29 Αυγ 2012

Ειναι ωρα αντιστασης......Παμεεεεεεεε


Κάλεσμα του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ

Καλούμε το λαό να χαράξει τη δική του προοπτική, να στηριχθεί στη δύναμη του δίκιου και της οργάνωσης, στη συσπείρωση και συμμαχία εργατών, αγροτών, ΕΒΕ, μαζί με τη νεολαία και τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας, για να επιστρέψει η αισιοδοξία και η δύναμη για μια νικηφόρα πορεία ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, των καπιταλιστικών ομίλων, απαλλαγής από τα δεσμά της ΕΕ, με την κατάκτηση της εργατικής – λαϊκής εξουσίας.
Αυτή πρέπει να είναι η λαϊκή επιλογή και απάντηση σήμερα απέναντι στην κρίση που επεκτείνεται και βαθαίνει, τις εξελίξεις στην ΕΕ και το χρέος, τη σφοδρή αντιλαϊκή επίθεση.
Η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ εκφράζει και προωθεί αταλάντευτα τις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα και την ΕΕ. Η προοπτική που χαράζει για το λαό είναι δραματική, οδηγεί ακόμη και άνεργοι να πληρώνουν φόρους αν έχουν ένα σπίτι, αρρώστους να μένουν χωρίς φάρμακα, παιδιά έξω από τους παιδικούς σταθμούς και τόσα άλλα που ο λαός καλείται να αντιπαλέψει αποφασιστικά, να σπάσει τα δεσμά του εγκλωβισμού σε παραλλαγμένες πολιτικές διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, να τραβήξει μπροστά για φιλολαϊκή διέξοδο, για την ικανοποίηση των αναγκών του. 

Όποια μορφή διαχείρισης επιβληθεί, είτε είναι επιμήκυνση εφαρμογής του Μνημονίου, ή νέο κούρεμα, νέα δάνεια και ευρωομόλογα, είτε επιστροφή στη δραχμή, ή κάποια άλλη σχετική παραλλαγή δεν θα απαλλάξει από την εδραίωση των απωλειών σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές υπηρεσίες, από νέα επίθεση, ανεργία.
Καμία διαχειριστική πρόταση δεν απαντά στα προβλήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ούτε η πρόταση της σημερινής συγκυβέρνησης, ούτε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, αφού είναι ενταγμένες στην στρατηγική υπέρ των μονοπωλίων και της ΕΕ. Η μονόπλευρη κριτική κατά της Γερμανίας και των ελληνικών κυβερνήσεων που συμφώνησαν με τις συνταγές της τριάδας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, που αποκλήθηκε ΤΡΟΪΚΑ, οι κραυγές περί εθνοπροδοσίας και υποτέλειας, δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά συμφέροντα του λαού. Εκφράζουν διαφωνίες στη διαχείριση της κρίσης, καλύπτονται με δήθεν φιλολαϊκά συνθήματα, ώστε ο λαός να μη στραφεί κατά του ίδιου του εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά να περιφέρει την προτίμησή του πότε υπέρ του ενός και πότε υπέρ του άλλου διαχειριστή.
Φυσικά δεν αποτελεί απάντηση και η ακραία αντιδραστική και αντικομμουνιστική «Χρυσή Αυγή», που δημαγωγεί προσπαθώντας να ψαρέψει στα θολά νερά, αξιοποιώντας το σύνθετο και εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα της μετανάστευσης. Στις πλάτες των μεταναστών, με την οργανωμένη βία και τις δολοφονικές επιθέσεις, προετοιμάζεται και εκπαιδεύεται για την πιο βασική αποστολή της: Να παίξει το ρόλο των σύγχρονων ταγμάτων ασφαλείας σε βάρος του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με στόχο να το τσακίσει και να προασπίσει έτσι τα συμφέροντα του συστήματος.
Ο λαός σήμερα έχει στα χέρια του όλες τις αποδείξεις ότι είναι αδύνατος ο συμβιβασμός ανάμεσα στα μονοπώλια και το λαό, ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας. Ο αρνητικός συσχετισμός που είναι ακόμα πιο βαρύς σήμερα ύστερα και από την λαϊκή ψήφο στις εκλογές του Ιουνίου, μπορεί να αλλάξει , είναι στο χέρι του λαού και πρέπει να αρχίσει να αλλάζει από σήμερα. Δεν μπορεί να γίνει κανένα βήμα μπροστά δίχως δυνατό ΚΚΕ, δίχως αλλαγή των συσχετισμών πρώτα απ’ όλα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Στις εκλογές η πλειοψηφία του λαού ψήφισε τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, για την πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και στην ευρωζώνη, με το απατηλό σύνθημα της επαναδιαπραγμάτευσης που υποστήριξαν από την αρχή τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης και υιοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, εγκαταλείποντας το σύνθημα για κατάργηση του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης.
Παρά το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα, με βασικό στοιχείο τη μεγάλη εκλογική μείωση του ΚΚΕ, κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αισθάνεται σήμερα δεσμευμένος για την εκλογική στήριξη που έδωσε στα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», να αναμένει κάτι καλό από την τρικομματική κυβέρνηση ή ακόμα να αναμένει τη χρεοκοπία της και να δοκιμάσει κάποιο κυβερνητικό σχήμα διαχείρισης τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Η συμμετοχή και ο ρόλος της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση καταδεικνύει συνολικά την χρεοκοπία της «κυβερνώσας αριστεράς».
Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αναμονής. Ο λαός έχει ήδη πτωχεύσει, ενώ η δαμόκλειος σπάθη νέων μέτρων θα στέκεται απέναντί του για πολλά χρόνια. Δεν μπορεί να πληρώνει φόρους, χαράτσια, να έχει ψευδαισθήσεις ότι δεν θα υπάρξουν νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, φάρμακα και να ελπίζει ότι θα απορροφηθούν 1,2 εκατομμύρια άνεργοι, που με μια αναιμική καπιταλιστική ανάπτυξη που μπορεί να γίνει σε ενέργεια, πράσινη ανάπτυξη, που υπόσχεται η κυβέρνηση ή με τη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, θα γίνουν πολλοί περισσότεροι το 2013.
Το ΚΚΕ συζήτησε και συζητάει τις δυσκολίες, τις αδυναμίες του κινήματος και τις δικές του για το πώς θα δράσει καλύτερα για τη συσπείρωση του λαού και της νεολαίας, την οργάνωση και πάλη του λαού. Λύση υπέρ του λαού υπάρχει.
Καλούμε γι’ αυτούς τους λόγους την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από την επιλογή που έκαναν στις εκλογές, σε ανοιχτή συζήτηση και οργάνωση κοινής πάλης ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, για να απαλλαγούμε από το βραχνά της πτώχευσης, το ζυγό της κυριαρχίας των μονοπωλίων και της εξουσίας τους, να απαλλαγούμε από τις επιλογές και δεσμεύσεις της ΕΕ.
Καλούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που λένε «κάτι πρέπει να γίνει» να οργανώσουμε μαζί τη λαϊκή αντεπίθεση.
Να γίνει παλλαϊκό σύνθημα πάλης η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, που σημαίνει πάλη για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του δρόμου ανάπτυξης χωρίς μονοπώλια, ταξική εκμετάλλευση, με κοινωνικοποίηση, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό λαϊκό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.
Η επιμήκυνση που προτείνει η κυβέρνηση για το μνημόνιο καθώς και η διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μην πληρωθεί το χρέος για ένα - δυο χρόνια ή να μειωθεί με προσφυγή και διαπραγματεύσεις σε διεθνείς οργανισμούς, η επιστροφή στη δραχμή, είναι διαφορετικές εκδοχές που θα φέρουν νέα δεινά στο λαό, ενώ θα επωφεληθεί και πάλι το κεφάλαιο. Η θεωρία στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι η χρεοκοπία είναι όπλο των αδυνάτων είναι εξίσου σε βάρος του λαού. Στην Αργεντινή έγινε στάση πληρωμών, το νόμισμά της αποσυνδέθηκε από το δολάριο, μετά από χρόνια έγινε νέα διαπραγμάτευση και παραγραφή μέρους του χρέους, αλλά η ανεργία και η φτώχεια αυξήθηκαν, παρά την όποια καπιταλιστική ανάπτυξη. Σε καμία περίπτωση μέσα στα πλαίσια του συστήματος και της ΕΕ δεν θα ωφεληθεί ο λαός: Η σημερινή κατάσταση συνεπάγεται εσωτερική υποτίμηση μέσα στο ευρώ και συνεχείς μειώσεις μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών. Η χρεοκοπία και η έξοδος από το ευρώ συνεπάγονται απότομη άνοδο των τιμών στη «θάλασσα» των εισαγόμενων προϊόντων, τεράστια απώλεια αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων. Και στις δύο περιπτώσεις κοινά στοιχεία είναι η φορολογική επιδρομή και η βαθειά υπονόμευση των υπαρκτών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας.
Τμήματα του κεφαλαίου θέλουν και θα ωφεληθούν από μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη ,αφού θα επενδύουν με λιγότερα κεφάλαια σε μια χώρα με υποτιμημένο νόμισμα και μισθούς Βουλγαρίας.
Οι επιλογές της αστικής τάξης και της ΕΕ είναι αδυσώπητες. Θέλουν φθηνή και υποταγμένη εργατική δύναμη, τώρα και στο μέλλον, συντριβή του ταξικού - ριζοσπαστικού εργατικού λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό επιμένουμε οι εργαζόμενοι να γυρίσουν την πλάτη στις συνταγές διαχείρισης της κρίσης της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός να χαράξει πορεία για τη δική του εξουσία και διακυβέρνηση, που θα τον απαλλάξει από την κρίση και τη χρεοκοπία οριστικά και μόνιμα. Η διέξοδος από την κρίση υπέρ του λαού, για την κατάκτηση της κοινωνικής λαϊκής ευημερίας είναι σήμερα απολύτως συνδεμένη με το αίτημα της αποδέσμευσης και της μονομερούς διαγραφής του χρέους, με το λαό να καταφέρνει να γίνει ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει.
Η κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας θα κάνει λαϊκή περιουσία τη σημερινή ιδιοκτησία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, όλων των υποδομών και χερσαίων, θαλάσσιων, εναέριων μέσων μεταφοράς, της γης. Θα προωθήσει τον παραγωγικό συνεταιρισμό των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών, και θα διασφαλίσει αυτό που σήμερα ονειρεύεται η πλειοψηφία του λαού:
• Δουλειά για όλους, εξάλειψη της ανεργίας.
• Διατροφική επάρκεια για όλο το λαό
• Δημόσια, δωρεάν Υγεία, Πρόνοια για όλους, με κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
• Μόρφωση για όλους. Αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού, της έρευνας και της τεχνολογίας.
• Δωρεάν κρατική φροντίδα των παιδιών , των ηλικιωμένων, των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες.
• Φθηνή και ποιοτική λαϊκή στέγη, με ρεύμα, θέρμανση, ύδρευση.
• Αθλητισμό, πολιτισμό, διακοπές για όλους με οργανωμένες υποδομές.
• Θα πρωτοστατήσει για διεθνείς οικονομικές σχέσεις με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαών.
• Με το λαό κυρίαρχο και δυνατό, που παλεύει για την ευημερία του, θα απαλλαγεί η χώρα από τις ιμπεριαλιστικές συμφωνίες και το ΝΑΤΟ, την εμπλοκή της σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Η εργατική – λαϊκή εξουσία έδωσε πολλά στους λαούς της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Έλυσε προβλήματα που βρίσκονται μόνο στα όνειρα των εργαζομένων στις καπιταλιστικές χώρες. Διδασκόμαστε από τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στην αντεπανάσταση και στην ανατροπή του σοσιαλισμού. Η πάλη για τη νέου τύπου εξουσία παραμένει αναγκαία και επίκαιρη.
Ο λαός πρέπει τώρα να πάρει την δική του υπόθεση στα δικά του χέρια, άμεσα με γενικευμένους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες που ενώνουν σε ενιαία κατεύθυνση και σταθερή συμμαχία την εργατική τάξη, είτε δουλεύει στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα, τη φτωχή αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους, τις γυναίκες, τη νεολαία.
Κανένας κλάδος ή ομάδα εργαζομένων δεν μπορεί να ανακόψει την σχετική και απόλυτη εξαθλίωση ζητώντας να εξαιρεθεί από τα γενικευμένα μέτρα, αφού η επίθεση έχει ενιαίο χαρακτήρα και σκοπό. Αντίθετα οι διεκδικήσεις κάθε κλάδου, κάθε ομάδας εργαζομένων, τα αιτήματα των ανέργων, των συνταξιούχων, έχουν ελπίδα να φέρουν κάποια αποτελέσματα αν διεκδικούνται με κατάλληλα αιτήματα και θέσεις και ταυτόχρονα στηρίζουν τις κοινές πανελλαδικές κινητοποιήσεις. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να δεχθούν να χρησιμοποιείται ο αγώνας ενός κλάδου σε βάρος ενός άλλου, να συκοφαντούνται οι ανεβασμένες μορφές πάλης, οι απεργιακές κινητοποιήσεις που αποφασίζονται από τους εργαζόμενους και ανταποκρίνονται στα αφόρητα προβλήματα που τους ταλαιπωρούν.
Σε αυτή τη φάση τα μέτωπα πάλης και η αντίσταση σε χώρους δουλειάς, σε κλάδους και συνοικίες να γίνουν ρυάκια που να συγκλίνουν και να δυναμώσουν το παλλαϊκό σύνθημα για τη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, με μαχητικές μαζικές κινητοποιήσεις και αντίστοιχα μαχητικές μορφές πάλης, που στηρίζονται στη μαζική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και στην οργάνωση της υλοποίησής τους. Ο αγώνας απαιτεί μαζικότητα, οργάνωση και πολιτική κατεύθυνση ρήξης με τα συμφέροντα και τις επιλογές των μονοπωλίων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η εξαγγελία των μέτρων της κυβέρνησης που θα αφαιρέσει 23,5 δισεκατομμύρια από τις τσέπες του λαού και θα είναι έτοιμη για ένα νέο γύρο μέτρων, αποτελεί την πρώτη μετεκλογική αναμέτρηση του λαού. Η νέα επίθεση πρέπει να βρει την κατάλληλη σε μορφή και μαζικότητα απάντηση, όπως είναι η μορφή της γενικής απεργίας, που μπορεί να αποτελέσει, κάτω από προϋποθέσεις, αφετηρία κλιμάκωσης και σταθερής ενίσχυσης του λαϊκού αγώνα.
Σ’ αυτή τη φάση πρέπει ο λαός να αποδείξει ότι έχει το κουράγιο, ότι είναι σε θέση να απαλλαγεί από τις αυταπάτες που καλλιεργούν οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν την συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, να γυρίσει την πλάτη στα τρομοκρατικά και εκβιαστικά διλήμματα
Σήμερα συγκρούονται οι δύο δρόμοι ανάπτυξης, από την μια ο δρόμος που χαράσσεται από το μονοπώλια και τα κόμματά τους και από την άλλη ο δρόμος του αγώνα των αποφασιστικών και ανυποχώρητων μαζών, με κλιμάκωση που οδηγεί στην ρήξη, στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.
Δεν υπάρχει διέξοδος όσο ο εργαζόμενος λαός, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι επηρεάζονται από τις διάφορες φιλελεύθερες, σοσιαλιστικές και "αριστερές" συνταγές διαχείρισης. Όσο κυριαρχεί η μοιρολατρία, η ηττοπάθεια, η λαθεμένη άποψη ότι σήμερα οι λαοί δεν μπορούν να νικήσουν, δεν μπορούν να δίνουν αποτελεσματικές μάχες, ότι η ριζική αλλαγή δεν θα έλθει ποτέ, ότι είναι λύση της «δευτέρας παρουσίας». Δεν πρέπει ο λαός να περιμένει μοιρολατρικά τα διάφορα δίκτυα, που υποκριτικά τα ονομάζουν αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας, που στήνονται σχεδιασμένα, ώστε αυτός να συμβιβαστεί με την διαχείριση της φτώχειας.
Το ΚΚΕ θα πάρει πρωτοβουλίες, σε πανελλαδικό, κλαδικό και τοπικό επίπεδο ώστε να δυναμώσει η ταξική μαζική πάλη, η κοινωνική συμμαχία, η λαϊκή πρωτοβουλία και αλληλεγγύη στα επί μέρους μέτωπα πάλης και σε γενικό πολιτικό επίπεδο. Καλεί το λαό να στηρίξει πολιτικά και μέσα από τους αγώνες την πρωτοβουλία του ΚΚΕ, που κατέθεσε στη βουλή σχέδιο νόμου με τον οποίο καταργούνται τα Μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις, το σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων.
Το ΚΚΕ θα πρωτοστατήσει σε όλα τα μέτωπα πάλης που αφορούν το εισόδημα, τις συλλογικές συμβάσεις, τις κοινωνικές παροχές και τις συντάξεις, τη δουλειά και τα δικαιώματα των ανέργων και των οικογενειών τους, τα δημόσια έργα που αφορούν κοινωνικές υποδομές και λαϊκή κατοικία, την παιδεία και την υγεία, πρόνοια, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις συγχωνεύσεις τραπεζών που οδηγούν σε απολύσεις και μειώσεις μισθών, τις απολύσεις στο δημόσιο, τα ιδιαίτερα οξυμμένα προβλήματα των νέων και των γυναικών, το πρόβλημα έξαρσης των ναρκωτικών. Την εξασφάλιση περίθαλψης και φαρμάκων για όλους, τη σωτηρία των ασφαλιστικών ταμείων, την καταβολή μισθών και συντάξεων.
Κάτω οι φόροι και τα χαράτσια. Όχι κατασχέσεις και πλειστηριασμοί για τα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά.
Δυνάμωμα της αλληλεγγύης από τα συνδικάτα, τους μαζικούς φορείς, τις λαϊκές επιτροπές, με ταυτόχρονη διεκδίκηση και αγωνιστικές μορφές πάλης.
Δεν πρέπει να μείνει κανένας μόνος του στα νύχια της εφορίας και άλλων μηχανισμών του κράτους, χωρίς στέγη, τροφή, φάρμακα, με παιδιά να οδηγούνται στον υποσιτισμό. Κανένας μόνος του απέναντι στην καταστολή και τον αυταρχισμό του αστικού κράτους.
Το ΚΚΕ με αυτή την πρόταση διεξόδου και σ’ αυτά τα μέτωπα πάλης θα πρωτοστατήσει δίπλα σε κάθε εργαζόμενο, δίπλα στον άνεργο, τον φτωχευμένο,τον ανήμπορο να σηκώσει τα νέα βάρη.
Να ανατρέψουμε την ηττοπάθεια, με τη δύναμη της πρότασής μας και με εμπιστοσύνη στον εργαζόμενο λαό. Να συμβάλουμε αποφασιστικά να απελευθερωθεί η τεράστια λαϊκή δύναμη από τα δεσμά των τρομοκρατικών διλημμάτων, τον αντικομμουνισμό, την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία και αυταρχισμό.
Για να απελευθερωθεί η συνείδηση του λαού, να αλλάζει ο συσχετισμός υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.
Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να ανταποκριθούν στο νέο μεγάλο ραντεβού της νεολαίας που οργανώνει η ΚΝΕ και ο ΟΔΗΓΗΤΗΣ, στις εκδηλώσεις του 38ου Φεστιβάλ. Να πάρει ενεργό μέρος στις κινητοποιήσεις που θα γίνουν το επόμενο διάστημα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, στη Θεσσαλονίκη. Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, οι Κνίτες και οι Κνίτισσες με αυτοθυσία και αυταπάρνηση, στην πρώτη γραμμή της πάλης να ανοίξουμε το δρόμο για νικηφόρα πορεία του λαού.




