Η ταξική πάλη δεν παίρνει αναβολές.Οι ζωές μας δεν παίρνουν αναβολές

Από iraklis3 

Γράφει ο Ανδρέας Κολλιαράκης //

Και ξαφνικά… μια δειλή “κανονικότητα”. Μια “νέα κανονικότητα”. Μετά την τρομοκρατία τόσων ημερών, τους περιορισμούς, τους θανάτους που συνεχίζονται κτλ. Μόνο που ο αυταρχισμός και η αυξημένη αστυνομοκρατία, ήρθαν για να μείνουν. Μαγαζιά θα μείνουν κλειστά, οι απολυμένοι άνεργοι, η εξαθλίωση στα λαϊκά στρώματα έντονη. Τι θα μείνει ακόμα; Οι αντεργατικοί νόμοι που πέρασε η κυβέρνηση, η διάλυση της Παιδείας, το κουρασμένο και απλήρωτο προσωπικό των νοσοκομείων κτλ. Με το “καλημέρα” αναβάλουν την Εργατική Πρωτομαγιά σαν κάτι “συμβολικό”, όπως λένε. Και γιατί τώρα η χαλάρωση των μέτρων; Γιατί πώς θα “μένουμε σπίτι”, όταν από 1/5 οι τράπεζες θα πέσουν σαν τα όρνια αφού τελειώνει η προστασία της πρώτης κατοικίας.Τα δικαστήρια, άλλωστε, δεν θα ανοίξουν όλες τις λειτουργίες τους. Προτεραιότητα έχει το φαγοπότι των τραπεζών. Ο ιός τους βόλεψε όσο τους βόλεψε. Ας ψοφήσουμε τώρα. Άνεργοι, άστεγοι, πεινασμένοι. Σάμπως πότε ενδιαφέρθηκε πραγματικά η αστική εξουσία για τις ανάγκες του λαού; Πότε ο καπιταλισμός είχε “ανθρώπινο πρόσωπο”; Τόσα εκατομμύρια εδωσαν στα ΜΜΕ για την προπαγάνδα τους και ούτε ένα ευρώ στο ΕΣΥ.Ίσα-Ίσα που παραμένουν εργαζόμενοι στα νοσοκομεία απλήρωτοι και με ελλείψεις σε βασικά υλικά. Δεν θα τους περάσει. Η Εργατική Πρωτομαγιά δεν παίρνει αναβολές. Η ταξική πάλη δεν παίρνει αναβολές. Οι ζωές μας δεν παίρνουν αναβολές.  Αντεπίθεση και ανατροπή τώρα. Τον φασισμό βαθιά κατάλαβε τον. Η εικόνα είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα.

Για το «καλό της κοινωνίας»...

Η έναρξη της παραγωγής χειρουργικών μασκών από επιχειρηματικό όμιλο στη Λάρισα, που διαφήμισε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, παρουσιάζεται ως μια «ιστορία επιχειρηματικού δαιμονίου, αποφασιστικότητας, συνεργιών και εθνικής συνείδησης». Στην ιστορία αυτή εμπλέκονται ο πρόεδρος του Συνδέσμου Θεσσαλικών Επιχειρήσεων - Βιομηχανιών και πρόεδρος του ομίλου «Animus» (ιδιωτική Υγεία) και ο αντιπρόεδρος του Συνδέσμου και ιδιοκτήτης της βιομηχανίας πλαστικών «Lariplast».
Σύμφωνα με τους ίδιους, κατάφεραν να εξασφαλίσουν μηχανολογικό εξοπλισμό από την Κίνα και, με τη συμβολή του κράτους σε ό,τι αφορά τους εκτελωνισμούς και την ταχύτητα έκδοσης των απαραίτητων αδειών, θα παράγουν στο εξής 300.000 χειρουργικές μάσκες καθημερινά και 9.000.000 σε μηνιαία βάση. Οπως λένε οι δύο επιχειρηματίες, «μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία γιατί ξέρουμε πως είναι ένα προϊόν που έχουν ανάγκη τα ελληνικά νοσοκομεία και η ελληνική κοινωνία. Παρότι θα υπάρξει κέρδος, το ρίσκο μιας τέτοιας επένδυσης ήταν αρκετά μεγάλο υπό τις παρούσες συνθήκες, αποκλειστικά με ίδιους πόρους, χωρίς καμία κρατική ενίσχυση».

* * *

Η πραγματικότητα είναι όμως ότι το κεφάλαιο νοιάζεται για τις «ανάγκες της κοινωνίας» μόνο στο βαθμό που αυτές του αποφέρουν κέρδος. Αυτό είναι το κίνητρο κάθε επένδυσης και για τον ίδιο ακριβώς λόγο μπαίνουν λουκέτα σε επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται σε τομείς που συνδέονται άμεσα με την κάλυψη αναγκών της κοινωνίας αλλά για διάφορους λόγους παύουν να είναι κερδοφόρες. Αυτό το ξέρουν καλά η κυβέρνηση και οι επιχειρηματίες που ανέλαβαν την παραπάνω πρωτοβουλία, σε μια περίοδο που οξύνεται παγκόσμια ο ανταγωνισμός για τις προμήθειες υγειονομικού υλικού και σε πολλές χώρες συζητιέται η λειτουργία τέτοιων επιχειρήσεων ακόμα και απευθείας από το κράτος, προκειμένου να καλυφθούν οι έκτακτες ανάγκες.
Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα, και επειδή μιλάμε για μια επιχείρηση της ιδιωτικής Υγείας, ο όμιλος που εμπλέκεται σ' αυτό το νέο επενδυτικό εγχείρημα έχει άμεση γνώση για το πώς οι λαϊκές ανάγκες γίνονται πηγή κέρδους. Με τη γνωστή κατάσταση στο δημόσιο σύστημα Υγείας, χιλιάδες είναι αυτοί που οδηγούνται στις ιδιωτικές μονάδες, όπου πληρώνουν διόλου ευκαταφρόνητα ποσά, ή συνάπτουν πανάκριβα ασφαλιστικά συμβόλαια για να έχουν πρόσβαση στο αυτονόητο δικαίωμα στην υγεία. Χαρακτηριστικά, οι εισηγμένοι στο Χρηματιστήριο επιχειρηματικοί όμιλοι της Υγείας φιγουράρουν μετά το 2016 στις 161 επιχειρήσεις με τη μεγαλύτερη κερδοφορία.

* * *

Η πόλη της Λάρισας είναι κυριολεκτικά περικυκλωμένη από μεγάλες ιδιωτικές δομές Υγείας, την ίδια στιγμή που τα δύο δημόσια νοσοκομεία μαραζώνουν. Σ' αυτές τις επιχειρήσεις, με το «πράσινο φως» των κυβερνήσεων, οι συνθήκες δουλειάς είναι αφόρητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η συνολική μείωση του μισθολογικού «κόστους» στον κλάδο αγγίζει το 40% από το 2011. Ειδικά στον όμιλο «Animus», δεκάδες εργαζόμενοι τον τελευταίο μήνα δουλεύουν εκ περιτροπής, με βάση τις ΠΝΠ της κυβέρνησης για τον κορονοϊό, και πληρώνονται περίπου τον μισό μισθό από αυτόν που έπαιρναν προηγουμένως.
Επίσης, μόνο τους τελευταίους δύο μήνες, η κυβέρνηση έδωσε «δώρα» ύψους 30 εκατ. ευρώ στους επιχειρηματικούς ομίλους της Υγείας από τα λεφτά των ασφαλισμένων. Απαντώντας στα «παράπονα» των κλινικαρχών ότι μετά από τόσα χρόνια κερδοφορίας έχουν τώρα... «τεράστιες ζημιές» λόγω κορονοϊού, η κυβέρνηση, αντί να προχωρήσει εν μέσω πανδημίας σε πραγματική επίταξη, διπλασίασε την αποζημίωση που δίνει ο ΕΟΠΥΥ για κάθε ιδιωτικό κρεβάτι ΜΕΘ, από τα 800 στα 1.600 ευρώ ημερησίως!
Ο έτερος μέτοχος στην παραγωγή μασκών, η «Lariplast», κατάφερε την τελευταία οκταετία της κρίσης να αυξήσει πάνω από 80% τον κύκλο εργασιών της, από τα 12 εκατ. ευρώ του 2010 στα 18,8 εκατ. ευρώ το 2017, διαθέτοντας προϊόντα της σε 20 χώρες παγκοσμίως. Από το 2011 λειτουργεί παραγωγική μονάδα στη βόρεια Γαλλία και συνολικά οι πωλήσεις του ομίλου σε Γαλλία και Ελλάδα ανήλθαν το 2018 σε 30 εκατ. ευρώ. Μάλιστα, για το 2019 υπήρξε η πρόβλεψη ότι τα μεγέθη του ομίλου θα φτάσουν τα 50 εκατ., από 29 εκατ. το 2018, λόγω της ενοποίησης με τη νέα εταιρεία που έχει αποκτήσει στις ΗΠΑ.

