“Δε σε κοπάνησε κανείς, μόνος σου έπεσες…” – Η ΕΛΑΣ ξυλοφορτώνει και προσάγει διδακτορικό φοιτητή του ΑΠΘ

 

Τελικά το νέο δόγμα της ΕΛ.ΑΣ. δεν είναι και τόσο νέο: Ό,τι κινείται, εκτελείται!
Πόσο μάλλον αν έχει κάνει το “λάθος” να κινητοποιείται σε διαδηλώσεις κιόλας.

Αυτή είναι η ουσία της νέας αστυνομικής αυθαιρεσίας εις βάρος διδακτορικού φοιτητή του ΑΠΘ, ο οποίος κατευθυνόταν προς τη σχολή του στο Πολυτεχνείο για να εργαστεί. Είχε όμως την “ατυχή έμπνευση” να πάρει μέρος στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και να μην εγκρίνουν την εμφάνισή του τα όργανα κρατικής καταστολής, που βγήκαν παγανιά μετά την ολοκλήρωση των κινητοποιήσεων, για να ξεσπάσουν το μένος τους.

Στο βίντεο που ακολουθεί, βλέπουμε τον υποψήφιο διδάκτορα αιμόφυρτο να καταγγέλλει τον αναίτιο ξυλοδαρμό του: “να ακούτε δε σας αρέσει, να χτυπάτε σας αρέσει”!

Αυτόπτες μάρτυρες οι συναγωνιστές του, που καταγράφουν το περιστατικό, δεν υποχωρούν στις απειλές των αστυνομικών και καταφέρνουν να τους στριμώξουν ρωτώντας επίμονα ποιος είναι ο δράστης της επίθεσης και γιατί έχει συλληφθεί ο φοιτητής. Τα όργανα της τάξης μένουν σιωπηλά την περισσότερη ώρα, χωρίς να έχουν κάτι να απαντήσουν, ενώ σε κάποια στιγμή λένε προκλητικά στον φοιτητή: “Δε σε χτύπησε κανένας…”. Προφανώς τα θύματα της αστυνομικής βίας έχουν και αυτά την… “ατομική τους ευθύνη”.

Οι αρχές συνεχίζουν να αποδεικνύουν στην πράξη ότι αντιμετωπίζουν τους φοιτητές σαν εγκληματίες και δίνουν ένα ακόμα δείγμα για τις προθέσεις τους με τη δημιουργία της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας.

Tρομοκρατία σε αγωνιζόμενες γυναίκες στο χώρο της Υγείας

Ο εκφοβισμός και η τρομοκρατία ενάντια σε αγωνιζόμενους υγειονομικούς εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους. Με κλήση σε απολογία γιατί αντιμίλησες στον διοικητή σου, με ΕΔΕ γιατί μίλησες για τα προβλήματα στα ΜΜΕ, με απειλές γιατί επέτρεψες να μπουν οι κάμερες στο προαύλιο του νοσοκομείου την ώρα της κινητοποίησης.

Εκδηλώνεται με απειλητικές... νουθεσίες του τύπου: «Μη τα βγάζεις όλα στη φόρα! Θα διορθωθούν τα πράγματα».

Επειδή όμως δεν θα διορθωθούν, παρά μόνο με τον αγώνα μας, η κυβέρνηση και το κράτος ενισχύουν τις απειλές και τις τιμωρίες αν συνεχίσει ο εργαζόμενος τον αγώνα!

Εισβολή ΜΑΤ σε προαύλια νοσοκομείων, χημικά μπροστά στο υπουργείο Υγείας και άλλα πολλά.

Απειλές απόλυσης συμβασιούχων, πειθαρχικές ποινές επειδή «εσύ φταις που μολύνθηκες από τον ιό και θα γίνει ΕΔΕ για να τιμωρηθείς».

Απόλυση εκλεγμένων συμβασιούχων συνδικαλιστών, ακόμα και προέδρου σωματείου.

Η τρομοκρατία δεν έχει όρια! Στους «ήρωες»! Οι υπηρέτες των πολυεθνικών και της απάνθρωπης εξουσίας τους και της ΕΕ είναι αδίστακτοι.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ στις αγωνιζόμενες γυναίκες. Η κλήση της προέδρου της ΟΕΝΓΕ Αφροδίτης Ρέτζιου σε απολογία, γιατί διαδήλωνε με άλλους συναδέλφους για τα αυτονόητα, σηματοδοτεί νέα εποχή τρομοκρατίας με άρωμα Ευρωπαϊκής Ενωσης!

Είναι πασίγνωστο το σκίτσο από τη Γαλλία που δείχνει αστυνομικούς να δέρνουν διαδηλώτρια γιατρό. Αληθινό!

Είδαμε και εδώ παρόμοιες εικόνες.

Αν πάμε δύο χρόνια πίσω στο «Θριάσιο» Νοσοκομείο, στην ίδια συνάδελφο ασκήθηκε τρομοκρατία και διατάχθηκε ΕΔΕ. Για ποιο λόγο; Γιατί η Αφροδίτη, ως εφημερεύουσα ψυχίατρος κάλεσε τον αστυνομικό που επέβλεπε κρατούμενο ασθενή, να μην οπλοφορεί μέσα στην ψυχιατρική κλινική! Ζήτησε το ανθρώπινο και επιστημονικά αυτονόητο! Ετοίμασαν χειροπέδες και σύλληψη! Εν ώρα εφημερίας!

Η απαξιωτική συμπεριφορά διοικητών, υπουργών και άλλων αξιωματούχων σε νοσηλεύτριες, γιατρούς, καθαρίστριες, τραπεζοκόμες είναι ψωμοτύρι. Διαχρονικά!

Να σταματήσει η υποκρισία. Μην έρχονται τώρα οι δυνάστες να παραστήσουν τους προστάτες.

Αν πάμε δε και στον Ιδιωτικό Τομέα Υγείας - Πρόνοιας, εκεί το βαρέλι της ταπείνωσης και τρομοκρατίας σε κάθε δίκαιη διεκδίκηση, δεν έχει πάτο!

Γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις αγωνιζόμενες γυναίκες, γιατί ο εκφοβισμός και η τρομοκρατία των αγωνιζόμενων ηρωίδων υγειονομικών λείπει από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Μπορεί να είναι και αυτό μία συμβολή της κυβέρνησης στην «ισότητα των φύλων». Καμία διάκριση στην καταστολή ανδρών και γυναικών που εργάζονται, αγωνίζονται και παλεύουν, για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος.

Πάντως, είναι σίγουρα επιλογή όλων των «ευρωλάγνων», από τη μια να επαινούν τις αγωνιζόμενες γυναίκες για την προσφορά τους και ταυτόχρονα να τις μαστιγώνουν μόλις διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Στην ωμή και ταπεινωτική βία των καπιταλιστών και του κράτους, ο αγώνας για το καθημερινό πρόβλημα είναι διαρκής και έχει προοπτική την ανατροπή της σαπίλας.

Ηλίας Π. ΣΙΩΡΑΣ
Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», γραμματέας της ΕΙΝΑΠ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

Καταγγέλλει την επιχείρηση τρομοκρατίας(30/11/2012)

Απόπειρα δίωξης συνδικαλίστριας(5/10/2011)

Κλήθηκαν στην Τροχαία «δι' υπόθεσίν» τους!(5/12/2002)

Καλούν γιατρό σε απολογία(4/1/2002)

Εντείνεται ο αυταρχισμός της κυβέρνησης(30/9/1997)

Σήμερα στο Αίγιο(8/2/1997)

Για την έξαρση των κρουσμάτων στην Αχαΐα

Στην Αχαΐα και κυρίως στο ΓΝ Πατρών υπήρξε τις τελευταίες μέρες έξαρση κρουσμάτων της πανδημίας, αν και δεν είναι η μοναδική περιοχή όπου ο κορονοϊός έδειξε την επιθετικότητά του όταν υποτιμάται και γίνεται εργαλείο κυβερνητικής προπαγάνδας.

Το διάστημα που με υπομονή και οικονομική επιβάρυνση έδωσε ο λαός μας μετά το πρώτο κύμα της πανδημίας (ενώ ήταν γνωστή η επέλαση νέων), η κυβέρνηση δεν πήρε τα απαραίτητα μέτρα που απαιτούσαν οι υγειονομικοί και ο λαός.

Το κίνημα των υγειονομικών αλλά και ανεξάρτητοι επιστήμονες διεκδικούσαν εφαρμογή μέτρων πρόβλεψης και αντιμετώπισης της επέκτασης της πανδημίας, με ταυτόχρονη ενίσχυση του ΕΣΥ και κυρίως των ΜΕΘ.

Αύξηση των διαγνωστικών τεστ. Προληπτική ιχνηλάτηση με συνεχή επιτήρηση ευαίσθητων δομών (νοσοκομείων, γηροκομείων, στρατοπέδων, σχολείων κ.λπ.).

Αποσυμφόρηση των Μέσων Μεταφοράς με ρύθμιση των ωραρίων εργασίας. Οργάνωση της Εκπαίδευσης με αποσυμφόρηση των αιθουσών και ενίσχυση του διδακτικού προσωπικού.

Οργάνωση με αυστηρούς ελέγχους κυρίως του εισαγόμενου Τουρισμού.

