ΣΕ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ

ΣΕ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ

ΣΕ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΧΑΟΣ...
... ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΟ ΖΕΙΣ !!!

Τα «Νέα» στο γνωστό βιολί τους...

Τα «Νέα» στο γνωστό βιολί τους...

Τα «Νέα», που συστηματικά αποσιωπούν τη δράση και τις θέσεις του ΚΚΕ, ξαφνικά χτες τα ...έπιασε ο πόνος να κάνουν ρεπορτάζ για το ΚΚΕ. Οχι βέβαια για να παρουσιάσουν τις θέσεις του ΚΚΕ, αλλά για να τις διαστρεβλώσουν, απομονώνοντας φράσεις της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλ. Παπαρήγα, από συνέντευξη που παραχώρησε στον Σταύρο Θεοδωράκη στο διαδικτυακό κανάλι protagon.gr.

Ετσι, γράφουν ότι η Αλ. Παπαρήγα «δίνοντας πτυχές της διακυβέρνησης της χώρας όταν έρθει ο λαός στην εξουσία είπε: "Η Βουλή, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να υπάρχει"». Η ακριβής δήλωση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία προηγουμένως έχει εξηγήσει πώς θα πάρει ο λαός την εξουσία και τι σημαίνει κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, είναι: «Οταν συμβούν αυτά πρέπει να αναδειχθούν, αυτό που λέμε, οι λαϊκοί βουλευτές με τη διαδικασία που σας είπα. Η βουλή, όπου κάθε 4 χρόνια ένα μεγάλο εκλογικό σώμα εκλέγει βουλευτές με βάση το έδαφος, κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να υπάρχει. Ο βουλευτής πρέπει να αντιπροσωπεύει το εργοστάσιο, τον κλάδο, τους συνταξιούχους, τους φοιτητές, τους σπουδαστές, τους αγρότες, τους μιικρούς επιχειρηματίες. Δηλαδή, να αντιπροσωπεύονται κοινωνικές δυνάμεις και όχι εδάφη».

Γι' αυτό και στη συνέχεια γράφουν: «Η κ. Παπαρήγα επανέλαβε ότι πρέπει να φύγουμε από την ΕΕ και να γυρίσουμε στο εθνικό νόμισμα και όταν της επισημάνθηκε ότι έτσι οι πολίτες θα γίνουν πιο φτωχοί, απάντησε ότι "ο λαός θα αποκτήσει μεγαλύτερη περιουσία με την κοινωνικοποίηση των πάντων"». Ας πάμε πάλι στην ακριβή τοποθέτηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία είναι: «Εξω από την ΕΕ. Οχι εντός ή εκτός Ευρωζώνης. Εμείς μιλάμε για αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και επομένως θα έχεις το δικό σου νόμισμα. Τώρα τι νόμισμα θα το πούμε δεν έχει σημασία. Η αποδέσμευση σημαίνει μονομερής διαγραφή του χρέους, δεν αναγνωρίζουμε καμία υποχρέωση, κοινωνικοποίηση του πλούτου, που λέμε δηλαδή όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις, τα μονοπώλια θα περάσουν από την ιδιοκτησία των μετόχων, γιατί μέτοχοι τα έχουν, των ιδιοκτητών τους, στα χέρια του λαού (...) Ο λαός όχι μόνο διασώζει την περιουσία του, αυτή που είναι στην τράπεζα, αλλά αποκτάει καινούρια περιουσία: Λιμάνια, αεροδρόμια, επιχειρήσεις, βουνά, θάλασσες (...) Οταν λέμε κοινωνικοποίηση, αυτό δεν περιλαμβάνει ό,τι έχει αποκτήσει ο κάθε άνθρωπος, σπίτι, σπίτια, αυτοκίνητο ή καταθέσεις, τα οποία τα απέκτησε με τη δουλειά του».

Μάλιστα, το «ρεπορτάζ» των «Νέων» ανακαλύπτει ότι «το πλησιέστερο καθεστώς στο όραμα του ΚΚΕ είναι της πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακίας». Ας παραθέσουμε και αυτό το απόσπασμα από τη συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο υπάρχει μόνο στο κεφάλι του συντάκτη: «Σε κάθε χώρα υπήρχαν και κοινά και διαφορές. Και στο κάτω κάτω γιατί πρέπει να μιμηθούμε απόλυτα ένα μοντέλο». Ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι «η πιο αναπτυγμένη χώρα που έγινε σοσιαλισμός, η πιο αναπτυγμένη στις συνθήκες του καπιταλισμού, ήταν η Τσεχοσλοβακία. Η Τσεχοσλοβακία ήταν πιο αναπτυγμένη και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας από ό,τι ήταν η Ρωσία. Μη μας ρωτάτε λοιπόν έτσι απλά να σας δώσουμε ένα λυτάρι, ένα σχέδιο φτιαγμένο εγκεφαλικά μέσα στον Περισσό».

Τέλος, στα «Νέα» αναφέρεται - και μάλιστα στον τίτλο - ότι «κομμουνιστές» και όχι «δικτάτορες» χαρακτήρισε τους ηγέτες της Βόρειας Κορέας η Αλέκα Παπαρήγα», ενώ στην πραγματικότητα έγινε ολόκληρη συζήτηση με τον δημοσιογράφο, η οποία έχει ως εξής:

Δημοσιογράφος: «Δεν είναι δικτατορικό το καθεστώς; Δηλαδή όταν ο πατέρας δίνει την εξουσία στο γιο...».

