Γιατί οι επιχειρηματίες θέλουν αλλαγή στο καθεστώς των υπερωριών

Γιατί οι επιχειρηματίες θέλουν αλλαγή στο καθεστώς των υπερωριών

Η δύναμη του ανθρώπινου οργανισμού δεν είναι ούτε ανεξάντλητη, ούτε πάντα αναπληρώσιμη, όταν βεβαίως υπόκειται σε εντατική δουλιά

Πρόταση, για περισσότερη «ευελιξία» στο καθεστώς της υπερωριακής απασχόλησης των εργαζομένων, προτίθεται να καταθέσει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Ν.Γκαργκάνας, με αφορμή την παρουσίαση της τελευταίας Εκθεσης Διοικητή για το 2003. Τις κυβερνητικές προθέσεις για αλλαγή του υφιστάμενου καθεστώτος για τις υπερωρίες, προανάγγειλε, επίσης, και ο υπουργός Εργασίας, ο οποίος δήλωσε ότι «το σημερινό καθεστώς των υπερωριών δεν έχει αποδώσει».

Στην προκειμένη περίπτωση, η κυβέρνηση απλώς έρχεται να υλοποιήσει αίτημα των επιχειρηματιών, οι οποίοι θέλουν να ξεμπερδεύουν με κάθε μορφής επιβάρυνση με το «εργατικό κόστος» και να τους ανοίξει διάπλατα ο δρόμος, για να ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους 12 και 15 ώρες τη μέρα. Αυτό που ενοχλεί τους επιχειρηματίες, είναι ότι, ακόμα και με τα επίσημα και όχι ακριβή στοιχεία, οι υπερωρίες τα τελευταία χρόνια παρουσίασαν απότομη άνοδο. Από 5.040.693 ώρες το 2000, το 2001 αυξήθηκαν στις 15.440.000 ώρες και για το 2002 εκτιμάται ότι ξεπέρασαν τις 18.000.000 ώρες εργασίας.

Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, κυβέρνηση και επιχειρηματίες κινούνται ολοταχώς προς την πρώτη εποχή του καπιταλισμού της βιομηχανικής επανάστασης, (πρώτο μισό 19ου αιώνα), όπου δεν ίσχυαν καν ωράρια εργασίας. Στην εποχή χωρίς νομοθετικό περιορισμό του εργάσιμου χρόνου. Στην εποχή, δηλαδή, πριν από το 1844. Τη χρονιά - ορόσημο, κατά την οποία η Βουλή των Κοινοτήτων στην Αγγλία ψήφισε το νόμο για το 12ωρο.

Οσο για τον κύριο Γκαργκάνα, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διοίκηση την Κεντρικής Τράπεζας - το υποκατάστημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την ακρίβεια - είχε διατυπώσει την άποψη ότι η αγορά εργασίας στην Ελλάδα, είναι αρκετά ...άκαμπτη και ότι χρειάζεται να «ελαστικοποιηθεί» περισσότερο. Δεν αποκρύπτει, επίσης, ότι ο στόχος υιοθέτησης τέτοιας μορφής μέτρων, είναι η ενίσχυση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Το θέμα της προώθησης μέτρων, στην κατεύθυνση της περαιτέρω «ελαστικοποίησης» των εργασιακών σχέσεων, επανήλθε και πάλι στην επικαιρότητα με αφορμή την εαρινή Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης ότι η Ελληνική Προεδρία πρότεινε τέτοιας μορφής μέτρα, συνολικά για την Ευρωπαϊκή Ενωση. Απλώς ο κ.Γκαργκάνας, με τις προτάσεις του, θέτει επί ελληνικού εδάφους και σε πιο πρακτική μορφή, τις προτάσεις που έκανε συνολικά για την Ευρωπαϊκή Ενωση ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης.

Αυτό που καταλαβαίνει ο κάθε εργαζόμενος, ο οποίος εργάζεται υπερωριακά, είναι ότι οι ώρες που του αναγνωρίζονται σαν υπερωριακή απασχόληση, πληρώνονται περισσότερο. Ετσι, σύμφωνα με τον τελευταίο νόμο, για υπερωριακή απασχόληση μέχρι 120 ώρες το χρόνο, αυξάνεται το ωρομίσθιό του κατά 50% και πάνω από το όριο αυτό -πέραν των 120 ωρών- δικαιούται αποζημίωση ίση με το 250% του καταβαλλόμενου ωρομίσθιου. Αυτό που δεν είναι κατανοητό, είναι ότι ακόμα και με το καθεστώς της υπερωριακής απασχόλησης, απλώς μειώνεται ο απλήρωτος χρόνος εργασίας του, που ιδιοποιείται δωρεάν ο επιχειρηματίας στον οποίο έχει εκχωρήσει τη χρήση της εργατικής του δύναμης για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ταυτόχρονα, όμως, η φθορά της εργατικής του δύναμης πάνω από το φυσιολογικό όριο της εργάσιμης μέρας, (π.χ. 8ωρο), δεν αναπληρώνεται, όσο και αν προσαυξάνεται η πληρωμή. Και αυτό, γιατί η φθορά της πλέον γίνεται μόνιμη, μη αναστρέψιμη, δηλαδή καταστρέφεται, με δεδομένο ότι η δύναμη του ανθρώπινου οργανισμού δεν είναι ούτε ανεξάντλητη, ούτε πάντα αναπληρώσιμη, όταν βεβαίως υπόκειται σε εντατική δουλιά.

Μια μορφή καταστροφής

της εργατικής δύναμης

Με ένα παράδειγμα θα γίνει κατανοητό πως εργαζόμενος και επιχειρηματίας μοιράζονται το προϊόν που δημιουργεί ο πρώτος στη διάρκεια μιας εργάσιμης μέρας.

Ο εργάτης, στη διάρκεια της εργάσιμης μέρας δεν πληρώνεται το σύνολο της αξίας που δημιουργεί. Ο χρόνος εργασίας χωρίζεται στην αναγκαία εργασία, στη διάρκεια της οποίας ο εργάτης αναπαράγει την αξία της εργατικής του δύναμης (αξία, η οποία παίρνει τη μορφή του μισθού), ενώ τον υπόλοιπο χρόνο, ο οποίος ονομάζεται υπερεργασία, παράγει την υπεραξία που ιδιοποιείται δωρεάν ο επιχειρηματίας. Ο χωρισμός του εργάσιμου χρόνου σε αναγκαία εργασία και υπερεργασία αποτελεί στοιχείο αντιπαλότητας μεταξύ του εργάτη και του επιχειρηματία. Οσο περισσότερο αυξάνεται ο αναγκαίος χρόνος, τόσο μειώνεται ο εργάσιμος χρόνος --η υπερεργασία-- στη διάρκεια του οποίου ο εργάτης δουλεύει δωρεάν για τον επιχειρηματία και παράγει την υπεραξία. Οσο περισσότερο αυξάνεται η υπερεργασία (κατά συνέπεια και η υπεραξία) τόσο μειώνεται ο αναγκαίος χρόνος, μέσα στον οποίο ο εργάτης αναπαράγει την αξία της εργατικής του δύναμης.

Ας υποθέσουμε ότι ο εργάσιμος χρόνος αποτελείται από 8 ώρες, από τις οποίες, στις 3 ώρες ο εργάτης αναπαράγει την αξία της εργατικής του δύναμης και τις υπόλοιπες 5 ώρες παράγει την υπεραξία που ιδιοποιείται δωρεάν ο επιχειρηματίας. Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι στη διάρκεια μιας ώρας εργασίας, ο εργάτης δημιουργεί μια νέα αξία ίση με 8 ευρώ. Στις 8 ώρες του εργάσιμου χρόνου ο εργάτης παράγει μια νέα αξία ίση με 64 ευρώ. Η νέα αυτή αξία, με βάση την αναλογία 3 ώρες για την αναπαραγωγή της αξίας της εργατικής δύναμης και 5 ώρες για την παραγωγή της υπεραξίας, μοιράζεται σε αξία 24 ευρώ που παίρνει με τη μορφή μισθού ο εργάτης και σε υπεραξία 40 ευρώ που καρπώνεται δωρεάν ο κεφαλαιοκράτης. Με βάση την αναλογία αυτή το ποσοστό της υπεραξίας (υπεραξία / αξία εργατικής δύναμης) είναι ίσο με 160,6%.

Πώς μεταβάλλεται, τώρα, το ποσοστό της υπεραξίας σε καθεστώς των υπερωριών: Ας υποθέσουμε ότι ο ίδιος εργαζόμενος δουλεύει 2 ώρες επιπλέον υπερεργασία. Αντί για 8 ώρες, δουλεύει 10 ώρες και ας υποθέσουμε ότι το ωρομίσθιό σε καθεστώς υπερωρίας αυξάνει κατά 50%. Στη διάρκεια των δύο ωρών, ο εργάτης συνεχίζει να δημιουργεί νέα αξία, όπως και προηγούμενα. Αρα, στις 2 ώρες θα δημιουργήσει μια νέα αξία 16 ευρώ. Πώς μοιράζεται αυτή η νέα αξία; Ο εργάτης, με βάση την προσαύξηση του 50% θα πάρει μισθό αξίας ίσο με 9,6 ευρώ (αξία της εργατικής του δύναμης) και ο επιχειρηματίας θα λάβει μια υπεραξία ίση με 6,4 ευρώ. Πώς διαμορφώνεται τώρα το ποσοστό της υπεραξίας; Το ποσοστό της υπεραξίας (υπεραξία/ αξία της εργατικής δύναμης) πέφτει στο 66,7%.

Να τι επιδιώκουν κυβέρνηση και επιχειρηματίες με την ...ελαστικοποίηση του καθεστώτος των υπερωριών. Επιδιώκουν το ποσοστό της υπεραξίας να διατηρηθεί και κατά το χρόνο των υπερωριών στο 160,6% - όπως και στην κανονική εργάσιμη μέρα των 8 ωρών - και όχι στο 66,7% που διαμορφώνεται με την υπάρχουσα κατάσταση στο πεδίο της υπερωριακής απασχόλησης. Αν, δε, σ' αυτό προστεθεί και το γεγονός της μη αναπλήρωσης της φθοράς της εργατικής δύναμης λόγω των υπερωριών, τότε γίνεται φανερό ότι ετοιμάζονται μέτρα αργής και σταθερής καταστροφής της ζωής του εργάτη.

Η νεκρανάσταση των βρικολάκων

«ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ»

Η νεκρανάσταση των βρικολάκων

«Βουλιμία δράκου για υπερεργασία».

«Η παράταση της εργάσιμης μέρας ως τη νύχτα, πέρα από τα όρια της φυσικής μέρας, επενεργεί μόνο ως καταπραϋντικό και σβήνει μόνο ως ένα βαθμό τη δίψα βρικόλακα για ζωντανό αίμα εργασίας. Γι' αυτό η βαθύτερη τάση της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής είναι να ιδιοποιείται εργασία στο διάστημα όλων, και των 24 ωρών του ημερονυκτίου».

Οι δύο αυτές παράγραφοι, παρμένες από το «Κεφάλαιο» (τόμος 1ος, για την εργάσιμη μέρα), αποκωδικοποιούν πλήρως τις προθέσεις και τις βαθύτερες επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με την προώθηση της πρόσφατης Οδηγίας «για την οργάνωση του χρόνου εργασίας». Ακριβώς όπως και πριν από 140 χρόνια, την περίοδο του πρώιμου καπιταλισμού, έτσι και σήμερα, στην εποχή της καπιταλιστικής ωριμότητας, στόχος είναι η ικανοποίηση της βουλιμίας δράκου για υπερεργασία, η κατάσβεση της δίψας του βρικόλακα-κεφαλαιοκράτη για ζωντανό εργατικό αίμα. Το «μυστικό» και τότε και σήμερα είναι ότι στη διάρκεια της υπερεργασίας παράγεται η πολύτιμη εκείνη «κοινωνική ουσία», η υπεραξία, που τρέφει το κεφάλαιο. Υπερεργασία είναι η περίοδος εκείνη της εργάσιμης μέρας, όπου ο εργάτης δουλεύει και παράγει προϊόν όχι για τον εαυτό του, αλλά για τον εργοδότη του δωρεάν... Η υπερεργασία είναι το απλήρωτο κομμάτι του εργάσιμου χρόνου. Οσο πιο μεγάλη είναι, σε σχέση με το πληρωμένο κομμάτι της εργάσιμης μέρας (αναγκαίος χρόνος εργασίας στη διάρκεια του οποίου αναπαράγεται η αξία της εργατικής δύναμης), τόσο αυξάνει ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, το ποσοστό υπεραξίας, το καπιταλιστικό κέρδος. Και η πρόσφατη Οδηγία, με το σπάσιμο του εργάσιμου χρόνου σε ενεργό και ανενεργό, αλλά και με τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου σε ετήσια βάση, σε αυτό ακριβώς οδηγεί. Στην απεριόριστη παράταση του απλήρωτου εργάσιμου χρόνου, της υπερεργασίας. Περιττό να πούμε ότι η συγκεκριμένη Οδηγία καταργεί το οκτάωρο, τινάζει στον αέρα το καθεστώς των υπερωριών, μετατρέπει τον εργάτη σε απόλυτο εξάρτημα του κεφαλαίου 24 ώρες το 24ωρο. Δημιουργεί τον μονοδιάστατο άνθρωπο. Ο οποίος θα ζει και θα αναπνέει μόνο χάρη στην ιδιότητά του, ότι είναι εκμεταλλεύσιμη «πρώτη ύλη», ότι είναι μηχανισμός παραγωγής υπεραξίας.