Η πολιτική των τελευταίων κυβερνήσεων στην Υγεία συνεχίζεται. Σπασμωδικές ενισχύσεις του ΕΣΥ με πρόσληψη μη μόνιμης εργασιακής σχέσης νοσηλευτών, εντατικοποίηση των ιατρών των ΜΕΘ λόγω αύξησης κλινών χωρίς νέες προσλήψεις, άρνηση ένταξης στα ΒΑΕ, με καθηλωμένους μισθούς και συνεχιζόμενη φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό.

Τα οικονομικά συμφέροντα των φαρμακευτικών κολοσσών καθόρισαν και την παγκόσμια εμβολιαστική πολιτική, με κύριο γνώμονα το κέρδος.

Πρέπει ακόμα και αυτήν την ώρα, σεβόμενοι τα επιστημονικά πρωτόκολλα προστασίας, να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν, χωρίς να σωπαίνουμε μπροστά σ' αυτούς που με τις πολιτικές επιλογές τους μας έφεραν σ' αυτό το σημείο.

* Αναδημοσιεύεται από την ιστοσελίδα «Alt.gr».

Κώστας ΔΡΑΓΩΤΗΣ
Διευθυντής ΕΣΥ ΜΕΘ Γενικού Νοσοκομείου Πατρών

Μπούμερανγκ

(Συνέχεια από τη σελίδα 1)

Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις στην αύξηση των κρουσμάτων, θα βρεις από κάτω τη μεγάλη συμμετοχή των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στη διασπορά του ιού. Με τη συχνότητα των δρομολογίων να προκαλεί συνθήκες συγχρωτισμού σε αποβάθρες και οχήματα. Με τα σαρδελοκούτια να πάνε και να έρχονται σε ώρες αιχμής.

Αυτό δείχνουν και τα κρούσματα που καταγράφονται αυτές τις μέρες σε εργαζόμενους του Μετρό, αποκαλύπτοντας μια μεγάλη συρροή. Οπως έλεγε μάλιστα και ένας λοιμωξιολόγος σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή, η αύξηση των κρουσμάτων «μπορεί να φτάσει το 200% αυτήν την εβδομάδα στην Αττική. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, υπάρχει εκτεταμένη οικονομική δραστηριότητα, μετακινήσεις στα ΜΜΜ»...

Επιβεβαιώνεται με κάθε τρόπο από τα ίδια τα λεγόμενα των ειδικών, αλλά και από την καθημερινή πείρα, ότι για τη μεγάλη διασπορά ευθύνονται το «άνοιγμα των μεγάλων εμπορικών πόλων στα αστικά κέντρα», όπου και συνωστίζονται χιλιάδες άνθρωποι, το άνοιγμα των σχολείων χωρίς να έχουν ληφθεί μέτρα προστασίας, ο συνωστισμός στα ΜΜΜ, που λειτουργούν σαν «θερμοκήπιο» για τον ιό και τη μετάδοσή του.

Και, βέβαια, η ανεξέλεγκτη λειτουργία μεγάλων χώρων δουλειάς, αφού απουσιάζουν οι κρατικές ελεγκτικές υπηρεσίες για την τήρηση όλων των απαραίτητων μέτρων προστασίας. Αποτελεί δε κοινό μυστικό ότι σε χώρους δουλειάς, κάτω από την τρομοκρατία της εργοδοσίας υπάρχει απόκρυψη κρουσμάτων και καταπατούνται όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα.

Ολα αυτά ήταν και χτες οι βασικές εστίες διασποράς του ιού, όπως είναι και σήμερα και θα είναι και αύριο, όσο αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει.

Και έχει επιπλέον σημασία να το σημειώνουμε αυτό, γιατί και χτες το πρωί ορισμένα από τα γνωστά παπαγαλάκια άρχισαν πάλι το γνωστό τροπάρι συκοφαντίας ότι όσοι διαδηλώνουν είναι ανεύθυνοι και φταίνε για τη διασπορά του ιού, με αφορμή τις χτεσινές φοιτητικές - μαθητικές διαδηλώσεις.

Βέβαια, αυτήν τη φορά δεν είχαν και πολλά να πουν. Πρώτα απ' όλα γιατί εργαζόμενοι, μαθητές, φοιτητές έχουν αποδείξει επανειλημμένα ότι κινητοποιούνται τηρώντας τα απαραίτητα μέτρα. Επίσης, επειδή σοβαροί επιστήμονες έχουν τοποθετηθεί καθαρά ότι το πρόβλημα δεν είναι οι διαδηλώσεις σε ανοιχτούς χώρους, αλλά η μη τήρηση μέτρων σε κλειστούς χώρους (π.χ. ΜΜΜ, χώροι δουλειάς, εμπόριο κ.λπ.).

Γιατί το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να εξηγήσει τι γίνεται σε τόσες και τόσες περιοχές που είναι «κόκκινες», αλλά καμιά διαδήλωση δεν έγινε εκεί. Και, τέλος, γιατί είναι η κυβέρνηση που ξεδιπλώνοντας την αντιλαϊκή ατζέντα της και γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια τα αιτήματα εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών για μέτρα προστασίας της υγείας σε χώρους δουλειάς, σχολεία και σχολές, προκαλεί τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση.

Η προσπάθεια να αξιοποιηθεί ο κορονοϊός για να βάλουν «πάγο» στις λαϊκές αντιδράσεις όλο και ξεφτίζει και τους γυρίζει μπούμερανγκ, τη στιγμή που οι ευθύνες της κυβέρνησης και του κράτους όλο και μεγαλώνουν, όλο και διογκώνονται μπροστά στην επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνει το αναμενόμενο τρίτο κύμα της πανδημίας.

Μπούμερανγκ

Οσοι καθημερινά βρίσκονται στο κέντρο της Αθήνας διαπιστώνουν πως μια συνηθισμένη μέρα στους σταθμούς του μετρό, στους συρμούς και τα οχήματα των αστικών συγκοινωνιών είναι πάντα μια μέρα συνωστισμού. Μια μέρα με χιλιάδες επιβάτες να στριμώχνονται μέσα κι έξω από τα βαγόνια σε σταθμούς, σε λεωφορεία. Μια τέτοια μέρα ήταν η χτεσινή όπως δείχνει και η φωτογραφία στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας μας.

Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις στην αύξηση των κρουσμάτων, θα βρεις από κάτω τη μεγάλη συμμετοχή των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στη διασπορά του ιού. Με τη συχνότητα των δρομολογίων να προκαλεί συνθήκες συγχρωτισμού σε αποβάθρες και οχήματα. Με τα σαρδελοκούτια να πάνε και να έρχονται σε ώρες αιχμής.

Αυτό δείχνουν και τα κρούσματα που καταγράφονται αυτές τις μέρες σε εργαζόμενους του Μετρό, αποκαλύπτοντας μια μεγάλη συρροή. Οπως έλεγε μάλιστα και ένας λοιμωξιολόγος σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή, η αύξηση των κρουσμάτων «μπορεί να φτάσει το 200% αυτήν την εβδομάδα στην Αττική. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, υπάρχει εκτεταμένη οικονομική δραστηριότητα, μετακινήσεις στα ΜΜΜ»...

Επιβεβαιώνεται με κάθε τρόπο από τα ίδια τα λεγόμενα των ειδικών, αλλά και από την καθημερινή πείρα, ότι για τη μεγάλη διασπορά ευθύνονται το «άνοιγμα των μεγάλων εμπορικών πόλων στα αστικά κέντρα», όπου και συνωστίζονται χιλιάδες άνθρωποι, το άνοιγμα των σχολείων χωρίς να έχουν ληφθεί μέτρα προστασίας, ο συνωστισμός στα ΜΜΜ, που λειτουργούν σαν «θερμοκήπιο» για τον ιό και τη μετάδοσή του.

Και, βέβαια, η ανεξέλεγκτη λειτουργία μεγάλων χώρων δουλειάς, αφού απουσιάζουν οι κρατικές ελεγκτικές υπηρεσίες για την τήρηση όλων των απαραίτητων μέτρων προστασίας. Αποτελεί δε κοινό μυστικό ότι σε χώρους δουλειάς, κάτω από την τρομοκρατία της εργοδοσίας υπάρχει απόκρυψη κρουσμάτων και καταπατούνται όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα.

Ολα αυτά ήταν και χτες οι βασικές εστίες διασποράς του ιού, όπως είναι και σήμερα και θα είναι και αύριο, όσο αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει.

Και έχει επιπλέον σημασία να το σημειώνουμε αυτό, γιατί και χτες το πρωί ορισμένα από τα γνωστά παπαγαλάκια άρχισαν πάλι το γνωστό τροπάρι συκοφαντίας ότι όσοι διαδηλώνουν είναι ανεύθυνοι και φταίνε για τη διασπορά του ιού, με αφορμή τις χτεσινές φοιτητικές - μαθητικές διαδηλώσεις.

