«Φιλόδοξα» σχέδια για τις «πράσινες» επενδύσεις

        

15-12-2019

Πακτωλό χρημάτων και κάθε είδους διευκολύνσεις για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας στις «πράσινες» επενδύσεις, με το «λογαριασμό» σε όλα τα επίπεδα να πηγαίνει στους λαούς, αποφάσισαν οι ηγέτες της ΕΕ στη διήμερη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες.

Στο επίκεντρο της Συνόδου βρέθηκαν οι τρόποι χρηματοδότησης, το θεσμικό πλαίσιο και οι νομοθετικές αλλαγές που θα απαιτηθούν για τους στόχους της Ένωσης σε ό,τι αφορά τη λεγόμενη μετάβαση στην «πράσινη» οικονομία, προκειμένου μεταξύ άλλων η ΕΕ να μη χάσει έδαφος στον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα ισχυρά κέντρα.

Δίνοντας το στίγμα των όσων διακυβεύονται για τους επιχειρηματικούς ομίλους, στο Κείμενο των Συμπερασμάτων, στο οποίο κατέληξαν οι ηγέτες της ΕΕ, σημειώνεται ότι η μετάβαση στην «κλιματική ουδετερότητα» έως το 2050 «θα δημιουργήσει σημαντικές ευκαιρίες, όπως δυνατότητες για οικονομική ανάπτυξη, για νέα επιχειρηματικά μοντέλα και αγορές, για νέες θέσεις εργασίας και τεχνολογική ανάπτυξη».

Παράλληλα, σημειώνεται η ανάγκη «να διαμορφωθεί ένα ευνοϊκό πλαίσιο που θα ωφελεί όλα τα κράτη – μέλη και θα περιλαμβάνει κατάλληλα μέσα, κίνητρα, στήριξη και επενδύσεις ώστε να διασφαλιστεί η οικονομικά αποδοτική, δίκαιη καθώς και κοινωνικά ισορροπημένη και αμερόληπτη μετάβαση, συνεκτιμώντας τις διάφορες εθνικές συνθήκες όσον αφορά τα σημεία εκκίνησης», ώστε δηλαδή με όλα τα μέσα η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη της να ανοίξουν τα νέα πεδία κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη χρηματοδότηση των σχετικών δράσεων, τα ποσά που θα δοθούν (κυρίως στα μονοπώλια του κλάδου των ΑΠΕ) είναι «αστρονομικά». Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) ότι θα στηρίξει επενδύσεις ύψους 1 τρισ. ευρώ τη δεκαετία 2021 – 2030, ενώ παράλληλα αποφάσισε να διατεθούν και αρκετοί πόροι από το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ), όπως αποκαλείται ο μακροπρόθεσμος προϋπολογισμός της ΕΕ.

Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (ΕΣ) εξέφρασε την «ικανοποίησή του» για την εξαγγελία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι οι μελλοντικές προτάσεις της θα έχουν στόχο τη διευκόλυνση επενδύσεων ύψους 100 δισ. ευρώ μέσω του μηχανισμού δίκαιης μετάβασης.

Την ίδια ώρα, πάντως, στο κείμενο γίνεται και προσπάθεια συγκερασμού των αντιθέσεων που προκαλεί το συγκεκριμένο ζήτημα στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεδομένων των διαφορετικών συμφερόντων που υπάρχουν τόσο ανάμεσα στις εθνικές αστικές τάξεις των χωρών – μελών όσο και μεταξύ των επιμέρους κλάδων των οικονομιών.

Έτσι, μεταξύ άλλων σημειώνεται πως το ΕΣ αποδέχεται ότι ένα κράτος – μέλος (η Πολωνία, η οποία μεταξύ άλλων διεκδικεί και μεγαλύτερο κομμάτι από την «πίτα» των ευρωενωσιακών επιδοτήσεων) «δεν είναι σε θέση να δεσμευθεί στην υλοποίηση του στόχου αυτού σε ό,τι το αφορά», ενώ αποδέχεται και το γεγονός ορισμένες χώρες «να αποφασίζουν για το ενεργειακό τους μείγμα και να επιλέγουν τις πλέον κατάλληλες τεχνολογίες», αφήνοντας ανοιχτή τη συζήτηση για το αίτημα της Τσεχίας, αλλά και της Γαλλίας και του Βελγίου, που ζητάνε την αναγνώριση εκ μέρους της ΕΕ της πυρηνικής ενέργειας ως «πηγής μηδενικών εκπομπών».

Δεν έχει τέλος η τραγωδία: Δύο γυναίκες βρέθηκαν παγωμένες και αγκαλιασμένες σε μια φυλλωσιά κοντά στις Φέρες

Από iraklis3 

Oι δύο γυναίκες, γύρω στα είκοσι, αδερφές πιθανότατα, βρέθηκαν παγωμένες και αγκαλιασμένες σε μια φυλλωσιά κοντά στις Φέρες. Η διάγνωση του ιατροδικαστή κ. Παύλου Παυλίδη ήταν θάνατος από υποθερμία. Είχαν περάσει το ποτάμι και «λούφαξαν» για να προφυλαχθούν από το τσουχτερό κρύο που στον Εβρο, λόγω της υγρασίας, γίνεται φονικό ειδικά για εξασθενημένους οργανισμούς.
Φορούσαν από επτά πουλόβερ και πέντε κολάν η καθεμιά για να προφυλαχθούν από το κρύο, αλλά και γιατί οι διακινητές δεν επιτρέπουν χειραποσκευές στις βάρκες. Τρύπωσαν στους θάμνους προφανώς για να ξεκουραστούν και φαίνεται πως αποκοιμήθηκαν. Δεν ξύπνησαν ποτέ. Τις εντόπισαν νεκρές χωρικοί, μέσα στα μουσκεμένα ρούχα τους που αντί να τις προστατεύσουν λειτούργησαν σαν «παγοκύστες», χωρίς κανένα στοιχείο ταυτότητας πάνω τους.
Καθότι έγχρωμες, οι Αρχές εικάζουν ότι έφτασαν από κάποια αφρικανική χώρα και λόγω της μεταξύ τους ομοιότητας πιθανολογούν ότι ίσως ήταν αδερφές.
Αλλοι τέσσερις νεαροί, Αφροασιάτες εκ πρώτης όψεως, αγνώστων στοιχείων, βρέθηκαν την ίδια νύχτα (ξημερώματα της περασμένης Κυριακής) παγωμένοι και αυτοί στον ορεινό όγκο του Εβρου. Πιθανότατα θα υπάρχουν και άλλοι που άφησαν την τελευταία τους πνοή τρυπωμένοι σε κάποιους θάμνους και δεν έχουν βρεθεί, ή κάποιοι που τους κατάπιαν τα νερά του ποταμού. Μόνο που πλέον, είναι τόσο φορτισμένη αρνητικά για τους μετανάστες η ατμόσφαιρα στις κοινωνίες, που τραγικά γεγονότα όπως αυτό αφήνουν πολλούς πολίτες σχεδόν αδιάφορους για άγνωστους συνανθρώπους…
Πηγή: Καθημερινή

Τέρμπα πια στις αυταπάτες ή με τους καλοντυμένους ή χωρίς γραβάτες – Ωδή Νιόνιου στο Μητσοτάκη