* * *

Να λοιπόν πού βρέθηκαν τα λεφτά για την επένδυση με τις μάσκες. Αυτά που οι δύο επιχειρηματίες βαφτίζουν «ίδια κεφάλαια» δεν βγαίνει από τις τσέπες τους είναι πλούτος που παρήγαγαν οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις τους όπως αλλωστε συμβαίνει και σε κάθε καπιταλιστική επιχείρηση. Και, βέβαια, τα κέρδη τους δεν θα αυγάτιζαν αν δεν υπήρχε η πολύμορφη στήριξη του κράτους, με το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής του.
Επιτέλους, ως εδώ! Χορτάσαμε όλες αυτές τις μέρες της πανδημίας από «φιλάνθρωπους» επιχειρηματίες, που είτε κάνουν δωρεές και χορηγίες είτε παρουσιάζουν ως «προσφορά στο κοινωνικό σύνολο» τις επενδύσεις τους για το κέρδος. Τα «δώρα» τους στάζουν φτώχεια και εκμετάλλευση, που μεγαλώνει ακόμα περισσότερο στο φόντο της επερχόμενης κρίσης. Γι' αυτό οι λαϊκές εργατικές διεκδικήγσεις δεν μπαίνουν στην καραντίνα, δεν περιμένουν, δεν σιωπούν. Με το σύνθημα «πληρώσαμε πολλά, δεν θα πληρώσουμε ξανά!», οι εργαζόμενοι με αγωνιστικούς σταθμούς τη σημερινή μέρα δράσης και κυρίως την απεργία της Πρωτομαγιάς, ανοίγουμε το βήμα για την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής αντεπίθεσης το επόμενο διάστημα.

Το εμπόρευμα...

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, με τη μετάδοση του κορονοϊού σε εργαζόμενους και ασθενείς ιδιωτικών κλινικών, δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Οι καταγγελίες και οι προειδοποιήσεις από σωματεία της ιδιωτικής Υγείας και υγειονομικούς, που αγνοήθηκαν επιδεικτικά από την κυβέρνηση και τους επιστημονικούς της συνεργάτες, ήταν γνωστές από την πρώτη στιγμή του ξεσπάσματος της πανδημίας.
Ολες μάλιστα κατέληγαν στο ίδιο αίτημα: Επίταξη τώρα του ιδιωτικού τομέα της Υγείας, ένταξη όλων των μονάδων και υγειονομικών σε ενιαίο σχέδιο προστασίας των εργαζομένων και του λαού, με ευθύνη του κράτους. Η αναγκαιότητα αυτού του αιτήματος επιβεβαιώνεται από τις ίδιες τις εξελίξεις.
Η πλημμελής τήρηση των αναγκαίων μέτρων πρόληψης και προστασίας από τον κορονοϊό, με ευθύνη των ιδιοκτητών και της κυβέρνησης, προκειμένου να μην μπει σε «καραντίνα» η κερδοφορία τους, είναι όπως φαίνεται η βασική αιτία για τα κρούσματα στις ιδιωτικές κλινικές.
Καταγγελίες για τον ιδιωτικό τομέα Υγείας, άλλωστε, υπήρχαν από πριν: Αγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων, σε βαθμό εξουθένωσης, παροχή ειδών ατομικής προστασίας με το σταγονόμετρο, εξαναγκασμοί σε εργαζόμενους να πάνε για δουλειά ακόμα κι αν είχαν συμπτώματα οι ίδιοι ή άτομα του στενού τους περιβάλλοντος, καμία τήρηση των οδηγιών για την αποφυγή του συγχρωτισμού κ.ο.κ.
Ακόμα και πλαστικές επεμβάσεις εξακολουθούσαν να γίνονται σε μεγάλα ιατρικά κέντρα, για να μη χαθεί η πελατεία, τη στιγμή που τα δημόσια νοσοκομεία «προσαρμόστηκαν» στην αντιμετώπιση της πανδημίας αφήνοντας έξω από κάθε περίθαλψη χρονίως πάσχοντες και άλλα σοβαρά περιστατικά.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όσες από τις ιδιωτικές μονάδες Υγείας δεν εξασφάλιζαν την προσδοκώμενη κερδοφορία στις μέρες της πανδημίας, παρά τις παχυλές κυβερνητικές επιδοτήσεις, έκλεισαν ή περιόρισαν τις δραστηριότητές τους, βγάζοντας σε αναστολή εργαζόμενους.
Οι ίδιοι δηλαδή που ισχυρίζονται ότι επιτελούν τάχα «κοινωνικό έργο» και «συνδράμουν το σύστημα Υγείας», με τις πλάτες της κυβέρνησης, τις κρισιμότερες στιγμές έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις ανάγκες του λαού, στερώντας προσωπικό και μέσα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την πρόληψη και τη θεραπεία από τον κορονοϊό.
Ολα αυτά ήταν και είναι σε γνώση της κυβέρνησης. Οπως όμως σε όλα τα μέτωπα, έτσι και εδώ προτεραιότητα είναι η κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι οι ανάγκες του λαού.
Οι τεράστιες ανεπάρκειες του δημόσιου συστήματος δημιουργούν σίγουρη και σταθερή πελατεία για τον ιδιωτικό τομέα, ενώ και η λειτουργία του δημόσιου συστήματος με κριτήρια αγοράς μετατρέπει ακόμα και τα νοσοκομεία σε «πελάτες» των επιχειρηματικών ομίλων, που έχουν απλώσει πλοκάμια σε όλες τις βαθμίδες και σε όλους τους τομείς, αναζητώντας το κέρδος. Αυτή είναι η άλλη όψη της «ατομικής ευθύνης», αφήνοντας ουσιαστικά ακάλυπτους όσους δεν μπορούν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη.
Τελικά, αυτός που «πληρώνει τη νύφη» είναι ο λαός: Πληρώνει ολοένα και περισσότερα ακόμα και για τα στοιχειώδη, ταλαιπωρείται στις ουρές και στις λίστες αναμονής, «σπρώχνεται» να αναζητήσει γιατρειά στον ιδιωτικό τομέα ή στα απογευματινά ιατρεία των νοσοκομείων, βάζοντας το χέρι στην τσέπη.
Η «επόμενη μέρα» για το λαό επιβάλλει να δυναμώσει η πάλη για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Πρόνοια για όλους, με σύγχρονες υπηρεσίες, όπως είναι σήμερα δυνατό να συμβεί, από την εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνικής. Και επειδή με την πανδημία του κορονοϊού δεν ξεμπερδέψαμε, το αίτημα για επίταξη του ιδιωτικού τομέα από το κράτος παραμένει αναγκαίο και επιτακτικό.

Και στο κέντρο της Aθήνας όλοι «κάνουν ό,τι μπορούν... »

Σε συνθήκες σχετικά ασυνήθιστες, πολλαπλασιάζονται τα χείλη που ρωτούν: «Τι λέει το ΚΚΕ;». Αυτό δείχνει το αυξημένο ενδιαφέρον για τη δράση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο κίνημα, σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, για την παρέμβαση του Κόμματος στο διαδίκτυο, ακόμα και η συζήτηση από μπαλκόνι σε μπαλκόνι.

Αυτό δείχνουν και η διακίνηση του «Ριζοσπάστη», η εμπιστοσύνη στους κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στους χώρους Εκπαίδευσης και στις γειτονιές, που αποτέλεσαν το πρώτο τηλέφωνο για κόσμο που απολύθηκε, φοβήθηκε, νιώθει την ανασφάλεια μέχρι σήμερα.
Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου τηλε-βομβαρδίζεται από επιχειρήματα του αστικού μπλοκ. Γι' αυτό έχει σημασία σήμερα να δυναμώσει η επαφή μαζί τους, ειδικά σ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Για να αποκαλύπτεται η πραγματική εικόνα και ταυτόχρονα να διαμορφώνονται προϋποθέσεις ώστε ακόμα περισσότεροι να ακολουθήσουν το δρόμο της διεκδίκησης.
Η συζήτηση με αυτόν τον κόσμο φανερώνει τις αντιφάσεις στην αστική προπαγάνδα αλλά και την προσπάθεια των αστικών κομμάτων να την προσαρμόσουν στις καινούργιες συνθήκες, το καθένα από τη δική του σκοπιά.
Για παράδειγμα, έχουν χάσει την αίγλη τους τα επιχειρήματα για την ανωτερότητα του «σκανδιναβικού μοντέλου», η μοιρολατρική ατάκα «αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται», ότι το πρόβλημα είναι γενικά και αόριστα το δημόσιο και «σωτηρία» μας το ιδιωτικό, ότι η Ασφάλιση με κρατική ευθύνη είναι ντεμοντέ και άλλα, που τώρα φαίνονται αστεία, αλλά θα τα ξανακούσουμε. Η τραγωδία σε μια σειρά από χώρες, με εκατόμβες νεκρών, δεν επιτρέπει - σ' αυτήν τη φάση τουλάχιστον - τη διαφήμιση «συστημάτων», τη γνωστή ρήση «να γίνουμε όπως αυτοί», όπως ακούγαμε κατά κόρον πριν από την πανδημία.