Βέβαια, αυτήν τη φορά δεν είχαν και πολλά να πουν. Πρώτα απ' όλα γιατί εργαζόμενοι, μαθητές, φοιτητές έχουν αποδείξει επανειλημμένα ότι κινητοποιούνται τηρώντας τα απαραίτητα μέτρα. Επίσης, επειδή σοβαροί επιστήμονες έχουν τοποθετηθεί καθαρά ότι το πρόβλημα δεν είναι οι διαδηλώσεις σε ανοιχτούς χώρους, αλλά η μη τήρηση μέτρων σε κλειστούς χώρους (π.χ. ΜΜΜ, χώροι δουλειάς, εμπόριο κ.λπ.).

Γιατί το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να εξηγήσει τι γίνεται σε τόσες και τόσες περιοχές που είναι «κόκκινες», αλλά καμιά διαδήλωση δεν έγινε εκεί. Και, τέλος, γιατί είναι η κυβέρνηση που ξεδιπλώνοντας την αντιλαϊκή ατζέντα της και γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια τα αιτήματα εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών για μέτρα προστασίας της υγείας σε χώρους δουλειάς, σχολεία και σχολές, προκαλεί τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση.

Η προσπάθεια να αξιοποιηθεί ο κορονοϊός για να βάλουν «πάγο» στις λαϊκές αντιδράσεις όλο και ξεφτίζει και τους γυρίζει μπούμερανγκ, τη στιγμή που οι ευθύνες της κυβέρνησης και του κράτους όλο και μεγαλώνουν, όλο και διογκώνονται μπροστά στην επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνει το αναμενόμενο τρίτο κύμα της πανδημίας.

Το εμβόλιο, εμπορικό προϊόν

 

Κυβερνητικοί παράγοντες, συστημικά μέσα ενημέρωσης, μήνες τώρα αναπαράγουν σε διάφορες μορφές και με ποικίλους τρόπους τη βασική παραδοχή για τη μεγάλη τύχη της χώρας να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ενταγμένη στις προνομιούχες χώρες του κόσμου να μπορεί να εξασφαλίσει τον εμβολιασμό του ενήλικου πληθυσμού της χώρας. Μάλιστα, στην διαδικτυακή συζήτηση που διοργανώθηκε  από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δεν παρέλειψε να επαινέσει την ευρωπαϊκή κεντρική προμήθεια εμβολίων, χαρακτηρίζοντας την success story. Την ίδια στιγμή που οι καθυστερήσεις παράδοσης των εμβολίων από τις εταιρείες σύμφωνα με τα χρονοδιαγράμματα που συμφωνήθηκαν με την Ε.Ε ανατρέπουν τα πολυδιαφημιζόμενα προγράμματα εμβολιασμού των χωρών της, χωρίς να δίνονται επαρκείς εξηγήσεις ούτε γι’ αυτό ούτε και για το είδος συμφωνιών, που τμήματά τους επιλεκτικά δημοσιοποιούνται, ανάμεσα στις φαρμακευτικές εταιρείες και την Ε.Ε.

Στην αρχή της πανδημίας υπήρχαν πολλές επιφυλάξεις για τη δυνατότητα ανάπτυξης εμβολίων, αφού απαιτούνται γι’ αυτό χρόνια, ενώ και  οι ίδιες οι εταιρείες δεν φαίνονταν πρόθυμες να χρηματοδοτήσουν αντίστοιχα προγράμματα εμβολίων, καθώς αυτά δεν έχουν αποδειχθεί στο παρελθόν αρκετά επικερδή. Τα περισσότερα φαρμακευτικά σκευάσματα που πωλούνται από αυτές χρησιμοποιούνται μακροχρόνια και σε συνεχή βάση, αποδίδοντας έτσι υψηλά περιθώρια κέρδους, ενώ τα εμβόλια μπορεί να χρησιμοποιηθούν και μόνο μία φορά, ίσως δύο φορές. Από την άλλη, οι αστικές κυβερνήσεις αποφεύγουν να επενδύουν σε στρατηγικές για  εξασφάλιση δημόσιας υγείας, πολύ περισσότερο πανδημίας, αφού είναι λίγες οι πιθανότητες εμφάνισής της. Δεν κάνουν όμως το ίδιο με τους εξοπλισμούς και την άμυνα, θεωρώντας απαραίτητη τη δαπάνη για τέτοιου είδους επενδύσεις, που σπάνια ή και καθόλου μπορεί να χρησιμοποιηθούν. Παράδειγμα πρόσφατο και ηχηρό η χώρα μας, όπου σύμφωνα με Δελτίο Τύπου της Π.Ο.Ε.ΔΗ.Ν. οι Δημόσιες Δαπάνες Υγείας περιορίζονται στο 5% του ΑΕΠ, ενώ στον κρατικό προϋπολογισμό οι δαπάνες για την υγεία το 2021 είναι 572 εκατ. ευρώ λιγότερα σε σχέση με το έτος 2020. Συγχρόνως όμως η κυβέρνηση αγοράζει μαχητικά αεροσκάφη από τη Γαλλία με κόστος 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ.

Καθώς το καπιταλιστικό σύστημα καθοδηγείται από το κέρδος και τη λατρεία της αγοράς, τα σχέδια για την ανάπτυξη ενός εμβολίου βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα με συνέπεια να είναι σχεδόν κανόνας η εμφάνιση πληθώρας προβλημάτων στην ανάπτυξη ασφαλούς εμβολίου και στην επαρκή διανομή του στο γενικό πληθυσμό. Επιπλέον, επειδή τα εμβόλια δεν είναι πολύ επικερδή, απαιτούνται μεγάλες επιδοτήσεις από το κράτος για να αποφέρουν κέρδος και οι μέτοχοι να αποκομίσουν όλα τα κέρδη όταν το εμβόλιο βγει στην αγορά. Λόγω λοιπόν της επείγουσας ανάγκης για εμβόλιο κατά του κορωνοϊού και της τεράστιας κλίμακας της ανθρωπιστικής κρίσης οι κυβερνήσεις χρηματοδότησαν φαρμακευτικές εταιρείες για τη δημιουργία και τη δοκιμή του. Συμφώνησαν επίσης να πληρώσουν για την παραγωγή μεγάλου όγκου εμβολίων προτού ακόμα αποδειχθεί η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητά τους, ενώ φαίνεται πως μεταβιβάζεται και στις κυβερνήσεις η ευθύνη για τις πιθανές παρενέργειές τους που δεν έχουν παρατηρηθεί στην ταχεία διαδικασία που ακολουθήθηκε. Εξάλλου, η πανδημία έδειξε ότι δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα ενός εμβολίου για την αύξηση του κέρδους των κύριων παικτών που εμπλέκονται με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, όπως έγινε με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Pfizer, που και μόνο με την ανακοίνωση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου κέρδισε εκατομμύρια με την πώληση των μετοχών του.

Τις τελευταίες μέρες, με την εμπλοκή που παρατηρήθηκε στην προμήθεια και διανομή των εμβολίων αποκαλύφτηκαν οι ανεπάρκειες ενός συστήματος ιατρικής έρευνας που λειτουργεί, ως συνήθως, με γνώμονα τα εταιρικά συμφέροντα και όχι τα οφέλη στη δημόσια υγεία, ενώ έγινε φανερό πως παρόλο που παραδόθηκε στις φαρμακοβιομηχανίες δημόσιο χρήμα, είναι οι εταιρείες που διατηρούν τα αποκλειστικά δικαιώματα να διαχειριστούν τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Αξιωματούχοι της ΕΕ, πολιτικοί διαφόρων χωρών, κάνουν δηλώσεις για το θέμα, όπως και ο δικός μας υπουργός Υγείας, Β. Κικίλιας, («Η Ευρώπη των 27 Κρατών, των 450 εκατομμυρίων πολιτών και με 22 τρις ΑΕΠ, στα θέματα Δημόσιας Υγείας οφείλει να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος, να απλώσει ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας, προστατεύοντας τους πιο αδύναμους πολίτες απέναντι σε επιχειρηματικούς ή διακρατικούς ανταγωνισμούς») γεμάτες δημαγωγικές πομφόλυγες, αδράχνοντας την ευκαιρία να επιδείξουν ένα φιλολαϊκό προφίλ κατηγορώντας τις φαρμακευτικές εταιρείες για ασυνέπεια. Κι έτσι προσπαθούν να αποσείσουν κάθε ευθύνη για την τραγελαφική εξέλιξη της πορείας εμβολιασμού που από κοινού οργάνωσαν. Μόνο που η Ε.Ε αυτοδιαψεύδεται με την απόφασή της για αποκλεισμό της Β. Ιρλανδίας από τη διάθεση εμβολίων σε συνδυασμό με τη μετέπειτα άρση της, αποκαλύπτοντας τους ανταγωνισμούς μεταξύ κρατών και την αδιαφορία για την υγεία των πολιτών.

