ΗΦΑΙΣΤΟΣ

14 Δεκ 2011

ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ (για το μαρτυρικό Δίστομο)

ΗΤΑΝ αργά τ' απόγευμα, εκείνο το Σαββατόβραδο 10 Ιούνη 1944, που έφτανε στην Αθήνα η πρώτη είδηση για το χαλασμό, τη φοβερή σφαγή, που είχε γίνει από τους χιτλερικούς στοΔίστομο της Βοιωτίας. Το μεγάλο εκείνο κεφαλοχώρι, που σε λίγες ώρες είχε γίνει ολόκληρο νεκροταφείο. Κάθε σπίτι και τάφος. Ολούθε ερημιά και θάνατος.

ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟ μήνυμα ενός αξέχαστου αγωνιστή, ιστορικού και συγγραφέα, του Τάκη Λάππα, μας «έδινε την άλλη κιόλας μέρα όλα τα στοιχεία και μ' αυτά θα γραφόταν και το πρώτο ρεπορτάζ για το ολοκαύτωμα του Διστόμου στον παράνομο ΕΑΜικό Τύπο. Αλλά αυτό που στάθηκε το πιο σημαντικό, είναι αυτό που έπραξε ο Τ. Λάππας για να συγκεντρωθούν όλα τα ντοκουμέντα του φοβερού αυτού εγκλήματος, όλες οι μαρτυρίες... Δεν είχε δημοσιογραφική ερευνητική εμπειρία, αφού ως τότε είχε ασχοληθεί με το Εικοσιένα και τους άγνωστους λαϊκούς αγωνιστές καθώς και με φυσιολατρικά θέματα της Ρούμελης και ιδιαίτερα του Παρνασσού. Τίποτε όμως δε στάθηκε εμπόδιο για να ριχτεί με πάθος, χωρίς να χάσει ούτε μια στιγμή και σε λίγους μήνες να 'χουμε ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο. «Η Σφαγή του Διστόμου - Χρονικό» και το οποίο, με νωπό ακόμη το μελάνι, θα περιληφθεί στον επίσημο της χώρας μας φάκελο στην ιστορική δίκη της Νυρεμβέργης.

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ο Τ. Λάππας για το «Χρονικό» αναθυμάται μια ΕΑΜική σύναξη με ομότεχνούς του, παράνομη βέβαια, στην οποία έπαιρνε μέρος κι ο Γιάννης Κορδάτος, ο μπάρμπα - Γιάννης όπως τον αποκαλούσαν, όχι με ηλικιακά κριτήρια αλλά για τη μεγάλη αγωνιστική ιστορική και φιλολογική προσφορά του. Σε μια τέτοια συνάντηση ο Γ. Κορδάτος είχε τονίσει πως ήταν εθνική ανάγκη να συγκεντρωθεί και να καταγραφεί ό,τι περιστατικό αναφερόταν σχετικό με την Εθνική Αντίσταση και το λαϊκό αγώνα. Και γυρίζοντας προς τον Λάππα που τον γνώριζε από τις έρευνές του γύρω στο Εικοσιένα, του είπε: Λάππα, καινούριο Εικοσιένα γράφεται τώρα στα βουνά και στις πολιτείες. Εχουμε υποχρέωση να καταγράψουμε, όσα μπορούμε πιο πολλά. Να τ' αφήσουμε σ' αυτούς που θα 'ρθουν ύστερα από μας. Και το γεγονός, που έπρεπε να καταγραφεί, σε λίγο έφτανε... Οι μελέτες για το Εικοσιένα μπήκαν προσωρινά στην άκρη κι άρχισε το ρεπορτάζ κι η έρευνα για τη φοβερή σφαγή του Διστόμου, χωριό που μαζί του είχε συγγενικές ρίζες κι έξι πρωτοξάδελφά του ήταν μέσα στους σκοτωμένους.

ΔΕΝ ήταν βέβαια καθόλου εύκολο αυτό που ξεκινούσε. Θα έλεγε κανείς σήμερα, ύστερα από 58 χρόνια πως το ντοκουμέντο αυτό απαθανάτισε λιτά αλλά και σπαραχτικά το φριχτό χαλασμό του Διστόμου της 10ης Ιούνη του 1944 με τους 223 σκοτωμένους.

ΠΟΛΛΕΣ φορές κουβέντιαζα, τότε, με το συγγραφέα του χρονικού πάνω στις αναζητήσεις που είχε για να συγκεντρώσει τα υλικά, τις ζωντανές μαρτυρίες και που τελικά πέτυχε το Νοέμβρη του 1945 που άρχιζε η δίκη για τους εγκληματίες ναζί στη Νυρεμβέργη, αυτό το συγκλονιστικό ντοκουμέντο να είναι στον επίσημο φάκελο του κατηγορητηρίου με μαρτυρίες, με ονόματα των θυμάτων και με πολλές ουσιαστικές λεπτομέρειες που τεκμηρίωναν το φοβερό έγκλημα. Παρουσιάζονταν επίσης και τα στοιχεία των δολοφόνων, όλοι οι αξιωματούχοι, όλοι οι Γερμανοί μακελάρηδες και οι μονάδες τους και πολλά έγγραφα.

«ΔΕΝ χωράει αμφιβολία - γράφει προλογικά ο Τ. Λάππας - πως ό,τι απόμεινε για το Εικοσιένα η Σφαγή της Χίου, για τη μαρτυρική σκλαβιά του 1941-'44 θα μείνει η Σφαγή τουΔιστόμου. Στο βιβλίο μου λοιπόν τούτο μ' αυτή θα καταπιαστώ. Οχι σαν άλλος Ιερεμίας να θρηνολογήσω πάνω στα χαλάσματα και στους τάφους του Διστόμου, μα σαν ένας σύγχρονος τα γεγονότα να ιστορήσω σε τύπο χρονικού, βασισμένος σε μαρτυρίες από αυτόπτες και παθούς καθώς και σε διάφορα έγγραφα. Είναι η προσφορά μου στη μελλούμενη Ιστορία...».

ΠΕΝΗΝΤΑ οχτώ χρόνια από το ολοκαύτωμα του Διστόμου αλλά και τ' άλλα τ' αμέτρητα ολοκαυτώματα, τα φοβερά ναζιστικά εγκλήματα κι όλες αυτές οι θυσίες εξακολουθούν να μένουν τραγικά και προκλητικά αδικαίωτες. Μας μακέλεψαν άγρια τότε και με της εξουσίας το ραβδί μας κυνηγάνε... Και γι' αυτό δε θέλουν ν' ακούνε, να μαθαίνουν τα παιδιά μας της Ιστορίας τον κρυστάλλινο λόγο και την πράξη του περήφανου κι απροσκύνητου λαού μας. Θέλουν παραμυθόλογα. Αλλά το Δίστομο ποτέ δεν ξεχνιέται...

Του Νίκου ΚΑΡΑΝΤΗΝΟΥ

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

8/6/2008

-- 64 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΣΤΟΜΟ

10/6/2007

-- ΣΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ 10 ΙΟΥΝΗ 1944

-- ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΧΩΡΙΑ

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ Η στυγερή δολοφονία τεσσάρων μικρών παιδιών

Ο αντιστασιακός ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΚΑΡΑΣΤΕΡΙΟΠΟΥΛΟΣ, κάτοικος Νίκαιας Πειραιά - θείος και αδελφός της τραγικής μητέρας των τεσσάρων παιδιών που δολοφονήθηκαν μέσα στο σπίτι τους χωρίς έλεος, από ανθρωπόμορφο κτήνος, ταγματασφαλίτη της κατοχής- μας εξιστορεί το χρονικό αυτής της απερίγραπτης σφαγής και το αφιερώνει σ' όλους τους Ελληνες πατριώτες μάρτυρες, που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα. Γράφει:

«Ηταν χαράματα 9 Αυγούστου, ημέρα Τετάρτη, του 1944. Δεν είχε ακόμη βγει ο ήλιος, όταν ξαφνικά το Δουργούτι και το Κατσιπόδι(σήμερα Δάφνη) βρέθηκαν κυκλωμένα από τιςγερμανικές κατοχικές δυνάμεις και τους συνεργάτες τους ταγματασφαλίτες, προδότες των Ελλήνων.