Η πρακτική εφαρμογή της Οδηγίας, αν δεν προσκρούσει στις αντιστάσεις του εργατικού κινήματος, είναι κατανοητό ότι θα δημιουργήσει τεράστιες και πολυεπίπεδες ανατροπές στην καθημερινή ζωή της εργατικής οικογένειας. Το τι θα σημάνει στην πράξη το βρικολάκιασμα αυτό του κεφαλαίου, είναι προς εξέταση... Απλώς σήμερα θα επιδιώξουμε να παρουσιάσουμε ορισμένες μόνο πτυχές, με σκοπό να φωτιστεί καλύτερα το όλο θέμα.

Ανοδος του βαθμού εκμετάλλευσης

Τι συνέπειες θα υπάρξουν στις σχέσεις κεφαλαίου - εργασίας, στους όρους εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, θα φανεί από το ακόλουθο (υποθετικό) παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι σε μια επιχείρηση ο εβδομαδιαίος εργάσιμος χρόνος των 48 ωρών μοιράζεται εξίσου. Οι 24 ώρες αποτελούν τον αναγκαίο χρόνο εργασίας (όπου ο εργάτης, με τη μορφή μισθού, αναπληρώνει την αξία της εργατικής δύναμης), ενώ οι υπόλοιπες 24 ώρες αποτελούν την υπερεργασία, την απλήρωτη εργασία, στη διάρκεια της οποίας παράγεται η υπεραξία, την οποία καρπώνεται ο καπιταλιστής με τη μορφή του κέρδους. Υποθέτουμε επίσης ότι σε 1 ώρα εργασίας παράγεται ένα νέο προϊόν αξίας 100 ευρώ, το οποίο μοιράζεται ίσα μεταξύ του εργάτη και του επιχειρηματία. Αρα στη διάρκεια των 48 ωρών θα παραχθεί ένα νέο προϊόν αξίας 4.800 ευρώ, το οποίο μοιράζεται σε 2.400 ευρώ ως μισθός εργασίας, ενώ τα υπόλοιπα 2.400 ευρώ αποτελούν την υπεραξία. Υπό τις συνθήκες αυτές και με δεδομένο ότι το ποσοστό υπεραξίας (βαθμός εκμετάλλευσης) προκύπτει από τη σχέση της υπεραξίας προς το μισθό εργασίας, αυτό θα είναι ίσο με 100%. Στη συνέχεια θα δούμε πώς επηρεάζεται το ποσοστό υπεραξίας αν η εβδομαδιαία εργασία αυξηθεί στις 65, στις 78 και στις 89 ώρες, υπό την προϋπόθεση ότι (λόγω ετήσιας διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου και του σπασίματός του σε ενεργό και ανενεργό περίοδο) ο μισθός εργασίας παραμένει σταθερός και όλη τη νεοπαραγόμενη αξία την προσπορίζεται το κεφάλαιο. Οι 65 ώρες προκύπτουν από το γεγονός ότι η Οδηγία προβλέπει μόνο 11 ώρες ανάπαυσης, άρα 13 στη διάθεση του εργοδότη. Αν η βδομάδα είναι 5ήμερη τότε ο εργάτης δουλεύει 13 ώρες Χ 5 = 65 ώρες δουλιάς. Αν δουλέψει 6 μέρες τη βδομάδα Χ 13 ώρες = 78 ώρες, αν δουλέψει 7 μέρες τη βδομάδα Χ 13 ώρες = 89 ώρες τη βδομάδα. Οι υπερωρίες με βάση τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας είναι απλήρωτες.

α) Εργάσιμος χρόνος 65 ωρών μοιράζεται σε αναγκαία εργασία 24 ώρες και υπερεργασία 41 ώρες. Στη διάρκεια των 65 ωρών θα παραχθεί ένα νέο προϊόν αξίας 6.500 ευρώ και θα μοιραστεί σε μισθό αξίας 2.400 ευρώ και υπεραξία4.100 ευρώ και το ποσοστόυπεραξίας θα αυξηθεί στο 170,8%.

β) Εργάσιμος χρόνος 78 ωρών: Στη διάρκειά του θα παραχθεί προϊόν αξίας 7.800 ευρώ και το ποσοστόυπεραξίας θα αυξηθεί στο 225%.

γ) Εργάσιμος χρόνος 89 ωρών: Στη διάρκειά του θα παραχθεί προϊόν αξίας 8.900 ευρώ και το ποσοστό υπεραξίας θα διαμορφωθεί στο 312,5%. Στην ακραία αυτή περίπτωση, σε κάθε 4 νέες παραγόμενες μονάδες, ο εργάτης θα παίρνει κάτι λιγότερο από τη 1 μονάδα και ο καπιταλιστής επιχειρηματίας κάτι περισσότερο από 3.

Επομένως, έχουμε τεράστια αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. Ακόμη και αν με τη διευθέτηση του χρόνου το διάστημα που δουλεύει παραπάνω ώρες τις πάρει σε άλλο χρονικό διάστημα σε ρεπό ή άδεια, η εργατική του δύναμη θα έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, αφού με 13 ώρες δουλιά τη μέρα δεν αναπληρώνεται στη διάρκεια του 24ωρου.

Ενεργός - Ανενεργός χρόνος εργασίας

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι νέο. Είχε εμφανιστεί στην Αγγλία την περίοδο 1830-1845 με τη μορφή του αγγλικού όρου «Relaissystem System of Relays», αλλά σε αντίθεση με σήμερα, όπου επιδιώκεται η καθολική εφαρμογή του, τότε εφαρμοζόταν μόνο για την απασχόληση των παιδιών και των εφήβων μέχρι τα 18 τους χρόνια. Σύμφωνα με τον Μαρξ, «relay λένε στα αγγλικά και στα γαλλικά την αλλαγή των ταχυδρομικών αλόγων στις διάφορες στάσεις. Ετσι που λ.χ. από τις 5 1/2 το πρωί ως τις 1 1/2 μετά το μεσημέρι ζεύουνε στη δουλιά μία βάρδια παιδιά 9 ως 13 χρόνων και από τις 1 1/2 το μεσημέρι ως τις 8 1/2 το βράδυ μία δεύτερη βάρδια παιδιά κλπ.». Οι εργοστασιάρχες, όμως, δεν περιορίστηκαν στον τρόπο αυτό εφαρμογής του Relaissystem, αλλά εφάρμοσαν ένα δικό τους σύστημα, σπάζοντας και κατατέμνοντας τον εργάσιμο χρόνο σε πολλά κομμάτια. «Ο νόμος του 1844 απαγόρευσε βέβαια σε παιδιά 8-13 χρόνων, που είχαν εργαστεί πριν από τις 12 το μεσημέρι, να ξαναεργαστούν ύστερα από τη 1 μ.μ. Ομως, δε ρύθμιζε με κανέναν τρόπο την 6 1/2ωρη εργασία των παιδιών που έπιαναν δουλιά στις 12 το μεσημέρι ή και αργότερα! Ετσι 8χρονα παιδιά που έπιαναν δουλιά στις 12 το μεσημέρι μπορούσαν να τα απασχολούν 1 ώρα, από τις 12 ως τη 1 μ.μ., 2 ώρες από τις 2 ως τις 4 μ.μ. και 3 1/2 ώρες από τις 5 ως τις 8 1/2 το βράδυ» («Κεφάλαιο», τόμος 1ος σελ. 300, η εργάσιμη μέρα). Πρόκειται για την κλασική περίπτωση σπασίματος του εργάσιμου χρόνου σε ενεργό και ανενεργό. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα ο ενεργός χρόνος ανέρχεται σε 6 1/2 ώρες, ο ανενεργός σε 2 ώρες, αλλά ο εργοδότης κρατά το παιδί-εργάτη στη διάθεσή του 8 1/2 ώρες. Το «Relaissystem» κάτω από την πάλη του εργατικού κινήματος καταργήθηκε, ενώ λίγα χρόνια αργότερα καταργήθηκε και η παιδική εργασία. Ποιος θα φανταζόταν ότι 160 χρόνια μετά, θα επανερχόταν το σύστημα του ενεργού και ανενεργού χρόνου εργασίας, αυτή τη φορά όχι για την παιδική εργασία αλλά για την εργασία των ενηλίκων, όχι μόνο σε μια χώρα, αλλά για το σύνολο των κρατών-μελών της ΕΕ...

Ο εργάσιμος χρόνος

Αν παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της εργάσιμης μέρας από το 14ο αιώνα, όταν εμφανίστηκε το σύστημα της μισθωτής εργασίας, κυρίως στην αγγλική ύπαιθρο, έως και τις μέρες μας, διαπιστώνουμε ότι χωρίζεται σε τρεις μεγάλες περιόδους.

Α) Η πρώτη περίοδος ξεκινά από το 14ο αιώνα και φτάνει στην περίοδο της μεγάλης βιομηχανίας στα τέλη του 17ου αιώνα. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την πάλη του κεφαλαίου να επεκτείνει, με τη βοήθεια της κρατικής βίας, τα όρια της εργάσιμης μέρας έως τις 12 ώρες... Αν και τα όρια του εργάσιμου χρόνου, όπως και οι μισθοί εργασίας, υπαγορεύονταν με αναγκαστικούς νόμους, στην πράξη τα πράγματα ήταν απογοητευτικά για το κεφάλαιο. Ο Μαρξ επικαλείται σύγγραμμα του γνωστού προγενέστερού του οικονομολόγου Ουίλιαμ Πέτι, που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τρίτο του 17ου αιώνα, όπου και αναφέρει: «Οι εργάτες (Labouring men, στην ουσία επρόκειτο τότε για τους εργάτες γης) εργάζονται 10 ώρες τη μέρα και παίρνουν 20 γεύματα τη βδομάδα...». Για το ίδιο πάντα θέμα, σε άλλο σημείο αναφέρει: «Ακόμα και στο μεγαλύτερο μέρος του 18ου αιώνα, ως την εποχή της μεγάλης βιομηχανίας, το κεφάλαιο στην Αγγλία δεν είχε καταφέρει πληρώνοντας τη βδομαδιάτικη αξία της εργατικής δύναμης, να γίνει κύριος όλης της βδομάδας του εργάτη» («Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 286).