Η φαρμακευτική βιομηχανία θεωρείται μια παγκοσμιοποιημένη βιομηχανία που περιλαμβάνει μερικές μεγάλες εταιρείες με τεράστια κέρδη από τα φάρμακα, σε αγορές οι οποίες προστατεύονται μονοπωλιακά από τον ανταγωνισμό, σε αγαστή συμφωνία με τις αστικές κυβερνήσεις που υποτίθεται εκφράζουν τη λαϊκή βούληση, μέσω πονηρών πολιτικών για την έρευνα, τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τις άδειες και την τιμολόγηση,. Έτσι, με το πρόβλημα των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, εταιρείες που αναπτύσσουν επιτυχώς ένα εμβόλιο είναι προς το συμφέρον τους να παρακρατήσουν τις γνώσεις μέσω της προστασίας των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, προκειμένου να αποκομίσουν όλο το κέρδος για τον εαυτό τους, αντί να μοιραστούν αυτές τις γνώσεις με άλλες εταιρείες ή σε άλλες χώρες που έχουν ανάγκη. Και όλα αυτά εις βάρος των ασθενών σε φτωχότερες χώρες του κόσμου που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά αυτά τα φάρμακα, αλλά ακόμα και των φτωχότερων ασθενών στις πλούσιες χώρες.

Ο καπιταλισμός ως σύστημα βασίζεται στην λογική του κέρδους. Αυτή η λογική – που εκδηλώνεται ως σύγκρουση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας και παίρνει και τη μορφή ανταγωνισμού και μέσα στην τάξη των καπιταλιστών – οδήγησε και την επιστήμη, συμπεριλαμβανομένων των θεσμών και των μεθόδων της, να γίνει παραγωγική δύναμη. Και είναι πολλοί που υποστηρίζουν πως εκεί βρίσκεται η πηγή μιας μεγάλης εξέλιξης της επιστημονικής γνώσης και της τεχνολογίας τον τελευταίο αιώνα στον καπιταλιστικό κόσμο. Μόνο που ταυτόχρονα, η έκταση και η φύση της ενδεχόμενης υλοποίησης αυτής της δυναμικής που δημιουργεί, διαμορφώνεται και υπονομεύεται επίσης από την λογική του κέρδους. Ο καπιταλισμός δηλ. δημιουργεί τεράστιες δυνατότητες στους ανθρώπους να παρεμβαίνουν και να διαμορφώνουν τον φυσικό κόσμο, καθώς και τον δικό τους κοινωνικό κόσμο, δημιουργώντας τις απαραίτητες ικανότητες, που όμως μπορούν να παραμείνουν αδρανείς ή να μην ωφελούν την πλειοψηφία των ανθρώπων, απουσία του απαιτούμενου κινήτρου κέρδους. Εξάλλου αυτή η συνθήκη, επιδίωξη κέρδους για ανάπτυξη της επιστήμης, στον σοσιαλιστικό κόσμο που κτιζόταν μέχρι προ τριακονταετίας με την ΕΣΣΔ, παρόλο που δεν ίσχυε, η επιστήμη όχι μόνο έκανε άλματα αλλά και υπερασπιζόταν επιτυχώς τη δημόσια υγεία. Παράδειγμα ο τρόπος εξάλειψης της ευλογιάς στη Σοβιετική Ένωση αλλά και παγκόσμια, με πρωτοβουλία της Σοβιετικής Ένωσης που άρχισε να υλοποιεί παγκόσμιο πρόγραμμα για την εξάλειψή της, πριν μπουν μετά από οκτώ χρόνια στο πρόγραμμα οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες. Ακόμα και τώρα, παρόλο τον οικονομικό της στραγγαλισμό, είναι η  Κούβα που αποδεικνύει ότι η ανάπτυξη της επιστήμης χωρίς επιδιώξεις κέρδους και τεράστια μπορεί να είναι αλλά και επωφελής για όλους τους λαούς.

Αυτή την αντίφαση μεταξύ του επιστημονικού και τεχνολογικού δυναμικού, που έχει αναπτυχτεί στον καπιταλιστικό κόσμο, και της πραγματικότητας της υλοποίησής του την βιώσαμε με κίνδυνο της ζωής μας στον καιρό της πανδημίας. Οι ΗΠΑ, όπως και η Ε.Ε, είναι μεν το αποθετήριο των πλέον προηγμένων γνώσεων και τεχνικών ικανοτήτων σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένου του τομέα της ιατρικής επιστήμης, αλλά βρέθηκαν εντελώς απροετοίμαστες, αλλά και απρόθυμες, να πολεμήσουν ενάντια στην εξάπλωση της επιδημίας. Έλειπε η υλική ικανότητα να παράγουν ακόμη και τις πιο βασικές ιατρικές προμήθειες, όπως μέσα προσωπικής προστασίας, αφού οι εταιρείες από τις οποίες εξαρτώνταν η παραγωγή, επεδίωκαν το κέρδος και λειτουργούσαν ανταγωνιστικά μεταξύ τους, όπως και  ώρα στο θέμα των εμβολίων.

Η καπιταλιστική τάξη όλους αυτούς τους μήνες έχει καταδείξει ξεκάθαρα την ανικανότητά της και τη μεγάλη αδιαφορία της για τη ζωή των εργαζομένων στην καταπολέμηση αυτής της πανδημίας, αντιμετωπίζοντας τους εργαζόμενους ως θυσιαζόμενους αμνούς στο όνομα της αγοράς και του όλο και μεγαλύτερου κέρδους. Κι αυτή η απόλυτη αδυναμία του καπιταλισμού να προστατεύσει τους ανθρώπους από τη χειρότερη πανδημία σε πάνω από 100 χρόνια γίνεται ένα συγκλονιστικό κατηγορητήριο για το πόσο επικίνδυνος γίνεται ο καπιταλισμός.

Επειδή  λοιπόν οι αποφάσεις που λαμβάνουν τώρα οι κυβερνήσεις και οι αξίες στις οποίες βασίζονται, επιδιώκουν να διαμορφώσουν τον κόσμο για τα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης, της οικονομίας και του πολιτισμού μας, οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλο δρόμο από τη συλλογική οργάνωση και αντίσταση απέναντι στον καπιταλιστικό οδοστρωτήρα που ισοπεδώνει τις ζωές.

Πολιτικές αντιφάσεις. Από την επαναστατική επισήμανση στην ρεφορμιστική προσγείωση

 

 

Ο κατά τα άλλα σεβαστός κ. Κώστας Δουζίνας, αναλύει στο tvxs.gr την καπιταλιστική «Ηθική της πανδημίας». Σημαντικές επισημάνσεις στη λεπτομέρεια, είτε κάποιος συμφωνεί είτε όχι.

 Όταν όμως φτάνουμε στο δια ταύτα, το πρόβλημα της υποταγής των νομοτελειών εξέλιξης της κοινωνίας στη ρεφορμιστική λογική και της εξεύρεσης λύσης εντός του καπιταλιστικού συστήματος, που εξ ορισμού και από τους νόμους λειτουργίας του παράγει και ποτέ δεν λύνει όλα τα προβλήματα που επισημαίνονται, κάνει την εμφάνισή του.

 Αντί της επιβεβαιωμένης, από πολλά χρόνια, αλήθειας ότι ο καπιταλισμός δεν βελτιώνεται ως τέτοιος, αλλά ανατρέπεται και κάθε μεταρρύθμιση, αν δεν είναι τμήμα ενιαίου αγώνα για την ανατροπή του, γίνεται τμήμα των εφεδρειών του για μακροημέρευση, ο κ. Δουζίνας επιλέγει τη δεύτερη.

 Πολιτικά είναι πολύ έξυπνο. Από τη μια καταγγέλλονται όλα τα αποτελέσματα της λειτουργίας του «κακού» καπιταλισμού, δήθεν ως δαρβινικά, οικονομικά και ηθικοφολοσοφικά αποτελέσματα του νεοφιλελευθερισμού, και μαγνητίζει κάθε αγανακτισμένο έτοιμο να αφουγκραστεί την «εκδίκηση» της φαντασίας του δια της ανατροπής και από την άλλη πετάει τον αγανακτισμένο στην άβυσσο των μυλόπετρων του συστήματος για να… ανθίσουν λύσεις εντός! Όπως τότε, το 2011, με το στρίμωγμα των «αγανακτισμένων» στην οδό των αυταπατών που άνθισαν στις πλατείες. 

  Ωσάν να μην είχαμε τόσες και τόσες κατακτήσεις εντός του συστήματος, αλλά επειδή δεν μπορέσαμε να τις δέσουμε με πορεία ανατροπής του, όχι μόνο τις πήραν πίσω αλλά κάποιες τις έστρεψαν κατά του λαού, όπως η δήθεν επιδότηση θέσεων εργασίας ή οι ύμνοι στην ύπαρξη του ανάπηρου ΕΣΥ.

 Τώρα, με επίκληση πολιτικών, ηθικών και φιλοσοφικών αξιών, καλούμαστε να ασπαστούμε απόψεις, πολιτικά προγράμματα και κόμματα που αναπαράγουν την ίδια αδιέξοδη πορεία, με προδιαγεγραμμένη ρότα μέσα στο σύστημα!

 Να τι μας λέει μεταξύ άλλων:

«Έτσι αναπτύσσεται μια σύγχρονη μορφή ᾽ευγονικής που ντρέπεται να πει το όνομά της. Αυτή η θυσία αίματος στον καπιταλισμό είναι η πιο τραγική πολιτική εξέλιξη και η αποθέωση της καπιταλιστικής βιοπολιτικής: ο κυρίαρχος αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει ακολουθώντας τις υποδείξεις του κεφαλαίου.

Και όμως υπάρχει άλλος δρόμος.