Αλ. Παπαρήγα: «Περιμένετε, η δικτατορία είναι κάτι πολύ πιο φοβερό πράγμα. Θα σας πω γι' αυτό το συγκεκριμένο. Βεβαίως υπάρχει νεποτισμός, πατέρας, γιος και εγγονός. Ξέρετε, στο Κόμμα μας έχετε δει πώς είναι τα πράγματα. Εμείς αυτό το αποκλείουμε».

Δημ. «Γι' αυτό παραξενεύομαι».

Αλ. Παπαρήγα: «Μα δεν χαιρετίζουμε αυτό. Εμείς έχουμε τοποθετηθεί σε αυτό και να σας πω και κάτι».

Δημ.: «Αλλά τους λέτε σοσιαλιστές πάντως».

Αλ. Παπαρήγα: «Εμείς τον όρο σοσιαλιστής δεν τον χρησιμοποιούμε. Είναι κομμουνιστικό κόμμα, ναι. Είναι κομμουνιστικό κόμμα, έχουν σοσιαλισμό, ο οποίος οικοδομείται κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Θα πάρετε υπόψη και το εξής πράγμα: Στην παράδοση κάθε λαού, οι λαοί της Ανατολής έχουν τις δικές τους παραδόσεις και αυτές οι παραδόσεις έχουν και θετικά πράγματα, έχουν και αρνητικά. Αν δείτε την ιστορία του Κόμματός μας, τέτοια φαινόμενα δεν είχαμε ούτε θα έχουμε».

Τα παραπάνω αποσπάσματα από τη συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ μιλούν από μόνα τους και αρκούν για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του. Δε χωράνε αυταπάτες: Τα ΜΜΕ των επιχειρηματικών ομίλων δε θα προβάλλουν τη θέση του ΚΚΕ γιατί τρέμουν τη χειραφέτηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Γι' αυτό ο λαός πρέπει να τους γυρίσει την πλάτη και να επιλέγει για την ενημέρωσή του τις δικές του φωνές, τον «Ριζοσπάστη» και τον «902».

Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες

Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια θέλησε να πετύχει με τα όσα είπε στους δημοσιογράφους ο υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης. Πρώτον, να τρομοκρατήσει τους συνταξιούχους να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της μαύρης συγκυβέρνησης. «Αν δεν προκύψει κυβέρνηση αμέσως μετά τις εκλογές της 6ης Μάη υπάρχει κίνδυνος για την ομαλή πληρωμή των συντάξεων, των επιδομάτων και των παροχών», ισχυρίστηκε ανερυθρίαστα ο υπουργός, κινδυνολογώντας ασύστολα. Δεύτερον, να προετοιμάσει το έδαφος, για να μπει ταφόπλακα στην Κοινωνική Ασφάλιση και στις συντάξεις και να δοθεί η χαριστική βολή στα προνοιακά επιδόματα αμέσως μετά τις εκλογές. Είναι κοινό μυστικό ότι από τα 11,5 δισ. ευρώ των άγριων μέτρων του πακέτου του Ιούνη, περίπου τα 8 δισ. ευρώ θα «εξοικονομηθούν» από την άγρια σφαγή συντάξεων (κύριων και επικουρικών) και των κοινωνικών - προνοιακών επιδομάτων που θα καταργηθούν και θα αντικατασταθούν από ένα που θα δοθεί στους πλέον εξαθλιωμένους και μάλιστα με τη μορφή κουπονιών για τρόφιμα. Ακριβώς γι' αυτό, ο υπουργός Εργασίας σέρβιρε ξανά το παμπάλαιο παραμύθι για τις συντάξεις και τα επιδόματα - «μαϊμού», που αυτή τη φορά τα ανέβασε σε 200.000, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι στοιχίζουν περί τα 850.000 εκατομμύρια ετησίως στα ασφαλιστικά ταμεία που τώρα παρουσιάζονται από τον Γ. Κουτρουμάνη ως «χώροι διαφθοράς». Ακόμα και αν αληθεύουν τα στοιχεία, ο υπουργός γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτοί που έστησαν τους μηχανισμούς που μοίραζαν τις συντάξεις - μαϊμού είναι οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όπως γνωρίζει επίσης ότι οι μηχανισμοί αυτοί παραμένουν ανέπαφοι για τους ίδιους ακριβώς λόγους που φτιάχτηκαν, δηλαδή την εξαγορά ανοχής και συνειδήσεων των λαϊκών στρωμάτων... Στα μόνα που έπαθε αμνησία ο Γ. Κουτρουμάνης είναι τα υπέρογκα χρέη του κράτους στα ασφαλιστικά ταμεία, το άγριο «κούρεμα», που έκανε με το PSI, τη διαχρονική κλοπή των αποθεματικών από τις αστικές κυβερνήσεις και τους καπιταλιστές, από την ανεργία που πολλαπλασιάστηκε λόγω κρίσης και χάνουν τα Ταμεία, όπως από την ανασφάλιστη εργασία. Το συμπέρασμα είναι ένα: Αν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν υποστούν καίριο πλήγμα στις κάλπες και αν, αντίστοιχα, δεν ενισχυθεί το ΚΚΕ, η ζωή του λαού θα γίνει κόλαση μετά τις εκλογές.

Ράδιο... Σαπίλα

Ράδιο... Σαπίλα

Γρηγοριάδης Κώστας

Καθώς πλησιάζουμε προς τις εκλογές, οι του ράδιο-Αρβύλα σχεδόν κάθε μέρα όλο και κάτι θα πουν για το ΚΚΕ. Με το γνωστό τους στιλ συμβάλλουν και αναπαράγουν τα κύρια σημεία της αντι-ΚΚΕ προπαγάνδας. Εκαστος στο είδος του... Οι Αρβύλα το κάνουν μέσα από τις σάχλες που τις πουλάνε και για αστεία... Οι ίδιοι βέβαια μπορεί να πουν ότι απλά κάνουν χιούμορ και ότι το ΚΚΕ το πιάνει πάλι «μανία καταδίωξης». Αλλά τα πράγματα είναι απλά.

