Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων και η ΕΣΗΕΑ καταγγέλλουν τα εγκλήματα του Ισραήλ

 

• 
  
  

Παλαιστίνη: Το Ισραήλ πρέπει να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα εις βάρος των δημοσιογράφων, δηλώνει η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων η οποία αντέδρασε άμεσα στον βομβαρδισμό του Πύργου Al-Jawhara στον οποίο είχαν γραφεία συνολικά 13 ΜΜΕ και πρακτορεία ειδήσεων.

Η ΔΟΔ στην καταγγελία αναφέρει πως η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια της στις συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην προμελετημένη στοχοποίηση μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων, ενώ αναφέρει καταγγελίες ερευνητών του ΟΗΕ για δολοφονίες δημοσιογράφων.

Καθώς κλιμακώνεται η βία στη Γάζα, βομβαρδίζονται τα γραφεία των ΜΜΕ και οι ισραηλινές δυνάμεις συλλαμβάνουν Παλαιστίνιους και ξένους δημοσιογράφους, που ξυλοκοπούνται και δέχονται απειλές. Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων σε ένδειξη αλληλεγγύης με το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων και όλους τους παλαιστίνιους και ξένους εργαζομένους στα μέσα ενημέρωσης, που είναι οι στόχοι της βίας και ζητεί την άμεση διεθνή κινητοποίηση προκειμένου το Ισραήλ να λογοδοτήσει για την προμελετημένη στοχοποίηση των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ.

Το βράδυ της 11ης Μαΐου, ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε τον πύργο Al-Jawhara στη Γάζα, όπου στεγάζονται τα γραφεία 13 ραδιοτηλεοπτικών μέσων και ΜΚΟ. Το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων δήλωσε ότι πρόκειται για προμελετημένη και στοχευμένη επίθεση. Δεν υπάρχουν τραυματίες καθώς οι δημοσιογράφοι εκκένωσαν τα γραφεία τους μετά από προειδοποιήσεις που έλαβαν ορισμένα μέσα ενημέρωσης από τον ισραηλινό στρατό, ότι θα βομβαρδιστεί το κτήριο. Ωστόσο καταστράφηκε ο εξοπλισμός των μέσων ενημέρωσης. Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων δήλωσε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση οφείλει να αποζημιώσει τα μέσα ενημέρωσης, για αυτή την οικονομική ζημιά.

Ολοσχερών καταστράφηκαν τα γραφεία μέσων ενημέρωσης, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, η Παλαιστινιακή Εφημερίδα, τα τηλεοπτικά κανάλια Al-Arabi, Al-Ittijah TV, Al-Nujaba TV, Syrian TV, Al-Kufiya, Al Mamalaka, τα ειδησεογραφικά πρακτορεία APA Agency, Sabq Agency 24, Bawaba 24 και το Palestinian Media, το Palestinian Forum for Democratic Dialogue and Development. Επιπλέον στο παρακείμενο κτήριο καταστράφηκαν τα γραφεία του τηλεοπτικού σταθμού Al-Jazeera.

Ο ανταποκριτής του ισπανικού πρακτορείου ειδήσεων EFE στην Ιερουσαλήμ, ανέφερε στο twitter ότι ο ανταποκριτής του πρακτορείου στη Γάζα, εγκατέλειψε το γραφείο στον πύργο Al-Jawhara ύστερα από προειδοποιητικό μήνυμα, που έλαβε από τον ισραηλινό στρατό.

Εκτός από τις στοχευμένες επιθέσεις σε μέσα ενημέρωσης στη Γάζα, το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων δήλωσε ότι στις 12 Μαϊου οι ισραηλινές δυνάμεις συνέλαβαν τον φωτορεπόρτερ Χαζίμ Νασέρ στη Δυτική Όχθη. Από την έναρξη των γεγονότων στην Ιερουσαλήμ, οι ισραηλινές αρχές έχουν συλλάβει τουλάχιστον 27 εργαζομένους σε μέσα ενημέρωσης. Όπως καταγγέλλουν το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων και άλλες δημοσιογραφικές οργανώσεις, πρόκειται για μια ολοφάνερη προσπάθεια προκειμένου να σιγήσουν τα μέσα ενημέρωσης και να μην υπάρξει δημοσιογραφική κάλυψη των όσων συμβαίνουν στο πεδίο.

Το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων δήλωσε σχετικά: «Το ΣΠΔ καλεί όλους όσους εγγυώνται την ελευθερία του δημοσιογραφικού έργου και ιδιαίτερα τα Ηνωμένα Εθνη, τις οργανώσεις των Η.Ε. και τον Ερυθρό Σταυρό, να σπεύσουν για την προστασία των δημοσιογράφων και να ενεργοποιήσουν το ψήφισμα 2222 του Συμβουλίου Ασφαλείας προκειμένου, να υποχρεώσουν τις δυνάμεις κατοχής να θέσουν το ψήφισμα σε εφαρμογή και να το σεβαστούν». 

Ο Άντονι Μπέλανγκερ Γενικός Γραμματέας της ΔΟΔ δήλωσε: «Αυτή τη δύσκολη ώρα είμαστε αλληλέγγυοι με όλους τους παλαιστίνιους δημοσιογράφους και το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων. Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια της στις συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην προμελετημένη στοχοποίηση μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων. Πρέπει εσπευσμένα να ληφθούν οι σχετικές ενέργειες για να λογοδοτήσουν σε διεθνές επίπεδο, όσοι ευθύνονται για αυτά τα εγκλήματα».

ΑΝΑΝΕΩΣΗ: Τις επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων καταδίκασε με ανακοίνωσή της και η ΕΣΗΕΑ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ενώνει τη φωνή του με τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων και στηρίζει την προσπάθεια προστασίας των Παλαιστίνιων και ξένων δημοσιογράφων, που υπηρετούν την ενημέρωση στη Γάζα.

Η ανακοίνωση που εξέδωσε η ΔΟΔ αναφέρει τα εξής:

«ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

12 Μάϊου 2021

Παλαιστίνη: Το Ισραήλ πρέπει να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα εις βάρος των δημοσιογράφων

Καθώς κλιμακώνεται η βία στη Γάζα, βομβαρδίζονται τα γραφεία των ΜΜΕ και οι ισραηλινές δυνάμεις συλλαμβάνουν παλαιστίνιους και ξένους δημοσιογράφους, που ξυλοκοπούνται και δέχονται απειλές. Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων σε ένδειξη αλληλεγγύης προς το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων και όλους τους παλαιστίνιους και ξένους εργαζομένους στα μέσα ενημέρωσης, που είναι οι στόχοι της βίας, ζητεί την άμεση διεθνή κινητοποίηση προκειμένου το Ισραήλ να λογοδοτήσει για την προμελετημένη στοχοποίηση των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ.

Το βράδυ της 11ης Μαΐου, ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε τον πύργο Al-Jawhara στη Γάζα, όπου στεγάζονται τα γραφεία 13 ραδιοτηλεοπτικών μέσων και ΜΚΟ. Το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων δήλωσε ότι πρόκειται για προμελετημένη και στοχευμένη επίθεση. Δεν υπάρχουν τραυματίες καθώς οι δημοσιογράφοι εκκένωσαν τα γραφεία τους μετά από προειδοποιήσεις που έλαβαν ορισμένα μέσα ενημέρωσης από τον ισραηλινό στρατό, ότι θα βομβαρδιστεί το κτήριο. Ωστόσο καταστράφηκε ο εξοπλισμός των μέσων ενημέρωσης. Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων δήλωσε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση οφείλει να αποζημιώσει τα μέσα ενημέρωσης, για αυτή την οικονομική ζημιά.

Ολοσχερώς καταστράφηκαν τα γραφεία μέσων ενημέρωσης, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, η Παλαιστινιακή Εφημερίδα, τα τηλεοπτικά κανάλια Al-Arabi, Al-Ittijah TV, Al-Nujaba TV, Syrian TV, Al-Kufiya, Al Mamalaka, τα ειδησεογραφικά πρακτορεία APA Agency, Sabq Agency 24, Bawaba 24 και το Palestinian Media, το Palestinian Forum for Democratic Dialogue and Development. Επιπλέον στο παρακείμενο κτήριο καταστράφηκαν τα γραφεία του τηλεοπτικού σταθμού Al-Jazeera.

Ο ανταποκριτής του ισπανικού πρακτορείου ειδήσεων EFE στην Ιερουσαλήμ, ανέφερε στο twitter ότι ο ανταποκριτής του πρακτορείου στη Γάζα, εγκατέλειψε το γραφείο στον πύργο Al-Jawhara ύστερα από προειδοποιητικό μήνυμα, που έλαβε από τον ισραηλινό στρατό.

Εκτός από τις στοχευμένες επιθέσεις σε μέσα ενημέρωσης στη Γάζα, το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων δήλωσε ότι στις 12 Μάϊου οι ισραηλινές δυνάμεις συνέλαβαν τον φωτορεπόρτερ Hazem Nasser στη Δυτική Όχθη. Από την έναρξη των γεγονότων στην Ιερουσαλήμ, οι ισραηλινές αρχές έχουν συλλάβει τουλάχιστον 27 εργαζομένους σε μέσα ενημέρωσης. Όπως καταγγέλλουν το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων και άλλες δημοσιογραφικές οργανώσεις, πρόκειται για μια ολοφάνερη προσπάθεια προκειμένου να σιγήσουν τα μέσα ενημέρωσης και να μην υπάρξει δημοσιογραφική κάλυψη των όσων συμβαίνουν στο πεδίο.

Το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων δήλωσε σχετικά: «Το ΣΠΔ καλεί όλους όσους εγγυώνται την ελευθερία του δημοσιογραφικού έργου και ιδιαίτερα τα Ηνωμένα Έθνη, τις οργανώσεις των Η.Ε. και τον Ερυθρό Σταυρό, να σπεύσουν για την προστασία των δημοσιογράφων και να ενεργοποιήσουν το ψήφισμα 2222 του Συμβουλίου Ασφαλείας προκειμένου, να υποχρεώσουν τις δυνάμεις κατοχής να θέσουν το ψήφισμα σε εφαρμογή και να το σεβαστούν».