 Η πανδημία μας θύμισε μεγάλες αλήθειες που είχαμε ξεχάσει: την ανθρώπινη τρωτότητα, την σημασία των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, την παρηγοριά της αλληλεγγύης, την υπόσχεση της ισότητας.

 Η φυσική απόσταση που κρατάμε για να προφυλάξουμε τους πιο ευάλωτους αποτελεί την καλύτερη έκφραση της κοινωνικότητας, του “είμαστε όλοι μαζί”. Ανακαλύψαμε πάλι ιδανικά, μάθαμε να μοιραζόμαστε οφέλη και βάρη, να κάνουμε θυσίες ο ένας για τον άλλο. Αν κάνουμε μόνιμα αυτά που εφαρμόσαμε προσωρινά μπορούμε να ελπίζουμε για το μέλλον.»

*****

 ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

 Ζωή ή αγορά: Η ηθική της πανδημίας

  31 Ιαν. 2021 Τ

Κώστας Δουζίνας

 Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr.

  Όλες οι σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις έχουν ηθικά στοιχεία. Οι συναινέσεις και οι διαφοροποιήσεις κυβερνήσεων και κοινωνιών αποτελούν την καλύτερη μαρτυρία για τις ηθικές αξίες της εποχής.  Δουλειά της ηθικής φιλοσοφίας είναι να διασαφηνίσει τις αξίες που βρίσκονται πίσω από τις αποφάσεις. Στον καιρό της πανδημίας, η ηθική έγινε θέμα ζωής και θανάτου.

Η πιο συνηθισμένη ηθική πίσω από τις κυβερνητικές αποφάσεις είναι ο ‘ωφελιμισμός’. Κάθε απόφαση αποβλέπει στην προώθηση της συνολικής ανθρώπινης ευτυχίας εξασφαλίζοντας ‘το μεγαλύτερο όφελος για τον μεγαλύτερο αριθμό’.

Η φιλοσοφία προέρχεται από τους Βρετανούς John Stuart Mill και Jeremy Bentham τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε για να οργανώσει την βιομηχανική επανάσταση και την αποικιοκρατία. Η ωφελιμιστική ‘κοινωνική μηχανική’ ήταν το βασικό εργαλείο για την διαχείριση πληθυσμών και την διάπλαση των εργατών, των στρατιωτών και των στελεχών των αποικιών.  

Ο ηθικός ωφελιμισμός ως τεχνική της εξουσίας προωθεί την καπιταλιστική χρησιμότητα, την αποτελεσματικότητα των πολιτικών. 

Οι κυβερνώντες σταθμίζουν τα προβλεπόμενα αποτελέσματα και τα αντιτιθέμενα συμφέροντα και υιοθετούν πολιτικές που θα πετύχουν αθροιστικά την μεγαλύτερη χρησιμότητα.

Σύμφωνα με την πιο απλή εκδοχή, μια απόφαση παίρνεται μετά από στάθμιση του κόστους και του οφέλους των εναλλακτικών έτσι ώστε το συνολικό αποτέλεσμα να οδηγεί σε περισσότερη ῾ευτυχία᾽ για το μεγαλύτερο αριθμό.

Η ῾ζυγαριά της ευτυχίας᾽

Ο Bentham ονόμασε την μέθοδο του ζυγαριά ευτυχίας. Στην μια μεριά μπαίνουν τα πλεονεκτήματα, στην άλλη τα μειονεκτήματα και η στάθμιση αποφασίζει. 

Για τον ωφελιμισμό, ο ορθολογισμός του διαφωτισμού και τα δικαιώματα υποχωρούν καθώς το συμφέρον είναι ατομική επιλογή που καθοδηγείται από την υποκειμενική βούληση. Ελευθερία είναι η δυνατότητα των υπηκόων να ακολουθούν τα συμφέροντα τους στην αγορά, υπηρετώντας έτσι και το συμφέρον του κράτους.

Δουλειά της κυβέρνησης επομένως είναι να δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον για την άσκηση και τον συντονισμό των ιδιωτικών συμφερόντων του homo oeconomicus.

Στην σύγχρονη πολιτική, η συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεων ακολουθεί την λογική της ῾ζυγαριάς῾.  Σκεφτείτε την απόφαση  για την απολιγνιτοποίηση της παραγωγής ενέργειας (απώλεια θέσεων εργασίας από την μία ατμοσφαιρική μόλυνση από την άλλη).

Την μεταφορά των αρχαίων από τον σταθμό του μετρό στην Θεσσαλονίκη (τα συμφέροντα των κατασκευαστών ενάντια στην καταστροφή της αρχαιολογικής ακεραιότητας) ή τον εγκλεισμό των προσφύγων σε στρατόπεδα (παραβίαση των δικαιωμάτων τους εναντίον των αντιρρήσεων των ντόπιων στην παρουσία τους). 

Αυτή η στάθμιση αξιών συμβαίνει και σε ατομικό επίπεδο. Τα πανεπιστημιακά σεμινάρια ῾πρακτικής ηθικής᾽ εξετάζουν υποθετικά σενάρια σύγκρουσης αξιών. Κάτω από ποιες συνθήκες θα βασανίζατε κάποιον αν πιστεύατε ότι μπορεί να έχει πληροφορίες για επικείμενη έκρηξη βόμβας;

Ποιόν από δύο ανθρώπους που πνίγονται θα σώζατε, ένα ηλικιωμένο σολίστα βιολιστή ή ένα νέο φοιτητή;  Βοηθούν να ξεκαθαρίσουμε τις αξίες μιας κοινωνίας και τον τρόπο που τις ιεραρχεί. 

Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφονται τα αντιτιθέμενα συμφέροντα ή αξίες συνήθως προϊδεάζει για το αποτέλεσμα της στάθμισης. Μια συνηθισμένη άσκηση ρωτάει αν ήταν ηθικά αποδεκτός ο πυρηνικός βομβαρδισμός της Χιροσίμα.

Οδήγησε στον θάνατο δεκάδων χιλιάδων αμάχων ενώ το κέρδος ήταν η συντόμευση του πολέμου. Αλλά την στιγμή της απόφασης δεν υπήρχε άμεση ή ασφαλής αιτιακή σχέση μεταξύ της σίγουρης  θανάτωσης  των κατοίκων της πόλης και του πιθανού μελλοντικού “θετικού” αποτελέσματος που εξαρτάτο από πολλούς εξωγενείς παράγοντες.

 Ζωή ή αγορά;

 Αυτά τα αφηρημένα παραδείγματα έγιναν απαιτητικές ερωτήσεις στην πανδημία. Η πολιτική της «ανοσίας της αγέλης» αποτελεί την πιο χαρακτηριστική εφαρμογή του βιοπολιτικού ωφελιμισμού.

Η παράλογη λογική της είναι ότι αν δεν ληφθούν περιοριστικά μέτρα, θα μολυνθεί το 80% του πληθυσμού και θα επιτευχθεί γενική ανοσία. Αλλά αυτό θα οδηγήσει στον θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες ηλικιωμένους και ευπαθείς πολίτες.  Η αποδοχή της εκατόμβης των ευάλωτων όσο η στάθμιση αφορούσε την δημιουργία μελλοντικής ανοσίας ενώ χιλιάδες πέθαιναν.

Έτσι διάφορα περιοριστικά μέτρα επιβλήθηκαν παντού. Σύντομα όμως μπήκε στην ζυγαριά, δίπλα στην μελλοντική ανοσία, η επανεκκίνηση της οικονομικής δραστηριότητας και η επιβίωση του καπιταλισμού. Το ακούσαμε χτες και στην Ελλάδα. Η Αττική είναι ῾κόκκινη᾽ αλλά η εμπορική δραστηριότητα δεν μπορεί να διακοπεί για να σώσει ζωές.

Σε πρόσφατα Αγγλική τηλεοπτική συζήτηση, ο Τζόναθαν Σάμπτιον, διανοούμενος συνταξιούχος δικαστής πρώην μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου της Βρετανίας, υποστήριξε ότι τα περιοριστικά μέτρα της πανδημίας τιμωρούν δυσανάλογα πολλούς ῾δήθεν για το κοινό καλό᾽. Εξηγώντας την άποψη του κατά του lockdown δήλωσε ότι ῾δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία᾽.

Η ζωή μιας γυναίκας με καρκίνο είναι ῾λιγότερο πολύτιμη᾽ από τις ζωές των παιδιών και των εγγονών του. Για τον δικαστή, η ῾υστερική᾽ αντιμετώπιση της πανδημίας με επείγουσα νομοθέτηση άχρηστων περιοριστικών μέτρων μπορεί να είναι χειρότερη από την αρρώστια.

῾Ποιος είσαι εσύ, να αποτιμήσεις την ζωή μου;᾽ απάντησε στον Σάμπτιον η παρουσιάστρια του προγράμματος που έχει προχωρημένο καρκίνο. ῾Όλες οι ζωές είναι ιερές και πρέπει να σώζονται ανεξάρτητα από το τι είδους ζωές είναι᾽. 

Η ιερότητα της ζωής, ιδέα που ξεκινάει με τον Χριστιανισμό, είναι επιφανειακά μια από τις αρχές του φιλελεύθερου καπιταλισμού.  Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό της φιλελεύθερης ιδεολογίας είναι ότι απορρίπτει τις έντονες ιδεολογικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις. Η πολιτική πρέπει να είναι ῾επιστημονική᾽ και πραγματιστική, οι πολίτες να ασχολούνται με την προώθηση των συμφερόντων και των απολαύσεών τους. Η ηθική είναι ιδιωτικό ζήτημα, ανάμεσα στον Θεό, τον άνθρωπο και τη συνείδησή του.