Πριν μερικές μέρες ανακάτεψαν σε μια σούπα το ΚΚΕ, το facebook, τον «Ριζοσπάστη» σε έναν καταιγισμό ασυναρτησίας που δυσκολεύεσαι να σχολιάσεις στα σοβαρά... Μέσα από αυτόν τον αχταρμά, στα θολά προσπαθούσαν να γελοιοποιήσουν τα όσα λέει το ΚΚΕ για τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και ταυτόχρονα να γελοιοποιήσουν και τον «Ριζοσπάστη». Που μιλάει για τα λαϊκά προβλήματα και λέει την αλήθεια στο λαό, πράγματα για τα οποία δεν ανοίγουν το στόμα τους οι Αρβύλες.

Χτες αναπαρήγαγαν την κύρια γραμμή επίθεσης των τελευταίων ημερών απέναντι στο Κόμμα, ότι δηλαδή το ΚΚΕ δε θέλει να κυβερνήσει, ότι θέλει μόνο να είναι στην αντιπολίτευση και να κάνει απεργίες. Το ΚΚΕ όχι μόνο δε θέλει να είναι στην αντιπολίτευση αλλά παλεύει για να έχουν την εξουσία η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα και αυτή η εξουσία βέβαια θα έχει και την κυβέρνησή της. Αυτό είναι που δεν τους αρέσει. Γιατί θα προτιμούσαν το ΚΚΕ να συμμετέχει σε μια κυβέρνηση της αριστεράς που θα χαντακώσει το λαό. Είπαν μάλιστα: «Σιγά το δύσκολο να κάνεις απεργία, στην Ελλάδα γίνονται περίπου 3.500 απεργίες το δευτερόλεπτο...». Μην έχοντας ιδέα από απεργία επί της ουσίας χλευάζουν τον εργάτη που συγκρούεται στο χώρο δουλειάς του με το αφεντικό ενώ κινδυνεύει να απολυθεί όταν κάνει απεργία. Πάει πολύ όμως τέτοιες απόψεις να περνιούνται για «εναλλακτικές» και «προοδευτικές».

Αναπαράγουν γνωστά και ξεφτισμένα στερεότυπα που επιδιώκει να καλλιεργεί το σύστημα, ότι το ΚΚΕ λέει τα «ίδια και τα ίδια», ότι είναι ξεπερασμένο και «παλιομοδίτικο».

Βέβαια... είναι παλιό το ΚΚΕ και οι ιδέες του για τη νέα κοινωνία και φρέσκες (!) οι ιδέες των Αρβύλα. Ολόφρεσκη σαπίλα...

Μας ...έφαγαν τα αυτιά

Μυθολογίες για το αστικό κράτος

Μας ...έφαγαν τα αυτιά με το περίφημο σύστημα Δικαιοσύνης της Ισλανδίας, αν θυμάστε. Αυτό που μας έλεγαν ότι οδήγησε σε ειδικό δικαστήριο τον πρωθυπουργό της Γκέιρ Χάρντε, μετά την κατάρρευση του τραπεζικού τομέα της χώρας το 2008. Ως παράδειγμα υποδειγματικής και διαφανούς λειτουργίας μάς το παρουσίαζαν επιχειρώντας να μας πείσουν ότι σε μια καπιταλιστική χώρα εάν λειτουργούν οι κανόνες κ.λπ. οι ένοχοι για τα δεινά του λαού τιμωρούνται και όλοι ελέγχονται.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της δίκης σύμφωνα με όσα διαβάζουμε; Ο Ισλανδός πρωθυπουργός κρίθηκε ένοχος όχι για την πολιτική φτώχειας και λιτότητας που έπληξε το λαό του, αλλά γιατί... καθυστέρησε να συναντηθεί με τους υπουργούς της κυβέρνησής του όταν ξέσπασε η τραπεζική κρίση και μάλιστα δεν προβλέπεται καμία τιμωρία γι' αυτή τη μικρή αμέλεια.

Για όλα τα άλλα - δηλαδή, για τη μεταφορά των ζημιών των τραπεζών στις πλάτες ενός λαού, προκειμένου να διατηρηθεί η κερδοφορία τους - δε βρέθηκε ένοχος, ούτε ο Ισλανδός πρωθυπουργός, ούτε κανείς άλλος. Γιατί αυτή ακριβώς η λειτουργία, η μεταφορά του κόστους της εκάστοτε κρίσης του συστήματος της εκμετάλλευσης στις πλάτες των εργαζομένων, είναι όχι απλά νόμιμη αλλά ...επιβεβλημένη σε οποιοδήποτε καπιταλιστικό κράτος. Οσο «σύγχρονο» και όσο «διάφανο» ή «αδιάφθορο» παρουσιάζεται. Για την ακρίβεια, αυτός είναι ένας από τους λόγους της ύπαρξής του.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ και υπέρ του νόμου - πλαισίου!

Με τον ΣΥΡΙΖΑ και υπέρ του νόμου - πλαισίου!

