύκολα, και μια ακτινογραφία της ελληνικής κοινωνίας, άλλοτε διεισδυτική και άλλοτε πιο επιφανειακή, που δε στερείται λογοτεχνικών αρετών. Δεν πρόκειται όμως να κάνουμε μια ολοκληρωμένη παρουσίαση του βιβλίου, καθώς αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η πολιτική σκοπιά του κι αυτό είναι ίσως και το πιο αδύναμο σημείο του.
Ο τρόπος γραφής του Παλαιοκώστα φανερώνει ένα μάλλον καλλιεργημένο άτομο, σίγουρα όμως δεν πρόκειται για κάποιον σπουδαίο θεωρητικό, που θα μας κάνει σοφότερους με την πολιτική του ανάλυση, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την επανάσταση και την ελευθερία. Θα παρακάμψουμε κάποια σημεία, όπως αυτό που εκφράζει την απογοήτευσή του για τη στάση που κράτησαν τα μέλη της 17 Νοέμβρη μετά της σύλληψή τους -με εξαίρεση τον Κουφοντίνα- ή το άλλο που περιγράφει πώς θα έπρεπε-μπορούσαν να είναι οι φυλακές σε μια κοινωνία, όπου χωρίς να το ξέρει ίσως, δίνει πολλές από τις αρχές του σοβιετικού σωφρονιστικού συστήματος.
Επιλέγουμε να αντιγράψουμε δύο αποσπάσματα -χάρη στη σχετική άδεια που δίνουν ρητά και οι “Εκδόσεις των Συναδέλφων” για αναπαραγωγή για μη κερδοσκοπικούς λόγους. Στο πρώτο ο Παλαιοκώστας περιγράφει τα κριτήρια επιλογής προσώπων που θα γίνονταν στόχοι απαγωγής. Το κριτήριο απόρριψης του “καλού επιχειρηματία” Μπουτάρη, με τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες, είναι μάλλον ενδεικτικό για το στίγμα και το ταβάνι της πολιτικής σκέψης του συγγραφέα. Τουλάχιστον αποφεύγει να βγάλει κάποιου είδους μανιφέστο για το “θετικό” σεξισμό που τον αποτρέπει από απαγωγή οποιασδήποτε γυναίκας, ακόμα κι αν συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά ενός καλού στόχου, ομολογώντας πως απλά…τις αγαπάει:

(…) Όλα τα παραπάνω συνηγορούσαν ότι για την επίτευξη του στόχου μας η επιλογή του προσώπου θα έπρεπε να πληροί τρεις βασικές προϋποθέσεις: Πρώτον, να μπορεί σίγουρα να ανταποκριθεί στις οικονομικές μας απαιτήσεις χωρίς να καταστρέφεται οικονομικά. Δεύτερον, να υπάρχει οικονομικό περιβάλλον με συνοχή (γονείς, σύζυγος, παιδιά κ.λπ.) για την ομαλή διαπραγμάτευση και εξασφάλιση της καταβολής των λύτρων. Τρίτον, να έχει καλή υγεία, να αντέξει αυτή τη δοκιμασία.
Απαγορευτικό για μένα ήταν η απαγωγή αγοριού κάτω των 22 περίπου και γυναίκας οποιασδήποτε ηλικίας. Οι λόγοι δεν ήταν συναισθηματικοί ή λάιτ ηθικο-ιδεολογικοί αλλά πρωτίστως πρακτικοί. Γιατί κανείς δε σου εγγυάται πως μια απαγωγή θα έχει την επιθυμητή κατάληξη. Όσο καλά μελετημένη και οργανωμένη να είναι, πάντα τα απρόοπτα παραμονεύουν. Με δεδομένο ότι είσαι έτοιμος να πραγματοποιήσεις την απειλή σου, αν κάτι απρόβλεπτο συμβεί, μένοντας με έναν όμηρο στα χέρια δε θα ‘θελες να είναι ένα παιδί ή γυναίκα. Ποια ευθύνη να φορτώσεις σε ένα παιδί που τυχαίνει να ‘χει πλούσιο μπαμπά για να βρεις το κουράγιο να το θανατώσεις. Το ίδιο, στο αίσιο σενάριο, να υποστεί μια τόσο τραυματική εμπειρία. Δεν υπάρχει πιο βάρβαρη, αισχρή πράξη από τη θανάτωση παιδιού με οποιαδήποτε δικαιολογία, πόσο μάλλον για χάρη του χρήματος. Ακόμα και αν η εκβιαζόμενη πλευρά το θυσιάζει γι’ αυτό… Οι ενδοιασμοί αυτοί μετριάζονται κατά πολύ όταν έχεις να κάνεις με ανήθικο, πολιτικά διαπλεκόμενο επιχειρηματία, που με τον ένα ή άλλο τρόπο επηρεάζει συνειδητά τη ζωή ενός συνόλου ανθρώπων, πολύ πιθανό και τη δική σου.
Θα μπορούσε βέβαια να επιλεγεί ενήλικη γυναίκα για όμηρος, με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχουν εκείνες οι υποδομές ώστε να κρατηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου αμβλυνθούν οι αντιστάσεις της οικογένειας και παραδοθούν τα λύτρα. Εύλογα κάποιος υπέρμαχος της ισότητας των δύο φύλων θα αναρωτηθεί γιατί μια γυναίκα που κατέχει-διευθύνει έναν όμιλο επιχειρήσεων με μεγάλο τζίρο, πιθανόν κακή εργοδότης, το ίδιο διαπλεκόμενη, να μην έχει την ίδια τύχη με έναν άντρα όμηρο. Δεν μπορώ να δώσω μια πειστική απάντηση σε αυτό. Είναι πολύ βαθιές, σκοτεινές, δαιδαλώδεις οι διαδρομές αναζήτησης για την εκλογίκευση αυτής της αδυναμίας, που θα αρκεστώ να πω: μόνο και μόνο γιατί τις αγαπάμε. Έτσι τη γλιτώνουν… τουλάχιστον από μένα!
Παρόμοιου ηθικού τύπου παραμέτρους, εξίσου σοβαρές, θα αντιμετώπιζα καθόλη τη διάρκεια αναζήτησης “θύματος”. Σε δύο περιπτώσεις (η μία μετά την άλλη), ενώ είχα φτάσει στο τελικό στάδιο παρακολούθησης, συμπτωματικά έχασα ξαφνικά από ένα μέρος της οικογένειάς τους (η πρώτη σε τροχαίο, η άλλη από αιφνίδιο θάνατο). Θα ήταν τελειωτικό να δεχτούν ένα δεύτερο χτύπημα, αυτό της απαγωγής. Φυσικά οι δυο οικογένειες διαγράφηκαν προσωρινά από τη λίστα θυμάτων… Και άντε από την αρχή.
Επίσης από τη λίστα θα διαγράφονταν αρκετοί άλλοι, όταν διαπίστωσα ότι δεν ήταν στυγνοί επιχειρηματίες. Μα είχαν μια γήινη-ανθρώπινη αντιμετώπιση του επιχειρείν, κάτι που εμένα δε με άφηνε ασυγκίνητο. Τυχαία αναφέρω το Γ. Μπουτάρη. Διαβάζοντας πολλές από τις συνεντεύξεις του και μαθαίνοντας ότι ήταν ιδρυτής του Αρκτούρου, κατάλαβα ότι διέθετε μια εναλλακτική ματιά απέναντι στα πράγματα και τη ζωή. Ακόμα και στο κομμάτι της κοινωνικής προσφοράς δε λειτουργούσε όπως οι γνωστές επιχειρηματικές οικογένειες, που για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους ξαμολάνε κι από ένα μέλος του ως φιλάνθρωπο λαγό για να απονέμουν και να παραλαμβάνουν συναμεταξύ τους μπροστά στις κάμερες τα δικής τους έμπνευσης φιλανθρωπικά βραβεία (Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει). Έτσι βγήκε από το κάδρο. Ελπίζω να μην έκανα λάθος…