Ο Ιμάνουελ Καντ, ιδρυτής του φιλελευθερισμού, πίστευε πως το ιδανικό σύνταγμα μιας κοινωνίας, που δικαιολογημένα υποπτεύεται τις ηθικές ικανότητες του ανθρώπου, δεν πρέπει να περιλαμβάνει καμία αξία, αρετή ή εκδοχή του καλού.

Χρειάζεται ουδέτερους μηχανισμούς κοινωνικής συνεργασίας και επίλυσης διαφορών χωρίς ιδεολογία ή ηθική. Δύο είναι οι πιο κατάλληλοι: το δίκαιο και η αγορά. Ο αυστηρός νόμος και η αγορά επιφέρουν τη νομική και εμπορική ένωση της ανθρωπότητας.

Μόνο οι απαγορεύσεις του νόμου δημιουργούν ῾ατομική ευθύνη᾽ στον φιλελευθερισμό. Μόνο η επιδίωξη του ιδιωτικού συμφέροντος υπηρετεί το κοινό καλό. Οι άλλες πηγές ηθικής ευθύνης, η αγάπη, η αλληλεγγύη, η συμπάθεια και έγνοια για τον άλλο, δεν είναι δουλειά του φιλελευθερισμού ή του κράτους.

Πως μπορεί να παρθεί μια απόφαση που ζυγίζει την ζωή απέναντι στον καπιταλισμό; Ο δικαστής υποστήριξε ότι η ιδέα των ῾ποιοτικά προσαρμοσμένων προσδόκιμων χρόνων᾽  (quality-adjusted life-years ή QALYs) της ιατρικής ηθικής πρέπει να γενικευθεί.  Η ιδέα χρησιμοποιείται από γιατρούς για την λήψη ατομικών αποφάσεων διανομής ιατρικών πόρων όταν υπάρχει έλλειψη. 

Όπως ξέρουμε γιατροί αναγκάζονται να πάρουν τέτοιες αποφάσεις όταν δεν υπάρχουν αρκετές ΜΕΘ για όλους τους ασθενείς  Covid που τις χρειάζονται.  Κατά τον δικαστή μια τέτοια στάθμιση πρέπει να γίνει και για τα περιοριστικά μέτρα της πανδημίας ῾αν θέλουμε να εξετάσουμε την αξία της ζωής᾽. Θάνατοι στην μια μεριά της πλάστιγγας, οικονομικές απώλειες στην άλλη. Αν η ποιοτική προσδόκιμη ζωή είναι μικρή πρέπει να θυσιαστεί. 
Η Ευγονική που ντρέπεται να πει το όνομά της

Αυτό κάνουν οι κυβερνήσεις. Αλλά οι περισσότερες δεν έχουν το θράσος ή την παρρησία του δικαστή. Ο Μπόρις Τζόνσον και o έμπιστος σύμβουλος του Dominic Cummings είπαν πέρυσι τον Φεβρουάριο κυνικά πρώτοι ότι «αν πεθάνουν πολλοί χωρίς lockdown, τι να κάνουμε;». Καθυστέρησαν να επιβάλλουν περιοριστικά μέτρα, το έκαναν απρόθυμα, ο αριθμός των θυμάτων γιγαντώθηκε. Τα ίδια έκανε ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο, η Σουηδία και πιο προσεκτικά οι περισσότερες κυβερνήσεις.

Τώρα η στάθμιση γίνεται μεταξύ ζωής και καπιταλισμού. Ο γνωστός μας Σόϊμπλε δήλωσε ότι «δεν είναι απόλυτο» ότι η διάσωση της ανθρώπινης ζωής έχει προτεραιότητα έναντι της οικονομίας.

Ο  αντικυβερνήτης του Τέξας Νταν Πάτρικ, πιο σαφής, δήλωσε ότι οι ηλικιωμένοι θα όφειλαν να προθυμοποιηθούν να πεθάνουν προκειμένου να σώσουν την οικονομία για τους νεότερους.  Στην Βρετανία, ο συντηρητικός ῾Telegraph᾽ έγραψε ότι ῾ο COVID-19 μπορεί να αποδειχθεί ευεργετικός καθώς εξολοθρεύει δυσανάλογα τα γηρεότερα εξαρτημένα άτομα᾽.

Για τους Sunday Times  ῾ο υπερβολικός φόβος της αρρώστιας και του θανάτου έχει αδρανοποιήσει το έθνος και διαβρώνει την εργασιακή ηθική μιας γενιάς᾽. Θα ήταν τίμιο ὀταν η κυβέρνηση ανακοινώνει την χαλάρωση των μέτρων να μας ενημερώνει επίσης πόσοι άνθρωποι θα πεθάνουν ως αποτέλεσμα.

Παρά τις φιλοσοφικές ενστάσεις, ο φιλελευθερισμός δεν είναι παρά μια εκδοχή του κυνικού ωφελιμισμού.

Η σωτηρία και η ῾ιερότητα᾽ της ζωής εγκαταλείπονται χωρίς δισταγμό όταν κινδυνεύει το πρωταρχικό, όταν απειλείται η αγορά ή όταν το κράτος εμφανίζεται ως λύση και όχι ως πρόβλημα. Γιατί όπως σώθηκαν οι τράπεζες με τα λεφτά μας το 2008, θα μπορούσαν σήμερα τα κράτη να υποστηρίξουν τους εργαζόμενους οικονομικά μέχρι να τελειώσει η πανδημία. Θα μπορούσαν να επιβάλλουν ένα ᾽φόρο πανδημίας᾽ στους πλούσιους.

Όπως δήλωσε η Oxfam στο Davos προχτές οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι κέρδισαν 400 δισεκατομμύρια στην πανδημία, ποσό αρκετό για να εμβολιαστεί ο παγκόσμιος πληθυσμός. Αλλά ποια κυβέρνηση θα αντιταχθεί στο κεφάλαιο; Δεν επιτάχτηκαν οι πατέντες των εμβολίων ούτε καν εξαγοράζονται από τις κυβερνήσεις για να σώσουν ζωές.

Όταν η στάθμιση βάζει την ζωή στη μια πλευρά και το κεφάλαιο στην άλλη, το αποτέλεσμα είναι γνωστό.

Τα μέτρα της κυβέρνησης δείχνουν ότι ο κοινωνικός και οικονομικός Δαρβινισμός κάνουν την επιβίωση υπόθεση των εργαζόμενων για την οποία ελάχιστα ευθύνεται το κράτος.

Έτσι αναπτύσσεται μια σύγχρονη μορφή ᾽ευγονικής που ντρέπεται να πει το όνομά της᾽. Αυτή η θυσία αίματος στον καπιταλισμό είναι η πιο τραγική πολιτική εξέλιξη και η αποθέωση της καπιταλιστικής βιοπολιτικής: ο κυρίαρχος αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει ακολουθώντας τις υποδείξεις του κεφαλαίου.

 Και όμως υπάρχει άλλος δρόμος.

 Η πανδημία μας θύμισε μεγάλες αλήθειες που είχαμε ξεχάσει: την ανθρώπινη τρωτότητα, την σημασία των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, την παρηγοριά της αλληλεγγύης, την υπόσχεση της ισότητας.

Η φυσική απόσταση που κρατάμε για να προφυλάξουμε τους πιο ευάλωτους αποτελεί την καλύτερη έκφραση της κοινωνικότητας, του “είμαστε όλοι μαζί”. Ανακάλυψαμε πάλι ιδανικά, μάθαμε να μοιραζόμαστε οφέλη και βάρη, να κάνουμε θυσίες ο ένας για τον άλλο. Αν κάνουμε μόνιμα αυτά που εφαρμόσαμε προσωρινά μπορούμε να ελπίζουμε για το μέλλον.

 

https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/zoi-i-agora-i-ithiki-tis-pandimias?fbclid=IwAR2kDdFgQbGC3izh9qAbA8hNXgcehMBqN8ku82v5ZswEeW6Nn6JBub0uUBU

 

 

 

Με αφορμή το τραγικό περιστατικό στη Θήβα

Ενα 16χρονο κορίτσι έχασε τη ζωή του από κορονοϊό στο Νοσοκομείο Θήβας. Η είδηση προκάλεσε σοκ. Και πράγματι, ο χαμός ενός παιδιού είναι σοκαριστικός. Σοκαριστικά είναι όμως και τα στοιχεία που έρχονται στην επιφάνεια με αφορμή αυτό το τραγικό γεγονός. Οπως π.χ. ότι ένα παιδί σε ηλικία 16 ετών είχε αδιάγνωστο υποκείμενο νόσημα, και συγκεκριμένα σακχαρώδη διαβήτη. Πολύ περισσότερο που η μητέρα του έχει και εκείνη σακχαρώδη διαβήτη και τώρα είναι διασωληνωμένη, επειδή νοσεί κι αυτή από κορονοϊό... Είναι σοκαριστικό άνθρωποι με συμπτώματα κορονοϊού να οδηγούνται στην αυτοθεραπεία, «βάσει πρωτοκόλλων», να καλούνται να παρακολουθούν μόνοι τους τα συμπτώματα τους, να εκτιμούν αν επιδεινώνονται ή όχι, να είναι υποχρεωμένοι να συνδυάζουν τη νόσο με το ιατρικό ιστορικό τους! Και αν είναι τυχεροί, όλα πάνε καλά. Αν όχι, τα πράγματα οδηγούνται σε τραγικά αποτελέσματα, όπως στην προκειμένη περίπτωση...