Δεν είναι η πρώτη φορά που δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δρουν καιροσκοπικά, ακυρώνοντας τα λόγια τους με τις πράξεις τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας αντίφασης είναι η επιλογή του Γιώργου Σταθάκη, καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης και υποψηφίου βουλευτή του, στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στα Χανιά. Οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που δηλώνουν την αντίθεσή τους στο νόμο - πλαίσιο επέλεξαν τον Γ. Σταθάκη, παρόλο που ήταν υποψήφιος για το Συμβούλιο Διοίκησης του Πανεπιστημίου Κρήτης!

Υπενθυμίζουμε ότι οι εκλογές των Συμβουλίων Διοίκησης στα πανεπιστήμια (ως πλευρά του αντιδραστικού νόμου - πλαισίου) έχει προκαλέσει κινητοποιήσεις φοιτητών και καθηγητών σε όλη τη χώρα. Μέχρι τώρα δεν έχουν πραγματοποιηθεί σε κανένα πανεπιστήμιο. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, από τη μια, χαιρέτιζε αυτές τις κινητοποιήσεις και τασσόταν επισήμως ενάντια στο νόμο κι, από την άλλη, δικοί του άνθρωποι (ο Γ. Σταθάκης δεν ήταν ο μοναδικός, και στο Πάντειο το ίδιο έκανε με τον Θεοτοκά) έθεταν υποψηφιότητα για τα συμβούλια για να εφαρμοστεί απρόσκοπτα ο αντιδραστικός νόμος!

Η αλήθεια είναι ότι η συνέπεια λόγων και έργων δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οταν υπάρχουν, όμως, «χειροπιαστές» αποδείξεις του καιροσκοπισμού τους αποκαλύπτεται ακόμα καλύτερα πως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν τους έχουν καμία εμπιστοσύνη!

    

Ντροπή για τον εργάτη να ψηφίζει τα αφεντικά του

Ντροπή για τον εργάτη να ψηφίζει τα αφεντικά του

Ευαγγέλου Λάμπρος, βιομηχανικός εργάτης στην ΠΙΝΔΟ, υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στα Γιάννενα

Είμαι εργάτης στην ΠΙΝΔΟ και όλη η οικογένειά μου εργάτες είναι και αυτοί. Πάντα ψήφιζα ΠΑΣΟΚ. Για χρόνια, δεν αντιλαμβανόμουν καθαρά την πραγματικότητα, δεν καταλάβαινα την εκμετάλλευση και τους ψήφιζα.

Οι εξελίξεις στην ΠΙΝΔΟ με τα απλήρωτα μεροκάματα, με τη συμπεριφορά Διοίκησης και εργοδοτικών συνδικαλιστών να σκέφτονται τα κέρδη και μόνο τα κέρδη, με όποιο κόστος, με απειλές ότι θα χάσεις τη δουλειά σου αν απεργήσεις, έδειξαν πως και η ΠΙΝΔΟΣ είναι μια ακόμη καπιταλιστική επιχείρηση που θυσιάζει δικαιώματα εργατών και μικρομεσαίων πτηνοτρόφων για τα κέρδη μιας χούφτας μεγαλοπαραγωγών - «παραγόντων» του τόπου μας.

Με τις απεργίες, κατάλαβα τι μεγάλη δύναμη έχουμε εμείς οι εργάτες στα χέρια μας και πως χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά. Μας φοβούνται. Μέσα από την Επιτροπή Αγώνα του ΠΑΜΕ, οι εργάτες μπορούν να ενώνονται, να οργανώνονται μέχρι να μπορέσουν να σηκώσουν κεφάλι. Πρέπει εμείς οι εργάτες να πάρουμε την παραγωγή στα χέρια μας, να σχεδιάσουμε το πώς θα ζούμε σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, με βάση τις ανάγκες μας. Πρέπει ο λαός να πάρει στα χέρια του την εξουσία.

Το μοναδικό κόμμα που παλεύει γι' αυτό το σκοπό είναι το ΚΚΕ. Παλεύω με το ΚΚΕ γιατί καταλαβαίνω ότι πρέπει να παλέψω για την Εργατική, τη Λαϊκή εξουσία. Το ΚΚΕ δεν πρόκειται να μας πουλήσει, για να πάρει υπουργεία.

Είναι τιμή για μένα, για τους εργάτες της ΠΙΝΔΟΥ, του Νομού, να είμαι υποψήφιος του ΚΚΕ στις βουλευτικές εκλογές. Είναι ντροπή για τους εργάτες να προσκυνούν και να ψηφίζουν τα κόμματα των αφεντικών τους. Είναι ντροπή για τον εργάτη να ψηφίζει τα αφεντικά του. Ούτε τα αφεντικά, ούτε το ΠΑΣΟΚ αλλάζουν. Πρέπει να αλλάξουμε εμείς.

Ο εργοδότης μας, η ΠΑΣΕΓΕΣ, στην Πίνδο ο Μ. Κασσής, μας έχουν πει πως θα μας μειώσουν τους μισθούς, για το καλό μας. Τέτοιο καλό δε θέλουμε. Μας πτωχεύουν εμάς και τα παιδιά μας. Εργάτες ξεσηκωθείτε, ενωμένοι έχουμε τη δύναμη. Εμείς και οι μικρομεσαίοι πτηνοτρόφοι παράγουμε τον πλούτο. Μας ανήκει.

Το ΚΚΕ έγκαιρα αποκάλυψε τη θύελλα που ήρθε. Δεν τσιγκουνεύτηκε δυνάμεις στην πάλη για την οργάνωση του αγώνα μας στο εργοστάσιο, στο χωριό, στη γειτονιά μας. Τώρα προειδοποιεί για τη νέα θύελλα που ετοιμάζουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες και η ΕΕ. Με ΚΚΕ ισχυρό και στις εκλογές, με τους εργάτες οργανωμένους στον αγώνα, υπάρχει λύση.

