Απόφαση - λουκούμι για τους ομίλους του Airbnb

Την ανάρτηση και τους πανηγυρισμούς δικηγορικής εταιρείας στο facebook αναπαράγουν από χτες διάφορα αστικά μέσα, για την αναγνώριση από το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας ότι το καθεστώς μίσθωσης Airbnb είναι νόμιμο. Κάτοικοι πολυκατοικίας στην πλατεία Βικτωρίας είχαν προσφύγει στο δικαστήριο ζητώντας να σταματήσει η μίσθωση διαμερίσματος με Airbnb, λόγω της αναστάτωσης και των κινδύνων που δημιουργούνται από έναν μεγάλο αριθμό αγνώστων που νοικιάζουν σε τακτική βάση το διαμέρισμα. Επικαλέστηκαν τον κανονισμό της πολυκατοικίας και την ανεπίτρεπτη μετατροπή της χρήσης του διαμερίσματος από κατοικία σε τουριστικό κατάλυμα, αλλά το δικαστήριο απέρριψε το αίτημά τους.

Ανεξάρτητα από την ορθότητα ή μη των νομικών επιχειρημάτων, η απόφαση αυτή είναι λουκούμι για τις επιχειρήσεις και τους ομίλους που διαχειρίζονται τις μισθώσεις Airbnb. Στην Αθήνα το 55% των βραχυχρόνιων μισθώσεων ελέγχεται από επιχειρηματίες που αγοράζουν άμεσα ακόμα και ολόκληρες πολυκατοικίες ή χτίζουν πολυκατοικίες για Airbnb. Τα στοιχεία που δημοσιεύονται μιλούν για τζίρο 2 δισ. ευρώ και για εκτίναξη των μεταβιβάσεων ακινήτων. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι η πλατφόρμα Airbnb έχει 12.000 εργαζόμενους, διαχειρίζεται περίπου 5 εκατομμύρια μέρη διαμονής και εξυπηρετεί σχεδόν 150 εκατομμύρια πελάτες τον χρόνο. Γι' αυτό, άλλωστε, οι εκλεγμένοι με τα ψηφοδέλτια της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στα Δημοτικά Συμβούλια των μεγάλων πόλεων (π.χ. Αθήνα, Θεσσαλονίκη) μιλούν καθαρά για την επιβολή δημοτικής φορολογίας με το συντελεστή της επαγγελματικής στέγης στο Airbnb, ενώ ταυτόχρονα διεκδικούν τη μείωση των δημοτικών τελών για τις λαϊκές ανάγκες και τους μικρούς καταστηματάρχες.

Ο μύθος ότι το Airbnb προστατεύει τους μικροϊδιοκτήτες, που έχουν την ευκαιρία να αυξήσουν το χαμηλό εισόδημά τους, έχει αρχίσει σιγά - σιγά να ξεφτίζει, την ώρα μάλιστα που παραμένουν οι φορομπηχτικοί νόμοι ενάντια στη λαϊκή κατοικία, όπως π.χ. ο ΕΝΦΙΑ. Η εκτίναξη των ενοικίων λόγω του Αirbnb αποτελεί πλέον ένα πολύ οξυμένο πρόβλημα για τις εργατικές και λαϊκές οικογένειες, όπως π.χ. για τους κατοίκους του κέντρου της Αθήνας ή τους φοιτητές. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων, η οποία επίσης αναπαρήγαγε την ανάρτηση, μας θύμισε ότι χτες, 10 Δεκέμβρη, ήταν η Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία από το 2005 γιορτάζεται και ως Παγκόσμια Μέρα Ιδιοκτησίας! Εμείς απλά αναρωτιόμαστε: Η κατοικία, η πρόσβαση σε ρεύμα και θέρμανση (επειδή αρχίζουν και τα κρύα και θα ξαναδιαβάζουμε για αναθυμιάσεις από μαγκάλια...), η αντιπλημμυρική, αντισεισμική και αντιπυρική θωράκιση κ.λπ., δεν είναι ανθρώπινα δικαιώματα; Μήπως διαβάσατε πρόσφατα για κάποια σχετική απόφαση δικαστηρίου που εμάς μας ξέφυγε;

Κ.

Η εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ καλλιεργεί τις τουρκικές αμφισβητήσεις

Πριν από λίγες μέρες η Τουρκία έθεσε επίσημες αξιώσεις για επέκταση των θαλάσσιων ζωνών της, ακόμα και δυτικά της Ρόδου, μέσω επιστολής που κατέθεσε στον ΟΗΕ και απορρίπτεται στο σύνολό της από την Αθήνα. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών απέρριψε τους ισχυρισμούς που περιέχει η επιστολή του Τούρκου μόνιμου αντιπροσώπου στον ΟΗΕ Φεριντούν Σινιρλίογλου από τις 13 Νοέμβρη και η οποία για πρώτη φορά κοινοποιεί σε τόσο υψηλό διπλωματικό επίπεδο την ιδέα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Καλό είναι να ξεκαθαριστούν κάποια σημαντικά σημεία.
1. Τι είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ);
Η ΑΟΖ ως έννοια υιοθετήθηκε από τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και οι κανονισμοί που την διέπουν περιλαμβάνονται στη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, του 1982. Πρόκειται, ουσιαστικά, για εξέλιξη των ρυθμίσεων που μέχρι τότε περιλαμβάνονταν στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας, προκειμένου να συμπεριληφθούν και νέες οικονομικές και άλλες δραστηριότητες, τις οποίες μπορούν να ενεργήσουν παράκτια κράτη.
2. Ποια είναι η έκταση της ΑΟΖ;
Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η ΑΟΖ του παράκτιου κράτους μπορεί να φτάσει τα 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης, από τις οποίες μετριέται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Το δικαίωμα σε ΑΟΖ διαθέτουν τα ηπειρωτικά εδάφη ενός κράτους, αλλά και τα νησιά που είναι στην επικράτειά του και συντηρούν από μόνα τους ζωή.
3. Τι δικαιώματα έχει κάθε κράτος εντός της δικής του ΑΟΖ;
Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρεται σε κυριαρχικά δικαιώματα του παράκτιου κράτους, όσον αφορά την εξερεύνηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη, των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, αλλά και στην εξερεύνηση και την οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων. Το παράκτιο κράτος έχει, επίσης, δικαιοδοσία για τοποθέτηση και χρήση τεχνητών νησιών, έχει όμως και την υποχρέωση για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από τη ρύπανση. Τα κυριαρχικά δικαιώματα, που αφορούν κατά κύριο λόγο οικονομικούς σκοπούς, δεν σημαίνουν πλήρη κυριαρχία και, ως εκ τούτου, πέρα από τα όσα προβλέπονται από τη Σύμβαση, συνεχίζουν να ισχύουν και να εφαρμόζονται και εντός της ΑΟΖ οι κανόνες που ισχύουν για τις ανοιχτές θάλασσες.