ΑΘΗΝΑ 29/8/2012 ΤΟ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ

4500ε το μηνα σε ρασοφορο φασιστοειδες...εσυ 400ε


Φασίστας με ράσο

Ένα απίστευτο κήρυγμα μισαλλοδοξίας και αντικομμουνισμού από τον μητροπολίτη Κονίτσης, δικαιολογεί απολύτως τον τίτλο της ανάρτησης.  Μου είναι αδύνατο να γράψω κάτι περισσότερο για ευνόητους λόγους. Βλέπετε ο γράφων μετράει στον ευρύτερο συγγενικό του κύκλο  10 με 12   εκτελεσμένους ή  νεκρούς στη μάχη στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού

Απάντηση των GOIN THROUGH - NΕΒΜΑ στην «Αυγή»


Απάντηση των GOIN THROUGH - NΕΒΜΑ στην «Αυγή»
Με αφορμή πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας «Αυγή» με το οποίο σχολίαζε επικριτικά τη συμμετοχή στο 38ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» των συγκροτημάτωνGOIN THROUGH καιNEBMA, τα συγκροτήματα εξέδωσαν τo ακόλουθo δελτίο Τύπου - απάντηση:
«
Σε πρόσφατο άρθρο της η εφημερίδα "Αυγή", με αφορμή την επικείμενη εμφάνιση των συγκροτημάτων GOIN THROUGH & NEBMA στο 38ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της ποιότητας της ελληνικής μουσικής, τιμητής της ιστορίας του Φεστιβάλ (!!!) και ασκεί έντονη κριτική για την επιλογή των εν λόγω συγκροτημάτων με βασικό επιχείρημα το ότι "Τα δύο συγκροτήματα είναι μιμητές της αμερικάνικης σκηνής, υπέρμαχοι ενός συστήματος στο οποίο ο "άντρας" θέλει "αμάξια και λεφτά" για να κατακτήσει την καλλίγραμμη νεαρή, την οποία φυσικά αλλάζει σαν τα πουκάμισα και πουλάει νταηλίκι...".
Καταρχήν και μόνο το περιεχόμενο αυτής της φράσης αποκαλύπτει την άγνοια που διακατέχει τον εμπνευστή της, ο οποίος μοιάζει να ξέθαψε αυτήν την άποψη (για μια μουσική που σε παγκόσμια κλίμακα κυριαρχεί εδώ και τρεις δεκαετίες), από κείμενο της ΕΟΝ για τα αντιχριστιανικά ήθη. Καλό και δημοσιογραφικά δεοντολογικό θα ήταν να κατανοήσουν ότι η Hip hop μουσική και κουλτούρα δεν περιλαμβάνει μόνο το "γκαγκστεριλίκι" και το μισογυνισμό, αλλά και την κοινωνική καταγραφική - κριτική και το βίωμα ως στιχουργική αφετηρία. Και στο κάτω κάτω, η "Ευρωπαϊκή Αριστερά" δεν είναι αυτή που υπερασπίζεται με κάθε τρόπο και επιχειρήματα την παραμονή της χώρας μας σε ένα τέτοιο "Αμερικάνικο" (καπιταλιστικό προφανώς) σύστημα στα πλαίσια της ΕΕ;
Και για τους πάρα πολλούς που θα βιαστούν και θα πουν ότι τα δύο συγκροτήματά μας δεν έχουν σχέση με το κοινωνικοπολιτικό πρόσωπο της τέχνης να τους παρακαλέσουμε να ακούσουν προσεκτικά το σύνολο της δισκογραφίας που μετρά πάνω από 15 albums (συνολικά και για τα δύο συγκροτήματα) και τραγούδια των οποίων ο στίχος προφανώς για όλους αυτούς είναι κόκκινο πανί. Ενδεικτικά και μόνο:
Επιπλέον, πολλοί από μας δεν έχουμε κρύψει ποτέ τα πολιτικά μας πιστεύω και αντίθετα από τη γενική αντίληψη, έχουμε πληρώσει τίμημα για τις δημόσιες αυτές τοποθετήσεις. Το ίδιο ισχύει και για το προσωπικό - εργασιακό βίο, που για πολλούς από εμάς, παρά τη "χλιδή" του χώρου του θεάματος, συνεχίζει να αποτελεί καθημερινότητα. Τέλος, αυτοί που χαλιούνται με τη συμμετοχή μας στο μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός της χώρας, είναι οι ίδιοι που χαλιούνται όταν μαθαίνουν (γιατί για να μας δουν πρέπει να έρθουν μαζί μας, και αυτό είναι δύσκολο) ότι συμμετέχουμε σε μαζικούς αγώνες στο πλευρό του ταξικού κινήματος.
Δεν απολογούμαστε για καμία επαγγελματική επιλογή και ούτε έχουμε κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό μας. Δεχόμαστε πάντοτε την κριτική και η αντιπαράθεση είναι στη φύση της μουσικής μας. Αλίμονο όμως σε αυτούς που σπεκουλάρουν και προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Να χαίρεστε όλους όσους συμμετέχουν στα "φεστιβάλ μαστούρας" και τους χρυσοπληρώνετε, εμείς επιλέγουμε τη συμμετοχή μας εδώ, στην κρίσιμη ώρα για την κοινωνία μας και ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ. Και επειδή εσείς το θυμηθήκατε πρώτοι, να σας το αφιερώσουμε και από κοντά στις 15 του μήνα...
"Μαζί μου ασχολείσαι..." "... τα ξέρεις τα υπόλοιπα"...
GOIN' THROUGH
NEBMA».