Κατιούσα

Η συνύπαρξη Παύλου Τσίμα και Διονύση Σαββόπουλου στον αέρα της εκπομπής του πρώτου  “Αποτύπωμα” σίγουρα δεν καλύπτεται από τις νέες ενδείξεις καταλληλότητας τηλεοπτικών προγραμμάτων, που απλώς δείχνουν το ενδεδειγμένο κατώτατο ηλικιακό όριο, αφού στην περίπτωση αυτή πιο ταιριαστό θα ήταν σαν κάτι σαν το λογότυπο της ΝΔ. Απέναντι στην οποία ο μουσικοσυνθέτης εξακολουθεί λέει να “είναι επιφυλακτικός” γιατί έχει “παλαιοκομματική νοοτροπία” που θυμίζει “παλιό ΠΑΣΟΚ”, δεν μπορεί ωστόσο να αντισταθεί στη διακριτική γοητεία του πρωθυπουργού. 
Συγκεκριμένα, οι “ελπίδες του είναι στο Μητσοτάκη”, που έχει “πάρα πολύ δύσκολο έργο και αξίζει υποστήριξης”, γιατί “εκτός από την όρεξή του, έχει επιπλέον καλύτερη μόρφωση (από τον Τσίπρα), ντύνεται καλύτερα και δεν έχει τόσες πολλές αυταπάτες στο μυαλό του”. Αν είχατε κουραστεί επί πέντε χρόνια η αγραβατωσιά (sic) των Συριζαίων να διαφημίζεται ως ένδειξη πολιτικού ριζοσπαστισμού, ετοιμαστείτε να περάσετε τη θητεία της νέας κυβέρνησης με ύμνους στο στιλ των στελεχών της και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη, ιδιαίτερα από τους δεν “είμαι – ΝΔ – αλλά”. Γιατί όσο να ‘ναι τα ψίχουλα που σου προσφέρει ένας προσεχτικά κοστουμαρισμένος ηγέτης έχουν άλλη χάρη. Όσο για τη μόρφωση, μπορεί μέχρι και σήμερα να γελάμε με τα μαργαριτάρια του Αλέξη Τσίπρα, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και “το καλύτερο βιογραφικό της χώρας”, όπως προβάλλονταν ο Κούλης πριν ακόμα γίνει πρωθυπουργός, έχει ανοίξει νέους επιστημονικούς ορίζοντες με τον εξωγήινο στον Υμηττό που έπεισε νεαρό να αλλάξει φύλο. Εξάλλου αποδεδειγμένα η τυπική μόρφωση δεν αποτελεί εμπόδιο στην εφαρμογή των χειρότερων αντιλαϊκών πολιτικών, με τις οποίες προφανώς συμφωνεί ο συνθέτης, και σε αυτό προφανώς αναφέρεται ο έπαινός του για “έλλειψη αυταπατών” του Μητσοτάκη, δηλαδή την απουσία δημοκοπικών σοσιαλδημοκρατικών συνθημάτων στα οποία διακρίθηκε η Πρώτη Φορά Αριστερά. Για τις αυταπάτες που καλλιεργεί ο ίδιος και η κυβέρνησή του στο λαό, ότι πανάκεια για πάσα κοινωνικοοικονομική νόσο είναι το “νόμος και τάξη” και η υποταγή στα κελεύσματα των αφεντικών, ούτε λόγος βέβαια. 
Η υπόλοιπη συνέντευξη κύλησε μάλλον βαρετά, και παραδόξως, παρά την περιρρέουσα ακροδεξιά ατμόσφαιρα που θα ευνοούσε κάτι τέτοιο, ο Νιόνιος δεν επανέλαβε την  before it was cool πρότασή του για μεταφορά μεταναστών (και ναρκομανών) σε ξερονήσια. Περιορίστηκε σε μια εξύμνηση της “επιστροφής στην κανονικότητα”, λέγοντας πως ο κόσμος “θέλει αλλαγή όπως εκείνη του Woodstock (sic), αλλά δεν θέλει μπάχαλο, δεν θέλει διάλυση, θέλει ένα πράγμα πιο κανονικό”. Σε άλλο σημείο, επανέλαβε με άλλα λόγια το παγκάλειο θεώρημα του “μαζί τα φάγαμε”: “Η ειρωνεία με τον θυμό είναι ότι δεν θυμώσαμε επειδή αλόγιστα και αντιπαραγωγικά δανειζόμασταν και χρεοκοπήσαμε. Θυμώσαμε με τους πολιτικούς επειδή δεν είχαν την ικανότητα να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε και να αναβάλλεται επ’ άπειρον η χρεοκοπία.” Δεν έλειψε και μια εσάνς λανθάνοντος αντισοβιετισμού, όταν, αναφερόμενος στον Ερντογάν έκανε λόγο για “πατερούληδες” που “ξεφυτρώνουν παντού”. Καταλάβατε, που λένε και στα ίντερνετς. 

Τέλος, κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν, έκανε τη ρηξικέλευθη διαπίστωση πως η γενιά του ήταν “αριστερής συμπεριφοράς και συντηρητικής ψυχοσύνθεσης”. Ο ίδιος φυσικά, έχει φροντίσει εδώ και δεκαετίες να ευθυγραμμίσει συμπεριφορά και ψυχοσύνθεση στη δεύτερη κατεύθυνση, και τα συστημικά ΜΜΕ είναι πάντα πρόθυμα να δίνουν βήμα για να μας σερβίρει την ξαναζεσταμένη νεοσυντηρητική του σούπα.

ΑΛΛΟΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟ… ΠΙΝΟΥΝ ΤΖΑΜΠΑ

Πρόγραμμα Interreg και «Διαχείριση υδάτινων πόρων». Πολλοί θα σκέφτονται ότι επιτέλους, κάποιοι ασχολούνται με το πόσιμο νερό. Είναι όμως έτσι;

Στην πρόσφατη συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων ,συζητήθηκε το θέμα του σχεδίου Διακήρυξης για τον Διαγωνισμό του έργου SAVE WATER, ύψους 72.353 ευρώ στα πλαίσια του προγράμματος Interreg Creece-Albania 2014-2020 που χρηματοδοτείται από την Ε.Ε. (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης) και από τον κρατικό προϋπολογισμό (Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων). Ο στόχος αυτού του προγράμματος ,είναι «η βελτίωση» της διαχείρισης των υδάτων (διαρροές δικτύων ύδρευσης κ.λ.π.), με «παρεμβάσεις χαμηλού κόστους» και η συνεργασία περιφερειακών και τοπικών οργάνων ,στο τομέα διαχείρισης των πόσιμων υδάτων.

Ας δούμε τι περιλαμβάνει:

• Θα προσληφθεί για το διάστημα του προγράμματος (1 χρόνος περίπου) εμπειρογνώμονας επικοινωνίας.
• Θα γραφούν 3 άρθρα 300-600 λέξεων.
• Θα γίνουν εικαστικές εφαρμογές infographics, pictographic.
• Παραγωγή φυλλαδίων και banner.
• Ενημερωτικές ημερίδες με coffee break, με φωτογράφηση, συγγραφή δελτίων τύπου κ.λ.π.
• Εκπαιδευτικά σεμινάρια (2) με coffee break, με φωτογράφηση, συγγραφή δελτίων τύπου κ.λ.π.
• Συλλογή ποσοτικών και ποιοτικών δεδομένων για το πόσιμο νερό.
• Θα αναπτυχθεί Γεωγραφικό Σύστημα Πληροφοριών.

Τα προγράμματα αυτά, διαφημίζονται και προωθούνται από όλες τις περιφερειακές αρχές μέχρι σήμερα. Είναι προγράμματα που σχεδιάζονται στην ΕΕ, με την υπογραφή όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, έχουν ως πρώτη ύλη τον κόπο και τη φοροληστεία των λαϊκών οικογενειών.

Δεν πάνε όμως στην κάλυψη των αναγκών τους:

• Με έργα για την εξασφάλιση παντού όπου ζει και εργάζεται ο άνθρωπος του αναγκαίου, φθηνού αλλά και ποιοτικού νερού.
• Με τη δημιουργία δικτύων ύδρευσης σύγχρονων, που να διασφαλίζουν την υγεία, την επάρκεια και την προσβασιμότητα σε αυτό.

Αντίθετα. Μετά τα απαραίτητα πρώτα «μικροέξοδα », το ζεστό χρήμα περιμένει να κατατεθεί στους επιχειρηματικούς ομίλους ,όταν και σε όποιο έργο, εκείνοι αποφασίσουν ότι αποδίδει το περισσότερο κέρδος. Μέρος αυτού του καυγά είναι το πολιτικό προσωπικό ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ και οι εκπρόσωποί τους στην Τοπική Διοίκηση, με θύματα τους κατοίκους των Ιονίων νησιών που παραμένουν το 2020 χωρίς πόσιμο νερό!

Για μας το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα με σκοπό το κέρδος.

Κέρκυρα 11/12/1

Βασίλι Ζάιτσεφ: Ο άνθρωπος που έτρεμαν οι Ναζί

Από nikos

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

Σαν σήμερα, πριν 27 χρόνια, έφευγε απ’ τη ζωή σε ηλικία 76 ετών ένας ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν ο Βασίλι Γρεγκόριεβιτς Ζάιτσεφ, ο θρυλικός ελεύθερος σκοπευτής του Κόκκινου Στρατού που συνέδεσε το όνομα του με τη μάχη του Στάλινγκραντ. Ήταν ο άνθρωπος που είχαν κάθε λόγο να τρέμουν οι Ναζί.

Γεννημένος το Μάρτη του 1915 στο Γιελενίσκογιε των Ουραλίων, μέλος αγροτικής οικογένειας χωρίς πολυτέλειες, ο Βασίλι έμαθε από πολύ νεαρή ηλικία το κυνήγι. Πρώτος του δάσκαλος στο σημάδι υπήρξε ο παππούς του, με τον οποίο, από κοινού με το μεγαλύτερο του αδελφό, κυνηγούσαν ελάφια και λύκους. Οι συμβουλές του παππού άρχισαν από νωρίς να πιάνουν τόπο. Μόλις σε ηλικία 12 ετών, ο Βασίλι επέστρεψε σπίτι φέρνοντας το πρώτο του τρόπαιο – ενα λύκο που είχε σκοτώσει με το προσωπικό του τουφέκι.