«Πέρα από τον 28ο μεσημβρινό»

Το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την ανάγνωση της επιστολής είναι ότι η Αγκυρα αντιμετωπίζει την περιοχή από τον 28ο έως και τον 32ο μεσημβρινό ως απαραβίαστη τουρκική υφαλοκρηπίδα (σε αυτήν περιλαμβάνονται η μισή Ρόδος και το Καστελόριζο με το νησιωτικό σύμπλεγμα των Ρω και Στρογγύλη), καλώντας την Ελλάδα, αλλά και τρίτες χώρες, όπως η Λιβύη ή η Αίγυπτος, να συζητήσουν για την περιοχή που βρίσκεται δυτικά της Ρόδου, δίχως, ωστόσο, να την προσδιορίζει επακριβώς. Η Αγκυρα θέτει, πρακτικά, υπό συζήτηση το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας από τα δυτικά της Ρόδου έως την Κρήτη.
Με την επιστολή αυτή η Τουρκία αμφισβητεί αφενός την επήρεια των ελληνικών νησιών, αφετέρου επαναλαμβάνει τους τουρκικούς ισχυρισμούς για την ίδια την Κύπρο, η οποία εμφανίζεται ως έχουσα ελάχιστα δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες και υφαλοκρηπίδα, καθώς τα νερά ανάμεσα στην Τουρκία και την Αίγυπτο παρουσιάζονται ως ευρισκόμενα σε εκκρεμότητα έως ότου η Αγκυρα και το Κάιρο καταλήξουν σε συμφωνία. Μάλιστα, στις συντεταγμένες που καταθέτει η Αγκυρα στον ΟΗΕ, η Αίγυπτος εμφανίζεται να έχει μεγαλύτερη επήρεια από αυτήν που έχει τώρα, με βάση την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της με την Κυπριακή Δημοκρατία. Οριοθέτηση ζωνών με την Κυπριακή Δημοκρατία είναι δυνατή, σύμφωνα με την Αγκυρα, μόνο με λύση του πολιτικού προβλήματος.
Συγκεκριμένα, η επιστολή Σινιρλίογλου αναφέρει ότι τα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας θα ακολουθήσουν «μια μέση γραμμή ανάμεσα στην τουρκική και την αιγυπτιακή ακτογραμμή μέχρι ένα σημείο στα δυτικά του 28ου μεσημβρινού, το οποίο θα καθορισθεί βάσει μελλοντικών συμφωνιών οριοθέτησης στο Αιγαίο καθώς και στη Μεσόγειο, με όλα τα εμπλεκόμενα κράτη σε συμφωνία με την αρχή της ισότητας και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις ειδικές και σχετικές προϋποθέσεις που βασίζονται στο διεθνές δίκαιο».
Στο παράρτημα της επιστολής επισυνάπτεται και ένα νέο κεφάλαιο συντεταγμένων με τίτλο «Πέρα από τον 28ο μεσημβρινό». Τονίζεται ότι «η Τουρκία διατηρεί το δικαίωμα να καταθέσει γεωγραφικές συντεταγμένες της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στα δυτικά του 28ου μεσημβρινού, που εκτείνονται στα εξωτερικά όρια των χωρικών υδάτων των νησιών που αντίκεινται στη συγκεκριμένη περιοχή της Μεσογείου, δεδομένου ότι τα νησιωτικά χαρακτηριστικά σε αυτήν τη θαλάσσια περιοχή δεν μπορούν να αποκόψουν την προβολή των τουρκικών ακτών και της υφαλοκρηπίδας».

Καμιά έκπληξη δεν δικαιολογείται

Στην Αθήνα τις τελευταίες μέρες κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ανακαλύπτουν την Αμερική. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται για πρώτη φορά να ακούει ότι η Τουρκία αμφισβητεί τα δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ των ελληνικών νησιών (Ρόδου, Καστελόριζου, Καρπάθου, Κρήτης). Την ίδια στιγμή, ο Αλέξης Τσίπρας έμαθε να προφέρει τη λέξη κατευνασμός, για να καταγγείλει πως η κυβέρνηση της ΝΔ ακολουθεί μια πολιτική προς την Τουρκία την οποία και αυτός είχε ως «Ευαγγέλιο». Ταυτόχρονα, και οι δύο, αντιλαμβανόμενοι πως η κατάσταση με την Τουρκία έχει φτάσει στο απροχώρητο, ελπίζουν στη «θεϊκή» παρέμβαση του διαβολικά καλού Τραμπ...
Ουδεμία έκπληξη των κυρίων Μητσοτάκη και Τσίπρα ωστόσο δικαιολογείται, καθώς και οι δύο γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Τουρκία έχει διατυπώσει με τον πιο ξεκάθαρο και επίσημο τρόπο τη θέση πως δεν αναγνωρίζει δικαιώματα ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας πέρα από τα 6 μίλια σε όλα τα ελληνικά νησιά. Ειδικότερα, για την περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου, η οποία το τελευταίο διάστημα προκαλεί αμηχανία και ανησυχία στην Αθήνα εξαιτίας των συνεχών τουρκικών NAVTEX για έρευνες και στρατιωτικές ασκήσεις, η Τουρκία έχει προειδοποιήσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο από το 2012.
Τότε η τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσίευσε χάρτες οι οποίοι περιγράφουν επακριβώς τις τουρκικές διεκδικήσεις οικοπέδων τόσο της ελληνικής όσο και της κυπριακής ΑΟΖ. Θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι εν λόγω αποφάσεις ελήφθησαν στις 16 Μάρτη 2012 από το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο. Οι υπουργικές αποφάσεις οι οποίες δημοσιεύτηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 27.4.2012 έδιναν εξουσιοδότηση στην τουρκική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ) να πραγματοποιήσει έρευνες πετρελαίου σ' αυτές ακριβώς τις περιοχές.
Η κίνηση της Τουρκίας συνδέεται απολύτως με τη συστηματική διπλωματική της προσπάθεια να οριοθετήσει την ΑΟΖ στην περιοχή διαβουλευόμενη με τη Λιβύη. Βασικός στόχος αυτών των διαβουλεύσεων είναι να εκμεταλλευτεί την αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν έχουν τολμήσει να ανακοινώσουν την ελληνική Ζώνη, υπογραμμίζοντας τα δικαιώματα που έχουν τα κατοικημένα ελληνικά νησιά όπως είναι η Ρόδος και το Καστελόριζο.
Η επιμονή με την οποία η Τουρκία υλοποιεί τη στρατηγική που έχει χαράξει είναι πια προφανής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τουρκικής μεθοδικότητας και επιμονής είναι το γεγονός ότι χτες, κατά τη στιγμή που ήταν σε εξέλιξη η συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν, ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Φατίχ Ντονμέζ ανακοίνωσε πως οι επόμενες έρευνες και γεωτρήσεις της Τουρκίας θα γίνουν στο πλαίσιο των περιοχών που καθορίστηκαν από το Μνημόνιο Τουρκίας - Λιβύης και οι οποίες εξαφανίζουν από τον χάρτη Καστελόριζο, Ρόδο, Κάρπαθο και Κρήτη!
Η εμπλοκή της χώρας μας στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς για την ευρύτερη περιοχή είναι αυτή που καλλιεργεί και υποβοηθά την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας και την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας. Η πολιτική του εφησυχασμού οδήγησε σε ακρωτηριασμούς. Η διαρκής επαγρύπνηση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ.