Οι ναζί μαζί με τους ντόπιους εγκληματίες μπλοκάρισαν, στην πλατεία Φάρου, όλους τους άνδρες της περιοχής, ηλικίας από 14 έως 60 χρόνων, και άρχισαν να τους ταπεινώνουν και να τους προπηλακίζουν. Υστερα οι άνανδροι κουκουλοφόροι από τα τάγματα ασφαλείας ξεχώρισαν πολλές δεκάδες πατριωτών αγωνιστών, τους οποίους και εκτέλεσαν οι δήμιοι ναζιστές, εκεί μπροστά στα μάτια των έντρομων συγγενών τους. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν μέχρι αργά το απόγευμα. Πολλούς πατριώτες τους πήραν ομήρους για τα φοβερά κάτεργα της Γερμανίας, τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, απ' όπου πολλοί δε γύρισαν ποτέ.

Οταν αργά πια το απόγευμα οι φασίστες Γερμανοί και οι προδότες συνεργάτες τους τελείωσαν το "έργο" τους, άρχισαν να φεύγουν μαζί με τους ομήρους που ξεχώρισαν στο μπλόκο. Τότε, ένα ανθρωποειδές, ταγματασφαλίτης, που δεν είχε ακόμα ξεδιψάσει από το αίμα των αγωνιστών που εκτέλεσαν, καβάλα σ' ένα τανκ, άρχισε να πυροβολεί ένα μοναχικό φτωχό σπιτάκι στο ύψος του βουνού. Εκεί μέσα βρίσκονταν πέντε ανήλικα παιδάκια, από ενός έτους μέχρι δώδεκα, τα ανιψάκια μου, μόνα τους φοβισμένα, τρομαγμένα, περιμένοντας να γυρίσει από το μπλόκο ο πατέρας και η μητέρα τους, που έλειπε γυρεύοντας τον όμηρο, στα νύχια των Γερμανών, άνδρα της. Οι οβίδες από το τανκ έπεφταν με λύσσα πάνω στο μικρό σπιτάκι, ώσπου στο τέλος καταστράφηκε ολότελα. Τα αθώα παιδάκια, ο Νίκος, ο Ευθύμης, ο Αναστάσης και η μικρή Κατινίτσα, έγιναν κομμάτια. Ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας Κώστας κρατούσε στην αγκαλιά του το μωρό, τη μικρή του αδελφούλα, που το σωματάκι της έγινε ασπίδα γι' αυτόν και έτσι σώθηκε.

Ο Γεώργιος Μάββας, που πιάστηκε στο μπλόκο εκείνης της φοβερής ημέρας, ήταν ο σύζυγος της αδελφής μου Αργυρώς και ο πατέρας των δολοφονημένων παιδιών. Τώρα οι Γερμανοί τον έπαιρναν για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Καθώς τα φορτηγά έφευγαν γεμάτα ομήρους, ο γαμπρός μου γύρισε και έριξε ένα βλέμμα αποχαιρετισμού προς το σπίτι του και τότε είδε τις τεράστιες φλόγες να ξεπηδούν από αυτό και οι καπνοί να το πνίγουν... Την ίδια στιγμή η τραγική μητέρα Αργυρώ ορμάει σαν τρελή μέσα στο σπίτι που καιγόταν για να σώσει τα παιδιά της. Δεν ξεχωρίζει πια τίποτα, παρά μόνο διαμελισμένα άψυχα παιδικά κορμάκια...

Αργότερα, φορτηγά του δήμου μάζεψαν τα κομματιασμένα παιδιά και μαζί με τους υπόλοιπους εκτελεσμένους πατριώτες του μπλόκου τους πέταξαν στο χωνευτήρι του Γ` Νεκροταφείου Κοκκινιάς».

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

20/8/2009

-- Στη μάντρα που πότισε με αίμα ηρώων

15/8/2009

-- Το μπλόκο της Κοκκινιάς φάρος νέων αγώνων

29/8/2004

-- Καθ' οδόν προς την πλατεία Οσίας Ξένης

17/8/2002

-- «Το μπλόκο της Κοκκινιάς»

15/8/1996

-- Η θυσία της ανταρτομάνας πόλης

Εργάσιμος χρόνος και κατάσταση της εργατικής τάξης

Ο εργάσιμος χρόνος και η σχέση του με την κατάσταση της εργατικής τάξης είναι από τα θεμελιακά ζητήματα για την επαναστατική πάλη, αφού στη διάρκειά του συντελείται η εκμετάλλευση, δηλαδή η παραγωγή υπεραξίας, την οποία καρπώνεται η τάξη των καπιταλιστών. Αλλά η υπόθεση αυτή είναι συγκαλυμμένη, αφού αυτό που φαίνεται είναι η συμφωνία του εργάτη με τον καπιταλιστή να του πουλά την εργατική του δύναμη για ορισμένο χρόνο και για ορισμένο ποσό, το οποίο κυμαίνεται γύρω από την αξία της εργατικής δύναμης.

Στη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου, έχουμε μια σειρά οικονομικές λειτουργίες της διαδικασίας της καπιταλιστικής παραγωγής. Ετσι, στον εργάσιμο χρόνο μόνο μπορούν να διατηρηθούν οι αξίες που έχουν ήδη παραχθεί, δηλαδή μέσα παραγωγής και αντικείμενα εργασίας, για την παραγωγή πλέον νέων αξιών, δηλαδή εμπορευμάτων, προϊόντων προς πώληση. Διαφορετικά, τα μέσα παραγωγής και τα αντικείμενα εργασίας (πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ.), έξω από τον εργάσιμο χρόνο, δηλαδή έξω από την παραγωγή, έξω από την ένωσή τους με την εργατική δύναμη, για να παράγουν εμπορεύματα, δεν έχουν καμιά αξία. Ο Μαρξ, αναφερόμενος σ' αυτό, διατυπώνει το εξής: «Με την ένωση και μόνο νέας αξίας, νέου εργάσιμου χρόνου, ο υφαντής διατηρεί εκείνες τις παλιές αξίες, εκείνον τον εργάσιμο χρόνο, που περιέχονται ήδη στο υλικό εργασίας και το μέσο εργασίας». Αυτό συμβαίνει με την παραγωγή νέας αξίας και λόγω αυτής της παραγωγής.

Αυτό που, φυσικά, ενδιαφέρει τον καπιταλιστή, που ως ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής επιδιώκει τη μεγέθυνση του κεφαλαίου του, είναι η αυξανόμενη παραγωγή νέων αξιών και, άρα, η αύξηση του εργάσιμου χρόνου. Ενδιαφέρει, όμως, και τον εργάτη, από την άποψη της κατανάλωσης της εργατικής του δύναμης στη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου.

Η διάρκεια του εργάσιμου χρόνου, το διάστημα κατά το οποίο ο εργάτης υποχρεούται να συμμετέχει στη διαδικασία παραγωγής, έχει σχέση με το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και της ταξικής πάλης, με την απαραίτητη διευκρίνιση ότι: «Το όριο της καπιταλιστικής παραγωγής είναι ο πλεονάζων χρόνος των εργατών. Ο απόλυτος πλεονάζων χρόνος που κερδίζει η κοινωνία δεν ενδιαφέρει την κεφαλαιοκρατική παραγωγή. Η ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης έχει σημασία για την κεφαλαιοκρατική παραγωγή, μόνο εφόσον αυξάνει το χρόνο υπερεργασίας της εργατικής τάξης και όχι γιατί μειώνει γενικά τον εργάσιμο χρόνο για την υλική παραγωγή» (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τ. 3, σελ. 333-334). Επομένως, για τον καπιταλιστή, αξία έχει ο χρόνος κατά τον οποίο ο εργάτης δουλεύει στην παραγωγή, γι' αυτό και ενδιαφέρεται γενικά για την αύξησή αυτού του χρόνου.

Ταυτόχρονα, «το απόλυτο μέγεθος του χρόνου απασχόλησης, σε συνδυασμό με τη συνθετότητα, την εντατικότητα και την επικινδυνότητα της εργασίας, αποτελεί σημαντικό δείκτη της φθοράς του εργάτη, της αντιφατικής διαδικασίας επαναλαμβανόμενης απαξίωσης της εργατικής δύναμης σε συνθήκες αμφισβητήσιμης αύξησης της εργασιακής εμπειρίας και, επόμενα, δυνητικής αύξησης της αξίας της εργατικής δύναμης» (Μελέτη του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών - ΚΜΕ: «Προσεγγίσεις στην κατάσταση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα», έκδοση «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 179).