Ο Antony Bellanger Γενικός Γραμματέας της ΔΟΔ δήλωσε: «Αυτή τη δύσκολη ώρα είμαστε αλληλέγγυοι με όλους τους παλαιστίνιους δημοσιογράφους και το Συνδικάτο Παλαιστινίων Δημοσιογράφων. Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια της στις συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην προμελετημένη στοχοποίηση μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων. Πρέπει εσπευσμένα να ληφθούν οι σχετικές ενέργειες για να λογοδοτήσουν σε διεθνές επίπεδο, όσοι ευθύνονται για αυτά τα εγκλήματα».

Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων το Δεκέμβριο του 2020 κατέθεσε δύο καταγγελίες στους Ειδικούς Εισηγητές του ΟΗΕ, που αφορούν τη συστηματική στοχοποίηση από το Ισραήλ των δημοσιογράφων, οι οποίοι εργάζονται στην Παλαιστίνη και την αποτυχία να διερευνηθούν οι δολοφονίες των εργαζόμενων στα μέσα ενημέρωσης. Όπως αναφέρεται στις καταγγελίες «συνιστούν παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή, της ελευθερίας της έκφρασης και καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου, που ισοδυναμεί με έγκλημα πολέμου».

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Στην ατομική ευθύνη φορτώνει και τα μέτρα προστασίας μετά το lockdown

 

 

 

  Πηγή: Eurokinissi

 

Στην ατομική ευθύνη φόρτωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και τα μέτρα προστασίας μετά το γενικευμένο lockdown και με αυτό τον τρόπο ένιψε τα χέρια της η κυβέρνηση για ό,τι συμβεί μετά την άρση της καραντίνας και τα «υγειονομικά πρωτόκολλα» που είναι κομμένα και ραμμένα για τους επιχειρηματικούς ομίλους του Τουρισμού και των Μεταφορών.

«Μέσα από τη συμπεριφορά μας και την ατομική ευθύνη προστατεύουμε και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο», ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός σε σύσκεψη για την εξέλιξη της πανδημίας.

«Οφείλω να ζητήσω πολύ μεγάλη προσοχή για τις επόμενες εβδομάδες», είπε ο Κ. Μητσοτάκης και αναφέρθηκε στην «πλήρη εφαρμογή των λίγων μέτρων τα οποία έχουν απομείνει ως προς τη χρήση της μάσκας, την αποφυγή των συνωστισμών και βέβαια απόλυτη συμμόρφωση των επαγγελματιών του κλάδου, ειδικά του χώρου της εστίασης, με τα μέτρα, έτσι όπως αυτά έχουν καθοριστεί από τους ειδικούς». Ωστόσο, τα σχολεία άνοιξαν όπως έκλεισαν, ο συνωστισμός στα ΜΜΜ είναι καθημερινός όπως και σχεδόν ανύπαρκτος ο έλεγχος στους μεγάλους χώρους εργασίας.

Προειδοποίησε ότι «θα είμαστε αυστηροί στην επιβολή του νόμου» για να μη «χαλάσει» η εικόνα τώρα που ανοίγει ο Τουρισμός. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως «είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτή η θετική πορεία η οποία έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες εβδομάδες να συνεχιστεί απρόσκοπτα και καθώς θα φτάνουμε πια στον Ιούνιο και θα έρχονται πολλοί περισσότεροι επισκέπτες στη χώρα μας...».

Η κυβερνητική εκπρόσωπος Αριστοτελία Πελώνη δεν απέκλεισε τη λήψη τοπικών μέτρων όταν αυξάνονται τα κρούσματα, λέγοντας πως «αν και όπου υπάρξουν τοπικές εξάρσεις θα αντιμετωπιστούν με τον δέοντα τρόπο». 

902gr

Αναζητώντας τη «νεωτερικότητα» ενός γερασμένου συστήματος

 

Οι απολογητές της καπιταλιστικής εξουσίας, αποδεχόμενοι την αιώνια ύπαρξή της προτιμούν να βλέπουν την κοινωνική εξέλιξη ως άθροισμα μακροχρόνιων ποσοτικών αλλαγών, ακριβώς γιατί δεν θέλουν να δουν την ποιοτική αλλαγή που σηματοδοτεί μια Επανάσταση (φωτ: Οκτωβριανή Επανάσταση)

«Κι όμως, θα γίνεις σαν το ψοφίμι αυτό το απαίσιο

σαν τη σαπίλα τούτη τη φριχτή,

αστέρι των ματιών μου κι ήλιε, εσύ, της πλάσης μου

(...) Ναι τέτοια θα γενείς, στις χάρες εσύ ρήγισσα»

Σαρλ Μπωντλαίρ, «Ανθη του Κακού»

Με τους παραπάνω στίχους, ο Σαρλ Μπωντλαίρ επιχείρησε να αποδώσει την παροδικότητα της ανθρώπινης ομορφιάς και ζωής, απευθυνόμενος στην αγαπημένη του. Ομως, η παροδικότητα δεν χαρακτηρίζει μόνο τον κάθε μεμονωμένο άνθρωπο, αλλά και τους τύπους των κοινωνικών σχέσεων. Αυτοί περνούν από το στάδιο της εμφάνισης, της ακμής και της εδραίωσης και τέλος της παρακμής, ακολουθώντας μια παράλληλη διαδρομή με τις ανάγκες που επιβάλλει η ανάπτυξη του επιπέδου της παραγωγής.

Η ίδια η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που φέρνει έναν τύπο κοινωνικών σχέσεων και επομένως αργά ή γρήγορα και μια αντίστοιχη μορφή εξουσίας στο προσκήνιο, είναι αυτή που στη συνέχεια τις υποσκάπτει, μέχρι να τις οδηγήσει στον ιστορικό τους τάφο. Ετσι, οι ίδιες κοινωνικές σχέσεις που κάποτε αποτελούσαν τη νιότη του κόσμου, από ένα σημείο και έπειτα εμποδίζουν την ιστορική εξέλιξη και χρησιμεύουν μόνο ως λίπασμα των νέων κοινωνικών σχέσεων.

Η καπιταλιστική εξουσία άλλοτε και σήμερα

 

Η Επανάσταση του 1821 χρησιμοποιείται μόνο ως πρόλογος, προκειμένου να εξωραϊστεί η ιστορία της καπιταλιστικής εξουσίας στην Ελλάδα και να προβληθούν διαφορετικές, αλλά πάντα αστικές, στρατηγικές για το μέλλον της

Οι αστικές επαναστάσεις, που επιδίωκαν την εγκαθίδρυση ενός καπιταλιστικού έθνους - κράτους, αποτέλεσαν πραγματικά τον περίλαμπρο ήλιο στον γερασμένο και σκοτεινό κόσμο της φεουδαρχίας του 18ου αιώνα και του 19ου αιώνα. Οι αστοί διανοούμενοι ανόρθωσαν εκείνη την εποχή το μπόι της ανθρώπινης σκέψης σε πρωτόγνωρα ύψη, επιδιώκοντας να αντικαταστήσουν τα θρησκευτικά δόγματα με την επιστήμη και αμφισβητώντας κάθε αποδεκτή αντίληψη της εποχής τους. Οι αστοί επαναστάτες δεν λυπήθηκαν θυσίες και ηρωισμούς για να νικήσουν τον παλιό κόσμο. Η μαζική λαϊκή επαναστατική πάλη εισέβαλε για πρώτη φορά στο προσκήνιο της Ιστορίας, αποτελώντας καθοριστικό παράγοντα στην εξέλιξη της ταξικής πάλης.

Η επικράτηση της καπιταλιστικής εξουσίας οδήγησε σε πρωτόγνωρη ανάπτυξη της παραγωγής, των επιστημών και της τεχνολογίας. Οι ανάγκες της νέας παραγωγής γενίκευσαν την παιδεία, τις επιστήμες και τις τέχνες. Η νέα τεχνολογία επέτρεψε να μικρύνει ο κόσμος, να καλλιεργηθούν άγονα εδάφη, να κατοικηθούν ακατοίκητες περιοχές, να μειωθεί ο εργασιακός μόχθος, να αντιμετωπιστούν ασθένειες, να αυξηθεί κατακόρυφα το προσδόκιμο ζωής. Η επέκταση της βιομηχανίας έβγαλε τη γυναίκα από τις δουλειές του σπιτιού και το κοινωνικό περιθώριο, δίχως να αντιμετωπίσει και την ανισοτιμία της.

Οι αστικές επαναστάσεις, που επιδίωκαν την εγκαθίδρυση ενός καπιταλιστικού έθνους - κράτους, αποτέλεσαν πραγματικά τον περίλαμπρο ήλιο στον γερασμένο και σκοτεινό κόσμο της φεουδαρχίας του 18ου αιώνα και του 19ου αιώνα (φωτ: Η Αλωση της Βαστίλης)

Αυτά και πολλά άλλα ακόμα πέτυχε η καπιταλιστική εξουσία στα πρώτα βήματά της, αν και εξαρχής ήταν σύμφυτη με την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, αντικρίζοντας κανείς τις αστικές επαναστάσεις ακόμα και σήμερα, έπειτα από δυο αιώνες, ακόμα και ξέροντας την ταξική εξουσία που επέβαλαν και την εξέλιξή της μέσα στο χρόνο, δεν μπορεί παρά να γοητευθεί από την πίστη των αστών διανοουμένων στο φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας, δεν γίνεται να μη θαυμάσει την αταλάντευτη στάση των επαναστατών.

Ομως, 200 χρόνια μετά, η καπιταλιστική εξουσία έχει σταματήσει να προσφέρει στην ανθρωπότητα. Η αναντιστοιχία ανάμεσα στην κοινωνικοποίηση της παραγωγής (που η ίδια επέτρεψε) και την ατομική ιδιοποίηση του παραγόμενου πλούτου (που η ίδια επέβαλε) εξαπλώνεται σαν μάστιγα σε κάθε πτυχή των σύγχρονων ανθρώπινων κοινωνιών, προκαλώντας φτώχεια και ανεργία, οικονομικές κρίσεις, πολέμους και προσφυγιά.