Ενδεικτικά παραδείγματα από την προπαγάνδα των άλλων δυνάμεων

Τι φαίνεται όμως να προπαγανδίζει, ενδεικτικά, κάθε πολιτική δύναμη τον τελευταίο μήνα και στις γειτονιές της Αθήνας;

• Η ΝΔ, χτίζοντας πάνω στην «εθνική ομοψυχία», προετοιμάζει το έδαφος για αποδοχή των αντεργατικών νόμων και ταυτόχρονα υποβαθμίζει οποιαδήποτε φωνή διεκδίκησης, λέγοντας ότι τώρα «δεν είναι ώρα για συνδικαλισμό, για αγώνες, για μικροπολιτική». Σε μεγάλο βαθμό, η πρωτοπόρα στάση εργαζομένων και νεολαίας κάνει προσπάθεια να αποκρούσει αυτήν την επίθεση, ακριβώς επειδή το «δεν είναι ώρα για διεκδίκηση» σημαίνει, για παράδειγμα, στο Εμπόριο εργαζόμενοι χωρίς μέτρα προστασίας για την υγεία τους, σε μια σειρά από άλλους κλάδους σημαίνει αποδοχή της απόλυσης. Το «δεν είναι ώρα για διεκδίκηση στην Υγεία», από υγειονομικούς και μη, σημαίνει «προσευχή» να μη γίνουμε Ιταλία και Ισπανία, στην Ισπανία και την Ιταλία το «δεν είναι ώρα για διεκδίκηση» σημαίνει να διαλέγεις ποιος θα σωθεί και ποιος όχι. Στην Εκπαίδευση σημαίνει να «καεί» η χρονιά και σε πολλούς κλάδους σημαίνει δουλειά με το κομμάτι, δουλειά χωρίς ωράριο και με μισθό - χαρτζιλίκι.

Πολύτιμες υπηρεσίες στην κυβερνητική προπαγάνδα προσφέρει και η δημοτική αρχή Αθήνας. Γιατί το «κάνουμε ό,τι μπορούμε» το αξιοποιεί και η ίδια, ντύνοντας με μπόλικη διαφήμιση ενέργειες όπως η δημιουργία κέντρου για αστέγους. Αυτές οι αποσπασματικές δράσεις συμβάλλουν στο χτίσιμο «φιλανθρωπικού» προφίλ για την κυβέρνηση και την παράταξη που «λύνει» μέσα σε λίγες μέρες αυτά που δεν λύθηκαν σε χρόνια ή μήνες.
Παρ' όλα αυτά, δεν μπορεί να κρύψει τη μεγάλη εικόνα, για την ανέχεια που βίωναν και βιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίοι, σε μια περιοχή που λειτουργούν 15 δημόσια νοσοκομεία με τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές, με σμπαραλιασμένη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και ένα καθεστώς στα δημοτικά ιατρεία που καμιά ουσιαστική στήριξη δεν μπορεί να προσφέρει για τις ανάγκες του λαού στη σημερινή κατάσταση.
Μάλιστα, η δημοτική αρχή κάνει επίκληση ακόμα και στην κρατική ευθύνη (και όχι στην ατομική) για ζητήματα αρμοδιοτήτων, όπου επίσης συμβάλλει στην κεντρική προπαγάνδα της ΝΔ, με βάση το γνωστό «αυτό παραλάβαμε, αυτό διαχειριζόμαστε», λες και η ζωή ξεκίνησε στις προηγούμενες εκλογές. Το «κάνουμε ό,τι μπορούμε» είναι η μισή αλήθεια, γιατί κάνουν ό,τι μπορούν πάνω στα συντρίμμια της δικής τους πολιτικής, εφαρμόζοντας την ίδια πολιτική.
Αλλωστε και η αστική στατιστική σημειώνει ότι σε συνθήκες καραντίνας και κοινωνικής απομάκρυνσης, υπάρχουν συνοικίες της Αθήνας όπου πάνω από το 1/3 του πληθυσμού τους ζει σε «οικιακό συνωστισμό» - με ό,τι αυτό συνεπάγεται - φανερώνοντας την επιτακτικότητα των μέτρων που πρέπει να παρθούν για το σύστημα Υγείας.

• Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ άλλαζε συνθήματα σαν τα πουκάμισα από βδομάδα σε βδομάδα, χωρίς να μπορεί να κρυφτεί η στρατηγική σύγκλιση με την κυβέρνηση. Προσπαθεί να διασκεδάσει τις ανησυχίες λαϊκών ανθρώπων που τον ακολουθούσαν, που δικαιολογημένα στήνουν αυτί στις προτάσεις, στη δράση και τη συνέπεια του ΚΚΕ, για να μην είναι κανείς μόνος του στην κρίση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδιζε τις πρώτες δύο βδομάδες ότι «η δική μας αντιπολίτευση είναι να μην κάνουμε αντιπολίτευση», ρίχνοντας νερό στο μύλο της «εθνικής ομοψυχίας», που αντικειμενικά μετατρέπει τα μέτρα καραντίνας σε μέτρα απάθειας. Την επόμενη βδομάδα το τροπάρι έγινε «μετά θα λογαριαστούμε», λες και ο λογαριασμός της πολιτικής τους δεν ήταν μέσα σε κάθε λαϊκό σπίτι, δεν ήταν λαός - νεολαία - εργαζόμενοι αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο.
Στη συνέχεια βάφτισαν «επίταξη» τα κίνητρα στον ιδιωτικό τομέα της Υγείας, που ούτως ή άλλως έκανε και κάνει χρυσές δουλειές. Για να κορυφώσουν με το «ας κάνουμε μαζί τον λογαριασμό», προτείνοντας μια άλλη σφαγή για το λαό μας, με διαφορετικό τρόπο και χρόνο.
Αυτό αποδεικνύει και η πρεμούρα τους για το πόσο θα πειραχτεί το «μαξιλαράκι» που κληροδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ (35 δισ. από τη φορολογία των εργαζομένων), αν το κορονο-ομόλογο θα έχει τη σφραγίδα ή όχι της Γερμανίας, αν πρακτικά το νέο μνημόνιο θα επανεκκινήσει την οικονομία και θα έχει την αποτελεσματικότητα των προηγούμενων. Την αποτελεσματικότητα όμως όλων των μνημονίων με τις υπογραφές όλων τους, μόνο χρυσόψαρα δεν τη θυμούνται.
Η «γαρνιτούρα» στην αντιπολίτευση που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι στάχτη στα μάτια ανέργων, αυτοαπασχολούμενων, μισοπληρωμένων για ό,τι τους περιμένει, πολύ μακριά από τις λαϊκές ανάγκες και κόντρα σε αυτές. Αλλωστε, είναι εκκωφαντική η απουσία ακόμη και των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ στις μέρες πανελλαδικής δράσης των σωματείων και φορέων στην Υγεία και ειδικά σε εμπόριο - σούπερ μάρκετ, όπου υποτίθεται ότι συγκεντρώνει μεγάλο τμήμα των δυνάμεών του.

• Ορισμένα φασιστοειδή έκαναν την εμφάνισή τους νύχτα, πετώντας τρικάκια σε δύο γειτονιές της Αθήνας, σε προαύλια εκκλησιών, για να θυμίσουν είτε ότι είμαστε Ελληνες Χριστιανοί είτε για να αποδείξουν πόσο προσηλωμένοι είναι στο να χύνουν ρατσιστικό δηλητήριο. Από κυνηγοί κεφαλών μεταναστών στον Εβρο, έγιναν αγανακτισμένοι πιστοί, και από αγανακτισμένοι πιστοί, φιλάνθρωποι για το ελληνικό αίμα των γερόντων στο Γηροκομείο των Αθηνών. Ως προστάτες της «αγιοσύνης» θέλουν να σβήσουν από τη μνήμη του λαού την εγκληματική δράση τους και τη ναζιστική ιδεολογία τους.