Στην κατάσταση που ζούμε σήμερα, πρέπει να κάνουμε θυσίες. Θα είναι όμως θυσίες για εμάς και τα παιδιά μας. Οχι για τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών. Γι' αυτό, οι θυσίες αυτές πιάνουν τόπο. Η ψήφος των εργατών να είναι κόκκινη. Εχουμε τη δύναμη να τους εμποδίσουμε, να τους φοβίσουμε, να τους ανατρέψουμε. Με ΚΚΕ ισχυρό και σένα στον αγώνα, μπορούμε.

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω

Η εναλλακτική λύση, ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, η σοσιαλιστική προοπτική είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία και αντικειμενικά ώριμη. Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης δεν μπορεί να δώσει τίποτα πια το θετικό για τους λαούς, παρά μόνο πείνα, ανεργία, φτώχεια, δυστυχία, μπόλικη καταστολή και πολέμους

Η ΕΕ κλυδωνίζεται στη δίνη της κρίσης, ο καπιταλιστικός κόσμος γενικότερα αγκομαχάει να ξεφύγει από τη μέγκενη της κρίσης και τις αντιφάσεις του και μπροστά στο φάσμα μιας νέας κρίσης γίνεται όλο και πιο επιθετικός, όλο και πιο αντιδραστικός και ταυτόχρονα πιο ανήσυχα τα επιτελεία του για το ενδεχόμενο λαϊκών εξεγέρσεων. Αυτό το συμπέρασμα αναδείχνεται ακόμα και από τις αναλύσεις σοβαρών αστών ερευνητών και αναλυτών.

Η εναλλακτική λύση, ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, η σοσιαλιστική προοπτική είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία και αντικειμενικά ώριμη. Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης δεν μπορεί να δώσει τίποτα πια το θετικό για τους λαούς, παρά μόνο πείνα, ανεργία, φτώχεια, δυστυχία, μπόλικη καταστολή και πολέμους.

Είναι λογικό μέσα σε αυτές τις συνθήκες και με δεδομένο το σημερινό συσχετισμό δύναμης και την ιδεολογική κυριαρχία της αστικής τάξης να μην είναι άμεσα ορατή αυτή η προοπτική σε πλατιές εργατικές και λαϊκές μάζες. Ταυτόχρονα, είναι μεγάλη η πίεση για αλλαγές, καθώς μεγαλώνει η ανασφάλειά τους για το μέλλον και δεν μπορούν να ζήσουν όπως πριν.

Στις συνθήκες της Ελλάδας η κατάσταση στη συγκεκριμένη συγκυρία γίνεται ακόμα πιο σύνθετη γιατί το κλασικό δικομματικό σύστημα της άρχουσας τάξης βρίσκεται σε αποδιοργάνωση, πράγμα που απελευθερώνει μεγάλο τμήμα του λαού που ήταν στην επιρροή του.

Κατά βάση αυτές οι λαϊκές δυνάμεις έχουν διαπαιδαγωγηθεί με τη λογική του μονόδρομου της ΕΕ και της απόρριψης άλλης εναλλακτικής λύσης ή στην καλύτερη περίπτωση της αποδοχής της ως μιας μακρινής προοπτικής. Εχουν επίσης διαπαιδαγωγηθεί με τη λογική του μικρότερου κάθε φορά κακού.

Αυτές οι απόψεις είναι σήμερα ένα σοβαρότατο εμπόδιο στη φάση αυτή να δουν, να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχθούν ότι δεν μπορούν πλέον να ελπίζουν στη βελτίωση της ζωής τους στις συνθήκες του καπιταλισμού και της ΕΕ. Ενα τμήμα που διαθέτει ορισμένη πείρα ταξικών αγώνων κάνει πιο εύκολα το βήμα του απεγκλωβισμού από όλο αυτό το πλέγμα των δεσμεύσεων.

Γενικά το μεγαλύτερο βρίσκεται σε φάση αναζήτησης. Πρόκειται καταρχήν για θετική εξέλιξη.

Είναι ταυτόχρονα ευάλωτο στη λογική που έχει ιδεολογικά διαμορφωθεί, του μονόδρομου, του μικρότερου κακού, της αναζήτησης λύσεων μέσα στα όρια αυτά, στα όρια του συστήματος.

Είναι ακριβώς εκείνο το τμήμα με το οποίο παίζουν οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις με ηγεμονική δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ.

Το σύστημα, η άρχουσα τάξη, η ΕΕ, έχει κάθε λόγο να εγκλωβίσει αυτά τα τμήματα σε σχήματα λίγο - πολύ προσωρινά ή ελεγχόμενα, φτάνει να μην περάσουν απέναντι, στο ΚΚΕ, σε γραμμή ταξικής πάλης, έως ότου αναδιοργανώσει τον πολιτικό της μηχανισμό στο βαθμό και όταν μπορέσει. Δε διστάζει να ενισχυθούν ακόμα και δυνάμεις σαν τη «Χρυσή Αυγή».

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η άρχουσα τάξη είναι φυσικό να συγκεντρώνει τα κύρια πυρά της ακόμα πιο συντονισμένα και πιο επιθετικά στο ΚΚΕ και στην πολιτική του. Ζούμε πολύ καθαρά αυτή την περίοδο την πιο συντονισμένη και οργανωμένη επίθεση των τελευταίων χρόνων μετά την κρίση '90 - '91.

Η κατηγορηματική άρνηση του Κόμματος να συμπλεύσει σε ενιαίο συνασπισμό με τις αντιμνημονιακές δυνάμεις συγκεντρώνει την κύρια προσοχή και αποτελεί αιχμή της επίθεσης.