Στο δεύτερο απόσπασμα το καφενειακού τύπου (“Α ρε Έλληνα”) τσουβάλιασμα της “κοινοβουλευτικής αριστεράς”, έτσι γενικά κι αόριστα, σε σχέση με τη στάση της απέναντι στην κατάσταση των φυλακών, αναδεικνύει, στρεβλά και ισοπεδωτικά βέβαια, ένα πραγματικό ζήτημα. Που δεν είναι άλλο από την ακόμα πιο ουσιαστική παρέμβαση που μπορεί και πρέπει να έχει το κομμουνιστικό κίνημα σε ό,τι αφορά τις συνθήκες ζωής των κρατουμένων, την υποκατάσταση του σωφρονισμού από την εκδικητική τιμωρία, τη μετατροπή των φυλακών από προθάλαμο μιας νέας ζωής σε πανεπιστήμιο εγκλήματος για μεγάλο μέρος των τροφίμων τους.

Εκείνο που με θλίβει είναι η στάση της κοινοβουλευτικής αριστεράς, η οποία γνωρίζει (έτσι λέει) από πρώτο χέρι τι σημαίνει φασισμός. Καθόλη τη διάρκεια του εγκλεισμού μου στις ελληνικές φυλακές, μια αντιπροσωπεία αριστερών κομμάτων να επισκέπτεται χώρους κράτησης για να διαπιστώσει τα πραγματικά προβλήματα των κρατουμένων και πώς αυτοί βιώνουν τον εγκλεισμό δεν είδα. Τα στελέχη της πρώην επαναστατημένης και νυν επαναπαυμένης στις δάφνες και τις περγαμηνές του παρελθόντος αριστεράς δεν ενδιαφέρονται για τις σημερινές φυλακές. Συνοδευόμενα από τηλεοπτικά συνεργεία και πολλή υποκρισία, επισκέπτονταν συχνά-πυκνά τόπους εξορίας όπου φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν αγωνιστές (αν ζούσαν θα τους έφτυναν κατάμουτρα), να αναπολήσουν τα περασμένα μεγαλεία…
“Εμείς αγωνιστήκαμε και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για ιερό, ανώτερο σκοπό”, κραυγάζουν…. Σώωωπα!
Αν η πολιτική αυτή προσέγγιση δεν είναι έμμεση συγκατάθεση στο βασανισμό όσων δεν αγωνίζονται για “ιερούς σκοπούς”, τότε τι είναι; Αφού ο κρατούμενος δεν ασπάζεται τις αριστερές αντιλήψεις, καλά του κάνουν, του αξίζει ένα μπερντάχι ξύλο…
Ξέρω, ξέρω… Δεν μπορούν να συγκριθούν οι εποχές και τα διακυβεύματά τους! Φυσικά και δεν μπλορούν να συγκριθούν, αφού σήμερα δεν είναι εκείνοι οι καταδιωκόμενοι και οι φυλακισμένοι αλλά κάποιοι άλλοι… Άλλωστε ποτέ δεν άκουσα αριστερό να μιλά για κατάργηση των φυλακών. Οι φυλακές δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, αν οι φυλακισμένοι δεν είναι αριστεροί και κομμουνιστές! Δεν ξέρω αν καταλάβατε, κύριοι της αριστεράς, που “βουλευτήκατε” με τα κοπαδάκια σας… Αποτελούσατε κι αποτελείτε τμήμα του κοινοβουλίου, είχατε και έχετε ευθύνη. Ακόμα περισσότερη γιατί είστε αριστεροί. Πολλοί από σας τώρα τελευταία κυβερνάτε κιόλας… Ποιος θα το έλεγε! Φροντίστε μην η ιστορία σας καταγράψει σαν τις αριστερές καθαρίστριες που ανέλαβαν με προθυμία να καθαρίσουν τα βουνά σκουπιδιών μισού αιώνα ξέφρενου πανηγυριού, εξαιτίας του οποίου εξαθλιώθηκε ο έλληνας πολίτης και παραδώσετε τα κλειδιά στους γνωστούς γλεντζέδες της φυλής μας! Τους έξω καρδιά! Για να ξαναζωντανέψει το χουντογλέντι τους στο κέντρο διασκέδασης “βουλή των Ελλήνων”, όπου τα νταούλια και βιολιά του ελληνικού συντάγματος θα παίζουν μερακλίδικους δημοκρατικούς σκοπούς. Α, ρε Έλληνα… Όσο ξεφτέρι στα επουσιώδη άλλο τόσο μπούφος στα ουσιώδη…

Εισαγωγή στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ* Αποψεις Ιστορια  

 

 

Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος συγκαταλέγεται στους πλέον μακρόχρονους πολέμους που γνώρισε το ελληνικό κράτος στην σύντομη ιστορία του. Κράτησε περίπου τρία ολόκληρα χρόνια. Λέμε περίπου καθώς, όπως συμβαίνει συνήθως με τους εμφυλίους πολέμους, δεν θα μπορούσαμε εύκολα να προσδιορίσουμε μια ημερομηνία έναρξης και λήξης του αντίστοιχα. Οι κλασσικοί πόλεμοι αρχίζουν με μια νομική πράξη, την «κήρυξη του πολέμου» και τελειώνουν με μια αντίστοιχη, την ανακωχή ή τη Συνθήκη ειρήνης. 
Τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει με τους εμφυλίους πολέμους. Σε αυτούς οι κοινωνίες χωρίζονται σε στρατόπεδα που διολισθαίνουν στην πολεμική αναμέτρηση χωρίς να έχουν ανάγκη ούτε από «κήρυξη» ούτε από οποιαδήποτε άλλη πράξη νομικού χαρακτήρα. Το δε τέλος τους υπαγορεύεται από τον χαρακτήρα τους. Είναι πόλεμοι ολοκληρωτικοί όπου ο ηττημένος απλά πρέπει να εξαλειφθεί από τον εθνικό και κοινωνικό χάρτη.


Το σύνηθες -και από μερικές απόψεις «επίσημο»- ορόσημο για την έναρξη του πολέμου αναφέρεται στην επίθεση της ομάδας Υψηλάντη στον Σταθμό Χωροφυλακής και το Εκλογικό Τμήμα του Λιτοχώρου το βράδυ της παραμονής των εκλογών της 30^ης Μαρτίου 1946. Πρόκειται όμως για ένα μεμονωμένο περιστατικό , προειδοποίηση ίσως ή ακόμα απάντηση στα γεγονότα της Καλαμάτας, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, όπου το κράτος καταλύθηκε από το παρακράτος του Μαγγανά και της Χ. Στη διάρκεια του Απριλίου, του Μαίου ή και του Ιουνίου του 1946, δεν υπήρξε στρατιωτική εμπλοκή που θα μπορούσε να πιστοποιήσει την έναρξη ενός πολέμου. Ο τελευταίος, για να ξεκινήσει, χρειαζόταν ένα πολιτικό γεγονός.

Το τελευταίο ήταν η έγκριση από την «αναθεωρητική Βουλή» του Γ’ Ψηφίσματος, στις 18 Ιουνίου 1946. Το ψήφισμα όριζε ότι η κάθε δραστηριότητα που στρεφόταν εναντίον της «έννομης τάξης» -όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στους καιρούς της «λευκής τρομοκρατίας»-  αποτελούσε ένα είδος εξωτερικής εισβολής καθώς αποσκοπούσε στην «απόσπαση μέρους εκ του όλου της ελληνικής επικράτειας».  Με το Ψήφισμα καθοριζόταν ο εχθρός και ξεκαθάριζαν τα μέσα για την αντιμετώπισή του: η προδοσία τιμωρείτο με θάνατο. Το κράτος μπορούσε πλέον να αναλάβει το ίδιο τα καθήκοντα των τρομοκρατικών παρακρατικών συμμοριών. Ο πόλεμος μπορούσε να ξεκινήσει και φυσικά, ξεκίνησε. Τον Ιούλιο του 1946 -ειδικά μετά τις πρώτες θανατικές καταδίκες και εκτελέσεις στη βάση του Γ’ Ψηφίσματος-  έχουμε τις πρώτες συγκρούσεις που παραπέμπουν σε στρατιωτική αναμέτρηση. Σε εμφύλιο πόλεμο.

Αυτός λοιπόν ο πόλεμος που δεν είχε ακριβή ημερομηνία έναρξης δεν είχε, όπως αναμενόταν, και προσδιορισμένη ημερομηνία λήξης. Καμία ανακωχή και καμία συνθήκη δεν τον σταμάτησε. Τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου του 1949, έπεσε ο Γράμμος, ο Δημοκρατικός Στρατός εκκένωσε τις εκεί ζώνες που κατείχε. Συγκρούσεις όμως και μάχες συνεχίστηκαν σε διάφορα σημεία της χώρας, με φθίνουσα έστω ένταση πολύ καιρό αργότερα. Ακόμα και όταν πλέον δεν είχε καμία σημασία.

Παρόλα αυτά ο εμφύλιος δεν ήταν ένας άτυπος, ένας κατ’ ευφημισμό πόλεμος, μια υπόθεση «διασάλευση της τάξης», ένας «συμμοριτοπόλεμος». Ήταν κάτι περισσότερο από πραγματικός και ως εκ τούτου ήταν κάτι περισσότερο από σκληρός. Για την ακρίβεια πρόκειται για την μεγαλύτερη -σε αριθμό στρατιωτικών θυμάτων τουλάχιστον- στρατιωτική εμπλοκή στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Ο κυβερνητικός στρατός είχε, στη βάση των επίσημων στοιχείων του, 12.200 νεκρούς στα πεδία των μαχών[1] -σχεδόν όσους και στον επτάμηνο του ελληνο-ιταλικού και ελληνο-γερμανικού πολέμου. Σε αυτούς προστίθενται οι 2 ως 4.000 νεκροί των διαφόρων κατηγοριών της Χωροφυλακής[2]. Είναι άγνωστο το που και το εάν έχουν καταγραφεί οι απώλειες των παραστρατιωτικών σωμάτων των συμμοριών, της Χ, των ΜΑΥ, των ΜΑΔ, των ΜΕΑ, των ΤΕΑ, των «Δημοσυντήρητων»  και των συνακόλουθων.  Οι δε απώλειες στις τάξεις των τρομοκρατικών φασιστικών παρακρατικών συμμοριών που, στα 1946-1947, αποτέλεσαν τον πρώτο στόχο του Δημοκρατικού Στρατού, απλά δεν έχουν καταγραφεί πουθενά. 
       
Το άθροισμα των παραπάνω μεγεθών και η αναγωγή των αγνώστων αντίστοιχων με βάση τα όσα γνωρίζουμε για τη μορφή και τις συνθήκες του πολέμου -ιδιαίτερα στην πρώτη του φάση, εκείνη της αναμέτρησης του Δημοκρατικού Στρατού με τις παραστρατιωτικές συμμορίες- μπορεί ίσως να μας οδηγήσει σε ποσοτικά συμπεράσματα. Το σύνολο των στρατιωτικών ή παραστρατιωτικών απωλειών του κυβερνητικού στρατοπέδου σε όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου πρέπει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις 20 και στις 25.000 νεκρούς.