Οποια προβιά και αν φορέσουν, παραμένουν η πιο βρώμικη συστημική εφεδρεία. Ακόμα και σε συνθήκες πανδημίας έδωσαν ρέστα σκοταδισμού και ρατσιστικού παραληρήματος για πρόσφυγες και μετανάστες, τους κατεξοχήν κατατρεγμένους. Παρότι μυρίζονται ότι μπορούν να γίνουν ξανά «χρήσιμοι» στις δυσκολίες που θα έχει το σύστημα που τους γεννά και τους θρέφει, βλέπουν ότι δεν τους παίρνει. Διαλέγουν ρόλους για καμουφλάζ, επειδή καταλαβαίνουν ότι περισσότερα σωματεία, εργαζόμενοι και φορείς τούς έχουν σήμερα απομονωμένους.

• Τέλος, διάφορες αυτοαποκαλούμενες αντιεξουσιαστικές ομάδες απέδειξαν ότι οι «αντισυστημικές» και αντιεπιστημονικές διαδικτυακές «συγκρούσεις» τους πάνε χέρι χέρι με τον μικροαστισμό τους. Από τη μία, κυκλοφόρησαν αφίσες, που είτε στοχοποιούσαν «όποιον φοράει μάσκα» είτε έδειχναν υποτίμηση για τις συνέπειες της πανδημίας στην υγεία, ακόμα και στη ζωή του λαού («τι είναι χίλιοι νεκροί σε ένα δισ.»), και, από την άλλη, έκαναν καλέσματα για ...αντι-Covid μέτωπο με οδηγίες κατασκευής μάσκας κατ' οίκον. Σε αυτά προστίθενται και ενέργειες που όχι μόνο δεν ευνοούν την είσοδο περισσότερων εργαζομένων στην πάλη, αλλά γίνονται άλλοθι για την καταστολή, για να μπουν σε καραντίνα τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Με άλλα λόγια, όλοι δουλεύουν για την περιβόητη «επόμενη μέρα», μέσα στην κρίση του συστήματος...

Αλληλεγγύη - οργάνωση - διεκδίκηση με κάθε μορφή και μέσο

Στην αντίπερα όχθη είναι οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, χιλιάδες φίλοι και οπαδοί, αγωνιστές πρωτοπόροι στους κλάδους τους, στη συνοικία, στον περίγυρο, που με όλους τους τρόπους, μέσα από τη δράση τους στα συνδικάτα και τους φορείς, αλλά και με την αυτοτελή παρέμβαση του Κόμματος, βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του λαού, αξιοποιώντας και νέες μορφές, για να μην πληρώσει αυτός την πανδημία και την κρίση.
Αυτό δείχνει, για παράδειγμα, η διαμόρφωση δικτύου αλληλεγγύης από το Στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας «Καίτη Πανοπούλου», που μετρά 14 χρόνια ζωής και δράσης στα Πατήσια και την Κυψέλη και έδωσε συνέχεια στη στήριξη Ελλήνων και μεταναστών εργατών σε αυτές τις συνθήκες. Είναι συγκινητική ακόμη και η μετατροπή των πολιτιστικών του ομάδων σε κυψέλες αλληλεγγύης για όσους την έχουν ανάγκη.
Αυτό δείχνει η αναγνώριση και κατοχύρωση άλλων φορέων, που οι διεκδικήσεις τους για ελεύθερους χώρους στις γειτονιές τούς έκαναν γνωστούς προηγουμένως και σήμερα συσπειρώνουν κόσμο που αναζητάει στήριγμα, όπως η «Αναγέννηση» στα Σεπόλια. Αυτό δείχνει η πείρα από τη συνέχεια της δράσης των Συλλόγων και Ομάδων Γυναικών που δήλωσαν «παρών» σε όλες τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες μέσα στις συνοικίες, από κοινού με τα εργατικά σωματεία.
Αυτό δείχνουν και οι πρωτοβουλίες, στις μέρες πανελλαδικής δράσης, από τις επιτροπές νέων εργαζομένων και ανέργων, που το επόμενο διάστημα θα πυκνώσουν.

Κάθε μέρα για εμάς είναι η «επόμενη μέρα»

Κάθε μέρα είναι για εμάς η «επόμενη μέρα», που πρέπει να μας βρίσκει πιο έτοιμους. Για να αποκαλύπτουμε τη συνέχεια της ταξικής πολιτικής και την αντιμετώπισή της από τη συνέχεια και την προοπτική της ταξικής πάλης.
Το ΚΚΕ αξιοποιεί όλα τα όπλα και αποτελεί το μοναδικό αποκούμπι για την εργατική τάξη και το λαό ακόμα και σε συνθήκες που μπορεί να είναι διαρκώς «ασυνήθιστες». Μόνο κέρδος αποτελεί η συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες για να μην μπουν σε καραντίνα τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και οι διεκδικήσεις με αφορμή την πανδημία, να μην πληρώσει ξανά ο λαός τη νέα κρίση.
Η συζήτηση για την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού, που προκύπτει από την ίδια την πραγματικότητα στα καπιταλιστικά κράτη, ακόμα και τα πιο «προηγμένα», όπως οι ΗΠΑ, όπου σκάβουν ακόμα και ομαδικούς τάφους για να θάψουν τους νεκρούς από την πανδημία, επιβεβαιώνοντας με τον πιο τραγικό και απάνθρωπο τρόπο ότι ο καπιταλισμός σάπισε.

Κώστας ΡΗΓΑΣ
Μέλος της ΕΠ της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΤΟ Α' Αθήνας - Γαλατσίου

Τις αλήθειες των καπιταλιστών είπε ο Β. Σόιμπλε

  Πηγή: Eurokinissi

Τα μάτια του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι τα μάτια του καπιταλισμού. Έτσι βλέπει την ανθρώπινη ζωή και έτσι την αντιμετωπίζει. Όχι σαν κάτι πάνω απ’ όλα διότι πάνω απ' όλα μπαίνουν οι κανόνες του καπιταλισμού και ο υπέρτατος είναι το κέρδος από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης ύπαρξης. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει και εκεί τελειώνει το όριο προστασίας στον καπιταλισμό της ανθρώπινης ζωής, όχι μόνο από το θάνατο αλλά και από την καθημερινή φθορά της εκμετάλλευσης.

Ο καπιταλισμός προστατεύει την ανθρώπινη ζωή τόσο όσο είναι αναγκασμένος να το πράξει για να έχει εργατική δύναμη, τόσο όσο δεν απειλείται. Ως εκεί είναι τα όρια του...


«Όταν ακούω ότι όλα υποχωρούν μπροστά στην προστασία της ανθρώπινης ζωής, πρέπει να πω ότι αυτό δεν είναι απόλυτο...» είπε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στη γερμανική εφημερίδα «Tagesspiegel».

Ως καλός υπέρμαχος του καπιταλισμού ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν θέλει να υποτάξει τα πάντα στην προστασία της ζωής. «Πρέπει να σταθμίσουμε και τις σημαντικές οικονομικές, κοινωνικές, ψυχολογικές ή άλλες επιπτώσεις...» δηλώνει και κυνικά προσθέτει πως «οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν από τον κορονοϊό» και «εάν υπάρχει μία απόλυτη αξία στο Σύνταγμά μας, αυτή είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτή είναι απαραβίαστη. Αλλά αυτό δεν αποκλείει ότι κάποτε θα πεθάνουμε...»

Για τους καπιταλιστές αυτές είναι οι αλήθειες τους. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι το παν, προέχει η αγορά, ο ανταγωνισμός, τα μονοπώλια και τα κέρδη τους για αυτό τα συστήματα υγείας είναι γυμνά και πεθαίνει κόσμος, για αυτό υπάρχουν στρατιές φτωχών και άνεργων, καραβιές και καραβάνια ξεσπιτωμένων, για αυτό ρίχνουν τις βόμβες τους.

Αυτές τις αλήθειες των καπιταλιστών τις είπε χωρίς περιστροφές ο Β. Σόιμπλε...

902gr

Γελωτοποιοί και σαλτιμπάγκοι

Συμβαίνουν γύρω μας πάρα πολλά που μας θυμώνουν, μας εξοργίζουν, που ενεργοποιούν εκείνο το αίσθημα πνιγμού απέναντι στο άδικο.  Εκείνο, όμως, που θυμώνει περισσότερο είναι  αυτό που στη γλώσσα του συρμού αποκαλείται «δούλεμα».  