Η τελευταία συνέπεια αυτής της αναντιστοιχίας βιώνεται σήμερα από δισεκατομμύρια εργαζόμενους και φτωχό λαό, αφού τη στιγμή που η επιστήμη έχει κατακτήσει το εμβόλιο αντιμετώπισης της σύγχρονης πανδημίας και η τεχνολογία επιτρέπει τη μαζική του αναπαραγωγή, την ίδια στιγμή τα ανταγωνιζόμενα συμφέροντα καπιταλιστικών μονοπωλίων και κρατών δεν επιτρέπουν τη γενικευμένη χρήση του, αφήνοντας τον κόσμο να πεθαίνει. Ακόμα, όμως, και όταν τελικά θα γίνει κατορθωτή η προμήθεια του εμβολίου σε πλατιές μάζες των καπιταλιστικά αναπτυγμένων χωρών, τότε και πάλι στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες οι άνθρωποι δεν θα αποκτήσουν πρόσβαση στα εμβόλια, αφού δεν θα μπορούν να καλύψουν το απαραίτητο κόστος. Το ίδιο θα συμβεί και με τα φάρμακα αντιμετώπισης του ιού.

Κάθε στιγμή αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι κάθε επίτευγμα εντός του καπιταλισμού είναι μόνο η άλλη πλευρά του νομίσματος της σήψης του, όπως και τα λιμνάζοντα κεφάλαια των εκατομμυριούχων είναι η άλλη όψη του νομίσματος της φτώχειας και της πείνας.

Αυτήν τη γερασμένη καπιταλιστική εξουσία, από το σώμα της οποίας αναδύεται όλη η μπόχα από όλες τις ανοικτές και φρικτές πληγές της ανθρωπότητας, επιχειρούν σήμερα να υπερασπιστούν οι απολογητές της, στο όνομα των άλλοτε καλών της και των «νεωτερικών» ιδεών της. Μόνο που περιφέροντας τις αστικές επαναστάσεις σαν συντηρημένα ανθρώπινα όργανα σε δοχεία φορμόλης, αλλοιώνουν την ίδια την ουσία τους, μοιάζουν τόσο με τους αστούς επαναστάτες, όσο και ο Πάπας με τους πρωτοχριστιανούς.

Ο γερασμένος κόσμος των «νεωτερικών ιδεών»

Κάθε γερασμένη ταξική εξουσία ξεπέφτει στον ιδεαλισμό και στη μεταφυσική για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. Η επίκληση παντοδύναμων ιδεών που εξασφαλίζουν τη διαρκή στασιμότητα των υλικών σχέσεων αποτελεί την τελευταία έκφραση του απεγνωσμένου αγώνα επιβίωσης της παλιάς εξουσίας.

Στον κόσμο της φεουδαρχίας, η τελευταία γραμμή άμυνας για την αναχαίτιση των επαναστατικών ιδεών ήταν οι αιώνιες και αδιατάρακτες αρχές του κόσμου (επίγειου και επουράνιου) που επέβαλαν την πίστη στα θρησκευτικά δόγματα και την υπακοή στους βασιλιάδες και αντιμετώπιζαν με τις κατάρες και τις σφαγές κάθε αμφισβήτηση. Τότε, οι αστοί διανοούμενοι «οπλίζονταν» με την υλιστική φιλοσοφία και τον ορθολογισμό για να νικήσουν τη σήψη του παλιού κόσμου. Αντιμετώπισαν το θεϊκό δίκαιο, προτάσσοντας το φυσικό, πολέμησαν την υποτέλεια στις φεουδαρχικές αυτοκρατορίες, αναδεικνύοντας τα δικαιώματα του ανθρώπου - πολίτη των εθνών - κρατών κ.λπ.

Αντίθετα, οι σημερινοί ταξικοί τους απόγονοι επιστρέφουν στον ιδεαλισμό και στη μεταφυσική, για να διατηρήσουν τη δική τους σάπια και γερασμένη εξουσία. Ετσι προβάλλουν τις «νεωτερικές» (στην πραγματικότητα καπιταλιστικές) ιδέες ως την αρχή και το τέλος του πολιτισμένου κόσμου.

Οπως σημειώνει, επιχειρώντας να περιγράψει την απαρχή της Επανάστασης, ο φιλελεύθερος διαχρονικός απολογητής της αστικής εξουσίας και εσχάτως μέλος της Επιτροπής Ελλάδας 2021, Στάθης Ν. Καλύβας: «Ολα ξεκίνησαν από τις ιδέες».¹«Εν αρχή ην ο Λόγος» σαν να λέμε.

Και ο σοσιαλδημοκράτης απολογητής της αστικής εξουσίας και πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συμπληρώνει:

«Γνωρίζουμε πως η Ελληνική Επανάσταση δεν ξέσπασε ξαφνικά, σε ιδεολογικό κενό. Οπως και η Γαλλική Επανάσταση που προηγήθηκε, υπήρξε το αποτέλεσμα μακροχρόνιων ζυμώσεων και συγκρούσεων στη σφαίρα του πολιτισμού και της διανόησης, στον χώρο των ιδεών. Ανάμεσα στο 1770 και στο 1821, οι ιδέες του Διαφωτισμού που θριάμβευαν στο Παρίσι έφτασαν ως τα μέρη μας και αμφισβήτησαν την απόλυτη μέχρι τότε κυριαρχία της θεοκρατικής σκέψης, της δεισιδαιμονίας και του σκοταδισμού».²

Ετσι, λοιπόν, η ζύμωση των ιδεών και η επικράτησή τους στο Παρίσι έφεραν την Επανάσταση. Οχι τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα της φεουδαρχίας, όχι η εμφάνιση και η επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, όχι η διαμόρφωση της αστικής τάξης και η συγκρότηση των επαναστατικών της οργανώσεων. Μόνο οι «νεωτερικές ιδέες» που περιφέρονταν ως φαντάσματα υπεράνω των τότε κοινωνικών - ταξικών σχέσεων και συγκρούσεων και υπεράνω της παραγωγής, ψάχνοντας γενικά και αόριστα ένα σώμα για να εκφραστούν.

Πράγμα που σημαίνει, σύμφωνα πάντα με αυτή την προσέγγιση της Ιστορίας, ότι οι αστικές επαναστάσεις θα μπορούσαν να είχαν γίνει και 1.000 χρόνια νωρίτερα και άλλα τόσα αργότερα. Οσα θα απαιτούνταν δηλαδή για να «γεννηθούν» αυτές οι ιδέες στα κεφάλια των ανθρώπων.

Μόνο που αυτή η αντιμετώπιση των αστικών επαναστάσεων, που φυσικά κανείς δεν ονομάζει αστικές, όπως και των ιδεών του Διαφωτισμού, που επίσης κανείς δεν ονομάζει αστικές, περιγράφει μια υποτιθέμενη διιστορική μάχη ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, η οποία έληξε αιώνια και τελεσίδικα προς όφελος της ανθρωπότητας ή αν συνεχίζεται, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί τα ίδια επαναλαμβανόμενα μοτίβα, δηλαδή να παραμένει πάντα εντός των τειχών της καπιταλιστικής εξουσίας.

Ο Καλύβας εκτιμά ότι όλα θα πάνε καλά αν δεν απομακρυνθούμε από τις γερασμένες φιλελεύθερες αστικές ιδέες. Ο Τσίπρας θεωρεί ότι πρέπει να στηρίξουμε εναλλακτικές σοσιαλδημοκρατικές, αλλά εξίσου αστικές ιδέες. Λες και τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα προέρχονται αποκλειστικά από τις ιδέες και δεν αφορούν την ίδια τη φύση του καπιταλισμού, την ίδια την ταξική εκμετάλλευση.

Με λίγα λόγια, αφαιρώντας την ταξικότητα και την ιστορικότητα της καπιταλιστικής εξουσίας, οι απολογητές της μπορούν με ευκολία να την παρουσιάσουν ως αιώνια ή να θεωρούν ότι η οποιαδήποτε κοινωνική - ταξική και ιδεολογική - πολιτική σύγκρουση μπορεί να κλειστεί στα όριά της, όπως οι Ιεροεξεταστές του Μεσαίωνα με τα φθαρμένα ράσα βεβαίωναν την αιώνια τάξη του κόσμου, αναζητούσαν την όποια αντιπαράθεση στο εσωτερικό των εκκλησιαστικών κειμένων και έβλεπαν μόνο δράκους και ποτάμια λάβας μακριά από τον ορίζοντα της φεουδαρχικής εξουσίας.

Και αυτό συμβαίνει διότι πολύ απλά η ένταξη της καπιταλιστικής εξουσίας σε έναν συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο και η απόδοση σε αυτή συγκεκριμένων ταξικών χαρακτηριστικών σημαίνει αφενός ότι είναι πρόσκαιρη και επομένως μπορεί να αμφισβητηθεί και αφετέρου ότι νομοτελειακά όχι μόνο θα αμφισβητηθεί, αλλά και θα ανατραπεί από εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που έχουν αντίθετα ταξικά συμφέροντα. Ενώ, αντίθετα, η προσφυγή στη σύγχρονη μεταφυσική και τον ιδεαλισμό απαλλάσσει τα «ιστορικά αφηγήματα» και τους εμπνευστές τους από τέτοιους κινδύνους.

Μια Επανάσταση χωρίς Επανάσταση

Ποιος όμως μπορεί να είναι ο ρόλος των επαναστάσεων σε έναν «αιώνια αδιατάρακτο κόσμο»; Οι σημερινοί αστοί διανοούμενοι βεβαιώνουν ότι οι επαναστάσεις είχαν νόημα στον φεουδαρχικό κόσμο του φυσικού καταναγκασμού, αλλά δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στον κόσμο της καπιταλιστικής δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, όμως, εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, οι απολογητές της αστικής εξουσίας βλέπουν με καχυποψία ή και αντιπάθεια κάθε επανάσταση, ακόμα και τις αστικές επαναστάσεις. Και αυτό διότι κάθε επανάσταση σημαίνει αλλαγή τάξης στην εξουσία και επομένως η εξοικείωση των εκμεταλλευμένων με τον πραγματικό ρόλο μιας επανάστασης μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή της εξουσίας των εκμεταλλευτών τους, εν προκειμένω στην ανατροπή της δικής τους εξουσίας.

