ΚΟΛΟΜΒΙΑ

Το λαϊκό και αντάρτικο κίνημα στο προσκήνιο

Συζήτηση με την Ντ. Λόπες από την «Πατριωτική Πορεία» Κολομβίας

Από πρόσφατη συγκέντρωση της «Πατριωτικής Πορείας» στην πρωτεύουσα Μπογκοτά με αίτημα να σταματήσουν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των ανταρτών και να υπάρχουν διαπραγματεύσεις για την ειρήνη

Η κατάσταση στην Κολομβία, μια χώρα από τους καλύτερους συμμάχους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και όχι μόνο σε όλο τον κόσμο, γίνεται όλο και πιο αφόρητη για τα λαϊκά στρώματα, με την επίθεση του κεφαλαίου, τις διώξεις αγωνιστών, την ένοπλη κοινωνική σύγκρουση. Την επόμενη βδομάδα ανοίγει από το Οσλο και θα συνεχιστεί στην Αβάνα ένας κύκλος διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης του Χουάν Μανουέλ Σάντος με τιςΕνοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις Κολομβίας - Στρατός του Λαού (FARC - EP), του κομμουνιστικού αντάρτικου που αντιπαλεύει για σχεδόν 50 χρόνια την κρατική καταστολή. Ενα γεγονός, που, ανεξάρτητα πώς θα εξελιχθεί, δεσπόζει στη χώρα, ενώ κυριάρχησε και την περασμένη Παρασκευή σε κινητοποιήσεις σε πολλές πόλεις της Κολομβίας.

Για όλα αυτά τα ζητήματα, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε, όταν βρέθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα, με την Ντόλυ Λόπες, μέλος της Διεθνούς Επιτροπής της «Πατριωτικής Πορείας», μιας κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας όπου συμμετέχει και το ΚΚ Κολομβίας.

-- Καταρχήν πείτε μας πώς δημιουργήθηκε η οργάνωσή σας;

-- Η «Πατριωτική Πορεία» Κολομβίας, δημιουργείται το 2010 ως αποτέλεσμα της λαϊκής κινητοποίησης σειράς οργανώσεων, εργατικών, αγροτικών, φοιτητικών και επισημοποιήθηκε ως κοινωνικό και πολιτικό κίνημα στις 20 Ιούλη του 2010, συμβολικά τη μέρα ανεξαρτησίας της χώρας.

Φέτος τον Απρίλη, έγινε η πρώτη πανεθνική συνάντηση για να συγκροτηθεί Πανεθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο, που είναι μια εσωτερική δομή για τη λήψη αποφάσεων, όπου αποφασίστηκε ότι η κάθε περιφερειακή οργάνωση πρέπει να έχει το δικό της φόρουμ συζήτησης και τις δομές για την πολιτική δουλειά, που γίνεται μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, όπου γίνεται συζήτηση και παίρνονται αποφάσεις και τα Συμβούλια εφαρμόζουν την πολιτική που συναποφασίζεται από όλες τις οργανώσεις.

Το Συντονιστικό Συμβούλιο εξέλεξε και τη λεγόμενη Πατριωτική Διοίκηση που απαρτίζεται από περιφερειακούς ηγέτες και προσωπικότητες που είναι οι εκπρόσωποι του κινήματος σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Πάλη για ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη

Το πρόγραμμα του Κινήματος περιλαμβάνει 12 κεντρικούς άξονες, με 2 σημαντικότερους αυτόν της επίλυσης της κοινωνικής και ένοπλης σύγκρουσης και αυτόν που έχει σχέση με την αναδιανομή της γης, που περιλαμβάνει την αγροτική μεταρρύθμιση και την επανάκτηση των εδαφών από τους γαιοκτήμονες, αλλά και τα διεθνή μονοπώλια. Αυτή η πλατφόρμα οδηγεί στην επίλυση της κοινωνικής σύγκρουσης. Τα ζητήματα της εξαθλίωσης, της πείνας, της υγείας, της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών, των δημοκρατικών κοινωνικών, εργασιακών δικαιωμάτων είναι αυτά που τροφοδοτούν και την κοινωνική σύγκρουση στη χώρα.

-- Ποιες οργανώσεις συμμετέχουν στην «Πατριωτική Πορεία»;

-- Συμμετέχουν πάνω από 1.700 οργανώσεις και κόμματα. Ανάμεσά τους το ΚΚ Κολομβίας, η Συνδικαλιστική Ομοσπονδία Εργαζομένων στην Αγροτική Οικονομία, συνδικάτα και σωματεία βάσης, η Ομοσπονδία Φοιτητών, Μαθητών, οργανώσεις γυναικών, μικροεπαγγελματιών, ιθαγενών. Είναι δηλαδή πολλές οι οργανώσεις από τη βάση που συμμετέχουν.

-- Πώς βλέπετε το ζήτημα της κοινωνικοστρατιωτικής σύγκρουσης στην Κολομβία και τον επερχόμενο διάλογο ανάμεσα στην κυβέρνηση και το αντάρτικο; Υπάρχουν οι προηγούμενες εμπειρίες που ξέρουμε ότι κατέληξαν με γενοκτονίες όπως η περίπτωση της «Πατριωτικής Ενωσης». Τώρα ποιο είναι το κλίμα;

-- Ως «Πατριωτική Πορεία» μπορούμε να πούμε ότι στον κόσμο υπάρχουν δύο απόψεις. Κάποιοι που λένε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει μια διαδικασία διαπραγμάτευσης και διαλόγου, ειδικά μετά την πρόσφατη αρνητική εμπειρία των κυβερνήσεων του Αλβαρο Ουρίμπε. Ηταν 8 χρόνια αυταρχισμού που προσομοίαζε με κανονική στρατιωτική δικτατορία. Τώρα που ανοίγει έστω μια πόρτα για διάλογο είναι σημαντικό. Βεβαίως, ξέρουμε ότι και η σημερινή κυβέρνηση παρά τη διαφορετική τακτική δεν πρόκειται να δεχτεί τις προτάσεις των ανταρτών και οι αντάρτες να δεχτούν τις απαιτήσεις της κυβέρνησης. Υπάρχει μια πιθανότητα προσέγγισης αλλά αυτό που περιμένει ο λαός είναι να υπάρξει ειρήνη. Αλλά ξέρουμε ότι η ειρήνη δεν πετυχαίνεται μόνο με διαπραγματεύσεις - που μάλιστα γίνονται και εκτός της χώρας - στο Οσλο και την Αβάνα.

Ως «Πατριωτική Πορεία» χαιρετίζουμε την έναρξη του διαλόγου, παρόλο που η κυβέρνηση Σάντος θέλει αυτή η διαδικασία να είναι μακριά από τις λαϊκές οργανώσεις. Ο κόσμος επομένως θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι θετικός στο διάλογο, αλλά από την άλλη είναι πολλοί αυτοί, που λένε ότι δεν πρόκειται να καταλήξει πουθενά ο διάλογος. Κάποιοι τομείς της αντίδρασης επιμένουν στη στρατιωτική αντιμετώπιση της σύγκρουσης μέσω της ήττας των ανταρτών.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι αρκετά σύνθετη γιατί επίσης η κυβέρνηση δεν αποδέχτηκε την πρόταση για κατάπαυση του πυρός όσο θα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις και θα συνεχίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Και αυτό εμείς θεωρούμε ότι είναι ένα αρχικό εμπόδιο.

-- Βλέπουμε, ωστόσο, ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει έντονη δραστηριότητα στο λαϊκό κίνημα, στους εργαζόμενους, στους νέους και τους φοιτητές, που πιέζει και την αστική τάξη. Είναι, όντως, πιθανό και από αυτή την πίεση να προκύψει κάτι θετικό στις διαπραγματεύσεις;

-- Υπάρχει έντονος προβληματισμός ότι τελικά μετά τις διαπραγματεύσεις θα έχουμε μια επανάληψη των γενοκτονιών του παρελθόντος, δολοφονίες ηγετικών στελεχών, περίοδο έντονης καταστολής. Οι άνθρωποι επίσης που θα εμφανιστούν ως εκπρόσωποι των ανταρτών στις διαπραγματεύσεις είναι αρκετά εκτεθειμένοι. Ομως, αυτό που θέλουμε εμείς ως «Πατριωτική Πορεία», είναι να ακουστεί δυνατή η φωνή αυτών που «δεν έχουν φωνή». Μπορεί αυτό να γίνεται όχι με ένοπλο τρόπο, αλλά με το δυνάμωμα των λαϊκών κοινωνικών οργανώσεων, πράγμα που βοηθάει και τις διαπραγματεύσεις. Φυσικά, ξέρουμε ότι πρόκειται για μια σύνθετη διαδικασία και ότι με την αντιδραστική κυβέρνηση δε θα είναι εύκολη.

-- Ποια είναι η θέση της οργάνωσής σας για το ζήτημα της εξουσίας, που είναι και κομβικό θέμα για τις λαϊκές δυνάμεις σε κάθε χώρα;

-- Οπως έχουμε πει και στην Ιδρυτική Διακήρυξη είμαστε μια οργάνωση αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, παλεύουμε για εξουσία των λαϊκών δυνάμεων, για ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη και παλεύουμε, παρά τα χτυπήματα στο κίνημά μας, για δημοκρατία καθώς στην χώρα μας δεν υπάρχουν ακόμα και στοιχειώδεις ελευθερίες, με χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους. Εμπνεόμαστε από τα ιδεώδη του απελευθερωτή Σιμόν Μπολίβαρ και ο απώτερος στόχος μας είναι ο σοσιαλισμός.

Δ.Καραγιάννη

ΚΑΣΠΙΑ Σφοδρή διαπάλη για τον έλεγχο του πλούτου της

ΚΑΣΠΙΑ

Σφοδρή διαπάλη για τον έλεγχο του πλούτου της

Στρατιωτικοποίηση και τα πρώτα «θερμά επεισόδια»

Ο χάρτης της Κασπίας Θάλασσας που κρύβει τεράστιο φυσικό πλούτο

Οι πολεμικές απειλές που εκτοξεύουν ΗΠΑ - Ισραήλ κατά του Ιράν, με πρόσχημα το πυρηνικό του πρόγραμμα, δεν μπορούν να εξεταστούν αναπόσπαστα από τη διαμάχη για τον ενεργειακό πλούτο της περιοχής της Κασπίας Θάλασσας, που βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά του Καυκάσου και στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας.

Κάτω από τα 371 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, που καταλαμβάνουν τα νερά της Κασπίας, υπολογίζεται ότι βρίσκονται 10 δισεκατομμύρια τόνοι πετρελαίου, ενώ οι ποσότητες του φυσικού αερίου μετριούνται σε τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Επιπλέον, η Κασπία αποτελεί σημαντικό δίαυλο μεταφοράς από την Κεντρική Ασία προς την Ευρώπη, αλλά και από τη Ρωσία και το Καζαχστάν προς την περιοχή του Περσικού.

Το Ιράν, που είναι ο αποδέκτης των αμερικανο-ισραηλινών απειλών, είναι μια από τις 5 παράκτιες χώρες της Κασπίας. Επιπλέον, η ένοπλη σύγκρουση στη γειτονική Συρία, σε συνδυασμό με τις ανεπίλυτες διαφορές στον καθορισμό του καθεστώτος της Κασπίας, δημιουργούν ήδη ένα εκρηκτικό μείγμα, που επιταχύνει το «κυνήγι» των εξοπλισμών των κρατών της περιοχής. Ομως εάν το Ιράν «αναφλεγεί», εξαιτίας της επέμβασης της αμερικανο-ισραηλινής στρατιωτικής «μηχανής», είτε γίνει κατορθωτή η αντικατάσταση του σημερινού καθεστώτος «από τα μέσα» με ένα καθεστώς «φίλιο» προς τις ΗΠΑ και την ΕΕ, τότε αναμένονται μεγάλες ανατροπές στην περιοχή της Κασπίας, που εγκυμονούν μια μακροπρόθεσμη στρατιωτική και πολιτικο-οικονομική αποσταθεροποίηση.

Οι μεγάλοι «παίχτες» και τα αντικρουόμενα σχέδιά τους

Οι χώρες που βρέχονται από τα νερά της Κασπίας είναι το Αζερμπαϊτζάν, το Ιράν, το Καζαχστάν, η Ρωσία και το Τουρκμενιστάν. Ωστόσο, στις εξελίξεις σ' αυτήν εμπλέκονται μια σειρά ακόμη χώρες. Ετσι, π.χ. υπάρχουν μια σειρά χώρες, από τις οποίες περνούν τα ενεργειακά αποθέματα της Κασπίας (Ρωσία, Ιράν, Κίνα, Τουρκία, Γεωργία, Ουκρανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, κ.ά.). Οι αστικές τάξεις αυτών των χωρών ενδιαφέρονται να ενισχύσουν το διαμετακομιστικό ρόλο τους. Ωστόσο, τα πραγματικά «κλειδιά» των εξελίξεων βρίσκονται σ' εκείνες τις δυνάμεις που έχουν μεγάλη βαρύτητα στη διαπάλη για τον έλεγχο των αποθεμάτων της Κασπίας, αλλά και τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς τους. Κι αυτές είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, και η ΕΕ.