Ναι, ακριβώς, το «δούλεμα». Η  κακοστημένη  κοροϊδία, αν όχι κωμωδία του χειρίστου είδους , προκειμένου να εκβιαστεί μια δήθεν και μελωμένη συγκίνηση γι’ αυτό που βιώνει ο λαός τους τελευταίους δύο μήνες με την επιτηδευμένη επίφαση ότι όλο αυτό εκπορεύεται από γνήσιο ενδιαφέρον και συγκίνηση της εξουσίας.

Ο δήμαρχος Αθηναίων έστησε έναν περιοδεύοντα θίασο με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη επικεφαλής ανεβασμένη σε νταλίκα να περιφέρεται στα νοσοκομεία τραγουδώντας εις ένδειξη ευχαριστίας στους γιατρούς. Σε μια διαδρομή όπου όλως τυχαίως βρέθηκε έξω από το Μαξίμου και που όλως τυχαίως ο πρωθυπουργός ήταν στο πεζοδρόμιο και αντάλλαξαν δυο «ελπιδοφόρες» κουβεντούλες.

Πέρα από το αισθητικά κακοστημένο, το άθλια πανηγυριώτικο (διότι το γνήσιο πανηγύρι υπάρχει μέσα στις παραδόσεις μας και μπορεί κάποτε να είναι αυθεντικό και γνήσιο), υπάρχει και το προκλητικά προσβλητικό. Αυτό που μέσα του περιέχει την πεποίθηση ότι μασάμε κουτόχορτο και λωτούς.

Αν η καλλιτέχνης είχε ανέβει στο φορτηγό για να ευχαριστήσει τραγουδώντας τους γιατρούς όταν τους έφερναν τα ΜΑΤ στη διαμαρτυρία τους, εκείνους δηλαδή που από τη μια στιγμή στην άλλη οι κυβερνήσεις τους μετατρέπουν από ήρωες, σε «ήρωες με παντούφλες», αν είχε ανέβει στο φορτηγό για να εμψυχώσει με ελπίδα και θάρρος το λαό στις γειτονιές, τους ανθρώπους που κλεισμένους στους τέσσερις τοίχους αγωνιούν για την υγεία τους σήμερα, αλλά και για το ψωμί και την επιβίωσή τους αύριο, αν είχε τραγουδήσει μαζί με εκείνους τους  απαξιωμένους συναδέλφους της που δεν χώρεσαν σε κανένα σχέδιο οικονομικής ενίσχυσης, αν είχε πάει μπροστά από τα εργοστάσια όπου οι άνθρωποι συνεχίσουν τα δουλεύουν, τα σουπερμάρκετ όπου οι υπάλληλοι λιποθυμούν, τις εταιρείες τηλεμάρκετινγκ που στοιβάζουν τους ευέλικτα εργαζόμενους παρά τον κορονοϊό…

Αν είχε έτσι τραγουδήσει, τότε, ναι, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για σημαντική εμψυχωτική και απελευθερωτική στιγμή. Οπως δηλαδή αρμόζει στην πραγματική τέχνη ως ανώτερη μορφή κοινωνικής συνείδησης. Ως τέτοια που ο δημιουργός της ξέρει ότι δεν έχει την πολυτέλεια να σωπάσει. Ως  τέχνη που ξυπνάει, απελευθερώνει, συγκινεί ουσιαστικά για δεν ξεχωρίζεται από τη νόηση, εμψυχώνει, συντροφεύει.

Όταν όμως η τέχνη διολισθαίνει σε άρτο και θέαμα και μάλιστα στην πιο φτηνιάρικη εκδοχή του, όταν  γίνεται είδος «ναρκωτικού» για να καταπιούμε το φαρμάκι, όταν επιστρατεύεται ως  πρόθυμη θεραπαινίδα της «εθνικής ομοψυχίας», δηλαδή του εθνικού σιωπητηρίου, όταν χρησιμοποιείται ως εργαλείο χειραγώγησης και κατασκευής του επικοινωνιακού κάδρου της εξουσίας…

Τότε δεν είναι τέχνη, αλλά  γελωτοποιός και σαλτιμπάγκος της Αυλής.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

Για την "Επιστροφή στη Κανονικότητα" !!!

Πριν λίγο, μέλος της επιτροπής επιστημόνων που εισηγείται τα μέτρα που λαμβάνονται, δήλωσε στο ΣΚΑΙ ότι υπολογιζεται πως λιγότερο από το 1% του πληθυσμού στην Ελλάδα έχει ανοσία στον covid19. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι παρθένο έδαφος για αυτό τον ιό.

 Επιπλέον, έχει αποφασιστεί ότι σιγά σιγά αίρονται κάποια από τα μέτρα και επαναλειτουργεί η οικονομία. Σε μια κοινωνία που δεν έχει ανοσία. 

Τα ΜΜΕ τώρα δεν μιλάνε για ασυνείδητους που διακινδυνεύουν τη ζωή και την υγεία μας. 

Σήμερα τα πλάνα από το Φλοίσβο έμοιαζαν με τα αντίστοιχα προ εβδομάδων από την παραλία της Θεσσαλονίκης. 

Όμως τώρα το αφήγημα έχει αλλάξει. Τώρα "είναι φυσικό να θέλουμε να βγούμε μια βόλτα", "πρέπει να περπατάμε", "η καραντίνα βλάπτει την ψυχική μας υγεία", "σημασία έχει να τηρούμε τις αποστάσεις".

Πρακτικά τι έχει αλλάξει; Αν πριν δύο μήνες κινδύνευαν όλοι να εκτεθούν στον ιό, τώρα κινδυνεύει το 99%. Αυτό τι σημαίνει; Τελείωσε ο κίνδυνος; 

Εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη βελτίωση του καιρού που μέχρι πριν από δύο-τρεις εβδομάδες δεν γνωρίζαμε αν παίζει κάποιο ρόλο; 

Ή μήπως έχει βελτιωθεί εντυπωσιακά η κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας ώστε να μπορεί να μην καταρρεύσει σε περίπτωση μαζικών κρουσμάτων;

Στην πραγματικότητα, μπροστά στην κατάρρευση της οικονομίας δεν μας νοιάζει η υγεία του λαού. 

Ή μάλλον μας ένοιαζε για λίγο καιρό, διαφημίσαμε το ενδιαφέρον μας για την υγεία του κόσμου, πληρώσαμε και 11 εκατομμύρια για να γίνει σίγουρο ότι θα περάσει το μήνυμα. 

Βγάλαμε δακρύβρεχτα διαγγέλματα, δημιουργήσαμε μια πλασματική κατάσταση της πραγματικότητας, μπερδέψαμε τον κόσμο, αποκρύψαμε αυτά που έρχονται.

 Καταφέραμε να κάνουμε πρώτο θέμα το πότε θα ανοίξουν τα σχολεία και παράλληλα να μην ξέρει κανείς σε τι σχολεία θα φοιτούν τα παιδιά μας μετά τον οδοστρωτήρα Κεραμέως.

 Αναρωτιόμαστε αν θα κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα αλλά μας ξεφεύγει το τι θα συμβεί με τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον τουρισμό. Η συζήτηση για τα κομμωτήρια έγινε κεντρικό ζήτημα αλλά δεν ξέρουμε τι θα γίνει με τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.

Παράλληλα, τα κρούσματα λέει μειώνονται, αλλά κάθε φορά που κάτι συμβαίνει ανακαλύπτονται δεκάδες ή εκατοντάδες. Ο ιός κάνει βόλτες σε ιδιωτικές κλινικές αλλά δε βαριέσαι αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά. 

Σημασία έχει η επιστροφή στην κανονικότητα, τώρα που βρήκαμε τους εαυτούς μας κλεισμένοι στα σπίτια μας όπως μονότονα επαναλαμβάνουν ξεθωριασμένοι ανθυποσελέμπριτι. 

Αυτό είναι το μεγάλο θέμα. 

Όχι ότι θα βγούμε από τα σπίτια μας χωρίς μαζικά -ούτε καν δειγματοληπτικά- τεστ για να ξέρουμε αν έχουμε ή δεν έχουμε τον ιό. Θα πρέπει να λειτουργούμε σαν να έχουμε τον ιό για να προστατεύουμε τους άλλους και ταυτόχρονα σαν να μην τον έχουμε για να μπορούμε να βγούμε στο 8ωρο της παραγωγής και να λέμε ευχαριστώ που έχουμε ένα κομμάτι ψωμί να φάμε συμμετέχοντας "όλοι μαζί" στο δράμα των μεγαλοεπιχειρηματιών που βλέπουν τα κέρδη τους να βυθίζονται.