Όσα έμαθε σε νεαρή ηλικία έμελλε να αποδειχθούν η «μαγιά» για τη μετέπειτα πορεία του ως εξαιρετικού σκοπευτή. Σύμφωνα με τον ίδιο, ένας ελεύθερος σκοπευτής έπρεπε να είναι άορατος από τον εχθρό. Ο χρόνος ήταν σα να σταματούσε να μετρά όταν έβαζε στο στόχαστρο της διόπτρας του τον εχθρό. Και όπως αποδείχθηκε, με την ίδια ευκολία που πετύχαινε λαγούς, ελάφια και λύκους ως μικρό παιδί, κατάφερνε αργότερα, ως ενήλικας πλέον μαχητής του Κόκκινου Στρατού, να εξολοθρεύει τα ναζιστικά καθάρματα των ορδών του Χίτλερ.

Η στιγμή που ο Ζαίτσεφ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της αντιφασιστικής μάχης ενάντια στους Ναζί δεν άργησε να έρθει. Η έναρξη του πολέμου βρήκε τον Βασίλι να απασχολείται στον τομέα οικονομικών του Σοβιετικού στόλου στο Βλαδιβοστόκ, μια θέση στην οποία υπηρετούσε ήδη από το 1937. Ωστόσο, η ανυπομονησία του Ζαίτσεφ να βρεθεί στο μέτωπο του πολέμου τον οδήγησε να αιτηθεί πέντε φορές τη μεταφορά του σε μάχιμη μονάδα. Το αίτημα του ικανοποιήθηκε και ο Βασίλι στάλθηκε στο Σύνταγμα Τυφεκιοφόρων της 284ης Μεραρχίας Πεζικούς.

Τον Σεπτέμβρη του 1942, μαζί με άλλους στρατιώτες, στάλθηκε στο Στάλινγκραντ, εκεί όπου χτυπούσε η καρδιά της σοβιετικής αντίστασης ενάντια στην 6η Γερμανική Στρατιά. Εκεί, στα ηρωϊκά χώματα του Στάλινγκραντ, μέσα στο εκκωφαντικό θόρυβο των πυροβόλων και των εκρήξεων, θα ακουστεί η κραυγή των υπερασπιστών της σοβιετικής πατρίδας: «Στρατιώτες, για μας δεν υπάρχει γη πέρα απ’ το Βόλγα! Θα αντισταθούμε μέχρι θανάτου!».

Και, πράγματι, μέχρι το τέλος οι πολεμιστές του σοβιετικού στρατού στο Στάλινγκραντ έδωσαν γενναίες μάχες ενάντια στο ναζιστικό κτήνος. Ο Βασίλι Ζάιτσεφ πολέμησε με θάρρος και αυταπάρνηση, τραυματίστηκε αλλά δεν εγκατέλειψε τη μάχη, αναδεικνύοντας το ταλέντο του ως ελεύθερος σκοπευτής. Μέσα σε ένα μήνα κατάφερε, με ένα απλό τουφέκι χωρίς διόπτρα, να σκοτώσει 32 γερμανούς στρατιώτες, λαμβάνοντας το πρώτο μετάλλιο ανδρείας. Το σπουδαιότερο ωστόσο «δώρο» που του δόθηκε, ως αναγνώριση των ικανοτήτων του, ήταν μια διόπτρα με την οποία στόλισε το τουφέκι τύπου «Μοσίν-Νταγκάν» που χρησιμοποιούσε. Η συνέχεια ήταν καταιγιστική.

Το διάστημα μεταξύ 10 Νοέμβρη και 17 Δεκέμβρη 1942, ο Ζάιτσεφ «καθάρισε» 225 στρατιώτες των Ναζί, συμπεριλαμβανομένων 11 ελεύθερων σκοπευτών. Η εξαιρετική του αυτή επίδοση αφενός ανέβασε το ηθικό των συμπολεμιστών του και αφετέρου έσπειρε τον τρόμο στο γερμανικό στράτευμα. Συνολικά, ο επίσημος αριθμός των γερμανών στρατιωτών που εξολόθρευσε ο Ζαίτσεφ στη μάχη του Στάλινγκραντ ανέρχεται σε 243, με άλλες μαρτυρίες να κάνουν λόγο για περισσότερους από 400 νεκρούς Ναζί.

Ο Βασίλι Ζάιτσεφ υπηρέτησε στο μέτωπο του Στάλινγκραντ μέχρι το Γενάρη του 1943, όταν και τραυματίστηκε από θραύσμα νάρκης που λίγο έλλειψε να του στερήσει την όραση του. Ωστόσο, αποθεραπεύτηκε και στις 22 Φλεβάρη 1943 του απονεμήθηκε ο τίτλος του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης». Επέστρεψε στο μέτωπο, λαμβάνοντας μέρος στη μάχη στα υψώματα του Ζέελοβ με το βαθμό του λογαχού. Την ίδια χρονιά, το 1943, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.

Για τις υπηρεσίες του στην σοβιετική πατρίδα και το λαό, του απονεμήθηκαν μια σειρά μετάλλια και τίτλοι τιμής, όπως το παράσημο του «Τάγματος του Λένιν», της «Κόκκινης Σημαίας», το μετάλλιο πρώτης τάξης του «Πατριωτικού Πολέμου», ενώ οι αρχές του Στάλινγκραντ τον έχρισαν επίτιμο δημότη της πόλης. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε σε εργοστάσιο υφαντουργίας στο Κίεβο, φτάνοντας σταδιακά στη θέση του διευθυντή.

Πέθανε στις 15 Δεκέμβρη 1991, μόλις 11 μέρες πριν την ολοκληρωτική επικράτηση της αντεπανάστασης, την επίσημη διάλυση της ΕΣΣΔ και την υποστολή της κόκκινης σημαίας από το Κρεμλίνο.

Η ζωή και δράση του Βασίλι Ζάιτσεφ αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα της ανδρείας των μαχητών του σοβιετικού στρατού που πολέμησαν το τέρας του ναζισμού. Κι’ αν ο Ζάιτσεφ – δικαίως- απέκτησε φήμη και τιμήθηκε για την προσφορά του, δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες συντρόφους του που δεν πρόλαβαν να τιμηθούν με μετάλλια ανδρείας, που έπεσαν στη μάχη για την υπεράσπιση της ανθρωπότητας από το χιτλερικό κτήνος. Διότι η περίπτωση του Β.Ζάιτσεφ δεν είναι η ιστορία ενός μεμονωμένου ήρωα, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της τεράστιας, αλησμόνητης προσφοράς της Σοβιετικής Ένωσης και του λαού της στην Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών.

____________________________________________________________________________

«Όσα Παίρνει ο Άνεμος»- Ενα από τα σημαντικότερα ρομαντικά έπη του παγκόσμιου κινηματογράφου

Από iraklis

Το βιβλίο της Μάργκαρετ Μίτσελ μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη καιέγινε μια από τις πιο μεγάλες ταινίες του Χόλιγουντ, ένα από τα σημαντικότερα ρομαντικά έπη του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Στις αρχές του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, η Σκάρλετ Ο’ Χάρα, μια νεαρή κακομαθημένη κοπέλα, μαθαίνει πως ο νεαρός δανδής Εϊσλι Γουίλκς πρόκειται να παντρευτεί τη φίλη της, Μέλανι. Καθοδηγούμενη από τη ζήλια της και αποφασισμένη να μην επιτρέψει να συμβεί κάτι τέτοιο, η Σκάρλετ κάνει τα πάντα για να σαγηνεύσει τον Εϊσλι. Τότε καταφθάνει στην πόλη ο Ρετ Μπάτλερ, που μόλις γνωρίζει τη Σκάρλετ, γοητεύεται από το δυναμισμό της και προσπαθεί με τη σειρά του να την κατακτήσει…
Σκηνοθεσία Βίκτορ Φλέμινγκ
Παίζουν: Βίβιαν Λι, Κλαρκ Γκέιμπλ, Λέσλι Χάουαρντ, Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, Χάτι Μακντάνιελ.