Β) Η περίοδος της μεγάλης βιομηχανικής επανάστασης (τέλη του 18ου - πρώτο μισό του 19ου αιώνα). Είναι η περίοδος όπου και σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες φρικαλεότητες και τα ειδεχθέστερα εγκλήματα σε βάρος της εργατικής τάξης, αδιακρίτως φύλου και ηλικίας. Ενώ για αιώνες το κεφάλαιο προσπαθούσε να επεκτείνει τα όρια της εργάσιμης μέρας στις 12 ώρες, την περίοδο αυτή μικρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, ηλικίας 7, 8, 9 και 10 χρόνων, εργάζονταν σε καθημερινή βάση 15, 16, έως και 18 ώρες, ενώ σε περιόδους αιχμής τα κρατούσαν στη δουλιά 30 και 32 συνεχόμενες ώρες, μέσα σε εργοστάσια-κάτεργα, όπου η φθίση και άλλες εργατικές αρρώστιες θέριζαν... Ηταν τέτοια η αγριότητα του κεφαλαίου και ο εκτροχιασμός όλων των κοινωνικών σχέσεων γύρω από τα εργοστάσια, ώστε ο Μαρξ στην παρουσίαση της παιδικής εργασίας κάνει λόγο για πατέρες δουλεμπόρους των παιδιών τους! Η κατάσταση αυτή δεν μπορούσε να συνεχιστεί εσαεί. Η εργατική τάξη, η οποία αισθάνθηκε να απειλείται η ίδια της η ύπαρξη, ήταν λογικό να αντιδράσει. Ο περιορισμός του εργάσιμου χρόνου και η αύξηση των μισθών - μαζί με το εκλογικό δικαίωμα - ήταν τα βασικά αιτήματα του κινήματος των χαρτιστών. Ετσι, με αλλεπάλληλες νομοθετικές παρεμβάσεις (το 1833 και το 1844) μειώθηκε ο εργάσιμος χρόνος, αρχικά στις 12, στις 11 ώρες, και τελικά την 1η του Μάη του 1844 ψηφίστηκε το 10ωρο. Μετά από 42 χρόνια, το 1886, στο Σικάγο αυτή τη φορά, πάλι την 1η του Μάη, εξελίχθηκαν τα αιματηρά γεγονότα που οδήγησαν στην υιοθέτηση του 8ωρου.

Γ) Από τις αρχές του 1990, μετά τις ανατροπές και την ήττα του εργατικού κινήματος, το ρολόι φαίνεται να γυρίζει προς τα πίσω. Το κεφάλαιο επιχειρεί να ξαναζωντανέψει τους βρικόλακες της μεγάλης βιομηχανίας, επιχειρεί μια ολική επαναφορά στη σκοτεινή περίοδο 1800-1844. Απαιτεί να έχει στη διάθεσή του τον εργάτη 24 ώρες το 24ωρο. Γιατί σε ένα σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής εξουσιάζουν τον εργάτη και όχι ο εργάτης τα μέσα παραγωγής, όπου τα μέσα παραγωγής «ζωντανεύουν» μόνο όταν καταναλώνουν εργατική δύναμη, όπου «το κεφάλαιο, σαν πεθαμένη εργασία, ζωντανεύει μόνο σαν τον βρικόλακα ρουφώντας ζωντανή εργασία και ζει τόσο περισσότερο όσο περισσότερη εργασία ρουφά», κάθε ώρα, κάθε λεπτό, είναι πολύτιμα (για το κεφάλαιο). Τα αργούντα, τα σταματημένα μέσα παραγωγής, είναι ανεπανόρθωτη ζημιά. Δουλιά και μόνο δουλιά απαιτεί το κεφάλαιο. Δουλιά έως την τελική πτώση (του εργάτη, όχι του κεφαλαιοκράτη).

Πανηγυρίζει για αποφάσεις υπέρ του κεφαλαίου

Πανηγυρίζει για αποφάσεις υπέρ του κεφαλαίου

Προχτές, πρώτη μέρα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, με ανακοίνωσή του, τόνιζε: «Η συνολική αλλαγή της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης, η μετατροπή των επιμέρους δημόσιων χρεών των χωρών σε κοινό ευρωπαϊκό χρέος, η δημιουργία αναδιανεμητικού ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, η αλλαγή του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και ο προσανατολισμός τους προς την ενίσχυση της ανάπτυξης και της απασχόλησης, ο δημόσιος έλεγχος του τραπεζικού συστήματος αποτελούν βασικούς άξονες μιας διαφορετικής κατεύθυνσης για την Ευρώπη, με προτεραιότητα τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι του κεφαλαίου».

Τι ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ; Ακριβώς αυτό που εν μέσω ανταγωνισμών και συμβιβασμών κατέληξαν στη Σύνοδο. Ισως γι' αυτό χτες η Ρ. Δούρου δήλωνε: «Η χθεσινή ημέρα της ευρωσυνόδου στις Βρυξέλλες ήταν απολύτως ενδεικτική του τι σημαίνει "σκληρή διαπραγμάτευση", με ξεκάθαρη τακτική και σαφείς στόχους», για «απευθείας στήριξη τραπεζών από το Μηχανισμό Σταθερότητας. Ισπανία και Ιταλία ανέτρεψαν την ατζέντα της Συνόδου... Η χθεσινή ημέρα θα πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού "διαπραγματεύεσθαι"».

Αλήθεια, γιατί πανηγυρίζουν οι του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως οι αποφάσεις της Συνόδου ανακουφίζουν τους λαούς; Κάθε άλλο. Επιβεβαιώνουν ότι κάθε κράτος - μέλος, ιδιαίτερα από τα ισχυρά, μέσα στην ΕΕ ενδιαφέρεται για την έξοδο από την κρίση πρωταρχικά της δικής του καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της γενικευμένης οικονομικής κρίσης στην ΕΕ, που εστιάζεται στη λεγόμενη «σωτηρία του ευρώ και της Ευρωζώνης», αξιώνοντας μείγμα πολιτικής πρωταρχικά με βάση τα δικά του προβλήματα και συμφέροντα. Και εδώ έγινε ο συμβιβασμός, με δεδομένη την πίεση όλων στην αναγκαιότητα εφαρμογής των αντιλαϊκών μέτρων και αν χρειαστεί και νέων.

***

Τι αποφάσισαν στη Σύνοδο; Μπορεί να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από το μόνιμο μηχανισμό στήριξης (ΕΜΣ), δηλαδή να χρηματοδοτούνται κατευθείαν οι τράπεζες χωρίς την παρέμβαση του κράτους. Ταυτόχρονα, αποφάσισαν τη δημιουργία ενιαίου εποπτικού μηχανισμού των τραπεζών, στον οποίο θα συμμετέχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά και ένα «μνημόνιο συμφωνίας». Για την κατευθείαν χρηματοδότηση των τραπεζών - δάνεια είναι και αυτά - χρειάζεται και ομόφωνη απόφαση των κρατών - μελών που συμμετέχουν στον ΕΜΣ. Πιο συγκεκριμένα, λένε ότι «αφ' ότου θεσπισθεί αποτελεσματικός ενιαίος εποπτικός μηχανισμός για τις τράπεζες στην Ευρωζώνη, στον οποίον θα συμμετέχει και η ΕΚΤ, ο ΕΜΣ (σ.σ. ο Ενιαίος Μηχανισμός Στήριξης) θα μπορούσε, κατόπιν αποφάσεως, να έχει τη δυνατότητα άμεσης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών». Διευκρινίζουν όμως ότι «αυτό θα υπόκειται στις κατάλληλες προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η συμμόρφωση προς τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις, οι οποίες θα είναι συγκεκριμένες για κάθε ίδρυμα, τομέα ή οικονομία, και θα διατυπωθούν τυπικά σε μνημόνιο συμφωνίας».

Αποφάσισαν, επίσης, ότι: «Επιβεβαιώνουμε την ισχυρή δέσμευσή μας να πράξουμε ό,τι είναι αναγκαίο για να διασφαλίσουμε τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της Ευρωζώνης, χρησιμοποιώντας ειδικότερα τα υφιστάμενα μέσα ΕΤΧΣ/ΕΜΣ με ευέλικτο και αποτελεσματικό τρόπο, ώστε να σταθεροποιηθούν οι αγορές των κρατών - μελών που τηρούν τις ανά χώρα συστάσεις και τις λοιπές δεσμεύσεις τους, περιλαμβανομένων των σχετικών χρονοδιαγραμμάτων, δυνάμει του Ευρωπαϊκού Εξάμηνου, του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και της διαδικασίας μακροοικονομικών ανισορροπιών. Οι όροι αυτοί θα πρέπει να αποτυπωθούν σε μνημόνιο συμφωνίας». Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Οι μηχανισμοί χρηματοδότησης μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο από τα κράτη - μέλη, που εφαρμόζουν το «δημοσιονομικό σύμφωνο σταθερότητας» και το «σύμφωνο για το ευρώ», αυτά περιλαμβάνονται στο «μεγάλο μνημόνιο». Αλλά απ' αυτά απορρέουν όλα τα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα, είτε υπάρχει μνημόνιο είτε όχι.

***

Αρα, ποια ανακούφιση για τους λαούς θα έλθει απ' αυτήν την απόφαση; Οχι μόνο δεν πρόκειται να έλθει ανακούφιση, αλλά θα παίρνονται και νέα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα. Αποφάσεις σε όφελος του κεφαλαίου είναι, που διευκολύνουν, ανεξάρτητα αν καταφέρουν ή όχι, να αντιμετωπίσουν την κρίση. Γιατί, λοιπόν, πανηγυρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ; Επειδή πάρθηκαν αποφάσεις υπέρ του κεφαλαίου; `Η επειδή δήθεν ηττήθηκε η Μέρκελ;

Μήπως, όμως, χαίρεται ο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή αποφάσισαν και το «Σύμφωνο για την ανάπτυξη και την απασχόληση»; Μήπως δηλαδή ανοίγει ο δρόμος για την ανάπτυξη άρα θα αυξηθούν μισθοί, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας κλπ; Ας δούμε τι ακριβώς αποφάσισαν. Στα Συμπεράσματα της Συνόδου, το Σύμφωνο «περιλαμβάνει τις δράσεις που θα πρέπει να αναλάβουν τα κράτη - μέλη και η Ευρωπαϊκή Ενωση, με στόχο να αναθερμάνουν την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την απασχόληση και να καταστήσουν την Ευρώπη πιο ανταγωνιστική... όλα τα κράτη μέλη παραμένουν απόλυτα προσηλωμένα στην ανάληψη της άμεσης δράσης που απαιτείται σε εθνικό επίπεδο, για να επιτευχθούν οι στόχοι της στρατηγικής "Ευρώπη 2020"». Τι είναι αυτή η στρατηγική; Η συνέχεια της στρατηγικής της Λισαβόνας για την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή για άγρια αντεργατικά μέτρα, προκειμένου να φτηναίνουν οι εργάτες για να αυξάνεται η εκμετάλλευση άρα και η κερδοφορία. Να γιατί λέμε καμιά ελπίδα για τους λαούς από την ΕΕ. Καμιά ελπίδα από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. Διέξοδος στην πάλη ενάντια στις συνέπειες της κρίσης μέσα από τη διεκδίκηση λύσης στα λαϊκά προβλήματα σε κάθε χώρα που πρέπει να στρέφεται ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων και της ΕΕ, σε ρότα ρήξης, ανατροπής.

Καπιταλισμός

Καπιταλισμός

Στην Πορτογαλία, ο πρωθυπουργός κάλεσε προ μηνών τους νέους αν δεν βρίσκουν δουλειά, να μεταναστεύσουν...

Στην Ισπανία του 25% των ανέργων, η χώρα μπήκε και επισήμως σε μνημόνιο νέας λαϊκής λεηλασίας ως «αντισταθμιστικό» για την παροχή νέου πακτωλού δισεκατομμυρίων στις τράπεζες...

Στη Γαλλία, οι φορείς οργάνωσης συσσιτίων ζήτησαν επιπλέον 5 εκατομμύρια ευρώ ενίσχυση, αφού αδυνατούν πλέον να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση μερίδων σίτισης προς τους απόρους που πολλαπλασιάζονται...

Στην Ιρλανδία, νέες μειώσεις στα κοινωνικά βοηθήματα προς αναπήρους, στα επιδόματα τέκνων και αυξήσεις στο πετρέλαιο θέρμανσης για ευπαθείς οικονομικά ομάδες...

Στην Ιταλία, οι υπηρεσίες αγνοούν τον πραγματικό αριθμό των χιλιάδων αυτοκτονιών λόγω της κρίσης...

Στη Γερμανία, οι δαπάνες για τους εκμισθωμένους από τα «δουλεμπορικά» γραφεία εργαζόμενους, από τα πολυεθνικά πιράνχας, όπως η «Ζήμενς», δεν εγγράφονται στις δαπάνες για μισθούς, αλλά στις «δαπάνες για υλικά»...

Αυτή είναι η «Ευρώπη» τους...