“Μην νομίζεις πως είσαι κάτι”. Ο “άγραφος” νόμος της Σουηδίας

Από Πάνος Αλεπλιώτης

Ένας «άγραφος» νόμος υποστηρίζουν οι κοινωνιολόγοι που έπαιξε και παίζει ακόμη ρόλο στην διαμόρφωση της «Σουηδικότητας» είναι ο «νόμος» του Jante!
Ο νόμος του Γιάντε (1933) περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Σουηδού συγγραφέα Axel Sandemose «En flykting korsar sitt spår» και αναφέρεται στην πόλη Γιάντε που είναι αποτέλεσμα φαντασίας του συγγραφέα έχει τις παρακάτω «εντολές».
«Μην νομίζεις πως είσαι κάτι.
Μην νομίζεις πως είσαι τόσο ικανός όσο εμείς.
Μην νομίζεις πως είσαι πιο έξυπνος.
Μην φανταστείς πως είσαι καλύτερος.
Μην νομίζεις πως ξέρεις πιο πολλά.
Μην νομίζεις πως είσαι πιο μπροστά από μας.
Μην νομίζεις πως αξίζεις κάτι.
Μην νομίζεις πως μπορείς να γελάσεις σε βάρος μας.
Μην νομίζεις πως κάποιος ενδιαφέρεται για σένα.
Μην νομίζεις πως μπορείς κάτι να μας μάθεις.
Και η χαριστική βολή
Μην νομίζεις πως δεν ξέρουμε κάτι για σένα..»
Αυτός είναι ο άγραφος “νόμος” που λέει περίπου: “Είσαι ένα τίποτα” ή και «Τίποτα δεν σου επιτρέπεται να κάνεις, καμμιά πρωτοβουλία να πάρεις γιατί ξέρουμε και τα δικά σου..»
Αυτός ο νόμος έγινε ευρέως αποδεκτός στην Σουηδική κοινωνία,αναφέρεται και σήμερα για να εξηγήσει συμπεριφορές και όπως λένε κάποιοι επιστήμονες, είναι που κάνει τους Σουηδούς μαζεμένους, συνεσταλμένους, προσεκτικούς στην έκφραση λόγου και συναισθημάτων, στην κίνηση, στην ταχύτητα των αποφάσεων, στην έλλειψη πρωτοβουλίας και στην αποφυγή συγκρούσεων και αντιθέσεων. Καλλιεργεί τον «κρατικό ατομικισμό», την πλήρη εξάρτηση από το κράτος μέσα σε μια επίφαση ανεξαρτησίας.

Η διαμόρφωση των χαρακτηριστικών ενός λαού έχει μια ιστορική διαδρομή.
Για τον λαό της Σουηδίας αναφέρεται η ύπαρξη ενός ισχυρού Μονάρχη, του Gustav Vasa, που αιώνες πριν απελευθέρωσε τους αγροκτήμονες από την τυραννεία των ευγενών, καταργώντας όλα τα φέουδα γύρω στα 1500 μχ, και έβαλε τα θεμέλια της κεντρικής διοίκησης. Ήταν ο ιδρυτής-πρόγονος του Σουηδικού καπιταλισμού.
Σημαντικός παράγοντας είναι ο προτεσταντισμός που διαμόρφωσε συνειδήσεις ταπεινές και υπάκουες, πιστές στον Βασιλιά και στην κεντρική εξουσία και η μακρόχρονη ύπαρξη της Σοσιαλδημοκρατίας.
Η Σοσιαλδημοκρατία διαμόρφωσε συνειδήσεις «ανεξάρτητες» αλλά μέσα στα πλαίσια της εξυπηρέτησης του κεφαλαίου καλλιέργησε την ατομικότητα κάτω από την κρατική εξάρτηση, τον εθνοκεντρισμό, «την Σουηδικότητα», το αίσθημα ανωτερότητας δηλαδή έναντι όλων των χωρών και των λαών του κόσμου.
Μέσω της καλλιέργειας της απόλυτης πίστης προς την Διοίκηση διαμόρφωσε και την απαξίωση στις συλλογικές διαδικασίες αφήνοντας την εκπροσώπηση ή στις υπηρεσίες ή στις ηγεσίες πχ του εργοδοτικού Συνδικαλισμού, του Συνεταιρισμού κλπ.
Η πανδημία Convid-19, η αντιμετώπηση της από την κεντρική εξουσία υπέρ των μονοπωλίων της βιομηχανικής παραγωγής Ericksson, Atlas Copko, SAS κ.α και των μεγάλων καταστημάτων ΙΚΕΑ, ΗΜ κλπ αλλά και η αποδοχή των μέτρων από την πλειοψηφία του Σουηδικού λαού παρόλες τις απώλειες με χιλιάδες νεκρούς και δεκάδες χιλιάδες κρούσματα, δείχνει πως οι αποφάσεις της εξουσίας πατάνε στην διαμορφωμένη μέσα από τους αιώνες ψυχοσύνθεση του Σουηδού.
Πέρα από τις όποιες αναλύσεις η πανδημία κατέριψε τον μύθο του μοντέλου του καπιταλισμού, και κατέδειξε τις ελλείψεις στον τομέα της Υγείας. Έδειξε πεντακάθαρα την προτίμηση της πολιτικής εξουσίας στα συμφέροντα της αστικής τάξης, βρίσκοντας και επιστήμονες να στηρίξουν το πείραμα της «ελεγχόμενης» διάδοσης του ιού που φέρνει εκατόμβες.
Δείχνει πως ο προσανατολισμός και του Σουηδικού λαού πρέπει να είναι η απόρριψη της ηττοπάθειας και ο αγώνας για τον σοσιαλισμό. 

Η ζωή των κρατούμενων είναι τόσο ευτελισμένη, που δε συγκρίνεται ούτε με τα παλιοστρώματα της φυλακής!