Θεωρητικά, οι βασικοί «δρόμοι» μεταφοράς του φυσικού αερίου είναι: 1) μέσω των εδαφών της Ρωσίας, που ήδη υπάρχει, 2) ο «δια-κάσπιος», που σχεδιάζουν να δημιουργήσουν οι ΗΠΑ προς τη Δύση, 3) ο αγωγός προς την κατεύθυνση της Κίνας, που έχει κατασκευαστεί και 4) οι «νότιοι» μέσω Ιράν (εφόσον γίνει εκεί η ανατροπή), είτε μέσω Τουρκμενιστάν - Αφγανιστάν - Πακιστάν.

Ετσι οι ΗΠΑ από τη δεκαετία του '90 έχουν ανακηρύξει την περιοχή ως περιοχή «ζωτικών συμφερόντων τους». Στοχεύουν στην κατεύθυνση δημιουργίας υποθαλάσσιου δρόμου που θα παρακάμπτει Ρωσία και Ιράν και θα στρέψει το φυσικό αέριο του Τουρκμενιστάν στον ήδη έτοιμο αγωγό Μπακού - Τιφλίδα - Ερζερούμ, δίνοντας παραπέρα εγγυήσεις στην πληρότητα του δρόμου με την επωνυμία «Nabucco» (Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία και Αυστρία). Στη βάση του ίδιου σχεδίου, προβλέπεται η κατασκευή στην Κασπία κι ενός υποθαλάσσιου αγωγού πετρελαίου, που θα διοχετεύει τα πετρέλαια του Καζαχστάν στον αγωγό Μπακού - Τιφλίδα - Τσεϊχάν.

Στις 12 Σεπτέμβρη 2012 ο νυν πρέσβης των ΗΠΑ στο Αζερμπαϊτζάν, Ρ. Μόρνιγκσταρ, που πολλά χρόνια ασχολούνταν με ενεργειακά ζητήματα στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωσε πως οι ΗΠΑ θα εντείνουν αυτήν τους την προσπάθεια. Την ίδια μέρα το Συμβούλιο της ΕΕ έδωσε το «πράσινο φως» για την πραγματοποίηση τριμερών επαφών ΕΕ - Τουρκμενιστάν - Αζερμπαϊτζάν, σχετικά με την υλοποίηση του υποθαλάσσιου αγωγού.

Ωστόσο, σοβαρό εμπόδιο στην εκπόνηση αυτών των σχεδίων αποτελεί το ότι τα κράτη της Κασπίας δεν έχουν καταφέρει ακόμη να ξεκαθαρίσουν το καθεστώς της Κασπίας. Βέβαια, σ' ό,τι αφορά τη βορειοδυτική πλευρά της Κασπίας, υπάρχουν διμερείς συμφωνίες της Ρωσίας με το Καζαχστάν και το Αζερμπαϊτζάν. Οι χώρες αυτές έχουν μοιράσει το 64% της υφαλοκρηπίδας της Κασπίας (Καζαχστάν - 27%, Ρωσία - 19%, Αζερμπαϊτζάν - 18%). Η τριμερής συμφωνία αυτών των χωρών καθορίζει τα σύνορα εκμετάλλευσης του βυθού και του υπεδάφους, ενώ η ναυσιπλοΐα και τα νερά παραμένουν σε κοινή χρήση. Αντίθετα, στα νότια της Κασπίας δεν υπάρχει σχετική συμφωνία, αφού το Ιράν, που έχει το 13% των ακτών της Κασπίας, θεωρεί πως η υφαλοκρηπίδα πρέπει να μοιραστεί ισόποσα μεταξύ των 5 χωρών (δηλαδή από 20%). Επίσης, Ιράν και Τουρκμενιστάν δεν αναγνωρίζουν τις παραπάνω συμφωνίες και υπάρχουν τριβές ανάμεσα σε Αζερμπαϊτζάν και Ιράν, καθώς και ανάμεσα σε Τουρκμενιστάν και Αζερμπαϊτζάν για αμφισβητούμενες περιοχές (και κοιτάσματα) στην Κασπία.

Επίσης, Ρωσία και Ιράν δε θέλουν την εμφάνιση κρατικών συνόρων στην επιφάνεια της Κασπίας, αφού κάτι τέτοιο θα εμποδίσει το μόνο φυσικό τρόπο επικοινωνίας των δύο χωρών. Ετσι, τάσσονται ενάντια στα σύνορα στην επιφάνεια, είτε ζητούν η δικαιοδοσία της κάθε χώρας να είναι τόση που να μην εμποδίζει την επικοινωνία μεταξύ των χωρών. Επιπλέον, Ρωσία και Ιράν υποστηρίζουν που οι υποθαλάσσιοι αγωγοί μπορούν να προκαλέσουν τεράστια οικολογική ζημιά στην κλειστή θάλασσα της Κασπίας, γι' αυτό και δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς τη συγκατάθεση και των 5 χωρών της Κασπίας.

Η Κασπία μυρίζει αίμα

Κάποτε ο προηγούμενος πρόεδρος του Τουρκμενιστάν, Σαπαρμουράτ Νιζιάφοφ, απευθυνόμενος στον τότε πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, Γκεϊντάρ Αλίεφ, είχε πει πως «η Κασπία μυρίζει αίμα!» Σήμερα αυτή η φράση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ! Κι αυτό γιατί από τη μια έχουμε τις πολεμικές ιαχές κατά του Ιράν, με στόχο την πλήρη αλλαγή της στάσης αυτής της χώρας στην παγκόσμια και περιφερειακή γεωπολιτική «σκακιέρα». Από την άλλη οι παρατεταμένες διενέξεις για τη διαίρεση της θάλασσας, η περιπλοκότητα της κατάστασης και το μέγεθος των συμφερόντων που συγκρούονται προκαλεί συνεχώς νέα επεισόδια στη στρατιωτικοποίηση των κρατών της Κασπίας με ταχείς ρυθμούς.

Ετσι, το Τουρκμενιστάν, που σχεδόν μόλις τώρα συγκροτεί ένοπλες δυνάμεις, προχώρησε πρόσφατα στη διεξαγωγή στρατιωτικών γυμνάσιων στην Κασπία Θάλασσα («Χαζάρ 2012») με τη συμμετοχή του Πολεμικού Ναυτικού, της Πολεμικής Αεροπορίας, του Στρατού Ξηράς, των τμημάτων του υπουργείου Εσωτερικών και της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας. Τα στρατιωτικά γυμνάσια προέβλεπαν σενάριο απόκρουσης επιθέσεων ομάδων δολιοφθορέων, που διείσδυσαν στη χώρα ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της κατάστασης στην περιοχή της Κασπίας. Ο στόχος του υποθετικού εχθρού ήταν η κατάληψη εγκαταστάσεων στρατηγικής σημασίας, μεταξύ των οποίων κι εγκαταστάσεων εξόρυξης πετρελαίου.

Την ίδια περίοδο η Ρωσία πραγματοποίησε τα μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια «Καύκασος-2012», στον Καύκασο, στην Κασπία και στη Μαύρη Θάλασσα. Στην Κασπία κατά τη διάρκεια των γυμνάσιων η πυραυλάκατος «Νταγκεστάν» κατέστρεψε τους στρατηγικής σημασίας στόχους του υποθετικού εχθρού από το μοναδικό πυραυλικό σύστημα «Καλίμπρ-ΝΚ». Ο πύραυλος που εκτοξεύτηκε από αυτό το σύστημα από μια απόσταση 180 χιλιομέτρων με επιτυχία έφτασε το στόχο. Να σημειωθεί πως το πλοίο «Νταγκεστάν» είναι το πρώτο πλοίο του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού εξοπλισμένο με το μοναδικό πυραυλικό σύστημα «Καλίμπρ-ΝΚ», που είναι σε θέση να χτυπήσει στόχους σε απόσταση 300 χιλιομέτρων. Επιπλέον, είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθεί μέσω ραντάρ.

Στα γυμνάσια επεξεργάστηκαν εναλλακτικά σενάρια των εξελίξεων στο Νότο της Ρωσίας, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης κατά του Ιράν, που εκτιμάται πως θα επηρεάσει όχι μόνο τα κράτη της Κασπίας Θάλασσας, αλλά και τις γειτονικές χώρες, τη Γεωργία και την Αρμενία.

Ισχυρό στόλο, το δεύτερο σε ισχύ στην Κασπία μετά απ' αυτόν της Ρωσίας, διαθέτει το Ιράν, με περίπου 90 σκάφη, με μικρότερη όμως ισχύ σε σχέση με αυτά της Ρωσίας.

Το Καζαχστάν καθέλκυσε την άνοιξη του 2012 την πρώτη πυραυλάκατο, δικής του παραγωγής, ενώ το 2013 σχεδιάζει να ενισχύσει το στόλο της Κασπίας με ακόμα δύο παρόμοια πλοία, αλλά με πολύ πιο ισχυρό εξοπλισμό. Οι διαθέσιμες στρατιωτικές δυνατότητες του Καζαχστάν, και χωρίς την ενίσχυση του στόλου, είναι αδύνατον να συγκριθούν με τις δυνατότητες του Τουρκμενιστάν.

Από την άλλη το Αζερμπαϊτζάν σκοπεύει να εγκαταστήσει 7 αμερικανικούς σταθμούς ραντάρ στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας. Εννοείται πως η δημιουργία του δικτύου των αμερικανικών σταθμών ραντάρ στην Κασπία συνδέεται με την επικείμενη στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν. Γι' αυτό το λόγο η αύξηση των δυνατοτήτων για τον έλεγχο του Ιράν από το έδαφος του Αζερμπαϊτζάν αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα αυτής της στρατιωτικής στρατηγικής. Στο πλαίσιο στρατιωτικοποίησης του Αζερμπαϊτζάν, το Ισραήλ δημιούργησε στη χώρα αυτή εργοστάσιο κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών, που παρακολουθούν τις αμφισβητούμενες περιοχές με τα κοιτάσματα πετρελαίου, που διεκδικούν Τουρκμενιστάν και Ιράν, καθώς και κατά μήκος των συνόρων Αζερμπαϊτζάν - Ιράν.

Δηλαδή το Αζερμπαϊτζάν κατά κάποιο τρόπο λειτουργεί σε συντονισμό με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό πως η πρώτη ομάδα των Αμερικανών ειδικών που πρόσφατα έφτασε και στη Γεωργία ήδη ξεκίνησε να εξερευνά τις δυνατότητες και τις ανάγκες της Γεωργίας για τη διασφάλιση της αντιπυραυλικής άμυνας της χώρας. Σύμφωνα με την γεωργιανή αντιπολίτευση, στη χώρα «για κάποιο λόγο», που δεν σχετίζεται με την οικονομική ανάπτυξη και την ανάπτυξη υποδομών μεταφοράς, γίνονται γοργά βήματα στην κατασκευή νέων αεροδρομίων και ...νοσοκομείων.

Πρέπει εδώ να σημειωθεί πως οι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, σε μια προσπάθεια να «βάλουν πόδι» στην περιοχή της Κασπίας, προκρίνουν τη στρατιωτική συνεργασία με το Αζερμπαϊτζάν και το Τουρκμενιστάν, ωστόσο «αγκάθι» στα σχέδιά τους είναι η αντιπαράθεση των δύο αυτών χωρών για το κοίτασμα «Σερντάρ», που το διεκδικούν και οι δύο χώρες και υπολογίζεται πως διαθέτει 100 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου, όσο δηλαδή εξορύσσει σήμερα κάθε μια απ' αυτές τις χώρες σε μια δεκαετή περίοδο! Οι δύο χώρες είχαν πρόσφατα κι ένα «θερμό επεισόδιο», που αφορά τη διεκδίκηση του συγκεκριμένου κοιτάσματος. Επιπλέον, το Τουρκμενιστάν ήδη εξάγει φυσικό αέριο προς την Κίνα, η οποία ενδιαφέρεται για τον τριπλασιασμό των ποσοτήτων που αγοράζει απ' αυτή τη χώρα.

Συμπερασματικά, οι εξελίξεις στη Συρία και στο Ιράν πρέπει να εξετάζονται αναπόσπαστα και από τη σύγκρουση που διεξάγεται αυτήν την περίοδο στην Κασπία για τον έλεγχο του φυσικού πλούτου της και τους δρόμους μεταφοράς του.