Στον καπιταλισμό, ο πρόσθετος χρόνος εργασίας είναι αυτός που καθορίζει τη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας, γιατί σ' αυτόν το χρόνο παράγεται η υπεραξία. Αποτελεί την πηγή του καπιταλιστικού κέρδους, χρόνο κλεμμένο από τη ζωή του εργάτη. Βεβαίως, ο αναγκαίος χρόνος εργασίας, αυτός, δηλαδή, που ο εργάτης δουλεύει για την αναπαραγωγή της εργατικής του δύναμης, με τον πρόσθετο χρόνο, συνυπάρχουν σε κάθε δευτερόλεπτο της παραγωγικής διαδικασίας. Επομένως, η μείωση του βαθμού εκμετάλλευσης, ως ένα από τα αιτήματα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό, ταυτίζεται γενικά με τη μείωση του εργάσιμου χρόνου. Να, λοιπόν, γιατί ο εργάσιμος χρόνος έχει άμεση σχέση με την κατάσταση της εργατικής τάξης.

Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση, σηματοδοτώντας μια σημαντική αναδιάρθρωση του εργάσιμου χρόνου στον καπιταλισμό, επέδρασε καταλυτικά σε όλες τις πλευρές της διαδικασίας κατανάλωσης της εργατικής δύναμης. Η σύνδεση ζωντανής και νεκρής εργασίας συντελείται με νέους όρους. Μια σχετικά μικρή ποσότητα ζωντανής εργασίας καλείται να αξιοποιήσει ένα, ποιοτικά και ποσοστικά, ανώτερο σταθερό κεφάλαιο, διατηρώντας με τον τρόπο αυτό την αξία του, αποτρέποντας, με άλλα λόγια, την πρώιμη φυσική και, πράγμα που στις σύγχρονες συνθήκες αποκτά ιδιαίτερη σημασία, την ηθική φθορά του. Παράλληλα, η ίδια, σχετικά μειούμενη, ποσότητα ζωντανής εργασίας οφείλει να παράγει νέα αξία σε ποσότητα, που επιτρέπει την καπιταλιστική διευρυμένη αναπαραγωγή και συσσώρευση. Και αυτό σε συνθήκες μονοπωλιακού ανταγωνισμού, συνθήκες, που υπαγορεύουν την ανάγκη κεφαλαιοποίησης όλο και μεγαλύτερης μάζας υπεραξίας. Συνεπώς, αυτή η μεγαλύτερη μάζα υπεραξίας, στις συνθήκες αυτές, σημαίνει πολλαπλασιασμό του βαθμού εκμετάλλευσης. Αυτό, επίσης, ενδιαφέρει την εργατική τάξη, ανεξάρτητα αν οι άλλοι όροι (μεροκάματο κλπ.) δεν αλλάζουν» (Μελέτη του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών - ΚΜΕ: «Προσεγγίσεις στην κατάσταση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα», έκδοση «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 180-181).

Οι ανατροπές που μπορούν να συντελούνται στον εργάσιμο χρόνο, με τις νέες μορφές οργάνωσης της παραγωγής, αποτελούν ένα από τα σύγχρονα δεινά της εργατικής τάξης σε καθεστώς καπιταλιστικής κυριαρχίας. Γιατί σημαίνει γενική επίθεση στα δικαιώματά της. Η εφαρμογή ριζικά νέων τεχνολογικών λύσεων στην παραγωγική διαδικασία οδηγεί στη σχετική παράταση του πρόσθετου και την απόλυτη μείωση του αναγκαίου χρόνου εργασίας, με άλλα λόγια, στην κατακόρυφη αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, του κλεμμένου απ' τον εργάτη χρόνου. Και αυτό μπορεί να γίνεται με διάφορες μεθόδους, όπως επίσης μπορεί να οδηγεί σε μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, με τις εφαρμογές διαφόρων μορφών ευελιξίας στην εργασία και κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου. Γι' αυτό μιλήσαμε, ήδη, σ' αυτήν τη στήλη στο θέμα της επίδρασης των νέων τεχνολογιών στην κατάσταση της εργατικής τάξης.

Σε ό,τι αφορά τον εργάσιμο χρόνο και τη σχέση του με την κατάσταση της εργατικής τάξης, ορισμένα συμπεράσματα:

1. Ο χρόνος εργασίας αποτελεί σημαντικό πεδίο ταξικής πάλης, όχι μόνο στο οικονομικό, αλλά και στο ιδεολογικό πολιτικό επίπεδο. Η διάρκεια και η εσωτερική διάρθρωση της εργάσιμης μέρας καθορίζουν το βαθμό και τον τρόπο πραγματοποίησης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, δείχνοντας, παράλληλα, την ποσότητα ελεύθερου χρόνου, που αποσπάται από την κοινωνία, αποτελούν, επομένως, θέματα για τα οποία η εργατική τάξη οφείλει, αντικειμενικά, να έχει λόγο. Το πασιφανές του πράγματος αποδέχονται και οι ίδιοι οι καπιταλιστές, που με κάθε τρόπο προσπαθούν να σύρουν τους εργαζόμενους σε συναινετικές διαδικασίες. Για την επίτευξη του σκοπού τους, εκτός από τη βία, επιστρατεύουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που διαθέτουν, ώστε να προσεταιριστούν ή να αδρανοποιήσουν καθυστερημένα τμήματα της εργατικής τάξης.

2. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση του χρόνου εργασίας δεν αποτελεί κινητήρα κοινωνικής ανάπτυξης και αύξησης της απασχόλησης, στο βαθμό που αντικειμενικός στόχος είναι η αύξηση της κερδοφορίας, επακόλουθο της οποίας είναι η μαζική εκδίωξη εργαζομένων από την παραγωγή. Η αλληλεγγύη των εργατών εκφράζεται στην ενιαία συνδικαλιστική και πολιτική τους δράση και όχι στην αποδοχή μοιράσματος της ανεργίας.

3. Οι προσπάθειες εφαρμογής «ελαστικών» και «ευέλικτων» μορφών απασχόλησης, εκτός από την αποκόμιση πρόσθετου κέρδους, αποσκοπούν στη δημιουργία νέων εμποδίων στην οργάνωση της εργατικής τάξης. Μορφές απασχόλησης, όπως το ευέλικτο ωράριο, η πολυειδίκευση και η κινητικότητα μεταξύ θέσεων εργασίας, η τηλεεργασία αξιοποιούνται στην κατεύθυνση διάσπασης της ενότητας και οργάνωσης των εργαζομένων.

4. Η εντυπωσιακή αύξηση του πλούτου, που χαρακτηρίζει τον 20ό αιώνα, δε συνδέθηκε με κάποια αξιόλογη και σταθερή μείωση του χρόνου εργασίας στον καπιταλιστικό κόσμο. Οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής επιτρέπουν τη δραστική, κάτω από τις 35 ώρες, μείωση του χρόνου εργασίας με παράλληλη αύξηση των αποδοχών.

Το αίτημα μείωσης του εργάσιμου χρόνου, με κατοχυρωμένη ημερήσια και εβδομαδιαία διάρκεια, αποκτά πολιτικό περιεχόμενο, στο βαθμό που απευθύνεται ως γενικό αίτημα διεκδίκησης της εργατικής τάξης προς το αστικό κράτος, με σκοπό τη νομική επιβολή του. Ενώ δεν αμφισβητεί τον καπιταλιστικό χαρακτήρα των σχέσεων παραγωγής, υπονομεύει τη συνεχή επιδίωξη των καπιταλιστών για εξωτερική, αλλά και εσωτερική αύξηση των ορίων της εργάσιμης ημέρας. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο έχει υποστεί τόσες ευθείες, αλλά και έμμεσες επιθέσεις διαστρέβλωσης του περιεχομένου του» (Μελέτη του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών - ΚΜΕ: «Προσεγγίσεις στην κατάσταση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα», έκδοση «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 195-196).

Σ. Κ.

Οι πολιτικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών


Γρηγοριάδης Κώστας

Κατάπτυστη η ανακοίνωση των πολιτικών απογόνων των Χιτών και των ταγματασφαλιτών για την την τοποθέτηση τιμητικής πλάκας στο νεκροταφείο της Ξηριώτισσας, στη Λαμία, κατά τη διάρκεια του 20ού Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου της ΚΝΕ. Οι νέοι κομμουνιστές τίμησαν τους πολιτικούς τους προγόνους σ' ένα χώρο που ήταν τόπος εκτελέσεων κομμουνιστών και αγωνιστών του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.