* * *

Ολα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν πόσο επικίνδυνη είναι η αντιμετώπιση της προστασίας της υγείας του λαού ως «ατομικής υπόθεσης» από το κράτος, ακόμα και μέσα στις συνθήκες της πανδημίας. Αναδεικνύεται τι σημαίνει να μην υπάρχει Πρωτοβάθμια Φροντίδας Υγείας, με ευθύνη της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, που με την πολιτική τους βαθαίνουν την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας.

Και επειδή δεν είναι απίθανο, σύμφωνα με τη λογική της ατομικής ευθύνης που διαχέεται καθημερινά από κρατικούς λειτουργούς, ΜΜΕ και διάφορους «επιστημολογούντες», η οικογένεια της 16χρονης να «φορτωθεί» τελικά και την ευθύνη επειδή δεν ήξερε ότι το παιδί πάσχει από μία τόσο σοβαρή ασθένεια, ή ακόμα και επειδή δεν διέγνωσαν έγκαιρα την επιδείνωση των συμπτωμάτων, η συζήτηση με αφορμή αυτό το τραγικό περιστατικό δεν πρέπει να φύγει ρούπι μακριά από την ουσία:

• Οτι εν έτει 2021, που η διάγνωση ορισμένων ασθενειών είναι υπόθεση λίγων λεπτών, η πρόληψη γίνεται ολοένα και περισσότερο ατομική υπόθεση.
• Οτι γι' αυτό το παιδί, όπως και για χιλιάδες άλλα, δεν υπάρχει καμία κρατική μέριμνα για συστηματική ενημέρωση και ολοκληρωμένες, τακτικές προληπτικές εξετάσεις, ώστε έγκαιρα να γίνεται η διάγνωση και να εξασφαλίζεται η αναγκαία παρακολούθηση και φροντίδα, που μπορούν να σώσουν ζωές.
• Οτι χιλιάδες εργαζόμενοι πηγαινοέρχονται στους χώρους δουλειάς απροστάτευτοι, χωρίς να γίνονται μαζικά τεστ για τον κορονοϊό, χωρίς ιχνηλάτηση αν βρεθεί κρούσμα, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία τους και την υγεία των οικογενειών τους. Η μητέρα της 16χρονης, εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ, νόσησε πρώτη, μαζί με δύο συναδέλφισσές της, όπως αναφέρουν τοπικά ΜΜΕ. Στη συνέχεια μετέδωσε τον ιό στα άλλα τρία μέλη της οικογένειάς της. Επιβεβαιώνεται και εδώ ότι τα «πρωτόκολλα» της κερδοφορίας είναι αυτά που θέτουν τους κανόνες στους μεγάλους χώρους δουλειάς.

* * *

Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες, στο θέμα της υγείας «παρεισφρέουν» τελικά πολλά «αν»: Αν το σκεφτείς, αν έχεις τα χρήματα και το χρόνο, αν θα ενημερωθείς μόνος σου, αν είσαι ασφαλισμένος, αν τύχει να μάθεις ότι κάποια εταιρεία ή ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο σε συνεργασία με την τοπική διοίκηση προσφέρει για «τυράκι» δωρεάν διαγνωστικές εξετάσεις, ώστε μετά να σε κάνει πελάτη. Αν, αν...

Κι αν τελικά αρρωστήσεις, παρόλο που δεν ξέρεις ότι έχεις χρόνιο νόσημα, οι επίσημες συστάσεις είναι να μείνεις σπίτι! Γιατί το δημόσιο σύστημα Υγείας έχει κλατάρει από την πανδημία και το πρωτόκολλο λέει «βγαλ' τα πέρα μόνος σου και παρακάλα να μην επιδεινωθεί η κατάστασή σου»! Γιατί το ελλιπές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό έχει γονατίσει, καλύπτοντας τρύπες άλλοτε στις κλινικές των νοσοκομείων, άλλοτε στα Κέντρα Υγείας, άλλοτε στα κέντρα εμβολιασμού...

«Μένεις σπίτι», λοιπόν, όπως λέει και το σλόγκαν της κυβέρνησης από την αρχή της πανδημίας, χωρίς ιατρική παρακολούθηση ή κάποια ενδεδειγμένη θεραπεία. Οπως έμεινε και το 16χρονο κορίτσι... Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Οτι η υγεία του λαού έχει αφεθεί στην προσωπική επιλογή, στην τύχη, στην οικονομική δυνατότητα που έχει ο καθένας να «ξεπεράσει» τους σκοπέλους που μπαίνουν στο κρατικό σύστημα Υγείας και να αναζητήσει φροντίδα στον ιδιωτικό τομέα, πληρώνοντας αδρά.

* * *

Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας θα μπορούσε να προσφέρει πολλά και να σώσει ζωές. Γιατί σημαίνει πάνω απ' όλα πρόληψη, με οργανωμένους τακτικούς ελέγχους σε σχολεία, τόπους κατοικίας και δουλειάς. Οι τεράστιες ελλείψεις και σ' αυτόν τον τομέα αποκαλύπτονται με τραγικά περιστατικά, όπως ο άδικος χαμός της 16χρονης στη Θήβα. Αλλά και με τις μεγάλες ανεπάρκειες στο πρόγραμμα του εμβολιασμού, όπου τα «ξεδοντιασμένα» Κέντρα Υγείας, αφού πρώτα μετατράπηκαν σε δομές μίας νόσου, τώρα στερούν και την ελάχιστη φροντίδα από ανθρώπους που έχουν πραγματικά ανάγκη, για να γίνουν εμβολιαστικά κέντρα, με ελλείψεις που στην πραγματικότητα υπονομεύουν τον εμβολιασμό.

Για παράδειγμα, πολλοί ασθενείς με καρδιαγγειακά νοσήματα, διαβήτη, παχυσαρκία, νοσήματα του αναπνευστικού, καρκίνο κ.ο.κ., οι οποίοι είναι υψηλού κινδύνου και έχουν χειρότερη πρόγνωση, έχουν καθυστερήσει ή ακόμα και διακόψει την παρακολούθησή τους στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, μένουν τώρα εντελώς απροστάτευτοι και διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο αν προσβληθούν από κορονοϊό.

Από τις ίδιες τις εξελίξεις επιβεβαιώνεται η ανάγκη να παλέψει ο λαός για ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, με σύγχρονες και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες για όλους. Να πάρει με αποφασιστικότητα στα δικά του χέρια την οργάνωση του αγώνα για την προστασία της υγείας, της ίδιας της ζωής του.

Κ. Πασ.

Πρωτόκολλα κερδοφορίας.

..

Τα νέα περιοριστικά μέτρα στην Αττική και σε άλλες πόλεις της χώρας τα οποία αποφάσισε η κυβέρνηση και ισχύουν από το Σάββατο 30 Γενάρη, τα απανωτά «άνοιξε - κλείσε» για τη διαχείριση της πανδημίας, είναι αποτέλεσμα της δικής της επικίνδυνης πολιτικής. Από την πρώτη στιγμή αρνήθηκε να πάρει ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της διασποράς της πανδημίας και για την προστασία της υγείας του λαού, όπως αυτά που διεκδικούν εδώ και ένα χρόνο υγειονομικοί, σωματεία εργαζομένων και άλλοι φορείς. Σταθερά προσηλωμένη στο εγκληματικό κριτήριο του «κόστους - οφέλους» για τις μεγάλες επιχειρήσεις, διαμορφώνει τις συνθήκες για να παίζουμε καθημερινά τη ζωή μας «κορόνα - γράμματα», κουνώντας προκλητικά στο λαό το δάχτυλο της ατομικής ευθύνης. Για παράδειγμα, ενοχοποιεί την αύξηση της κινητικότητας μετά το άνοιγμα των καταστημάτων, αλλά δεν παίρνει κανένα μέτρο για την ασφαλή μετακίνηση εργαζομένων και καταναλωτών με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, καμία πρόληψη και κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν υπάρχει για το αν η εργοδοσία τηρεί ακόμα και τα στοιχειώδη σε ό,τι αφορά τις συνθήκες υγείας και ασφάλειας εν μέσω πανδημίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και τα σχολεία, τα οποία άνοιξαν μέσα στο καταχείμωνο, με τους ίδιους και χειρότερους όρους από αυτούς που έκλεισαν τον Νοέμβρη.