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι,


Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό

394393_391446727588906_671386936_n
Ο Αλέξης Τσίπρας ομιλεί στις 3 Σεπτεμβρίου (σημαδιακό) για τον αγώνα για "Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση"! Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, εδώ και η σχετική μπροσούρα του ΠΑΣΟΚ από το σωτήριον έτος 1974...
225103_391445194255726_1462358592_n

Και μετα τι;


Δύο κόσμοι
Χτες σε πρωτοσέλιδο σχόλιό της η εφημερία «Τα Νέα» έγραφε: «Τα παιδιά που βρίσκονται από χθες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελούν μία γενιά με ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που δεν είχαν οι προηγούμενες: η νέα αφετηρία της ζωής τους είναι συνυφασμένη με την κρίση και τις αβεβαιότητες που προκαλεί στην ελληνική κοινωνία. Για να φτάσουν στον τελικό σκοπό τους, θα χρειαστεί να κινήσουν τα πράγματα μπροστά, όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για τη χώρα». Πώς θα το πετύχουν; «Αν η πολιτεία τους διασφαλίσει πραγματικές ακαδημαϊκές συνθήκες», απαντά η ίδια η εφημερίδα. Για να «κινήσουν την Ελλάδα μπροστά» σε όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τι θα γίνει μετά την αποφοίτησή τους, η εφημερίδα δεν το απαντά. Γιατί θα έπρεπε να τους πει ανοιχτά ότι είναι καταδικασμένοι να ψάχνουν για δουλειά στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις αν και όταν ξεπεραστεί η κρίση, και με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα από τα αλλεπάλληλα αντεργατικά μέτρα για ένταση της εκμετάλλευσης, αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Και με δεδομένο ότι ακόμη και αν υπάρξει ανάκαμψη, η ανεργία δεν μπορεί να εξαλειφθεί.
***
Στον αντίποδα, η ανακοίνωση του ΚΚΕ με αφορμή τη δημοσιοποίηση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ έγραφε: «Το ΚΚΕ, με αφορμή την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, απευθύνεται στους νέους και τις οικογένειές τους και τους καλεί να προβληματιστούν, να σκεφτούν: Μπορεί να ικανοποιηθεί η ανάγκη για σταθερή δουλειά με δικαιώματα όσο κυριαρχεί στην κοινωνία το κυνήγι του κέρδους; Μπορεί να απαλειφθεί η ανεργία, το άγχος και η ανασφάλεια όσο απόλυτος νόμος της κοινωνίας είναι ο ανταγωνισμός και η αναρχία στην παραγωγή; Μπορεί να εξασφαλιστούν δωρεάν και πραγματικά αναβαθμισμένες σπουδές όσο η εκπαίδευση θα υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία και η μόρφωση θα είναι εμπόρευμα; Η ελπίδα και η προοπτική βρίσκεται στη λαϊκή συμμαχία και αντεπίθεση για την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Με το λαό στο τιμόνι της εξουσίας, με κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία μπορούν τα παιδιά που εισάγονται σε ΑΕΙ-ΤΕΙ να σπουδάζουν σε μια πραγματικά ενιαία και ανώτατη εκπαίδευση και το πτυχίο να αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για το επάγγελμα. Μια τέτοια κοινωνία μπορεί να εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το σχολείο, τις σπουδές ή να μεταναστεύσει για να εργαστεί. Αυτή η κοινωνία μπορεί να εγγυηθεί σε κάθε νέο και νέα, πριν τελειώσει το σχολείο, την επαγγελματική σχολή ή το πανεπιστήμιο, να ξέρει πού θα βρει δουλειά, να έχει κατοχυρωμένο το δικαίωμα στο επάγγελμα και στην εργασία».
***
Πράγματι, η οικονομική καπιταλιστική κρίση είναι αμείλικτη. Εργοστάσια και επιχειρήσεις εμπορίου και υπηρεσιών με δεδομένη τη συρρίκνωση των δραστηριοτήτων τους παίρνουν μέτρα. Μείωση εργαζομένων, απολύσεις δηλαδή, μείωση μισθών, είναι στην πρώτη γραμμή. Μικρομάγαζα κλείνουν αλλά και μεγαλύτερες επιχειρήσεις κλείνουν. Μισθοί, συντάξεις, μειώνονται συνεχώς, η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς, υπηρεσίες Υγείας - Πρόνοιας είναι πλέον ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα. Και όλ' αυτά για διέξοδο από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου. Η κρίση αποκαλύπτει τα αδιέξοδα του συστήματος, την αναγκαιότητα ανατροπής του, αποκαλύπτει ότι οι συνθήκες είναι ώριμες για την κοινωνικοποίηση των επιχειρηματικών ομίλων, για τη μετατροπή τους σε εργατική, λαϊκή ιδιοκτησία που θα αξιοποιείται με βάση τον κεντρικό σχεδιασμό για την πλήρη αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών.
***
Τι μπορεί να κάνει ο κεντρικός σχεδιασμός; Να σχεδιάζει την αξιοποίηση για ανάπτυξη όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας ώστε να αναπτύσσονται όλοι οι κλάδοι της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας που μπορεί να αναπτύξει η Ελλάδα. Να παράγει και να κατανέμει τα αναγκαία μέσα παραγωγής σ' αυτούς τους κλάδους. Να εκπαιδεύει και να μορφώνει το αναγκαίο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό για την ανάπτυξη της παραγωγής, επομένως και οι απόφοιτοι των σχολών θα βρίσκουν άμεσα δουλειά. Να φροντίζει την κατανομή των παραγόμενων προϊόντων για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Να κατανέμει πόρους από την ανάπτυξη για τη δωρεάν ικανοποίηση όλων των λαϊκών αναγκών σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, Πολιτισμό, Αθλητισμό, σε έργα υποδομής όπως αντισεισμική, αντιπλημμυρική προστασία και λαϊκή κατοικία. Να αναπτύσσει την έρευνα και την επιστήμη με βάση τις λαϊκές ανάγκες προκειμένου να αναπτύσσονται γοργά οι παραγωγικές δυνάμεις ώστε να μπορούν να ικανοποιούνται οι ολοένα αυξανόμενες λαϊκές ανάγκες. Και έτσι θα εκμηδενισθεί η ανεργία. Ενώ η παραγωγή θα αναπτύσσεται σε ολοένα και μεγαλύτερη κλίμακα αξιοποιώντας την έρευνα, την επιστήμη, την τεχνική για την συνεχή ανάπτυξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγικότητας της εργασίας. Αυτό το όφελος θα εκφράζεται και με τη μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και την αύξηση του ελεύθερου, ώστε η εργατική τάξη να μπορεί να ξεκουράζεται, να αθλείται, να απολαμβάνει τα έργα όλων των μορφών καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά πάνω απ' όλα να ασκεί εξουσία, τον εργατικό έλεγχο, να ασχολείται οργανωμένα ενεργά με την πολιτική και την οικοδόμηση της δικής της κοινωνίας. Πράγματι δύο κόσμοι διαφορετικοί, αντίθετοι. Ο ένας της ανεργίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, ο άλλος της εργατικής, λαϊκής ευημερίας.

«Πατρίς, Θρησκεία, Βαν Φλιτοκρατία»



«Πατρίς, Θρησκεία, Βαν Φλιτοκρατία»
Στην παρασύναξη που διοργανώνουν κάθε χρόνο τα φασιστοειδή, όπου επιδίδονται στους συνήθεις αλαλαγμούς επί τη επετείω της ήττας του ΔΣΕ στον Γράμμο,
φέτος είχαμε «ενδιαφέρουσες» ομιλίες.
*
Η μια ήταν ενός χρυσαυγίτη βουλευτή (ονόματι Παππάς), ο οποίος ανάμεσα στα υπόλοιπα άναρθρα, είπε:
«...Κάνουμε τελετές μίσους. Ναι, κάνουμε τελετές μίσους, γιατί μισούμε οτιδήποτε ανθελληνικό, μισούμε οτιδήποτε θα σταθεί εμπόδιο στην ελευθερία της πατρίδας μας. Μισούμε όλους αυτούς τους προδότες κι αυτούς θέλουμε να εξοντώσουμε. Μισούμε όλους τους ανθέλληνες, όλα αυτά τα ερυθρά σκουπίδια (...)»
*
Η άλλη ήταν του σεβάσμιου Μητροπολίτη Κονίτσης, ο οποίος, αφού ευλόγησε «τα καλά παιδιά, αγωνιστές της Χρυσής Αυγής», κι αφού έριξε έναν... χριστιανικότατο εξάψαλμο στο ΚΚΕ, αναφώνησε εκ βάθους καρδίας:
«Ζήτω η Ελλάδα μας, ζήτω ο εθνικός μας στρατός (...)»!
*
Οσον αφορά τον πρώτο και τα ομοειδή του Βαν Φλιτάκια - απογόνους των συνεργατών του Βαν Φλιτ, που θέλουν - και το δηλώνουν - να «εξοντώσουν» τα «ερυθρά σκουπίδια», τους χαρίζουμε στο αστικό τους κράτος, στην αστική τους δημοκρατία, στην αστική τους νομιμότητα και στην αστική τους ζούγκλα που παράγει «φίδια».
Οσον αφορά τον δεύτερο, τον πανιερότατο Μητροπολίτη, τα χαιρετίσματά μας στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κύριο Ιερώνυμο...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ούτε... στην τουαλέτα!...κυριες και κυριοι


Ούτε... στην τουαλέτα!
Γρηγοριάδης Κώστας
Πριν μερικά χρόνια, η είδηση για τους εργαζόμενους σε σούπερ μάρκετ της Αργεντινής που η εργοδοσία τους... φόρεσε πάνες για να μη χασομεράνε στην τουαλέτα ίσως να είχε προκαλέσει έκπληξη στη χώρα μας. Σήμερα, στους μεν εργοδότες θα βάζει ιδέες, στους δε εργαζόμενους θα γεννά εφιάλτες. Οι ανάγκες της «ανταγωνιστικότητας» δε γνωρίζουν κανένα όριο.
Η καταγγελία που φιλοξένησε σε χτεσινό ρεπορτάζ ο «Ρ» βεβαιώνει πόσο «προοδεύουν» τα πράγματα και στην Ελλάδα: Εργαζόμενοι στις εταιρείες που ανέλαβαν να κλείνουν τηλεφωνικά τα ραντεβού στον ΕΟΠΥΥ δηλώνουν ότι η εργοδοσία χρονομετρά πόσο πηγαίνουν στην τουαλέτα. Οπως χρονομετρά και πόσες κλήσεις απαντά ο εργαζόμενος μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα. Με βάση τις... επιδόσεις του ο εργοδότης βγάζει τα συμπεράσματά του και ζητά από τους εργαζόμενους «χαρτί συμμόρφωσης»!
Αλήθεια, μέχρι πού θα φτάσουν οι απαιτήσεις των εργοδοτών για «συμμόρφωση»; Και τελικά τι θα καθορίζει αν θα γίνεται ανεκτή η παραμονή ενός εργαζόμενου στην τουαλέτα για 5 ή 10 λεπτά; Η... κατάσταση του οργανισμού του ή ο ισολογισμός της εταιρείας και το αν οι εργάτες της εξασφαλίζουν τα απαραίτητα έσοδα; Και εν πάση περιπτώσει, μέχρι πού θα φτάσει η βαρβαρότητα της «ανταγωνιστικότητας»;