Το ζήτημα των απωλειών του Δημοκρατικού Στρατού είναι επίσης ένα μέγεθος που μένει να προσδιοριστεί. Με βάση τη μορφή του πολέμου και τις εκτιμήσεις παρατηρητών (κυρίως Αμερικανών) οι απώλειες του μάλλον είναι αντίστοιχες εκείνων του απέναντι στρατοπέδου: κάπου ανάμεσα στους 20 και στους 25.000 νεκρούς. Ο ΔΣΕ είχε σοβαρές απώλειες σε ειδικές τακτικές ή στρατηγικές ήττες του: μάχη Φλώρινας 750 περ. νεκροί, καταστροφή ΙΙΙης Μεραρχίας Πελοποννήσου, 3 με 4 χιλιάδες ίσως νεκροί. Κατά μέσο όρο όμως η «φονικότητα» (από τον όρο lethality rate) που επιδείκνυε ήταν ανώτερη από εκείνη των αντιπάλων του. Από αυτή την άποψη ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν η πλέον αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Οι επιδόσεις αυτές ήταν ιδιαίτερα ευδιάκριτες στις αμυντικές μάχες στο Γράμμο και στο Βίτσι, σε αιφνιδιασμούς όπως στο Καρπενήσι ή στον καθημερινό πόλεμο φθοράς.

Σε κάθε περίπτωση τα θύματα και της μίας και της άλλης πλευράς προέρχονταν από την ίδια κοινωνία και εγγράφονταν στο ίδιο ανθρώπινο δυναμικό, της Ελλάδας.  Ως προς αυτό οι απώλειες των δύο στρατοπέδων μπορούν να αθροιστούν και να μας δώσουν το εντυπωσιακό μέγεθος των 40 με 50.000 νεκρών – μιλούμε πάντα για αποκλειστικά στρατιωτικές απώλειες. Σε αυτό το επίπεδο ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος υπήρξε η πλέον αιματηρή στρατιωτική αναμέτρηση στην ιστορία του ελληνικού κράτους.  

Πολλοί ήταν οι Έλληνες που στρατεύθηκαν στις γραμμές των αντίπαλων στρατών στην μακρά διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η κινητοποίηση του παρακράτους, η διόγκωση των δυνάμεων ασφαλείας και οι διαδοχικές επιστρατεύσεις έκαναν ώστε να ενταχθούν στις τάξεις του κυβερνητικού στρατοπέδου -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περισσότεροι από 400.000 άνδρες[3]. Από την άλλη πλευρά, στον Δημοκρατικό Στρατό στρατεύθηκαν σε όλη τη διάρκεια του πολέμου περισσότεροι από 150.000 άνδρες και γυναίκες. Το άθροισμα των δύο μεγεθών πλησιάζει ίσως τις 600.000 γεγονός που καθιστά την συμμετοχή στον εμφύλιο πόλεμο την πιο πολυάνθρωπη αναλογικά εμπλοκή και συμμετοχή της ελληνικής κοινωνίας σε πόλεμο.

Όσοι δεν πήραν μέρος στον πόλεμο με το όπλο στο χέρι κατέθεσαν στον βωμό του τα δικά τους βάσανα. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του πολέμου ήταν η μαζική υποχρεωτική -και ενίοτε βίαιη- μετακίνηση πληθυσμών. Σε 750.000 υπολογίστηκαν οι «εκκενωθέντες» από τον κυβερνητικό στρατό πληθυσμοί των ορεινών ή απλά των «ύποπτων» περιοχών. Άλλοι εγκατέλειψαν με δική τους πρωτοβουλία τις επικίνδυνες ζώνες ανεβάζοντας τους εσωτερικούς πρόσφυγες και εκτοπισμένους σε ένα εκατομμύριο. Έναν στους επτά κατοίκους της Ελλάδας. Αυτοί εγκαταστάθηκαν στις παρυφές των πόλεων ως «συμμοριόπληκτοι» αλλάζοντας την ανθρωπογεωγραφία της χώρας. Πολλά χωριά έμειναν για πολλά χρόνια έρημα, η παραγωγικές υποδομές τους καταστράφηκαν και η ζωή σε αυτά έπρεπε να ξαναρχίσει από την αρχή. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ξανάρχισε. Ο πόλεμος έφερε την μόνιμη παρακμή σε ευρύτατες  ζώνες της ελληνικής επικράτειας και αλλοίωσε το δημογραφικό και παραγωγικό προφίλ της χώρας.

Μερικές δεκάδες χιλιάδες πολεμιστές και άμαχοι –κοντά στις 60.000 είναι το πλέον αποδεκτό μέγεθος-  εκπατρίστηκαν ακολουθώντας τον Δημοκρατικό Στρατό στην υποχώρησή του, είτε πριν από αυτήν.

Σε αντίθεση με τις περιπτώσεις των προηγούμενων μεγάλων ευρωπαϊκών εμφυλίων πολέμων του εικοστού αιώνα, του ρωσικού (1918-1921) και του ισπανικού (1936-1939), ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος είχε κυρίως στρατιωτικές απώλειες. Τα θύματα στον ρωσικό εμφύλιο ήταν πολίτες κυρίως, σε σχέση δύο ή τρία προς ένα σε σχέση με τους στρατιωτικούς. Αυτό οφειλόταν στις τρομερές στερήσεις και τις επιδημίες που χαρακτήριζαν ετούτο τον πόλεμο καθώς και στις τοπικές «εθνοκαθάρσεις» που αποτελούσαν μέρος του σύνθετου σκηνικού. Στην Ισπανία η σχέση μεταξύ πολιτών και στρατιωτικών ως προ τα θύματα ήταν περίπου ένα προς ένα. Στην ελληνική περίπτωση οι μαζικές «τυφλές» εκτελέσεις αμάχων ήταν ελάχιστες (σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο της κατοχής – ίσως γι αυτό) ενώ ήταν επίσης περιορισμένοι οι μαζικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί με ζώνες «αμάχων». Έτσι λοιπόν η σχέση ήταν ένα ή δύο προς πέντε υπέρ των «στρατιωτικών».

Η παραπάνω διαπίστωση δεν τοποθετούσε τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο στους «καθαρούς» πολέμους, όπου οι «κανόνες» αμβλύνουν την βαρβαρότητα και την σκληρότητα του πολέμου. Στην εδώ εξάλλου περίπτωση έπρεπε να συντριβεί το φρόνημα ενός ολόκληρου λαού και τα κληροδοτήματα μιας ηρωϊκής εποχής: της Εθνικής Αντίστασης. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει με «ήπιες» και «πολιτισμένες» μεθόδους. Δεν μπορούσε να γίνει ούτε με τις αθρόες εκτελέσεις αγωνιστών και στελεχών, κάπου ανάμεσα στις 7 και στις 10.000, στα χρόνια εκείνα. Χρειαζόταν μια συνεκτική πολιτική αγριότητας.