Οσο για την Αμερική των δεκάδων εκατομμυρίων πάμφτωχων, ανασφάλιστων και περιθωριοποιημένων, ο «δημοκράτης» Ομπάμα , ο... σύμμαχος των κάθε λογής εγχώριων «διαπραγματευτών» μας, επικύρωσε το νόμο που προβλέπει την εκταμίευση πάνω από 660 δισ. δολάρια για την ενίσχυση της πολεμικής ετοιμότητας των ΗΠΑ...

*

Υπάρχει, άραγε, λέξη που να περιγράφει όλη αυτή

την απανθρωπιά,

την αγριότητα,

τον «παραλογισμό» και

τη βαρβαρότητα;

Υπάρχει. Μία και μόνο λέξη: «Καπιταλισμός».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ»

«ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ»

Καμουτσίκι για νέες αντεργατικές ανατροπές

Πιστή αντιγραφή των κατευθύνσεων που περιέχονται στη στρατηγική «Ευρώπη 2020» είναι τα όσα περιλήφθηκαν στην πολυθρύλητη συμφωνία

Το «Σύμφωνο για την ανάπτυξη», το οποίο υπερασπίστηκε ο Ολάντ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια υπόμνηση των όσων προβλέπει η «Ευρώπη 2020», με τη συνοδεία 120 δισ. ευρώ, ζεστό χρήμα στο κεφάλαιο

Πλήρως εναρμονισμένο με την αντιλαϊκή στρατηγική «Ευρώπη 2020», με την οποία τα μονοπώλια της Ευρωένωσης επιχειρούν να κερδίσουν έδαφος στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, είναι το περιβόητο «Σύμφωνο για την ανάπτυξη και την απασχόληση», το οποίο ενέκρινε χτες η Σύνοδος Κορυφής.

Οπως ομολογείται εξαρχής στα Συμπεράσματα της Συνόδου, το Σύμφωνο«περιλαμβάνει τις δράσεις που θα πρέπει να αναλάβουν τα κράτη-μέλη και η Ευρωπαϊκή Ενωση με στόχο να αναθερμάνουν την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την απασχόληση και να καταστήσουν την Ευρώπη πιο ανταγωνιστική». Σημειώνεται επίσης ότι«όλα τα κράτη- μέλη παραμένουν απόλυτα προσηλωμένα στην ανάληψη της άμεσης δράσης που απαιτείται σε εθνικό επίπεδο για να επιτευχθούν οι στόχοι της στρατηγικής "Ευρώπη 2020"».

Στην πραγματικότητα, η ΕΕ καλεί τα κράτη-μέλη:

1. Να προχωρήσουν ταχύτατα τις αντεργατικές - αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις που έχουν αποφασιστεί στο πλαίσιο της «Ευρώπης 2020».

2. Να ολοκληρώσουν την απελευθέρωση τομέων της παραγωγής, όπου παρατηρούνται καθυστερήσεις.

3. Δίπλα σ' αυτά προσθέτει την αποδέσμευση περίπου 120 δισ. ευρώ για τη χρηματοδότηση επενδύσεων, από προϋπάρχοντες πόρους, κύρια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και του ΕΣΠΑ.

Καθόλου τυχαία, η Σύνοδος εφιστά την προσοχή στα κράτη-μέλη, παράλληλα με τις επενδύσεις σε συγκεκριμένους τομείς, που μπορούν να εξασφαλίσουν άμεσο και μεγάλο κέρδος στους μονοπωλιακούς ομίλους, να δώσουν προτεραιότητα και «στη διασφάλιση της βιωσιμότητας των συνταξιοδοτικών συστημάτων», προαναγγέλλοντας νέες σαρωτικές ανατροπές.

Δοκιμασμένα αντεργατικά εργαλεία

Στα «εργαλεία» που προτείνει η Σύνοδος, προκειμένου να τονωθεί η ανάπτυξη, συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων τα εξής:

-- «Αποκατάσταση της κανονικής δανειακής ροής στην οικονομία και επείγουσα ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης του τραπεζικού τομέα». Δηλαδή, στήριξη των τραπεζών, άρα των μονοπωλίων, με ζεστό χρήμα και δάνεια.

-- «Αποτελεσματική αντιμετώπιση της ανεργίας και των κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης, πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν τα επίπεδα της απασχόλησης, επιτάχυνση των προσπαθειών για αύξηση της απασχόλησης των νέων, ιδίως βελτιώνοντας την πρώτη εργασιακή εμπειρία των νέων και τη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας (...) δυνατότητα συνέχισης της εκπαίδευσης, μαθητεία ή πρακτική άσκηση, που μπορεί να στηριχθεί από το ΕΚΤ, και εφαρμογή αποτελεσματικών πολιτικών για την καταπολέμηση της φτώχειας και τη στήριξη ευάλωτων ομάδων». Πρόκειται για επανάληψη των όσων προβλέπει η «ΕΕ 2020», δίνοντας τις γενικές κατευθύνσεις για παραπέρα αντιδραστικές αλλαγές στα εργασιακά, με πρόσχημα την αύξηση της απασχόλησης των νέων. Παράλληλα, συστήνεται να δημιουργηθεί ένα υποτυπώδες δίχτυ προστασίας από την απόλυτη φτώχεια, στην οποία οδηγούνται μαζικά ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων. Μ' αυτές τις προτάσεις ανακύκλωσης και διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, συμφωνούν όλα τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, και ο ΣΥΡΙΖΑ.

-- «Το Συμβούλιο θα εξετάσει χωρίς καθυστέρηση και θα αποφασίσει (...) δίνοντας έμφαση στη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας, τη διαρθρωτική μεταρρύθμιση των αγορών εργασίας (...) Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αντιμετωπιστεί η ανεργία των νέων, ιδίως μέσω των πρωτοβουλιών της Επιτροπής για εγγυήσεις για τους νέους και ποιοτικό πλαίσιο για περιόδους πρακτικής άσκησης. Είναι επίσης σημαντικό να προωθηθεί η επαναδραστηριοποίηση των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζομένων». Πρόκειται για κυνική ομολογία ότι αύξηση της απασχόλησης σημαίνει ένταση της εκμετάλλευσης, κύρια για τους νέους εργαζόμενους, μέσω της πρακτικής και άλλων μορφών ευέλικτης - και άρα φτηνής - εργασίας. Συναφές με το παραπάνω είναι και η ένταση των προσπαθειών να παραμείνουν οικονομικά ενεργοί οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι, την ώρα που σήμερα υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

-- «Η κινητικότητα στην αγορά εργασίας πρέπει να διευκολυνθεί (...) πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα να επεκταθεί στις περιόδους μαθητείας και πρακτικής άσκησης (...) να μειωθεί ο αριθμός των κλειστών επαγγελμάτων και να ενισχυθεί η απόκτηση και η διατήρηση συνταξιοδοτικών και άλλων δικαιωμάτων της κοινωνικής ασφάλισης για τους εργαζόμενους στην ΕΕ. Θα πρέπει επίσης να προχωρήσουν οι εργασίες σχετικά με την πρόταση για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των αποσπασμένων εργαζομένων». Πρόκειται για συστάσεις άμεσα συναφείς με τα παραπάνω, που καταλήγουν σε παραπέρα ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και διαρκή μετακίνηση από επάγγελμα σε επάγγελμα και από χώρα σε χώρα, για την εξασφάλιση ενός μεροκάματου.

-- «Εμβάθυνση της Ενιαίας Αγοράς με την άρση των εναπομεινάντων εμποδίων. Τα κράτη-μέλη και η Επιτροπή (...) θα μεριμνήσουν για την καλύτερη εφαρμογή και επιβολή των κανόνων της Ενιαίας Αγοράς (...) Είναι επίσης ευπρόσδεκτη η ανακοίνωση της Επιτροπής για την εφαρμογή της οδηγίας για τις υπηρεσίες, η οποία θα πρέπει να εφαρμοστεί αμέσως, μεταξύ άλλων μέσω αυστηρής αξιολόγησης από ομοτίμους των εθνικών περιορισμών και μέσω άμεσης δράσης για την άρση των αδικαιολόγητων εμποδίων. Μπορούν να αντληθούν πρόσθετα οικονομικά οφέλη ύψους 330 δισεκατομμυρίων ευρώ από το πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα προβεί σε επισκόπηση της προόδου στο τέλος του 2012». Ο καημός τους είναι να εφαρμοστεί πλήρως και το συντομότερο δυνατό η οδηγία Μπολκεστάιν, προκειμένου το κεφάλαιο να μη δεσμεύεται από τους εθνικούς περιορισμούς στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, αλλά, αξιοποιώντας την ανισομετρία εντός της ΕΕ, να μπορεί να κερδίζει πολλαπλάσια, επενδύοντας σε άλλες χώρες και απασχολώντας προσωπικό με όρους που ισχύουν σε κράτη-μέλη όπου οι αντεργατικές ανατροπές έχουν σαρώσει τα πάντα.

-- «Η πλήρης ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς ενέργειας μέχρι το 2014 σύμφωνα με τις συμφωνηθείσες προθεσμίες». Απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας σημαίνει πιο ισχυρά μονοπώλια σε έναν από τους πλέον στρατηγικούς τομείς της παραγωγής, άρα χειρότερες εργασιακές συνθήκες, ακριβότερες και ποιοτικά υποβαθμισμένες υπηρεσίες για τους εργαζόμενους καταναλωτές.

Πανηγύρι για το κεφάλαιο τα 120 δισ.

Σε ό,τι αφορά την «τόνωση της χρηματοδότησης της οικονομίας» για να γίνουν επενδύσεις, η Σύνοδος αποφάσισε τα κονδύλια (120 δισ., 1% του ΑΕΠ της ΕΕ) να αντληθούν από την αύξηση κατά 10% στο καταβεβλημένο κεφάλαιο της ΕΤΕπ, με παράλληλη αύξηση της συνολικής δανειοδοτικής της ικανότητας κατά 60 δισ. ευρώ. Οπως προβλέπεται, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΤΕπ θα πρέπει να λάβει τη σχετική απόφαση και να εξασφαλιστεί ότι θα τεθεί σε ισχύ το αργότερο στις 31 Δεκέμβρη 2012.

Προτείνεται ακόμα να αξιοποιηθούν τα λεγόμενα «ομόλογα χρηματοδότησης έργων», για επενδύσεις ύψους 4,5 δισ. ευρώ στους τομείς των μεταφορών, της ενέργειας και των ευρυζωνικών δικτύων. Τέλος, συστήνεται η ενίσχυση της δράσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ Νέο σκάνδαλο

ΟΛΛΑΝΔΙΑ

Νέο σκάνδαλο

ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ.--

Νέο σκάνδαλο της Καθολικής Εκκλησίας βγήκε στη δημοσιότητα, μετά από περισσότερα από 60 χρόνια. Σύμφωνα με τις εισαγγελικές αρχές της Ολλανδίας, ένας μοναχός και ένας γιατρός - που και οι δύο έχουν ήδη πεθάνει και έχουν παραγραφεί τα εγκλήματα - πιστεύεται ότι ευθύνονται για το θάνατο 37 παιδιών σε ένα καθολικό ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες, τη διετία 1952-1954. Σύμφωνα με την Εισαγγελία, ο αδερφός Αντρέας - που είχε το παρατσούκλι «αδελφός Σύριγγας» - ήταν υπεύθυνος για τη φαρμακευτική αγωγή των παιδιών στο παράρτημα Γκεράρντους, χωρίς ωστόσο να είναι εκπαιδευμένος για νοσηλευτής και χορηγούσε υψηλές δόσεις μορφίνης και ηρεμιστικών. Ο επιβλέπων γιατρός Χους Φερστρέλεν έκρυψε τα γεγονότα από τους ανωτέρους του βεβαιώνοντας ότι τα παιδιά πέθαναν από φυσικά αίτια. Αξιοσημείωτο επίσης είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Εισαγγελία, η επισκοπή του Ρέρμοντ είχε ενημερωθεί για τους ύποπτους θανάτους το 1959 αλλά δεν προχώρησε σε καμία ενέργεια, επιχειρώντας έτσι να συγκαλύψει το σκάνδαλο.

    

Στη σκιά του "Πληγωμένου Γόνατου"

Στη σκιά του "Πληγωμένου Γόνατου"

Ο Λέοναρντ Πελτιέ, Ινδιάνος Τσιπέγουα Σιου,θα συμπληρώσει σε λίγο 22 χρόνια στη φυλακή, καταδικασμένος δύο φορές ισόβια για δύο φόνους εκ προμελέτης, τους οποίους πιθανά δεν έκανε ποτέ...