Ο πάτος του θράσους δεν έχει πάτο


Ο πάτος του θράσους δεν έχει πάτο
«Είναι απολύτως αναγκαία μια εθνική καμπάνια παρουσίασης των επιτευγμάτων (!!!) μέσα από την εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής (!!!)...».
*
Αυτό που διαβάσατε παραπάνω είναι ατάκα του Βαγγέλη Βενιζέλου.
Την εκσφενδόνισε χτες κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ...
*
Για να διευκολύνουμε το τιτάνιο έργο του Βενιζέλου,
για να συμβάλουμε κατά το μέτρο που μας αναλογεί στην «εθνική καμπάνια» προπαγάνδισης των «επιτευγμάτων» των μνημονίων,
για να διατρανώσουμε (ολοκληρωμένα) «το καλό που μας ήβρε», να το «επικοινωνήσουμε» ανά τις ρούγες της ημετέρας πατρίδας, άμα τε και ανά τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα της υδρογείου,
παρακαλούμε τους αρχιτέκτονες της «εθνικής καμπάνιας»,
ανάμεσα στα τόσα «επιτεύγματα»,
να μη λησμονήσουν και τα εξής:
*
  • Ανεργία 25% με το ποσοστό στη νεολαία να φτάνει το 50%,
  • δημιουργία «πόλεων αστέγων»,
  • συντριβή όλων των «ρεκόρ» αυτοκτονιών,
  • το 70% των Ελλήνων (σύμφωνα με τη Γιούροστατ) κάτω από το όριο της φτώχειας,
  • πάνω από 400.000 άνθρωποι επιβιώνουν καθημερινά μέσω συσσιτίων,
  • πάνω από ένα εκατομμύριο εντολές διακοπής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος,
  • παιδιά που λιποθυμούν λόγω ασιτίας στα σχολεία,
  • διάλυση κάθε έννοιας «κοινωνικού κράτους» από παιδικούς σταθμούς, Ασφαλιστικό και νοσοκομεία μέχρι φάρμακα και γηροκομεία,
  • άλωση του 50% του εισοδήματος των εργαζομένων και των συνταξιούχων,
  • χαράτσια και φορολεηλασία, πείνα και εξαθλίωση, φτώχεια, μιζέρια και χρεοκοπία.
*
Αυτά είναι τα «επιτεύγματά τους»! Ευθέως ανάλογα
του θράσους,
της ξετσιπωσιάς και
της ταξικής τους αναλγησίας.
*
Και τώρα, τα... «επιτεύγματά τους»,
πασπαλισμένα με άψυχους αριθμούς ώστε να μασκαρέψουν όλα τα μέχρι τώρα γνωστά σπρεντ της απανθρωπιάς,
θέλουν να μας τα διαφημίσουν.
Θέλουν να μας τα κάνουν και καμπάνια. Σωστά. Πολύ σωστά. Μάλιστα τους προτείνουμε:
Χορηγό της καμπάνιάς τους να βάλουν τη «Ζήμενς»...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

28 Αυγ 2012

H τελική ανάλυση του καπιταλισμού και το ταξικό μίσος των αφεντικών


H τελική ανάλυση του καπιταλισμού και το ταξικό μίσος των αφεντικών 









“Στον αριθμό των ιδιομορφιών του ιμπεριαλισμού (…) ανήκει η μείωση της μετανάστευσης από τις ιμπεριαλιστικές χώρες και η αύξηση της εγκατάστασης (του ερχομού εργατών και της μετοίκησης) σ’ αυτές τις χώρες από τις πιο καθυστερημένες, όπου ο μισθός εργασίας είναι κατώτερος”.

Κοντεύουν να περάσουν 100 χρόνια από τοτε που ο Λένιν έγραφε αυτά τα λόγια στο έργο του Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού (σελ. 123 στην έκδοση της Σύγχρονης Εποχής), και σήμερα, μετά από σχεδόν έναν αιώνα, τόσο το έργο συνολικά όσο και τα παραπάνω λόγια εξακολουθούν να επιβεβαιώνονται απόλυτα.

Στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τη μετατροπή αυτής της συνολικής επιβεβαίωσης σε ταξική εργατική και λαϊκή συνείδηση, και τη μετατροπή της συνείδησης σε υλική δύναμη, σε μαζικό λαϊκό κίνημα με αντιμονοπωλιακό – αντιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, τα κέντρα εξουσίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου καταφεύγουν, ανάμεσα στα άλλα, και στην “τελική ανάλυση” του συστήματός τους, του καπιταλισμού.

Κι αυτή, η “τελική ανάλυση” του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, δεν μπορεί να έχει διαφορετική πολιτική μορφή από τον ναζισμό, τον φασισμό, με όποιο “σύγχρονο” προσωπείο κι αν εμφανίζεται.

Στην Ελλάδα την πολιτική έκφραση της καπιταλιστικής “τελικής ανάλυσης”, τον ρόλο εμπροσθοφυλακής της πολιτικής επιθετικότητας των καπιταλιστικών μονοπωλίων (που δεν ξεχνούν τον κανόνα: η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση), έχει αναλάβει να παίξει το ρατσιστικό φασιστικό κόμμα-συμμορία της “Χρυσής Αυγής”, ως κορφή του παγόβουνου των μηχανισμών στους οποίους έχει μεταλλαχθεί σήμερα ο μηχανισμός της πάλαι ποτέ “Κόκκινης Προβιάς” των ΝΑΤΟικών και παραΝΑΤΟικών ιμπεριαλιστικών κέντρων και υπηρεσιών.

Εκτός των τραμπούκικων δολοφονικών επιχειρήσεων, εναντίον μεταναστών στην αρχή, που εκτελούν οι συμμορίες αυτού του είδους των οργανώσεων και μηχανισμών, η πολιτική “κορωνίδα” τους, η “Χρυσή Αυγή”, επιδίδεται και στο έργο της διάδοσης των ναζιστικών, φυλετικών και αντιανθρώπινων “ιδεολογικών” θεωριών που υιοθετεί, όπως για παράδειγμα την με “οικολογικό” μανδύα προπαγάνδιση από την “πράσινη πτέρυγα του λαϊκού συνδέσμου” της ευγονικής, της στείρωσης και της ευθανασίας για “τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα όπως οι παρανοϊκοί, οι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι” (και άλλοι!), τους οποίους, σύμφωνα με την αντίληψη των ναζί “ιδεολόγων”, τους “καταδικάζει” στην ζωή η “δημοκρατία”. Όσο για τους “άλλους”, τους “κληρονομικώς βεβαρυμένους” οι οποίοι δεν περιλαμβάνονται στην αρχική λίστα εκείνων που ο ναζισμός σκοπεύει να “απελευθερώσει” δια της ευθανασίας από την “δημοκρατική” καταδίκη τους να ζουν, αυτοί υπονοούνται σε άλλες “ιδεολογικές αναλύσεις” της “οικολογικής” πτέρυγας του “συνδέσμου” ως “κάποιος νέγρος ή μογγόλος” που το να αισθάνεται κανείς και “αποστροφή ακόμη” προς αυτόν, “δεν είναι αρρωστημένη σκέψη” αλλά “απόλυτα φυσικό συναίσθημα που η ίδια η φύση προέβλεψε για τα πλάσματά της, για την διατήρηση της ισορροπίας της και την πρόοδο των ειδών της”, και πρώτα-πρώτα προφανώς για την “πρόοδο” του είδους των ρατσιστών σαν τον Μιχαλολιάκο και την παρέα του.

Ενώ η “πράσινη πτέρυγα” του νεοναζιστικού κόμματος-συμμορίας επιδίδεται στην προπαγάνδιση του “καθαρού” ρατσισμού, ο εθνικιστικός “κορμός” του (διαρκές χαρακτηριστικό του δοσιλογισμού η διεκδίκηση της “εθνικοφροσύνης”, δηλαδή της εθνοκαπηλείας και της πατριδοκαπηλείας), επιδίδεται στην κατασκευή των “ιδεολογικών” σχημάτων παραποίησης της πραγματικότητας, στην κατασκευή της “ιδεολογίας” που επιχειρεί να εμφανίσει την δράση της, την στρατευμένη στην υπηρεσία της αντιλαϊκής εξουσίας των μονοπωλίων, σαν δράση που στρέφεται εναντίον κάποιων αόρατων και μη κατονομαζόμενων “δυνάμεων”, οι οποίες τάχα ευθύνονται αυτές (και όχι το ιστορικά σαπισμένο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης) για τα συσσωρευμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα λαϊκά στρώματα.

Έτσι οι ιμπεριαλιστικές χώρες, οι χώρες δηλαδή που έχουν φτάσει ήδη στο ιστορικά ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, βαφτίζονται και κατονομάζονται από τους χρυσαυγίτες “ιδεολόγους”, ως “τα πολιτισμένα έθνη της Δύσεως”, για να συγκαλυφθεί ο πραγματικός χαρακτήρας αυτών των χωρών καθώς και τα πραγματικά αίτια που οδηγούν σε αυτές τα μεταναστευτικά κύματα από τις χώρες όπου ο καπιταλισμός δεν έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ανάπτυξής του. Αφού λοιπόν η μετανάστευση προς τις πιο “πολιτισμένες” χώρες του κόσμου δεν αποτελεί ιδιομορφία του ιμπεριαλισμού, αφού δεν μπορεί να αποτελεί και ιδιομορφία του “πολιτισμού” γενικά, ”εύκολα” πια οι χρυσαυγίτες “ιδεολόγοι” μπορούν να επιρρίψουν την ευθύνη και για αυτό το παγκόσμιο κοινωνικό πρόβλημα στον προφιλή τους αόρατο εχθρό, που έχει εκπονήσει ένα “σαφώς προμελετημένο σχέδιο αλλοιώσεως της εθνικής και κοινωνικής σύνθεσης, δια της ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών από τις λεγόμενες χώρες του τρίτου κόσμου (Ασία, Αφρική)”, το οποίο σχέδιο το πραγματοποιεί με μια “«χειρουργικής» ακρίβειας επιχείρηση”, η οποία “περιλαμβάνει τα λεγόμενα «ειρηνιστικά» και «αντιρατσιστικά» μηνύματα, τους «ανθρωπισμούς» και όλα τα συναφή”: ο αόρατος εχθρός μπορεί να μην κατονομάζεται αλλά ο ορατός στόχος είναι σαφής: ο φιλειρηνισμός των λαών, ο αντιρατσισμός, και βέβαια ο γενικός ηθικός και φιλοσοφικός στόχος του ναζισμού, το πρωταρχικό φιλοσοφικό – ιδεολογικό-ηθικό εμπόδιο των εκμεταλλευτών του ανθρώπου: ο ανθρωπισμός.