Δεν πέρασε μία βδομάδα και η Νομαρχιακή Επιτροπή Φθιώτιδας του ΛΑ.Ο.Σ. εξέδωσε ανακοίνωση και έγραψε: «Νεκροταφείο Λαμίας. Δεκάδες τάφοι Ελλήνων στρατιωτών, απλών φτωχών παιδιών του Ελληνικού λαού που υπηρετώντας την πατρίδα έδωσαν την ζωή τους για να σωθεί η Ελλάδα από την κομμουνιστική δικτατορία». Εγραφε κι άλλα η ανακοίνωση και οι συντάκτες της αναρωτήθηκαν «ποιος έδωσε την άδεια», υποστηρίζοντας πως «οι υπεύθυνοι της τραγωδίας τού εμφυλίου είναι φανερό ότι όχι μόνο δε θέλουν τη λήθη αλλά είναι και θρασείς αμετανόητοι και προκλητικοί διαστρέφοντας και ωραιοποιώντας το παρελθόν και προτρέποντας σε επανάληψή του».

Δεν έχουμε σκοπό να τους μάθουμε Ιστορία.Η ανακοίνωση αυτή αρμόζει απόλυτα στην πολιτική, στην ιστορία και στο ρόλο τους. Θα συμφωνήσουμε μαζί τους, όμως, στο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι κομμουνιστές «δε θέλουν τη λήθη». Είναι περήφανοι για την ιστορία τους σε αυτόν τον τόπο, μια ιστορία που είναι άρρηκτα δεμένη με τις σημαντικότερες στιγμές της πάλης του λαού ενάντια στους δυνάστες του. Αυτό είναι αδύνατον να το καταλάβουν οι πολιτικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

12/7/2011

-- «Να περπατήσουμε κι εμείς αταλάντευτα ως το τέλος του δρόμου»

12/7/2011

-- Εγραψε ιστορία

ΗΠΑ Αποκλεισμός των λιμανιών από διαδηλωτές

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--

Διαδηλωτές του αποκαλούμενου κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ» προχώρησαν στον αποκλεισμό ορισμένων εκ των μεγαλύτερων λιμανιών της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ, κατορθώνοντας, τουλάχιστον στην περίπτωση του Οκλαντ και του Πόρτλαντ, να διακόψουν τη λειτουργία τους.

Οι διαδηλώσεις και αποκλεισμοί ξεκίνησαν από τα ξημερώματα με τους συγκεντρωμένους να κρατούν πλακάτ που έγραφαν «Κλείστε τη Γουόλ Στριτ στην προκυμαία», «Αλληλεγγύη», τονίζοντας ότι ο κυρίαρχος στόχος τους ήταν να πλήξουν τις μεγάλες επιχειρήσεις, όπως την SSA Marine της οποίας μεγαλομέτοχος είναι Goldman Sachs και τον εξαγωγέα σιτηρών EGT που διαχειρίζονται πλέον τα λιμάνια των ΗΠΑ, επετεύχθη. Αυτός ο στόχος έφερε και σε μερική αντιπαράθεση με τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων των λιμενεργατών που αρνήθηκαν να συμπράξουν πλήρως σε μία κινητοποίηση που δεν προτάσσει τα δικά τους αιτήματα που αφορούν τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Ωστόσο, τοπικά σωματεία στήριξαν τις κινητοποιήσεις για τον αποκλεισμό των λιμανιών. Στο Πόρτλαντ, εκατοντάδες διαδηλωτές απέκλεισαν τις εισόδους σε δύο προβλήτες μην επιτρέποντας την είσοδο σε φορτηγά οχήματα.

Στο Οκλαντ, τα σωματεία που εκπροσωπούν τους ναυτεργάτες και τους αχθοφόρους συμμετείχαν στον αποκλεισμό, ενώ στην πρώτη γραμμή βρέθηκε ο βετεράνος του πολέμου του Ιράκ, Σκοτ Ολσεν, ο οποίος είχε τραυματιστεί βαρύτατα τον περασμένο Οκτώβρη κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων. Παρόμοιες κινητοποιήσεις με μικρότερη συμμετοχή πραγματοποιήθηκαν στo Ανκορατζ της Αλάσκα, στο Λονγκ Βιού του Λος Αντζελες και το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, στο Σιάτλ, στην Τακόμα της πολιτείας της Ουάσιγκτον, καθώς επίσης και στο Βανκούβερ του Καναδά. Οι κινητοποιήσεις αυτές εκφράζουν την αντίθεση στη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής των εργαζομένων και νέων ως συνέπεια της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, ωστόσο είναι φανερό ότι το αποκαλούμενο κίνημα «Καταλάβατε την Γουόλ Στριτ» δεν μπορεί να έχει ξεκάθαρο αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό λόγω της ανυπαρξίας ταξικού εργατικού κινήματος και επαναστατικού κόμματος που να συγκρούεται με τα μονοπώλια.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

3/12/2011

-- Συνέχεια της βάρβαρης καταστολής

15/11/2011

-- Επιχείρηση καταστολής των διαδηλωτών

8/11/2011

-- Κλιμάκωση της καταστολής

4/11/2011

-- Δυναμικές διαδηλώσεις στο Οκλαντ

27/10/2011

-- Αγρια καταστολή των διαμαρτυριών

Ζυγίζετε τα χρυσαφικά σας πριν τα δώσετε ενέχυρο!

ενέχυρο!

Από τη μια η Ελλάδα των μνημονίων.

Με τους πιο πλούσιους εφοπλιστές στον κόσμο.

Με τους πλέον επιδοτούμενους τραπεζίτες της υφηλίου.

Που οι πλουτοκράτες της φιγουράρουν σε όλα τα «καθωσπρέπει» ιλουστρασιόν περιοδικά του πλανήτη.

Από την άλλη η Ελλάδα των μνημονίων,

που στα σχολειά μετά από τις φωτοτυπίες (αντί βιβλίων) μοιράζονται πλέον και κουπόνια σίτισης για τα εξαντλημένα από την ασιτία παιδιά!

Η Ελλάδα που κατάντησαν το λαό της να βιώνει ζωή με... ενέχυρο και που η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή μπροστά στο κύμα εκποίησης των τιμαλφών των λαϊκών νοικοκυριών φτάνει να εκδίδει ανακοινώσεις προς το λαό για το πώς θα... ζυγίζει τα χρυσαφικά και τα ασημικά του σπιτιού πριν τα ξεπουλήσει στους σαράφηδες!

Η Ελλάδα που την κυβερνά το μαύρο μέτωπο του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ.

***

Σ' αυτή λοιπόν την Ελλάδα,

μετά από τρία χρόνια «σωτηρίας»,

δεν τίθεται πλέον θέμα «αν» και «πόσα» νέα αδυσώπητα, αδίστακτα, βάρβαρα μέτρα θα φορτωθούν από τα κόμματα της πλουτοκρατίας στις πλάτες των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων.

Αυτό για τους συγκυβερνώντες έχει λυθεί! Ιδού πώς:

Τα πακέτα των μέτρων θα είναι αλλεπάλληλα.
Η λιτότητα υπερδεκαετής.
Οι απολύσεις αθρόες.
Οι μισθοί Κίνας και οι συντάξεις πείνας.

***

Αυτά - επαναλαμβάνουμε - για τους «σωτήρες» μας είναι λυμένα!

Αλλη είναι η... εκκρεμότητα.

Εκείνο που ακόμα εκκρεμεί, αυτό που αποτελεί το μέγα ζητούμενο, εκείνο που σφόδρα τους απασχολεί, το θέμα για το οποίο κάθε βράδυ καταναλώνουν όλη τη σπιρτάδα τους οι «αναλυτές» των καναλιών είναι τούτο: Ποιος θα τα επιβάλει και ποιος θα τα εφαρμόσει!

Προσοχή:

Οχι το «αν» θα τα επιβάλει, αλλά το «ποιος»!

Οχι το «αν» θα τα ψηφίσει, αλλά το «ποιος»!

Οχι το «αν» θα τα εφαρμόσει, αλλά το «ποιος»!

Θαυμάστε:

α) Για τον υπουργό Οικονομικών, Ευαγ. Βενιζέλο, τα νέα μέτρα πρέπει να επιβληθούν είτε από κυβέρνηση που θα «σχηματιστεί έπειτα από νωπή εντολή του ελληνικού λαού» είτε με «κοινή συμφωνία» των κομμάτων της μαύρης συμμαχίας.