Σε αυτή την επίθεση οικοδομεί ταυτόχρονα και δεσμούς συμμαχίας με τις λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις.

Από τη μια μεριά τα επιτελεία της αστικής τάξης παρουσιάζουν το ΚΚΕ και την πολιτική του ως επικίνδυνη, ανεφάρμοστη, καταστροφική (κλείνει επιχειρήσεις, κ.λπ.) και από την άλλη μεριά ως ένα Κόμμα απομονωμένο που αρνείται τις συμμαχίες.

Σε αυτή την κατεύθυνση της επίθεσης υπάρχει κοινό συμφέρον.

Αυτή τη συγκυρία αξιοποιεί ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ για να ικανοποιήσει μια από τις κρυφές του επιθυμίες. Να πάρει τη ρεβάνς του 1968 και να ξεπεράσει το κόμπλεξ των αλλεπάλληλων ηττών και απογοητεύσεων. Πιστεύει ότι με αυτό τον τρόπο θα γίνει πιο αξιόπιστος συνομιλητής της σοσιαλδημοκρατίας ή του παράγοντα αναγέννησής της.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες μερικοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι που εκτιμούν το Κόμμα, άλλοι που προσεγγίζουν το Κόμμα, δεν μπορούν να δουν σε βάθος τις εξελίξεις και δυσκολεύονται να δουν την ουσία της πολιτικής και τις θέσεις του Κόμματος.

Θα προτιμούσαν, για να είμαστε ακριβείς, να έμπαινε το Κόμμα σε αυτή τη συζήτηση με τις αντιμνημονιακές και τις λεγόμενες αριστερές δυνάμεις με το επιχείρημα ότι θα δημιουργούνταν κλίμα αισιοδοξίας, ανάτασης και δυνατότητα να αποσπάσουν μια πλειοψηφία που θα μπορούσε αυτή να πάρει ορισμένα μέτρα ανακούφισης του λαού.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από μια τέτοια άποψη και στάση.

Ας δεχθούμε καταρχήν ως ορθή την άποψη αυτή. Από πού προκύπτει ότι θα είχαμε ενθουσιασμό και ανάταση; Το αντίθετο ακριβώς θα συνέβαινε. Το πιο πρωτοπόρο και μαχητικό τμήμα του Κόμματος και του εργατικού κινήματος με καμιά είδους πειθαρχία δε θα δεχόταν μια τέτοια στάση. Θα θεωρούσε αυτή την επιλογή προδοσία και με το δίκιο του. Θα ήταν πράξη αυτοκτονίας για το Κόμμα και δώρο ανέλπιστο για τον αντίπαλο.

Θα ήταν πράξη προδοσίας γιατί θα αποκηρύχναμε στην ουσία ό,τι μέχρι τώρα κάναμε. Θα ήταν προσχώρηση και δικαίωση χρεοκοπημένων θέσεων και πρακτικών.

Γιατί αυτό θα σήμαινε συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ. Αναγνώριση των θέσεών του για την ΕΕ, για την κρίση, για το σχέδιο Ανάν, για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για το σοσιαλισμό και τόσα άλλα ως σωστές και τις επιλογές του ΚΚΕ λαθεμένες ή προβληματικές. Θα σήμαινε άφεση αμαρτιών, δικαίωση της πρακτικής του να συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ στο μαζικό κίνημα και να καταγγέλλει το ΠΑΜΕ σαν διασπαστή του συνδικαλιστικού κινήματος, τους κουκουλοφόρους μέρος του κινήματος και πολλές άλλες αμαρτίες.

Ποιος τίμιος αγωνιστής του ΚΚΕ θα μπορούσε να στρατευτεί με αυτή την τυχοδιωκτική τακτική με όφελος μερικές χιλιάδες ψήφων;

Με το δίκιο τους θα περνούσαν από «έκτακτο στρατοδικείο» μια τέτοια ηγεσία.

Δεν είναι μόνο η σύγχυση και διάλυση που θα προκαλούνταν από ένα λάθος ασυγχώρητο.

Θα ήταν προδοσία της πάλης για το σοσιαλισμό. Θα ήταν εγκατάλειψη της πάλης για άλλη εναλλακτική λύση σε μια περίοδο που το θέμα έχει τεθεί επί τάπητος ως η μοναδική προοπτική.

Το επιχείρημα ότι ο καθένας θα κρατάει τις θέσεις του και τη στρατηγική του είναι αστείο. Οπως επίσης είναι αστείο το επιχείρημα ότι θα επιδράσουμε με τις δικές μας θέσεις.

Εχουμε πικρή πείρα από το 1989, όπου χρειάστηκε σκληρός αγώνας για να μη διαλυθούμε στον ενιαίο τότε ΣΥΝ. Εχουμε την πείρα των κεντροαριστερών κυβερνήσεων σε Γαλλία, Ιταλία και χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Θα ήταν εγκατάλειψη του αγώνα σε μια κρίσιμη πολιτική περίοδο, όπου μεγάλες μάζες αναζητούν εναλλακτική προοπτική, όπου γίνονται διεργασίες και απαιτείται υπομονετική δουλειά για να απεγκλωβιστούν από τις αντιλήψεις του μονόδρομου και του μικρότερου κακού.

Θα προκαλούσαμε τεράστια ζημιά στο επαναστατικό κίνημα και την προοπτική του.

Είναι ευτύχημα που το κίνημα στην Ελλάδα έχει για οδηγό και καθοδηγητή του ένα τέτοιο Κόμμα σαν το ΚΚΕ. Ενα Κόμμα διδαγμένο από την ιστορία του, έμπειρο και γερά εξοπλισμένο με την επιστήμη και την τέχνη της ταξικής πάλης.