...Η αρχή της ιστορίας ξεκινά πριν από 25 χρόνια, για την ακρίβεια στις 11 Μαρτίου του 1973. Οι ηγέτες της φυλής των Ογκλάλα Λακότα Σιου της Νότιας Ντακότα, ακολουθώντας την "επιθετική πολιτική για την κατάκτηση των δικαιωμάτων τους", που από το 1968 έχει θέσει το "Αμερικανικό Ινδιάνικο Κίνημα" (ΑΙΜ), ανακηρύσσουν την ανεξαρτησία της φυλής τους από τις ΗΠΑ, βασιζόμενοι στη συνθήκη Fort Lamaries του 1868. Την πράξη αυτή τη συνοδεύουν με την εκλογή και το διορισμό προσωρινής κυβέρνησης με έδρα τοΠληγωμένο Γόνατο (Wounded Knee). Η έδρα της προσωρινής κυβέρνησης δεν είναι τυχαία. Το Πληγωμένο Γόνατο, τόπος θυσίας - στις 29 Δεκεμβρίου του 1890 σφαγιάστηκαν και δολοφονήθηκαν χιλιάδες άοπλοι Σιου από το 7ο Σύνταγμα Ιππικού των ΗΠΑ - για τους Ογκλάλα Σιου είναι μία τοποθεσία που επιλέγεται για να προσδώσει μία νέα διάσταση στην ιστορία της τοποθεσίας, από τόπος θανάτου και υποδούλωσης να γίνει τόπος ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Για άλλη μια φορά η απάντηση ήταν ακαριαία και "αποτελεσματική". Ο αμερικανικός στρατός με τη συνδρομή του FBI εισβάλλουν για άλλη μια φορά στους καταυλισμούς των Ινδιάνων, "θερίζοντας" παιδιά, γυναίκες, άντρες στο διάβα τους. Οσοι από τους αγωνιστές καταφέρνουν να επιζήσουν συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Οσοι κατάφεραν να γλιτώσουν "στιγματίζονται", ενώ οι πράκτορες αναμένουν και πάλι μία καλή αφορμή για να πνίξουν εν τη γενέσει αυτή την προσπάθεια ανεξαρτησίας, καθώς τα σπλάχνα των "Μαύρων Λόφων", που είναι η περιοχή των Ινδιάνων Σιου, κρύβουν πολύτιμους θησαυρούς, όπως κοιτάσματα ουρανίου και χρυσού.

Οι μεθοδεύσεις

Η ατμόσφαιρα στον καταυλισμό παραμένει εκρηκτική, ενώ οι αγωνιστές του ΑΙΜ συνεχίζουν να καταγγέλλουν την πολιτική της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αλλά και τον τοπικό παράγοντα Ρίτσαρντ Γουίλσον,που είχε τεχνηέντως καταφέρει να εκλεγεί Πρόεδρος των Ογκλάλα, διαθέτοντας ιδιωτικό στρατό που εξοπλιζόταν από το FBI. Από το 1972 έως το 1975 που αρχίζουν οι προσπάθειες εξόρυξης του ουρανίου, περισσότερα από 60 μέλη του ΑΙΜ δολοφονούνται. Φυσικά ποτέ κανείς δεν καταδικάζεται. Μόνιμο αίτημα των Σιου είναι η επιθυμία τους να παραμείνουν στους τόπους των προγόνων τους, στους Μαύρους Λόφους, ενώ ποτέ δε δέχτηκαν τις αποζημιώσεις που τους προσέφερε η αμερικανική κυβέρνηση, προκειμένου να μετατρέψει τη γη τους σε ορυχεία. Αξιοσημείωτο είναι ότι, σύμφωνα με μετρήσεις της εποχής, η εκμετάλλευση του υπεδάφους τους θα μπορούσε να αποφέρει κέρδη που θα πλησίαζαν τα 9 δισ. δολάρια.

Στις 26 Ιουνίου 1975 δύο πράκτορες του FBI, παντελώς άγνωστοι, αλλά και παράνομοι, εισέρχονται στον καταυλισμό του Πάιν Ριτζ, ακολουθώντας ένα ύποπτο κόκκινο φορτηγάκι, ενώ την ίδια στιγμή από τον ασύρματό τους ακούγεται ότι καταδιώκουν τον Τζίμι Ιγκλ,που καταζητείται για κλοπή ενός ζεύγους μεταχειρισμένων καουμπόικων μποτών. Οι ιδιοκτήτες του κόκκινου τροχοφόρου αναγκάζονται να παραμερίσουν, προκειμένου να τους γίνει η απαραίτητη έρευνα. Ξαφνικά ακούγονται πυροβολισμοί. Κανείς δε γνωρίζει ποιος πυροβόλησε πρώτος, ποιον. Ομως οι δύο πράκτορες και ένας Ινδιάνος, ο Τζόε Κίλστράιτ Σταντζ,είναι νεκροί. Οι μπότες δε βρέθηκαν ποτέ.

Παρ' όλα αυτά, τέσσερις Ινδιάνοι καταζητούνται. Οι Ντίνο Μπάλτερ, Ρομπ Ρομπιντό, Τζίμι Ιγκλ και ο Λέοναρντ Πελτιέ. Οι Μπάτλερ και Ρομπιντό συλλαμβάνονται, αλλά το δικαστήριο του Σένταρ Ράπιντς της Πολιτείας της Νότιας Ντακότα τους αθωώνει, κρίνοντας τους φόνους "ως μη γενόμενοι εκ προμελέτης και βρισκόμενοι σε νόμιμη άμυνα", αφού οι πράκτορες του FBI παραβίαζαν τα όρια του καταυλισμού, αλλά και τη δικαιοδοσία τους ευρισκόμενοι στο Πάιν Ριτζ. Λίγους μήνες μετά αποσύρονται οι κατηγορίες και για τον τρίτο καταζητούμενο Τζίμι Ιγκλ. Αντίθετα ο Πελτιέ εξακολουθεί να καταζητείται, αφού πρώτα έχει φωτογραφηθεί ως ένα από τα στελέχη του κινήματος του ΑΙΜ. Οι φόβοι για μία πιθανά στημένη δίκη και μετά από αίτημα των πρεσβυτέρων της φυλής των Σιου, κάνουν τον Πελτιέ να διαφύγει στον Καναδά.

... και η καταδίκη

Μετά τον εντοπισμό του η αμερικανική κυβέρνηση ζητά και επισήμως από τον Καναδά την έκδοσή του προκειμένου να δικαστεί. Τελικά ο Πελτιέ εκδίδεται για να προσαχθεί σε δίκη από τις καναδικές στις αμερικανικές αρχές στις 18 Δεκεμβρίου του 1976. Η κατασκευή μιας στημένης δίκης - όπως αρχικά υποπτευόταν ο Πελτιέ - αρχίζει με την εκτόπιση του δικαστή ΜακΜάνους και την αντικατάστασή του - με τη βολική μεταφορά - από τον Μπένσον, γνώριμο όλων των ενεργών στελεχών του ΑΙΜ από προηγούμενες καταδικαστικές αποφάσεις του εις βάρος Ινδιάνων σε αρκετές Πολιτείες της επικράτειας των ΗΠΑ. Επιπρόσθετη λεπτομέρεια για το ποιόν του δικαστή Μπένσον: ιδιοκτήτης τεράστιας έκτασης ινδιάνικης γης, προϊόν αρπαγής και καταπάτησης, φυσικά ατιμωρητί. Η δίκη μεταφέρθηκε στο Φάργκο και στηρίχτηκε στο ίδιο ακριβώς σαθρό και διάτρητο κατηγορητήριο που είχε στοιχειοθετήσει και προσκομίσει το FBI και στις δίκες των Μπάτλερ και Ραμπιντό, που κατέληξαν σε αθωωτικές αποφάσεις. Επιπλέον κανείς εκ των μαρτύρων δεν μπορούσε να καταθέσει ότι ο Πελτιέ βρισκόταν έστω και σε ακτίνα αρκετών μέτρων από το μέρος όπου διαπράχθηκαν οι φόνοι. Τα αδιάσειστα αθωωτικά στοιχεία λειτούργησαν αντιστρόφως ανάλογα για τον Πελτιέ. Αποτέλεσμα η καταδίκη του δις ισόβια, στις 20 Μαρτίου του 1977.

Από τη στιγμή εκείνη πολύ περισσότερα στοιχεία που αφορούν την υπόθεση θα έρθουν στο φως. Κατ' αρχάς, η απόδειξη ότι οι κάλυκες που παρουσιάστηκαν στη δίκη δεν ταίριαζαν στον τύπο του όπλου που υποτίθεται ότι είχε στην κατοχή του ο Πελτιέ. Οι σημαντικότερες και συντριπτικότερες αποδείξεις της κατασκευασμένης κατηγορίας και τελικά καταδίκης ήρθαν στο φως μετά την ψήφιση του νόμου "Για την Ελευθερία στην Πληροφόρηση" (Freedom of Information Act), που επέτρεψε την πρόσβαση στις πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών και αποκάλυψε ένα πλούσιο υλικό με έγγραφα, 12.000 σελίδων, που ποτέ δεν είχε εμφανιστεί στη δίκη και αποδεικνύεται: α) ότι σχεδόν δύο μήνες πριν είχε σχεδιαστεί από το FBI "παραστρατιωτική επιχείρηση επιβολής του νόμου... σε ινδιάνικη γη". β) Οι μάρτυρες, στων οποίων τις καταθέσεις στηρίχτηκε το ένταλμα σύλληψης, είχαν απειληθεί ή δωροδοκηθεί. γ) Οι ένορκοι είχαν εκφοβιστεί και τρομοκρατηθεί από τους παράγοντες της δίκης, λέγοντάς τους ότι οι "ελεύθεροι σκοπευτές" του ΑΙΜ θα βάλουν αυτούς στο στόχαστρο μετά τη δίκη αν αθωωθεί ο Πελτιέ και δ) όλα τα στοιχεία που είχαν προσκομιστεί ήταν πλαστά. Εκτοτε Καναδοί υπουργοί Δικαιοσύνης έχουν ζητήσει επανειλημμένα την ανάκληση της έκδοσης και την απελευθέρωση του Πελτιέ, επί ματαίω φυσικά.

Πολιτικός κρατούμενος

Στο μεταξύ το FBI έχει αποδεχτεί την κατασκευασμένη θεωρία και έχει παραδεχτεί δημοσίως ότι δε γνωρίζει ποιος ευθύνεται για τους φόνους.Ωστόσο, όσον αφορά την αναψηλάφηση της δίκης, δεν μπορεί όπως δηλώνουν οι αξιωματούχοι του "η υπηρεσία να περάσει μία τέτοια διαδικασία που θα βλάψει ακόμα περισσότερο το κύρος της"! Ο ίδιος ο Πελτιέ υποβάλλει τρεις εφέσεις κατά της καταδικαστικής απόφασης που απορρίπτονται και οι τρεις.

Εξωφρενικότερη περίπτωση, η τελευταία έφεση που είχε υποβάλει το 1993. Υστερα από πολύωρη κατάθεση των νέων συντριπτικών στοιχείων από την υπερασπιστική νομική ομάδα και την προσκόμιση 20 εκατομμυρίων υπογραφών - μεταξύ των οποίων, πολλών μελών του Κογκρέσου, της Γερουσίας, της καναδικής κυβέρνησης, αλλά και του Νέλσον Μαντέλα και του Ντέσμοντ Τούτου - το δικαστήριο χρειάστηκε μόνο ελάχιστα λεπτά για να εκδώσει την απορριπτική απόφασή του. Ενώ έσπευδε να απομακρύνει την πιθανότητα υποβολής νέας έφεσης, με το να τονίσει ότι για την επόμενη δεκαπενταετία δεν προβλέπεται καμία περίπτωση πιθανής αποφυλάκισης!