Το κύριο εξωτερικό χαρακτηριστικό της αγριότητας ήταν η συνειδητή και βάση σχεδίου διαπόμπευση των νεκρών αντιπάλων τους από την πλευρά των κυβερνητικών δυνάμεων. Το κόψιμο κεφαλιών και η επίδειξή τους πριμοδοτήθηκε επίσημα μέσα από την διάδοση της επικήρυξης[4]. Οι βαρβαρότητες αυτές κρίθηκαν μάλιστα εξαιρετικά επιτυχημένες και οι Βρετανοί τις μιμήθηκαν -σε πιο ήπια εκδοχή- στους πολέμους ενάντια στα αντι-αποικιακά κινήματα στη νοτιο-ανατολική Ασία. Το στίγμα των «κυνηγών κεφαλών» σφραγίζει ακόμα και σήμερα την παράταξη των νικητών του εμφυλίου, την ελληνική άρχουσα τάξη, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες των διαφόρων αναθεωρητών της ιστορίας να το αποξύσουν.

Ο εγκλεισμός ήταν μια άλλη παράμετρος της βαρβαρότητας: τερατώδη, για τα μεγέθη της χώρας στρατόπεδα συγκέντρωσης δημιουργήθηκαν, η Μακρόνησος, ο Άη Στράτης, το Τρίκερι, η Γυάρος, η Λέρος κά, όπου κλείστηκαν δεκάδες χιλιάδες άτομα, όσα δεν χωρούσαν πλέον οι κατάμεστες φυλακές. Ένας μεθοδικός πολιτικός σχεδιασμός οργάνωσε την αρπαγή των παιδιών των ύποπτων περιοχών και τον εγκλεισμό τους σε ειδικούς χώρους εγκλεισμού, τις περίφημες «Παιδουπόλεις» της βασίλισσας Φρειδερίκης. Ο λεγόμενος «δυτικός κόσμος» έδωσε στην Ελλάδα όλο το μέτρο της αγριότητάς του, θα χρησιμοποιούσε την εδώ εμπειρία εξάλλου στους επερχόμενους αντιαποικιακούς αγώνες.  Σε τελευταία ανάλυση όλες ετούτες οι αγριότητες εκτυλίχθηκαν χάρη στην συστηματική, τερατώδη σε μέγεθος αμερικανική οικονομική «βοήθεια». Πάνω από δύο δισεκατομμύρια δολλάρια της εποχής (περισσότερα από όσα κόστισε η ανοικοδόμηση της Δυτικής Γερμανίας στο σχέδιο Μάρσαλλ)[5] κατέθεσαν οι ΗΠΑ στον βωμό της «συντριβής του κομμουνιστοσυμμοριτισμού» στην Ελλάδα.

***

Σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά, η σκιά του εμφυλίου βαραίνει την πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική πραγματικότητα του τόπου. Η άρχουσα τάξη κράτησε το εμφυλιακό κλίμα (τη νομοθεσία έκτακτης ανάγκης για να αρχίσουμε) ως το 1974. Κατόπιν έκρινε ότι μπορούσε να «αποκαταστήσει τη δημοκρατία» κάτω από την αιγίδα, την επίβλεψη και την εγγύηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των άλλων δυνάμεων του «ελεύθερου κόσμου» (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ κλπ.). Ο παρονομαστής σταθερός: η διατήρηση του καθεστώτος της αδικίας και της εκμετάλλευσης του μόχθου των εργαζόμενων.  

Από αυτή την άποψη τα στρατόπεδα που χώρισε ο εμφύλιος, πολύ απέχουν από του να συμφιλιωθούν σε μια κοινωνία αντάξια του πολιτισμού που έχτισαν όσοι μόχθησαν για ετούτο τον τόπο.

* Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του  Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε όλα τα κείμενα του φακέλου – αφιερώματος του «Ημεροδρόμου» «Από τα Δεκεμβριανά στον Εμφύλιο» ΕΔΩ


[1]           ΓΕΣ/ΔΙΣ, Ιστορία του Ελληνικού Στρατού 1821-1997, Αθήνα, 1998, σ. 273.  Ο αριθμός των αξιωματικών και των στρατιωτών του στρατού ξηράς που σκοτώθηκαν στις επιχειρήσεις του εμφυλίου πολέμου υπολογίζεται σε  12.238, ενώ άλλοι 3.050 πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τον ΔΣΕ. Αν και είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς το σκεπτικό των συγγραφέων του τόμου αυτού (οι οποίοι καταγράφουν βαριές στρατιωτικές απώλειες σε ένα πόλεμο εναντίον «αόρατου» εχθρού – πουθενά δεν αναφέρεται  ο όρος Δημοκρατικός Στρατός της Ελλάδας), υποθέτουμε ότι στην καταγραφή 108.000 θανόντων πολιτών στην διάρκεια του εμφυλίου περιλαμβάνονται οι απώλειες του ΔΣΕ…

Για να έχουμε κάποιο μέτρο σύγκρισης, σύμφωνα με την ίδια πηγή οι απώλειες του Ελληνικού Στρατού στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Ελληνο-ιταλικός πόλεμος, Ελληνο-γερμανικός, Μάχη της Κρήτης, Μέση Ανατολή κλπ.) ανήλθαν σε 13.749 αξιωματικούς και οπλίτες νεκρούς και σε 1.823 «αγνοούμενους» (στο ίδιο, σ. 254). 

Οπωσδήποτε υπάρχουν πλήθος άλλες εκτιμήσεις, άλλες λογικές, άλλες αυθαίρετες για το ύψος των απωλειών του κυβερνητικού στρατού και όλων των συνδεδεμένων με αυτόν κρατικών ή παρακρατικών σωμάτων. Οι όποιες διαφορές δεν αλλάζουν σε τίποτα την γενική εικόνα.

[2]           Το ίδιο συμβαίνει με τις απώλειες των σώματος της Χωροφυλακής και των διαφόρων σωμάτων που κατά καιρούς παρουσιάστηκαν ως τέτοια.