Κατά συνέπεια, γιορτάζουν μια Επανάσταση που δεν ήταν και τόσο Επανάσταση, μια Επανάσταση των ιδεών, με αποκλειστικό σκοπό την εθνική απελευθέρωση. Οπως υποστηρίζει ο Στάθης Καλύβας:

«...προτιμώ να αποκαλώ την Ελληνική Επανάσταση "Πόλεμο της Ανεξαρτησίας". Και αυτό γιατί ο όρος "επανάσταση" χρησιμοποιείται για να περιγράψει πολλά και ανόμοια μεταξύ τους φαινόμενα (π.χ. Γαλλική Επανάσταση, Οκτωβριανή Επανάσταση, Βιομηχανική Επανάσταση), τα οποία ελάχιστη συνάφεια έχουν με το γεγονός που μας ενδιαφέρει».³

Παρόμοια άλλος σοσιαλδημοκράτης απολογητής της αστικής εξουσίας σημειώνει:

«Σύμφωνα με τον κλασικό ορισμό της Theda Skocpol, οι κοινωνικές επαναστάσεις είναι "γρήγοροι, βασικοί μετασχηματισμοί των κρατικών και ταξικών δομών μιας κοινωνίας οι οποίοι συνοδεύονται και εν μέρει πραγματοποιούνται με ταξικές εξεγέρσεις από τα κάτω". Τέτοια μείζονα παραδείγματα ήταν η Γαλλική, η Ρωσική και η Κινέζικη Επανάσταση, οι οποίες είναι διαφορετικές από τις πολιτικές επαναστάσεις, οι οποίες άλλαξαν μόνο τις δομές της πολιτικής εξουσίας. Η Ελληνική, όπως και η Αμερικανική Επανάσταση, ανήκουν σε μία τρίτη, μεγάλη κατηγορία, αυτή των εθνικών επαναστάσεων. (...) Κάποιες από αυτές τις επαναστάσεις, κυρίως στις αποικίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συνδύαζαν την εθνική απελευθέρωση με την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Η ελληνική επανάσταση δεν μπορεί να συμπεριληφθεί σε αυτές γιατί, ενώ επέφερε σημαντικές κοινωνικές αλλαγές σε σχέση με τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, ήταν μια κατά κύριο λόγο εθνική επανάσταση, δηλαδή είχε ως βασικό στόχο τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους».⁴

Δηλαδή, προς θεού μη νομίσει κανείς ότι η Επανάσταση ήταν Επανάσταση και πολύ περισσότερο μη θυμηθεί την Οκτωβριανή ή την Κινεζική Επανάσταση. Βλέπετε, αυτά είναι κακά ιστορικά παραδείγματα.

Συμπερασματικά, οι απολογητές της καπιταλιστικής εξουσίας, αποδεχόμενοι την αιώνια ύπαρξή της, υιοθετούν όλο και περισσότερο σχήματα που περιγράφουν την Ιστορία ως ένα μακρόχρονο άθροισμα διαρθρωτικών αλλαγών. Με άλλα λόγια, προτιμούν να βλέπουν την κοινωνική εξέλιξη ως άθροισμα μακροχρόνιων ποσοτικών αλλαγών, ακριβώς γιατί δεν θέλουν να δουν την ποιοτική αλλαγή που σηματοδοτεί μια Επανάσταση.

Η ταξική πάλη άλλοτε και σήμερα

Οπως είναι φανερό από τα προηγούμενα, αυτός ο ιδεολογικός - πολιτικός πόλεμος της ασυναρτησίας που εξαπολύουν τα αστικά επιτελεία με αφορμή την Επανάσταση του 1821, λίγο προσπαθεί να απαντήσει σε ιστορικά ερωτήματα και ακόμα λιγότερο συνδέεται με μια επιστημονική ιστορική μεθοδολογία. Αυτός είναι ο λόγος εξάλλου που η Επανάσταση του 1821 χρησιμοποιείται μόνο ως πρόλογος, προκειμένου να εξωραϊστεί η ιστορία της καπιταλιστικής εξουσίας στην Ελλάδα και να προβληθούν διαφορετικές, αλλά πάντα αστικές, στρατηγικές για το μέλλον της.

Ομως, η επιτυχία αυτής της στόχευσης, όπως και η νομιμοποίηση της σύγχρονης καπιταλιστικής εξουσίας, απαιτεί την απάλειψη της ταξικής πάλης από την Ιστορία. Γι' αυτό και η ακαδημαϊκός Βάσω Κιντή, μιλώντας σε διαδικτυακή εκδήλωση Λυκείου, υποστήριξε ότι η ταξική ανάγνωση της Ιστορίας δεν μπορεί να προσφέρει πλέον τίποτα και κάλεσε τους μαθητές που δεν φαίνεται να πολυπείθονταν, να ακούν τους πανεπιστημιακούς.

Βέβαια, επειδή η αποσιώπηση της ταξικής πάλης και των δεινών της ταξικής εκμετάλλευσης δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ως επωφελέστερη προπαγάνδα προκρίνεται η διαστρέβλωση της σημασίας της ταξικής πάλης στην Ιστορία, καθώς και των αγώνων και των αιτημάτων του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν αποτελεί έκπληξη το βίντεο της Επιτροπής Ελλάδα 2021 με τίτλο «Σε γνωρίζω από την όψη. 200 χρόνια Ελλάδα». Σε αυτό περιλαμβάνονται λίγο έως πολύ όλα και ταυτόχρονα τίποτα. Ολα γιατί γίνεται αναφορά πολλών σημαντικών ιστορικών σταθμών και τίποτε διότι απλά καταγράφονται ως ιστορικά γεγονότα χωρίς αιτίες και αποτελέσματα και επομένως μακριά από κάθε ανάγκη και απαίτηση της ιστορικής επιστήμης. Αποφεύγοντας να προχωρήσει σε μια ερμηνεία των σημαντικών ιστορικών σταθμών των τελευταίων 200 χρόνων ή αποδίδοντάς τα σε προσωπικά κίνητρα και συγκρούσεις, το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ επιχειρεί - υπό το πρόσχημα της αντικειμενικότητας - να εξωραΐσει την Ιστορία της καπιταλιστικής εξουσίας.

Ετσι, η ενδοαστική σύγκρουση κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου παρουσιάζεται ως σύγκρουση Βασιλιά - Βενιζέλου και ως εμφύλια σύγκρουση, η Μικρασιατική Καταστροφή δεν αιτιολογείται, η χρεοκοπία του 1932 αποδίδεται στο αμερικανικό κραχ και όχι στη διεθνή καπιταλιστική οικονομική κρίση και θεωρείται ως αφορμή για τη λήψη φιλεργατικών μέτρων, η δικτατορία του 1936 αποδίδεται στον Μεταξά και μόνο, ο εμφύλιος πόλεμος αποδίδεται στον Ψυχρό Πόλεμο, η δικτατορία στο παρακράτος του εμφυλίου, χωρίς να αναφέρεται από ποιον δημιουργήθηκε.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, γίνονται αναφορές στο εργατικό κίνημα του μεσοπολέμου, στο ΕΑΜ και στα Δεκεμβριανά, στις φυλακές και εξορίες (χωρίς αναφορά στους κομμουνιστές), στον Λαμπράκη και στην ΕΔΑ, στη μεταπολεμική εξωτερική μετανάστευση. Ομως, στο επίκεντρο της ιστορικής ανάγνωσης δεν είναι οι κόποι, οι πόθοι, τα βάσανα και οι αγώνες της εργατικής τάξης και του φτωχού λαού, αλλά η διαρκής καπιταλιστική ανάπτυξη της Ελλάδας από τον Βενιζέλο μέχρι και τον Σημίτη. Γι' αυτό και η καπιταλιστική οικονομική κρίση του 2008 περνά στα ψιλά, προκειμένου να μη διαταραχθεί το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας, που διανθίζεται με το Εurobasket του 1987, τους Ολυμπιακούς Αγώνες κ.λπ., για να καταλήξει στη δυνατότητα μιας νέας καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και όσοι συνδυάζουν την απαίτηση εθνικής (βλέπε αστικής) ενότητας και της νέας καπιταλιστικής ανάπτυξης με μια πιο καθαρή επίθεση στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα. Για παράδειγμα, η Σοφία Γιαννακά, διαστρεβλώνοντας τη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 200 χρόνια, εντάσσει το ΚΚΕ σε αυτούς που μισούν την 25η Μαρτίου⁵ (που είναι ημερομηνία και όχι Επανάσταση). Φυσικά, όταν η ίδια αντιλαμβάνεται την Ελλάδα ως διαχρονικά ισχυρό brand (εταιρική μάρκα), είναι φυσικό να νιώθει και απέχθεια για ό,τι ξεφεύγει από τις απαιτήσεις της καπιταλιστικής εξουσίας.

Κι όμως κινείται

Οι προσπάθειες της αστικής δημοσιολογίας και ιστοριογραφίας να αφαιρέσουν κάθε αναφορά στην ταξική πάλη και στις επαναστάσεις ως κινητήριων δυνάμεων της ιστορικής εξέλιξης, η απόπειρα να παρουσιαστούν οι καπιταλιστικές ιδέες της Αναγέννησης (15ος - 16ος αιώνας) ως νεωτερικές (την ίδια στιγμή μάλιστα που οι θέσεις του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος παρουσιάζονται ως ξεπερασμένες), η ταξική και πολιτική εργαλειοποίηση της Ιστορίας κ.λπ. αποτελούν την ιδεολογική αντανάκλαση του σάπιου και γερασμένου καπιταλισμού. Στο βαθμό που αυτός δεν έχει πλέον τίποτα να προσφέρει στη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας, μπορεί μόνο να διαστρεβλώνει την Ιστορία, για να συγκαλύπτει τις αδυναμίες του και να δυσφημεί τους ταξικούς αντιπάλους του, όχι όμως και να παράξει σύγχρονο θετικό λόγο.

Από αυτήν τη σκοπιά, η αντιπαράθεση με την αστική δημοσιολογία και ιστοριογραφία έτσι και αλλιώς δεν περιορίζεται στην Ιστορία και δεν αφορά μόνο τους ειδικούς. Αφορά εξ αντικειμένου όλους όσους τα συμφέροντα και οι ανάγκες τους δεν καλύπτονται από την καπιταλιστική εξουσία. Αφορά πρώτιστα την εργατική τάξη, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης, τις γυναίκες και τους φοιτητές των λαϊκών οικογενειών, αλλά και τους ερευνητές και επιστήμονες που δεν ανέχονται η Ιστορία να κολοβώνεται στα μέτρα της καπιταλιστικής εξουσίας.