Ενυδρα ορυκτά στον αστεροειδή Εστία!

Καλλιτεχνική απεικόνιση της διαστημοσυσκευής «Χαραυγή» καθώς πλησιάζει στην Εστία. Η γαλάζια λάμψη προέρχεται από τον κινητήρα ιόντων της «Χαραυγής».

Στο δρόμο προς το νάνο πλανήτη Δήμητρα βρίσκεται ήδη η διαστημοσυσκευή «Χαραυγή» («Dawn»), καθώς στις 5 Σεπτέμβρη εγκατέλειψε τον αστεροειδή Εστία, αφού τον μελέτησε επισταμένα επί 14 μήνες. Η Δήμητρα, που πριν από έξι χρόνια αναβαθμίστηκε σε νάνο πλανήτη από τη Διεθνή Αστρονομική Ενωση, είναι ο μεγαλύτερος αστεροειδής του ηλιακού συστήματος, με την Εστία δεύτερη σε μάζα και τρίτη σε μέγεθος (με δεύτερη σε μέγεθος την Παλλάδα). Η αποστολή «Χαραυγή» της αμερικανικής NASA είναι η πρώτη στην οποία μια διαστημοσυσκευή θα τεθεί σε τροχιά και θα μελετήσει δύο αστεροειδείς. Ηδη έχει προσφέρει σημαντικές νέες πληροφορίες για την Εστία, μεταξύ των οποίων και η ανακάλυψη ένυδρων ορυκτών ή άλλης μορφής ύπαρξης υδρογόνου στην επιφάνειά της!

Η Εστία πήρε το όνομά της από την αρχαία θεότητα των Ελλήνων και των Ρωμαίων (Vesta στα λατινικά), της οικιακής ζωής και της οικογένειας. Με διάμετρο 525 χιλιομέτρων, έχει μάζα ίση με το 9% της μάζας όλων των σωμάτων της ζώνης των αστεροειδών και είναι το λαμπρότερο απ' αυτά. Πρόκειται για τον τελευταίο εναπομένοντα βραχώδη πρωτοπλανήτη, του είδους εκείνου από το οποίο σχηματίστηκε και η Γη και γι' αυτό η μελέτη της έχει ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση της εξέλιξης του ηλιακού μας συστήματος. Σε μια σύγκρουση με άλλο αστεροειδή, που συνέβη μέσα στο τελευταίο δισεκατομμύριο χρόνια, η Εστία έχασε το 1% της μάζας της και απέκτησε τον τεράστιο κρατήρα Ρεασίλβια στο νότιο ημισφαίριο. Η σύγκρουση ήταν τόσο ισχυρή που αποκαλύφθηκε ο μανδύας κάτω από το στερεό φλοιό. Συντρίμμια από τη σύγκρουση έχουν πέσει ως μετεωρίτες στη Γη και έτσι είχαμε εικόνα για τη σύνθεση του εδάφους της και πριν την αποστολή οποιασδήποτε διαστημοσυσκευής. Το 6% όλων των μετεωριτών που πέφτουν στη Γη προέρχεται από την Εστία.

Σημαντική γεωλογία

Φωτογραφία της Εστίας, στην οποία φαίνονται οι τρεις γειτονικοί κρατήρες του «χιονάνθρωπου», από το σχήμα που θυμίζουν. Στο πάνω και δεξιά μέρος, φαίνονται οι ραβδώσεις (φαράγγια με βάθος μεγαλύτερο από του Γκραντ Κάνιον), που διατρέχουν ολόκληρο τον αστεροειδή στον ισημερινό του.

Τον ισημερινό της Εστίας διατρέχουν τεράστια αυλάκια. Τα στοιχεία από τη «Χαραυγή» δείχνουν ότι ίσως πρόκειται για καθιζήσεις του εδάφους κατά μήκος ρηγμάτων, δείγμα της γεωλογικής πολυπλοκότητας της Εστίας, σε σχέση με άλλους αστεροειδείς. Τα δεδομένα συνηγορούν ότι η Εστία έχει στερεό φλοιό, μανδύα και πυρήνα, όπως και η Γη. Η τεράστια πρόσκρουση που δημιούργησε τον κρατήρα Ρεασίλβια, δημιούργησε ισχυρές τάσεις στο φλοιό, μέχρι το σημείο της ρήξης του, οπότε μεγάλα τμήματα κατέπεσαν, δημιουργώντας τα αυλάκια. Η κλίμακα της ρηγμάτωσης μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο αν η Εστία είναι γεωλογικά διαφοροποιημένο σώμα, με πυρήνα, μανδύα και φλοιό, κάτι σαν ένας μικρός πλανήτης που δεν τα κατάφερε να ολοκληρωθεί.

Η ύπαρξη ελάχιστου σιδήρου στους βεστοειδείς μετεωρίτες δείχνει ότι η Εστία σε κάποια στιγμή της ιστορίας της ήταν σε υγρή κατάσταση, με αποτέλεσμα ο πυκνός σίδηρος να διαχωριστεί από τα άλλα υλικά και να καταπέσει προς το εσωτερικό, προς τον πυρήνα. Η διαδικασία αυτή δεν θεωρούνταν δυνατή σε ουράνια σώματα του μεγέθους της. Η Γη και οι άλλοι βραχώδεις πλανήτες που υπάρχουν σήμερα, φαίνεται να είναι πλανήτες δεύτερης γενιάς, που κατάπιαν αρκετούς μικρούς πρωτοπλανήτες, οι οποίοι ήδη διέθεταν πυρήνες.

Μετεωρίτες μεταφορείς νερού

Η «Χαραυγή» έδωσε εξαιρετικής λεπτομέρειας φωτογραφίες των κρατήρων της Εστίας, που έδειξαν μια ασυνήθιστη, γεμάτη λάκκους επιφάνεια.

Οι μετρήσεις που έκανε η «Χαραυγή» έδειξαν ότι η Εστία έχει κατά μήκος του ισημερινού περιοχές με μορφολογία, που μπορεί να προήλθε μόνο από την εξάτμιση πτητικών (εύκολα εξατμιζόμενων) υλικών, αφήνοντας τρύπες στα ορυκτά στα οποία βρίσκονταν. Αν και η διαστημοσυσκευή δεν εντόπισε νερό στην Εστία, βρήκε ενδείξεις για την ύπαρξη ένυδρων ορυκτών, που πιθανότατα εναποτέθηκαν στον αστεροειδή από μετεωρίτες, οι περισσότεροι διαμέτρου μερικών εκατοστών. Συγκεκριμένα εντόπισε τη φασματική υπογραφή του υδρογόνου, είτε ως υδροξύλιο, είτε ως νερό χημικά δεσμευμένο μέσα σε ορυκτά. Για να διατηρηθεί το νερό ή το υδρογόνο, πρέπει οι προσκρούσεις των μετεωριτών που το μετέφεραν να έγιναν με χαμηλή ταχύτητα. Η εξάτμιση του νερού, που οδήγησε στο γεμάτο τρύπες έδαφος, ίσως οφείλεται σε μετέπειτα προσκρούσεις μετεωριτών υψηλότερης ταχύτητας. Η θερμότητα που απελευθέρωναν οι προσκρούσεις εξάτμιζε το νερό, που δημιουργούσε καθώς ανέβαινε προς την επιφάνεια τρύπες μήκους μέχρι και 1 χιλιομέτρου και βάθους μέχρι 200 μέτρων.

Ο εντοπισμός του υδρογόνου μόνο σε ορισμένες περιοχές και μάλιστα στον ισημερινό, δείχνει ότι η προέλευση του υδροξυλίου δεν είναι ίδια με εκείνη του υδροξυλίου στην επιφάνεια της Σελήνης, όπου παράγεται διαρκώς λόγω του βομβαρδισμού του ανώτατου στρώματος του εδάφους από την ηλιακή ακτινοβολία (πρωτόνια, δηλαδή κατιόντα υδρογόνου, που ενώνονται με το οξυγόνο των χημικών ενώσεων των ορυκτών).

Βεστοειδής μετεωρίτης, όπως φαίνεται μέσα από πολωτικό μικροσκόπιο.

Η φασματική χημική ανάλυση του εδάφους, που πραγματοποίησε η «Χαραυγή» στο χρονικό διάστημα που βρισκόταν σε χαμηλή τροχιά γύρω από την Εστία, προσδιόρισε τις αναλογίες σιδήρου - οξυγόνου και σιδήρου - πυριτίου, που επιβεβαιώνουν ότι οι Χαουαρδίτες, Ευκρίτες και Διογενίτες μετεωρίτες, που έχουν βρεθεί στη Γη, πράγματι προέρχονται από την Εστία. Σ' αυτούς τους μετεωρίτες έχουν εντοπιστεί και πτητικά υλικά, ενισχύοντας τη θεωρία για τη μετεωριτική προέλευση και των ανάλογων υλικών στην επιφάνεια του μεγάλου αστεροειδούς.

Μελετώντας την προέλευση του υδροξυλίου στην επιφάνεια της Εστίας, οι επιστήμονες προσπαθούν να ρίξουν φως στην προέλευση των ωκεανών της Γης. Η κυρίαρχη θεωρία είναι ότι το νερό στη Γη προήλθε από τη βροχή διαστημικών βράχων και κομητών, που προσέκρουσαν στον πλανήτη κατά τον Υστατο Βαρύ Βομβαρδισμό, πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: dawn.jpl.nasa.gov, «Discover»

ΣΕΓΑΣ «Ανάγκη ο δρόμος της δυναμικής διεκδίκησης»

ΣΕΓΑΣ

«Ανάγκη ο δρόμος της δυναμικής διεκδίκησης»

Για τις πρόσφατες εκλογές στην Ομοσπονδία, αλλά και την επόμενη μέρα στο χώρο του κλασικού αθλητισμού μιλάει στο «Ριζοσπάστη» ο πρώην ειδικός γραμματέας του ΣΕΓΑΣ και διεθνής κριτής Γ. Πετρίδης

Η λύση των χορηγών θα τελειώσει τα περισσότερα σωματεία τονίζει στο «Ριζοσπάστη» ο Γ. Πετρίδης

Sportidea

Υπό τη βαριά σκιά των πρόσφατων κυβερνητικών σχεδίων για ουσιαστική κατάργηση των τακτικών επιχορηγήσεων στις αθλητικές Ομοσπονδίες διεξάγονται αυτόν τον καιρό οι εκλογές στις τελευταίες, όπως προβλέπεται από το καταστατικό της καθεμιάς (κάθε τέσσερα χρόνια με βάση τις Ολυμπιάδες). Ωστόσο, ανεξαρτήτως εκλογικών αποτελεσμάτων, εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι η κατάσταση στον ελληνικό αθλητισμό είναι τραγική και αναμένεται πλέον (ελέω κυβέρνησης) να γίνει ακόμα χειρότερη. Κάτι που φυσικά δεν πρόκειται να λύσει η εκλογική διαδικασία, αλλά, αντίθετα, μόνο η δημιουργία ενός πλαισίου που θα θέτει τις διεκδικήσεις, αλλά και τα ζητήματα του αθλητισμού σε μια άλλη βάση. Ο χώρος του κλασικού αθλητισμού δεν ξεφεύγει από τη γενικότερη εικόνα του ελληνικού αθλητισμού. Πρόσφατα, έγιναν οι εκλογές στην Ομοσπονδία Στίβου, με το αποτέλεσμα να μην κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις, αλλά αυτές να ακολουθούν την επομένη των εκλογών (αλλαγή σκυτάλης στην προεδρία). Τι αλλάζει, όμως, στο χώρο μετά από τις εκλογές; Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της Ομοσπονδίας; Και ποια είναι η κατάσταση σήμερα; Για όλα αυτά τα ερωτήματα ο«Ριζοσπάστης» συνομιλεί σήμερα με τον Γιάννη Πετρίδη, πρώην ειδικό γραμματέα του ΣΕΓΑΣ και διεθνή κριτή στίβου, που μας περιγράφει την κατάσταση ως άνθρωπος του χώρου.