β) Για την υπουργό Παιδείας, Αννα Διαμαντοπούλου, η σφαγή του λαού πρέπει να ανατεθεί στην κυβέρνηση Παπαδήμου μέσω της «παράτασης του βίου» της.

γ) Για τον αναπληρωτή τομεάρχη Οικονομίας της ΝΔ, Χρήστο Σταϊκούρα, τα νέα μέτρα είναι δεδομένα, αφού όπως δήλωσε θα χρειαστεί «μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή» και θα πρέπει να τα «συναποφασίσει με τους εταίρους» μία «κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή».

δ) Για τον Γ. Κατατζαφέρη η λεηλασία του λαού πρέπει να ανατεθεί στην κυβέρνηση Παπαδήμου με «παράταση της θητείας» της και «αλλαγή» της δομής της.

ε) Για τον Λ. Παπαδήμο πρέπει να είναι αυτή η κυβέρνηση που θα πάρει «όσα μέτρα χρειαστούν».

Οι αποφάσεις τους, δηλαδή, είναι ειλημμένες.

Το θύμα τους δεδομένο.

Και το θράσος, ο κυνισμός, η ξετσιπωσιά, η ωμότητά τους, πέρα από κάθε όριο.

Το μόνο που αναζητούν πια τα κόμματα της μαύρης συμμαχίας μαζί με τους κλακαδόρους και τους «παπαγάλους» τους

- και το λένε απροκάλυπτα -

είναι το χρώμα της στολής του δήμιου που θα σηκώσει το τσεκούρι για να κόψει μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές!

Αυτή είναι η «αγωνία», αυτά είναι τα «διλήμματα» με τα οποία προτείνουν στο λαό να πορευτεί το επόμενο διάστημα.

Ιδού, λοιπόν, λαέ, αποφάσισε:

Θες νέους φόρους, νέα χαράτσια, νέες περικοπές, κι άλλη φτώχεια, κι άλλη δυστυχία, κι άλλη εξαθλίωση με παράταση της κυβέρνησης Παπαδήμου ή μετά από εκλογές;

Πώς θέλεις λαέ να σε εξανδραποδίσουν;

Τι πιστεύεις για τους δημίους σου;

Είναι αρκετά ισχυροί να σε ξεκάνουν σήμερα, με την κυβέρνηση Παπαδήμου, ή μήπως θα είναι καλύτερα - για τους δημίους σου - να σε ξεκάνουν με μια κυβέρνηση που θα προκύψει με «νωπή εντολή αίματος»;

Ιδού η δημοκρατία τους!

Στην οποία ένα είναι βέβαιο:

Αν ο λαός δεν ξεσηκωθεί, αν δεν εξεγερθεί, αν δεν οργανωθεί φτιάχνοντας το δικό του μέτωπο απέναντι στο μέτωπο των εκτελεστών του, αν αντί να τους σαρώσει φοβηθεί και αν αντί να αντεπιτεθεί υποταχτεί στα «διλήμματα» των ταξικών σφαγιαστών του,

τότε το τσεκούρι, επειδή αυτή τη φορά δεν υπάρχουν ούτε μισθοί, ούτε συντάξεις, ούτε παροχές για να κόψει, θα κόψει κεφάλια...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

13/12/2011

-- Ζυμώνουν παράταση της αντιλαϊκής συγκυβέρνησης

13 Δεκ 2011

Να διδαχτούμε από τις συμμαχίες του χτες, για τις συμμαχίες του σήμερα

σήμερα.

Είναι εφικτό σήμερα σοσιαλισμός σε μια χώρα;

Πριν προχωρήσω στην ανάπτυξη των απόψεών μου για τις Θέσεις της ΚΕ, κρίνω σκόπιμο να κάνω δύο επισημάνσεις. Η διαφορετική άποψη στα πλαίσια της ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ του Κόμματος ουδέποτε καταδιώχτηκε, κριτική μπορεί να δέχτηκε, αλλά κανείς και ποτέ δεν καταδίωξε συντρόφους - φορείς των όποιων διαφορετικών απόψεων ή προσεγγίσεων στο ένα ή το άλλο ζήτημα. Κι αν στην 83χρονη ιστορία του ΚΚΕ υπήρξαν τέτοιες περιπτώσεις, που οφείλονταν στις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε το Κόμμα, κατά περιόδους, προχώρησε σε πλήρη αποκατάσταση και αναγνώριση των λαθεμένων εκτιμήσεών του, για μέλη και στελέχη. Οι απόψεις, θέσεις, προτάσεις που το κάθε μέλος ή στέλεχος του Κόμματος έχει την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να καταθέτει, γίνεται στα όργανα, από τη συνέλευση της ΚΟΒ ως το Συνέδριο. Εκεί ο κάθε σύντροφος προσπαθεί να πείσει για την ορθότητα των απόψεών του. Αν τελικά δεν καταφέρει να πείσει, αν η άποψή του «μειοψηφήσει», είναι υποχρεωμένος να εφαρμόζει την απόφαση της πλειοψηφίας και όχι με την πρώτη ευκαιρία να επαναφέρει την άποψή του με ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ και αντικαταστατικό τρόπο, δημοσιοποιώντας την εδώ και εκεί, θεωρώντας ότι αυτή είναι η σωστή, θεωρώντας ότι έτσι υπερασπίζεται δήθεν το Κόμμα, θεωρώντας τον εαυτό του περισσότερο κομμουνιστή από άλλους.

Δεν είναι στις προθέσεις μου να κάνω διάλεξη για το καταστατικό, ούτε το θεματοφύλακα παριστάνω, αλλά κάνω την επισήμανση αυτή, διότι οι πρόσφατα διαγραμμένοι σύντροφοι σε λάθος, πράγματι, κόμμα εντάχθηκαν! Το να καλύπτεις ενδεχόμενα προσωπικές σου αντιθέσεις με την ηγεσία του κόμματος ντύνοντάς τις με ιδεολογικό, πολιτικό περιεχόμενο, είναι το λιγότερο ανέντιμο. Η ηγεσία του Κόμματος αρέσει δεν αρέσει είναι αυτή που εκλέχτηκε από το 15ο Συνέδριο. Αν δεν έκανε σωστά τη δουλιά της, αν οι θέσεις της ΚΕ για το 16ο Συνέδριο βλάπτουν το κόμμα, ε! τότε να αλλάξουμε και ηγεσία και θέσεις, αλλά στα πλαίσια του Συνεδρίου και όχι μέσα από τα τηλεοπτικά κανάλια, τον αστικό Τύπο, τις διαλέξεις, παρέα με χτεσινούς υβριστές και νυν υπερασπιστές!

Δεύτερη επισήμανση. Από το κείμενο των Θέσεων απουσιάζει η αυτοκριτική της ΚΕ, όσον αφορά τα ζητήματα των καταστατικών παραβιάσεων, που σωστά οδήγησε στις πρόσφατες διαγραφές. Η ΚΕ δεν αποφάσισε να τεθούν επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής και Ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του Κόμματος πρώην σύντροφοι - φορείς των διαφορετικών απόψεων; Δε γνώριζε άραγε ότι αυτές οι απόψεις - ενώ υπήρχαν ενδείξεις - ότι αργά ή γρήγορα οι απόψεις αυτές θα αποτελούσαν «πλατφόρμα», δίνοντας όπλα για να χτυπηθεί το κόμμα; «Πλατφόρμα», που αντικειμενικά θέλει να μετατρέψει το Κόμμα σε ένα είδος σοσιαλδημοκρατικού μορφώματος και μάλιστα σε μια περίοδο που δεν υπάρχουν όρια μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού.

Με τις Θέσεις της ΚΕ συμφωνώ, ωστόσο σε δύο σημεία θέλω να εκθέσω τον προβληματισμό μου. Το ένα έχει να κάνει με το ζήτημα των συμμαχιών και το άλλο, κατά πόσο είναι εφικτό σήμερα, σοσιαλισμός σε μια χώρα. Το ζήτημα των συμμαχιών είναι θεμελιακό για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα. Είναι αυτονόητο ότι δίχως την ανάπτυξη κοινωνικών συμμαχιών είναι αντικειμενικά δύσκολο -ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες- η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της να καταλάβουν την εξουσία. Το Κόμμα στην 83χρονη ιστορία του έχει πλούσια πείρα, θετική και αρνητική. Η τελευταία όμως έχει σημαδέψει το κομμουνιστικό κίνημα στη χώρα. Η συμμαχία με τους φιλελεύθερους το Φλεβάρη του 1936 που πήρε τη μορφή συμφώνου (Σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα), είχε σαν αποτέλεσμα, αφού οι 15 βουλευτές του Παλλαϊκού Μετώπου ψήφισαν για την εκλογή του Σοφούλη, προέδρου της Βουλής, τα βασικά και ουσιώδη που είχαν συμφωνηθεί δεν εφαρμόστηκαν ποτέ και 11 χρόνια αργότερα ο Σοφούλης, σαν εκφραστής του μοναρχοφασισμού, μας κτύπησε αλύπητα.