Από την ίδια σκοπιά, η αντιπαράθεση δεν έχει να κάνει μόνο με την ιστορική αλήθεια, αλλά αποτελεί και προϋπόθεση της αντικαπιταλιστικής πάλης, του απεγκλωβισμού κοινωνικών δυνάμεων σε αυτή την κατεύθυνση, της συγκρότησης κοινωνικής συμμαχίας για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Η εργατική τάξη και οι άλλες υπό εκμετάλλευση μάζες διατρανώνοντας πως η Ιστορία κινείται δεν συντάσσονται μόνο με την ιστορική αλήθεια, συστρατεύονται με την κοινωνική εξέλιξη, που βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση με τα συμφέροντα και τις ανάγκες τους, αμφισβητούν τη νομιμότητα του κόσμου της ταξικής εκμετάλλευσης, των καπιταλιστικών οικονομικών κρίσεων, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της προσφυγιάς, της φτώχειας και της ανεργίας.

Οπως όταν ο Γαλιλαίος υποστήριζε ότι ο ήλιος κινείται, δεν αμφισβητούσε μόνο τις αντιλήψεις της Καθολικής Εκκλησίας για το ηλιακό σύστημα, αμφισβητούσε πολύ περισσότερο την ίδια της την εξουσία επί Γης και συνολικότερα τη φεουδαρχική εξουσία.

Παραπομπές:

1. Στάθης Ν. Καλύβας, «Το ελληνικό όνειρο», εκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα, 2020, σελ. 23.

2. Αλέξης Τσίπρας, «Η επικαιρότητα του Εικοσιένα», «Εφημερίδα των Συντακτών», 24 Μαρτίου 2021.

3. Στάθης Ν. Καλύβας, «Το ελληνικό όνειρο», εκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα, 2020, σελ. 17.

4. Πολυμέρης Βόγλης, «Επανάσταση και ανεξαρτησία», «Η Αυγή», 7 Φεβρουαρίου 2021.

5. https://www.iefimerida.gr/ellada/poioi-misoyn-tin-25i-martioy

Του
Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*
* Ο Κ. Σκολαρίκος είναι μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ

 

Ριζοσπάστης  

ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

 

 

Το υπουργείο Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με την ανακοίνωσή του για το αιματοκύλισμα των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ στην οποία δηλώνει πως αναγνωρίζει «το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», γίνεται ξεκάθαρα υποστηρικτής της δολοφονικής πολιτικής του Ισραήλ. Η αστική μας τάξη, που ονειρεύεται την αναβάθμισή της προσφέροντας εκδουλεύσεις σε ΗΠΑ και Ε.Ε, φαντασιώνεται για τον εαυτό της έναν αποικιακό και ιμπεριαλιστικό ρόλο στη Μέση Ανατολή. Στα πλαίσια αυτά ξεκίνησε εδώ και πάνω από μια δεκαετία, με τις κυβερνήσεις των Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου, Α. Σαμαρά, Α. Τσίπρα, η αναβάθμιση των σχέσεων με το Ισραήλ που έφτασε στις μέρες της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη σε αμυντική συμφωνία για δημιουργία Διεθνούς Εκπαιδευτικού Κέντρου Πτήσεων στην Καλαμάτα.        

        Το Ισραήλ και όλη η πολιτική του αντιπροσωπεύει το αποικιοκρατικό σύστημα και γι’ αυτό οι μέθοδοί του,  άδικοι και εγκληματικοί, δεν αποδοκιμάζονται εφόσον οι ίδιες χρησιμοποιούνται στις ΗΠΑ και ΕΕ ακόμα κι αν είναι σε μικρότερη κλίμακα.  Οι ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές δυνάμεις έναν τέτοιο κόσμο θέλουν, χρησιμοποιώντας εργαλεία και μεθόδους που δοκιμάζονται απροκάλυπτα και μαζικά στους Παλαιστίνιους, να καταπιέζουν τους λαούς και να ελέγχουν τις μάζες.. Οι κυβερνήσεις της Ε.Ε παραμένουν σιωπηλές για την κατεχόμενη Παλαιστίνη και οι εκκλήσεις  τους για  αποκλιμάκωση και στις δυο πλευρές τις κάνουν συνένοχες για το αίμα που χύνεται στην Παλαιστίνη. Το κράτος του Ισραήλ γίνεται το προκεχωρημένο φυλάκιο της δυτικής ηγεμονίας στον γεωγραφικό χώρο της Μ. Ανατολής. Και η Δύση μοιάζει να έχει επιτύχει να μετατρέψει το Εβραϊκό ζήτημα, το οποίο διαδραματιζόταν για αιώνες στο γεωγραφικό χώρο της Ευρώπης ως σύγκρουση Εβραίων και Χριστιανών, σε σύγκρουση Μουσουλμάνων και Εβραίων εξάγοντάς το στη Μέση Ανατολή. Δεν θα μπορούσαμε όμως να πούμε πως η αντίδραση των Αράβων στον σιωνισμό βασίζεται στον αντισημιτισμό, αλλά σε έναν απόλυτο εύλογο φόβο εκδίωξής τους από τις εστίες τους, ενώ δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο η Ευρώπη.

           Εξάλλου και η διακήρυξη Μπάλφουρ, του βρετανού υπουργού εξωτερικών στα 1917, με την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο τασσόταν υπέρ της ίδρυσης εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, φαίνεται πως ξεκινούσε από έναν αντισημιτισμό. Ο ίδιος ο Μπάλφουρ το 1905 είχε προσπαθήσει να εμποδίσει την μετανάστευση στη Βρετανία των εβραίων προσφύγων  που είχαν ξεφύγει από τα προγκρόμ του Τσάρου της Ρωσίας, θεωρώντας το ως κακό.   

             Και είναι οι συνέπειες της βρετανικής πολιτικής στην περιοχή που σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν τις εξελίξεις σ’ αυτήν. Είναι η Βρετανία που υποστήριξε την αραβική εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα 1916 για ανεξάρτητο αραβικό κράτος και με τη συμφωνία Σάικς-Πικό η Μ. Ανατολή διαιρέθηκε από Βρετανούς και Γάλλους. Κι έτσι  το κενό κυριαρχίας που δημιουργήθηκε στη Μέση Ανατολή μετά τη διάλυση του Οθωμανικού κράτους, ως αποτέλεσμα του Α' Παγκοσμιου πολέμου, επιχειρήθηκε να καλυφθεί με εντολές σύστασης προτεκτοράτων προς την Αγγλία και τη Γαλλία, με την   Παλαιστίνη να εκχωρείται στη Μεγάλη Βρετανία. Σ’ αυτήν την περιοχή από το 1890 είχε προωθηθεί από σιωνιστές η μετανάστευση εβραίων που εντάθηκε στη δεκαετία του ’30. Η εντατική μετανάστευση συντελεί στην δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού υπέρ των Εβραίων και στις συγκρούσεις μεταξύ Αράβων και Εβραίων με βρετανική ανοχή. Για να αντιμετωπίσουν οι Βρετανοί στα 1936 τον  αντιαποικιακό αγώνα των Παλαιστινίων εναντίον τους, που ξεκινά   με τη μεγάλη απεργία και  καταλήγει σε ανταρτοπόλεμο, όχι μόνο στέλνουν στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και εξοπλίζουν τους εβραίους εποίκους.  Μετά τον πόλεμο οργανώνεται μαζική μετανάστευση ευρωπαίων εβραίων που φθάνουν να αποτελούν το ένα τρίτο του πληθυσμού. Η ένταση στη περιοχή οξύνεται  και ο ΟΗΕ προτείνει το διαμοιρασμό της περιοχής. Οι αποφάσεις του ΟΗΕ όμως  για διχοτόμηση της Παλαιστίνης στα 1947 εφαρμόστηκαν μόνο όσον αφορά στο ένα σκέλος, στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, που έγινε αποδεκτό ως συναισθηματική απάντηση στη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Και τελικά κατέληξε να εφαρμοστεί στην Παλαιστίνη η κλασική δυτική συνταγή της αποικιοκρατίας που συνεχίζει να διατηρείται μόνο λόγω των ανώτερων στρατιωτικών ή οικονομικών πόρων και της καταναγκαστικής κατοχής.

Όλα λοιπόν τα αδικήματα σ’ αυτό το μέρος του κόσμου προκύπτουν από την πρώτη αδικία, όταν η πατρίδα των παλαιστινίων για πάνω από χίλια χρόνια, αφού η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού της Παλαιστίνης ήταν αραβική από τον 7^ο μ.Χ αι., καταλήφθηκε με τη βία για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Όπως όλες οι αποικιακές επιχειρήσεις κι αυτή βασίστηκε στην πλήρη παραβίαση των δικαιωμάτων των αυτόχθονων κατοίκων. Και έκτοτε η κυρίαρχη άποψη είναι πως ακόμα και αν και οι δυο πλευρές είναι υπαίτιες για το αιματοκύλισμα, όμως είναι οι Παλαιστίνιοι οι παράλογοι τρομοκράτες που δεν αξίζει να ακουστεί το αίτημά τους. Ενώ είναι η  τρομοκρατία του κράτους του Ισραήλ που έχει στόχο να εμποδίσει τους Παλαιστίνιους Άραβες να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην  αυτοδιάθεση.  Και όταν ένας επιτιθέμενος συναντά αντίσταση, δύσκολα μπορεί να χρησιμοποιήσει την αυτοάμυνα ως δικαιολογία για τις δικές του πράξεις βίας. 

Οι καταδιωκόμενοι στην Ευρώπη για αιώνες εβραίοι μετατράπηκαν στην περιοχή  που τους ίδρυσε ο ΟΗΕ το κράτος τους σε διώκτες των ντόπιων και επικαλούμενοι κάθε φορά το ολοκαύτωμα απαγορεύουν κάθε κριτική στα εγκλήματά τους, χαρακτηρίζοντάς τη αντισημιτική. Ο ντόπιος πληθυσμός της Παλαιστίνης και οι ηγέτες τους προσπάθησαν να προβάλλουν κάποια αντίσταση, με τα πρωτόγονα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, αλλά νικήθηκαν από την ανώτερη οικονομική και στρατιωτική οργάνωση των μεταναστών εβραίων που τους βοηθούσε η Δύση, χωρίς γι’ αυτό το λόγο όμως η κυριαρχία τους, η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και ο εκτοπισμός των κατοίκων τους να αποκτά   νομιμότητα.