[3]           Η παρατακτή δύναμη του κυβερνητικού στρατού -αυτή δηλαδή που μπορούσε μιασυγκεκριμένη στιγμή να αναπτυχθεί στα θέατρα της σύγκρουσης- κυμαινόταν από 120.000 ως 160.000 σε κάθε στιγμή του πολέμου. Σε αυτούς θα μπορούσαν να προστεθούν η Χωροφυλακή και οι μονάδες ασφαλείας ή των παραστρατιωτικών ανεβάζοντας το σύνολο σε 200 με 300.000 προ το τέλος του πολέμου.

             Η παρατακτή δύναμη του Δημοκρατικού Στρατού δεν ξεπέρασε ποτέ τους 25.000 μαχητές -άνδρες και γυναίκες. Αναλογικά μπορεί να υποστηριχθεί ότι περισσότεροι από 150.000 στρατεύθηκαν συνολικά στις γραμμές του στη διάρκεια του πολέμου.  

[4]           Πρόβλεψη αμοιβής για όποιον έφερνε το «σωστό» κεφάλι στις «Αρχές».

[5]           Το σύνολο των ποσών του σχεδίου Μάρσαλλ στα χρόνια 1948-1952, ήταν 17 δισεκατομμύρια δολλάρια της εποχής (περίπου 200 δις σε αναγωγή στις σημερινές αξίες). Ο ελληνικός εμφύλιος κόστισε στις ΗΠΑ περισσότερα από δύο δις (24 δις σε σημερινές αξίες). Η ανοικοδόμηση της Δυτικής Γερμανίες κόστισε 1,5 δις.

Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα – Εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ

Κατιούσα

Πλημμύρισαν οι δρόμοι του Καράκας και άλλων πόλεων της χώρας και του εξωτερικού χθες, με αφορμή την «Παγκόσμια Μέρα Διαμαρτυρίας» ενάντια στις οικονομικές κι εμπορικές κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας, με στόχο την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης και την άνοδο του πραξικοπηματία Γκουαϊδό στην εξουσία.
«Όχι άλλο Τραμπ» ήταν το σύνθημα που κυριαρχούσε στις φωνές και στα πλακάτ των διαδηλωτών, που ζητούν την άρση των αμερικανικών κυρώσεων, οι οποίες αποτρέπουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας να έχει πρόσβαση σε περιουσιακά στοιχεία δισεκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ, παρεμποδίζοντας επιπλέον κρίσιμες εισαγωγές τροφίμων και φαρμάκων στη χώρα.
Ο πρόεδρος Μαδούρο, απευθυνόμενος στους διαδηλωτές, χαιρέτισε την παρουσία τους ενάντια στις ΗΠΑ και τους ντόπιους συμμάχους τους, ευχαριστώντας τον κόσμο για τη διεθνή αλληλεγγύη στη Βενεζουέλα.
Ο ηγέτης της χώρας επανέλαβε την απόφαση της κυβέρνησής του να μην παραστεί πριν λίγες μέρες στο «διάλογο» που έστησε η αμερικανική κυβέρνηση στα νησιά Μπαρμπάντος για το μέλλον της Βενεζουέλας.
Διαβεβαίωσε πως: «Είμαστε πολιτικά προετοιμασμένοι να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του λαού της Βενεζουέλας. Είμαστε στρατιωτικά προετοιμασμένοι κι έχουμε ένα συνεκτικό στρατό πιστό στην κυβέρνηση.»
Εδώ και μήνες, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, ανάμεσά τους οι συντηρητικές και ακροδεξιές ως επί το πλείστον κυβερνήσεις του Οργανισμού των Αμερικανικών Κρατών, έχουν διακηρύξει την πρόθεσή τους να παρέμβουν στρατιωτικά αν δεν παραιτηθεί ο Μαδούρο. Επιπλέον στις αρχές του μήνα, οι αρχές της Βενεζουέλας εντόπισαν παραβίαση του εναέριου χώρου τους από αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος.
Από την άλλη, ο Μαδούρο επανέλαβε την αφοσίωσή του στην ειρήνη και το διάλογο, αλλά με σεβασμό στο σύνταγμα και το λαό: «Είναι μια πάλη για την ειρήνη ενάντια στις κυρώσεις των ΗΠΑ και τη δύναμη του δολαρίου. Είμαστε έτοιμοι να νικήσουμε. Για 20 χρόνια η Βενεζουέλα έχει μια λαϊκή κυβέρνηση. Σήμερα, εμείς οι Βενεζολάνοι έχουμε αξιοπρέπεια και είμαστε πνευματικά ενωμένοι».
Διαδηλώσεις έλαβαν χώρα και στην Αυστραλία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Ν. Κορέα, την Αϊτή, την Τουρκία, τη Μοζαμβίκη, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Αρούμπα, τη Γαλλία, τη Δομηνικανή Δημοκρατία, την Αργεντινή και τη Μοζαμβίκη. Παντού κυριαρχούσε το αίτημα για τερματισμό του παράνομου οικονομικού αποκλεισμού και της στήριξης στον «αυτοανακηρυγμένο» μεταβατικό πρόεδρο, Χουάν Γουαϊδό.
Με πληροφορίες από telesur

πολωνική κυβέρνηση τίμησε βετεράνους συνεργάτες των Ναζ

Η ί

Από nikos

Υπό την αιγίδα του πρωθυπουργού Αντρέϊ Ντούντα και παρουσία στελεχών του κεντροδεξιού κυβερνώντος κόμματος έλαβε χώρα σήμερα στη Βαρσοβία εκδήλωση τιμής σε βετεράνους-συνεργάτες των Ναζί κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πιο συγκεκριμένα στην εκδήλωση τιμήθηκαν μέλη παραστρατιωτικής οργάνωσης τα οποία, σε συνεργασία με τα χιτλερικά στρατεύματα, πολέμησαν ενάντια στην Σοβιετική Ένωση στα τέλη του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.
Σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις, η κίνηση της πολωνικής κυβέρνησης να τιμήσει τους συνεργάτες των Ναζί σχετίζεται με την προσπάθεια του δεξιού κυβερνώντος κόμμαος “Νόμος και Δικαιοσύνης” να προσεγγίσει περισσότερους ακροδεξιούς ψηφοφόρους ενόψει των κοινοβουλευτικών εκλογών του Οκτώβρη.
Ωστόσο, η εκδήλωση αυτή έρχεται να προστεθεί στην αντικομμουνιστική υστερία που προωθείται εδώ και καιρό από το αστικό κράτος το οποίο, με την στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διώκει τη δράση του ΚΚ Πολωνίας και ποινικοποιεί την κομμουνιστική ιδεολογία.
Την αντίδραση τους στη ντροπιαστική εκδήλωση τιμής προς τους συνεργάτες των ναζί εξέφρασαν με ανοιχτές επιστολές τους προς τον πρωθυπουργό, συγγενείς και παιδιά παρτιζάνων αγωνιστών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το δουλεμπόριο του 21ου αιώνα δε θα περάσει – Ανακοίνωση του ΕΚ Λαυρίου για την τροπολογία – “δωράκι” στους εργοδότες