«Όσα Παίρνει ο Άνεμος», 80 χρόνια από την πρεμιέρα της θρυλικής ταινίας

Είναι η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία και μία από τις σημαντικότερες ταινίες όλων των εποχών, που εδώ και δεκαετίες έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου, αλλά το κυριότερο ότι ακόμη και σήμερα μπορεί να συγκινεί, να συναρπάζει, να ταξιδεύει τον θεατή σε ένα κόσμο μαγικό, σε άλλες εποχές, στον αμερικανικό Νότο την εποχή του Εμφυλίου. Και συνάμα να κρύβει την ηλικία της, καθώς παραμένει ολόφρεσκη παρά τα 80 χρόνια από την πρώτη της προβολή, που έγινε στις 15 Δεκεμβρίου του 1939, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου είχαν κατακλύσει τους δρόμους της Ατλάντα για την άφιξη των πρωταγωνιστών. Είναι τέτοια η αποδοχή της ταινίας από το κοινό που θεωρείται σχεδόν αδύνατο να αποτιμηθεί η εμπορική της αξία. Σίγουρα όμως αποτελεί έναν σταθμό για τον κινηματογράφο, όχι μόνο για τη φήμη της ή για τις 13 προτάσεις Όσκαρ (κέρδισε τα οκτώ), αλλά γιατί είναι ένας συνδυασμός πολλών συντελεστών που έδωσε εξωπραγματικές διαστάσεις στο Χόλιγουντ. Μπορεί να υπάρχουν πολλές ακόμη ταινίες με σημαντικότερη καλλιτεχνική αξία, που αποτελούν σημεία αναφοράς για τον κινηματογράφο, δημιουργίες που έβαλαν το σινεμά στις Τέχνες, αλλά το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» έχει μια σπανιότητα που δύσκολα βρίσκεις σε μια ταινία. Κι αυτό γιατί διαθέτει έναν πολύπειρο πανούργο μάστορα στη σκηνοθεσία, τρομερούς, με μια αξεπέραστη αίγλη, πρωταγωνιστές, εκπληκτικούς ηθοποιούς -ακόμη και σε δεύτερους ρόλους-, ένα εξαιρετικό σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο της Μάργκαρετ Μίτσελ, τους καλύτερους μάστορες σε επίπεδο φωτογραφίας, κοστουμιών, σκηνικών, μουσικής κ.λπ. και μια παραγωγή που ο χαρακτηρισμός πλούσια μοιάζει φτωχός.

Ταινία του παραγωγού

Ωστόσο, πάνω απ’ όλα είναι μια ταινία του παραγωγού. Του φημισμένου Ντέιβιντ Ο.Σέλζνικ, που προσπαθούσε στο ξεκίνημά του να επεκταθεί, να σπάσει το καθεστώς των μεγιστάνων του χώρου, να γίνει η πρώτος, κάνοντας μια ταινία για την οποία θα μίλαγαν όλοι, θα έβλεπαν όλοι και θα κέρδιζε τα Όσκαρ. Ενός παραγωγού που ήταν έτοιμος να ρισκάρει τα πάντα για να τα καταφέρει. Αυτό φαίνεται και στην ταινία. Το θέμα της εξαιρετικό, δουλεμένο ακόμη και στη μικρότερη λεπτομέρεια. Το μεγαλείο της ταινίας οφείλεται εν πολλοίς στον παραγωγό. Και αυτό πρέπει να μας γεμίζει λύπηση, καθώς, αν έχουμε έλλειψη πλέον από σκηνοθέτες με καλλιτεχνικό όραμα, ιδέες και αποφασιστικότητα, παραγωγοί του μεγέθους Σέλζνικ μοιάζουν με είδος σε εξαφάνιση.

Στη σφαίρα του μύθου

Βεβαίως πίσω από την ταινία υπάρχουν ιστορίες και φήμες που τροφοδότησαν τη μυθολογία για την επική ταινία, όπως είναι η περιπέτεια της διανομής των ρόλων και οι καυγάδες μεταξύ των πρωταγωνιστών, αλλά πάνω απ’ όλα είναι η αποτελεσματικότητα που μπορεί να έχει ένα ρομαντικό δράμα. Είναι όμως μόνο ένα τυπικό ρομαντικό δράμα; Φυσικά και όχι. Είναι μία ταινία ενός απίστευτα ξεχωριστού κοκτέιλ, που οι δόσεις του έχουν μετρηθεί με ακρίβεια γραμμαρίου: Έχει ως φόντο, αλλά με εξαιρετική δυναμική, την ιστορία του αμερικανικού εμφυλίου, διαθέτει τα στοιχεία της περιπέτειας και του σασπένς, είναι μια ταινία εποχής, κάνει το ψυχογράφημα των ηρώων, αναδεικνύοντας την υπαρξιακή τους αγωνία και βέβαια μια ιστορία πάθους, αγάπης και μίσους.
Η αναγνώρισή της ως μία αυθεντικά κλασική ταινία δεν είναι τυχαία. Έχει την παλαιομοδίτικη γοητεία, σκηνές και πλάνα μελετημένα και δουλεμένα στην εντέλεια, εντυπωσιακές εικόνες πλήθους (ποιος μπορεί να ξεχάσει την απελπισμένη Σκάρλετ ανάμεσα σε εκατοντάδες τραυματίες), πολυεπίπεδους χαρακτήρες, ακόμη και αν εμφανίζονται λίγα λεπτά στην οθόνη, την κλιμάκωση κάθε επί μέρους ιστορίας, την ανάπτυξη του θέματος, με την αφήγηση να αγγίζει την τελειότητα και φυσικά αξεπέραστες ερμηνείες.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στη Λάρυμνα, για το δικαίωμα των συναδέλφων στη ζωή και στην εργασία…

Νεk

Ήταν επιτυχημένη η ανοιχτή σύσκεψη, που έγινε την περασμένη Κυριακή 8 Δεκέμβρη με πρωτοβουλία του Συνδικάτου Μετάλλου Ν. Φθιώτιδας στον κινηματογράφο “Ίλιον” του οικισμού ΛΑΡΚΟ.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο δελτίο τύπου, που εξέδωσε το Συνδικάτο Μετάλλου Ν. Φθιώτιδας: 
“Με μαζική συμμετοχή και αγωνιστικό πνεύμα, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής 8 Δεκέμβρη στον οικισμό της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα, η σύσκεψη που διοργάνωσε το Συνδικάτο μας. Η συμμετοχή των εργαζομένων, αντιπροσωπειών συνδικάτων, φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης και συλλόγων από την Στερεά Ελλάδα αλλά και άλλες περιοχές της χώρας, ξεπέρασε ακόμη και τις προσδοκίες μας”. 
Μέχρι την Τετάρτη 4 Δεκέμβρη οι δηλώσεις στήριξης και συμμετοχής στον αγώνα, που ξεκινούν οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ, είχαν φτάσει τις 68, ενώ την ημέρα της σύσκεψης, στις 8 Δεκέμβρη, είχαν ξεπεράσει ήδη τις 75, κοντεύοντας τις 100.
Αυτό το γεγονός από μόνο του, συναδέλφισσα και συνάδελφε στην ΛΑΡΚΟ δείχνει, πως όταν αρχίζεις, ακόμη και διστακτικά τον αγώνα σου, έχεις ήδη εκ των προτέρων συμμάχους, δηλαδή πως δεν ήσουν, δεν είσαι και δεν θά’σαι ποτέ μόνος.
Η σύσκεψη της Κυριακής άρχισε κατά τις 11 το πρωΐ, με μια λογική ημίωρη καθυστέρηση εξαιτίας της συνεχούς και ογκώδους προσέλευσης των συμμετεχόντων.
Μετά, μες στο κατάμεστο κινηματοθέατρο ο αντιπρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Ν. Φθιώτιδας Νίκος Ρήννας ξεκίνησε την σύσκεψη ζητώντας, να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στην μνήμη όλων των εργατών της ΛΑΡΚΟ, που έχασαν την ζωή τους σε όλα τα χρόνια της λειτουργίας της.
Κι ήταν πολύ δύσκολο, να μη σε πάρουν τα ζουμιά, όταν αναλογιζόσουν, πως πάνω από 80 εργάτες έχουν σκοτωθεί στην Λάρυμνα κι υπερδιπλάσιοι έχουν σακατευτεί ως τώρα, στον βωμό του ατομικού κέρδους με την βοήθεια και την ανοχή του αστικού κράτους.  
Στην συνέχεια έγινε η κεντρική εισήγηση της σύσκεψης από τον Παναγιώτη Πολίτη, εργαζόμενου στην ΛΑΡΚΟ και προέδρου του Συνδικάτου Μετάλλου Ν. Φθιώτιδας, ο οποίος συνόψισε μέσα σε 3 τέταρτα της ώρας ολόκληρη την ιστορία επιστημονικής γνώσης, εξόρυξης και αξιοποίησης του σιδηρομεταλλεύματος στην περιοχή, από την αρχαιότητα μέχρι και την απαρχή της βιομηχανικής εποχής στην χώρα μας, μέχρι και σήμερα, στην κρίσιμη παγκόσμια καμπή του παραγόμενου προϊόντος ως ιδιωτικό εμπόρευμα αντί για ένα συνολικό και πανανθρώπινο αγαθό.
Κατά την διάρκεια της εισήγησης φωτίστηκε το πώς και το γιατί η ΛΑΡΚΟ ντε και καλά θέλουν να ιδιωτικοποιηθεί και να ξεπουληθεί αντί πινακίου φακής σε ντόπια και ξένα αρπακτικά αντί να είναι, όπως θα έπρεπε, ένα κρατικό και λαϊκό-δημόσιο μονοπώλιο.
Ο κυριότερος λόγος είναι, πως στο υπέδαφος της χώρας μας βρίσκεται το 90% των κοιτασμάτων νικελίου όλης της ευρωπαϊκής ηπείρου, άρα κι η παραγωγή του απαραίτητου σιδηρονικελίου ή  με προσθήκη ντόπιου χρωμίου, του ανοξείδωτου χάλυβα, απαραίτητου σε μια σειρά παραγωγής, όπως μηχανές, αυτοκίνητα, χειρουργικά εργαλεία, οικιακές συσκευές κλπ.
Οπότε δεν υπάρχει πιο σαφές, πως ακριβώς η εργατική αυτονομία ενός λαού, στηριζόμενου στις δυνατότητες του αποτελούσε, κι ακόμη αποτελεί, τρομακτικό εμπόδιο στις ορέξεις των λίγων ιδιωτών, των Καπιταλιστών με το Κράτος τους.  
Γι’αυτό προέκυψαν τελικά τα Μνημόνια λόγω του “εθνικού χρέους” των αστικών κυβερνήσεων, που μας έφεραν ντόπιο δερβέναγα το ΤΑΙΠΕΔ και το Υπερταμείο εκποίησης-ιδιωτικοποίησης για 99 χρόνια ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας.
Στην ανοιχτή σύσκεψη των εργατών της ΛΑΡΚΟ πήραν το λόγο και συμπαραστάθηκαν στον αγώνα τους, τόσο τα ταξικά συνδικάτα και τα εργατικά τους κέντρα, μαζί με λαϊκούς φορείς κι επιστήμονες, όσο και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης στην Στερεά Ελλάδα, που κάποιοι απ’αυτούς, αν και παραδέχτηκαν ότι η ιδιωτικοποίηση είναι η επιλογή της κυβέρνησης ΝΔ, δήλωσαν πως θα στηρίξουν κάθε αγώνα, που θ’αποφασίσουν οι εργαζόμενοι στην ΛΑΡΚΟ ενώ κάποιοι άλλοι, τοπικοί εκλεγμένοι “άρχοντες-δημαρχαίοι”, ως συνήθως, πλειοδότησαν σε αγωνιστικές κραυγές, τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κλπ. σαν “ιδεολογικοί αντίπαλοι”, για να έχουμε να λέμε δηλαδή…
Στον αγώνα σας συνάδελφοι της ΛΑΡΚΟ και στο συλλαλητήριο σας στην Αθήνα, τον Γενάρη θα βάλουμε πραγματική πλάτη, μόνο εμείς οι εργαζόμενοι, όπου θα είμαστε όλοι Παρόντες, κόντρα στην απουσία όλων των “καλοθελητών”…
Χρειάζεται επιτακτικά να είναι και το Συνδικάτο Μετάλλου Ν. Φθιώτιδας  στο επόμενο “συντονιστικό Σωματείων της ΛΑΡΚΟ”, που ετοιμάζεται, διότι έπραξε το αυτονόητο, που κανείς άλλος δεν έπραξε και διότι ως ταξικό συνδικάτο εμμένει και πραγματοποιεί το “ένας για όλους και όλοι για έναν”…  