Το 1944 έχοντας στην ουσία την εξουσία στα χέρια μας, μέσω του ΕΑΜ, με τις συμφωνίες Λιβάνου και Γκαζέρτας την παραδώσαμε στον Παπανδρέου και τους Εγγλέζους, για να μας πετσοκόψουν αργότερα.

Και φτάνοντας στο 1989, όπου η θέση για συμπαράταξη της Αριστεράς μετατρέπεται σε «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου». Αποτέλεσμα, κόντεψε να διαλυθεί το Κόμμα και όσοι αντιδρούσαμε τότε, οι Ανδρουλάκηδες μας έβλεπαν με μισό μάτι. Στέκομαι στα παραπάνω παραδείγματα, όχι γιατί είμαι αντίθετος στις συμμαχίες, αλλά χίλιες φορές να μη γίνει κανενός είδους συμμαχία είτε σε κοινωνικό είτε σε πολιτικό επίπεδο, ιδίως στο τελευταίο, αν είναι να αλλοιωθούν τα χαρακτηριστικά του Κόμματος, αν είναι στο όνομα να μη διαλυθεί η συμμαχία να γίνουν υποχωρήσεις σε θεμελιακά για το κόμμα ζητήματα. Ενδεχόμενα εδώ να τεθεί το ερώτημα ότι με τις λογικές της καχυποψίας και έμμονων ιδεών, Μέτωπο δεν κτίζεται. Ναι θα απαντήσω. Ετσι είναι. Ομως δε βλάπτει να έχουμε τα μάτια μας ΟΡΘΑΝΟΙΧΤΑ στο βάθος του χρόνου, διότι όσο αναπτύσσεται το Μέτωπο, τόσο και περισσότεροι θα μας «αγαπούν»!

Οσον αφορά τώρα το δεύτερο σημείο που προβληματίζομαι.

Οι Θέσεις αναφέρουν ότι ο Αγώνας του Μετώπου δεν οδηγεί αναπόφευκτα στο σοσιαλισμό. Ωστόσο, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και συγκυρίες ενδεχόμενα μπορεί να συντελέσει προς το σοσιαλισμό.

Ο προβληματισμός μου έγκειται στο ζήτημα, κατά πόσο είναι σήμερα εφικτό, ο σοσιαλισμός σε μια χώρα οι θέσεις προς τα εκεί προσανατολίζουν - παίρνοντας υπ' όψη τη γεωπολιτική σημασία της χώρας στο σύστημα του ιμπεριαλισμού. Νομίζω ότι το Κόμμα, το συνέδριο πρέπει να απαντήσουν πειστικότερα στο ζήτημα αυτό. Η άποψή μου είναι ότι είναι πολύ δύσκολο κάτι τέτοιο, εκτός εάν βρούμε κοινή γλώσσα με άλλα κομμουνιστικά κόμματα και λέω κοινή γλώσσα, όσον αφορά το ζήτημα εξουσίας, προχωρώντας ταυτόχρονα στη δημιουργία ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ και επεξεργασίας τρόπων, μορφών πάλης, με αυτά τα κομμουνιστικά κόμματα. Μια νέα Διεθνής, π.χ. ώστε αν θεωρηθεί ότι η χώρα μας αποτελεί αδύνατο κρίκο στο σύστημα, να μπορέσει να στεριώσει ο σοσιαλισμός και ταυτόχρονα να υπάρξει αλυσιδωτή αντίδραση ενδεχόμενα και σε άλλες χώρες, όπου θα έχει ωριμάσει ο υποκειμενικός παράγοντας για επαναστατική κατάσταση. Τέλος, θέλω να θίξω ένα ακόμα ζήτημα. Στο εισαγωγικό κεφάλαιο των Θέσεων μπαίνει το ερώτημα πώς και με ποια κριτήρια θα αναζητήσουμε διεθνείς συμμαχίες για κοινή δράση ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Πιστεύω ότι επιβάλλεται η ανάπτυξη σχέσεων του Κόμματος με τις ηγεσίες των χωρών «τρομοκράτες», καθώς και με αντιιμπεριαλιστικά κινήματα, που ενώ έχουν θρησκευτική βάση έχουν αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, όπως τα διάφορα κινήματα στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής, ανεξάρτητα αν δε συμφωνούμε με την πρακτική τους. Να σημειώσω εδώ ότι το Ισλάμ και ιδιαίτερα οι «Σχισματικοί» Σιίτες δεν αποτελούν θρησκεία, με την έννοια άλλων θρησκειών αλλά κοινωνικό, κατά μια έννοια, κίνημα με θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Ετσι η δημιουργία π.χ. ενός παγκόσμιου αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου και με την ύπαρξη ενιαίου κέντρου καθοδήγησης των κομμουνιστικών κομμάτων, παράλληλα με το εργατικό κίνημα στις καπιταλιστικές χώρες, ανοίγει ο δρόμος για τη συντριβή του ιμπεριαλισμού γενικά και ειδικά για τη συντριβή της εγχώριας Λούμπεν μεταπρατικής αστικής τάξης της χώρας!

ΜΑΝ. ΠΕΡΡΑΚΗΣ

ΚΟΒ ΕΛΠΕ

Αχτίδα Ενέργειας ΚΟΑ

Υ.Γ. Προς ανησυχούντες νυν και τέως συντρόφους. Από πού, άραγε, προκύπτει ότι το ΠΑΜΕ διασπά την ενότητα της εργατικής τάξης; Επειδή έτσι εκτιμούν οι ευρωκατώτεροι υπάλληλοι της πλειοψηφίας στη ΓΣΕΕ;

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

11/11/2000

-- Εμπρός στο δρόμο του μαρξισμού - λενινισμού

31/10/2000

-- Συνεχής επαγρύπνηση απέναντι στον οπορτουνισμό

Να διδαχτούμε από τις συμμαχίες του χτες, για τις συμμαχίες του σήμερα

σήμερα.

Είναι εφικτό σήμερα σοσιαλισμός σε μια χώρα;

Οσον αφορά τώρα το δεύτερο σημείο που προβληματίζομαι.

ΜΑΝ. ΠΕΡΡΑΚΗΣ

ΚΟΒ ΕΛΠΕ

Αχτίδα Ενέργειας ΚΟΑ

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

11/11/2000

-- Εμπρός στο δρόμο του μαρξισμού - λενινισμού

31/10/2000

-- Συνεχής επαγρύπνηση απέναντι στον οπορτουνισμό

Το "Κέντρο" και ο Γ. Παπανδρέου

Ποιος ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου (1888 - 1968); Ηταν ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό πρόσωπο; Ηταν "ο γέρος της Δημοκρατίας"; Ηταν ένας τυχοδιώκτης της πολιτικής, ένας "παπατζής", όπως επικράτησε να τον αποκαλούν πολλοί; Η ήταν ο χασάπης - ένας απ' όλους που είχαν στη διάθεσή τους η αστική τάξη και ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας, για το σφάξιμο του λαού, άλλοτε με πολιτικά μέσα και άλλοτε κυριολεκτικά;

Στη συζήτηση, που άνοιξε η δημοσιοποίηση του Αρχείου Καραμανλή, απουσιάζει, κατά κανόνα, η αληθινή εικόνα για το πρόσωπο και το ρόλο του Γ. Παπανδρέου. Επαναλαμβάνεται και σ' αυτήν τη συζήτηση, εκείνο που χρόνια τώρα καλλιεργεί το ΠΑΣΟΚ και μια σειρά εκδοτικά συγκροτήματα: Οτι ο Γ. Παπανδρέου υπήρξε μια φιλολαϊκή προσωπικότητα, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της "αντίδρασης" (της Δεξιάς και των Ανακτόρων) και που τελικά έπεσε θύμα αυτών και των Αμερικανών... Οι πιο "αυστηροί" μιλάνε και για κάποια ...λάθη του Γ. Παπανδρέου, τα οποία, ωστόσο, ωχριούν μπροστά στα ...θετικά της δράσης του! Ετσι, η συντήρηση και η αναπαραγωγή του διλήμματος "Δεξιά - Αντιδεξιά" επαναφέρεται με συνεχείς αφορμές. Γι' αυτό και το χαρακτηριστικό της συζήτησης, που γίνεται εδώ και μέρες, είναι η αναφορά σε επιλεγμένα θέματα από το Αρχείο. Σε θέματα, που κυρίως περιορίζονται σε αντιλαϊκές ενέργειες του Κ. Καραμανλή, της ΕΡΕ, του Παλατιού. Δηλαδή της "επάρατης Δεξιάς"... Σε θέματα που είναι αληθινά, πλην όμως είναι και μονομερή, γιατί κρύβεται η άλλη όψη του νομίσματος: Ο ρόλος των κομμάτων του "Κέντρου", ειδικότερα του Γ. Παπανδρέου.