Κατιούσα

Οι αντιδράσεις απέναντι στις τροπολογίες Βρούτση κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν των απαιτήσεων του ΣΕΒ και άλλων εργοδοτικών οργανώσεων συνεχίζονται, καθώς αποκαλύπτεται ολοένα και πιο ξεκάθαρα η βαθιά αντεργατική τους στόχευση, που ανατρέπει τα όποια κεκτημένα είχαν μείνει όρθια από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, δυσκολεύοντας παράλληλα θεσμικά τις διεκδικήσεις των ίδιων των εργαζόμενων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του προέδρου του ΕΚ Λαυρίου – Ανατολικής Αττικής, ο οποίος ως εργολαβικός εργαζόμενος στην επιχείρηση “Αφοί Βλάχου”, είχε απολυθεί για τη συνδικαλιστική του δράση. Μετά από συνεχείς κινητοποιήσεις των συναδέλφων του, πριν δυο εβδομάδες σε τριμερή συνάντηση στο Υπουργείο Εργασίας, είχε υπάρξει δέσμευση για την επαναπρόσληψη και την προστασία του συνδικαλίζεσθαι. Μόλις πριν λίγες μέρες, κυριολεκτικά στο παραπέντε της ονομαστικής ψηφοφορίας στη βουλή, ανάμεσα στις υπόλοιπες αντιλαϊκές τροπολογίες, ψηφίστηκε κι αυτή που αίρει την υποχρέωση του έμμεσου εργοδότη, που χρησιμοποιεί δηλαδή τις υπηρεσίες εργολαβικών εργαζομένων, να τηρεί την εργατική νομοθεσία. Αυτό σημαίνει πως όλη η ευθύνη μετατίθεται στις εργολαβικές εταιρείες, που ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια, μεταφέρουν την έδρα τους ή διαλύονται εν μία νυκτί. Την απαράδεκτη αυτή μεθόδευση καταγγέλλει το ΕΚ Λαυρίου, προειδοποιώντας πως: “Όσες τροπολογίες και αν φέρουν στα μουλωχτά, η εργατική τάξη δεν θα ανεχτεί το δουλεμπόριο τον 21ο αιώνα”:

«Δεν έχουν περάσει δυο εβδομάδες που σε συνάντηση της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου – Ανατολικής Αττικής, στο πλαίσιο της εκδικητικής απόλυσης του προέδρου της, που εργάζεται ως εργολαβικός στο εργοστάσιο βαθυτυπίας “Αφοί Βλάχου”, με τη γεν. γραμματέα του υπουργείου Εργασίας, η οποία συμφώνησε στο δίκαιο αίτημά μας ότι πρέπει να υπάρχει προστασία της συνδικαλιστικής δράσης και σε αυτό το κομμάτι της εργατικής τάξης, που ούτως ή άλλως εργάζεται με απαράδεκτους όρους.
Δυο εβδομάδες λοιπόν αργότερα, ο υπουργός εργασίας “έτρεξε” να προλάβει, μεταξύ άλλων απαράδεκτων τροπολογιών, με τροπολογία “εξπρές” να απαλλάσσει από την ευθύνη για την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, τον έμμεσο εργοδότη, αναθέτοντάς την αποκλειστικά στον εργολάβο. Στο εξής, δηλαδή, όσοι απασχολούν εργαζόμενους μέσα από δουλεμπορικά συνεργεία δεν θα έχουν υποχρέωση τήρησης της εργατικής νομοθεσίας, ενώ αυτή θα αναζητείται πλέον σε εργολάβους, που συστήνουν, μεταφέρουν και διαλύουν τις επιχειρήσεις τους μέσα σε μια νύχτα!
Φυσικά αυτό δεν μας εκπλήσσει, καθώς το υπουργείο και όσοι το στελεχώνουν κάνουν πράξη της απαιτήσεις της μεγαλοεργοδοσίας, την οποία υπηρετούν και όχι φυσικά τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων. Αυτό όμως που θα πρέπει να ξέρει καλά το υπουργείο και η κυβέρνησή του είναι ότι το δουλεμπόριο τον 21ο αιώνα δεν θα περάσει, οι εργαζόμενοι με μπροστάρη το ταξικό κίνημα αργά ή γρήγορα θα επιβάλουν το δίκιο τους, θα επιβάλουν τη ζωή με δικαιώματα, που στο επίκεντρό της θα έχει τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των αφεντικών».

Με την κατάργηση του ασύλου θα μπορεί η ακροδεξιά να δίνει διαλέξεις στα πανεπιστήμια!!!

 

«Πανηγύρια» στο ΣΚΑΪ!

Και ξαφνικά πάνω στη συζήτηση, επί παντός επιστητού,για τα ελληνοτουρκικά στον ΣΚΑΪ (11/8/2019, 07:54), ένας των  «αναλυτών», διεθνολόγος στην ιδιότητα, ανέλυε με έκσταση την απαγόρευση της εισόδου στα αγγλικά πανεπιστήμια χωρίς φοιτητική ταυτότητα και «τεκμηρίωσε» την κατάργηση του ασύλου για την άμεση ανάγκη απαγόρευσης της πώλησης ναρκωτικών του  παραεμπορίου κλπ. Είχε προηγηθεί ανάλυση άλλου αναλυτή - καθηγητή για τη δυνατότητα με ένα τηλεφώνημα κάποιου από το πανεπιστήμιο που κατά την κρίση του βλέπει «εγκληματικές πράξεις», να μπουκάρει η αστυνομία για την αποκατάσταση της τάξης και, προφανώς, τον σεβασμό του κανονισμού πειθαρχίας, ή, με δικά μας λόγια, του κανονισμού του πανεπιστημιακού στρατοπέδου από τους πειθαρχικώς εκπαιδευόμενους φοιτητές, αλλά και καθηγητές που θα διανοηθούν να αντιδράσουν εμπράκτως σε κανόνες «αποφασίζουμε και διατάσσομεν» της διοίκησης και της κυβέρνησης!