Χέρι χέρι

Οι σκηνές άγριας καταστολής από τα ΜΑΤ σε βάρος διαδηλωτών, οι μαρτυρίες θυμάτων της αστυνομικής αυθαιρεσίας που πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα, η καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου πριν από μερικές βδομάδες, η συζήτηση που έχει ανοίξει η ΝΔ για περιορισμό των διαδηλώσεων, η επιχείρηση περιστολής των συνδικαλιστικών ελευθεριών, αποτελούν όλα μαζί πλευρές της κλιμάκωσης του αυταρχισμού.
Το «μονοπώλιο της βίας» από το κράτος έχει να κάνει με την ίδια την άσκηση της αντιλαϊκής πολιτικής του. Πάει χέρι χέρι με τα χτυπήματα στο λαϊκό εισόδημα και τις διευκολύνσεις στους επιχειρηματικούς ομίλους, με την υπηρέτηση δηλαδή των στόχων της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Δεν είναι επομένως αποτέλεσμα της «ιδεοληψίας της δεξιάς» ή της «ακροδεξιάς ατζέντας», όπως υποστηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι, αλλά συνιστά επιλογή του συστήματος για την προώθηση της στρατηγικής του κεφαλαίου. Της στρατηγικής δηλαδή που υπηρετεί και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, σε συνέχεια των «μπράβο» που πήρε από μονοπώλια και ιμπεριαλιστές για την κυβερνητική του θητεία.
Τι πιο χαρακτηριστικό από το γεγονός ότι το νέο χτύπημα στην απεργία ψηφίστηκε ως άρθρο μέσα στο κατάπτυστο «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο και με σκεπτικό τη δημιουργία ακόμα πιο φιλικού επενδυτικού κλίματος; Αντίστοιχη είναι η επιχειρηματολογία που συνοδεύει και τα σχέδια για περιστολή των διαδηλώσεων.
Τα νέα κρούσματα άγριας καταστολής έρχονται μαζί με τον νέο ταξικό αντιλαϊκό προϋπολογισμό, την επίθεση στην Κοινωνική Ασφάλιση, την ένταση των πλειστηριασμών, τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων.
Η εναλλαγή καταστολής και ενσωμάτωσης που ασκούν όλες οι αστικές κυβερνήσεις έχει ένα και μοναδικό «ελατήριο»: Την ανάγκη του κεφαλαίου να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου, να υπονομευτούν οι αγωνιστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων και της νεολαίας.
Σε αυτήν την ανάγκη του κεφαλαίου «συναντιέται» η ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε επικαλούμενοι την «τήρηση της τάξης» είτε την εξασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής».
Από αυτήν την άποψη, δεν πρέπει το εργατικό - λαϊκό κίνημα, οι εργαζόμενοι, αγωνιστές, που ανησυχούν για την ένταση της κρατικής καταστολής, να χαθούν στα θολά αντιδεξιά νερά όπου προσπαθεί να ψαρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να κρύψει τη μεγάλη στήριξη που παρέχει στη «νομιμοποίηση» και στην υλοποίηση της αντιλαϊκής στρατηγικής, είτε χτες ως κυβέρνηση, είτε σήμερα ως αξιωματική αντιπολίτευση και για να ανανεώσει τις αυταπάτες περί μιας «προοδευτικής διακυβέρνησης».
Χώρια που οφείλουν να μην ξεχνάνε ότι ως κυβέρνηση όχι μόνο δεν πείραξε ούτε μια τρίχα από το αντιδραστικό κατασταλτικό νομοθετικό πλαίσιο, αλλά το ενίσχυσε κιόλας, ανοίγοντας δρόμο σε μια σειρά ρυθμίσεις που σήμερα η ΝΔ πάει παραπέρα (ποινικός κώδικας, περιορισμός απεργιακού δικαιώματος, «Ιδιώνυμο» για τους πλειστηριασμούς, αγροτοδικεία, μαθητοδικεία κ.ά.).
Οι δικαιολογημένες ανησυχίες πρέπει να μετατραπούν σε δύναμη οργάνωσης και πάλης «από τα κάτω», μέσα στα σωματεία, στους φορείς του εργατικού - λαϊκού κινήματος, με κοινή δράση εργατικών, λαϊκών στρωμάτων και νεολαίας.
Μια πάλη που θα στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο, τη στρατηγική του κεφαλαίου, το κράτος και την εξουσία του και δεν θα εγκλωβίζεται στην αντιπαράθεση των αστικών κομμάτων, δεν θα ποτίζει «αντιδεξιά» μέτωπα, ούτε θα γίνεται «πλυντήριο» για τη σοσιαλδημοκρατία.
Αφού η καταστολή πάει χέρι χέρι με την αντιλαϊκή πολιτική, έτσι και η εργατική - λαϊκή απάντηση στον αυταρχισμό δεν μπορεί παρά να πηγαίνει χέρι χέρι με τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών μας, κόντρα σε κυβερνήσεις - κεφάλαιο - ΕΕ που τις καταπατούν.

Γ.Μαργαρίτης : Ο κατευνασμός και η υποχωρητικότητα οδηγεί σε πολεμική σύγκρουση

Αβρότητες και ευχαριστίες μεταξύ κατεργαραίων...

Με αφορμή τα εγκαίνια για την ανάληψη των Ναυπηγείων Σύρου από την αμερικανική εταιρεία ΟΝΕΧ, την περασμένη Πέμπτη, τα κυβερνητικά στελέχη αναμασούν με επιμονή τις τελευταίες μέρες ένα αντεργατικό προπαγανδιστικό μοτίβο με ευρύτερες στοχεύσεις.
Κάπου ανάμεσα στις αβρότητες που ανταλλάσσουν με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τονίζοντας ότι η επένδυση αυτή αποτελεί «σπάνιο δείγμα κυβερνητικής συνέχειας», καθώς «ξεκίνησε με την προηγούμενη κυβέρνηση και ολοκληρώθηκε με τη σημερινή», οι υπουργοί της ΝΔ, με τις ομιλίες τους στη φιέστα των εγκαινίων, με παρεμβάσεις τους στη Βουλή και με αρθρογραφία στον Τύπο, επαναλαμβάνουν τον «θαυμασμό» τους γιατί, όπως ισχυρίζονται, στη Σύρο είδαν την «πρωτόγνωρη συνεργασία εργαζομένων και ιδιοκτησίας», δηλώνουν «συγκινημένοι» γιατί είδαν «υγιή συνδικαλισμό» που βρίσκεται στην «ίδια πλευρά με τους ιδιοκτήτες»...
Σε χαρακτηριστικό άρθρο του περί της «Ελλάδας που θέλουμε», ο υπουργός Ανάπτυξης αναφέρει ότι «εκπλήσσεται θετικά» που στη φιέστα των εγκαινίων ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων του Ναυπηγείου ευχαρίστησε «όλους όσοι συνέβαλαν να πάρουν μπρος τα ναυπηγεία για να εξασφαλίσουν 700 άνθρωποι την εργασία τους», τον εργοδότη που ανέλαβε το Νεώριο, τους εφοπλιστές - πελάτες που «επέλεξαν να φέρουν τα πλοία τους στα Ναυπηγεία Σύρου» και τον παριστάμενο Αμερικανό πρέσβη και τις ΗΠΑ, «που επέλεξαν την Ελλάδα και τη Σύρο για να έρθουν να κάνουν την επένδυσή τους».
Με βάση τα παραπάνω, ο Αδ. Γεωργιάδης πανηγυρίζει ότι «τα μυαλά άλλαξαν», ότι αυτού του είδους ο εργατοπατερισμός είναι «δηλωτικό της διαφοράς της νέας Ελλάδας» και ότι «όλοι πια καταλαβαίνουμε ότι για να έχουμε δουλειές, πρέπει να έχουμε ιδιωτικές επενδύσεις», πρέπει «να φτιάξουμε τη χώρα μας ως μια φιλικά επενδυτική χώρα»...