Τα μέλη του Κόμματος, οι οπαδοί του, οι φίλοι του πρέπει να είναι περήφανοι. Περήφανοι για το Κόμμα τους, την Κεντρική του Επιτροπή, την ηγεσία του.

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω ό,τι και να γίνει. Το δρόμο τον χαράξαμε με πολύ κόπο και συλλογικά και δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψουμε με όποιο τίμημα.

Ας εξετάσουμε όμως και ένα δεύτερο ζήτημα. Τι θα συνέβαινε αν ανοίγαμε την πόρτα στη συζήτηση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις αντιμνημονιακές δυνάμεις για μια εκλογική συνεργασία.

Ποιος αμφιβάλλει ότι θα είχαμε ως συνομιλητές τον Καμμένο, τον Κοτσακά και άλλα πρωτοπαλίκαρα του Τσοχατζόπουλου, τον Δημαρά και πολλούς ακόμα προστάτες του λαού χάριν του μνημονίου; Ολη η «πλατεία» Συντάγματος στο προσκήνιο.

Με όλους αυτούς και πολλούς άλλους ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανοίξει συζήτηση. Δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά.

Ο κατήφορος αν γίνει το πρώτο βήμα δεν έχει σταματημό. Ρεζίλι των σκυλιών.

Ας προχωρήσουμε ακόμα παραπέρα. Τι θα γινόταν αν ένας τέτοιος συνασπισμός αποσπούσε μια πλειοψηφία, πράγμα απίθανο, αλλά ας το δεχθούμε χάριν της συζήτησης.

Την άλλη μέρα έπρεπε να αντιμετωπίσει όχι πέντε - δέκα προβλήματα αλλά το σύνολο των προβλημάτων μιας χώρας σε βαθιά κρίση, μέλους της ΕΕ.

Την άλλη μέρα των εκλογών στην Ελλάδα θα είναι η τρόικα και θα απαιτήσει την τήρηση των συμφωνιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντάει ότι θα ζητήσουμε άλλους, πιο ανώτερους διαπραγματευτές.

Εμείς τι θα λέγαμε;

Οι τράπεζες πρέπει να εξασφαλίσουν τη συνέχεια της λειτουργίας τους και επανακεφαλαιοποίησή τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει να τις κρατικοποιήσουμε, αλλά αυτό όμως προϋποθέτει έγκριση της ΕΕ.

Εμείς τι θα κάναμε, θα τρέχουμε με τον Τσίπρα στις Βρυξέλλες να πάρουμε άδεια;

Την άλλη μέρα οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεγαλοκατασκευαστές θα απαιτούν επιταχύνσεις των μέτρων για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και πολλά άλλα.

Τι θα κάνουμε; Θα συζητάμε μαζί τους όπως κάνει ο Βασιλόπουλος του ΣΥΝ προεκλογικά πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι;

Θα προσπαθούμε να πείσουμε τους καπιταλιστές να σκεφθούν τους άνεργους και να κάνουν επενδύσεις, να γίνουν φιλεργατικοί;

Οι εφοπλιστές δε θα δρομολογήσουν τα πλοία τους για τα νησιά αν δεν έχουν στήριξη και προνόμια. Τι θα κάνουμε;

Τι θα γίνει με τα νοσοκομεία που δεν μπορούν να λειτουργήσουν;

Είναι μακρύς ο κατάλογος των προβλημάτων. Δεν είναι ούτε πέντε ούτε δέκα. Είναι η ζωή και το μέλλον του λαού.

Δεν υπάρχουν λύσεις προς όφελος του λαού αν δεν ανοίξει πόλεμος με τους καπιταλιστές και την ΕΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις δεν έχουν τέτοιο προσανατολισμό, πολιτική θέληση και πρόγραμμα.

Απλώς ψαρεύουν στα θολά νερά και διεκδικούν μια καλύτερη θέση στο μελλοντικό σύστημα διακυβέρνησης.

Τίποτα παραπάνω. Εξαπατούν συνειδητά το λαό.

Ε! θα ήταν ντροπή και εσχάτη προδοσία για το ΚΚΕ να συμπορευτεί με όλες αυτές τις δυνάμεις.

Μπορεί, όμως, στη φάση αυτή αρκετοί τίμιοι άνθρωποι να μη μας καταλάβουν. Θα μας καταλάβουν αύριο. Οπως μας καταλαβαίνουν σήμερα για τη θέση μας απέναντι στην ΕΕ.

Μπορεί να μην είναι σήμερα ορατή η προοπτική του άλλου δρόμου, της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Θα γίνει αύριο. Μπορεί στις εκλογές να μην ψηφίσουν όλοι όσοι θα μπορούσαν. Ακόμα μπορεί και ορισμένοι να παρασυρθούν και να μην ξαναψηφίσουν. Θα τους βρούμε αύριο εκεί που θα τρώει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, στις ουρές των ανέργων. Θα τους χάσουμε όμως οριστικά αν το ΚΚΕ γίνει το ίδιο σαν τα άλλα κόμματα.

Αλλά είπαμε, έχουν γνώση οι φύλακες.

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Το ΚΚΕ έχει εμπιστοσύνη στα μέλη του, στον κόσμο του, στην εργατική τάξη.

Θα το υπερασπίσουν με κάθε τρόπο, με όλες τους τις δυνάμεις.

Του
Δημήτρη ΓΟΝΤΙΚΑ
Μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Λεφτά υπάρχουν!