Κατιούσα

Καμιά ποινή στις κρατούμενες των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα – Θήβας
22/4/2020
Η εξέγερση στις φυλακές Ελαιώνα εκδηλώθηκε ως αντίδραση στο θάνατο της Αζιζέ Ντεμίρογλου στην υποκρισία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη που είχε υποσχεθεί αποσυμφόρηση των φυλακών και ποτέ δεν πραγματοποίησε, στη καταπίεση, τις συνθήκες κράτησης, ιδίως αυτές που αφορούν στον τρόπο  αντιμετώπισης άρρωστων γυναικών, τα δικαιώματα των κρατουμένων που καταπατώνται συστηματικά. Ενάμιση μήνα πριν εξάλλου, είχε πεθάνει στην ίδια πτέρυγα (Ε’) άλλη μια κρατούμενη η Γεωργία Τριανταφύλλου. Ο θάνατος της Αζιζέ, 42 χρονών, ήταν το γεγονός που ‘‘ξεχείλισε’’ το ποτήρι.
Την Τρίτη 14/4 μεγάλος αριθμός κρατουμένων καλέστηκαν από την επόπτρια εισαγγελέα της φυλακής  Μουσούρη Αλεξάνδρα για να τις ενημερώσει για τις κατηγορίες και τις ημερομηνίες που πρόκειται να γίνουν τα πειθαρχικά συμβούλια (27,28/4, 5/5, 13/5). Όσον αφορά τις κατηγορίες πολλές κρατούμενες διώκονται για απείθεια, εμπρησμό, κάποιες για απειλή, εξύβριση ενώ όπως δηλώθηκε ‘‘προφορικά‘‘  θα εξεταστεί μετά το Πάσχα τι θα γίνει με τα «αρχηγιλίκια», εννοώντας προφανώς ότι κάποιες θα διωχθούν και ως «αρχηγοί»(!).
Η απόδοση κατηγοριών έγινε προφορικά, καμία γραπτή ενημέρωση των παραβάσεων δεν αποδόθηκε στις κρατούμενες και η προφορική ‘‘επισήμανση’’ της δίωξης κάποιων ‘‘προσεχώς’’ ως ‘‘αρχηγοί’’, πέραν  του γεγονότος ότι ήδη έχει γίνει υπέρβαση του ορίου των 10 ημερών για τηn πειθαρχική δίωξη όπως προβλέπεται από το σωφρονιστικό κώδικα, καταδεικνύει πως η όλη διαδικασία των διώξεων όχι μόνο δεν πληροί τους βασικούς κανόνες προστασίας των κρατουμένων από (τις ήδη δρομολογημένες) αυθαιρεσίες, αλλά παραβιάζει και τους στοιχειώδεις όρους εφαρμογής  μιας «νόμιμης  διαδικασίας». Πρώτη εξάλλου μνημειώδης βίαιη, αυθαίρετη κατασταλτική επίθεση ήταν η εισβολή των ΜΑΤ το βράδυ της 9^ης Απρίλη στη Γ’ πτέρυγα ενάντια σε λίγες κρατούμενες που αρνήθηκαν να μπουν στους θαλάμους ενώ προ ωρών η εξέγερση είχε λήξει, με τα ΜΑΤ να ξυλοκοπούν άγρια κρατούμενη με σοβαρά προβλήματα υγείας και με την υπηρεσία να παρακολουθεί.
Στις φυλακές Ελαιώνα καμιά διεκδίκηση των δικαιωμάτων των κρατουμένων, ακόμα και αν αυτή γίνεται με τη μορφή διαμαρτυρίας (π.χ. άρνηση κρατουμένων να μπουν σε θαλάμους-κελιά) δεν μένει ατιμώρητη, ακόμα και αν πρόκειται για πολύ δίκαια αιτήματα. Τέτοιες περιπτώσεις διαμαρτυρίες -είτε ατομικές είτε συλλογικές- είχαν ως αποτέλεσμα την επιβολή πειθαρχικών ποινών σε όσες τις πραγματοποιούσαν. Ενώ ο ίδιος ο νόμος προβλέπει την εξέταση από τους δικαστές των κινήτρων μιας πράξης, των αιτιών που οδήγησαν τον δράση να την πραγματοποιήσει, ακόμα και τον στόχο που αποβλέπει αυτή η πράξη, προκειμένου να αποφανθούν οι δικαστές για την απόδοση και το ύψος μια ποινής το πειθαρχικό συμβούλιο των φυλακών Ελαιώνα όπου προΐσταται η εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Μουσούρη Αλεξάνδρα, δεν εξετάζει ποτέ το υπόβαθρο πάνω στο οποίο γίνεται μια πράξη, το περιεχόμενο που έχει και η διαφύλαξη του δικαιώματος πού αποσκοπεί, ούτε λαμβάνεται υπ’ όψιν για την επιβολή των ποινών, οι οποίες επιβάλλονται με ιδιαίτερη αυστηρότητα. Ακόμα και διεκδικήσεις για ζητήματα που αφορούν  τις μωρομάνες και τα μωρά, καταδικάζονται με αυστηρές ποινές. Όταν  δε οι κρατούμενες προσφεύγουν στο δικαστικό συμβούλιο  της Θήβας για επανεξέταση της ποινής που τους έχει επιβληθεί, η εισαγγελέας που συμμετέχει στο συμβούλιο αυτό είναι η ίδια η επόπτρια της φυλακής! Δεν ισχύει όμως το ίδιο για όλες τις φυλακές, καθώς άλλα συμβούλια αλλά και  προϊστάμενοι εισαγγελείς, όταν πρόκειται να εξετάσουν κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες κρατουμένων,  συμπεριλαμβάνουν στο σκεπτικό τους τα αίτια, τα κίνητρα και το περιεχόμενο των πράξεων που εξετάζονται, με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε αθωωτικές αποφάσεις.
Το ερώτημα που τίθεται ενόψει των πειθαρχικών που θα γίνουν για τα γεγονότα της 9^ης Απρίλη στις φυλακές Ελαιώνα, είναι το εξής: Θα ιεραρχήσει για άλλη μια φορά η εισαγγελέας Μουσούρη και το πειθαρχικό συμβούλιο της φυλακής ως πιο σημαντικά ζητήματα την «απείθεια» για όσες αρνήθηκαν να μπουν στους θαλάμους τους και την καταστροφή κάποιων ευτελούς στην ουσία αξίας αντικειμένων, δηλαδή, θα ιεραρχήσει την ‘‘διασάλευση της τάξης και της πειθαρχίας’’ στη φυλακή ως πιο σημαντική από την ανθρώπινη ζωή ή όχι; Θα απασχολήσουν ή όχι οι λόγοι που οδήγησαν τις κρατούμενες στη δυναμική αντίδρασή τους ή θα ιεραρχηθεί ως πιο σημαντική η ‘‘παραδειγματική τιμωρία τους’’;
Η εξέγερση της 9^ης Απρίλη είχε τα χαρακτηριστικά μιας δικαιολογημένης έκρηξης οργής ενάντια στην απειλή του θανάτου που απλώνεται πάνω από τις κρατούμενες, ενάντια σε ένα καθεστώς αυταρχισμού που το μέγεθος και η ακρότητά του αναδέχθηκε με την απροκάλυπτη αδιαφορία απέναντι στην ίδια τη ζωή των κρατουμένων. Η ίδια αυταρχικότητα εκφράστηκε και κατά την διάρκεια των γεγονότων της 9^ης Απρίλη με την αδιαφορία της υπηρεσίας, αλλά και του υπουργείου για τον θάνατο της κρατούμενης που αποτέλεσε την αιτία της αντίδρασης των γυναικών. Αδιαφορία που καταδεικνύεται με τον πιο ωμό τρόπο από το γεγονός πως ούτε καν η υπάλληλος βάρδιας την οποία καλούσε η Ντεμίρογλου να την βοηθήσει τα ξημερώματα της 9^ης Απρίλη και εκείνη της δήλωσε ότι θα της κάνει αναφορά, δεν μπήκε σε διαθεσιμότητα και συνεχίζει να εργάζεται στη φυλακή.
Η ωμότητα με την οποία αντιμετωπίζεται η υγεία, η ζωή και ο θάνατος των κρατουμένων, η ωμότητα που αποκαλύπτει η σταθερή άρνηση να επιβληθούν κυρώσεις για τον θάνατο της κρατούμενης, δείχνει τελικά πως κρατούμενοι/ες υποβάλλονται σε δολοφονικό καθεστώς κράτησης, με απόλυτη συνείδηση του γεγονότος τόσο από τις υπηρεσίες των φυλακών όσο και από τους πολιτικούς τους προϊστάμενους. Δείχνει πως η αξία της ζωής των κρατούμενων είναι τόσο ευτελισμένη που δεν συγκρίνεται ούτε με την αξία μερικών παλιοστρωμάτων της φυλακής.
Πάνω από τα κεφάλια των κρατουμένων στις φυλακές Ελαιώνα κρέμεται η «δαμόκλειος σπάθη» αυστηρών ποινών  που ως αποτέλεσμα θα έχουν επιπλέον χρόνια φυλακής γι όσες καταδικαστούν.
Μια συλλογική κοινωνική αντίδραση στην προοπτική καταδικαστικών αποφάσεων εις βάρος των γυναικών στις φυλακές Ελαιώνα, είναι αναγκαία όχι μόνο για όσες διώκονται, αλλά και για να σωθεί η ίδια η αξιοπρέπεια των κρατουμένων στις φυλακές για να σταματήσουν να ποδοπατούνται τα δικαιώματά τους, για να αναδειχθεί ως πιο σημαντική η αξία της ανθρώπινης ζωής, για να μπει ένα φρένο στο φασισμό εντός των φυλακών.
Αναφορικά με το ζήτημα της αποσυμφόρησης των φυλακών στην Ελλάδα που αναδέχθηκε ως αίτημα χιλιάδων κρατουμένων εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού και ήταν και το κυρίως αίτημα στις φυλακές Ελαιώνα, προκειμένου να διασφαλιστεί η υγεία και η ζωή τους, είναι γνωστό πως η κυβέρνηση δεν έχει σκοπό να εφαρμόσει. Η Π.Ν.Π που συνέταξε η κυβέρνηση για την αποσυμφόρηση προβλέπει ότι η εφαρμογή της θα γίνει μόνο αν προκύψει σοβαρό πρόβλημα κρουσμάτων στις φυλακές. Έχει λεχθεί από πολλούς ειδικούς πως στις ευπαθείς ομάδες ανήκουν όσοι βρίσκονται εντός των φυλακών, πρόσφυγες και μετανάστες σε δομές ‘’φιλοξενίας’’ και φυσικά υπερήλικες σε οίκους ευγηρίας. Έχουμε ήδη 2 περιπτώσεις το γηροκομείο στον Άλιμο και το ξενοδοχείο στο Κρανίδι που φιλοξενούνται  μετανάστες, όπου υπάλληλοι μετέφεραν τον κορωνοϊό. Στο ξενοδοχείο του Κρανιδίου μόλις χθες ανακοινώθηκε πως 152 άνθρωποι έχουν προσβληθεί από τον ιό. Η περίπτωση αυτή δείχνει πόσο καταστροφικός είναι ο υπερπληθυσμός σε τέτοιες δομές, και με πόση ταχύτητα ένα κρούσμα μπορεί να μεταδώσει τον ιό. Το υπουργείο περιμένει κάτι αντίστοιχο να συμβεί και στις φυλακές, να υπάρξουν δεκάδες, εκατοντάδες κρούσματα προκειμένου να εφαρμόσει τη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου;  Και μάλιστα, με πλήθος ανθρώπων να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να πεθάνουν αφού είτε  είναι άρρωστοι είτε μεγάλης ηλικίας είτε και τα δύο μαζί;
Τέλος το υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε πως δεν υπάρχει προοπτική επαναλειτουργίας των δικαστηρίων για ποινικές υποθέσεις  και πως δεν είναι σαφές αν θα λειτουργήσουν και τον Σεπτέμβρη. Συνεπώς χιλιάδες κρατούμενοι/ες βρίσκονται για απροσδιόριστο μεγάλο διάστημα όμηροι των δικαστηρίων, χωρίς δυνατότητα να εκδικάσουν τις υποθέσεις τους και φυσικά πολλοί/πολλές  από αυτούς/αυτές να αποφυλακιστούν.  Συνεπώς ο ήδη μεγάλος πληθυσμός στις φυλακές αυξάνεται συνεχώς αφού όχι μόνο δεν μπορούν αποφυλακιστούν αυτοί που πρέπει, αλλά συνεχώς προστίθενται 100 και πλέον κρατούμενοι καθημερινά στις ήδη ασφυκτικά γεμάτες φυλακές, το αίτημα τη αποσυμφόρησης γίνεται όλο και πιο επιτακτικό, ενώ κρατούμενοι σε διάφορες φυλακές της χώρας βρίσκονται σε κινητοποιήσεις με αυτό το αίτημα.