-- Πώς θεωρείτε το πρόσφατο αποτέλεσμα των εκλογών του ΣΕΓΑΣ;

-- Το αποτέλεσμα θα το θεωρούσα αναμενόμενο. Βλέπεις, ήδη από το καλοκαίρι είχαν δημιουργηθεί οι συσχετισμοί δυνάμεων, προκειμένου να διαμορφωθεί η επόμενη μέρα μετά τις εκλογές. Ουσιαστικά, μιλάμε για συμμαχίες κυρίως μεταξύ ανθρώπων που υπάγονται στα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και κάπως έτσι ήρθε το αποτέλεσμα με μόνη διαφορά την παρουσία και ενός μέλους του ΣΥΡΙΖΑ. Επί της ουσίας, το αποτέλεσμα μπορεί να χαρακτηριστεί ως αλλαγή προσώπων και όχι συσχετισμών. Στο να δημιουργηθεί αυτό το σκηνικό βέβαια βοήθησε και το σύστημα διεξαγωγής των εκλογών του ΣΕΓΑΣ που είναι η ενισχυμένη αναλογική. Οπως και το γεγονός ότι πολλά σωματεία που είχαν δικαίωμα ψήφου την προηγούμενη τετραετία, πλέον εξαιτίας της γενικότερης κατάστασης (οικονομικά προβλήματα) δεν είχαν δικαίωμα να συμμετάσχουν. Παράλληλα, υπήρξαν και σωματεία από τα 193 που συμμετείχαν στη διαδικασία που δεν πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις για δικαίωμα ψήφου. Μάλιστα, για το τελευταίο ζήτημα έχουν κατατεθεί ασφαλιστικά μέτρα, τα οποία θα εκδικαστούν το Φλεβάρη.

-- Ωστόσο, μετά την εκλογική διαδικασία υπήρξε μια έκπληξη με τον νικητή των εκλογών Β. Σεβαστή να παραδίδει ουσιαστικά τη σκυτάλη της προεδρίας στον Κ. Παναγόπουλο. Γιατί μπορεί να συνέβη αυτό;

-- Νομίζω ότι η αλλαγή αφορά κυρίως πολιτικούς λόγους. Ο κ. Παναγόπουλος ως άνθρωπος της ΝΔ σίγουρα θα έχει πολύ καλύτερη αντιμετώπιση από τους κυβερνητικούς παράγοντες απ' ό,τι ο Σεβαστής. Είναι προφανές το σκεπτικό κάτω απ' το οποίο έγινε η αλλαγή σκυτάλης με τον Σεβαστή πρώην πρόεδρο και νικητή των εκλογών να καταλαμβάνει τη θέση του γραμματέα, προκειμένου να μην είναι τελείως έξω από τα πράγματα.

-- Πριν τις εκλογές είχατε πει πως το νέο ΔΣ της Ομοσπονδίας που θα προκύψει πάνω απ' όλα θα πρέπει να είναι διεκδικητικό καθώς οι σημερινές δύσκολες συνθήκες στον αθλητισμό δεν επιτρέπουν επανάπαυση. Ισχύει ακόμα αυτό το σκεπτικό;

-- Ναι και δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι για να αλλάξει. Είναι προφανές ότι οι σημερινές δυσκολίες που περνάει ο αθλητισμός σε συνδυασμό με τη στάση της Πολιτείας επιβάλλουν μια ομοσπονδία π.χ. όπως ο ΣΕΓΑΣ να επιλέξει το δρόμο της δυναμικής διεκδίκησης των όσων του αναλογούν. Ωστόσο, αυτό δεν πραγματοποιείται μόνο μέσα από μια εκλογική διαδικασία. Αντίθετα, χρειάζεται ένα συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας. Για παράδειγμα, οι δύσκολες συνθήκες του κλασικού αθλητισμού δεν άλλαξαν τη Δευτέρα των εκλογών. Αρα οι κινητοποιήσεις και οι αντιδράσεις ούτε αλλάζουν μορφή ούτε σταματούν ούτε γίνονται με δόσεις. Εγώ είχα προτείνει πριν τις εκλογές σε μέλη του ΔΣ του ΣΕΓΑΣ να κατεβάσουν τα ρολά αμέσως μετά τις εκλογές, αφού το πρόβλημα παραμένει, όπως για παράδειγμα το πρόβλημα με την καταβολή των επιχορηγήσεων. Χρειάζονται δυναμικές κινήσεις που θα ξεκινάνε από τα σωματεία, τα οποία πρώτα αυτά θα πιέσουν την Ομοσπονδία για να γίνει διεκδικητική.

-- Το μεγαλύτερο πρόβλημα που υπάρχει μπροστά είναι η πρόθεση της Πολιτείας να αλλάξει το καθεστώς χρηματοδότησης των Ομοσπονδιών. Κάτι που εάν ισχύσει θα ισοδυναμεί με την κατάργηση της ουσιαστικής χρηματοδότησης. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

-- Νομίζω ότι εάν τελικά ισχύσει, μιλάμε για καταστροφή του αθλητισμού. Και από την άλλη, τη μετατροπή των ομοσπονδιών σε μαγαζιά που θα βγουν στο κυνήγι των χορηγών. Και πάλι όμως πιστεύω ότι ακόμα και με τους χορηγούς όσο και εάν κάποιοι το διαφημίζουν σαν πανάκεια τα προβλήματα δε θα λυθούν. Στο τέλος, θα καταντήσουμε οι ίδιοι οι χορηγοί να πραγματοποιούν τις διοργανώσεις και η ομοσπονδία απλά να βάζει τον τίτλο. Το σενάριο αυτό είναι και η ταφόπλακα για πολλά σωματεία καθώς είναι φυσικό όλοι να μην μπορούν να βρουν χορηγούς να τους στηρίξουν.

-- Ποια είναι σήμερα η πραγματικότητα στο χώρο του κλασικού αθλητισμού;

-- Η κατάσταση είναι τραγική. Τα περισσότερα σωματεία, εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων, είναι ένα βήμα πριν το λουκέτο όσα δηλαδή δεν το έχουν βάλει ακόμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από λίγα χρόνια υπήρχαν ενεργά σωματεία γύρω στα 400. Πλέον, ο αριθμός των ενεργών σωματείων έχει μειωθεί στα 250. Την ίδια ώρα, ο αριθμός σωματειακών προπονητών μειώθηκε από τους 200 σε 150 για οικονομικούς λόγους, δημιουργώντας επιπρόσθετα προβλήματα. Παράλληλα, υπήρξε και μείωση των μισθών των σωματειακών προπονητών της τάξης του 20%, συν το γεγονός ότι υπάρχει και η καθυστέρηση στα οφειλόμενά τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ακόμα και αυτοί που έχουν μείνει αντιμετωπίζουν προβλήματα στο να κάνουν σωστά τη δουλειά τους (π.χ. πρόβλημα στις μετακινήσεις τους κ.τ.λ.), με αποτέλεσμα να μην μπορούν να είναι κοντά στο σύλλογο για να προσφέρουν τις υπηρεσίες. Τα οδοιπορικά των συλλόγων έχουν να καταβληθούν μεγάλο χρονικό διάστημα, με συνέπεια να μην έχουν τη δυνατότητα να λειτουργήσουν. Η οικονομική ενίσχυση των σωματείων έχει να καταβληθεί εδώ και μια τετραετία. Υπάρχει, επίσης, συρρίκνωση των περιφερειακών αθλητικών εκδηλώσεων - π.χ. παύση περιφερειακού ανώμαλου δρόμου, οι αγώνες παμπαίδων - παγκορασίδων που γινόντουσαν 4 φορές το χρόνο γίνονται δύο κ.τ.λ. Ακόμα και στο λεγόμενο υψηλό επίπεδο (π.χ. πρωταθλητισμός) υπάρχουν προβλήματα. Είδαμε τι έγινε με τις προετοιμασίες των αθλητών πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή το να ταξιδεύουν οι αθλητές στο Λονδίνο χωρίς τους προπονητές τους. Εάν συνεχιστούν τα πράγματα, τότε το μέλλον δεν είναι μόνο ότι δε θα υπάρχει, αλλά θα είναι και πολύ σύντομο. Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι του αθλητισμού εκεί πρέπει να εστιάσουν την πάλη τους. Να αλλάξουν αυτές οι συνθήκες.

ΜΠ. ΤΣ

Κρίσιμα ερωτήματα για το ρόλο της Τέχνης και του καλλιτέχνη

Κρίσιμα ερωτήματα για το ρόλο της Τέχνης και του καλλιτέχνη

Με αφορμή την ενδιαφέρουσα συζήτηση που διοργάνωσε η Τομεακή Οργάνωση Καλλιτεχνών της ΚΝΕ με θέμα: «Η δική μας τέχνη δεν αρκείται στην αναγνώριση της πραγματικότητας. Ο σύγχρονος ρόλος της Τέχνης και των καλλιτεχνών»

«Ο πολιτισμός ειναι συλλογική δημιουργία, πρέπει να είναι και συλλογική ιδιοκτησία» διατρανώνουν οι καλλιτέχνες στις κινητοποιήσεις τους

Κρίσιμα ερωτήματα για το περιεχόμενο, το ρόλο, τον προορισμό της Τέχνης και του καλλιτέχνη, σε μία περίοδο που το καπιταλιστικό σύστημα προχωρά φανερά στην υποτίμηση και απαξίωση του πολιτισμού, είχαν την ευκαιρία να θέσουν σπουδαστές καλλιτεχνικών σχολών - φίλοι της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, στη συζήτηση που διοργάνωσε στις 3/10 η Τομεακή Οργάνωση Καλλιτεχνών της ΚΝΕ με θέμα: «Η δική μας τέχνη δεν αρκείται στην αναγνώριση της πραγματικότητας. Ο σύγχρονος ρόλος της Τέχνης και των καλλιτεχνών».

Στις ερωτήσεις των νέων απαντήσεις έδωσαν ηΕλένη Μηλιαρονικολάκη (μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ), η οποία έκανε και την εισηγητική ομιλία, και η Εύα Μελά (μέλος του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ, πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας).

Δημοσιεύουμε σήμερα τις απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα που έχουν ευρύτερη σημασία για τη δράση των κομμουνιστών και πρωτοπόρων αγωνιστών, σε ένα σημαντικό τομέα του εποικοδομήματος.

Τα ερωτήματα που τέθηκαν έχουν ως εξής:

Είναι μόνο το κέρδος που οδηγεί την αστική τάξη να επενδύσει στην Τέχνη;

Ε. Μελά: «Καταρχήν να ξεκινήσω με αυτό και να πω ότι μετά το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών η τέχνη είναι ο επόμενος τομέας με κέρδη στον παγκόσμιο τζίρο. Η αστική τάξη έχει και μηχανισμούς και επιτελεία και πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα στον τομέα της φιλοσοφίας και της σκέψης. Δεν είναι απλώς αυτοματισμοί της βιομηχανίας αυτό που γίνεται. Δεν είναι αυτόματες κινήσεις, συνεπώς δεν είναι μόνο το κέρδος που διαμορφώνει το ζητούμενο σε αυτές τις τεράστιες επενδύσεις στο χώρο της τέχνης. Η πολιτιστική βιομηχανία είναι μία τεράστια βιομηχανία παραγωγής και αναπαραγωγής ιδεών και αυτό γιατί εμπεριέχει και το μαζικό στοιχείο. Δηλαδή, η διαφήμιση, τα ΜΜΕ, όλα αυτά φτιάχνουν την κυρίαρχη αντίληψη. Θα ήταν αφελές να νομίζουμε ότι ένας συλλέκτης αγοράζει τέχνη μόνο γιατί του αρέσει ή γιατί μόνο με αυτήν ξεπλένει χρήμα και να μην κατανοούμε ότι όποιος ελέγχει τον Τύπο, την πληροφορία και την αισθητική παράλληλα έχει ισχυρές ρίζες στην οικονομία με αυτό τον τρόπο. Πολύ απλά: Ο άνθρωπος που έχει εξοικειωθεί να ακούει από το πρωί έως το βράδυ με το «πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά» και το θεωρεί καθημερινότητά του, δύσκολα θα κάνει το βήμα να αισθανθεί τη ροή της ιστορίας. Δεν αποκλείεται κι όμως να γίνει το αντίθετο. Η ζωή έχει αποδείξει ότι οι καταστάσεις, οι ιδέες και πάνω από όλα η αγωνιστική δράση και το κίνημα μπορούν να παρέμβουν με πολλούς τρόπους».

Από πανκαλλιτεχνική κινητοποίηση τον περασμένο χρόνο

Ε. Μηλιαρονικολάκη: «Δείτε, για παράδειγμα, πόσες ταινίες γυρίζονται ξαφνικά όταν ετοιμάζουν έναν πόλεμο στην Αμερική. Οταν θέλουν να δικαιολογήσουν έναν πόλεμο, να σπρώξουν τους νέους να γίνουν μισθοφόροι, όταν θέλουν επιστήμονες, πόσες ταινίες γυρίζουν, π.χ., για τις θετικές επιστήμες και το ρόλο που έπαιξαν. Χρησιμοποιούν και έχουν και επιτελεία που σκέφτονται και λειτουργούν και προετοιμάζουν και παίζουν έναν τέτοιο ρόλο συνειδητά και προκατασκευασμένα και σκόπιμα. Δεν είναι ιδέα ενός καλλιτέχνη που μπαίνει στη διαδικασία να φτιάξει ένα μπαράζ ταινιών. Πάντα κάποιος στόχος υπάρχει. Ιδιαίτερα, όταν αυτά προέρχονται από το Χόλιγουντ, που είναι η πιο εξελιγμένη μορφή της πολιτιστικής βιομηχανίας, τότε πρέπει πάντα να τα κοιτάζετε. Για παράδειγμα, ο Μπάτμαν που είδαμε τελευταία, σε συνθήκες κρίσης που το ίδιο το σύστημα βάζει έναν πλούσιο ήρωα, που είναι και συνάμα ευεργέτης, να σώσει τον κόσμο από την κρίση».