Λεφτά υπάρχουν!

Το ΚΚΕ έχει ολοκληρωμένη πρόταση για μια άλλου τύπου ανάπτυξη, στο επίκεντρο της οποίας θα είναι η ικανοποίηση των συνεχώς αυξανόμενων αναγκών όλων των μελών της κοινωνίας, πρόταση για τη σχεδιοποιημένη οικονομικο- κοινωνική ανάπτυξη προς όφελος όλου του λαού. Οταν στελέχη του Κόμματος παρουσιάζουν τη στρατηγική του, η απάντηση που έρχεται από την άλλη πλευρά είναι «καλά όλα αυτά, αλλά πού θα βρείτε τα λεφτά». Ε, τώρα είναι η δική μας η σειρά να αναφωνήσουμε ...λεφτά υπάρχουν, μόνο που είναι συγκεντρωμένα στα χρηματοκιβώτια της πλουτοκρατίας, η οποία προσπαθεί να αυξήσει το δικό της πλούτο, καταδικάζοντας σε φτώχεια και χρεοκοπία το λαό.

Για τους κομμουνιστές, ο πλούτος της κοινωνίας και οι προοπτικές της να εξασφαλίσει την πραγματική ανάπτυξη, δε μετριέται σε χαρτονομίσματα. Υπολογίζεται με βάση τα πραγματικά δεδομένα. Τις αντικειμενικές δυνατότητες που υπάρχουν για να αναπτύξει την παραγωγική της δραστηριότητα. Με αυτήν την έννοια πλούτος - λεφτά για μια κοινωνία και το λαό της, μαζί με το συνολικά παραγόμενο προϊόν είναι όλη η γκάμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών που διαθέτει. Ο ορυκτός και υποθαλάσσιος πλούτος. Η ευφορία και η καλλιεργητική δυνατότητα της γης της να λύσει το επισιτιστικό πρόβλημα. Οι υποδομές, οι συσσωρευμένες εφεδρείες, τα εργοστάσια, τα μέσα παραγωγής κ.ο.κ. Είναι πρωτίστως η εργατική δύναμη εκατομμυρίων εργαζομένων, η παραγωγική εμπειρία που διαθέτουν, οι τεχνικές τους γνώσεις και η ικανότητά τους να λειτουργούν τα σύγχρονα μέσα παραγωγής, είτε μιλάμε για πολύπλοκες εργαλειομηχανές, είτε για ρομποτικά συστήματα.

Αν οι αντίπαλοι της φιλολαϊκής προοπτικής, οι αντίπαλοι δηλαδή της λαϊκής οικονομίας, επιμένουν ότι αυτά δεν απαντάνε στο ερώτημα «πού θα βρείτε τα λεφτά», συνεχίζουμε: Η λαϊκή εξουσία μπορεί να εξασφαλίσει δεκάδες δισεκατομμύρια, δηλαδή λεφτά που μπορούν να αξιοποιηθούν για την προώθηση πολιτικών στήριξης των εργαζομένων, ας πούμε, από τη μονομερή διαγραφή του χρέους, λυτρώνοντας το λαό και τον τόπο από τις τοκοχρεολυτικές δόσεις. Αλλα τόσα μπορούμε να κερδίσουμε από την απεμπλοκή της χώρας από το ΝΑΤΟ, τις δυσβάστακτες στρατιωτικές δαπάνες, τις αποστολές εκτός συνόρων. Δεκάδες δισεκατομμύρια μπορούν να εξασφαλιστούν από την ...«κοινωνικοποίηση των κερδών», που μέχρι σήμερα τσεπώνουν τραπεζίτες, βιομήχανοι, μεγαλέμποροι κι άλλα λαμόγια του συστήματος. Κέρδος που ισοδυναμεί με αρκετά ακόμα δισεκατομμύρια θα προκύψει από την πλήρη απασχόληση όλων των εργαζομένων, από την πλήρη αξιοποίηση και λειτουργία όλων των παραγωγικών μονάδων, από την πλήρη αξιοποίηση της καλλιεργήσιμης γης για την παραγωγή αγροτικών προϊόντων.

Αν κι αυτά τους φαίνονται λίγα, τότε να έχουν υπόψη τους ότι μόνο το 2009 οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στέρησαν από την ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους, τουλάχιστον από 113,5 δισ., αφού τόσα είναι τα ποσά που έδωσαν για ενισχύσεις επιχειρηματικών ομίλων, για τοκοχρεολυτικές δόσεις, για τα κέρδη 166 επιχειρήσεων του Χρηματιστηρίου, για στρατιωτικές δαπάνες και για ... συνδρομές προς την ΕΕ. Κονδύλια που αποτελούν το 48% του ΑΕΠ εκείνης της χρονιάς.

Τέρμα, λοιπόν, τα παραμύθια για το πού θα βρούμε τα λεφτά. ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, και ο δρόμος των ανατροπών είναι μπροστά μας, αρκεί οι εργαζόμενοι να συνειδητοποιήσουν ότι ανήκουν σε αυτούς και όχι στα παράσιτα της αστικής τάξης, που χάριν των δικών τους κερδών προκαλούν τη χρεοκοπία εκατομμυρίων λαϊκών νοικοκυριών.

Άδωνις - Ελληνοφρένεια

Άδωνις - Ελληνοφρένεια

Πολιτικά, έχω ανάμικτα συναισθήματα για την εκπομπή, παρ'ολα αυτά είναι ιδιατέρως διασκεδαστική. Εαν δηλαδή μπορεί κάποιος να αντέξει την φωνή του Γεωργιάδη επι 45 λεπτά.