Μήπως ο Κόρμπιν έχασε γιατί είναι πολύ αριστερός;

Σφυροδρέπανος

Για όσους αντιμετωπίζουν την πολιτική επικαιρότητα με “βαθιά πολιτικούς” όρους. πχ για τον Μητσοτάκη που είναι “γουρλομάτης Μίστερ-Μπιν” (να ο συνδετικός κρίκος με τη Βρετανία) και τον Τζόνσον που είναι “ένας παλιάτσος με ξανθιά περούκα”, το αποτέλεσμα των εκλογών στη Βρετανία φαίνεται ανεξήγητο. Σε εμάς, όμως, κάθε άλλο παρά ανεξήγητο πρέπει να φαίνεται που αυτές οι θεωρητικά αριστερόστροφες ανησυχίες καταλήγουν να ταυτίζονται με την οπτική του δεξιού συντηρητικού κοινού που χλευάζουν, φτάνοντας στο ίδιο συμπέρασμα: είναι πολύ αριστερός ο Κόρμπιν και τρόμαξε τον λεγόμενο “μεσαίο χώρο” και τους φιλήσυχους νοικουραίους της υπαίθρου.
Έτσι λοιπόν, από ελπίδα που θα φέρει μια διαφορετική αύρα στη σκοτεινή ευρωπαϊκή ήπειρο, έγινε ένας “επικίνδυνος ριζοσπάστης” που αντί να εμπνέει τις μάζες κατάφερε να τις τρομάξει. Μια στολή που του φόρεσαν, χωρίς να ανταποκρίνεται στον πραγματικό του ρόλο -όπως δεν ανταποκρινόταν άλλωστε και το αφήγημα της “αριστερής ελπίδας” που έφερνε- και που μέχρι τώρα του έβαζαν μόνο κάποιοι πολιτικά απαίδευτοι δεξιοί, που θεωρούσαν τους σοσιαλδημοκράτες κομμουνιστές ή στην καλύτερη συνοδοιπόρους τους. Η σοσιαλδημοκρατία πάντα χρειάζεται τους δεξιούς, όχι μόνο για να συγκρίνεται μαζί τους και να φαίνεται πόσο αριστερή είναι, αλλά γιατί το δεξιό ποίμνιο είναι ακόμα και σήμερα το μόνο που την θεωρεί αριστερά και επαναστατική.
Αυτού του είδους οι πολιτικές αναλύσεις-ερμηνείες για το χτεσινό αποτέλεσμα είναι κατά κανόνα πρόχειρες και φαιδρές. Κάποιοι τα βάζουν πχ με τον πολιτικά καθυστερημένο λαό που έκανε λάθος στην ψήφο του και τώρα θα το πληρώσει -περίπου με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν για τις ελληνικές εκλογές του Ιουλίου, που επανέφεραν τη Νέα Δημοκρατία αναβαπτισμένη. Ενώ άλλοι θεωρούν πως οι Εργατικοί πλήρωσαν τη διγλωσσία τους ή μάλλον την έλλειψη σαφούς, καθαρής θέσης στο ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου από την ΕΕ, αφού σε κάθε σχετική ερώτηση, η απάντηση ήταν μακροσκελής και διφορούμενη, περιλαμβάνοντας διάφορα στάδια -πχ δεύτερο δημοψήφισμα, διεξαγωγή νέου συνεδρίου των Εργατικών και βλέπουμε…
Η αδυναμία πολιτικής ανάλυσης-ερμηνείας και αυτοκριτικής είναι εντυπωσιακή. Σχετικά με τα παραπάνω “επιχειρήματα” μπορούμε να σημειώσουμε τα εξής:
Ναι μεν οι Εργατικοί γνωρίζουν εν μέρει λόγω του εκλογικού συστήματος -που είχε θεσπιστεί βέβαια σε άλλες εποχές για να κρατήσει εκτός βουλής το ΚΚ Βρετανίας-, κυρίως σε αγροτικές περιοχές, μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, παράλληλα όμως σημειώνουν το χειρότερο αποτέλεσμά τους από τη δεκαετία του ’30, χάνουν παραδοσιακά εκλογικά τους προπύργια και όλα αυτά αποτυπώνουν την απογοήτευση και την απομάκρυνση ενός σημαντικού μέρους παραδοσιακών τους ψηφοφόρων -μολονότι φαίνεται να έχουν το προβάδισμα στη νεολαία.
Επίσης, οι Εργατικοί δεν πληρώνουν -γενικά και αόριστα- την έλλειψη σαφήνειας, ούτε κάποια ακραία θέση στο πολιτικό τους πρόγραμμα, αλλά τον μεσοβέζικο χαρακτήρα του κόμματος, ως φορέας και κύρια μορφή έκφρασης της σοσιαλδημοκρατίας, που αποτυπώθηκε και στην διφορούμενη θέση τους για το BRexit, η οποία δεν κατάφερε καν το στοιχειώδες: να σεβαστεί την ετυμηγορία των Βρετανών στο πρόσφατο δημοψήφισμα (όπως δεν είχε κάνει στα καθ’ ημάς ούτε ο Τσίπρας, στο δημοψήφισμα του ’15).
Οι Εργατικοί δεν ήταν ακραία ριζοσπαστικοί, τρομάζοντας τον κόσμο. Ήταν ακριβώς το αντίθετο, αδυνατώντας να αρθρώσουν μια γνήσια εναλλακτική πρόταση στην κυρίαρχη πολιτική και να γίνουν αντίπαλο δέος στο κόμμα των Τόρις. Ήταν τόσο μη ριζοσπαστικοί που έμειναν πίσω και από το θολό λαϊκό αίτημα για BRexit, χαρίζοντάς το στον ευρωσκεπτικισμό. Οι Εργατικοί, η “Νέα Αριστερά” του Κόρμπιν, καθώς και τα αδελφά τους κόμματα σε άλλες χώρες, έχουν τεράστια ευθύνη γιατί συνέβαλαν τα μέγιστα να ταυτιστεί ο διεθνισμός των αριστερών με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, απλά και μόνο γιατί συμμετέχουν πολλά κράτη και προβάλλουν ως “νέο πεδίο της ταξικής πάλης”… Ταυτόχρονα βοηθούν να στηθεί ως ψευτοδίλημμα ένα αδιέξοδο για τον λαό δίλημμα, που δε δίνει πραγματική εναλλακτική: ΕΕ ή BRexit, απομονωτισμός ή εξωστρέφεια, εθνικισμός ή ιμπεριαλισμός, που είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Συνοψίζοντας, οι Εργατικοί δεν έχασαν γιατί ο Κόρμπιν ήταν “πολύ αριστερός” -ακόμα και αυτό έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται ειρωνικά από διάφορα Συριζοτρόλ, για να απαξιώσουν την κριτική που γίνεται στο κόμμα τους- αλλά ακριβώς το αντίθετο. Έχασαν γιατί απέτυχαν να δώσουν μια εναλλακτική προοπτική. Δεν έχασαν γιατί είχαν ακραίες θέσεις που φόβισαν το πόπολο. Αλλά γιατί είχαν μεσοβέζικες θέσεις που δεν μπορούσαν να το εμπνεύσουν (“αβάντι πόπολο”) και να του δώσουν ελπίδα. Σε τελική ανάλυση, ο χαρακτήρας αυτών των κομμάτων και των πενήντα αποχρώσεων της σοσιαλδημοκρατίας, δεν είναι παρά αυτό ακριβώς: η πολιτική ενσάρκωση της μεσοβέζικης στάσης, με τα πόδια σε δύο βάρκες, το κεφάλαιο και την εργασία, που όταν δεν ακολουθούν απλώς τον πιο ισχυρό, δηλαδή την άρχουσα τάξη, και όταν δεν τραβάνε πίσω του τη βάρκα της εργατικής τάξης, απλώς πέφτουν προσπαθώντας να κρατήσουν ισορροπίες και κάνουν μια τρύπα μες στο νερό.

ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΙ ΤΡΑΓΟΙ

Ο πρώην πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, από το βήμα συνεδρίου της ΝΔ, αφού έκανε το χρέος του ως μέλος κυβερνώντος κόμματος να  κατηγορήσει την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για «ναρκοθετημένη γη», εστιάστηκε σ’ αυτό που χαρακτήρισε «λαθρομεταναστευτικό», υποστηρίζοντας στην πραγματικότητα με πιο κυνικό τρόπο την κυβερνητική γραμμή που διαχώρισε πρόσφυγες από  μετανάστες και προκρίνει τη δημιουργία κλειστών κέντρων για μετανάστες.

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι κατέθεσε Μηνυτήρια αναφορά κατηγορώντας για ξενοφοβικό παραλήρημα την Κιβωτό του Κόσμου καθώς εξέφρασε σε επιστολή της  την απόλυτη αντίθεσή της στη δημιουργία Προαναχωρησιακού Κέντρου Κράτησης Αλλοδαπών (ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ.) προσφύγων και μεταναστών κοντά στις εγκαταστάσεις του Χωριού Παιδικής Προστασίας της Κιβωτού στο Αίπος. Κι αυτό διότι «θέτει σε άμεσο κίνδυνο το Παιδικό Χωριό της Κιβωτού του Κόσμου», υπογραμμίζοντας τις πολιτισμικές διαφορές με τους μετανάστες και τις παραβατικές συμπεριφορές που έχουν παρατηρηθεί απ’ αυτούς στο παρελθόν.

               Ενδεικτικά λόγια και έργα πολιτικής ηγεσίας και φιλανθρωπικών οργανώσεων που μοιάζει να συγκλίνουν, έστω και αν το σκεπτικό θέλει να δίνει την εντύπωση της διαφοροποίησης, στη στοχοποίηση του  άλλου, του ξένου είτε, κατά το δοκούν, ονομάζεται πρόσφυγας είτε μετανάστης. Κι ενδιάμεσα, ειδήσεις, όπως για την 27χρονη πρόσφυγα από το Αφγανιστάν που σε καταυλισμό προσφύγων στη Λέσβο απανθρακώθηκε από  πυρκαγιά στο κοντέινερ όπου έμενε, προκαλούν μεν εκφράσεις συμπάθειας σ’ ένα λεκτικό επίπεδο, που όμως όλο και περισσότερο βρίσκεται σε διάζευξη από τις ίδιες τις πράξεις.                                                                                       

 Και  το προσφυγικό αναδεικνύεται μείζον θέμα της ελληνικής κοινωνίας, όπως καταγράφουν και οι δημοσκοπήσεις. Κατά τη δημοσκόπηση της Metron Analysis για το ΒΗΜΑ της Κυριακής  στις 23 Νοεμβρίου το προσφυγικό είναι το μείζον θέμα για τους πολίτες με ποσοστό 33%, με την οικονομία  και ανεργία ακολουθούν αντίστοιχα με ποσοστά 28% και 14%, ενώ σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπησή της ίδιας εταιρείας, η ανεργία με ποσοστό 52% θεωρείται το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας κι ακολουθεί το μεταναστευτικό με 40,5%.

               Ενώ λοιπόν  με επιδόματα, υποσχέσεις και ασκήσεις επί χάρτου θέλουν να μας βεβαιώσουν για μια κανονικότητα του καπιταλισμού που σε βάθος χρόνου θα βελτιώνει τη ζωή μας, συγχρόνως μεθοδευμένα στοχοποιείται  ο πρόσφυγας. Ο οποίος  χρησιμοποιείται ως αποδιοπομπαίος τράγος που θα συγκεντρώσει την οργή και το μίσος των εξαθλιωμένων του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου σαν αιτία για την αθέτηση υποσχέσεων  της κυρίαρχης εξουσίας, για τη  διάψευση ελπίδων.

               Τα τελευταία χρόνια οικοδομείται το Φρούριο Ευρώπη. Μέσω της πολιτικής μετανάστευσης και των ολοένα και πιο περιοριστικών μέτρων που εφαρμόζουν τα κράτη μέλη, η ΕΕ μπορεί να θεωρηθεί ότι επαναπροσδιορίζει τα σύνορά της και υφίσταται μια συνεχή διαδικασία χειραγώγησης με αυτές τις φανταστικές πολιτικές γραμμές. Ο δημαγωγικός λόγος, με  συλλογισμούς που οι κυβερνώντες ασμένως υιοθετούν ότι οι μετανάστες δεν χρειάζεται να παραμείνουν στην Ευρώπη, στηρίζεται στην πεποίθηση ότι οι πρόσφυγες είναι ελάχιστοι, πως γενικά είναι ψεύτες οι  αιτούντες άσυλο, οπορτουνιστές και εκπατρισμένοι, όλοι χωρίς έναν πραγματικό και βάσιμο λόγο για να τους χορηγηθεί το καθεστώς πρόσφυγα.

               Η αστυνόμευση αν στην αρχή εντάθηκε, δεν περιορίζεται πλέον μόνο στους ελέγχους στα σημεία διέλευσης και στα σημεία ελέγχου της μετανάστευσης. Όλα τα σημεία διέλευσης ροών του πληθυσμού, όπως οι δημόσιες οδικές μεταφορές, οι σταθμοί τρένων και λεωφορείων, οι θαλάσσιες μεταφορές, οι χώροι εξυπηρέτησης και οι πλατείες της πόλης θεωρούνται στρατηγικά σημεία διέλευσης. Αυτοί οι χώροι επομένως υπόκεινται σε αυστηρή αστυνόμευση και παρακολούθηση, που επιτρέπεται από τροποποιημένους νόμους και κυβερνητικούς θεσμούς να αντιμετωπίζουν όλους τους ξένους ανθρώπους με καχυποψία και να απαιτούν τεκμηρίωση από αυτούς. Κι αφού το αποδεχτήκαμε αυτό, η επέκταση της αστυνόμευσης, η απορρόφηση του δημόσιου χώρου από την κυρίαρχη εξουσία, είτε με πρόσχημα την ασφάλεια που υποβάλλει σε ελέγχους παράτυπους και παράνομους είτε με πρόσχημα την υγεία που επιβάλλει συγκεκριμένες συμπεριφορές, δεν γνωρίζει όρια.