Όπως και τον καιρό που ο Λένιν έγραφε το έργο του “Ο ιμπεριαλισμός”, έτσι και σήμερα στα “πολιτισμένα έθνη της Δύσεως”, δηλαδή στις χώρες του αναπτυγμένου μονοπωλιακού καπιταλισμού, “η ζωή γίνεται πιο περίπλοκη και οι δυσκολίες πιέζουν όχι μόνο τις εργατικές μάζες, αλλά και τις μεσαίες τάξεις”, ώστε “βλέπουμε σε όλες τις χώρες του παλιού πολιτισμού να συσσωρεύονται η ανυπομονησία, η οργή, το μίσος, που απειλούν την κοινωνική γαλήνη”, την σταθερότητα δηλαδή του κοινωνικού συστήματος της εκμετάλλευσης, το οποίο συσσωρεύει τις δυσκολίες στη ζωή των εργατικών μαζών και των μεσαίων τάξεων. Σε αυτές τις συνθήκες της “αγανάκτησης” όπως θα λέγαμε ως χθες, της “ανυπομονησίας, της οργής και του μίσους”, όπως αναφέρονται από τον Λένιν πριν σχεδόν 100 χρόνια (Ο ιμπεριαλισμός, σελ. 99), πρέπει να βρεθεί τρόπος ώστε η “ενέργεια που βγαίνει έξω από την καθορισμένη ταξική τροχιά”, να χρησιμοποιηθεί και να διοχετευτεί σε κατευθύνσεις που εξασφαλίζουν ότι δεν θα προκληθεί “κοινωνική έκρηξη στο εσωτερικό”…

…Ο Λένιν στο συγκεκριμένο σημείο του έργου του, τοποθετεί αυτή την πραγματικότητα ως έναν από τους παράγοντες της πολιτικής και της ιδεολογίας που αναπτύσσονται πάνω στη βάση του χρηματιστικού κεφαλαίου δυναμώνοντας την τάση προς αποικιακές κατακτήσεις, διοχετεύοντας έτσι ”έξω από τη χώρα” την ενέργεια που βγαίνει έξω από την καθορισμένη ταξική τροχιά. Στην πραγματικότητα της χώρας μας σήμερα, για όσον καιρό μια παρομοια πιθανότητα δεν εντάσσεται στις προτεραιότητες της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής, η επαναδιοχέτευση της αγανάκτησης των μεσαίων στρωμάτων και των εργατικών μαζών στην “καθορισμένη τροχιά”, την τροχιά που καθορίζει η κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου, την τροχιά που διασφαλίζει την σταθερότητα και την αναπαραγωγή όλων των αιτιών που τροφοδοτούν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθώς και την αγανάκτηση γι’ αυτές, πρέπει να γίνει όχι στο εξωτερικό αλλά στο εσωτερικό της χώρας. Κι αυτόν ακριβώς το ρόλο παίζουν, αυτή την υπηρεσία εκτελούν προς το παρόν, οι διάφοροι φασιστικοί μηχανισμοί, με πρώτη την “Χρυσή Αυγή” σαν πολιτική τους βιτρίνα, επιδιώκοντας πρώτα απ’ όλα να απορροφήσουν την λαϊκή αγανάκτηση, την ενέργεια που βγαίνει από την “καθορισμένη ταξική τροχιά”, και να την μετατρέψουν σε όργανο της εξουσίας του κεφαλαίου: Ενάντια στην ενότητα της εργατικής τάξης ανεξάρτητα από εθνικότητα φυλή και θρησκεία, ενάντια επίσης στην ενότητα της εργατικής τάξης με τους κοινωνικούς της συμμάχους, τα φτωχά και μεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, που πλήττονται από την εξουσία του κεφαλαίου, ώστε να ξαναμπεί η “ενέργεια” στις καθορισμένες της ράγες.

Ο φασισμός είναι η τελική ανάλυση του καπιταλισμού. Ο ρατσισμός είναι το ταξικό μίσος των εκμεταλλευτών ενάντια στην εργατική τάξη, που επιχειρείται βίαια να “υψωθεί” σε κυρίαρχη ιδεολογία, την οποία “οφείλουν” οι εργαζόμενοι να ασπαστούν υιοθετώντας το μίσος των αφεντικών τους εναντίον τους.

Με το να “γκρινιάζει” κανείς μέσα σε αυτές τις συνθήκες για την “αριστερά”, η οποία δήθεν αγνοεί τις αρνητικές συνέπειες της μετανάστευσης τοσο για τους ντόπιους όσο και για τους μετανάστες εργαζόμενους, με το να υποκαθιστά με τις συνέπειες της μετανάστευσης τις συνέπειες της ίδιας της καπιταλιστικής κρίσης, με το να χρησιμοποιεί αυτές τις συνέπειες σαν πρόσχημα άρνησης της αλληλεγγύης του εργατικού λαικού κινήματος προς τους μετανάστες και της κοινής πάλης τους για πλήρη και ίσα δικαιώματα στη δουλειά και στη ζωή, με το να υιοθετεί τον διαχωρισμό ανάμεσα σε μετανάστες νόμιμους και “παράνομους” που η κυβέρνηση αρνείται να τους παρέχει έγγραφα νομιμοποίησης της προσωπικής τους υπόστασης καθώς και ταξιδιωτικά έγγραφα, με το να θεωρεί σαν αιτία της μετανάστευσης όχι την “παγκοσμιοποιημένη” μετά τις διεθνείς ανατροπές του ’90 ιμπεριαλιστική κυριαρχία αλλά κάποια υποτιθέμενη πολιτική “ανοιχτών συνόρων” (“ανοιχτών” με ναρκοπέδια, με διαδρομές μέσα από ερήμους και χιονισμένα βουνά, μέσα σε κοντέινερ και σκυλοπνίχτες, στο έλεος των δουλεμπορικών κυκλωμάτων και των διαπλοκών τους)…

…Με αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί κανείς παρά να συμβάλλει στην ιδεολογική διευκόλυνση των μηχανισμών που επιδιωκουν να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους και να τους φέρουν σε αντιπαραθεση μεταξύ τους, να στρατολογήσουν ανάμεσά τους τμήματα που θα αναλάβουν την τρομοκρατηση και την πειθάρχηση των υπόλοιπων εντός των ορίων που επιτάσσει η εξουσία των εκμεταλλευτών…

…Δεν μπορεί επίσης, με αυτόν τον τρόπο, παρά να συμβάλλει στην ιδεολογική “νομιμοποίηση” της κυβερνητικής πολιτικής, που ενώ ανέχεται τις εγκληματικές ρατσιστικές δραστηριότητες όπως και αυτές του οργανωμένου εγκλήματος, ταυτόχρονα, με πρόσχημα την “λαθρομετανάστευση” θεσμοθετεί νέα κατασταλτικά μέσα και μηχανισμούς, αστυνομικά πογκρόμ, εφόδους σε τόπους κατοικίας, στρατόπεδα συγκέντρωσης, και μακρόχρονη διοικητική κράτηση χωρίς δίκη, σαν μέρος της συνολικής αντιλαϊκής της πολιτικής.

Πηγή: Διέξοδος via Lenin Reloaded
 Αναρτήθηκε από Praxis red

Τα σταφύλια της οργής - Η εργατική αλληλεγγύη στο εργατικό κίνημα της Αμερικής τα χρόνια της κρίσης του '30


Τα σταφύλια της οργής - Η εργατική αλληλεγγύη στο εργατικό κίνημα της Αμερικής τα χρόνια της κρίσης του '30


Αλληλεγγύη στο Εμπαρκαντέρο

Το Σαν Φραντσίσκο ήταν μια πόλη με 600.000 κατοίκους γεμάτη κίνηση. Κέντρο της και πηγή ζωής ήταν το λιμάνι. Ομως εκείνοι που έδιναν ζωή στην πόλη, εκείνοι που έκαναν τη σπουδαιότερη δουλειά, οι λιμενεργάτες, που φόρτωναν και ξεφόρτωναν τα πλοία και έκαναν την πόλη πλούσια με το εμπόριο, καθώς και οι ναυτικοί, που επάνδρωναν τα καράβια, κέρδιζαν το 1933 κάτι περισσότερο από 10 δολάρια την εβδομάδα. Για την ακρίβεια, ο μέσος εβδομαδιαίος μισθός των λιμενεργατών ήταν 10,45 δολάρια, ενώ οι ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι ναυτικοί έπαιρναν 53 και 36 δολάρια το μήνα αντίστοιχα.

Σπουδαιότερο ήταν το γεγονός ότι οι εργάτες στη ναυτιλία είχαν τη θέση δουλοπάροικων, χωρίς δικαιώματα μέσα σε μία βιομηχανική απολυταρχία, στη ναυτιλιακή βιομηχανία, που εισέπραττε εκατομμύρια επί εκατομμυρίων με τη μορφή κρατικών επιχορηγήσεων, σύμφωνα με την έρευνα της γερουσιαστικής επιτροπής Μπλακ. Μερικοί ναυτεργάτες ανήκαν σε μία διαβρωμένη, πουλημένη οργάνωση, το Διεθνές Συνδικάτο Ναυτικών, ακόμη λιγότεροι ανήκαν στο μαχητικό Βιομηχανικό Συνδικάτο Ναυτεργατών (της TUUL). Στην ουσία όμως ο κλάδος παρέμενε ανοργάνωτος. Οι λιμενεργάτες από το 1919 είχαν εξαναγκαστεί να γραφτούν μέλη σε ένα κατασκεύασμα της ναυτιλιακής βιομηχανίας με το όνομα Συνδικάτο της Γαλάζιας Βίβλου, μια οργάνωση της εργοδοσίας ελεγχόμενη από γκάνγκστερ, οι οποίοι ανάγκαζαν τους κακοπληρωμένους εργάτες να τους δωροδοκούν για να βρουν δουλειά.

Συνηθισμένος τρόπος πρόσληψης ήταν ο σχηματισμός ενός μεγάλου πλήθους λιμενεργατών γύρω από τον αρχιεργάτη μέσα στη μέση του δρόμου. Ο κάθε εργάτης ζούσε με την ελπίδα ότι θα τον διάλεγαν για τη δουλειά. Ο άνεργος έψαχνε ή περίμενε να πιάσει δουλειά τρεις με τέσσερις μέρες. Οταν προσλαμβανόταν μπορούσε να εργαστεί μέχρι και είκοσι τέσσερις ή τριάντα έξι συνεχόμενες ώρες σε μια μόνο βάρδια. Οι ναυτικοί, επίσης, οι οποίοι όταν ξεμπάρκαραν έμεναν άνεργοι για μακρό χρονικό διάστημα, δούλευαν δεκατέσσερις με δεκαέξι ώρες την ημέρα.

Το 1933, κάτω από την επίδραση του NIRA και της παραγράφου 7(A) και από την πίεση των αφόρητων συνθηκών εργασίας, οι λιμενεργάτες του Σαν Φραντσίσκο και όλων των ακτών του Ειρηνικού άρχισαν να συρρέουν στη Διεθνή Ενωση Λιμενεργατών της AFL. Γνωρίζοντας το ποιόν του προέδρου της, του Τζόζεφ Π. Ράιαν5, ήταν αποφασισμένοι να επιβάλουν στο συνδικάτο τον έλεγχο της βάσης. Ανάμεσα στα ηγετικά στελέχη τους ήταν ένας έξυπνος λιμενεργάτης με τραχύ πρόσωπο, ο Χάρι Μπρίτζες. Ο χαρακτήρας του ήταν σκληρός και απότομος, μα είχε σαν αρετές του μία ακλόνητη εντιμότητα και πίστη στην ικανότητα και το δικαίωμα των απλών εργατών να διαχειρίζονται μόνοι τους τις υποθέσεις τους.

Αν και ο ομοσπονδιακός νόμος υποχρέωνε τους εφοπλιστές να διεξάγουν συλλογικές διαπραγματεύσεις με συνδικάτο της αρεσκείας των εργαζομένων, εκείνοι αρνούνταν να συμμορφωθούν και παρέβαιναν το νόμο χωρίς ενδοιασμούς. Επιπλέον το Σεπτέμβρη του 1933 απέλυσαν τέσσερις ηγέτες του συνδικάτου. Οταν το τοπικό εργατικό συμβούλιο απαίτησε να επαναπροσληφθούν, οι λιμενεργάτες συσπειρώθηκαν γύρω από τη Διεθνή Ενωση Λιμενεργατών (ILA) με τόση ομοθυμία που το Συνδικάτο της Γαλάζιας Βίβλου «λίγο έφτασε να διαφέρει από ένα γραφείο με αριθμό τηλεφώνου».

Μετά την άρνηση της εργοδοσίας να διαπραγματευτεί και να αναγνωρίσει το συνδικάτο για μια περίοδο πολλών μηνών, δώδεκα χιλιάδες λιμενεργάτες από το Σαν Φραντσίσκο, το Σιάτλ, την Τακόμα, το Πόρτλαντ, το Σαν Πέντρο, το Σαν Ντιέγκο, το Στόκτον, το Μπέλινγκαμ, το Αμπερντίν, το Γκρέις Χάρμπορ, την Αστόρια και άλλα λιμάνια του Ειρηνικού κατέβηκαν σε απεργία στις 9 του Μάη 1934 και ώρα 8 μ.μ. Ακολούθησε το Βιομηχανικό Συνδικάτο Ναυτεργατών και στις 23 του Μάη απεργούσαν οκτώ συνδικάτα ναυτιλιακών επαγγελμάτων, 35.000 εργάτες πηγαινοέρχονταν στα λιμάνια και δεν έπιαναν δουλειά.