Αφού η Τέχνη αποτελεί αντανάκλαση της πραγματικότητας γιατί πολλοί καλλιτέχνες καταλήγουν να μην μπορούν να διεισδύσουν σε αυτή;

Ε. Μηλιαρονικολάκη: «Υπάρχουν καλλιτέχνες που αντί να διεισδύσουν στην πραγματικότητα μπορούμε να πούμε ότι παίρνουν και από αυτή. Και αυτό έχει την ερμηνεία του στην εργασία, η οποία είναι και αυτή κοινωνική - ιστορική έννοια. Δεν είναι σε κάθε κοινωνία το ίδιο. Είπαμε στην αρχή ότι η τέχνη ήταν ένα με την πρακτική εργασία. Σε κάποια φάση διαχωρίστηκε η πρακτική εργασία από την τέχνη και σε κάποια φάση διαχωρίστηκε γενικά η πνευματική εργασία από τη χειρωνακτική. Οταν έγινε αυτός ο διαχωρισμός άρχισε η πνευματική εργασία να το παίρνει επάνω της. Να νομίζει ότι δεν έχει καμία σχέση με τα κοινά πράγματα που απασχολείται ο πολύς κόσμος και ότι είναι κάτι που γεννιέται μέσα από το μυαλό που το πνεύμα του ανθρώπου δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Επομένως, μπορεί αυθαίρετα μέσα από το πνεύμα του να δημιουργεί και έναν κόσμο τελείως έξω από αυτόν που υπάρχει. Ακόμα, όμως, και σε αυτά τα αφηρημένα πράγματα υπάρχει μία σχέση με την πραγματικότητα. Γιατί δημιουργείται αυτό; Υπάρχει μία ολόκληρη κατεύθυνση της φιλοσοφίας, ο ιδεαλισμός, που θεωρεί ότι το πνεύμα φτιάχνει την πραγματικότητα, η οποία αντανακλάται στο πνεύμα. Ο καταμερισμός, όμως, της εργασίας έχει και άλλες πλευρές. Σημαίνει επίσης και άνιση διανομή των αποτελεσμάτων της εργασίας. Επομένως, κάποιος μέσα από τον καταμερισμό της εργασίας αποκτά περισσότερο χρήμα, πλούτο και κάποιος άλλος λιγότερο. Αρχίζει τότε να θεωρεί ότι καλά περνάει σε αυτή την πραγματικότητα που υπάρχει και θέλει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα της πραγματικότητας που υπάρχει. `Η να απομακρυνθεί από την ανάγκη να εξηγήσει γιατί αυτή η πραγματικότητα είναι κακή και άδικη. Οπότε φεύγει από την πραγματικότητα.

Από τη συμμετοχή καλλιτεχνών στην τελευταία γενική πανεργατική απεργία στις 26/9/12

Αλλος λόγος είναι ότι ο καλλιτέχνης σήμερα με την εργασία που κάνει είναι υποχρεωμένος να εργάζεται για κάποιον άλλο. Δηλαδή, δε θεωρεί την εργασία ως δική του δημιουργία αλλά βλέπει τον άλλο στον οποίο θα προσφέρει αυτή του την εργασία. Το γεγονός ότι η εργασία έχει γίνει εμπόρευμα, αυτό επηρεάζει και τη σκέψη του ίδιου του καλλιτέχνη. Αρχίζει και σκέφτεται πώς θα κάνω κάτι που θα με ωφελήσει, ή λέει πώς θα κάνω κάτι για να το δει ο άλλος και να το προωθήσει. Οπότε και αυτά επιδρούν φοβερά στη συνείδησή του. Βασικά, όμως, αυτό που επιδρά κυρίαρχα στη συνείδησή του είναι η ταξική του θέση στην κοινωνία. Αν έχει, δηλαδή, αυτός ιδιοκτησία ή βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτούς που έχουν ιδιοκτησία. Αυτό έχει πολύ μεγάλη επίδραση στη συνείδησή του, στο πώς βλέπει τον κόσμο και κατά συνέπεια επιδρά και στο έργο του. Γιατί όλα ξεκινούν από τις σχέσεις παραγωγής που στην ουσία είναι σχέσεις ιδιοκτησίας μέσα στην κοινωνία, το πώς δηλαδή αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και γιατί φεύγει από αυτή. Επίσης, ο καταμερισμός της εργασίας παίζει σπουδαίο ρόλο, το είπαμε πριν. Να πούμε ότι αυτό δε γίνεται πάντα συνειδητά. Ο καλλιτέχνης, δηλαδή, δεν αποτυπώνει συνειδητά λάθος την πραγματικότητα. Υπάρχει και αυτή η κατηγορία, υπάρχει κι εκείνη όμως που η θέση του αντικειμενικά μέσα στην κοινωνία κάνει τον καλλιτέχνη να βλέπει έτσι τα πράγματα. Να μη βλέπει την αλήθεια».

Η Τέχνη αποτελεί αντανάκλαση της ίδιας της ζωής ή αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι της; Αποτελούν ξεχωριστές εμπειρίες;

Αποψη από την εκδήλωση με τους σπουδαστές καλλιτεχνικών σχολών

Ε. Μηλιαρονικολάκη: «Αυτό έχει τη βάση του στη μεταμοντέρνα θεωρία για την τέχνη, που αρνείται την ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας, αρνείται την ύπαρξη της αλήθειας. Η αλήθεια είναι πάντα συγκεκριμένη και διαφοροποιείται ανάλογα από ποια σκοπιά τη βλέπει ο καθένας. Για παράδειγμα, ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν εθνική σωτηρία για τους Αμερικάνους. Για τον Ιρακινό όμως ήταν πόλεμος κατακτητικός που του στερούσε την ελευθερία. Αυτό λέει και η μεταμοντέρνα θεωρία, ότι καθένας έχει το δικό του οπτικό πεδίο και ότι η αλήθεια είναι διαφορετική. Ετσι γίνεται και στα έργα τέχνης. Κάθε καλλιτέχνης αποτυπώνει τη δική του πραγματικότητα κι ο καθένας είναι αναγκασμένος να βγάλει το συμπέρασμά του για την αλήθεια. Ωστόσο, όμως, η αλήθεια αντικειμενικά υπάρχει και είναι συγκεκριμένη. Δυστυχώς, αυτό το μεταμοντέρνο κυριαρχεί ως μέθοδος καλλιτεχνική και διδάσκεται. Είναι βλαβερό γιατί δίνει το δικαίωμα σε καλλιτέχνες, τη δυνατότητα, ακόμα και σε κλασικά έργα τέχνης να παρουσιάζονται όπως θέλουν και να προσαρμόζονται στη λογική της κυρίαρχης ιδεολογίας».

Ε. Μελά: «Ο καταμερισμός της εργασίας έχει φέρει τα πράγματα στον καπιταλισμό μέχρι το σημείο που είμαστε. Ομως, στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης υπάρχουν μορφές τέχνης που υπάρχει ο κατακερματισμός της προσωπικότητας του δημιουργού. Οπου εκεί δεν είναι ελεύθερος πια να επιλέξει τη στάση του απέναντι στην πραγματικότητα. Ενα απλό παράδειγμα: Στα στούντιο των κινουμένων σχεδίων ή στα κόμικς στην Αμερική και στην Ευρώπη, έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια η έννοια του αυτόνομου και ενός καλλιτέχνη που σχεδιάζει. Αυτό δείχνει ότι έχουμε φτάσει στη μαζική πολιτιστική βιομηχανία, όπου το καλλιτεχνικό έργο δεν είναι αποτέλεσμα ενός καλλιτέχνη αλλά σειράς καλλιτεχνών που ο καθένας πραγματεύεται ένα πολύ μικρό μόνο μέρος της μορφής του. Αλλος θα κάνει τη σύνθεση, άλλος το περίγραμμα, άλλος το χρώμα, άλλος την εφαρμογή. Ενώ αντικειμενικά η τέχνη και μάλιστα οι εικαστικές, είναι μία διαδικασία που συνδυάζουν θεωρία και τεχνική (πράξη). Εχουμε τον απόλυτο κατακερματισμό σε ορισμένες μορφές που τείνουν στα πλαίσια της μαζικής βιομηχανίας να γενικεύονται. Ετσι, αυτό που φτάνει σε εμάς δεν είναι πάντα το προϊόν της συνείδησης του καλλιτέχνη, είναι το δημιούργημά του που πολλές φορές δεν είναι δικό του, είναι επιβεβλημένο. Δηλαδή, αυτό που παίρνουμε ως αποτέλεσμα δεν είναι δεδομένο ότι είναι αυτό που θα ήθελε ή είναι που έχει απλώς το σθένος να το κάνει. Να το πω με απλά λόγια, αν είμαι στο δρόμο, δεν έχω να ζήσω, να πληρώσω το νοίκι, τη δόση του δανείου, είμαι πολύ εύκολο θύμα να κάνω ό,τι μου ζητήσουν, κι αυτό για να επιβιώσω. Και αυτό έρχεται να κουμπώσει με αυτά που είπαμε πριν, ότι τα πραγματικά μεγάλα έργα γίνονται σε καθεστώς απόλυτης ελευθερίας. Γι' αυτό η πραγματική απελευθέρωση της επιστήμης και της τέχνης είναι στον κομμουνισμό».

Το να γνωρίζει κανείς τους νόμους, τις σχέσεις, που διέπουν την πραγματικότητα και τα φαινόμενα και να αφομοιώσει την τέχνη του παρελθόντος κριτικά είναι ατομική υπόθεση του καθένα; Οι σχολές γιατί δε βοηθούν ως προς αυτό;

Ε. Μηλιαρονικολάκη: «Στον καπιταλισμό, επειδή ακριβώς κάνουν ό,τι μπορούν στις σχολές για να απομακρυνθείς από τη γνώση των πραγματικών - εσωτερικών νόμων που διέπουν την κοινωνία και την πραγματικότητα, φυσικά είσαι αναγκασμένος να το γνωρίσεις μόνος σου, να διαβάσεις μόνος σου. Οι σχολές μπορεί να σου μαθαίνουν τεχνικές και άλλα πολύτιμα πράγματα, αλλά κάνουν και τη μεγάλη ζημιά. Στρεβλώνουν την πραγματικότητα, γυρίζουν ανάποδα το μυαλό, φυτεύουν το μηδενισμό με διάφορους τρόπους στο κεφάλι. Η αστική τέχνη, η παλιά τέχνη θέλει να σε υποβάλει να βιώνεις τα πράγματα με το συναίσθημα και να σε παρασέρνει στη δικιά της αλήθεια. Δε δουλεύει για να σε κάνει κριτικό, να δουλεύει η λογική μαζί με το συναίσθημα ώστε αυτό που θα δεις να γίνει κτήμα σου και να παρέμβεις με αυτό στα πράγματα. Το βίωμα, η εμπειρία πάει να σε κερδίσει με κάτι που δεν είναι αλήθεια. Δεν μπορεί κανείς να αφομοιώσει την τέχνη του παρελθόντος έτσι. Την ιστορία της τέχνης τη διδάσκουν στις σχολές αλλά επιλεγμένα. Για παράδειγμα, ο Βάλιας Σεμερτζίδης γιατί δε διδάσκεται στις σχολές; Ενας καλλιτέχνης που είχε ανακαλύψει και δικές του τεχνικές. Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός, τον τρόπο που βρήκαν ορισμένοι καλλιτέχνες για να αποδώσουν την κίνηση της ζωής, γιατί δεν τον διδάσκουν; Εκείνους που έδειξαν τις πραγματικές νομοτέλειες και σχέσεις. Πρέπει κανείς να ανατρέξει μόνος του για να μάθει, να πάει να δει εκθέσεις, να διαβάσει βιβλία καλλιτεχνών από προσωπικές βιβλιογραφίες για να καταλάβει πώς άλλοι καλλιτέχνες έλυσαν διάφορα ζητήματα, για να εκφράσει κι εκείνος τη δουλειά του».