• -Καμιά ποινή στις κρατούμενες των φυλακών Ελαιώνα-Θήβας
• -Αποσυμφόρηση τώρα των φυλακών.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις διωκόμενες κρατούμενες για την εξέγερση της 9^ης/4
Εδώ ψηφίζουμε το υπόμνημα που θα αποσταλεί στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και  το υπουργείο Δικαιοσύνης στηρίζοντας τις κρατούμενες γυναίκες:
https://secure.avaaz.org/el/community_petitions/ypoyrgeio_dikaiosynis_kai_ypoyrgeio_prostasias_toy_ohi_stis_dioxeis_ton_kratoymenon_gynaikon_toy_elaionathivas_gia_tin_exegersi_stis_9420/publish/?new

Αζιζέ Ντεμίρογλου Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα Θήβας Κρατούμενες

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

Κατιούσα

...βολή στους βολεμένους
Διαβάστε περισσότερα

Μάκης Παπαδόπουλος: Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι η υπεσυσσώρευση κεφαλαίου

Κατιούσα

Το δεύτερο δεκάλεπτο της Σύγχρονης Εποχής είχε σε ρόλο (έκπληξη) παρουσιάστριας τη Λίλα Καφαντάρη και καλεσμένο το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Μάκη Παπαδόπουλο, που απάντησε σε τέσσερα ερωτήματα.
Γιατί πρέπει να διαβάσει κανείς βιβλία για την κρίση; Γιατί μας αφορά όλους και άμεσα. Στο έδαφος της κρίσης ξεδιπλώνει το κεφάλαιο την επίθεσή του, βάζοντας σε καραντίνα τα εργατικά δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Έχει σημασία να βρούμε την αιτία και τον πραγματικό εχθρό, που προσπαθούν συστηματικά να αποκρύψουν σε κάθε κρίση, για να συσκοτίσουν πως αυτό που γεννάει την κρίση είναι το ίδιο το σύστημα και η φυσιολογική λειτουργία του. Δεν μπορούν να αποκρύψουν όμως τις περιοδικές κρίσεις του καπιταλισμού από τον 19ο αιώνα, ούτε την επιβράδυνση της οικονομίας που προϋπήρχε του κορονοϊού -κάτι που ομολογούν όλες οι αστικές πηγές και αναλύσεις. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που δεν μπορεί να επενδυθεί ξανά με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Η κρίση είναι του καπιταλισμού, όχι του κορονοϊού.
Η κρίση δεν είναι θέμα που μπορεί να κατανοηθεί μες σε ένα δεκάλεπτο, γι’ αυτό έχει σημασία η μελέτη της και η Σύγχρονη Εποχή έχει μια μεγάλη γκάμα σχετικών εκδόσεων, είτε για αρχάριους -πχ το εισαγωγικό εγχειρίδιο του Σεγκάλ με τις Βασικές Αρχές Πολιτικής Οικονομίας και η έκδοση με τη σχετική αρθρογραφία της ΚΟΜΕΠ στα χρόνια της κρίσης- είτε για βαθύτερη γνώση, όπως το Κεφάλαιο και η έκδοση με κείμενα των Μαρξ και Ένγκελς για την καπιταλιστική κρίση. Ενδιαφέρον έχει και η ιδεολογική διαπάλη με τις αστικές και οπορτουνιστικές αντιλήψεις για την κρίση, πχ στην έκδοση με τα υλικά της διημερίδας του ΚΚΕ για την κρίση και οι σημειώσεις του Λένιν για τον οικονομικό ρομαντισμό.
Η κυβέρνηση κάνει λόγο για εμπιστοσύνη και ανάκαμψη μες στο 2021, αλλά δεν υπάρχει καμία σοβαρή αστική ανάλυση, από τη σκοπιά του ταξικού μας αντιπάλου, που να επιβεβαιώνει αυτό το αφήγημα, κάτι που δείχνει την αξιοπιστία της κυβέρνησης. Υπάρχουν οφθαλμοφανείς παράγοντες, όπως τα στοιχεία για τον τουρισμό και τις μεταφορές -οι πυλώνες της εθνικής οικονομίας- που υποτίθεται πως θα εξασφάλιζαν διαρκή ανάπτυξη· οι χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, που δύσκολα θα αντέξουν· η περιβόητη κοινοτική βοήθεια που αφορά τα νέα δάνεια και επιδεινώνει την ήδη σοβαρή υπερχρέωση του κράτους και τον λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ· και η αβέβαιη πορεία της ευρωζώνης στις νέες οξυμένες συνθήκες, με μια πιθανή σύγκρουση στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης, μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, που έχουν αντικειμενικά αποκλίνοντα συμφέροντα. Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρχει καμία εμπιστοσύνη στο κράτος και τις κυβερνητικές διακηρύξεις περί κοινωνικής δικαιοσύνης, γιατί ο σχεδιασμός τους είναι να πληρώσουμε πάλι εμείς. Την ώρα που κατεδαφίζονται δικαιώματα και το δικαίωμα στην απεργία, ενώ προχωράνε απολύσεις και ελαστικά ωράρια, το μεγάλο κεφάλαιο δεν πληρώνει ούτε το 5% των φορολογικών εσόδων.
Μήπως η μεγαλύτερη παρέμβαση του κράτους στη συγκυρία συνιστά κάποια προοδευτική στροφή; Το βασικό ερώτημα είναι ποιο κράτος θα παρέμβει -και όχι πόσο μεγάλη είναι η παρέμβασή του. Το κράτος αυτό δεν υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, είναι δικτατορία του κεφαλαίου. Το μίγμα μπορεί να αλλάζει, να προτάσσει φιλελεύθερα ή κεϊνσιανά μέτρα, αλλά η συνισταμένη παραμένει ίδια: να πληρώνεις ο λαός, για να ανακάμψει το κεφάλαιο. Και καμιά διαχειριστική συνταγή δεν μπορεί να ματαιώσει την κρίση, παρά μόνο να επιλέξει διαφορετική συνταγή σφαγής του λαού. Πρέπει να ανατραπεί η βασική αιτία, το καπιταλιστικό σύστημα κι οι αφανείς εργαζόμενοι να πάρουν στα χέρια τους το τιμόνι της εξουσίας και τα κλειδιά της οικονομίας, να πάψουν να είναι αφανείς ήρωες και να γίνουν πρωταγωνιστές, για να απελευθερωθούν από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς. Η μόνη απάντηση είναι ο σοσιαλισμός και μπορεί να την δώσει μόνο ο ίδιος ο λαός. Υπάρχει αρκετή θετική πείρα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, αλλά και αρνητική πείρα από τις ανατροπές. Έχουμε μεγαλύτερη γνώση για την αντεπίθεση και αυτή τη φορά θα τα καταφέρουμε.
Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί, ενώ θα ακολουθήσει και τρίτο μέρος με τον Δημήτρη Ξεκαλάκη.