  Έκτοτε,  το κράτος του Ισραήλ όλο και πιο απροκάλυπτα εφαρμόζει το απαρτχάιντ ως εσωτερική πολιτική. Αδιαφορεί  για συνθήκες, όπως οι Συμφωνίες του Όσλο, για νομιμότητα όταν πραγματοποιεί εκκαθαρίσεις περιοχών από άραβες με δολοφονίες και εκτοπισμούς. Και η δημοκρατική δύση μόνο που δεν το χειροκροτεί, όταν δεν  αναγκάζεται να συστήνει αυτοσυγκράτηση. Και όλος ο φασίζων οχετός των αστικών δημοκρατιών στέκεται τώρα στο πλευρό του, ανακηρύσσοντας αποδιοπομπαίο τράγο τον μουσουλμάνο όπως παλιότερα τον εβραίο.   

  Και οι  τελευταίες εικόνες από τις συγκρούσεις στην περιοχή με ένα μαινόμενο πλήθος, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και τόσα νεαρά άτομα,  που λυντσάρει ανθρώπους ή που καταστρέφει με μανία μαγαζιά αράβων είναι ενδεικτικά για το είδος της κοινωνίας που έχει δημιουργηθεί σ’ αυτό το κράτος των πρώην κατατρεγμένων. Ο μιλιταρισμός του Ισραήλ που  καταπιέζει και εκμεταλλεύεται έναν ολόκληρο λαό, τον παλαιστινιακό, διαθέτει στο εσωτερικό του ισχυρή ιδεολογική κάλυψη όπου ο εθνικισμός διαπλέκεται με οικονομικά συμφέροντα. Ο μιλιταρισμός, παιδί του καπιταλισμού, δεν αντιμετωπίζεται ως αυτόνομος κίνδυνος, έξω από τις κοινωνικές σχέσεις που τον δημιουργούν. Η διαπλοκή του μιλιταρισμού με τον καπιταλισμό μέσω της συνεχούς ανανέωσης στρατιωτικού εξοπλισμού  εκδηλώνεται και με τη στρατιωτική οργάνωση, την πολεμική τεχνολογία και τους εξοπλισμούς. Το Ισραήλ, κατέληξε μια χώρα που ζει σε περιβάλλον τακτικού στρατού κι επομένως ακολουθεί την ιδεολογία και πρακτική της απόλυτης ιεράρχησης και υπακοής. Η  επικράτηση του εθνικού εξουδετερώνει κάθε ταξικό στοιχείο και αντί να καταρρεύσει ο μιλιταρισμός  μοιάζει να εδραιώνεται Γι’ αυτό και η αναγνώριση ταξικών ανταγωνισμών  και η προσπάθεια μεταβολής του συσχετισμού δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση μοιάζει τόσο δύσκολη και καταπνίγεται κάθε αντίθετη φωνή. 

 Μεγάλο μέρος του κόσμου στον πλανήτη είναι «Παλαιστίνη», με την έννοια πως είναι καταπιεσμένος και απαξιωμένος κι αυτό που συμβαίνει σ’ αυτή τη γωνία της γης από τους ιμπεριαλιστές δεν σημαίνει πως δεν συμβαίνει και αλλού ή δεν μπορεί να συμβεί. Η Παλαιστίνη είναι ένα από τα μέτωπα όπου αντιμετωπίζεται ο  καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία. Γι’ αυτό και όλοι οι λαοί δεν μπορεί παρά είναι αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους.  

Ιταλοί λιμενεργάτες αρνήθηκαν να φορτώσουν πλοίο με όπλα για το Ισραήλ

 

                 

• Facebook

Λιμενεργάτες στο Λιβόρνο της Ιταλίας και το συνδικάτο τους, που ανήκει στην  ιταλική Ένωση Συνδικάτων Βάσης (USB), αρνήθηκαν την Παρασκευή να φορτώσουν το πλοίο «Asiatic Island» που προοριζόταν να μεταφέρει όπλα στο Ισραήλ, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό! 

Οι λιμενεργάτες ξεκαθάρισαν ότι «το λιμάνι του Λιβόρνο δεν θα εμπλακεί στη σφαγή του παλαιστινιακού πληθυσμού – λέμε όχι στη διέλευση φορτίων με όπλα από το λιμάνι μας».

Σύμφωνα με πληροφορίες, η απόφαση πάρθηκε όταν οι λιμενεργάτες έμαθαν ότι το πλοίο Asiatic Island το οποίο θα φόρτωναν με προορισμό το λιμάνι του Άσχοντ στο Ισραήλ ήταν γεμάτο όπλα και εκρηκτικά που θα χρησιμοποιούνταν για να σκοτώσουν Παλαιστίνιους, ενώ το συνδικάτο ανακοίνωσε ότι δεν θα επιτρέψει σε καμιά ναυτιλιακή αποστολή εξοπλισμού προς το Ισραήλ.

Η Παλαιστίνη φλέγεται και οι φασίστες χαίρονται

 

 «Η αδικία, οπουδήποτε κι αν συμβαίνει, απειλεί τη δικαιοσύνη παντού»,
υποστήριζε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Και στην Παλαιστίνη συντελείται μια διαχρονική αδικία, ένα έγκλημα χωρίς σταματημό, απέναντι σε ένα λαό που πασχίζει για το αυτονόητο: να αποκτήσει τη δική του πατρίδα και να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του.

Όμως αυτή η αδικία δεν αναγνωρίζεται από όλους. Αντίθετα, υπάρχουν ορισμένοι που προσπαθούν να παρουσιάσουν το Ισραήλ ως θύμα, όχι

μόνο στηρίζοντας και δικαιολογώντας τον εποικισμό και τις δολοφονίες του, αλλά και εξισώνοντας ακόμα και τον τεχνολογικά προηγμένο στρατιωτικό του εξοπλισμό με τις αυτοσχέδιες ρουκέτες που χρησιμοποιούν οι Παλαιστίνιοι.

Κάθε βόμβα που πέφτει πάνω στη Λωρίδα της Γάζας, εκείνοι την αντιλαμβάνονται με όρους γεωπολιτικής αναβάθμισης, αμυντικής συνεργασίας και στρατιωτικών συνεκπαιδεύσεων. Φαντασιώνονται «δικαιώματα αυτοάμυνας» και «αληθινούς φίλους», όμως τα «δικαιώματα» και η «φιλία» τους είναι έννοιες που μεταβάλλονται κάθε φορά καταπώς τους συμφέρει. Μαζί με την αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό μπαίνουν στο ζύγι των πολιτικών σκοπιμοτήτων, των οικονομικών συμφερόντων και του κέρδους. Κέρδος όχι για τους πολλούς, όπως τάχα μου υποστηρίζουν, αλλά για την «αγία» Ε.Ε και τις ΗΠΑ. Τους «καλούς» μας συμμάχους, που κινούν τα νήματα και θέτουν τις κατευθυντήριες γραμμές σε ένα συνεχές αλισβερίσι ανταγωνισμών και διεθνών ανακατατάξεων.

Αυτή είναι η πρώτη κατηγορία ανθρώπων, για την οποία ο Primo Levi («Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», Εκδόσεις Άγρα) έγραφε: «Καταλαβαίνω σημαίνει σχεδόν δικαιολογώ. […] Καταλαβαίνω το σκοπό ή τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου σημαίνει (και ετυμολογικά) περικλείω, περιέχω, μπαίνω στη θέση του ατόμου, ταυτίζομαι με αυτόν. Τώρα, κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα μπορέσει να ταυτιστεί με τον Χίτλερ, τον Χίμμλερ, τον Γκαίμπελς, τον Άιχμαν και αμέτρητους άλλους».

Από την άλλη μεριά, είναι εκείνοι που προσπαθούν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις, άλλοτε υποστηρίζοντας πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, κι άλλοτε σιωπώντας ή κλείνοντας τα μάτια, αρνούμενοι να ασχοληθούν με γεγονότα που δεν επηρεάζουν άμεσα τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους ή να δουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής.

Αυτή είναι η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, για την οποία ο John Berger («Ένας ζωγράφος του καιρού μας», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) έγραφε: «Και ο σημαντικότερος βιολιστής του καιρού μας δεν δικαιώνεται αν συνεχίζει να παίζει το βιολί του στην όχθη του ποταμού όταν κάποιος πνίγεται φωνάζοντας για βοήθεια».

Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατηγορία ανθρώπων, που δεν αναπαράγει αυτάρεσκα τις απόψεις της κυρίαρχης τάξης, αλλά διατηρεί στον πυρήνα της σκέψης και της δράσης της τις αρχές της διεθνιστικής αλληλεγγύης, μέχρι να ξεριζωθεί οριστικά η αποικιοκρατική ισραηλινή κατοχή.

Είναι οι άνθρωποι για τους οποίους ο Primo Levi έγραφε:  «…μας έχει απομείνει ένα δικαίωμα και πρέπει να το υπερασπιστούμε με σθένος, γιατί είναι το τελευταίο: το δικαίωμα ν’ αρνηθούμε τη συγκατάθεσή μας».

Παναγιώτης Κολέλης

Με σημαία της Παλαιστίνης πανηγύρισαν το Κύπελλο της Λέστερ Φοφανά και Τσάουντρι

 

Μπορεί η Λέστερ να ζει το δικό της ποδοσφαιρικό παραμύθι με την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας απέναντι στην Τσέλσι, που δείχνει πως οι Σταχτοπούτες έχουν δικαίωμα στο όνειρο -και δεν μπορεί καμιά Ευρωπαϊκή Σούπερ Λιγκ να τους το στερήσει-, αλλά το καλύτερο στιγμιότυπο της βραδιάς δεν ήταν αμιγώς αγωνιστικό.