Ε. Μελά: «Εμείς παλεύουμε σε μία συλλογική βάση. Που σημαίνει ότι σε συλλογικό επίπεδο μπορούμε να οργανώσουμε τη μελέτη μας, να κάνουμε τις παρεμβάσεις μας στα μαθήματα. Να έχεις μελετήσει σε βάθος και να σηκωθείς οργανωμένα και συλλογικά και να αποδείξεις το γιατί αυτό που λέγεται είναι στρεβλό. Χρειάζεται ενεργητική παρέμβαση και μέσα στα μαθήματα. Διαφορετικά, αντιλήψεις κάθονται στον καλοπροαίρετο κόσμο και δεν ξεριζώνονται ποτέ. Αρα έχουμε την υποχρέωση να οργανώσουμε συλλογικά τη μόρφωση για να κάνεις την παρέμβαση».

Ποια η σχέση της Τέχνης με το εργατικό κίνημα;

Ε. Μελά: «Η απελευθέρωση της κοινωνίας που σε αυτήν ηγείται η εργατική τάξη, είναι η προϋπόθεση για την ανάπτυξη των τεχνών. Αν ο στόχος μας είναι η ελευθερία του ανθρώπου δεν μπορεί παρά να επιδιώκεται αυτή η συμπόρευση με την εργατική τάξη σε αυτόν τον αγώνα. Τώρα, αν μιλάμε για το καθημερινό επίπεδο, τη σχέση με το εργατικό κίνημα, στους καθημερινούς μας αγώνες χρειάζεται να διαπαιδαγωγούμε εαυτούς και αλλήλους, τον καλλιτεχνικό χώρο. Και αυτό πρέπει να γίνει σε συνάρτηση με το εργατικό κίνημα. Επιπλέον όμως μπαίνει ζήτημα και το οργανωμένο εργατικό κίνημα να διαπαιδαγωγείται για να επικοινωνεί με την τέχνη και να μη τη θεωρεί πολυτέλεια. Να μη θεωρεί ότι είναι έξω από τη ζωή του. Ο λαός δεν μπορεί να διεκδικήσει κάτι αν δεν το γνωρίζει. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ο εργαζόμενος να διεκδικήσει το δικαίωμά του στην τέχνη αν δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί στη μουσική, στα εικαστικά, στο θέατρο, κ.λπ. Και για να το διεκδικήσει πρέπει να υπάρχουν διαδικασίες όσμωσης, αμοιβαίας αλληλοεπίδρασης. Αν δε γίνουν αυτά κι εμείς οι καλλιτέχνες μένουμε να δρούμε αυτιστικά αλλά και οι εργαζόμενοι, ακόμα και οι πιο συνειδητοποιημένοι, δε θα μπορούν να βάλουν τον πήχη σε όλο το φάσμα της ζωής τους. Η τέχνη πρέπει να αποτελέσει κομμάτι διεκδίκησης στη ζωή του λαού και επάνω εκεί πρέπει το εργατικό κίνημα και εμείς να βρούμε κοινά πεδία».

Οι αγώνες είναι «τέχνη» του λαού και η Τέχνη «όπλο» του

Οι αγώνες είναι «τέχνη» του λαού και η Τέχνη «όπλο» του

Για έκτη χρονιά, από 19/10 έως 28/10, πραγματοποιείται στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος η έκθεση εικαστικών «Ανθρωποι - χρώμα + σίδερο»

Ποτέ δεν έπαψαν να εμπνέουν την προοδευτική τέχνη ο μόχθος, η σκληρή δουλειά, τα προβλήματα και ο αγώνας της εργατικής τάξης. Οσο κι αν η κυρίαρχη κουλτούρα προσπαθεί, με τα μέσα και τους μηχανισμούς που διαθέτει, να χειραγωγήσει τη συνείδηση των εργαζομένων, τα πρωτοπόρα τμήματα της εργατιάς χτίζουν διόδους επικοινωνίας με τον πολιτισμό και την καλλιτεχνική δημιουργία.

«Τι θαρρείτε πως είναι ο καλλιτέχνης;», έλεγε ο Πικάσο. «Ενας ηλίθιος που έχει μάτια μόνο αν είναι ζωγράφος, αυτιά μόνο αν είναι μουσικός, ή μια λύρα σε κάθε γωνιά της καρδιάς του μόνο αν είναι ποιητής, ή μόνο μπράτσα αν είναι πυγμάχος; Κάθε άλλο: Είναι ταυτόχρονα ένα πολιτικό ον που ευαισθητοποιείται διαρκώς από τα θλιβερά, τα παράφορα ή τα ευχάριστα που συμβαίνουν στον κόσμο και διαπλάθεται απόλυτα καθ' ομοίωσή τους...». Τα λόγια του μεγάλου κομμουνιστή ζωγράφου βρίσκουν την επιβεβαίωσή τους στις πολιτιστικές εκδηλώσεις και τη μεγάλη έκθεση εικαστικών τεχνών και φωτογραφίας, που αποτελούν μια διαφορετική διοργάνωση, η οποία δεν έχει σχέση με την εμπορευματοποίηση της Τέχνης, το κέρδος, τα σκάνδαλα, τις εκκεντρικότητες ή τις χορηγικές «φιλευσπλαχνίες...».

«Ανθρωποι - χρώμα + σίδερο»

Δέκα μέρες, από 19/10/2012 έως 28/10/2012, στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, ζωγράφοι, χαράκτες, γλύπτες, φωτογράφοι, μαζί με τη μουσική, το θέατρο, με κινηματογράφο, με καλλιτεχνικά εργαστήρια για τα παιδιά των εργαζομένων και των ανέργων, δίνουν το δικό τους στίγμα αγωνιστικής ταξικής αλληλεγγύης. Στήνουν το δικό τους μέτωπο καλώντας σε αγωνιστικό συναγερμό τους μαθητές, τους άνεργους, τους νέους και τις νέες να συναντηθούν μαζί με το σύνθημα: Οι αγώνες είναι τέχνη του λαού και η τέχνη όπλο του.

Στο Πέραμα, η Τέχνη προσπαθεί να υπηρετήσει τον πραγματικό της ρόλο. Να εμπνευστεί και να εμπνεύσει, να διαμορφώσει συμπεριφορές, στάση και δράση. Σε αυτήν την αλληλεπίδραση καλλιτέχνες και εργαζόμενοι συντονίζουν το βήμα τους. Η Τέχνη επιχειρεί να γίνει συναγωνιστής των εργαζομένων. Οπλίζεται η ίδια. Καλλιτέχνες και εργαζόμενοι στο ίδιο έργο αγωνιστές.

Για έκτη χρονιά η Κίνηση εικαστικών καλλιτεχνών «Πέρα(σ)μα» μαζί με τα συνδικάτα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος διοργανώνουν την έκθεση εικαστικών «Ανθρωποι - χρώμα + σίδερο», που γίνεται μέσα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, με τη συμμετοχή να έχει ξεπεράσει τους 250 καλλιτέχνες.

Στη Ζώνη Περάματος, ένα χώρο εργασιακά πληγωμένο από τα εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα, την ασύδοτη κερδοσκοπία των μεγαλοεφοπλιστών, την καθημερινή απειλή της ανεργίας, την υποβάθμιση της ζωής των εργαζομένων και των κατοίκων της γύρω περιοχής, οι εικαστικοί δημιουργοί καταθέτουν τη δική τους μαρτυρία.

Πρόσωπα σκαμμένα, με ανεξίτηλα τα σημάδια της σκληρής δουλειάς και του χρόνου. Φιγούρες που αιωρούνται στο γκρίζο φόντο, πολεμώντας τη σκουριά. Δεμένα καράβια, που προσδοκούν, βουβά, τη μεγάλη στιγμή της περιπλάνησης. Ηχοι διαπεραστικοί μα και ψίθυροι ανθρώπινοι μέσα στις τεράστιες δεξαμενές και στα σκοτεινά αμπάρια. Αγωνία και αγώνας για την επιβίωση σε μια Ζώνη που η ζωή υπολογίζεται σαν φτηνό, αναλώσιμο είδος από τους εφοπλιστές. Μεταλλεργάτες, αμμοβολιστές, ναυπηγοξυλουργοί, ηλεκτρολόγοι, εργάτες στα ναυπηγεία, άνεργοι... Η ανθρώπινη πλευρά της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος. Εκεί, όπου το κύμα της σκουριάς ποτίζει τα πάντα και ο ήχος του μόχθου συναντά τη σιγανή μουρμούρα της θάλασσας, εικαστικοί δημιουργοί καταθέτουν τη δική τους μαρτυρία. Τα έργα τους - «ψηφίδες», κομμάτια της προσπάθειας να αποδοθεί μία πραγματικότητα, καθημερινή, δύσκολη, αβέβαιη...

Αγωνιστική ταξική αλληλεγγύη

Η έκθεση ξεκίνησε από το 2005 με πρωτοβουλία ομάδας εικαστικών καλλιτεχνών. Στόχος της, να έρθει το έργο τέχνης στους τόπους δουλειάς, εκεί που βρίσκεται ο φυσικός του αποδέκτης και η κινητήρια έμπνευση της δημιουργίας του: Η εργατική τάξη. Επίκαιρος και αναγκαίος όσο ποτέ αναδεικνύεται σήμερα ο ρόλος της τέχνης. Καλλιτέχνες, εργάτες, γυναίκες, επαγγελματίες, νέοι, βρίσκονται σε κατάσταση εξαθλίωσης σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί αυτή την πραγματικότητα; Κανείς! Ποιος μπορεί να κάνει τη μεγάλη ανατροπή; Ο λαός! Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι, οι γυναίκες και οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί επιχειρηματίες. Πώς; Αξιοποιώντας το πιο αποτελεσματικό και ισχυρό όπλο, τη δύναμη των αγώνων. Με ποιους συμμάχους; Με τα συνδικάτα που αταλάντευτα βρίσκονται σε διαρκή μάχη για να καρπώνονται οι εργαζόμενοι τον πλούτο που παράγουν. Με ποια όπλα; Με το δίκιο της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Με αγώνες αταλάντευτους που βάζουν τον πήχη ψηλά, που διεκδικούν το δικαίωμα στην εργασία, στη δωρεάν Παιδεία, στη δωρεάν Υγεία, στη μόρφωση, στη δημιουργία, που διεκδικούν μιαν άλλη, καλύτερη, ποιότητα ζωής.

Με τέχνη που να προσπαθεί να φωτίζει και ανοίγει δρόμους στην πραγματική τους απελευθέρωση. Με τέχνη που θέλει να κάνει πιο καθαρό τον ορίζοντα της νίκης της εργατικής τάξης. Με τέχνη που συστρατεύεται με τους ανθρώπους της εργασίας. Τέχνη της αλληλεγγύης, τέχνη πυροκροτητή των μικρών και μεγάλων αγώνων. Τέχνη που θέλει να απελευθερώνεται και να απελευθερώνει, τέχνη που εμπνέεται μέσα στις πόλεις, στα σπίτια των λαϊκών οικογενειών, στα εργοστάσια και τα λιμάνια των αγωνιζόμενων ναυτεργατών. Στις Ναυπηγοεπισκευές του Περάματος, του Σκαραμαγκά, στη «Χαλυβουργία» και όπου αλλού χτυπούν οι καρδιές της εργατικής τάξης.

Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε όσους αντιλαμβάνονται την τέχνη ως βασικό εργαλείο στη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης να στηρίξουν με τη δράση και την αλληλεγγύη τους αυτόν τον πρωτοπόρο θεσμό και να συμβάλουν ώστε το Πέραμα να γίνει αναφορά τέχνης και αγώνα.

Η έκθεση πλαισιώνεται από συναυλίες, παραστάσεις, συζητήσεις, που πραγματοποιούνται Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, 19, 20, 21 Οκτώβρη και 26, 27, 28 Οκτώβρη από τις 6.30 μ.μ. Ωρες λειτουργίας: 12.00 - 21.00 καθημερινά. Eγκαίνια: Παρασκευή 19 Οκτώβρη, στις 7.30 μ.μ.

Τα πρωινά του Σαββάτου και της Κυριακής στις 11.30, τα παιδιά, έως 17 ετών, θα έχουν τη δυνατότητα με τη βοήθεια των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν στο χώρο της ζωγραφικής, της βιβλιοδεσίας, της φωτογραφίας, του θεατρικού παιγνιδιού και της αφήγησης...

Οργανωτές: Κίνηση Εικαστικών Καλλιτεχνών «Πέρα(σ)μα», Συνδικάτο Μετάλλου Πειραιά, Πανελλήνια Ενωση Αμμοβολιστών - Καθαριστών, Σωματείο Ναυπηγοξυλουργών, Σωματείο Ηλεκτρολόγων Πλοίων. Με την υποστήριξη: Της Λαϊκής Επιτροπής Περάματος, της Λαϊκής Επιτροπής Νίκαιας, της Επιτροπής Ανέργων Νίκαιας, της ΕΛΜΕ Πειραιά.

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ: www.perasma.org.

Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ

ΣΟΥΗΔΙΑ:.....και ξερο ψωμι..

ΣΟΥΗΔΙΑ: Η ταλαιπωρία των Βούλγαρων εργατών! 