Ταυτόχρονα συστάθηκε Επιτροπή Υπεράσπισης του Πελτιέ, που συμμετέχουν όλες οι ινδιάνικες φυλές, το ΑΙΜ και πολλές προοδευτικές οργανώσεις στις ΗΠΑ και στον κόσμο και υπέβαλαν αίτηση για τη μείωση της ποινής ή αποφυλάκιση με όρους. Παράλληλα η Διεθνής Αμνηστία στις 23 Ιουνίου του 1995 κατήγγειλε προς τον Τύπο τη "διάτρητη νομική διαδικασία που οδήγησε στην καταδίκη του Λέοναρντ Πελτιέ" και ζήτησε την επανάληψη της δίκης. Παρ' όλα αυτά μετά την τρίχρονη παραμονή του φακέλου στα αρχεία του Λευκού Οίκου η αίτηση αποφυλάκισης απορρίπτεται, αλλά ουδείς λόγος για τη μείωση της ποινής...

... Για το λόγο αυτό η Επιτροπή Υπεράσπισης και η Διεθνής Αμνηστία διοργάνωσαν εκδήλωση συμπαράστασης - στις 15 Οκτωβρίου στην Ουάσιγκτον - και έκκλησης προς τον Πρόεδρο Κλίντον να αποφασίσει για την υπόθεση που εκκρεμεί επί μία πενταετία και να μπορέσει να απελευθερωθεί ο Πελτιέ μέχρι τα Χριστούγεννα αυτού του χρόνου. Παράλληλα ξεκινά το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου η παναμερικανική "Καμπάνια μη βίαιης κοινωνικής ανυπακοής", προκειμένου να ασκηθεί πίεση για την άμεση λήψη απόφασης από τον Πρόεδρο Κλίντον. Εξάλλου τα περιθώρια στενεύουν και ο 54χρονος πλέον Πελτιέ αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας εξαιτίας των βασανιστηρίων που υπέστη και εξακολουθεί να υπόκειται - όπως καταγγέλλει η Επιτροπή Υπεράσπισης - στα "κρατικά θέρετρα".

Χρ. Μ.

«Παιδικός έρωτας»

«Παιδικός έρωτας»

Παπαγεωργίου Βασίλης

«Νύχτα με φεγγάρι στο φαράγγι της Μπισέκα.

"Φτωχό περιστεράκι από πού έχεις έρθει, ψάχνοντας την άμμο μέσα από το θεό, μέσα από τους ουρανούς;". Ιουστίνα: Αχ Ιουστινίτα! Σε μια λαμπερή λίμνη τραγουδάει ο γλάρος. Μου φέρνει ευχάριστες αναμνήσεις.

Ιουστίνα: Μοιάζεις με τα πουλιά του Σαουσιγιόκ! Ασε με, μικρέ, πηγαίνει εκεί που είναι οι φίλες σου! Και ο Κουτού; Τον Κουτού τον αγαπάς, το βατραχίσιο πρόσωπό του σου αρέσει! Ασε με, μικρέ Ερνέστο! Είμαι άσχημος, όμως είμαι καλός τεμαχιστής αγελάδων και κάνω να τρέμουν τα αρνιά με κάθε μαστίγωμα. Γι' αυτό με αγαπάει η Ιουστίνα. Η Ινδιάνα γέλασε, κοιτάζοντας τον Κουτού. Τα μάτια της σπίθιζαν σαν δύο αστέρια. Αχ Ιουστινίτα! Χαζό, μικρό χαζό! είπε η Γρηγορία, η μαγείρισσα. Οι άλλες γυναίκες γέλασαν. Μικρός χαζός! Πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν να χορεύουν κυκλικά, με τη μουσική του Χούλιο του οργανοπαίκτη. Εκαναν στροφές για να κοιταχτούν και γέλαγαν. Εγώ έμεινα έξω από τον κύκλο, ντροπιασμένος, νικημένος για πάντα.

Πήγα μέχρι τον παλιό μύλο. Οι άσπροι του τοίχοι έμοιαζαν να κινούνται όπως τα σύνορα στριφογύριζαν στις πλαγιές του "Τσαβαλά". Οι ευκάλυπτοι του περιβολιού ηχούσαν με θόρυβο μικρό και έντονο. Οι σκιές τους έφταναν μέχρι την άλλη πλευρά του ποταμού.

Εφτασα στα πόδια του μύλου, ανέβηκα στον πιο ψηλό τοίχο και κοίταξα από εκεί το κεφάλι του "Τσαβαλά". Ο λόφος μισομαυρισμένος, ευθύς, απειλούσε να πέσει πάνω στους φράχτες του αγροκτήματος. Τις νύχτες προκαλούσε φόβο. Οι Ινδιάνοι ουδέποτε τον κοίταζαν αυτές τις ώρες και τις φωτεινές νύχτες συζητούσαν έχοντας γυρισμένες τις πλάτες τους στο λόφο. Εάν έπεφτε με το στήθος ο "Τσαβαλά" εμείς θα πεθαίναμε όλοι!

Η Ιουστίνα άρχισε να τραγουδάει πάλι.

"Λουλούδι του μαγιού, λουλούδι του μαγιού

Λουλούδι του μαγιού ανοιξιάτικο

Γιατί δεν απελευθερώθηκες

Από την ψεύτικη φυλακή σου;"

Οι Ινδιάνοι είχαν σχηματίσει κύκλο και στο μέσον τραγουδούσε η Ιουστίνα. Αυτό το μαύρο σημάδι που βρίσκεται στη μέση είναι η Ιουστίνα. Και εγώ την αγαπώ, η καρδιά μου τρέμει, όταν εκείνη γελάει. Κλαίει όταν τα μάτια της κοιτάζουν τον Κουτού. Γιατί, λοιπόν, πεθαίνω γι' αυτό το μαύρο σημάδι;

Οι Ινδιάνοι άρχισαν πάλι να χορεύουν κυκλικά. Ο οργανοπαίκτης φώναζε γύρω από τον κύκλο, εμψυχώνοντας, κραυγάζοντας σαν πουλάρι ερωτευμένο. Ενα πουλί άρχιζε να σφυρίζει από μια ιτιά που δέσποζε στην όχθη του ποταμού. Η φωνή του καταραμένου πουλιού προκαλούσε φόβο. Ο οργανοπαίκτης έτρεξε μέχρι το φράχτη της αυλής και έριξε πέτρες στην ιτιά. Ολοι οι Ινδιάνοι τον ακολούθησαν. Σε λίγα λεπτά το πουλί πέταξε και πήγε να καθίσει πάνω στα δένδρα του περιβολιού. Οι Ινδιάνοι πήγαν να το κυνηγήσουν, όμως ο ντον Φροϊλάν εμφανίστηκε στην αυλή. Σταματήστε! Να πάτε για ύπνο. Οι Ινδιάνοι έφυγαν σαν αγέλη, τρέχοντας προς την αμπάρα του κοτετσιού. Ο Κουτού έμεινε μόνος στην αυλή. Αυτόν τον αγαπάει! Μικρέ Ερνέστο, φώναξε ο Κουτού. Κατέβηκα στο έδαφος με ένα πήδημα και έτρεξα κοντά του.

Πάμε μικρέ... Ανεβήκαμε στο μονοπάτι. Ο Κουτού δε μίλησε μέχρι να φτάσουμε στο σπιτάκι. Το αγρόκτημα ανήκε στον ντον Φροϊλάν και στο θείο μου. Είχε δύο σπίτια. Ο Κουτού και εγώ είμαστε μόνοι στο σπιτάκι. Ο θείος μου και οι υπόλοιποι πήγαν να σκαλίσουν τα φυτά και κοιμόντουσαν εκεί, δύο λεύγες από το αγρόκτημα. Ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια, χωρίς να κοιταζόμαστε. Μπήκαμε στο διάδρομο και απλώσαμε εκεί τα κρεβάτια μας, για να κοιμηθούμε, θαμπωμένοι από το φως του φεγγαριού. Ο Κουτού έπεσε στο κρεβάτι σιωπηλός. Φαινόταν στεναχωρημένος. Εγώ κάθισα δίπλα του. Κουτού σε έδιωξε η Ιουστίνα; Ο ντον Φροϊλάν τη βίασε μικρέ Ερνέστο! Ψέματα, Κουτού ψέματα! Χθες τη βίασε, όταν πήγε για νερό, όταν πήγε να πλυθεί με τα παιδιά...

Ψέμα, Κουτού, ψέμα.

Αγκάλιασα από το σβέρκο τον Ινδιάνο. Ενιωσα φόβο. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Αρχισα να κλαίω. Αστο μικρέ! Εγώ, λοιπόν, είμαι "Ινδιάνος". Δεν μπορώ να τα βάλω με το αφεντικό. Οταν γίνεις άνδρας, εσύ θα χτυπήσεις τον ντον Φροϊλάν. Κοιμήσου μικρέ! Τώρα θα πάω να μιλήσω στην Ιουστίνα, για να σε αγαπήσει. Σε αγαπάει, ίσως, όμως είσαι μικρός ακόμη... Γονάτισα πάνω στο κρεβάτι, κοίταζα τον "Τσαβαλά" που φαινόταν τρομερός και πένθιμος στη σιωπή της νύχτας. Κουτού, όταν γίνω μεγάλος, θα σκοτώσω τον ντον Φροϊλάν! Αυτό ναι, μικρέ Ερνέστο, Αυτό ναι...

Ο Ινδιάνος ήταν χαρούμενος σα να είχε τουμπάρει τον κλέφτη. Η ευθυμία του με εξόργιζε. Και γιατί δε σκοτώνεις τον ντον Φροϊλάν; Σκότωσέ τον με το φτυάρι κοντά στην όχθη του ποταμού σα να ήταν κλέφτης. Τα παιδιά του, μικρέ. Είναι εννιά. Ομως, όταν γίνεις άνδρας, θα είναι πια μεγάλα. Ψέματα, Κουτού, ψέματα! Φοβάσαι σαν γυναίκα. Δεν ξέρεις τίποτα μικρέ, ίσως δεν έχεις δει. Λυπάσαι τα μοσχαράκια, όμως τους ανθρώπους δεν τους αγαπάς. Ο ντον Φροϊλάν είναι κακός! Αυτοί που έχουν αγροκτήματα είναι κακοί. Κάνουν να κλαίνε οιΙνδιάνοι, όπως εσύ. Παίρνουν τις αγελάδες των άλλων ή τις αφήνουν να πεθάνουν από την πείνα στο στάβλο. Κουτού, ο ντον Φροϊλάν είναι χειρότερος από τον αφηνιασμένο ταύρο! Σκότωσέ τον... Ο Ινδιάνος δεν μπορεί μικρέ, ο Ινδιάνος δεν μπορεί!

Ηταν δειλός! Εκανε να τρέμουν τα πουλάρια, χάραζε με μαστίγιο τις πλάτες των γεωργών, έριχνε σφενδόνες από μακριά στις αγελάδες των άλλων, όταν έμπαιναν στους στάβλους του θείου μου, όμως ήταν δειλός. Χαμένος Ινδιάνος! Τον κοίταξα από κοντά: Η μύτη του ισοπεδωμένη, τα μάτια του βαθουλωμένα, τα χείλη του μαυρισμένα. Αυτόν τον αγαπάει. Και αυτή ήταν χαριτωμένη. Το ρόδινο πρόσωπό της ήταν πάντα καθαρό. Τα μαύρα μάτια της σπίθιζαν. Δεν ήταν όπως οι άλλες Ινδιάνες. Ομως, αυτή ήταν του Κουτού από καιρό. Αυτού του Ινδιάνου με πρόσωπο βατράχου. Σκεφτόμουν αυτό και η θλίψη μου έμοιαζε πολύ με το θάνατο.

Και τώρα ο ντον Φροϊλάν την είχε βιάσει. Ψέματα Κουτού! Αυτή η ίδια ήθελε, αυτή η ίδια... θέλεις να τον σκοτώσουμε εμείς οι δυο;

Ο Ινδιάνος τρόμαξε. Μου έπιασε το μέτωπο. Ηταν υγρό από τον ιδρώτα. Αλήθεια, έτσι αγαπούν οι λευκοί; Πήγαινέ με εκεί όταν βρίσκεται η Ιουστίνα! Είσαι γυναίκα, δεν της ταιριάζεις. Αφησέ την. Πώς όχι μικρέ, για σένα θα την αφήσω, για σένα μόνο... Κοίτα, σβήνει το φεγγάρι...