Ο Χάμζα Τσάουντρι είναι Άγγλος. Ο συμπαίκτης του στη Λέστερ Ουέσλι Φοφανά είναι Γάλλος. Η αλληλεγγύη είναι όμως διεθνής γλώσσα. Οι παίκτες των αλεπούδων πανηγύρισαν την κατάκτηση του τροπαίου κρατώντας μια σημαία της Παλαιστίνης και έδειξαν την υποστήριξή τους στον λαό της που αντιμετωπίζει καθημερινά τους διωγμούς και τη δολοφονική επιθετικότητα του κράτους του Ισραήλ. Και το παράσημο που πήραν στα δικά μας μάτια για αυτή την κίνηση, αξίζει πολύ παραπάνω από κάθε τρόπαιο που κερδίζουν στο χορτάρι.

Κέρδισαν μάλιστα τα συγχαρητήρια και την ευγνωμοσύνη του Παλαιστίνιου πρέσβη στο Λονδίνο, που τόνισε πόσο σημαντική και δυνατή ήταν αυτή η συμβολική κίνηση σε αυτήν την τόσο δύσκολη στιγμή που περνάει ο λαός του.

https://twitter.com/hzomlot/status/1393674409353924617

Νάκμπα 1948 – 2021

 

  Νάκμπα 1948 – 2021

Νάκμπα 1948 – 2021

 

73 χρόνια εκτοπισμοί και εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων

«Νάκμπα» σημαίνει «Καταστροφή». Η Παλαιστινιακή Νάκμπα, όμως, που ξεκίνησε στις 15 Μάη του 1948, δεν είναι, απλά, μια μεγάλη Καταστροφή. Για τον Παλαιστινιακό λαό η «Νάκμπα» σηματοδοτεί μια Καταστροφή από τις 15 Μάη του 1948 που είναι σε πλήρη και συνεχή εξέλιξη, 73 χρόνια τώρα. Η φετινή επέτειος δεν σηματοδοτεί 73 χρόνια από την Νάκμπα αλλά μάλλον 73 χρόνια διαρκούς Νάκμπα.

Η Νάκμπα ξεκίνησε με την εθνοκάθαρση τουλάχιστον 531 χωριών και πόλεων μεταξύ του 1947 και του 1949, τη δολοφονία 15.000 Παλαιστινίων και τον αναγκαστικό εκτοπισμό των δύο τρίτων του Παλαιστινιακού πληθυσμού — 950.000 άτομα — από την πατρίδα τους και τα σπίτια τους.    

Η Νάκμπα είναι μια συνεχής διαδικασία συστηματικής άρνησης του δικαιώματος του κάθε Παλαιστίνιου να ζει στη γη του και να έχει δικαίωμα στην εθνική και πολιτική ταυτότητα ο Παλαιστινιακός λαός, ως σύνολο.

Οι ρίζες όμως της Καταστροφής (Αλ Νάκμπα) πηγαίνουν πίσω στο 1799, στην εποχή του Ναπολέοντα. Κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στον Αραβικό κόσμο, ο Ναπολέοντας εξέδωσε μια διακήρυξη που πρόσφερε την Παλαιστίνη ως πατρίδα των Εβραίων υπό την προστασία της Γαλλίας. Αυτός ήταν επίσης ένας τρόπος για να εδραιωθεί μια γαλλική παρουσία στην περιοχή. Το όραμα του Ναπολέοντα για ένα εβραϊκό κράτος στη Μέση Ανατολή δεν υλοποιήθηκε τότε – αλλά ούτε και πέθανε.

Μικρό ιστορικό από τη Διακήρυξη Μπάλφουρ μέχρι σήμερα

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το σχέδιο το αναβίωσαν οι Βρετανοί. Στις 2 Νοέμβρη 1917, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο εβραϊκής καταγωγής  Βρετανός υπουργός Εξωτερικών λόρδος Αρθουρ Μπάλφουρ, μετά από σχετικές συνομιλίες με τη Διεθνή Σιωνιστική Οργάνωση, έστειλε επίσημη επιστολή στον Βρετανό Σιωνιστή λόρδο Ου. Ρόθτσαϊλντ, με την οποία γνωστοποιούσε την απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης να υποστηρίξει την ίδρυση εβραϊκής εθνικής εστίας στην Παλαιστίνη, που ήταν μια περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οποία κατοικούσε μια μειοψηφία ενός παλαιστινιακού εβραϊκού πληθυσμού. Η επιστολή έμεινε στην Ιστορία ως Διακήρυξη Μπάλφουρ.

Η αντίστροφη μέτρηση για το ξερίζωμα και την γενοκτονία ενός λαού, που έχανε σιγά – σιγά την πατρίδα του είχε αρχίσει. Η μεταφορά πληθυσμών και η αλλοίωση των δημογραφικών στοιχείων της Παλαιστίνης ξεκίνησε.

Το 1920 η Παλαιστίνη πέρασε κάτω από την Βρετανική κυριαρχία και τον Ιούλη του 1922 οι Βρετανοί θέτουν σε ισχύ την Εντολή διακυβέρνησης της Παλαιστίνης. Αμέσως, η Μεγάλη Βρετανία, στα πλαίσια της Διακήρυξης Μπάλφουρ, ενθάρρυνε τον εβραϊκό αποικισμό στη Παλαιστίνη και την διείσδυση του εβραϊκού κεφαλαίου που συνδέονταν με τα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια.

Το 1936 – 1939 η αποικιακή πολιτική των Βρετανών  που βασιζόταν στη συνεργασία με τον σιωνισμό, προκάλεσε ένοπλες εξεγέρσεις των Παλαιστίνιων κατά του σιωνιστικού αποικισμού. Οι Αγγλοι στην προσπάθειά τους να αποδυναμώσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Παλαιστίνιων ανακοινώνουν ότι θα περιορίσουν και στη συνέχεια θα σταματήσουν τη μετανάστευση Εβραίων και την αγορά γης από τις σιωνιστικές οργανώσεις.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δυναμώνει ο αγώνας των λαών για την κατάργηση της Βρετανικής Εντολής. Η Αγγλική κυβέρνηση διαβιβάζει το ζήτημα της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ. Στις 29 Νοέμβρη 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε απόφαση που περιλαμβάνει την κατάργηση της Βρετανικής Εντολής, την αποχώρηση των αγγλικών στρατευμάτων από την Παλαιστίνη και τη δημιουργία δυο ανεξάρτητων κρατών στο έδαφός της, ενός Αραβικού και ενός Εβραϊκού, οικονομικά δεμένων μεταξύ τους. Η Ιερουσαλήμ θα γινόταν ανεξάρτητη διοικητική μονάδα με ειδική διεθνή κυβέρνηση υπό την καθοδήγηση του ΟΗΕ.

Τα δημογραφικά στοιχεία  της Παλαιστίνης από τον 1ο αιώνα έως την κατάργηση της Βρετανικής Εντολής στις 29 Νοέμβρη 1947, ήταν τα εξής:

Οι εκτιμήσεις του πίνακα είναι του Ιταλοεβραίου δημογράφου στατιστικολόγου εμπειρογνώμονα Σέρτζιο Ντελλα Πέργκολα (2001) με βάση το έργο του Ρομπέρτο Μπάτσι (1975). Η αύξηση που παρατηρείται στον αριθμό των Εβραίων εποίκων μεταναστών στην Παλαιστίνη από το 1800 έως το 1890, οφείλεται στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος στην διάρκεια της πολιορκίας της Ακρας δημοσίευσε μια διακήρυξη με την οποία καλούσε όλους τους Εβραίους της Ασίας και της Αφρικής να συγκεντρωθούν κάτω από τη σημαία του έτσι ώστε να επανιδρύσουν την αρχαία Ιερουσαλήμ.

Στις 14 Μάη 1948 ανακηρύχτηκε, με βίαιο τρόπο, το κράτος του Ισραήλ και από τις 15 Μάη, μέχρι την Άνοιξη του 1949, ξέσπασε ο αραβοϊσραηλινός πόλεμος. Η μεγάλη και διαρκής καταστροφή της Παλαιστίνης, η Παλαιστινιακή Νάκμπα, έχει ξεκινήσει.

Στη διάρκεια αυτού του πολέμου, που διακόπτονταν από βραχυχρόνιες εκεχειρίες, το Ισραήλ κατέλαβε τμήμα εδάφους της Παλαιστίνης (6.700 τετρ. χλμ.) που προορίζονταν, με βάση την απόφαση της Γ.Σ. του ΟΗΕ, για τη δημιουργία αραβικού κράτους και τμήμα της Ιερουσαλήμ.

Από τα κατακτημένα από το Ισραήλ εδάφη εκδιώχθηκαν πάνω από 800.000 Αραβες, σε σύνολο 1,4 εκατομμυρίων Παλαιστινίων που ζούσαν στην ιστορική Παλαιστίνη το 1948 σε 1.300 χωριά και πόλεις. Περισσότερα από 418 παλαιστινιακά χωριά ισοπεδώθηκαν από τους Εβραίους μετανάστες και τις σιωνιστικές πολιτοφυλακές.

Η πλειοψηφία των εκτοπισθέντων Παλαιστινίων κατέληξαν σε γειτονικές χώρες, στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας. Ο αριθμός των Παλαιστίνιων και Αράβων μαρτύρων από τη Nakba το 1948 μέχρι σήμερα (εντός και εκτός Παλαιστίνης) έφτασε περίπου τις 100.000.

Οι πρώτοι ξεριζωμένοι τον Μάη του 1948.

Την Άνοιξη του 1949 υπογράφηκαν συμφωνίες ανακωχής ανάμεσα στο Ισραήλ και τις γειτονικές αραβικές χώρες. Ενθαρρυμένο από το αποτέλεσμα του πολέμου και στηριγμένο στην ανοχή των αγγλοαμερικάνων το Ισραήλ αρνήθηκε να επιστρέψει στα από τον ΟΗΕ προβλεπόμενα εδάφη του, δεν εφάρμοσε την απόφαση της Γ.Σ. του ΟΗΕ της 11ης του Δεκέμβρη 1948 για τον επαναπατρισμό των Παλαιστίνιων προσφύγων και την καταβολή από μέρους του Ισραήλ αποζημίωσης για τις εγκαταλειμμένες περιουσίες σε όσους δεν επιθυμούσαν να επιστρέψουν.