               Η προσπάθεια για πολιτικές ελέγχου των συνόρων επιβάλλει, με τη δική μας συναίνεση, γενικευμένη στρατιωτικοποίηση και στο εσωτερικό της χώρας, κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της ΕΕ που δημιουργεί τους πρόσφυγες. Κι αν η φασιστική Ευρώπη του μεσοπολέμου  είχε βρει τον αποδιοπομπαίο τράγο της στους εβραίους η διαφημιζόμενη ως  δημοκρατική Ευρώπη ετοιμάζει γι’ αυτόν τον ρόλο τον πρόσφυγα.

Αλλά όταν τόσοι πολλοί επιλέγουν να περάσουν από χίλια κύματα για να μην επιστρέψουν στις καταστάσεις από τις οποίες φεύγουν, όταν η μετανάστευση δεν είναι η προτιμότερη,  αλλά η μόνη επιλογή, υπάρχει σαφώς η ανάγκη για τις κυβερνήσεις αλλά κυρίως για μας να αξιολογήσουμε  κριτικά  τη στάση μας για το προσφυγικό και κατά συνέπεια τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

               Η τραγωδία όλων αυτών των ανθρώπων που πεθαίνουν αναζητώντας προστασία στην Ευρώπη, της οποίας  οι πολιτικές κάνουν αφόρητη τη ζωή στις χώρες τους, είναι ντροπή για την πολιτική συνείδηση του κατοίκου της Ευρώπης, που εκφασίζεται σταθερά και μεθοδευμένα. Όλοι αυτοί οι θάνατοι δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά είναι το θανατηφόρο αποτέλεσμα της οικοδόμησης του φρούριου της Ευρώπης. Η πολιτική για το κλείσιμο των συνόρων, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη τη νόμιμη μετανάστευση και το άσυλο, η αδυναμία εφαρμογής προγραμμάτων αποκατάστασης προσφύγων δημιουργούν προβλήματα που χρεώνονται στους πρόσφυγες, οικοδομώντας μέρα τη μέρα την εικόνα του επικίνδυνου ξένου, που τον κατάλληλο χρόνο θα τον ανακηρύξουν τον αίτιο όλων των δεινών μας, με τον ιμπεριαλισμό και καπιταλισμό πάλι στο απυρόβλητο.

ΑΡΚΤΙΚΗ Με επιστημονικά προσχήματα νέο πεδίο ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού

Το 2006, η Νορβηγία κατέθεσε στη διεθνή Επιτροπή για τον Καθορισμό των Ορίων των Υφαλοκρηπίδων (CLCS) γεωλογικά δεδομένα και χάρτες που προσδιορίζουν τρεις περιοχές στο βυθό της Αρκτικής ως δικής της δικαιοδοσίας και εκμετάλλευσης. Η CLCS είναι αρμόδια για τον έλεγχο τέτοιων διεκδικήσεων και αποφασίζει αν αυτές στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα. Ενα χρόνο μετά, η Ρωσία κατέβασε βαθυσκάφος από παγοθραυστικό της πάνω από το Βόρειο Πόλο, που τοποθέτησε στο βυθό 4.300 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ρωσική σημαία κατασκευασμένη από τιτάνιο, για να μη διαβρώνεται. Η Δανία, στην οποία ανήκει η Γροιλανδία, κατέθεσε το 2014 στην CLCS έγγραφα, με τα οποία ισχυρίζεται ότι έχει δικαίωμα σε 900.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα αρκτικού βυθού. Το 2015, η Ρωσία κατέθεσε τα δικά της χαρτιά, με τα οποία διεκδικεί 1,3 εκατομμύρια τετρ. χλμ., που περιλαμβάνουν περισσότερο από το μισό των διεκδικήσεων της Δανίας. Τον φετινό Μάη, ο Καναδάς υπέβαλε 2.100 σελίδες εγγράφων, διεκδικώντας 1,1 εκατ. τετρ. χλμ. με αλληλεπικάλυψη των διεκδικήσεων της Ρωσίας και της Δανίας. Οι ΗΠΑ αναμένεται να καταθέσουν τα δικά τους έγγραφα το 2022, με πιθανή αλληλεπικάλυψη με περιοχές που διεκδικεί ο Καναδάς.

Η «πίτα»

Κατά το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Ιστορίας, τα κράτη έβλεπαν τον Αρκτικό Ωκεανό ως ένα άχρηστο κομμάτι πάγου. Οταν, όμως, άρχισε να λιώνει, άρχισαν να τον βλέπουν σαν τη νέα «Αγρια Δύση». Σύμφωνα με έρευνες, ο αρκτικός βυθός ίσως να διαθέτει το 30% των αποθεμάτων φυσικού αερίου στον πλανήτη και το 13% του πετρελαίου. Μπορεί επίσης να διαθέτει πολύτιμο σίδηρο και ακόμη πιο πολύτιμες σπάνιες γαίες. Επιπλέον, η υποχώρηση των πάγων που μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες θεωρούνταν «αιώνιοι», δημιουργεί δυνατότητες για νέους ναυτικούς εμπορικούς δρόμους. Με αυτές τις προοπτικές, οι λεγόμενες Πέντε Αρκτικές χώρες βιάζονται να κατοχυρώσουν τα μεγαλύτερα δυνατά κομμάτια από την ...πίτα.

Δεξαμενές υπό κατασκευή για την αποθήκευση υγροποιημένου φυσικού αερίου, στο συγκρότημα LNG Γιαμάλ, στο λιμάνι Σαμπέτα της ρωσικής αρκτικής περιοχής. Το έργο χρηματοδοτείται κατά ένα μέρος από την Κίνα και τη Γαλλία, καθώς αυτές, αλλά και άλλες χώρες, που δεν βρέχονται από τον Αρκτικό Ωκεανό, προσπαθούν να μπουν στο παιχνίδι εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της περιοχής

Η CLCS θα χρειαστεί πολλά χρόνια - δεκαετίες μάλλον με βάση τις αιτήσεις που εκκρεμούν και τον ρυθμό προόδου των εργασιών της - μέχρι να καταλήξει ως προς το επιστημονικά βάσιμο ή μη των ισχυρισμών των ενδιαφερομένων. Οταν τελικά καταλήξει, θα ακολουθήσει άλλη μια μακροχρόνια διαδικασία διπλωματικών διαπραγματεύσεων μεταξύ των κρατών, καθώς η CLCS δεν αποφασίζει για την τύχη των αλληλοεπικαλυπτόμενων διεκδικήσεων. Προς το παρόν, η συμπεριφορά των κρατών - διεκδικητών είναι κόσμια. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση Πούτιν επεκτείνει τις στρατιωτικές βάσεις της κατά μήκος της αρκτικής ακτογραμμής και με λόγια και έργα διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία στην Αρκτική. Το ΝΑΤΟ, από τη μεριά του, ενισχύει τη στρατιωτική του παρουσία στο βορρά, ενώ και η Κίνα στέλνει πλοία της βορειότερα, δείχνοντας ότι θέλει να παίξει ένα ρόλο, καθώς ήδη έχει οικονομικά συμφέροντα σε εγκαταστάσεις στις αρκτικές ακτογραμμές. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, δήλωσε το Μάη στη συνάντηση του Αρκτικού Συμβουλίου στη Φινλανδία ότι η Ρωσία φέρεται επιθετικά στην περιοχή, αλλά και η Κίνα πρέπει να παρακολουθείται στενά. Για πρώτη φορά τα τελευταία 23 χρόνια, η συνάντηση τελείωσε χωρίς οι συμμετέχοντες να υπογράψουν διακήρυξη συνεργασίας. Ανάλογα με τις οικονομικές εξελίξεις σε κάποια από τις λεγόμενες Πέντε Αρκτικές χώρες ή και σε όλες, με δεδομένα τα προβλήματα που παρουσιάζει η καπιταλιστική οικονομία διεθνώς, την αναμονή για τα συμπεράσματα επιτροπών και διπλωματών, ίσως διακόψουν πολιτικές ή και στρατιωτικές αποφάσεις, για να πάρει ο κάθε ιμπεριαλιστής αυτό που θεωρεί ότι του ανήκει.

Οσο φτάνουν τα κανόνια...