Περιφρονούσα τον Κουτού. Τα κίτρινα μάτια του, μικρά, δειλά, με έκαναν να τρέμω από οργή. Ινδιάνε, καλύτερα να πεθάνεις ή πήγαινε κάπου αλλού. Εκεί θα σε θάψουν, όπως ένα σκυλί, του έλεγα. Ομως ο βοσκός παρέμεινε απαθής και πήγαινε στο περιβόλι των μοσχαριών και εκδικούνταν στο σώμα των ζώων του ντον Φροϊλάν. Στην αρχή εγώ τον ακολουθούσα. Τις νύχτες μπαίναμε κρυφά στο στάβλο. Διαλέγαμε τα πιο λεπτά μοσχάρια, τα πιο αδύνατα. Ο Κουτού έφτυνε στα χέρια του, έπιανε δυνατά το μαστίγιο και χάραζε την πλάτη των μοσχαριών. Τα ζωντανά έπεφταν στο έδαφος, έστρεφαν τις πλάτες τους, έκλαιγαν. Και ο Ινδιάνος συνέχιζε... Και εγώ; Καθόμουν στη γωνία και απολάμβανα. Εγώ απολάμβανα... Του ντον Φροϊλάν είναι. Δεν ενδιαφέρει. Είναι του εχθρού μου! Μιλούσε με φωνή δυνατή, για να με εξαπατήσει, για να καλύψει τον πόνο που πλημμύριζε την καρδιά μου.

Ομως, όταν ήμουν στο κρεβάτι μου, μια μαύρη θλίψη κάλυπτε την καρδιά μου και έκλαιγα δυο - τρεις ώρες. Μέχρι που μια νύχτα η καρδιά μου μεγάλωσε, φούσκωσε. Το κλάμα δεν αρκούσε. Με τσάκιζαν η απελπισία και η μετάνοια. Πήδηξα από το κρεβάτι, ξυπόλυτος, έτρεξα μέχρι την πόρτα. Αργά άνοιξα το σύρτη και πέρασα στο διάδρομο.

Το φεγγάρι είχε πια φύγει. Το άσπρο του φως έλουζε το φαράγγι. Τα δένδρα, σιωπηλά, άπλωναν τα μπράτσα τους στον ουρανό. Με δυο πηδήματα κατέβηκα από το διάδρομο, διέσχισα τρέχοντας το μονοπάτι, πήδηξα τον τοίχο του στάβλου και έφτασα κοντά στα μοσχαράκια. Εκεί βρισκόταν η "Θαρινάτσα", το θύμα αυτής της νύχτας. Πεσμένη πάνω στην ξερή κοπριά, με το μουσούδι στο έδαφος, έμοιαζε λιπόθυμη.

Αγκάλιασα το σβέρκο της. Τη φίλησα χίλιες φορές στο στόμα, που μύριζε φρέσκο γάλα, στα μεγάλα και μαύρα μάτια της. Νινάτσα, συγχώρεσέ με! Σταύρωσα τα χέρια μου και γονατιστός κάθισα απέναντί της. Αυτός ο χαμένος ήταν, αδελφούλα, όχι εγώ. Αυτός ο Κουτού ο παλιάνθρωπος Ινδιάνος, σκυλί! Η "Θαρινάτσα" με κοίταξε σιωπηλή με το ταπεινό γλυκό της βλέμμα. Εγώ σε αγαπάω, Νινάτσα, εγώ σε αγαπάω! Και μια τρυφερότητα ανείπωτη φώτισε τη ζωή μου.

Το επόμενο πρωινό συνάντησα τον Ινδιάνο στο περιβόλι. Ο ουρανός ήταν καθαρός και χαρούμενος, οι κάμποι πράσινοι, γεμάτοι δροσιά. Ο Κουτού πήγαινε νωρίς να χτυπήσει τα μοσχαράκια. Φύγε από εδώ, του είπα. Δε χρειάζεσαι. Οι "κομμουνέροι" γελάνε μαζί σου, γιατί είσαι δειλός! Τα σκοτεινά του μάτια με κοίταζαν με κάποιο φόβο. Επίσης, είσαι δολοφόνος Κουτού... Ενα μοσχαράκι είναι όπως ένα μικρό παιδί. Σε δέκα μέρες θα φύγω. Δυο εβδομάδες μετά, ζήτησε άδεια και έφυγε.

Ο Κουτού τον έτρεμε τον Φροϊλάν. Σχεδόν όλους τους ανθρώπους τους φοβόταν. Ηταν δειλός! Εγώ έμεινα μόνος κοντά στον ντον Φροϊλάν, όμως και κοντά στην Ιουστίνα. Την Ιουστίνα την αχάριστη. Στην όχθη του ποταμού, ακούγοντας το τραγούδι των πουλιών, ζούσα χωρίς ελπίδες, όμως αυτή βρισκόταν κάτω από τον ίδιο ουρανό, όπως εγώ, στο ίδιο φαράγγι που υπήρξε η φωλιά μου. Παρατηρώντας τα μαύρα μάτια της, ακούγοντας το γέλιο της, κοιτάζοντάς την από μακριά, ήμουν σχεδόν ευτυχισμένος, γιατί ο έρωτάς μου για την Ιουστίνα ήταν ένας "παιδικός έρωτας" και δεν πίστευα πως είχα δικαίωμα πάνω σ' αυτήν. Και όπως αγαπούσα τα ζώα, τις ινδιάνικες γιορτές, τις σοδειές, τις σπορές με τη συνοδεία μουσικής έζησα χαρούμενος σ' αυτό το πράσινο φαράγγι, γεμάτο από το φως του ήλιου. Μέχρι που μια μέρα με πήραν παρά τη θέλησή μου, για να με φέρουν σ' αυτήν την οχλαγωγή, όπου υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγαπώ, που δεν καταλαβαίνω.

Ο Κουτού στη μια άκρη και εγώ στην άλλη. Αυτός, ίσως, έχει ξεχάσει. Βρίσκεται στο στοιχείο του. Σε ένα ήσυχο χωριουδάκι θα είναι ο καλύτερος βοσκός, ο καλύτερος δαμαστής πουλαριών και θα τον σέβονται οι "κομμουνέροι". Αντίθετα, εγώ εδώ ζω πικραμένος σαν ένα ζώον των κρύων πεδιάδων που έχει φτάσει στην ακτή της θάλασσας, πάνω στις άμμους τις καυτές και παράξενες...».

Μετάφραση: Κική ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ

ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Στη χώρα των νεκρών και των ξεχασμένων

"...και ο ήλιος βάζει τα σημάδια του στον τόπο και στη στιγμήπου εμείς πια δε θα ξαναπολεμήσουμε".

Τσιφ Τζόζεφ (1)

Οι περισσότεροι από μας μάθαμε από την πιο τρυφερή ηλικία μας για τους Ινδιάνους, μέσα από τις υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ, τα περίφημα καουμπόικα έργα, με πρωταγωνιστές τους πολιτισμένους λευκούς και τους αιμοσταγείς ερυθρόδερμους. Στο τέλος του έργου πάντα το "χλωμό πρόσωπο" κατάφερνε να επικρατήσει με τίμιους και ανδρείους τρόπους και να επιβάλει την ειρήνη και τον πολιτισμό. Σε αντίθεση με την πραγματικότητα, είδαμε νεκρούς λευκούς, θρήνους λευκών γυναικών και παιδιών για τους αγαπημένους τους, που χάθηκαν αλλά ποτέ έναν νεκρό Ινδιάνο. Μόνο όταν χρειαζόταν να χρησιμοποιηθεί το πτώμα του, για να δείξει την ανωτερότητα και το σεβασμό της λευκής φυλής. Η προπαγανδιστική δομή των καουμπόικων λειτουργούσε και λειτουργεί άψογα. Μετά το πέρας δύο ωρών σφαγών, που υπονοούνται, όλοι ανεξαιρέτως είμαστε με τους καουμπόηδες. Τα παιδιά του '60 μάλιστα παίζοντας καουμπόηδες και Ινδιάνους αναπαρήγαγαν το "χρονικό της φρίκης" στους δρόμους της Αθήνας...

"Λευκοβαμμένη" δικαιοσύνη

Μέσα από τις ταινίες αυτές και το μηχανισμό ταύτισης που λειτούργησε σε όλους ανεξαιρέτως - δυστυχώς στους περισσότερους υποσυνείδητα - παγιώθηκε η άποψη. "Εμείς και αυτοί". Οπου στο μεις ήταν ο "πολιτισμός του πνεύματος" και στο αυτοί "οι βάρβαροι, οι πρωτόγονοι". Χρειάστηκε άλλη μία χολιγουντιανή υπερπαραγωγή - η ταινία "Χορεύοντας με τους λύκους" - να κάνει τα "χλωμά πρόσωπα" να ξανασκεφτούν τους ξεχασμένουςΙνδιάνους και να επαναπροσεγγίσουν το θέμα και να ανακαλύψουν, έστω και πολύ αργά, ότι πολύ πριν το 1492, οπότε ο Κολόμβος έφτασε στην αμερικανική ήπειρο, ζούσαν και άκμαζαν μεγάλοι και σημαντικοί πολιτισμοί, βασισμένοι σε αξίες και αρχές. Οπως ήταν όμως αναμενόμενο, η ουσία τεχνηέντως αποκρύφτηκε και οι Ινδιάνοι ανήχθησαν σε ένα ακόμα γραφικό έθνικ στοιχείο των πολυπολιτισμικών κοινωνιών που υφίστανται σε όλη την αμερικανική ήπειρο.

Η "οικονομία της αγοράς", που δεσπόζει σήμερα στην παγκόσμια σκηνή, επιτάσσει την υπέρογκη ανάπτυξη των καταναλωτικών αγαθών και προσβλέπει στην αξιοποίηση των τμημάτων αυτών των πολιτισμών ως καταναλωτικά όντα κατ' αρχήν, αλλά και ως προϊόντα προς εκμετάλλευση για την παραγωγή πλούτου. Ο όρος για την επιτυχήέκβαση της "εκστρατείας" είναι η αφομοίωσή τους και αποδοχή τους με πρώτο βήμα την παραδοχή τους "λάθους" και την αναγνώριση ορισμένων "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" και στη συνέχεια την ένταξή τους στην κοινωνία μας με την ταυτόχρονη αποδοχή των αξιών μας - βλέπε χρήμα - και την ανάπτυξη των ίδιων ακριβώς τεχνητών αναγκών. Οι αξίες των αυτόχθονων Ινδιάνωνπρέπει να παραμεριστούν στο όνομα της ανάπτυξης. Αξίες, όπως ο ομαδικός τρόπος ζωής με την άρνηση του ατομικισμού και η ζωή σε αρμονία με τη φύση, μέσω της γνώσης και της κατανόησης και όχι της βίαιης κατάκτησης.

Συγκεκριμένα για τους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής οι έννοιες της ιδιοκτησίας και του Δίκαιου υπάρχουν, αλλά είναι βασισμένες στα ήθη και τις αξίες, που διέπουν τις φυλές, σε απόλυτη σχέση με τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες και όχι σε πολιτικές αφηρημένες έννοιες που έχουν σα βάση το ατομικό, ιδιωτικό συμφέρον. Τους πολιτισμούς αυτούς, που αντιτίθονταν στη μανία για εκμετάλλευση ανθρώπων, γης, ενέργειας με μοναδικό σκοπό το κέρδος, έπρεπε οι πολιτισμένοι λευκοί, αν δεν υποτάσσονταν, να τους εξαφανίσουν.