Η πρωτοφανής αστυνομική αγριότητα μετέτρεψε την απεργία των ναυτικών σε γενική απεργία 127.000 εργατών του Σαν Φραντσίσκο. Αυτόματα κάθε κίνηση σταμάτησε μετατρέποντας το Σαν Φραντσίσκο σε πόλη-φάντασμα. Οι αστυνομικοί καθοδηγούνταν από τη Βιομηχανική Ενωση, τη σύμπραξη των ισχυρότερων πλουτοκρατών της πόλης, η οποία είχε σχηματιστεί το 1919 με τη μορφή Επιτροπής για το Νόμο και την Τάξη και στόχο τη διάλυση μιας παρόμοιας απεργίας στο λιμάνι, και που από τότε είχε εξελιχθεί έτσι ώστε να γίνει ο πραγματικός κυβερνήτης του Σαν Φραντσίσκο. Η παραμικρή δήλωση των στελεχών της οργάνωσης γινόταν πρώτη είδηση στις εφημερίδες. Επαιζε καθοριστικό ρόλο στις εκλογές δημάρχων, κυβερνητών και μελών του Κογκρέσου. Διατηρούσε ένα ισχυρό λόμπι στην Ουάσιγκτον. Ηταν η πιο ισχυρή ομάδα στα παράλια του Ειρηνικού: Τα μέλη της ήταν ιδιοκτήτες ναυτιλιακών εταιρειών, αποβαθρών, αποθηκών, σιδηροδρόμων, τραπεζών, εταιρειών κοινής ωφελείας και πίστης, κοινοπραξιών ακινήτων, ασφαλιστικών εταιρειών και αξιωματούχων της πολιτείας.

Στις 9 του Μάη και ώρα 8 μ.μ. τα στελέχη της Βιομηχανικής Ενωσης και του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Σαν Φραντσίσκο ανακοίνωσαν πως δεν υπήρχε θέμα προς διαπραγμάτευση. Το μόνο που υπήρχε ήταν μια κομμουνιστική εξέγερση, η οποία έπρεπε να κατασταλεί. Αντιπροσωπευτική των δηλώσεων που γέμιζαν τις εφημερίδες ήταν του Τζ. Μ. Μέιλαρντ του νεότερου, προέδρου του Εμπορικού Επιμελητηρίου:

«Η απεργία στο λιμάνι του Σαν Φραντσίσκο έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια σύγκρουση ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργαζόμενο - ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία - αλλά με μια ταχέως εξαπλωνόμενη σύγκρουση ανάμεσα στις αμερικάνικες αρχές και τον αντιαμερικάνικο ριζοσπαστισμό... η ευημερία της επιχείρησης και της βιομηχανίας, ολόκληρο το έθνος αντιμετωπίζει κίνδυνο από αυτή την κρίση».

Το λιμάνι πρέπει να ανοίξει, δήλωναν στελέχη οργανώσεων της εργοδοσίας. Η αστυνομία πρέπει να διαλύσει τις απεργιακές γραμμές μπροστά από τις αποβάθρες.

Τα αιτήματα των λιμενεργατών ήταν ένα δολάριο αμοιβή την ώρα, έξι ώρες εργασίας την ημέρα, τριάντα ώρες τη βδομάδα και προσλήψεις μέσα από το συνδικάτο, όμως τα στελέχη της Βιομηχανικής Ενωσης μιλούσαν για «κόκκινη επανάσταση» και ζητούσαν την άμεση καταστολή της. Ο Τύπος, ο άμβωνας και το ραδιόφωνο καλλιεργούσαν συντονισμένα την υστερία ενάντια στους εργάτες που πάλευαν για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Διάφορες ιστορίες δημοσιεύονταν στις εφημερίδες, όπως η πρωτοσέλιδη ιστορία της Κρονίκλ με τίτλο: «Κόκκινος στρατός βαδίζει εναντίον της πόλης». Σε ένα σημείο διαβάζουμε:

«Ανταποκρίσεις αναφέρουν ότι ο κομμουνιστικός στρατός σχεδίαζε την καταστροφή σιδηροδρομικών και οδικών αρτηριών για να διακοπούν οι μεταφορές και κατόπιν οι επικοινωνίες. Το Σαν Φραντσίσκο και η περιοχή του κόλπου έγιναν το επίκεντρο του κόκκινου αγώνα με σκοπό την κατάκτηση της εξουσίας.

»Η πρώτη προειδοποίηση ότι οι κομμουνιστικές δυνάμεις πλησίαζαν στα σύνορα της Βόρειας Καλιφόρνιας ήρθε από τον Τζ. Ρ. Γκίβεν, αρχιεπιστάτη της Σάουθερν Πασίφικ στο Ντάνσμπουιρ, προς το μηχανικό του περιφερειακού οδικού δικτύου της πολιτείας, Φρεντ Ου. Χέιζελγουντ, ο οποίος έστειλε αμέσως αναφορά στο διευθυντή δημόσιων έργων της πολιτείας Ερλ Λι Κέλι».

Ο Τζόζεφ Π. Ράιαν, πρόεδρος του Διεθνούς Συνδικάτου Λιμενεργατών, αλλά και συνεργάτης των γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης, ήρθε βιαστικά απ' τη Νέα Υόρκη για να κατευνάσει τους απεργούς. Οταν δεν κατάφερε να ξεπουλήσει τους εργάτες, έπαιξε το γνωστό ρόλο του, σαν φλογερός μαχητής ενάντια στον κομμουνισμό. Δήλωσε ότι η απεργία ήταν κομμουνιστική συνωμοσία και τροφοδότησε ξανά τις εφημερίδες με πρωτοσέλιδα άρθρα. Εσπευσε από την Ουάσιγκτον και ο υφυπουργός Εργασίας Εντουαρντ Μακ Γκρέιντι, ο οποίος είχε στο ενεργητικό του τη διάλυση της απεργίας των γουνεργατών στη Νέα Υόρκη. Οταν απέτυχε να πείσει τους απεργούς να εγκαταλείψουν το αίτημα για το συνδικάτο, δήλωσε με τη σειρά του πως η απεργία ήταν «κόκκινη επανάσταση».

Το σκηνικό είχε στηθεί και η αστυνομία ανυπομονούσε. Οι εργοδότες ανακοίνωσαν ότι θα διέλυαν τις απεργιακές γραμμές στις αποβάθρες του Εμπαρκαντέρο στις 3 του Ιούλη 1934. Στις 1.27 μ.μ., ενώ οι διαδηλωτές είχαν κατακλύσει το χώρο μπροστά από τις αποβάθρες, οι ατσάλινες πύλες της αποβάθρας 38 σηκώθηκαν, μπροστά πήγαιναν οκτώ περιπολικά και ακολουθούσαν πέντε φορτηγά φορτωμένα εμπορεύματα. Ο Μάικ Κουίν, που έγραψε την ιστορία της απεργίας, περιγράφει το γεγονός:

«Ενας εκκωφαντικός βόμβος ήρθε από την πλευρά των απεργών. Στο μπροστινό μέρος της πομπής των αυτοκινήτων στεκόταν πάνω στο μαρσπιέ ενός περιπολικού ο αρχηγός της αστυνομίας Τόμας Μ. Χέρτκορν, βγήκε από το περιπολικό κραδαίνοντας το ρεβόλβερ του και φώναξε: "Το λιμάνι άνοιξε!"

»Με απόλυτη σύμπνοια οι διαδηλωτές προχώρησαν μπροστά. Το Εμπαρκαντέρο έγινε ένα τεράστιο κουβάρι μαχόμενων αντρών. Τούβλα πετούσαν στον αέρα και γκλομπ έπεφταν στα κεφάλια. Οι αστυνομικοί άνοιξαν πυρ με τα όπλα τους. Τα δακρυγόνα έσκαγαν μέσα στις γραμμές των απεργών και τους έπνιγαν μέσα στα σύννεφα της ήττας. Οι απεργοί έριχναν έφιππους αστυνομικούς από τις σέλες και τους χτυπούσαν στο πεζοδρόμιο.

»Το λιθόστρωτο του Εμπαρκαντέρο γέμισε πεσμένους άντρες και το γκρίζο του χρώμα βάφτηκε κόκκινο από το αίμα.

»Δυνάμεις αστυνομικών, που έμοιαζαν με τέρατα από τον Αρη μέσα στα ειδικά κράνη τους και τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, άνοιγαν δρόμο πετώντας δακρυγόνα...».

Οι μάχες συνεχίστηκαν για τέσσερις ώρες μπροστά σε ένα τεράστιο πλήθος κατοίκων του Σαν Φραντσίσκο. Περίπου η μισή πόλη είχε μαζευτεί στους λόφους που υψώνονταν πάνω από το λιμάνι και παρακολουθούσε. Δύο αεροπλάνα γεμάτα περίεργους έκαναν κύκλους χαμηλά πάνω από το αιματηρό πεδίο της μάχης. Η αγριότητα εκείνης της μέρας δεν ήταν παρά ο πρόλογος της «ματωμένης Πέμπτης». Η επόμενη μέρα, μετά την πρώτη επίθεση της αστυνομίας, ήταν η 4η του Ιούλη6. Με κοινή συναίνεση έγινε ανακωχή μίας μέρας πριν συνεχιστεί η μάχη στις 5 του Ιούλη, μέρα Πέμπτη. Ο Κουίν γράφει:

«Δεν υπήρξαν προκαταρκτικά αυτή τη φορά. Η μάχη συνεχίστηκε από το σημείο που είχε σταματήσει... Χιλιάδες κατέκλυσαν τους γύρω λόφους. Χωρίς να το ξέρουν οι γονείς τους, πολλά αγόρια του γυμνασίου και των κολεγίων φόρεσαν παλιά ρούχα και κατέβηκαν να πολεμήσουν στο πλευρό των συνδικαλιστών. Εκατοντάδες εργάτες ξεκίνησαν για τη δουλειά, μα άλλαξαν γνώμη και έτρεξαν να ενωθούν με τους διαδηλωτές».

Στις 8 π.μ. ανέλαβε δράση η αστυνομία. Μια εφημερίδα έγραψε:

«Σε πολλές περιπτώσεις έγινε χρήση εμετογόνων αερίων αντί για τα σχετικά αβλαβή δακρυγόνα. Δεκάδες απεργοί και άσχετοι πολίτες αχρηστεύτηκαν από τη φοβερή ναυτία που προκαλούσαν τα αέρια. Επεσαν όλα τα προσχήματα κατά τις χθεσινές μάχες. Οι αστυνομικοί αναλάμβαναν δράση με τα περίστροφα στα χέρια. Χρησιμοποιήθηκαν πολλές δεσμίδες από σφαίρες και τα πολυβόλα ηχούσαν όλη τη μέρα».

Ομως, οι απεργοί και οι χιλιάδες που τους συμπαραστέκονταν συνέχισαν να πολεμούν με τα χέρια τους ενάντια στις σφαίρες και τις βόμβες. Τα μόνα τους όπλα ήταν τούβλα και πέτρες. Εκατοντάδες τραυματίστηκαν σοβαρά. Δύο σκοτώθηκαν: Οι Νικ Μπορντουάζ και Χάουαρντ Σπίρι. Ο Σπίρι ήταν λιμενεργάτης, ο Μπορντουάζ ήταν μάγειρας, μέλος του Συνδικάτου Μαγείρων και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Κάποιος δημοσιογράφος της «Κρόνικλ» περιέγραψε την αιματοχυσία και παρατήρησε:

«Μην τη θεωρήσετε μία οχλοκρατική εκδήλωση. Ηταν εκατό εκδηλώσεις μαζί, μικρές και μεγάλες. Μην τη θεωρήσετε μία μάχη. Ηταν δεκάδες μάχες μαζί».