Το αποτέλεσμα της υλοποίησης της Διακήρυξης Μπάλφουρ και της υποστήριξης της Βρετανίας ώστε το Ισραήλ να αποικίσει την Παλαιστίνη ως πατρίδα των Εβραίων μεταναστών, ήταν ο αριθμός των Παλαιστίνιων προσφύγων, από το κατεχόμενο κράτος της Παλαιστίνης, στον αραβικό και στον υπόλοιπο κόσμο ανήρθε, μέχρι το 2017 σε 7.699.544 άτομα.    

Οι μεταβολές στα παλαιστινιακά εδάφη (με πράσινο χρώμα) από το 1917 (Διακήρυξη Μπάλφουρ) μέχρι σήμερα, ως αποτέλεσμα της κατοχής από τον ισραηλινό στρατό, των καταστροφών των παλαιστινιακών οικισμών και χωριών και την πολιτική της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης.

Η καταστροφή του 1948 δεν ήταν το τέλος της παλαιστινιακής Νάκμπα. Το Ισραήλ συνέχισε τις προσπάθειές του να εξαλείψει την παλαιστινιακή ταυτότητα και τα εθνικά δικαιώματα των Παλαιστινίων. Νάκμπα σήμαινε τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς παλαιστινιακών στρατοπέδων προσφύγων στο Λίβανο τη δεκαετία του ’60 και ’70, τις σφαγές της Qibya και του Kufr Qassem και την εκτέλεση εκείνων που προσπάθησαν να επιστρέψουν στη γη τους. Νάκμπα σημαίνει τις προσπάθειες άρνησης της ύπαρξης της ιστορίας με την ποινικοποίηση της μνήμης αυτής της ημέρας για τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ.

Σήμερα τη Νάκμπα μπορεί να την δει κανείς στη δρακόντεια πολιορκία της Γάζας, στον αγώνα των Βεδουίνων στην επαρχία της ανατολικής Ιερουσαλήμ, στην Παλιά Πόλη της Χεβρώνας, αλλά και στο Νακάμπ με τα αποκαλούμενα μη αναγνωρισμένα χωριά όπως το Ουμ αλ-Χιράν. Αυτοί οι Παλαιστίνιοι ζούσαν εδώ πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ και πριν από την ισραηλινή Κατοχή.

Στις  μέρες μας που η επέτειος της Νάκμπα συμπληρώνει 73 χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός ζει τις πιο αντίξοες συνθήκες εξαιτίας  της κλιμάκωσης της επεκτατικής πολιτικής του Ισραήλ. Οι αιματηρές επιθέσεις των ισραηλινών αρχών κατοχής ενάντια στους κατοίκους της Παλαιστίνης που αντιστέκονται στην αναγκαστική απαλλοτρίωση της γης τους και τον αναγκαστικό ξεριζωμό τους  συνεχίζονται ασταμάτητα στη Δυτική Οχθη και στη Λωρίδα της Γάζας  με πολλούς νεκρούς και τραυματίες, ανάμεσά τους και παιδιά.

Μετά τις συνεχιζόμενες αρπαγές παλαιστινιακής γης, τις εξώσεις παλαιστινιακών οικογενειών από τα σπίτια τους και τις επεκτάσεις των εποικισμών στη Δυτική Όχθη, η φετινή επέτειος της Νάκμπα σκιάζεται από νέες ισραηλινές επιθέσεις στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, και με κορύφωση τη βάρβαρη επίθεση στο ιστορικό τέμενος Αλ-Ακσά, όπου είχαν συγκεντρωθεί χιλιάδες μουσουλμάνοι για την τελευταία προσευχή της Παρασκευής του Ραμαζανιού.

Η προκλητική εμφάνιση ισραηλινών στρατιωτών προκάλεσε την αντίδραση κάποιων παλαιστινίων οι οποίοι πέταξαν πέτρες.  Οι Ισραηλινοί σαν έτοιμοι από καιρό απάντησαν με χειροβομβίδες κρότου – λάμψης, πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 180 Παλαιστίνιοι διαδηλωτές και 6 ισραηλινοί στρατιώτες τραυματίες.

Η φωτιά ξέσπασε σε όλη την παλαιστινιακή γη. Η όπως όλα δείχνουν σχεδιασμένη από τα πριν δολοφονική δράση του ισραηλινού στρατού εναντίον του άμαχου πληθυσμού και οι ρουκέτες της Χαμάς που εκτοξεύονται στα τυφλά οδηγούν την περιοχή στο χάος.

Η Νάκμπα που συνεχίζεται σημαίνει ότι οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες παραμένουν στο Λίβανο, τη Συρία και την Ιορδανία, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία, χωρίς να μπορούν να ασκήσουν το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Η Νάκμπα που συνεχίζεται σημαίνει ότι ενώ εκατομμύρια Παλαιστίνιοι έχουν επιτύχει στη ζωή τους αλλού, δεν είναι σε θέση να κάνουν το ίδιο στη πατρίδα τους: να εργάζονται, να σπουδάζουν, να επενδύουν, να παίζουν, να χορεύουν, να αγαπούν, να προσεύχονται ή απλά να είναι … Παλαιστίνιοι.

 «Προσπάθησαν να μας θάψουν — Δεν ήξεραν ότι είμαστε σπόροι» — αναφέρει η αφίσα για τα 73 χρόνια Νακμπα (1948-2021) – 73 χρόνια εκποιήσεων και απαρτχάιντ.

Η κλιμάκωση της ισραηλινής επιθετικότητας έρχεται ως αναμενόμενη συνέχεια της απόφασης των Ηνωμένων Πολιτειών να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Απόφαση με την οποία ανατρέπονταν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, όλες οι συμφωνίες, οι οποίες έμεναν ανεκτέλεστες, ανάμεσα στους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς, και οι αποφάσεις του ΟΗΕ.

Παλαιστίνιοι διαδηλωτές τρέχουν να αποφύγουν τους πυροβολισμούς του ισραηλινού στρατού και τα δακρυγόνα, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στη μεταφορά της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ. (Φωτό Ibraheem Abu Mustafa / Reuters )

Στις αρχές του Δεκέμβρη του 2017 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοινώνει ότι αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Ένα σχέδιο των ΗΠΑ έχει μπει σε εφαρμογή. Το σχέδιο Τραμπ για τη Μέση Ανατολή προέβλεπε ότι οι Παλαιστίνιοι θα αποκτήσουν μεν το δικό τους «κράτος» αλλά αυτό δεν θα είναι ενιαίο, θα αποτελείται από διάσπαρτα τμήματα της Δυτικής Οχθης και ότι έχει μείνει από τη Λωρίδα της Γάζας, που όμως ακόμη και σε αυτά οι Παλαιστίνιοι δεν θα διαθέτουν πλήρη εθνική, αλλά μόνον «ηθική» κυριαρχία. Η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων εποίκων θα παραμείνουν στα κατεχόμενα και η Ανατολική Ιερουσαλήμ βεβαίως δεν θα αναγνωριστεί ως πρωτεύουσα του νέου κράτους της Παλαιστίνης. 

Οι δε Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στον Λίβανο, στην Ιορδανία και σε άλλες χώρες, και φυσικά τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν θα έχουν δικαίωμα επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες.

Τι κι αν οι Παλαιστίνιοι διαφώνησαν. Αρκεί που συμφώνησαν για αυτούς οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία…

Στις 14 Μάη του 2018, παραμονές της επετείου της Νάκμπα, οι Αμερικάνοι, προκλητικά, εγκαινιάζουν την Πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ.

Στο αμέσως επόμενο διάστημα το Ισραήλ ανακοινώνει ότι σκοπεύει να προχωρήσει σε περαιτέρω εδαφικές προσαρτήσεις του κατεχόμενου Κράτους της Παλαιστίνης, με τις ευλογίες φυσικά των ΗΠΑ.

Η ανέγερση νέων ισραηλινών κατοικιών στα Παλαιστινιακά Εδάφη έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια υπό την πρωθυπουργία Νετανιάχου. Περισσότεροι από 600.000 Ισραηλινοί ζουν σε παράνομους οικισμούς, στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Τρία εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν σε αυτές τις περιοχές που παραμένουν υπό την κατοχή του Ισραήλ από το 1967.

Οι Παλαιστίνιοι διαδηλώνουν κατά των ισραηλινών σχεδίων για προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Όχθης, στην Πόλη της Γάζας, Τετάρτη 1 Ιουλίου 2020. (AP Photo / Khalil Hamra)

Την 1η Ιούλη οργανώνονται διαδηλώσεις σε ολόκληρη την Παλαιστίνη καθώς ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, είχε ορίσει αυτή την ημέρα ως ημερομηνία κατά την οποία η κυβέρνηση συνασπισμού του μπορεί να αρχίσει να εφαρμόζει το «ειρηνευτικό» σχέδιο του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή, το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση όλων των οικισμών και της κοιλάδας του Ιορδάνη, που αποτελούν περίπου το 30% της Δυτικής Όχθης.

Σήμερα, τις μέρες που ο Παλαιστινιακός λαός, στην επέτειο της Νάκμπα, αποτίνει φόρο τιμής  σε όλους εκείνους που έχασαν τη ζωή τους και τα σπίτια τους αυτά τα 73 χρόνια κατοχής των εδαφών της από τις δυνάμεις του κράτους του Ισραήλ, ο Νετανιάχου προσπαθεί να σώσει το πολιτικό του τομάρι και να δημιουργήσει τετελεσμένα, ανεξάρτητα από το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και αίμα αθώων πολιτών, Αράβων και Εβραίων. Τα κατοχικά δικαστήρια αυτές τις μέρες καταλήγουν σε τελεσίδικες αποφάσεις για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις των ιδιοκτησιών των Παλαιστινίων υπέρ των εβραϊκών οικοδομικών εταιρειών και των Εβραίων εποίκων.

Το σχέδιο Νετανιάχου συνοψίζεται στην καταστροφή των όποιων προοπτικών έχουν απομείνει για την εφαρμογή της λύσης των δυο κρατών καθιστώντας αδύνατη τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους της Παλαιστίνης στα προ του 1967 σύνορα και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

 Οι απόγονοι του Δαβίδ έχασαν τη σφεντόνα, αλλά τη βρήκαν τα παιδιά της Παλαιστίνης. Υπάρχει ελπίδα.

 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

Αναρτήθηκε από Γκαγκάριν