Ισως η μελέτη του Αρχείου Καραμανλή δώσει τη δυνατότητα να αποκαλυφθούν και πολλές πλευρές από τα "άπλυτα" του Γ. Παπανδρέου, δίχως αυτό να σημαίνει, ότι είναι άγνωστη (από τα μέχρι σήμερα γνωστά γεγονότα) η κατεύθυνση που ακολούθησε ο Γ. Παπανδρέου στη μακρόχρονη πολιτική πορεία του.

Ο Γ. Παπανδρέου υπήρξε ένας ικανός πολιτικός, που υπηρέτησε με μεγάλη συνέπεια τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Από αυτό τον στόχο δεν παρεξέκλινε ποτέ, ούτε στο ελάχιστο. Γι' αυτό και ο αντικομμουνισμός και το μίσος του για το λαϊκό κίνημα είναι εκείνα τα στοιχεία που σφράγισαν τη συγκρότηση και τη δράση του.

Στα παραπάνω πλαίσια, ο Γ. Παπανδρέου κινήθηκε και ως φιλοβασιλικός και ως"αντιβασιλικός". Και με τον Πλαστήρα και με τον Παπάγο. Και με ...τη "λαοκρατία" και με τον βασιλιά. Στα παραπάνω πλαίσια (ποτέ έξω από αυτά), ίδρυσε κόμματα, μεταπήδησε σε άλλα, πήρε μέρος σε διάφορες κυβερνήσεις, συνωμότησε μαζί με τα Ανάκτορα κατά του λαού. Και στο τέλος της ζωής του φόρεσε το ...αντιμοναρχικό και αντιχουντικό στέμμα και πέθανε ως "λαϊκός ηγέτης"!..

Ο Γ. Παπανδρέου είχε σημαντική συμβολή στην υποστήριξη της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην Ελλάδα, σε στιγμές πολύ κρίσιμες γι' αυτές τις δυνάμεις, όταν η κυριαρχία τους διέτρεχε τον μεγαλύτερο κίνδυνο (για πρώτη φορά) μέχρι τότε και από τότε. Ηταν ο άνθρωπος που ηγήθηκε στην υπογραφή της Συμφωνίας του Λιβάνου (1944) και στην αναγνώριση από το ΕΑΜ της λεγόμενης κυβέρνησης εθνικής ενότητας, όταν οι ΕΑΜικές δυνάμεις τον αναγνώρισαν ως πρωθυπουργό και πήραν μέρος σ' αυτήν, όταν, δηλαδή, αυτοτσουβαλιάστηκαν.

Ο Γ. Παπανδρέου ήταν εκείνος, που, με γράμμα του στον Τσόρτσιλ, ζήτησε να σταλούν στην Ελλάδα εγγλέζικα στρατεύματα, για να σφαγεί το ΕΑΜ. (Τότε τού κόλλησαν - πολύ εύστοχα - το χαρακτηρισμό "ο χασάπης του Δεκέμβρη"). Τα στρατεύματα του Σκόμπι ήρθαν και οι εξελίξεις είναι γνωστές...

Η συμβολή του Γ. Παπανδρέου υπέρ της οικονομικής ολιγαρχίας ήταν σημαντική και στα μετεμφυλιακά χρόνια. Και στις τελευταίες στιγμές της ζωής του, τότε που κατάγγελνε τη χούντα της 21ης Απρίλη 1967, και πάλι τα συμφέροντα της τάξης του υπεράσπιζε. Δεν κοπτόταν για τις λαϊκές ελευθερίες, τις οποίες, 23 χρόνια πριν, είχε βάλει κάτω από τις ερπύστριες των τανκς και κάτω από τις οβίδες των αεροπλάνων του Τσόρτσιλ. Κοπτόταν για την τύχη της τάξης του,της οποίας τα συμφέροντα θεωρούσε ότι εξυπηρετούνται καλύτερα και μακροπρόθεσμα στις συνθήκες της αστικής Δημοκρατίας. Και, ως γνήσιος κοινοβουλευτικός, την υπεράσπιζε, κόντρα στους δικτάτορες που την είχαν διαλύσει.

Ο αντικομμουνισμός του Γ. Παπανδρέου και η προσπάθειά του να τσακίσει το λαϊκό κίνημα εκφράστηκαν πάμπολλες φορές, μετά τον Εμφύλιο, με πολύ χαρακτηριστικές ενέργειες. Μερικά παραδείγματα:

α) Ο Γ. Παπανδρέου είχε συμφωνήσει με το Παλάτι για την ανάγκη (!) διάλυσης της οργάνωσης "Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη". Δεν επέτρεψε την επιστροφή των Πολιτικών Προσφύγων, δεν αναγνώρισε την ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, πολύ περισσότερο το ΚΚΕ...

Να τι συζήτηση έγινε στη συνεδρίαση του "Συμβουλίου του Στέμματος" (1 - 2 Σεπτεμβρίου 1965). Αντιγράφουμε από τα πρακτικά της συνεδρίασης:

"ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Τι άλλο δύναμαι να κάμω προεκλογικώς;

ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ: Κατάργησιν των Λαμπράκηδων.

ΒΑΣΙΛΕΥΣ: Αυτό είναι ένα πράγμα που είχε δηλώσει ο Κύριος Γ. Παπανδρέου, ως Πρωθυπουργός, ότι ήτο εις τας προθέσεις του να το κάμη.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Η Δικαιοσύνη διαλύει.

ΒΑΣΙΛΕΥΣ: Ελέγατε ότι θα εφέρετε και νόμον.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Με νόμον, διότι ως έχει η νομοθεσία σήμερον, δεν δύναται η Δικαιοσύνη να διαλύση. Εάν διαλυθούν οι Λαμπράκηδες, θα περάσουν ως νεολαία της ΕΔΑ, και τότε θα είναι η νεολαία ενός κόμματος νομίμου" (1).

β) Ο Γ. Παπανδρέου, όντας πρωθυπουργός επί ενάμισι περίπου χρόνο (Φλεβάρης 1964 - Ιούλης 1965), επέμεινε στην άρνησή του να απελευθερώσει τους πολιτικούς κρατούμενους που είχαν καταδικαστεί με το νόμο 375 περί "κατασκοπίας"...

γ) Στην παραπάνω συνεδρίαση του "Συμβουλίου του Στέμματος", ο Γ. Παπανδρέου υποστήριξε: "Με τας εκλογάς θα έχωμεν διάσπασιν των μαζών, αντιμετώπισιν των μαζών,όχι συνεργασία των. Αι εκλογαί, αν εγένοντο, θα ήσαν ιδεώδες βότανον προς διάσπασιν της συνεργασίας της βάσεως.Αι εκλογαί διασπούν την ενότητα της βάσεως κατά την διάρκειαν του εκλογικού αγώνος. Λέγουν ότι θα υπάρξει και κίνδυνος δημοσίας τάξεως. Θέλω να πιστεύω ότιείναι τόσον ισχυρόν σήμερα το Κράτος, ώστε ουδείς δύναται να διαταράξη τη δημοσίαν τάξιν και εκείνο το οποίον και εγώ υποστηρίζω και υπεστήριζεν ο κ. Αρχηγός της ΕΡΕ με βασιμότητα εις την Βουλήν προχθές, είναι ακριβώς το παλαιόν αίτημα το ιδικόν μας: Ελεύθεροι και αδιάβλητοι εκλογαί, αμείλικτος επιβολή της ελευθερίας και της τάξεως εις τας εκλογάς" (2).