***

Τι δεν μας λένε με όλη αυτή την προπαγάνδα;

• Ξεκινώντας από το συγκεκριμένο παράδειγμα, μιλάνε για «εξασφάλιση των εργαζομένων» αλλά δεν μας λένε ότι για να προχωρήσει η αλλαγή ιδιοκτησίας στα Ναυπηγεία της Σύρου οι εργαζόμενοι υποχρεώθηκαν να υπογράψουν μεταχρονολογημένες απολύσεις, προκειμένου η εργοδοσία να γλιτώσει δεδουλευμένα και αποζημιώσεις. Οσοι τελικά προσλήφθηκαν, δουλεύουν σε εργολάβο, χωρίς υπερωρίες, άδειες, αργίες, επιδόματα, με 16 ένσημα «βρέξει - χιονίσει».
• Δεν μας λένε ότι το σχέδιο «εξυγίανσης» και «ανάπτυξης» του Ναυπηγείου προβλέπει προκλητικές διαγραφές και «ρυθμίσεις» χρεών προς το δήμο, τον ΕΦΚΑ και το Δημόσιο, οι οποίες θα επιβαρύνουν τελικά και πάλι το λαό...
• Δεν μας λένε ότι η επιλογή των ΗΠΑ για τα Ναυπηγεία της Σύρου είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα επικίνδυνα σχέδια για αξιοποίησή τους - όπως και άλλων υποδομών της χώρας - για την υποστήριξη των δολοφονικών αμερικανοΝΑΤΟικών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή. Καθόλου τυχαία, στο φόντο των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που εκφράζονται πολλαπλά και στον τομέα της ναυπηγοεπισκευής, των λιμενικών υποδομών κ.ά., ο πρέσβης των ΗΠΑ υπογράμμισε κατά την τελετή των εγκαινίων τούς «στρατηγικούς λόγους» της αμερικανικής επένδυσης. Μόνο που για το λαό και τη χώρα όλα τα παραπάνω σημαίνουν βαθύτερη εμπλοκή σε ισχυρούς ανταγωνισμούς, που λειτουργούν ως μαγνήτης κινδύνων.
• Μιλούν με στόμφο για τις «ιδιωτικές επενδύσεις» που «φέρνουν δουλειές», για να κρύψουν ότι αυτός ακριβώς ο δρόμος, η οικονομία που κινείται με κριτήριο το κέρδος και όχι τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού, είναι που έχει οδηγήσει τον κλάδο της Ναυπηγοεπισκευής και τους εργαζομένους του στη σημερινή κατάσταση. Στα ναυπηγεία της χώρας έχουν εφαρμοστεί όλες οι πιθανές μορφές διαχείρισης στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου, με το αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους να είναι το ίδιο: Ουσιαστικό κλείσιμο των μεγαλύτερων ναυπηγείων, εργαζόμενοι απλήρωτοι και μισοάνεργοι, με χτυπημένα δικαιώματα, επενδυτές που αφού τσέπωσαν κάθε είδους «ενισχύσεις» άφησαν για κληρονομιά συσσωρευμένα χρέη, απληρωσιά, απαξίωση εγκαταστάσεων και έμπειρου εργατικού δυναμικού, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πολύμορφα αν κριτήριο της παραγωγής ήταν οι λαϊκές ανάγκες.

***

Πάει πολύ τα κυβερνητικά στελέχη να παρουσιάζουν τα εκάστοτε τσιράκια της εργοδοσίας, τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, ως... «υγιή συνδικαλισμό» και ως «νέα Ελλάδα»!
Ο εργατοπατερισμός, οι δυνάμεις μέσα στα συνδικάτα που κάνουν ό,τι μπορούν για να πείσουν τους εργαζόμενους ότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με αυτά των εκμεταλλευτών τους, είναι ό,τι πιο παλιό, ό,τι πιο εκφυλισμένο και ό,τι πιο δοκιμασμένο από τους εργάτες, που έχουν πια συσσωρευμένη πικρή πείρα για το ρόλο τους.
Πλήθος είναι τα παραδείγματα τέτοιων ηγεσιών σε συνδικαλιστικές οργανώσεις στη Ναυπηγοεπισκευή, συνολικά στον κλάδο του Μετάλλου, που λιβάνιζαν και λιβανίζουν τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις τους, που καλλιεργούν τα επιχειρήματά τους και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια οργάνωσης της πάλης της εργατικής τάξης, στο όνομα της «διευκόλυνσης της ανάπτυξης» και των «επενδύσεων», με τα αποτελέσματα να είναι πια γνωστά σε όλους.
«Κάθονται στο λαιμό» της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και όλων των αστικών επιτελείων τα ταξικά συνδικάτα, που χαλάνε αυτήν τη σούπα. Καθόλου τυχαία, ο υπουργός Ανάπτυξης φέρνει ως αντιπαράδειγμα στο άρθρο του τα ταξικά συνδικάτα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, λέγοντας ότι έχουν μόνο «να κατηγορήσουν τους εργοδότες τους, να κατηγορήσουν τις συνθήκες εργασίας τους και να διεκδικούν ολοένα και περισσότερα»...
Προφανώς το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του - όπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που αρνήθηκε να κηρύξει ως υποχρεωτική την Συλλογική Σύμβαση που υπέγραψαν με αγώνα οι εργάτες της Ζώνης - θέλουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν για ένα ξεροκόμματο, μέσα σε χώρους δουλειάς - παγίδες θανάτου, και να λένε και ευχαριστώ!

***

Ο δρόμος της «νέας Ελλάδας» και της «φιλικά επενδυτικής χώρας», που προβάλλουν συναινετικά όλα τα κόμματα του κεφαλαίου, είναι γνωστός. Σημαίνει φθηνή και «ευέλικτη» εργατική δύναμη για τα κέρδη του κεφαλαίου, χτύπημα κατακτήσεων και δικαιωμάτων, ανυπαρξία μέτρων για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία, ασφυκτικό έλεγχο κράτους και εργοδοσίας στα συνδικάτα κ.ο.κ.
Στην αντίπερα όχθη, ο δρόμος για τους εργαζόμενους και το λαό είναι η αντίσταση στην κλιμακούμενη επίθεση, ο αγώνας με κριτήριο και οδηγό τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες, η πάλη για την ανατροπή, για την οικονομία και την κοινωνία που θα έχει αυτές τις ανάγκες στο επίκεντρό της, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.