Οι μάχες μαίνονταν όλη μέρα. Εφτασαν ενισχύσεις από άλλα συνδικάτα και πλαισίωσαν τις σκληρά δοκιμαζόμενες γραμμές των απεργών. Οι εργάτες τόνιζαν πως «αν χάσουμε τώρα, δεν θα υπάρξει ξανά συνδικάτο στο Φρίσκο!»7.Οι αστυνομικοί χτυπώντας με τα κλομπ και τραυματίζοντας εκατοντάδες περαστικούς και περίεργους εισέβαλαν στα γραφεία του Συνδικάτου Λιμενεργατών και τα κατάστρεψαν. Προς το τέλος της μέρας ο κυβερνήτης Μέριαμ κάλεσε την εθνοφρουρά. Κατέφτασε δύναμη δύο χιλιάδων αντρών με πλήρη οπλισμό. Ο Χάρι Μπρίτζες είπε: «Δεν μπορούμε να αντέξουμε στην επίθεση αστυνομικών, πολυβόλων και εθνοφρουρών».

Η εργοδοσία νόμισε ότι είχε κερδίσει, αλλά είχε κάνει λάθος. Η απεργία βρισκόταν ακόμα στην αρχή. «Εκείνη τη νύχτα», γράφει ο Κουίν, «το Σαν Φραντσίσκο δονήθηκε από τις έντονες συζητήσεις. Κάθε σπίτι ή τόπος συγκέντρωσης βούιζε από τις κουβέντες. Κουδούνια και τηλέφωνα χτυπούσαν. Οι γείτονες έκαναν επισκέψεις... Δύο άνθρωποι είχαν σκοτωθεί εν ψυχρώ. Η εξουσία αποκάλυψε το βίαιο και αυταρχικό πρόσωπό της. Το πρωί βρήκε την πόλη στο πόδι. Κανένας δεν είχε κοιμηθεί... Η γενική απεργία σφυρηλατήθηκε μέσα στα σπίτια των απλών ανθρώπων του Σαν Φραντσίσκο».

Το Συνδικάτο Ελαιοχρωματιστών, τοπική οργάνωση 1.158, κάλεσε σε γενική απεργία. Σχεδόν αμέσως ανταποκρίθηκε το Συνδικάτο Μηχανουργών, τοπική 68. Αλλά οι εργάτες έπρεπε πρώτα να θάψουν τους νεκρούς τους. Περισσότεροι από 35.000 συνόδεψαν τα φέρετρα. Η αστυνομία είχε εξαφανιστεί καθώς η πορεία των αγέλαστων εργατών περνούσε μέσα από το κέντρο της πόλης. Ενας δημοσιογράφος έγραψε για τους σκοτωμένους:

«Οταν ζούσαν δεν γύριζε κανείς να τους κοιτάξει σαν περνούσαν απ' τους δρόμους του Σαν Φραντσίσκο. Οταν όμως πέθαναν, σχηματίστηκε κατά μήκος της οδού Μάρκετ μια εντυπωσιακή και ευλαβική πομπή που συγκλόνισε ολόκληρη την πόλη».

Ο Κουίν γράφει για την κηδεία:

«Η μπάντα ενός συνδικάτου έπαψε το πένθιμο εμβατήριο του Μπετόβεν. Ποτέ προηγούμενα η μουσική του μεγάλου μουσουργού δεν ταίριαξε τόσο πολύ με τον ανθρώπινο θρήνο όσο τώρα. Αργά - μόλις που προχωρούσαν - οι νεκροφόρες μπήκαν στην οδό Μάρκετ. Ακολούθησε η τεράστια πομπή με αργά, ρυθμικά βήματα. Τα πρόσωπα ήταν συσπασμένα και σοβαρά. Οι άνθρωποι κρατούσαν με επισημότητα τα καπέλα στο στήθος τους. Σιγά σιγά, σαν ένα παχύρρευστο υγρό, η ογκώδης πομπή ξεχύθηκε στην οδό Μάρκετ.
Οι οδηγοί των τραμ ακινητοποίησαν τα οχήματα. Οσο περνούσε η πορεία, εκείνοι στέκονταν σιωπηλοί με τα πηλήκιά τους στο στήθος και τα κεφάλια τους ψηλά.

Κανένας δε χαμογελούσε από το ατέλειωτο πλήθος. Οι άνθρωποι στα πεζοδρόμια παρακολουθούσαν ξέσκεποι και με χαμηλωμένα κεφάλια. Κάποιοι άλλοι κοιτούσαν την πομπή με τον πανικό ζωγραφισμένο στα μάτια. Εδώ κι εκεί καλοντυμένοι επιχειρηματίες... είχαν μείνει έκπληκτοι από το θέαμα, μα εξακολουθούσαν να φορούν τα καπέλα τους. Απότομες φωνές ακούστηκαν μέσα από την πομπή: "Βγάλτε τα καπέλα σας!"

Ο τόνος της φωνής ήταν επιτακτικός και η αντίδραση άμεση. Με γρήγορες και νευρικές κινήσεις οι επιχειρηματίες έβγαλαν τα καπέλα τους. Οι ώρες περνούσαν, μα το πλήθος κατέκλυζε ακατάπαυστα και με πρωτοφανή μαζικότητα την οδό Μάρκετ».

Τα τοπικά συνδικάτα όλης της πόλης συνέρχονταν και αποφάσιζαν την κήρυξη γενικής απεργίας. Στις συζητήσεις που έγιναν, τονίστηκε η συμβολή των κομμουνιστών στον αγώνα των λιμενεργατών και ναυτικών. Οι κομμουνιστές και άλλοι μαρξιστές έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο σε κάθε μεγάλη απεργία από την εποχή της απεργίας των σιδηροδρομικών (το 1877) και μετά. Οι συνδικαλιστές δήλωναν πως αν το εργατικό κίνημα του Σαν Φραντσίσκο δεχόταν την κοκκινοφοβία της εργοδοσίας, αυτό θα σήμαινε και ταυτόχρονη παραδοχή της διάσπασης, των χαμηλών μισθών και των πολλών ωρών εργασίας. Στις 10 του Ιούλη το Εργατικό Συμβούλιο της Αλαμέντα υποστήριξε επίσημα τη γενική απεργία. Στις 12 του Ιούλη οι ισχυρές τοπικές οργανώσεις του Συνδικάτου Φορτηγατζήδων στο Σαν Φραντσίσκο και το Οκλαντ εξέδωσαν έκκληση για ενότητα και αλληλεγγύη και τάχθηκαν υπέρ της γενικής απεργίας.

Ο Ουίλιαμ Γκριν έστειλε τηλεγραφήματα που απαγόρευαν την απεργία. Ομως, στις 15 του Ιούλη περίπου 160 τοπικά συνδικάτα της AFL, δηλαδή 127.000 εργάτες, κήρυξαν απεργία για την επόμενη μέρα.

Οι εργάτες των τυπογραφείων και των εργοστασίων ηλεκτρικής ενέργειας δεν απέργησαν, αποτέλεσαν όμως εξαίρεση, καθώς τα μέλη όλων των άλλων συνδικάτων δεν έπιασαν δουλειά το πρωί της 16ης του Ιούλη. Ο Κουίν γράφει:

«Η απεργία σημείωσε επιτυχία πέρα από κάθε πρόβλεψη. Ουσιαστικά, παρέλυσε εντελώς η βιομηχανία. Τα μεγάλα εργοστάσια άδειασαν και ερήμωσαν. Τα τραμ εξαφανίστηκαν από τους δρόμους. Τα καταστήματα έκλεισαν. Ο γιγαντιαίος μηχανισμός του εμπορίου μετατράπηκε σε άψυχο και ανίσχυρο ερείπιο.

Η εργατική τάξη είχε αποσυρθεί. Η ζωή, το αίμα των καταστημάτων και των βιομηχανιών, οι εργάτες, εξαφανίστηκαν και άφησαν πίσω τους σιωπηλά κτίρια που περιείχαν επενδεδυμένα κεφάλαια πολλών εκατομμυρίων. Τα τεράστια μηχανήματα φάνταζαν τώρα σαν άχρηστα παλιοσίδερα...

Ολα έμεναν όπως τα είχαν αφήσει οι εργάτες - τα εργαλεία, ο εξοπλισμός, οι μηχανές, οι πρώτες ύλες και τα κτίρια. Οταν οι άνθρωποι απέργησαν, πήραν μόνο ό,τι τους ανήκε - την εργασία τους. Ηταν όμως σαν να έπαιρναν τα πάντα, γιατί ο πολύπλοκος μηχανισμός που άφησαν πίσω τους δεν είχε καμιά αξία και κανένα νόημα χωρίς τους εργάτες. Τα μηχανήματα ήταν η προέκταση της εργασίας, δημιουργήθηκαν και εξαρτώνται από αυτήν.

Οι εργάτες αποτελούσαν τη ζωή και την ενέργεια. Οι ιδιοκτήτες απέμειναν με το πτώμα στα χέρια.

Οι δρόμοι που οδηγούσαν στην πόλη γέμισαν από τις πικετοφορίες. Τίποτα δεν κουνιόταν αν δεν έδινε άδεια η επιτροπή των απεργών. Οι εργάτες κανόνιζαν τα πάντα. Παρ' όλα αυτά, οι εργοδότες έλεγχαν ένα σημαντικό παράγοντα. Μέσα από τη "συντηρητική πτέρυγα" είχαν την πλειοψηφία στη Γενική Απεργιακή Επιτροπή. Αυτή η "συντηρητική πτέρυγα", όμως, είχε να αντιμετωπίσει μια ισχυρή προοδευτική μειοψηφία και δεν τολμούσε να εναντιωθεί ανοιχτά στη θέληση της μάζας των εργαζομένων».

Στρατεύματα με δύναμη τρεις χιλιάδες άντρες στάλθηκαν στην πόλη, αλλά δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Πλήθη πολιτοφυλάκων ορκίστηκαν έκτακτοι αστυνομικοί και οπλίστηκαν με κλομπ και όπλα, αλλά οι εργάτες παρέμεναν στα σπίτια τους έχοντας πλήρη επίγνωση της δύναμής τους. Οταν σταμάτησαν τη δουλειά σταμάτησε να κινείται και ο κόσμος. Ολα τα μεταξωτά καπέλα, τα δολάρια και τα όπλα δεν μπορούσαν να τον ξαναθέσουν σε κίνηση χωρίς εκείνους.

Οι πολιτοφύλακες αποδύθηκαν σε ένα όργιο παρανομίας. Κατάστρεψαν γραφεία συνδικάτων, έκαναν επιδρομές σε λέσχες αλλοδαπών και χτύπησαν τους θαμώνες τους, λεηλάτησαν προοδευτικά βιβλιοπωλεία και σκόρπισαν στο δρόμο τα βιβλία και τα φυλλάδια. Οι αστυνομικοί παρατηρούσαν απαθείς τους πολιτοφύλακες να καταστρέφουν τα γραφεία της «Ουέστερν Ονόρκερ», κομμουνιστικής εφημερίδας που υποστήριζε την απεργία. Παρακολουθούσαν αμέτοχοι καθώς λεηλατούνταν τα γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος, του Βιομηχανικού Συνδικάτου Ναυτεργατών, τα συσσίτια του ILA, ο Σύνδεσμος Εργατών Παλαιών Πολεμιστών, ο Οίκος Εργατών της περιοχής Μίσιον.
Και οι αστυνομικοί παρανόμησαν όταν συνέλαβαν πεντακόσιους ηλικιωμένους ανέργους, πεντακόσια ανήμπορα ναυάγια της ζωής, με την κατηγορία της κομμουνιστικής συνωμοσίας. «Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξουδετερώθηκε στο Σαν Φραντσίσκο», ανακοίνωσε ο αστυνόμος Τζ. Τζ. Ο'Μίρα, επικεφαλής της αντιεξτρεμιστικής αστυνομικής δύναμης, πριν γίνει γνωστό ότι κανένας από τους ηλικιωμένους άντρες δεν ήταν κομμουνιστής. Τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η βία των αστυνομικών και των πολιτοφυλάκων δεν εμπόδισε την επιτυχία της απεργίας. Η πόλη έμοιαζε με τάφο στις 16 του Ιούλη. Τίποτα δεν κινήθηκε στις 17. Το Σαν Φραντσίσκο ήταν πόλη - φάντασμα στις 18. Ομως, καθεμιά από αυτές τις μέρες, η «συντηρητική πτέρυγα» πετύχαινε τη σταδιακή χαλάρωση της απεργίας. Την πρώτη μέρα επιτράπηκε να ανοίξουν τα εστιατόρια. Την επομένη το μέτρο επεκτάθηκε σε ορισμένα φορτηγά. Την επομένη εξαιρέθηκαν και άλλοι κλάδοι. Διαδίδονταν φήμες ότι η απεργία είχε λήξει. Μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στην ιστορία της αμερικάνικης εργατικής τάξης τερματίστηκε στις 19 του Ιούλη, όταν οι Ντιλ, Βαντελέρ και Κίντγουελ, συντηρητικά στελέχη της AFL, αφού αρνήθηκαν τη διεξαγωγή ονομαστικής ψηφοφορίας, ανακοίνωσαν ότι το κεντρικό εργατικό σώμα ψήφισε τη λήξη της γενικής απεργίας με ψήφους 191 έναντι 174.