δ) Το 1966, ενώ υποτίθεται ότι η σύγκρουση με το Παλάτι ήταν νωπή ακόμα - αφού η λεγόμενη αποστασία είχε γίνει μόλις λίγους μήνες πριν - ο Γ. Παπανδρέου μαζί με τον πρόεδρο της ΕΡΕ Π. Κανελλόπουλο και τον Κ. Γλύξμπουργκ προχώρησαν σε μυστική απ' το λαό συμφωνία σχηματισμού και στήριξης της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου. Με αυτόν τον τρόπο, ο Γ. Παπανδρέου κατ' ουσίαν νομιμοποιούσε την εκτροπή του Ιούλη 1965, την ίδια στιγμή που ο λαός μαχόταν στους δρόμους για τη ...δημοκρατία!..

Φυσικά, τα παραπάνω δεν αποτελούν χαρακτηριστικά μόνο του Γ. Παπανδρέου, αλλά, με δευτερεύουσας σημασίας παραλλαγές, αποτελούν βασικά γνωρίσματα του αστικού πολιτικού κόσμου. Σημαντικό μερίδιο αυτών των γνωρισμάτων ανήκει στα κόμματα του "Κέντρου".

Τα κόμματα του "Κέντρου", μαζί με τα "Δεξιά", έβγαλαν παράνομο το ΚΚΕ. Εβαλαν την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ. Ψήφισαν (Ελ. Βενιζέλος) το "ιδιώνυμο", με βάση το οποίο οι κομμουνιστές διώκοντο για την ιδεολογία τους! Τουφέκισαν (Πλαστήρας) τον Μπελογιάννη και χιλιάδες άλλους κομμουνιστές και αριστερούς. Το "Κέντρο" (Ελ. Βενιζέλος) έστειλε εκστρατευτικό στρατιωτικό Σώμα να χτυπήσει τους Μπολσεβίκους στην Ουκρανία. Τα κόμματα του "Κέντρου", κυρίως, διεξήγαγαν, ως κυβερνήσεις, τον πόλεμο κατά του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (1946 - 1949), όταν ο εμφύλιος πόλεμος βρισκόταν στο πιο κρίσιμο σημείο του. Δολοφόνησαν εργάτες σε απεργιακές διαδηλώσεις. Και πολλά άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός, είναι τα "κατορθώματα" των κομμάτων του "Κέντρου" (Κόμμα Φιλελευθέρων, ΕΠΕΚ, "Ενωση Κέντρου" κ. ά).

Ακριβώς λόγω των κοινών στόχων των αστικών κομμάτων ("Δεξιών" ή "Κεντρώων"), πολλά στελέχη τους δεν είχαν καμιά δυσκολία ή πρόβλημα να μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο. Να, δύο παραδείγματα που αφορούν τον Γ. Παπανδρέου: α) Στις βουλευτικές εκλογές του 1952, ο Γ. Παπανδρέου ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον "Ελληνικό Συναγερμό" του στρατάρχη Παπάγου, απ' όπου και εκλέχτηκε, αφού έφυγε από το "Κέντρο", λέγοντας το περίφημο "τι Πλαστήρας, τι Παπάγος". β) Οπως σημειώνει ο Γάλλος ιστορικός Πιερ Ζενεβουά, στα 1960 ο Γ. Παπανδρέου θέλησε να προσχωρήσει στην ΕΡΕ, αλλά ο Κ. Καραμανλής τον απέτρεψε, "θυμίζοντάς" του ότι ο τόπος χρειάζεται αστική αντιπολίτευση. Το ίδιο γεγονός αποκάλυψε και ο γνωστός Σάββας Κωνσταντόπουλος, που όλο και "κάτι" γνώριζε παραπάνω... (3).

Τα όσα προαναφέρθηκαν, σαν οι πιο μαύρες κηλίδες της ιστορίας των κομμάτων του "Κέντρου", δεν αποτελούν σκοτεινά διαλείμματα μιας φωτεινής πορείας. Το "Κέντρο" λειτούργησε ως αριστερό δεκανίκι της ολιγαρχίας, όπως ακριβώς λειτουργεί το ΠΑΣΟΚ. Ολόκληρη η πορεία των κομμάτων του "Κέντρου" είναι πορεία αντιλαϊκή. Και στα χρόνια 1964 - '65, η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου τέτοια πολιτική ακολούθησε, με διαφορές σε σχέση με την ΕΡΕ. Αυτές οι διαφορές διογκώθηκαν και διογκώνονται σκόπιμα από το ΠΑΣΟΚ και πολιτικούς "κεντρώας" προέλευσης. Μεγαλοποιούνται, για να κρυφτεί το κύριο. Που είναι, όπως γράφει ο καθηγητής Δ. Χαραλάμπης, το ότι "η στρατηγική του Γ. Παπανδρέου δεν εξέφραζε θέσεις των εργαζομένων, αλλά μεταρρυθμίσεις στο όνομα του αστικού συμφέροντος" (4).

Η σύγκρουση ανάμεσα στα διάφορα κέντρα της αστικής εξουσίας (Παλάτι - Στρατός - κυβερνήσεις) - υπό την εποπτείαν του ιμπεριαλιστικού παράγοντα - πήρε οξύτατες μορφές, φθάνοντας και μέχρι σημείου "αλληλοεξόντωσης". Η σύγκρουση,για το ποιός θα έχει το πάνω χέρι στην άσκηση της εξουσίας, απέδειχνε οτι η πορεία του αστικού εκσυγχρονισμού δεν ήταν καθόλου ανώδυνη.Στα πλαίσια αυτής της διαπάλης διαμορφώθηκαν, κατά καιρούς, διάφορες προσωρινές συμμαχίες. Αλλοτε μεταξύ του Κ. Καραμανλή, του Παρακράτους (ΙΔΕΑ κ.ά.) και των Ανακτόρων. Αλλοτε μεταξύ του Γ. Παπανδρέου και του Γλύξμπουργκ. Αλλοτε μεταξύ της ΕΡΕ, του Παλατιού και των λεγόμενων αποστατών της "Ενωσης Κέντρου".

Σ' αυτήν τη βάση, πρέπει να εκτιμηθούν τόσο ο πρώτος, όσο και ο δεύτερος "Ανένδοτος αγώνας" της "Ενωσης Κέντρου" και του Γ. Παπανδρέου και όχι στις υπερβολικές και εξωπραγματικές διαστάσεις που επιχειρούν εδώ και χρόνια να δώσουν το "Κέντρο" και το ΠΑΣΟΚ, παρουσιάζοντας αυτούς τους αγώνες ως την πεμπτουσία της πάλης για τη λαϊκή κυριαρχία! Σ' αυτήν τη βάση, πρέπει να δει κανείς και το γιατί η οικονομική ολιγαρχία, η τότε κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Παλάτι δενείδαν αρνητικά την άνοδο της "Ενωσης Κέντρου" στην κυβερνητική εξουσία: Το "Κέντρο" πρόσφερε στην άρχουσα τάξη και στο Παλάτι την εναλλακτική λύση στη βάση της αλλαγής προσώπων, αλλά όχι και της ουσίας της αντιλαϊκής πολιτικής.

Είναι άλλο θέμα το ότι η δυναμική του λαϊκού κινήματος, με τους μεγαλειώδεις αγώνες του, δημιουργούσε κινδύνους να ξεφύγει ο έλεγχος της κατάστασης από το "Κέντρο".Αυτός ο "κίνδυνος" είναι ο πιο βασικός εσωτερικός λόγος που εξηγεί τα "Ιουλιανά" και σε συνέχεια την επιβολή της Δικτατορίας. Αυτός, και όχι ο φόβος της "Δεξιάς" από την πολιτική του Γ. Παπανδρέου και του "Κέντρου".

Μ. Μ.

(1) Κ. Παπαϊωάννου, "15 Ιουλίου 1965", σελ. 325 - 326, εκδόσεις "ΤΟΠΟΝΤΙΚΙ"

(2) Ο. Π., σελ. 296

(3) Δ. Χαραλάμπης, "Στρατός και πολιτική εξουσία", εκδόσεις "ΕΞΑΝΤΑΣ", σελ. 149

(4) Ο. Π., σελ. 152

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

18/7/2010

-- Γεγονότα που σημάδεψαν τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας

18/5/2008

-- «Ιουλιανών» συνέχεια...

11/5/2008

-- Τα «Ιουλιανά» και το σήμερα