Διευθετήσεις

Το δίλημμα «συμβιβασμός με την Τουρκία και συνεκμετάλλευση ή πολεμική εμπλοκή», που διακινούν με διάφορες παραλλαγές η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία, είναι εξίσου επικίνδυνο για το λαό και δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα που του στήνουν.
Αλλωστε, από τις ίδιες τις εξελίξεις και την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μέσα στο πλαίσιο της ευρωατλαντικής συμμαχίας, επιβεβαιώνεται διαχρονικά ότι πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο διαπραγματεύσεων, «μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης», «θερμών επεισοδίων», στο έδαφος προδιαγεγραμμένων διευθετήσεων στο Κυπριακό, στην Ανατ. Μεσόγειο και το Αιγαίο, που στον πυρήνα τους έχουν τη συνεκμετάλλευση στρατηγικών θαλάσσιων οδών, υδρογονανθράκων και άλλων φυσικών πόρων.
Μιλάμε δηλαδή για παζάρια ανάμεσα σε μονοπωλιακά συμφέροντα, στο πλαίσιο ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και οργανισμών, που όχι μόνο δεν εγγυώνται σύνορα και κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά αντίθετα αποτελούν κίνδυνο για την ειρήνη και την ασφάλεια των λαών.
Παράλληλα με την έξαρση της τουρκικής επιθετικότητας, πυκνώνουν οι παρεμβάσεις που «μυρίζουν» διευθέτηση, πιθανότατα με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, καταρχήν για τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.
Προβάλλεται μάλιστα αυτή η προοπτική ως η μόνη που μπορεί να ανατρέψει τα τετελεσμένα της Τουρκίας στη ΝΑ Μεσόγειο, μετά τη συμφωνία με τη Λιβύη, να αποσοβήσει τον κίνδυνο μιας σύγκρουσης και κυρίως να αποκαταστήσει τη «σταθερότητα» στην περιοχή, ως αναγκαία προϋπόθεση για να έρθουν επενδύσεις.
Η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα κρύβουν ότι το σχέδιο για διευθετήσεις σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας έχει την κάλυψη των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, στο πλαίσιο της σύνθετης διαπραγμάτευσης που διεξάγουν με την Τουρκία, για να αποκαταστήσουν τη συμμετοχή της στο δυτικό στρατόπεδο και να την αποκόψουν από τη συνεργασία με τη Ρωσία.
Αλλωστε, ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ έχουν βάλει μέχρι τώρα τη σφραγίδα τους σε όλα τα «επεισόδια», με τα οποία ενθαρρύνεται η προκλητικότητα της Τουρκίας, νομιμοποιούνται οι διεκδικήσεις της στην περιοχή και τελικά προωθούνται βήμα βήμα οι διευθετήσεις στη λογική της συνεκμετάλλευσης, παράλληλα με τα σχέδια οριστικής διχοτόμησης της Κύπρου.
Θυμίζουμε ότι το ΝΑΤΟ θεωρούσε ανέκαθεν το Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο ενιαίο επιχειρησιακό χώρο, ενώ οι προσδοκίες που καλλιεργούσαν όλες οι αστικές δυνάμεις και τα κόμματα για μια «δίκαιη» λύση στο Κυπριακό, μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, διαψεύστηκαν παταγωδώς, με την Τουρκία να προκαλεί ακόμα και με την παρουσία γεωτρύπανου στην «ευρωπαϊκή» ΑΟΖ της Κύπρου.
Δεν είναι επίσης παράξενο ότι σ' αυτήν την κατεύθυνση συντάσσονται όλα τα αστικά κόμματα, επιβεβαιώνοντας ότι η εμπλοκή της Ελλάδας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, ως στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης, δεν επιτρέπει διαφοροποιήσεις και «δεύτερες σκέψεις».
Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, που καταλογίζει στην κυβέρνηση «αδράνεια» και καθυστερήσεις, προτείνει μια δέσμη μέτρων για την «απόκρουση» της τουρκικής επιθετικότητας όπου ταυτίζονται σχεδόν όσα αναγγέλλει η κυβέρνηση («διεθνοποίηση» του ζητήματος, επαφές με Ευρωπαίους εταίρους, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ανάπτυξη σχέσεων με τον στρατηγό Χάφταρ στη Λιβύη, επιτάχυνση των προσπαθειών για διευθέτηση του Κυπριακού).
Και φυσικά, όλοι μαζί προστατεύουν από κάθε κριτική και αμφισβήτηση τον ρόλο των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και τις ευθύνες τους για τη σημερινή κατάσταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αφού όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα υπηρέτησαν με συνέπεια τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό στην περιοχή, που επιδρά καθοριστικά και στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας.
Το βέβαιο είναι ότι όποιες διευθετήσεις προωθούνται, δεν κινούνται μόνο στην κατεύθυνση της αμφισβήτησης συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά δεν αναιρούν και τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις που οξύνονται στην περιοχή, ούτε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην αστική τάξη της Τουρκίας και της Ελλάδας. Επομένως, με μαθηματική ακρίβεια προετοιμάζουν τον νέο γύρο εντάσεων και συγκρούσεων, που θα πληρώνουν πάντα οι λαοί.
Γι' αυτό χρειάζεται τώρα να δυναμώσει η πάλη ενάντια στον πραγματικό παράγοντα αστάθειας και ανασφάλειας για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς, που δεν είναι άλλος από τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και τους ανταγωνισμούς για τις πηγές και τους δρόμους της Ενέργειας, τις σφαίρες επιρροής.
Να δυναμώσουν στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα η αλληλεγγύη, ο αγώνας για αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και κλείσιμο όλων των βάσεων, η πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, που για τα συμφέροντά του μπλέκει το λαό σε ανταγωνισμούς και σχέδια επικίνδυνα για την ίδια του τη ζωή.

Κριτήριο κομμουνισμού

Για τη φράση του Φλωράκη: "Κριτήριο για την αριστεροσύνη κάποιου η στάση του απέναντι στο Κομμουνιστικό Κόμμα!" και πως την καταλαβαίνω.

Επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μου, θα ήθελα μια, κατά τη γνώμη μου ορθή ερμηνεία της φράσης.

Κριτήριο του κομμουνιστή είναι μόνο η στάση και δράση ως παιδί της εργατικής τάξης, με βάση τους βασικούς στόχους της ως τάξη εκμεταλλευόμενη και μελλοντικής εξουσίας και στη βάση των νομοτελειών της κοινωνικής εξέλιξης. Αυτό είναι το απόλυτο κριτήριο.

Και ένα ΚΚ με αυτό το κριτήριο κρίνεται, άρα και οι κομμουνιστές, ανεξάρτητα πόσο πιστοί είναι στο ΚΚ τους. Καθόλου δεν ενδιαφέρει πόσο πιστοί ήταν στο κόμμα τους τα μέλη του ΚΚΙ, του ΚΚΓ, του ΚΚΙσπ,του ΚΚΕεσ. κλπ. Το κριτήριο εκτίμησης του ρόλου τους είναι το παραπάνω. Ας μην αναφερθώ και στα κόμματα των σοσ. χωρών που έχασαν κυριολεκτικά τον μπούσουλα και κατέληξαν σε μηχανισμό παραγωγής νέων, επίδοξων, καπιταλιστών.