Αλλά οι εργάτες επέστρεψαν στις εργασίες τους σαν να πανηγύριζαν για κάποια νίκη. Ακούμπησαν τα χέρια τους στους διακόπτες, τις βαλβίδες, τα τιμόνια και τα μηχανήματα και τους έδωσαν ζωή. Οι ναυτικοί και οι λιμενεργάτες, αφού ματαίωσαν όλες τις προσπάθειες να διασπαστούν τα οκτώ συνδικάτα που απεργούσαν, έμειναν σταθεροί στις απεργιακές γραμμές τους αλλά με ενισχυμένη δύναμη. Η αστυνομία σταμάτησε τις επιθέσεις της. Οι εθνοφρουροί κρατήθηκαν μακριά από τους απεργούς. Οι εργάτες είχαν κάνει επίδειξη της δύναμής τους και οι μεγιστάνες της Βιομηχανικής Ενωσης, οι οποίοι τώρα πολεμούσαν μεταξύ τους, δεν επιθυμούσαν να γευτούν ξανά την ενότητα της εργατικής τάξης.
Στις 30 του Ιούλη οι 35.000 εργάτες στη ναυτιλία ξανάπιασαν δουλειά. Μέσα στις λίγες βδομάδες της απεργίας οι λιμενεργάτες είχαν κατακτήσει το εξάωρο, τις τριάντα ώρες τη βδομάδα και να πληρώνονται συν 50% στις υπερωρίες. Οι μισθοί ανέβηκαν ενενήντα πέντε σεντς την ώρα και 1,40 δολάρια για υπερωρίες. Μα πάνω από όλα είχαν κερδίσει τις προσλήψεις μέσα από το συνδικάτο, μια μέθοδο για δημοκρατικές προσλήψεις χωρίς την οποία το συνδικάτο θα αδυνατούσε να προστατέψει τις κατακτήσεις του.

Οι ναυτικοί επέστρεψαν στις εργασίες τους υπό τον όρο να εξασφαλιστεί η αναγνώριση του Διεθνούς Συνδικάτου Ναυτικών. Επειδή όμως το συνδικάτο βρισκόταν κάτω από τον έλεγχο μιας αντιδραστικής κλίκας υποταγμένης στα συμφέροντα των εφοπλιστών, οι κατακτήσεις των ναυτικών ήταν ελάχιστες. Αντίθετα, επειδή το τοπικό συνδικάτο των λιμενεργατών ήταν στα χέρια των εργατών της βάσης, οι κατακτήσεις των μελών του ήταν πολύ περισσότερες.

Ο ηγέτης της βάσης Χάρι Μπρίτζες εξελέγη πρόεδρος του παραρτήματος Σαν Φραντσίσκο της Διεθνούς Ενωσης Λιμενεργατών και αργότερα ανέλαβε την προεδρία ολόκληρης της περιφερειακής οργάνωσης της δυτικής ακτής. Από εκείνη τη στιγμή μπήκε στο στόχαστρο της αντίδρασης. Είχε διαπράξει το ασυγχώρητο αμάρτημα: Είχε πετύχει να γίνει αύξηση στους μισθούς. Είχε μειώσει τις ώρες εργασίας. Είχε βάλει περισσότερα χρήματα στους φακέλους της μισθοδοσίας των εργατών. Είχε μεταμορφώσει τους εργαζομένους σε ανθρώπους με δικαίωμα λόγου στις αποφάσεις σχετικά με την πρόσληψή τους. Αν και δεν τα έκανε όλα αυτά μόνος του, τουλάχιστον είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην επίτευξη των στόχων των εργαζομένων.

Από την ώρα που ο Μπρίτζες έπαιξε σπουδαίο ρόλο στις αυξήσεις των μισθών, για την ισχυρή Βιομηχανική Ενωση του Σαν Φραντσίσκο ήταν κομμουνιστής. Δεν ήταν δυνατό να εξαγοραστεί ή να τρομοκρατηθεί, να δωροδοκηθεί ή να απειληθεί. Γι' αυτό έπρεπε να εξουδετερωθεί. Δεν είχε καμιά σημασία αν ήταν κομμουνιστής ή όχι. Είχε συνεργαστεί με τους κομμουνιστές και ήταν αδιάφθορος.

Σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις επιστράτευσαν επίλεκτους χαφιέδες, επίορκους και εγκληματίες και τους απείλησαν πως αν δεν κατέθεταν ό,τι τους έλεγαν, θα έμπαιναν στη φυλακή. Σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις οι ομοσπονδιακές αρχές ή οι ένορκοι στα δικαστήρια κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Μπρίτζες δεν ήταν κομμουνιστής, αλλά ήταν στόχος μιας καλά σχεδιασμένης σκευωρίας και αντικείμενο πρωτοφανούς διωγμού. Ακόμα και το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έβγαλε την ίδια απόφαση. Παρ' όλα αυτά, τα μεγάλα συμφέροντα των ακτών του Ειρηνικού διενεργούν τώρα (1955 - σ.τ.μ.) την πέμπτη προσπάθεια να στήσουν σκευωρία ενάντια στον Χάρι Μπρίτζες8.

Ομως, οι εργάτες γνωρίζουν ότι όλες αυτές οι προσπάθειες γίνονται γιατί ο Μπρίτζες ήταν ηγετικό στέλεχος στη γενική απεργία του Σαν Φραντσίσκο το 1934, η οποία αποτέλεσε εκδήλωση της αδιάσπαστης ενότητας και πηγή έμπνευσης για την αμερικάνικη εργατική τάξη. Επαιξε αποφασιστικό ρόλο στην αύξηση των μισθών και έξω από το Σαν Φραντσίσκο. Εδωσε το σύνθημα για ακόμα μεγαλύτερες μάχες και μεγαλύτερες νίκες.

Σημειώσεις:

1. Αυτές οι Χούβερβιλ, οι οποίες ονομάστηκαν έτσι από τους ανέργους «προς τιμήν» του Προέδρου Χούβερ, παρουσιάστηκαν σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Σ' αυτές ζούσαν μέσα σε απερίγραπτες συνθήκες οι άποροι και οι άστεγοι, δεκάδες χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά. Μια ιδέα για τη φτώχεια και την αθλιότητα αυτών των περιοχών μπορούμε να πάρουμε από τα παρακάτω: «Μια έγκυος γυναίκα ζει στη Χούβερταουν, στην άκρη της βιομηχανικής περιοχής του Λος Αντζελες. Για στέγη έχει ένα κομμάτι καραβόπανο απλωμένο πάνω από το κρεβάτι. Εκείνη και ο άντρας της είναι άνεργοι εδώ και μήνες. Τρέφονται με σάπια λαχανικά, αυτά που πετιούνται από τις λαϊκές αγορές σαν ακατάλληλα για πούλημα» (Γράμμα από έναν εργάτη του Λος Αντζελες που παρατίθεται στο: G. Hutchins, Women who work, σελ. 3).

2. Σχετικά με τον Αρτσιμπαλντ Μπ. Ρούζβελτ, γραμματέα του Εθνικού Οικονομικού Συνδέσμου, και με μερικά άλλα μέλη του, το μέλος του Κογκρέσου Πάτμαν είπε στη Βουλή στις 3 του Γενάρη 1933: «Ο Αρτσιμπαλντ Ρούζβελτ επιδιώκει να πάρει επιχορήγηση, ούτε λίγο ούτε πολύ, ενός εκατομμυρίου δολαρίων το χρόνο από την κυβέρνηση για μια από τις ναυτιλιακές και ατμοπλοϊκές εταιρείες που έχει, όταν κι ένα καναρίνι ακόμα αρκεί για να μεταφέρει στις πλάτες του ολόκληρο τον... όγκο του ταχυδρομείου του οποίου τη μεταφορά έχουν αναλάβει αυτές οι εταιρείες. Ο ναύαρχος Μπερντ, άλλο ένα δραστήριο μέλος της παράνομης αυτής οργάνωσης, αποσπά 4.600 δολάρια το χρόνο από το κράτος, χωρίς να έχει μείνει ανάπηρος όταν υπηρετούσε στη διάρκεια του πολέμου. Ακόμη ο φίλος μας στρατηγός Πέρσινγκ, που αποσπά 21.000 δολάρια το χρόνο από το κράτος, είναι επίσης μέλος αυτής της παράνομης οργάνωσης. Είναι πικραμένος και ενοχλημένος από το γεγονός ότι μερικοί από τους πρώην φαντάρους του παίρνουν τώρα 12 δολάρια το μήνα για 49% αναπηρία». (Congressional Record, 72:2, σελ. 1.232).

3. Το 1933 πρόεδρος του Συνδικαλιστικού Ενωτικού Συνασπισμού ήταν ο Τζακ Στέιτσελ, ο οποίος αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε χρόνων για παράβαση του ανελεύθερου νόμου Σμιθ.

4. Τα τελευταία χρόνια γνώρισε κάμψη η βιομηχανική κατασκοπεία των Πίνκερτον, εφόσον την παρακολούθηση και κατάδοση των εργατών ανέλαβε το FBI. Οι απολύσεις των μαχητικών συνδικαλιστών τώρα (1955 - σ.τ.μ.) γίνονται με τη διαδικασία ακροάσεων στο Κογκρέσο και συχνά διεξάγονται λίγο πριν τις εκλογές στα εργατικά συμβούλια.

5. Το 1953 ο Τζόζεφ Π. Ράιαν διώχτηκε από τη θέση του προέδρου της Διεθνούς Ενωσης Λιμενεργατών και παραπέμφθηκε σε δίκη για κλοπή χρημάτων του συνδικάτου τα οποία προόριζε για την καταπολέμηση του κομμουνισμού.

6. Η εθνική γιορτή των ΗΠΑ (σ.τ.μ.).

7. Λαϊκή ονομασία του Σαν Φραντσίσκο (σ.τ.μ.).

8. «Μνημείο ανθρώπινης μισαλλοδοξίας» χαρακτήρισε τη δίωξη του Μπρίτζες το μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου Φρανκ Μέρφι. Ο συνάδελφος του Ντάγκλας διαπίστωσε το 1945 ότι ο Μπρίτζες ήταν υπεύθυνος μόνο «για τη μαχητική υπεράσπιση του συνδικαλισμού» και ποτέ δεν ήταν ένοχος για «ανατρεπτική δραστηριότητα που απαγορεύει ο νόμος».Ο κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ, Τζέιμς Λάντις, μετά από σειρά ακροάσεων το 1939, συμπέρανε ότι ο Μπρίτζες «δεν είναι μέλος ούτε σχετίζεται κατά κάποιον τρόπο με το Κομμουνιστικό Κόμμα». Περιέγραψε ένα μάρτυρα κατηγορίας στην υπόθεση Μπρίτζες σαν «ψεύτη κατά την ιδία του ομολογία», «παθολογικό» και «διεφθαρμένο» και άλλους σαν «προκατειλημμένους, αμετροεπείς και αυταρχικούς».


Πηγή : Ριζοσπάστης 2 Ιουλιου 2012 - ένθετο τα σταφύλια της οργής)

TOP READ