Οι περισσότεροι από τους 200 εργάτες βουλγαρικής καταγωγης που παραπλανηθηκαν να ερθουν στη Σουηδια με την υποσχεση συγκομιδής μούρων, εμειναν τις μερες αυτες έξω από την πρεσβεία της χώρας τους, στη Στοκχόλμη, μη εχοντας δυνατοτητα να επιστρεψουν στη χωρα τους.

Mετα απο τη παρεμβαση της πρεσβειας τους επιστρέφουν τωρα στη Βουλγαρια, από το πρωί της Κυριακής, ενω υπαλληλοι της πρεσβειας ελπίζουν ότι οι υπόλοιποι θα τακτοποιηθουν τις μερες αυτες. 

 Περίπου 15 εργάτες παρέμειναν έξω από την πρεσβεία τους, το πρωί της Κυριακής.


Βουλγαροι εργατες εξω απο τη πρεσβεια τους


"Καταφέραμε να βοηθήσουμε κάποιους με εισιτήρια επιστροφης στο σπίτι τους χθες και προχθες (Κυριακή), ενω 6 ακομα θα πεταξουν πισω στη χωρα. Ελπίζουμε ότι όλοι θα έχουν επιστρέψει στη Βουλγαρια από αύριο», δήλωσε η Τατιάνα Πέτροβα στην πρεσβεία. 

 Εξακολουθει  oμως να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Βουλγάρων εργατών τη στιγμή αυτη, στη Σουηδια, αλλά η πρεσβεία δεν ειχε αλλες επαφες με ανθρώπους που αναζητούσαν βοήθεια για να επιστρεψουν στα σπιτια τους.

 Περίπου 40 ταλαιπωρημενοι Βουλγαροι εμεναν σε ένα λεωφορείο που ηταν σταθμευμένο έξω από την πρεσβεία τους και το προσωπικό της πρεσβειας εργαζοταν για να τους εξασφαλίσει εισιτήρια για την επιστροφη τους.

 Σύμφωνα με τη Σουηδική αστυνομία οι συγκεκριμενοι εργάτες μούρων ειχαν παει γα δουλεια στην Jämtland, στη βόρεια Σουηδία.

Οπως ανεφερε η εφημεριδα την περασμένη εβδομάδα ενας μεγαλος αριθμος Βούλγαρων εργατων είχαν εισαχθεί στη Σουηδία, με την υπόσχεση της εργασίας κατά την περίοδο συγκομιδής μούρων, αλλά στη συνέχεια τα αφεντικα τους, (καποιοι εργατες ειπαν μαλιστα οτι δεν γνωριζαν καν ποιοι τους προσελαβαν), τους αφηνουν στην τύχη τους στα δάση και σε πολλες περιπτωσεις χωρις καν να τους εχουν πληρωσει τα δεδουλευμενα τους! 

Tα μουρα τη οργης...(Πηγη aftonbladet)

Σε μια μικρή κοινότητα το Svabensverk, έχουν αναλάβει περισσότερους από 60 Βουλγαρους εργατες  μούρων που λιμοκτονούν χωρίς στέγη πάνω από το κεφάλι τους - και φυσικά χωρίς την καταβολή δεδουλευμενων για την εργασία τους. 
Η διανυκτέρευση γινεται στην εκκλησία, η σίτιση έκτακτης ανάγκης στο εστιατόριο του χωριού, με πακέτα από τα παντοπωλεία της γειτονιάς και  μεγάλες προσπάθειες των κατοίκων της κοινότητας να τους βοηθησουν να επιβιώσουν.

Τωρα απο τη κυβερνηση και αφου εχει παραγινει το κακο με τους ασυνειδητους εργοδοτες μιλουν για τη ψηφιση νεων αυστηροτερων διαταξεων για το ειδος αυτο της εργασιας, που θα ισχυουν ομως απο του χρονου,  αλλα οπως φανταζεται κανεις οι νομοι δεν σταματουν τους απατεωνες εργοδοτες και εκμεταλλευτες απελπισμενων εργαζομενων.
Αναρτήθηκε από Elva

ΣΟΥΗΔΙΑ: Απ τη δουλειά στον...τάφο!

ΣΟΥΗΔΙΑ: Απ τη δουλειά στον...τάφο! 



Ως ''ανοιχτή πρόκληση'' για τους εργαζόμενους αναφερει η εφημεριδα Αrbetaren, την προταση*  του Σουηδου πρωθυπουργου, Fredrik Reinfeldt, ο οποιος τη Δευτέρα που περασε, πρότεινε τα ...75 χρονια ως ηλικια συνταξιοδότησης!

Το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες στη Σουηδία, ( που ως πρωτη χωρα στο κοσμο, στα 1913, εισήγαγε την εθνική σύνταξη γήρατος), είναι 79 ετών, ενω για τις γυναίκες είναι τα 84. 
Ετσι αυτο που ουσιαστικα προτεινε ο πρωθυπουργος ειναι ότι οι ανδρες, στη Σουηδια, κατά μέσο όρο θα παιρνουν σύνταξη περιπου....4 χρόνια πριν πεθανουν! 

Δεν ξέρω ποιος θα αντεχει να εργαζεται έως τα 75 του, εκτός ίσως από τους πολιτικούς, λέει ο συνταξιούχος ταχυδρόμος, Roger Holmström, στην εφημεριδα Arbetaren. 

 -Αν εμείς οι άνθρωποι πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε περισσότερο και να λιγοστεψουμε τα χρονια εργασιας μας, τότε η σύνταξη θα είναι μικρότερη, ειπε ο Fredrik Reinfeldt, στην εφημεριδα Dagens Nyheter.

- Το ερώτημα είναι, ειναι αν οι άνθρωποι ειναι έτοιμοι γι 'αυτό, αναρρωτιεται....

 Όταν ομως καποτε ορισαν ως οριο την ηλικία συνταξιοδότησης στα 65 χρονια, η ιδέα ηταν ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι θα προλαβαιναν να ...πεθάνουν (!) πριν φτάσουν στην αξιοσέβαστη αυτη ηλικία. Όμως, προς μεγαλη απογοητευση των νομοθετών, άρχισε να αυξάνει η μακροζωία. 

 Ωστόσο, δεν είναι οι εργαζόμενοι στα βαρέα, στις κοπιαστικες και επικίνδυνες εργασίες, που φτάνουν, ή και ξεπερνουν το μέσο επίπεδο. Πεθαίνουν νωρίτερα. Ηδη σήμερα, η ηλικία της συνταξιοδότησης, συμφωνα την συνομοσπονδια εργατων LO, ειναι τα 60-62 χρόνια, μετά απο αυτην το σώμα δεν αντεχει...


H σύνταξη στην ηλικία των 75 ειναι διχως αλλο μια ταξικη μεταρρυθμιση οπου το δικαίωμα να ξεκουραστει κανεις στα γηρατειά του έγινε πια... προνόμιο για τη αστικη ταξη και τους μεγαλοιδιοκτητες. Η πρόταση αυτη είναι μια ανοιχτή προκληση απεναντι στη Σουηδική εργατική τάξη! 
Όπως έγραψε η ιδια εφημεριδα και μαλιστα ειχαμε, τοτε, μεταφρασει κι εμεις,  η ''Φάση 3'', σήμερα εχει μεγαλύτερο αριθμό εγγεγραμμένων από τη μεγαλύτερη κρατικη επιχειρηση της Σουηδίας, το Ταχυδρομείο. 

Οι άνεργοι αναγκάζονται σε μειωσεις μισθων, το ποσοστό των φτωχών εργαζομένων αυξάνεται. Το ερώτημα ειναι γιατί δεν φροντιζουν ωστε οι άνεργοι να εχουν πραγματικές θέσεις εργασίας από το να ανεβάζουν το οριο ηλικίας συνταξιοδότησης και το να εχουν αρρωστους ανασφαλιστους.

Δεν είναι καλύτερα να εξασφαλιστει ότι οι νέοι θα βρισκουν δουλειά, παρά να παρατείνεται η επαγγελματική ζωή των ηλικιωμένων; ρωτα ενας δημοσιογραφος.

-Πρέπει να είμαστε συνολικά περισσότεροι άνθρωποι που εργαζομαστε και πληρώνουμε φόρους για να υπαρχει Ταμείο Πρόνοιας, απαντουν απο το (Μ) συντηρητικο κομμα.
Πολλοι υποστηριζουν ότι δεν εχουμε την οικονομικη δυνατοτητα πλέον να φροντιζουμε τους ηλικιωμενους, οτι αυτοι είναι μια επιβάρυνση για τον ενεργό πληθυσμό. Αν είναι τόσο δυσβασταχτο να δείξει κανεις αλληλεγγύη στους ηλικιωμενους και τους ασθενεις, δεν θα πρέπει να ξεκινήσει απο τη σωστη πλευρα, με τον φορολογικο καταμερισμο; 
Αντ' αυτού, οι συντηρητικοι μείωσαν τους φόρους και κατάργησαν πλήρως τον φόρο περιουσίας. Εκείνοι που έχουν τα περισσοτερα και επιβιώνουν για μεγαλυτερο διαστημα, δεν θα επρεπε συμβάλλουν, εξ ισου στην υγειονομική περίθαλψη;;

Στο μέλλον θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε εργασία αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας, λέει ο Reinfeldt,οπως πολλοι αλλοι ηγετες της ΕΕ. Η συνταγη ειναι γνωστη...

Η αφέλεια στην ιδέα ότι ο καθένας θα είναι σε θέση να αλλαξει επαγγελμα στα μισα της ζωης του, ότι υπάρχει τόσο πολύ από κάθε είδος εργασίας, με λιγα λογια, ότι η εργασία είναι ένα είδος...καταστήματος, όπου ο καθένας μπορεί να...διαλεξει ο τι θελει απο τα ράφια των καταστημάτων, είναι τόσο προφανές που δεν χρειαζεται αλλη διευκρινηση.
Ίσως απευθυνεται σ εκείνους που πιστεψαν το παραμυθι ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ταξικη κοινωνια. Για όσους εργάζονται στον τομέα των κατασκευών, στην περιθαλψη, στα εργοστάσια, τηλεφωνικά κέντρα, σούπερ μάρκετ, ή τα μικρομαγαζα, η ταξικη κοινωνια ειναι μια πραγματικότητα, ειτε αρεσει σε καποιους, ειτε οχι. 

Ακόμα και να να επιχειρήσει κανεις να ανελθει κοινωνικα γίνεται ολο και πιο δύσκολο, εφ οσον το προπαρασκευαστικό τμήμα για τη τριτοβαθμια εκπαιδευση έχει αφαιρεθεί από τα πρακτικά προγράμματα στη κατευθυνση των επαγγελματικων λυκειων. Στην πράξη, δεν φαίνεται οτι η κυβέρνηση θέλει μεγαλύτερη κινητικότητα στην αγορά εργασίας, το αντίθετο μαλιστα!. 

Στη Βρετανία στη δεκαετία του 1990, η καταδικη της εργατικης ταξης εγινε πιο βαρεια όταν η κυβέρνηση επιχείρησε να εισαγάγει φόρο τον Pol Tax, ένα ενιαίο φόρο, που έγινε έτσι ο πιο επαχθης για όσους είχαν λιγότερα χρηματα. 

Οτι πρακτικα καταργουν τις συντάξεις για την εργατική τάξη είναι μια ακόμη πιο σοβαρή κινηση. Μια ανοιχτή ταξική προκληση από τα πάνω στρωματα, που φαίνεται εφικτη απο το γεγονος οτι η εργατική τάξη της Σουηδίας δεν πρόκειται πραγματικά ποτέ να βάλει το πόδι κάτω και να πει μεχρι εδώ και μη παρέκει!!

 Οι λαοι, ομως, κουραστηκαν σε ολη την ΕΕ απο ηγετες που καθε λιγο παρουσιαζουν τις διαφορες εξωφρενικες ...νεοφιλελευθερες συνταγες τους, που προσαρμοζοντας τις στις τοπικες ιδιαιτεροτητες προσπαθουν να ξεγελασουν τον λαο και να κανουν τον κοσμο να χασει ο τι δικαιωματα με κοπους, αγωνες και θυσιες εχουν καταφερει!

 Δεν θα τους αφησουμε να καταργησουν το δικαιωμα ολων για μια ανθρωπινη ζωη και το δικαιωμα ολων σε αξιοπρεπη  γεραματα.

 Φτανουν τα...λογια! Ηρθε η ωρα να τιμωρησουμε τις πολιτικες τους, μια και καλη!


Σημ*. (Προς το παρον μονο  ενα 2% του συνολου ερωτηθεντων δειχνει να συμφωνει με τη προταση αυτη!)