* * *

Εκεί όμως που δεν «ακουμπά» ούτε γι' αστείο η κυβέρνηση, εκεί που πραγματικά κάθεται «σούζα» και γυρίζει το κεφάλι απ' την άλλη, είναι οι μεγάλοι χώροι δουλειάς και οι επιχειρήσεις, όπου η κατάσταση είναι κυριολεκτικά ανεξέλεγκτη. Η κυβέρνηση εκτίθεται όταν ομολογεί ότι ακριβώς εκεί, στη Δυτική Αττική, υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα. Θυμίζουμε ότι το πρώτο τοπικό lockdown στην Αττική έγινε πριν από τα Χριστούγεννα σε Ελευσίνα, Ασπρόπυργο, Μάνδρα, ενώ στις 15 Γενάρη άνοιξε η Ελευσίνα και έκλεισε το Μενίδι. Πρόκειται για μια ευρύτερη περιοχή που συγκεντρώνει βιομηχανικές ζώνες και άλλους μαζικούς χώρους δουλειάς (αποθήκες, διυλιστήρια κ.λπ.), όπου διαπιστωμένα δεν τηρούνται ούτε τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας, τα οποία θεωρούνται «κόστος» και «χαμένος χρόνος» από την εργοδοσία. Περιοχές στις οποίες υπάρχει μεγάλη κινητικότητα εργαζομένων από και προς αυτές, γιατί συγκεντρώνουν σημαντικούς εργασιακούς χώρους, στους οποίους απασχολούνται εργαζόμενοι και από άλλους δήμους της Αττικής, και γιατί μεγάλο μέρος των κατοίκων αυτών των περιοχών είναι μισθωτοί που εργάζονται σε άλλες περιοχές. Ενα σημαντικό μέρος εργαζομένων λοιπόν μετακινείται καθημερινά από και προς την εργασία τους, μεταφέροντας εν αγνοία τους τον ιό. Κι αντί ακριβώς εκεί, στους εργασιακούς χώρους, να εξασφαλιστούν μέτρα διασφάλισης των αναγκαίων όρων προστασίας των εργαζομένων και των οικογενειών τους, η κυβέρνηση συνεχίζει να κλείνει τα μάτια προς όφελος των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Γιατί αυτό που υλοποιείται στην πραγματικότητα σ' αυτούς τους χώρους είναι τα «πρωτόκολλα κερδοφορίας», με τη σφραγίδα του κράτους, που δεν κάνει ούτε τους τυπικούς ελέγχους, αξιοποιώντας ως άλλοθι την υποστελέχωση των αρμόδιων υπηρεσιών. Στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα, όμως, τα πρόστιμα πέφτουν βροχή αν τύχει και τους πιάσουν με τον λάθος κωδικό στο κινητό τους...

* * *

Την κατάσταση επιβαρύνει η γύμνια της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας σε ολόκληρη την Αττική, κατάσταση βέβαια που προϋπήρχε του κορονοϊού αλλά τώρα επιδεινώνεται για το λαό, αν σκεφτεί κανείς τη συνολικότερη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των εργαζομένων και των κατοίκων της συγκεκριμένης περιοχής του Θριασίου και του Μενιδίου, που αποτελούν «πίσω αυλή» της Αττικής, «έμβλημα» της αναρχίας στην καπιταλιστική ανάπτυξη και του χωροταξικού σχεδιασμού με κριτήριο τα γενικότερα συμφέροντα του κεφαλαίου. Εχει λοιπόν μεγάλη σημασία ο διεκδικητικός αγώνας που αναπτύσσουν στη Δυτική και σε όλη την Αττική σωματεία εργαζομένων, υγειονομικοί, ενώσεις των ΕΒΕ, μαζικοί σύλλογοι και άλλοι φορείς, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, για να παρθούν άμεσα και ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας και των δικαιωμάτων του λαού. Ειδικά μπροστά σε ένα τρίτο κύμα της πανδημίας, με τους εμβολιασμούς να εξελίσσονται με ρυθμούς χελώνας, εξαιτίας των ανταγωνισμών μονοπωλίων και κρατών, στην πλάτη των λαών.

Πανεξόρμηση!

Με την ορμή από την επιτυχημένη πανεξόρμηση με το πρώτο κείμενο των Θέσεων της ΚΕ για το 21ο Συνέδριο του Κόμματος, προετοιμάζουμε μαχητικά τη νέα μεγάλη προσπάθεια με το δεύτερο κείμενο, που θα κυκλοφορήσει με τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» και έχει θέμα: «Η σημερινή διεθνής πραγματικότητα. Το πολιτικό - στρατιωτικό πλαίσιο του σύγχρονου κόσμου. Η κατάσταση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα και η δράση του ΚΚΕ. Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ για τις εξελίξεις στην εγχώρια οικονομία και στο αστικό πολιτικό σύστημα».

Ολες οι Οργανώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ βρίσκονται «στο πόδι», με στόχο να φτάσει πάλι η εφημερίδα μας σε κάθε χώρο δουλειάς, σε χιλιάδες εργατικά - λαϊκά σπίτια, σε νέους και νέες. Οι μεγάλες δυνατότητες, που φάνηκαν από τη διακίνηση άνω των 65.000 φύλλων με το πρώτο κείμενο, αποτελούν «οδηγό» και βάζουν ψηλά τον πήχη για τη μεγάλη εξόρμηση με το δεύτερο κείμενο των Θέσεων της ΚΕ.

Το θέμα του άλλωστε προσφέρεται για να αναπτυχθεί μια πλούσια συζήτηση γύρω από όσα προβληματίζουν όλο και περισσότερους, ειδικά το τελευταίο διάστημα.

Οποιος αναρωτιέται για την ουσία των εξελίξεων και την ανάλυσή τους με επιστημονικά κριτήρια και μέθοδο, όποιος διαισθάνεται ότι η κατάσταση διεθνώς γίνεται όλο και πιο σύνθετη, ότι μπαίνουμε σε μια νέα φάση που χαρακτηρίζεται από συνολικότερες ανακατατάξεις στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, όποιος διαπιστώνει ότι οι κίνδυνοι για το λαό μεγαλώνουν από τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς, σίγουρα θα βρει πολλές απαντήσεις σ' αυτό το κείμενο.

Ολοι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια συναντηθήκαμε μαζί τους σε μικρούς και μεγάλους αγώνες και διαπιστώνουμε ότι «στήνουν αυτί» στις παρεμβάσεις του Κόμματος, εκτιμούν την αταλάντευτη στάση του, την προσήλωσή του στην οργάνωση της πάλης κάτω και από τις πιο δύσκολες, πρωτόγνωρες συνθήκες.

Στόχος μας είναι να κουβεντιάσουμε ουσιαστικά. Να φωτιστούν οι πραγματικές αιτίες και αυτής της οικονομικής κρίσης, που οδηγεί σε νέες θυσίες τους εργαζόμενους. Να απαντηθούν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις σε σχέση με τα διάφορα μείγματα διαχείρισης. Να αναδειχθούν οι διεργασίες που συντελούνται στο αστικό πολιτικό σύστημα. Να κατανοηθεί ο χαρακτήρας των διεθνών ανταγωνισμών, το πλαίσιο δηλαδή μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται και η αντιπαράθεση της ελληνικής με την τουρκική αστική τάξη. Να αναδειχθεί η ουσία της αντιδραστικής διαχείρισης της πανδημίας από όλες τις αστικές κυβερνήσεις, οποιασδήποτε απόχρωσης, να φωτιστεί ακόμα καλύτερα ότι το αστικό κράτος δεν είναι απλά «ανίκανο», αλλά εχθρικό για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, κάτι που αποτυπώνεται και στην κατάσταση των συστημάτων Υγείας σε όλο τον κόσμο.

Για να συμβάλουμε να κατασταλάξουν τα βασικά συμπεράσματα που θέτουν τα κείμενα και τα οποία μέσα από τις ίδιες τις εξελίξεις φωτίζουν τη «μεγάλη εικόνα».

Το γεγονός δηλαδή ότι το σημερινό σάπιο καπιταλιστικό σύστημα δεν διορθώνεται. Αντίθετα, όσο περισσότερο οξύνονται οι αντιφάσεις του, γίνεται πιο αντιδραστικό, πιο επιθετικό απέναντι στους λαούς, ενώ παράλληλα γίνονται και πιο δυσδιάκριτες οι διαφορές ανάμεσα στους πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης. Οτι το κάλεσμα δράσης και αγώνα του ΚΚΕ, η πάλη για την προοπτική της εργατικής εξουσίας, της κοινωνικοποιημένης οικονομίας, της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνικής οργάνωσης είναι η μόνη ρεαλιστική για τα συμφέροντα και τις σύγχρονες ανάγκες του λαού. Οτι σήμερα είναι αναγκαίος ο απεγκλωβισμός από τα διάφορα αντιλαϊκά σενάρια, η συμπόρευση, η κοινή δράση με το ΚΚΕ ευρύτερων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων.

Η πλατιά διάδοση των Θέσεων και η διεξοδική μελέτη τους από χιλιάδες εργαζόμενους θα αποτελέσουν πολύτιμο στήριγμα στη δράση για το επόμενο διάστημα, στην ιδεολογικοπολιτική διαπάλη.

«ΔΥΝΑΤΟ ΚΚΕ. ΝΟΥΣ - ΚΑΡΔΙΑ - ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ - ΛΑΪΚΗΣ ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ»: Με το σύνθημα αυτό του 21ου Συνεδρίου να ταξιδεύει σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά, δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό και στη νέα μάχη της πανεξόρμησης!