Έλα όμως που… «θέλει… να κρυφτεί και η χαρά δεν τον αφήνει»!

Δεν σταμάτησε εδώ ο διεθνολόγος που πρόβαλε την   αναγκαιότητα της κατάργησης του ασύλου. Καίγονταν από τον... «ερωτικό πόθο» επισήμανσης της… ελεύθερης διακίνησης… ακροδεξιών ιδεών!!! Έτσι συνέχισε με ύφος δικαίωσης, ρωτώντας δημόσια: «Μπορούσε κάποιος, με ακραίες δεξιές ιδέες να πάει σε ένα πανεπιστήμιο, πριν μερικούς μήνες, ελεύθερα και να διατυπώσει τις απόψεις του; Δεν μπορούσε… δεν μπορούσε, δεν μπορούσε»(!) και άφησε να εννοηθεί ότι, τώρα μπορεί!!! Εύγλωττη κατάφαση απ τους δημοσιογράφους με τη φράση «αυτό συζητάγαμε… αυτό λέγαμε και χθες»!!!!

Δεν γνωρίζουμε το τι πιστεύει μέσα του ο κ. διεθνολόγος και δεν μας αφορά, αλλά αυτά που είπε ήταν πάντα ο πόθος του βαθέως κράτους και της ταξικής δικτατορίας της αστικής τάξης και των κονδυλοφόρων της. Να επιβληθεί αυστηρός κανονισμός στρατοπέδου πειθαρχικώς εκπαιδευομένων φοιτητών, όχι μόνο  για να παράγονται αμίλητα δουλάκια για τις πολυεθνικές και τις μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και για να μπορεί άνετα ο κάθε ακροδεξιός ή και φασίστας, να τους διδάσκει ΕΗΔ* και τον όμορφο κόσμο της «Ελλάδας των Ελλήνων Χριστιανών», της «Πατρίδος, Θρησκείας, Οικογένειας» και της σπουδαίας αρχαιοελληνικής έννοιας της σβάστικας και του φασιστικού χαιρετισμού με το χέρι του Χίτλερ, του Μεταξά και του… Μιχαλολιάκου!

Ναι, με την κατάργηση του ασύλου, η χώρα έχει,  για κάποιους, μεγάλες προοπτικές να πάει πολύ «μπροστά», σε εποχές στρατοπέδων πειθαρχικώς διαβιούντων Ελλήνων… με ελεύθερη διακίνηση «ιδεών» τύπου Σάββα Κωνσταντόπουλου (ύμνοι και διαλέξεις υπέρ της επιβολής δικτατορίας)!

*ΕΗΔ: «Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση» της νεολαίας και του ελληνικού λαού από τους δικτάτορες της χούντας.

Βαγγελιώ Καρακατσάνη: Ζήτω οι Αμερικάνοι

Από Βαγγελιώ Καρακατσάνη

Κάθε καρυδιάς καρύδι,
μαντρωθήκαμε όλοι μέσα
και φωνάζουμε με πάθος:
Ζήτω η Αστερόεσσα!!!
Ζήτω οι Αμερικάνοι!
Ζήτω οι υποτακτικοί!!!
Μας πέρασαν νέο βρόγχο,
μια καινούργια φυλακή!
Ζήτω τα αεροπλάνα!
Ζήτω τα πυρηνικά!!!
Για τα κέρδη των ολίγων,
ζούμε με τα δανεικά!
Ζήτω οι βάσεις του θαΝΑΤΟυ!
Ζήτω οι ασκήσεις μας!!!
Σφίγγει ο κλοιός τους σφίγγει,
κάτω από τη μύτη μας!
Μπράβο Πάιατ αλάνι,
των φονιάδων των λαών,
που κατάφερες να “φτιάξεις”
ένα νέο συφερτό!!!
Βαγγελιώ Καρακατσάνη //
ΑμΕΑ, Λογοτέχνης, Αντιπρόεδρος Συλλόγου Γυναικών Αρχανών -ΟΓΕ

Σφυροδρέπανα και συλλήψεις στη μεγάλη μαθητική διαδήλωση της Λυών στη Γαλλία

Κατιούσα

Τουλάχιστον χίλιοι μαθητές συμμετείχαν χθες στην Λυών σε πορείες στα πλαίσια της κινητοποίησης των συνδικάτων. Πριν από την έναρξη της πορείας, δυο λύκεια της πόλης βρέθηκαν προσωρινά υπό κατάληψη.
Τρεις νέοι συνελήφθηκαν μετά τον ελαφρύ τραυματισμό αστυνομικού. Δυο ακόμα συνελήφθησαν έξω από λύκεια της Λυών και του Βιγερμπάν για φωτιά σε κάδο και «καταστροφή οχήματος».
Κάποιοι μαθητές πέταξαν πέτρες και μπουκάλια στις δυνάμεις ασφαλείας, που απάντησαν με εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων.
Από τη διαδήλωση το στιγμιότυπο που ξεχωρίζει είναι η φωτό μπλοκ μαθητών με σφυροδρέπανα, με μία μαθήτρια σε πρώτο πλάνο να κρατάει τη σοβιετική σημαία. Μια εικόνα που είδαμε και πριν λίγες μέρες και ευχόμαστε να συνεχίσουμε να βλέπουμε ακόμα συχνότερα.

Τελικά ο Βελόπουλος είναι σαμπουάν και κοντίσιονερ μαζί!

       

10-08-2019

Τελικά ο Βελόπουλος μπήκε με το δίκιο του στη Βουλή γιατί είναι σαμπουάν και κοντίσιονερ μαζί. Ενώ οι υπεύθυνοι του τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής κόντευαν να πέσουν σε κατάθλιψη γιατί οι δυο βασικοί πρωταγωνιστές των υψηλών τηλεθεάσεων, Λεβέντης και Μιχαλολιάκος, έμειναν εκτός Βουλής, τελικά γλίτωσαν τα ψυχοφάρμακα αφού ο Βελόπουλος είναι Μιχαλολιάκος και Λεβέντης μαζί και το απέδειξε από τις πρώτες ομιλίες του, οι οποίες κράτησαν τελικά ψηλά την τηλεθέαση. Ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι δύο σε ένα, είναι Λεβέντης και Μιχαλολιάκος ταυτόχρονα, είναι τελικά σαμπουάν και κοντίσιονερ μαζί.

Ζήκος