 Αναρτήθηκε από Elva

Ξεκάθαρη η συνεργασία αστυνομίας και Χρυσής Αυγής ( μετάφραση από την ξένη ιστοσελιδα World Socialist Web site)

Ξεκάθαρη η συνεργασία αστυνομίας και Χρυσής Αυγής ( μετάφραση από την ξένη ιστοσελιδα World Socialist Web site) 

Η Ελληνική αστυνομία συνωμοτεί με την φασιστική ομάδα Χρυσή Αυγή
Από τον Robert Stevens

Η ελληνική αστυνομία βρίσκεται ολοένα και πιο ανοιχτά σε συνεννόηση με την φασιστική Χρυσή Αυγή.

Σε καθημερινή σχεδόν βάση, τα μέλη και οι υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, προχωρούν σε επιθέσεις ενάντια μεταναστών και πολιτικών τους αντιπάλων, στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της χώρας, με πλήρη ατιμωρισία.

Μερικές από αυτές τις επιθέσεις, συχνά καθοδηγούμενες από κάποιους από τους 18 βουλευτές του κόμματος, έχουν καταγραφεί σε κάμερα και φωτογραφηθεί. Η αστυνομία όχι μονο κάνει τα στραβά μάτια, αλλά ενθαρρύνει ή συμμετέχει στις επιθέσεις.

Διάφορες μαρτυρίες επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι η αστυνομία παροτρύνει τους πολίτες να ζητούν βοήθεια από τους φασίστες. Η εφημερίδα Guardian ανέφερε πρόσφατα ότι υπάρχουν “αυξανόμενες ενδείξεις ότι οι Αθηναίοι κατευθύνονται πλέον ανοιχτά από την αστυνομία να ζήτούν βοήθεια από την νεο-ναζιστική ομάδα”.

Είχε χαρακτηριστικά αναφερθεί στην εφημερίδα το εξής: “ένα θύμα μιας εγκληματικής πράξης, μια εκπαιδευόμεη υπάλληλος από τις ΗΠΑ, ανέφερε στην εφημερίδα Guardian “το σοκ που υπέστη η οικογένειά της όταν η μητέρα της κάλεσε την αστυνομία για ένα περιστατικό που εμπλέκονταν Αλβανοί μετανάστες στην πολυκατοικία της στο κέντρο της πόλης, και η αστυνομία την παρότρυνε να το αναφέρει στην Χρυσή Αυγή. Της είπαν αμέσως, πως αν πρόκειται για θεμα με μετανάστες να πάει στην Χρυσή Αυγή, όπως αναφέρει η 38χρονη η οποία φοβούμενη για την δουλειά και την ασφάλειά της, μίλησε μόνο υπό τον όρο της ανωνυμίας. ”

Η ενεργή υποστήριξη της αστυνομίας ήταν κρίσιμη για την Χρυσή Αυγή ώστε να να πάρει ένα μεγάλο ποσοστό στις εκλογές του Ιουνίου.  Σύμφωνα με την εφημερίδα Το Βήμα, το 50 τοις εκατό των αστυνομικών ψήφισαν Χρυσή Αυγή. Πολλοί αστυνομικοί, ιδίως στο πλαίσιο του τμήματος ελέγχου ταραχών, είναι μέλη της Χρυσής Αυγής.

Ο ρατσισμός που προβάλλει και εκμεταλεύεται η Χρυσή Αυγή, ενισχύεται και από την κυβέρνηση και από την αστυνομία.  Τον Αύγουστο η κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά άρχισε μια μαζική επιχείρηση σκούπα εναντίον των μεταναστών κινητοποιώντας  4.500 αξιωματικούς. Πολλά από τα 1.400 άτομα προσήχθησαν  με μόνο κριτήριο το χρώμα του δέρματός τους και γιατί έδειχναν “ξένοι”.

Την τελευταία εβδομάδα η αστυνομία ανέφερε ότι 2.135 αδήλωτοι μετανάστες εστάλησαν στις πατρίδες τους μεταξύ του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου. Συνολικά 1.259 απελάθηκαν από το Γραφείο Αλλοδαπών, με τους περισσότερους να προέρχονται από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και την Αλβανία.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ο Σαμαράς χρησιμοποιώντας τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους τους κατηγόρησε  για την οικονομική καταστροφή, η οποία επιβάλλεται από την ελληνική αστική τάξη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και αναφερόμενος στους εργαζόμενους που δεν έχουν χαρτιά, είπε πως αποτελεόυν μια “άοπλη εισβολή”. Η κυβέρνηση έχει αυξήσει την  ασφάλεια για την πρόληψη της εισόδου μεταναστών στη χώρα από τα σύνορά της με την Τουρκία.

Αυτό ήταν το σκηνικό στο οποίο βασίστηκε, στις 7 Σεπτεμβρίου ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γιώργος Γερμενής, όταν οδήγησε 40 από τους κακοποιούς του κόμματός του σε μια εγκληματική επιθεση ενάντια σε μια αγορά στην Ραφήνα, βόρειο-δυτικά της Αθήνας. Απαίτησαν από μελαμψούς εμπόρους να δείξουν τις άδειές του και κατέστρεψαν μια σειρά από τους πάγκους τους.  Ο Γερμενής δήλωσε καυχόμενος, “το αναφέραμε στην αστυνομία και στη συνέχεια η Χρυσή Αυγή έκανε ό,τι έπρεπε να κάνει”.

Ένας άλλος βουλευτής της Χρυσής Αυγής, ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, έχει επίσης συνδεθεί με την επίθεση.

Μετά από μια δημόσια κατακραυγή, ο αρχηγός της αστυνομίας που υπηρετούσε στο κεντρικό αρχηγείο της αστυνομίας της Ραφήνας έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα.

Μια άλλη επίθεση πραγματοποιήθηκε στο Μεσολόγγι, στη δυτική Ελλάδα. Με επικεφαλής τον βουλευτή, Κώστα  Μπαρμπαρούση, μέλη της Χρυσής Αυγής, έσπασαν πάγκους φρούτων και λαχανικών της αγοράς που ανήκουν σε μετανάστες. Ένας αστυνομικός φέρεται να πήρε μέρος σε αυτήν την επίθεση και έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα εν αναμονή της έρευνας για την υπόθεση.

Πέρυσι, ένας πρώην αξιωματούχος  της αστυνομίας επιβεβαίωσε ότι η Χρυσή Αυγή συνεννοείται τακτικά με την αστυνομία, παραδεχόμενος πως οι φασίστες είχαν πραγματοποιήσει “κοινές δράσεις με την βοήθεια της Ελληνικής Αστυνομίας.”

Ένας μέλος αντιρατσιστικής εκστρατείας, δήλωσε στους Financial Times αυτό το μήνα, “Έχουμε δεχτεί πολλές μαρτυρίες ότι μέλη της Χρυσής Αυγής, εμπλέκονται σε υποθέσεις παράνομης προστασίας, συχνά σε συνεργασία με την αστυνομία”.

Τον Ιούνιο, Αιγύπτιοι ψαράδες ξυλοκοπήθηκαν άγρια στο Πέραμα, έξω από τον Πειραιά. Ένα από τα θύματα δήλωσε ότι ένας από τους δράστες φορούσε ένα μπλουζάκι της Χρυσής Αυγής. Μόλις μερικές ώρες νωρίτερα το μέλος της  Χρυσής Αυγής, Ιωάννης Λαγός, είχε δηλώσει σε ομιλία του, “οι Αιγύπτιοι αλιείς θα πρέπει να λογοδοτήσουν στην Χρυσή Αυγή, καθώς και στον ελληνικό λαό για την δραστηριότητά τους.”

Παρά τους νόμους κατά της υποκίνησης φυλετικής βίας,ο  Λαγός διέφυγε τη δίωξη.

Αυτά είναι μόνο μια χούφτα από τις εκατοντάδες των ρατσιστικών επιθέσεων το τρέχον έτος, οι οποίες έχουν σχεδόν διπλασιαστεί από την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους. Μερικές έχουν οδηγήσει ακόμα και σε δολοφονίες.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην ενίσχυση της Χρυσής Αυγής. Από τις εκλογές, οι φασίστες έχουν τακτική θέση  στις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, με τους βουλευτές του κόμματος να αποτελούν μόνιμους καλεσμένους.

Ένα σημαντικό στοιχείο σε αυτή “την προσφορά” είναι η προσπάθεια να πολεμηθεί η ενδυνάμωση της αντίδρασης της εργατικής τάξης ενάντια στα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης. Ένας αρθρογράφος στη δεξιά εφημερίδα Καθημερινή δήλωσε, “Όσοι από εμάς πιστεύουν στη δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο « ευχαριστώ » στην Χρυσή Αυγή”, προσθέτοντας: ” είναι μια ευκαιρία για τη νομιμότητα να αντιμετωπίσει την οιονεί νόμιμη βία της αριστεράς. ”

Στις 10 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας αναγκάστηκε να ανακοινώσει ότι η ελληνική αστυνομία θα αποσύρει τους αστυνόμους, που παρέχονται για την προστασία των βουλευτώνς της Χρυσής Αυγής. σε Χρυσή. Μετά την επίθεση στην αγορά της Ραφήνας, ο Δένδιας κάλεσε τις αρχές να καταθέσουν μηνύσεις εναντίον των δύο βουλευτών. Ενώ σε μια δήλωσή της η  αστυνομία συμφώνησε ότι θα εκτελέσει την εντολή, σημείωσε ότι  οι φύλακες θα συνεχίσουν να προστατεύουν τον αρχηγό του κόμματος Νίκο Μιχαλολιάκο και τα γραφεία της Χρυσής Αυγής.

Η κίνηση του Δένδιας, αποτελεί απλώς ένα πολύ λεπτό κάλυμμα για μια συνεχιζόμενη σχέση μεταξύ της Χρυσής Αυγής και της αστυνομίας και με τα κορυφαία κλιμάκια του κράτους.

Ο Δένδιας έχει δηλώσει δημοσίως ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι μεγαλύτερο από ό, τι τα οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα, ενώ ο Σαμαράς δήλωσε αυτό το μήνα ότι εκείνοι που έρχονται στην Ελλάδα από την Αφρική, τη Νότια Ασία και τη Συρία δημιουργούν τώρα ” ακόμα μεγαλύτερη δυστυχία”. Ερωτηθείς σχετικά με τους στενούς δεσμούς μεταξύ της Χρυσής Αυγής και της αστυνομίας, είπε  “Είμαι πολύ ευχαριστημένος με τον τρόπο που έχουν κάνει τη δουλειά της η ελληνική αστυνομία.”

Δεν είναι μόνο η συντηρητική Νέα Δημοκρατία με επικεφαλής τον Σαμαρά, που νομιμοποιεί τις επιθέσεις σε μετανάστες εργαζόμενους και τη νεολαία. Είναι βοηθούμενη και υποκινούμενη από τους εταίρους του συνασπισμού του, το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, την Δημοκρατική Αριστερά κόμμα που αποσπάστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2010.

Σε σκηνές που θυμίζουν τη ναζιστική κατοχή στην Ελλάδα, ο συνασπισμός της Κυβέρνησης αποφάσισε τον περασμένο μήνα να μεταφέρει μια ομάδα 400 μεταναστών σε εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο στα περίχωρα της Κορίνθου. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής επιδόθηκαν σε μια αντιμεταναστευτική υστερία, με τον Μιχαλολιάκο να δηλώνει δημαγωγικά, “Γιατί θα πρέπει οι Έλληνες φορολογούμενοι να επιδοτούν  και να τροφοδοτούν πλήρως ένα στρατόπεδο διακοπών για τους ανθρώπους που δεν θέλουμε;”

Με πλήρη επίγνωση των άθλιων και απάνθρωπων συνθήκων που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες, ο δήμαρχος του ΠΑΣΟΚ της πόλης, Αλέξανδρος Πνευματικός, διαμαρτυρήθηκε με μέλη και υποστηρικτές του κόμματός του κατά την άφιξη των μεταναστών. Αμέσως διέταξε μάλιστα να κοπεί η παροχή  ύδρευσης του στρατοπέδου για αρκετές ώρες ως αντίποινα.

Ο Πνευματικός δήλωσε: «Ήταν απαράδεκτο για το υπουργείο να στείλει όλους αυτούς τους ανθρώπους εδώ, χωρίς καν να συζητήσει με τις αρχές της πόλης», προσθέτοντας: «Υπάρχει μια μεγάλη αντίδραση στην πόλη λόγω του φόβου, μιας μαζικής απόδρασης μεταναστών, που προσπαθούν να πάνε στο λιμάνι, ώστε να μπουν σε πλοίο για την Ιταλία….Δεν πρέπει να μείνουν εδώ”.

πηγή :
http://www.wsws.org/articles/2012/oct2012/dawn-o09.shtml μέσω omnia.tv
http://www.kar.org.gr

 Αναρτήθηκε από M.V.M