Το μακρύ μονοπάτι των δακρύων

Οσους δεν μπόρεσαν να εξαφανίσουν από το πρόσωπο της Νέας Γης προσπάθησαν να τους εκμεταλλευτούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 18ο αιώνα η αμερικανική αντίληψη για την άσκηση της πολιτικής απέναντι στους Ινδιάνους ελάχιστα έχει διαφοροποιηθεί. Ο υπουργός Πολέμου του Προέδρου Ουάσιγκτον, Κνοχ, είχε πει σε σχέση με τη διαδικασία εκπολιτισμού τους: "Αν ήταν δυνατόν να εισαγάγουμε το ειδικό δίκαιο ιδιοκτησίας ανάμεσα στουςΙνδιάνους, θα ήταν μια ικανοποιητική λύση των επιχειρηματικών μας δραστηριοτήτων". (2)

Μετά τον πόλεμο Ανεξαρτησίας - γνωστός και ως πόλεμος Βορείων - Νοτίων - που οιΙνδιάνοι είχαν συμβάλει τα μέγιστα, για να είναι νικηφόρος, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν εξαρτημένες από τη "θέση" των Ινδιάνων. Αργότερα όταν δομήθηκε το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών, οι υποσχέσεις ξεχάστηκαν και οι Ινδιάνοι έγιναν ένα περιπλανώμενο έθνος, έρμαιο της κατακτητικής μανίας των εποίκων που συνεχώς πολλαπλασιάζονταν. Από το 1778 που τέθηκαν οι όροι για την αναγνώριση των ινδιάνικων φυλών ως ανεξάρτητα έθνη στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας με τη Συμφωνία του Ντελαγουέαρ μέχρι το 1832 - η Συμφωνία έγινε γνωστή ως Βορειοανατολικό Διάταγμα - που έγινε νόμος του κράτουςκαι το Ανώτατο Πολιτειακό Δικαστήριο αναγνώρισε τις φυλέςως "ειδική ανεξάρτητη κοινωνία πολιτών" και την παράλληλη αναγνώριση "των συνθηκών που έχουν επιτευχθεί", οι Ινδιάνοι ζούσαν αποκλεισμένοι και φυλακισμένοι στους καταυλισμούς που λειτουργούσαν επί της ουσίας ως στρατόπεδα συγκέντρωσης.(3) Η γενοκτονία συνεχίστηκε. Με την "Πράξη για την ενσωμάτωση των Ινδιάνων" του 1871 οι φυλές από κυρίαρχα έθνη περιήλθαν σε μια κατάσταση παρόμοια με των δούλων της Ρώμης. Καμία νομική κατοχύρωση, έστω και η προϋπάρχουσα, που κρίνεται ελάχιστη, δεν έσωσε από τις εκκαθαρίσεις τις φυλές των Ινδιάνων σε όλη την επικράτεια. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις του ατέλειωτου "μονοπατιού των δακρύων", όπως έχει γίνει ευρέως γνωστό, όπου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1830 οι ινδιάνικες φυλές αναγκάστηκαν να μετοικήσουν, πεζοπορώντας στην ενδοχώρα από τις Νοτιοανατολικές Πολιτείες, με τη συνοδεία φυσικά του αμερικανικού ιππικού, όπου φέρεται ότι χιλιάδες έχασαν τη ζωή τους. Ανάλογη αντιμετώπιση είχαν και οι φυλές των Ναβάχο κατά την τετραετία 1864-68, στο Bosque Redondo, στις Πολιτείες Αριζόνα και Κολοράντο. Ταυτόχρονα, τις ίδιες ακριβώς χρονολογίες στην περιοχή Γουασίτα, που τώρα βρίσκεται η Πολιτεία της Οκλαχόμα, έγιναν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις από το 7ο Σύνταγμα του Ιππικού. Πρώτα το 1864, όπου εξολοθρεύτηκαν χωριά με Τσεγιέν και όσοι επιζήσανε επιχειρήθηκε να εξολοθρευτούν το 1868. Η ανεξέλεγκτη δράση του αμερικανικού Ιππικού οδήγησε στη Συνθήκη του Fort Lamaries. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε και πάλι το Ιππικό να δράσει κατά τους συνήθεις τρόπους του και να επαναλάβει μια ακόμα γενοκτονία, το 1890 με θύματα αυτή τη φορά τη φυλή των Σιού. (4)

Σύγχρονα λουτρά αίματος

Οσοι έχουν απομείνει πλέον από τις εκκαθαρίσεις θα γίνουν και επισήμως το 1924 Αμερικανοί πολίτες, με συγκεκριμένα δικαιώματα, όπως το να παραμείνουν στους καταυλισμούς. Ομως οι Ινδιάνοι ποτέ δεν κατάφεραν να στεριώσουν στο ίδιο μέρος για πολλά χρόνια, αφού τους μετέφεραν από τον έναν καταυλισμό στον άλλο, ενώ πολλοί λευκοί εξαγόρασαν με εκφοβιστικούς τρόπους ή με τη μορφή της καταπάτησης μεγάλες εκτάσεις που ανήκαν στις ινδιάνικες φυλές και αργότερα ανακαλύφθηκε ότι ήταν σημαντικής οικονομικής αξίας, λόγω κυρίως του υπεδάφους τους.

Από την άλλη πλευρά η μη ένταξή τους και η αποδοχή τους από την αμερικανική κοινωνία, λόγω της "αδικαιολόγητη εμμονής" τους να παραμείνουν πιστοί στις παραδόσεις τους, τους περιθωριοποίησαν εντελώς, με αποτέλεσμα οι κοινότητες των Ινδιάνων να επιζούν, μόνο με το επίδομα που προβλεπόταν από τη Συμφωνία του Λάμερις και σταδιακά να αργοπεθαίνουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ανεργία ανάμεσα στις φυλές των Ινδιάνων ξεπερνά κατά πολύ το μέσο όρο του 30%, ενώ το εισόδημα πολλών εξ αυτών που έχουν το "πολύτιμο αγαθό" της απασχόλησης είναι κάτω από το όριο της φτώχειας από ό,τι ισχύει σε παναμερικανικό επίπεδο. Η χώρα των Ναβάχο - που βρίσκεται ανάμεσα στις Πολιτείες της Αριζόνας και του Νέου Μεξικού - είναι μία από τις πιο οργανωμένες και "πλούσιες" περιοχέςΙνδιάνων, αφού βρέθηκαν πολλά κοιτάσματα πετρελαίου προς εκμετάλλευση, όπως και φυσικού αερίου, ουρανίου και ηλίου. Ωστόσο, όλες οι προσπάθειες των εκπροσώπων των Ναβάχο να έχουν τη διαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους ή το ελάχιστο την ισότιμη συν-διαχείριση με τις αμερικανικές εταιρίες, που εκμεταλλεύονται το υπέδαφος, έχουν αποτύχει.(5)

Οι Ναβάχο παρότι είναι οι ιδιοκτήτες της γης και του υπεδάφους, δεν έχουν κανένα δικαίωμα, εξαιτίας της έλλειψης του επενδυτικού κεφαλαίου, και τα κέρδη νέμονται φυσικά άλλοι, ενώ οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούνται ως κατώτατο εργατικό προσωπικό...

Δεν είναι, λοιπόν, παράλογο, ότι για πολλές δεκαετίες ο αλκοολισμός ήταν η πρώτη αιτία θανάτου στους μεσήλικες Ινδιάνους. Στοιχεία, όμως, που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας από το περιοδικό "Κόμμον Σενς", αναφέρουν ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 σχεδόν 3.000 Ινδιάνες υποβάλλονταν σε υποχρεωτική χειρουργική στείρωση, ποσοστό που αποτελούσε περίπου το 5% του γυναικείου πληθυσμού που μπορούσε να τεκνοποιήσει. Ο τότε επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Γραφείου για τον πληθυσμό, dr. R. T. Ravenholt, αργότερα επιβεβαίωσε ότι "η χειρουργική στείρωση είχε γίνει εξαιρετικά σημαντική τα τελευταία χρόνια ως μια πιο εξελιγμένη μέθοδος για τον επιδέξιο χειρισμό της γονιμότητας"!

Τα δυσεπίλυτα προβλήματα - εργασία, εκπαίδευση, υγεία - της κοινότητας των Ινδιάνωνκαικυρίως το ανεκπλήρωτο αίτημά τους για ανεξαρτησία παραμένουν άλυτα. Η επίσημη Πολιτεία, πάντως, συνεχίζει να κωφεύει, που είναι πάγια τακτική της. Είναι χαρακτηριστικό, όπως καταγγέλλουν στελέχη του "Αμερικανικού Ινδιάνικου Κινήματος" (ΑΙΜ), παρά την εξαγγελία του Προέδρου Κλίντον για μια προεδρική θητεία, όπου θα γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των εθνικών μειονοτήτων και τη σύσταση για το λόγο αυτό μιας επταμελούς διαφυλετικής Επιτροπής, απουσιάζουν παντελώς οι εκπρόσωποι των Ινδιάνων. Λες και είναι "αόρατοι" πολίτες...

Χριστίνα ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σημειώσεις:(1). Ονομα με το οποίο έγινε γνωστός στους λευκούς ένας από τους πιο επιφανείς Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, κατά το 19ο αιώνα. Το απόσπασμα ανήκει σε έναν από τους πιο γνωστούς λόγους του, που απηύθυνε στο στρατηγό Χάουαρντ, τη στιγμή που παραδόθηκε, μαζί με τα υπολείμματα των πολεμιστών και της φυλής του, το χειμώνα του 1876. Από το βιβλίο "Ακου Λευκέ!" του Λαρς Πέρσον. "Σύγχρονη Εποχή", 1993

(2). "Ακου Λευκέ!" του Λαρς Πέρσον. Σύγχρονη Εποχή, 1993

(3). "American Holocaust, Colombus and the conquest of the New World" - David Stannard. Oxford University Press.

(4). "The state of native America, Genoside, Colonization and Resistance". Annette James.

(5). "Navajo. Tradition and change in thw Southwest". Wolfang Lindig - Helga Teiwes. U. Bar Verlag, Zϋrich. 1993

Παράσταση Διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Υγείας

Κοινοποίηση: Υπουργό Υγείας-Πρόνοιας

                   Υφυπουργούς

                   Πολιτικά κόμματα

                   ΜΜΕ

ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τετάρτη 4 Ιούλη και ώρα 11 πμ Παράσταση Διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Υγείας για την άμεση επαναλειτουργία του Παιδοκαρδιοχειρουργικού Κέντρου του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία».

  Από τον περασμένο Οκτώβρη κλειστό παραμένει το μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία», με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν οι κίνδυνοι για την κατάσταση αλλά και την ίδια τη ζωή των παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες που περιμένουν στη λίστα, ενώ έχουν ανάγκη άμεσης επέμβασης.

  Το Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο του «Αγία Σοφία», μοναδικό στο ΕΣΥ, περιελάμβανε: Το Καρδιοχειρουργικό Τμήμα, το Καρδιολογικό Τμήμα και το Αιμοδυναμικό Εργαστήριο και την Καρδιοχειρουργική Εντατική Μονάδα. Πρόσφερε, δηλαδή - παρά τις ελλείψεις - ολοκληρωμένες υπηρεσίες, υψηλού επιπέδου και είχε προσωπικό με πείρα και εξειδίκευση. Η ενίσχυσή του ήταν αναγκαία για να καταργηθούν οι μεγάλες λίστες αναμονής και όχι η κατάργησή του για να ενισχυθεί ο ιδιωτικός τομέας, όπως έκανε η κυβέρνηση.

Ζητούμε να ανοίξει άμεσα το μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο, αυτό του νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία», καθώς η λειτουργία του αποτελεί προϋπόθεση για την ίδια τη ζωή και την υγεία των καρδιοπαθών παιδιών.

Την Τετάρτη 4 Ιουλίου και ώρα 11:00 πμ προχωράμε σε Παράσταση Διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Υγείας και θα επιδιώξουμε να συναντηθούμε με τον Υπουργό Υγείας για να προβάλλουμε τα παρακάτω αιτήματα:

. Την άμεση επαναλειτουργία του Παιδοκαρδιοχειρουργικού Κέντρου του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία».

. Άμεση στελέχωση όλων των τμημάτων με βάση τις ανάγκες ανάπτυξης τους(καρδιοαναισθησιολόγους, καρδιοχειρούργους, νοσηλευτές, καρδιολόγους), για την προστασία της υγεία όλων των παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες, με βάση τις σύγχρονες κατακτήσεις τις επιστήμης.

. Να σταματήσουν οι γονείς να πληρώνουν με οποιονδήποτε τρόπο για εξετάσεις, θεραπείες και επεμβάσεις που έχουν ανάγκη τα παιδιά τους.

Είμαστε σταθερά τοποθετημένοι υπέρ ενός δημόσιου και δωρεάν συστήματος υγείας - πρόνοιας, που θα καλύπτει τις ανάγκες του λαού μας με εξειδικευμένα τμήματα για τις βαριές χρόνιες παθήσεις, όπως είναι το Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο.

Ο Ενιαίος Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων ΑΜΕΑ Αττικής και Νήσων

Η Επιτροπή Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Συγγενείς Καρδιοπάθειες

Η Επιτροπή Εργαζομένων του ΠΑΜΕ στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία»

Η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων

Πληροφορίες: 6974725578,6977325257