Αν παρ’ ελπίδα το 1968 ή το 1991 υπερίσχυαν, στο ΚΚΕ, οι αναθεωρητές, είναι αυτονόητο πως το κριτήριο του κομμουνιστή δεν θα ήταν η πίστη σε ένα αναθεωρητικό κόμμα.

Οι κομμουνιστές δεν είναι με το ΚΚΕ για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο γιατί αυτό τηρεί, στο μέτρο των λαθών και των δυνατοτήτων του, τις παραπάνω αρχές, πάνω στη σχέση με τους σκοπούς της Ε.Τ. και στις νομοτέλειες κοινωνικής εξέλιξης (δλδ της επιτέλεσης της ιστορικής του αποστολής).

Όταν ο Φλωράκης και άλλα στελέχη το έλεγαν ότι κριτήριο είναι η πίστη ή η στάση απέναντι στο ΚΚΕ, εννοούσαν πάντα ένα ΚΚΕ πιστό στις αρχές του, όχι τύπου ΚΚΙ.

Συμπέρασμα: ο κομμουνιστής έχει οδηγό για να επαληθεύει τη δική του θέση αλλά και τη θέση του κόμματός του. Αυτή η ελευθερία είναι ακατάλυτη για τον κομμουνιστή. Διαφορετικά θα συρθεί σε λάθη.

Επιβεβαίωση: όταν έγινε η διάσπαση του 1968, ξαφνικά μέσα στη στενοχώρια μου και τον προβληματισμό είδα να πετάγονται γύρω μου πραγματικοί κομμουνιστές που χρόνια υπέμεναν με στωικότητα την λεγκαλιστικη, ρεβιζιονιστική γραμμή της τότε ηγεσίας το ΚΚΕ και ξέσπασαν με οργή για τη μέχρι τότε κατάσταση. Δεν μπορούσα να το πιστέψω γιατί νόμιζα πως όλοι είχαν αποδεχτεί τις πολιτικές της ΕΔΑ! Αυτοί τι είδαν τότε; Είδαν ότι το ΚΚΕ, επιτέλους, επανέρχεται στην πιστή τήρηση των αρχών, παρά τις αδυναμίες και τα υπολείμματα ρεβιζιονισμού και τώρα ναι, θα το ξαναδημιουργήσουν σε νέα βάση. Άρα λειτούργησε το κριτήριο που σας είπα. Διαφορετικά θα γινόμασταν ΚΚΙ!

Έτσι έγινε η μεταστροφή του ΚΚΕ, με πρώτα μέτρα την αναδημιουργία κομματικών οργανώσεων και της ΚΝΕ.

Το κειμενάκι στη φωτο δεν το έκανα χωρίς λόγο. Σε κάποιους φάνηκε… εκτός γραμμής και… αναρχοκομμουνιστικό! Ωστόσο, δεν είναι παρά η ανάδειξη του κομμουνιστή σε βασικό συστατικό στοιχείο του κομμουνιστικού κινήματος και ενός ΚΚ, με οδηγό μόνο την ιστορική αποστολή του, να οργανώσει, με το κόμμα του, την εργατική τάξη για την ιστορική της αποστολή. Φυσικά, ποτέ δεν πρέπει να υπακούσει σε μια ηγεσία που θα του πει να παρατήσει τις αρχές του και τα «όπλα» του και προπαντός το ταξικό του κριτήριο. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο για τους κομμουνιστές. Αν αυτό λειτουργούσε, πχ στις σοσιαλιστικές χώρες, δεν θα είχαμε αυτή την κατάληξη. Δεν την είχαμε όμως και βλέπουμε τι καταστροφικό είναι οι κομμουνιστές να έχουν ξεχάσει βασικές αρχές του κομμουνιστή και να σύρονται πίσω από ρεβιζιονιστικές ηγεσίες. Η κομματική πειθαρχία είναι εθελοντική και υπάρχει μόνο στο πλαίσιο υλοποίησης της αποστολής το ΚΚ, όχι στο πλαίσιο υλοποίησης των σκοπών μιας διολισθημένης ηγεσίας.

Θα πείτε, μα αυτό μπορεί να το επικαλείται ο καθένας! Φυσικά! Το επικαλούνται και μάλιστα το κάνουν πράξη ορισμένοι που νόμισαν ότι «τους πρόδωσε το ΚΚΕ» και έκαναν άλλες, δήθεν «πραγματικά επαναστατικές», οργανώσεις! Μια τέτοια ήταν και το ΚΚΕ εσ.! Στα πλαϊνά της 100χρονης ιστορίας του ΚΚΕ, όμως, κείτονται εκατοντάδες πτώματα πολιτικών μορφωμάτων (μεταξύ τους και του ΚΚΕ εσ.) που δήθεν ενεργοποίησαν την ανεξαρτησία των κομμουνιστών και έκαναν άλλο κόμμα. Εδώ είδαμε ότι το κριτήριο των Ελλήνων κομμουνιστών λειτούργησε καταλυτικά, ορίζοντας ποιος είναι ο πραγματικός εκπρόσωπος της Εργατικής τάξης. Αλλιώς θα είχαν οι διασπαστές τον πρώτο λόγο στις μάχες της εργατικής τάξης. Δεν το είχαν ούτε τον έχουν όμως… Δυστυχώς, σε άλλα ΚΚ κυριάρχησαν και αντί επανάστασης τα διέλυσαν!

Στέργιος Βασιλείου 

Νέο χτύπημα Χρυσοχοΐδη – “Φαρισαϊσμός” η διαμαρτυρία ενάντια στο κρεσέντο αστυνομικής βίας

Κατιούσα

Αφού πάταξε τα κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας συστήνοντας στους πολίτες να πάνε τα σχετικά βίντεο στο συνήγορο του πολίτη, ο υπουργός Προ.Πο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης επανέρχεται δριμύτερος, για να μας πει ότι τελικά τα βίντεο δεν έχουν και τόση σημασία, η αστυνομία ξέρει να κάνει αυτοκάθαρση και στην τελική όσοι έχετε παράπονα είστε φαρισαίοι που δεν μπορείτε να χωνέψετε την επιτυχία του επιτελικού σχεδίου του υπουργού.
Αυτά μας είπε με ανάρτησή του στο facebook, προς τέρψη των νοικοκυραίων ψηφοφόρων του, αν κρίνουμε από πολλά από τα σχόλια που τη συνοδεύουν:

Ο εξευτελισμός της ανθρώπινης προσωπικότητας δεν είναι νοητός ποτέ, πουθενά, από κανένα και με οποιαδήποτε δικαιολογία. Τελεία και παύλα. Όταν συμβαίνει, η Αστυνομία -που είναι περήφανο σώμα, που εφαρμόζει το νόμο και κατά συνέπεια οφείλει να προστατεύει και τα ανθρώπινα δικαιώματα- έχει τη δύναμη να το αναδείξει και να το αντιμετωπίσει. Κανένα βίντεο, παρά τη δύναμη της εικόνας δεν θα το αλλάξει αυτό. Πολύ περισσότερο δεν θα περάσει ο φαρισαϊσμός που ξεχείλισε, μετά την πρώτη φορά εορτασμό, χωρίς καταστροφές, των επετείων 17ης Νοέμβρη και 6ης Δεκεμβρίου

Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει να μην ανακατευόμαστε, ότι αν γίνει και κανένα παραστράτημα βρε αδερφέ είναι δουλειά της αστυνομίας να το ρυθμίσει μόνη της, πχ με κάποια από τις ΕΔΕ που φέρνουν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Όσο για τα βίντεο, είναι μάλλον αναξιόπιστα, μια “αποτύπωση της στιγμής”, όπως είπε πριν λίγες μέρες και ο αντιπρόεδρος των αστυνομικών σχολιάζοντας τα όσα ασύλληπτα είδαν το φως της δημοσιότητας.
Το καλύτερο από όλα όμως είναι ότι η προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων βαφτίζεται “φαρισαϊσμός” και ιεραρχείται σαφώς χαμηλότερα από το κατόρθωμα της ΕΛ.ΑΣ για λιγότερες σπασμένες βιτρίνες και καμένα αυτοκίνητα – στο κέντρο, καθώς η εκτόνωση των γνωστών, γνωστότατων αγνώστων επήλθε με φθορές στα προάστια.
Όσοι λοιπόν έχετε βίντεο ή άλλο υλικό, καλύτερα να το κρατήσετε για τον εαυτό σας και να το δείτε πιο προσεχτικά. Εκεί θα αναγνωρίσετε περήφανους αστυνομικούς να αναδεικνύουν και να αντιμετωπίζουν τον εξευτελισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας, δείχνοντάς μας πώς ακριβώς είναι ώστε να την αποφεύγουμε. Ας σταματήσει πια η αγνωμοσύνη.

Φοράς την κουκούλα σου… και είσαι έτοιμος να αλλάξεις τον κόσμο…

Κατιούσα

Φοράς την κουκούλα σου… με τις πέτρες και τις μολότοφ στο σακίδιο… και είσαι έτοιμος να αλλάξεις τον κόσμο…
Είσαι έτοιμος, πεισμένος και το θέλεις πολύ… να φωνάξεις «Νενικήκαμεν»…
Αντικρίζεις απέναντί σου το «βασικό» σου εχθρό… τους μπάτσους…
Ξεκινάς τη δράση… Πετάς τις πέτρες και τις μολότοφ… σπας και καμιά βιτρίνα… βάζεις φωτιά σε μερικά σταθμευμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια… καις και μερικούς κάδους σκουπιδιών… και έτοιμη η ανατροπή…
Δίπλα σου και άλλοι σαν κι εσένα… μπορεί και όχι όμως…
Αυτοί είναι σε ειδική αποστολή… Προετοιμάστηκαν με μεγάλη προσοχή από την ασφάλεια, να κάνουν αυτό που κι εσύ κάνεις…
Πιστεύεις πως κρατάς το μέλλον των εργαζόμενων της Γης, στα νεανικά σου χέρια…
Είσαι βαθιά πεπεισμένος πως δεν χρειάζεται οργάνωση, δεν χρειάζεται επίπονος, σκληρός και συνεχής ταξικός αγώνας για να αλλάξει η κοινωνία…
Ξεχνάς όμως κάτι βασικό…
Αυτό πιστεύουν και αυτό επιδιώκουν και αυτοί που θέλεις να ανατρέψεις… Δεν φοβούνται εσένα και τους τρόπους αγώνα που χρησιμοποιείς… Την οργανωμένη πάλη και την ταξική συνειδητοποίηση των εργαζόμενων φοβούνται…
Αυτό τους τρομάζει…
Σε χρησιμοποιούν και δεν το έχεις καταλάβει…
Γελάνε και σχεδιάζουν την επόμενη φορά… πίσω από την πλάτη σου…
Μην τους κάνεις τη χάρη… Δεν αξίζει να είσαι «πιόνι» τους…
Πίστεψέ με…

“Που είναι μωρή καριόλα οι σύντροφοί σου τώρα;”: Καταγγελίες για άγρια καταστολή και σεξιστικές επιθέσεις από τα ΜΑΤ και στην Πάτρα

Καταγγελίες για άγρια καταστολή, αστυνομική βία και προσαγωγές “στο σωρό” δεν υπήρξαν μόνο στην Αθήνα και τα Εξάρχεια για το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου αλλά και στην Πάτρα.

Από το ρεπορτάζ του Βασίλη Πέττα στο tetartopress.gr 

Στην Πάτρα το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη η αστυνομική βία ήταν έκδηλη σε όλη τη διάρκεια της πορείας, στις προσαγωγές, αλλά και στην Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας. Οι μαρτυρίες πολλές και παρά την έλλειψη εικόνων, σκιαγραφούν έντονα το καθεστώς που θέλει να επιβάλει το κράτος, όχι μόνο στα Εξάρχεια ή στην Αθήνα, αλλά και στην Πάτρα, και όπου υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται.

Η πρώτη μαρτυρία έρχεται από μια από τις προσαχθείσες η οποία καταγγέλλει αστυνομική βία, τραυματισμό αλλά και σεξιστική συμπεριφορά κατά την προσαγωγή της. Όπως μας δήλωσε στην περιοχή του Αγίου Διονυσίου και ενώ δεν γινόταν εκείνη την ώρα κάποια σύγκρουση, κυνηγήθηκε από τρεις τουλάχιστον αστυνομικούς. Πετώντας την κάτω, και ενώ την είχαν ακινητοποιήσει άρχισαν να την κλωτσάνε και να τη βρίζουν σεξιστικά λέγοντας της «σε πιάσαμε παλιοπουτάνα». Μόλις τη σηκώσανε από κάτω και της φόρεσαν χειροπέδες ένας από τους αστυνομικούς πιάνοντας την από το γιακά άρχισε να της φωνάζει: «σου αρέσει τώρα πουτάνα;».

Η προσαχθείσα, αφέθηκε ελεύθερη αργά το βράδυ κατά τις 11:00. Καθ όλη τη διάρκεια της κράτησής της αιμορραγούσε στο πρόσωπο. Μετά την απελευθέρωσή της, και ενώ είχε περάσει δυόμιση ώρες στο κρατητήριο, πήγε στο νοσοκομείο όπου της έκαναν ράμματα στο πρόσωπο, διέκριναν τραύματα σε πλάτη, ώμο και πόδια και εκκρεμεί ιατροδικαστική γνωμάτευση.

Στο ίδιο σημείο έγιναν και άλλες προσαγωγές με τον ίδιο βίαιο τρόπο. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία μιας διαδηλώτριας που μας περιγράφει τον τρόπο που την προσήγαγαν:

«Με πέταξαν κάτω, χτυπώντας με με τις ασπίδες. Ήταν τουλάχιστον δύο άτομα. Όταν βρισκόμουν πεσμένη δίπλα σε άλλους διαδηλωτές άρχισαν να μας κλοτσάνε και να μας χτυπούν με τα γκλοπ στο κεφάλι, στα πόδια και στα χέρια. Όταν σταμάτησαν, μας είπαν να κάτσουμε κάτω παρατεταγμένα. Μας απαγόρευσαν να μιλάμε μεταξύ μας και όταν τους είπα ότι θέλω να βρω τα γυαλιά μου επειδή δε βλέπω, άρχισαν να κάνουν επανειλημμένα χλευαστικά σχόλια του τύπου “να τα τα γυαλιά σου” καθώς περνούσαν οχήματα πατώντας σπασμένα τζάμια. Όλη αυτή την ώρα δεχόμασταν διάφορα σεξιστικά σχόλια όπως “Παλιοπουτάνα. Που είναι μωρή καριόλα οι σύντροφοι σου τώρα”.

Έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, την ώρα που βγήκαμε από το περιπολικό, είδαμε πως είχαν βάλει τα σακίδια μας στο πορτμπαγκάζ και μαζί με αυτά υπήρχε και ένας κώνος πορτοκαλί γεμάτος πέτρες. Δείχνοντας τις πέτρες, ο ένας αστυνομικός απευθυνόμενος στον άλλο που πήγε να μας παραλάβει είπε:”Αυτά εδώ είναι μαζί με τα κορίτσια”, σε μια προσπάθεια ενδεχομένως να μας τα “φορτώσουν”. Του είπα ότι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά και πως το μόνο που είχαμε πάνω μας ήταν τα σακίδια, τα οποία και τους προέτρεψα να τα ψάξουν. Επίσης, κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Αστυνομική Διεύθυνση και ενώ ήταν ορατό ότι αιμορραγούσα στο κεφάλι δεν μας μετέφεραν στο νοσοκομείο. Όταν εν τέλει μας άφησαν να φύγουμε, μεταφερθήκαμε με δικούς μας στο νοσοκομείο και ενώ παρευρισκόμασταν στο διάδρομο αναμονής, ένας τύπος με πολιτικά επιχείρησε να μας φωτογραφήσει. Στη συνέχεια μίλησε με έναν από την ομάδα ΔΙΑΣ που βρισκόταν εκεί».

Και στη συγκεκριμένη διαδηλώτρια καταγράφηκαν από το νοσοκομείο τραυματισμοί σε κεφάλι, σώμα, πόδια και χέρια, ενώ εκκρεμεί ιατροδικαστική γνωμάτευση.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως οι παραπάνω δύο μαρτυρίες προέρχονται από δύο άτομα που τελικά αφέθηκαν ελεύθερα επιβεβαιώνοντας την πάγια ταχτική της αστυνομίας που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια για «τυχαίες συλλήψεις στο σωρό».

Στην πορεία της Πάτρας -στην οποία πραγματοποιήθηκαν συνολικά 19 προσαγωγές- υπήρξαν ανάμεσα στους διαδηλωτές και πολλοί τραυματισμένοι κυρίως από ευθύβολες ρίψεις δακρυγόνων. Φτάνοντας έξω από τα γραφεία της αστυνομικής διεύθυνσης Αχαΐας περίπου στις 21:30, και αφού η εικόνα που είχαμε ήταν πως υπήρχαν τραυματίες και ανάμεσα στους προσαχθέντες, ζητάμε ενημέρωση για τον συνολικό αριθμό τους, για το αν υπάρχουν τραυματίες ανάμεσά τους αλλά και για το αν υπάρχουν ανήλικοι. Η επίσημη ενημέρωση που είχαμε από τον επικεφαλής που ήταν εκείνη την ώρα στην είσοδο του κτιρίου ήταν πως δεν υπήρχε κανένας τραυματίας.

Οι πληροφορίες όμως, πως υπάρχει προσαχθέντας που αιμορραγεί στο κεφάλι και πρέπει να πάει οπωσδήποτε στο νοσοκομείο, μας έκαναν να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά με τον υπεύθυνο του γραφείου τύπου της Αστυνομικής διεύθυνσης, ζητώντας να έχουμε επίσημη ενημέρωση για την κατάσταση των προσαχθέντων. Στην απάντησή του, πως δεν είχε ενημέρωση, του τονίσαμε πως οι πληροφορίες μας, λένε πως υπάρχει τραυματίας στο κεφάλι που αιμορραγεί, αναφέροντας συγκεκριμένα το όνομά του.

Μετά από αρκετή ώρα, μαθαίνουμε -όχι από επίσημη πληροφόρηση- πως ο προσαχθέντας μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Αυτό συνέβη περίπου στις 11:00 το βράδυ. Δυόμιση περίπου ώρες μετά την προσαγωγή του, και ενώ όλο αυτό το διάστημα αιμορραγούσε.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, στο νοσοκομείο ο τραυματίας εξετάστηκε από τους γιατρούς παρουσία των αστυνομικών με πολιτικά που τον μετέφεραν. Στο αίτημα της συνοδού του για ιατροδικαστική γνωμάτευση, ενώ οι αστυνομικοί στην αρχή απάντησαν θετικά, κάποια στιγμή, φόρεσαν στον τραυματία χειροπέδες και τον έβγαλαν έξω από το νοσοκομείο για να μεταφερθεί και πάλι στην Αστυνομική Διεύθυνση, κρατώντας παράλληλα και όλες τις εξετάσεις του, χωρίς να αφήσουν τη συνοδό του να τις δει.

Η συνοδός, όλη αυτή την ώρα ζητούσε επίμονα τα στοιχεία των αστυνομικών. Τα ονόματα δεν δόθηκαν ποτέ, ούτε στο νοσοκομείο, ούτε έξω από την αστυνομική διεύθυνση όταν επανέλαβε το αίτημά της, παρουσία μας.

Κατά τη διάρκεια που ο τραυματίας βρισκόταν στο νοσοκομείο, στην Αστυνομική Διεύθυνση αφήνονταν σταδιακά ελεύθεροι κάποιοι από τους προσαχθέντες. Τουλάχιστον δύο από αυτούς βγήκαν τραυματισμένοι παρ’ όλες τις αρχικές διαβεβαιώσεις πως δεν υπάρχει κανένας τραυματίας.

Τελευταίες βγήκαν από το κτίριο δύο ανήλικες, 13 και 14 ετών. Ενώ είχε δοθεί η εντύπωση πως και αυτές αφέθηκαν ελεύθερες, ξαφνικά συνειδητοποιούμε πως ένας αστυνομικός με πολιτικά προσπαθεί να δώσει στους γονείς της 13χρονης κάποια χαρτιά την ώρα που έφευγαν. Τότε μετά από παρέμβαση δικηγόρων και μετά από την πίεση και τις ερωτήσεις τους, μαθαίνουμε πως έβαλαν τις ανήλικες να υπογράψουν κατάθεση σε κατηγορητήριο που τους είχε απαγγελθεί δίχως παρουσία νομίμου εκπροσώπου τους. Όλα αυτά ενώ οι γονείς τους αλλά και δικηγόροι βρίσκονταν έξω από το κτίριο και επέμεναν να είναι παρόντες στις διαδικασίες.

Σημαντικό είναι να τονίσουμε πως στους δύο δικηγόρους που βρέθηκαν από πολύ νωρίς έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, δεν τους επιτράπηκε η επικοινωνία με τους προσαχθέντες παρά μόνο την επόμενη μέρα, λίγο πριν την κατάθεσή τους. Η αιτιολογία ήταν πως οι προσαχθέντες δεν ήταν ύποπτοι για κάτι, και πως γινόταν μόνο εξακρίβωση στοιχείων. Εξακρίβωση στοιχείων σε τραυματισμένους ανθρώπους που προσήχθησαν με ξύλο και βία.