Οι παγετώνες που λιώνουν στη Γροιλανδία, αλλά και ο εικονιζόμενος Σβάλμπαρντ στη Νορβηγία, ελευθερώνουν λωρίδες στις ακτές, που μπορούν να «αναπτυχθούν»

Για πρώτη φορά, τα κράτη αρχίζουν να διεκδικούν δικαιώματα στη θάλασσα τον 17ο αιώνα, δεσμεύοντας τα πρώτα τρία μίλια από τις ακτογραμμές τους (όσο έφτανε η βολή των κανονιών της εποχής!). Τον 20ό αιώνα, την εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, διάφορα κράτη άρχισαν ασύδοτα να διεκδικούν θαλάσσιες περιοχές κατά βούληση, θέτοντας σε κίνδυνο την ελεύθερη ναυσιπλοΐα των ανταγωνιστών τους και έτσι το 1982 περισσότερες από 160 χώρες υπέγραψαν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Αυτή προβλέπει ότι κάθε κράτος που βρέχεται από θάλασσα έχει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), που εκτείνεται 200 ναυτικά μίλια (370,4 χλμ.) από τις ακτές του. Σε αυτήν την περιοχή, έχει όλα τα δικαιώματα σε φυσικούς πόρους μέσα και κάτω από το νερό. Περιοχές πέραν αυτών των ορίων είναι διεθνή ύδατα, που δεν ανήκουν σε κανέναν και είναι ελεύθερα για χρήση από όλους.
Ομως, το άρθρο 76 της Σύμβασης προβλέπει ότι τα κράτη μπορούν να εκμεταλλευτούν το βυθό πέρα από τα 200 ναυτικά μίλια αν μπορούν να επιδείξουν αναλυτικά γεωλογικά στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι η υφαλοκρηπίδα τους - έτσι ονομάζεται ο βυθός με μικρή κλίση μέχρι του σημείου που βαθαίνει απότομα - εκτείνεται πέρα από τη γραμμή των 200 ναυτ. μιλίων. Σε αυτά τα τμήματα, τα αντίστοιχα κράτη έχουν δικαίωμα εκμετάλλευσης σε οτιδήποτε βρίσκεται κάτω από το νερό, αλλά όχι μέσα στο νερό (αλιεία και ναυσιπλοΐα παραμένουν ελεύθερες για όλους). Οι αρκτικές χώρες δεν έδωσαν πολλή σημασία σε αυτήν την πρόβλεψη, μέχρι που άρχισαν να υποχωρούν οι θαλάσσιοι πάγοι. Το άρθρο 76 περιγράφει δύο μαθηματικούς τύπους για τον προσδιορισμό των γραμμών με βάση τα γεωλογικά δεδομένα και άλλους δύο τύπους που βάζουν όρια στην έκταση αυτών των γραμμών, ώστε καμιά χώρα να μην μπορεί να κάνει «τρελές» διεκδικήσεις στη θάλασσα.

Γύρω - γύρω όλοι

Με γαλάζιο στο κέντρο η ράχη «Λομονόσοφ», αιτία διεκδίκησης μεγάλων τμημάτων της Αρκτικής από Ρωσία, Καναδά και Δανία

Καθεμιά από τις Πέντε Αρκτικές βρίσκεται στην περιφέρεια του κατά βάση κυκλικού Αρκτικού Ωκεανού. Καθώς προβάλλουν τις υφαλοκρηπίδες τους από την περίμετρο προς το κέντρο, είναι αναπόφευκτο να υπάρχει αλληλεπικάλυψη των διεκδικούμενων περιοχών. Οι υφαλοκρηπίδες τελειώνουν εκεί που η κίνηση των τεκτονικών πλακών τις τελείωσε. Ομως μια άλλη πρόβλεψη του άρθρου 76 περιπλέκει τα πράγματα περισσότερο, καθώς λέει ότι μια χώρα μπορεί να διεκδικήσει ευρεία ζώνη βυθού κατά μήκος μιας υποθαλάσσιας ράχης, που εκτείνεται από την υφαλοκρηπίδα της, ανεξαρτήτως του μήκους της ράχης, χωρίς να αποσαφηνίζει πλήρως τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας ράχης. Ετσι, η ράχη «Λομονόσοφ», που εκτείνεται σε μήκος 1.800 χιλιομέτρων, ξεκινώντας από τα Νέα Σιβηριανά Νησιά της Ρωσίας, έως τη νήσο Ελεσμερ του Καναδά (δίπλα στη Γροιλανδία), διεκδικείται τόσο από τη Ρωσία, όσο και από τον Καναδά και τη Δανία, ως επέκταση της δικής τους υφαλοκρηπίδας. Ο Βόρειος Πόλος βρίσκεται σχεδόν ακριβώς πάνω από τη ράχη «Λομονόσοφ».
Η Ρωσία στις διεκδικήσεις της προς την CLCS, σε σχέση με τη ράχη «Λομονόσοφ», φτάνει λίγο μετά από τον Βόρειο Πόλο, περιοριζόμενη ενδεχομένως για λόγους στρατηγικής. Ο Καναδάς κάνει το ίδιο. Αντίθετα, η Δανία διεκδικεί ολόκληρη τη ράχη, φτάνοντας έως τη ρωσική ΑΟΖ! Οι ΗΠΑ δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες Πέντε Αρκτικές και τυπικά βρίσκονται σε πιο αδύναμη θέση, όσον αφορά στη θεμελίωση διεκδικήσεων. Βεβαίως, πάντα υπάρχουν λύσεις του τύπου που έδειξε η πρόσφατη συμφωνία της Τουρκίας με την υποστηριζόμενη από αυτήν κυβέρνηση της Λιβύης, καταπατώντας κάθε έννοια του λεγόμενου «Διεθνούς Δικαίου». Ετσι και οι ΗΠΑ, χωρίς να έχουν υπογράψει τη Σύμβαση, σκοπεύουν να υποβάλουν έγγραφα στην CLCS!

Εχθροί και φίλοι

Ηδη ΗΠΑ και Καναδάς έχουν διαφιλονικούμενα θαλάσσια σύνορα, καθώς ο Καναδάς τα ορίζει κατά μήκος του 141ου μεσημβρινού, ενώ οι ΗΠΑ με βάση τη γραμμή ισαπόστασης από τις ακτές των δύο χωρών. Στο διαφιλονικούμενο τμήμα εκτιμάται ότι υπάρχουν 1,7 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Ανεξάρτητα από τις αντιθέσεις τους, οι Πέντε Αρκτικές χώρες από κοινού υπερασπίζονται, με κοινή δήλωση που υπέγραψαν το 2008, το αποκλειστικό τους δικαίωμα εκμετάλλευσης στην περιοχή, απέναντι σε όποιον άλλον ιμπεριαλιστή ήθελε να έρθει και να κάνει γεωτρήσεις. Η Κίνα προς το παρόν δεν έχει δείξει ενδιαφέρον για δικές της γεωτρήσεις, αλλά έχει κάνει σαφές ότι ενδιαφέρεται για εμπορικούς δρόμους μέσα από τον λιωμένο Αρκτικό Ωκεανό. Επενδύει, επίσης, στη Γροιλανδία που διαθέτει σπάνιες γαίες (όπως και η Κίνα) για να διατηρήσει έστω και με έμμεσο τρόπο τον παγκόσμιο έλεγχο αυτών των απαραίτητων για τη νέα τεχνολογία υλικών. Στο μεταξύ, κάποιοι από τους 60.000 κατοίκους της Γροιλανδίας έχουν αρχίσει να σκέφτονται ότι μπορούν να ζήσουν και χωρίς τη σημαία της Δανίας, ενώ η κυβέρνηση Τραμπ έχει διατυπώσει πρόταση προς τη Δανία, αυτή να της πουλήσει τη Γροιλανδία!
Και ενώ οι ιμπεριαλιστές μπήγουν σημαιάκια (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στο βυθό του Αρκτικού Ωκεανού, διεθνής ομάδα 89 επιστημόνων σε συνεργασία με τον ESA και τη NASA δημοσίευσε προχτές ανησυχητικά συμπεράσματα για την απώλεια πάγου από τη Γροιλανδία. Υπολόγισαν ότι μεταξύ 1992 και 2018 έλιωσαν 3,8 τρισεκατομμύρια τόνοι πάγου και ότι ο ρυθμός απώλειας πάγου επταπλασιάστηκε ανάμεσα στη δεκαετία του 1990 και εκείνη του 2010, ακολουθώντας το χειρότερο σενάριο που είχαν υπολογίσει οι επιστήμονες για την κλιματική αλλαγή. Αυτό σημαίνει ότι έως το 2100 θα έχουν πλημμυρίσει, λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, περιοχές όπου κατοικούν επιπλέον 100 εκατομμύρια άνθρωποι, φτάνοντας το σύνολο των πλημμυροπαθών στα 400 εκατομμύρια. Θα έχουν χαθεί φυσικά και μεγάλες εκτάσεις παραλιών. Κι αν κάποιοι πρόκειται να χάσουν όχι μόνο οικόπεδα, αλλά την ίδια τη γη που πατάνε (νησιωτικά κράτη) εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, οι ιμπεριαλιστές αντιμετωπίζουν το λιώσιμο των πάγων ως διαδικασία που γεννάει νέα οικόπεδα για να εκμεταλλευτούν.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»