Δυναμική κινητοποίηση του Π.Α.ΜΕ στο Υπ. Εργασίας-Όλα τα video για όσα συνέβησαν μέχρι τώρα

Αλέκα Παπαρήγα: Να φέρει ο υπουργός το βίντεο εδώ στην πλατεία Συντάγματος με τις καταστροφές που έκαναν οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών οργανώσεων

Η Αλέκα Παπαρήγα στη ΓΑΔΑ

Δυναμική κινητοποίηση του Π.Α.ΜΕ στο Υπ. Εργασίας-Όλα τα video για όσα συνέβησαν μέχρι τώρα

 ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 ΠΑΜΕ ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ 2

ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ

 ΠΑΜΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Η Αλέκα Παπαρήγα στη ΓΑΔΑ

Η Αλέκα Παπαρήγα στη ΓΑΔΑ

Απολογισμός μιας ημιτελούς μάχης

Απολογισμός μιας ημιτελούς μάχης 

Γράφοντας για την απεργία στο μετρό η κε του μπλοκ τοποθετείται ως απλός εξωτερικός παρατηρητής, για να καταθέσει κάποιες σκέψεις, χωρίς να διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας ή κάποιας φοβερής ανάλυσης για αυτό το σημείωμα.

Κάνω λόγο για ημιτελή μάχη, γιατί ο αγώνας αυτός σταμάτησε πριν καλά-καλά κλιμακωθεί κι οδηγηθεί στην αποφασιστική σύγκρουση. Όπως φάνηκε δυστυχώς δεν υπήρχε η παραμικρή προετοιμασία για μια απεργιακή μάχη διαρκείας –ούτε καν για γάλα διαρκείας, όπως είπε στη σαββατιάτικη συγκέντρωση κι ο κιούσης από το παμε συγκοινωνιών. Και ενώ απέναντι υπήρχε ένας έτοιμος κρατικός μηχανισμός, χωρίς καμία διάθεση για ανακωχή, που πήρε αμαχητί μία ακόμα επιμέρους νίκη, άνευ αγώνα, με (καλώς τα τα παιδιά, τα) τρία-μηδέν.

Κάποτε όμως πρέπει να δοθεί αυτή η μάχη, σε πανεργατική κλίμακα πια. Κι αν θέλουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά, στρατηγική σημαίνει να καθορίζεις τους συσχετισμούς και τους όρους αυτής της σύγκρουσης και τακτική είναι η προετοιμασία που θα φέρει την κατάλληλη στιγμή αυτούς τους όρους.

Στην πορεία αυτή λοιπόν μπαίνουν μια σειρά ζητήματα. Με πρώτο και κυρίαρχο τη στάση του κόσμου, που έχουμε συνηθίσει κακώς να αποκαλούμε κοινή γνώμη. Ακόμα και τα πλήρως ελεγχόμενα ρεπορτάζ των καθεστωτικών μμε, δε μπόρεσαν να βρουν σε καθαρή μορφή την εικόνα του αγανακτισμένου πολίτη, για να την περάσουν στο κοινό τους και να ενεργοποιήσουν αντανακλαστικά κοινωνικού αυτοματισμού, απέναντι στους απεργούς, όπως δείχνει η πολύ εύστοχη γελοιογραφία του πάνου ζάχαρη.



Παρόλα αυτά οι διχασμένες γνώμες, και πρωτίστως η απάθεια που παίρνει τη μορφή ευμενούς ουδετερότητας απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική, δείχνουν και κάποια όρια στις διαθέσεις του κόσμου. Αφενός δηλ ότι ένα μεγάλο ποσοστό μένει θλιβερά προσκολλημένο στη λογική «να ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα», είτε αυτός λέγεται δημόσιος υπάλληλος, είτε λέγεται εργαζόμενος στο μετρό, χαλυβουργός, είτε, είτε... Το πολύ να κατέβουμε μια κυριακή στο σύνταγμα να μουντζώσουμε τους τρiακόσιους και να φωνάξουμε «έξω οι (κατσικο)κλέφτες». Αφετέρου ότι ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό δεν έχει καταλάβει τι σημαίνει πρακτικά το μέτρο της επίταξης, ποιες είναι οι άμεσες συνέπειές του κι η βαθύτερη προοπτική του (της στρατιωτικοποίησης της εργασίας).

Πολύ περισσότερο δεν έχει συνειδητοποιήσει, παρά το στρατιωτικό όρο επίταξη, πως βρισκόμαστε εν μέσω ενός σκληρού ταξικού πολέμου, με τη σιδερένια φτέρνα του συστήματος να εξαπολύει επίθεση σε όλα τα μέτωπα και να επιβάλλει το νόμο της, κρατώντας σε καθεστώς αιχμαλωσίας έναν ολόκληρο λαό, αλλά τσακίζοντας χωρίς αιχμαλώτους, όσους τολμήσουν να προβάλλουν αντίσταση (αγρότες, κινήσεις κατοίκων ενάντια στα διόδια, κτλ).

Κι εδώ το δίλημμα μπαίνει ξεκάθαρα στον καθένα. Εσύ ποιο στρατόπεδο θα διαλέξεις; Με ποια πλευρά θα (επι)ταχθείς; Με τον αγώνα της τάξης σου ή με τη μπότα της επίταξης στο λαιμό σου; Θα αναπτύξεις αγωνιστική ταξική συνείδηση ή θα τηρήσεις στάση (επι)ταξικής υποταγής;

(Στα παραπάνω χωράει παρενθετικά και μια υποσημείωση για τον «κόσμο του κινήματος» κι ειδικά για μια πτέρυγά του, που κατέβηκε μαζικά στο δρόμο για τις καταλήψεις εγκαταλειμμένων χώρων και για τη βίλα αμαλίας, αλλά δεν επέδειξε φυσικά ίδια αντανακλαστικά κι ευαισθησία για την επίταξη των απεργών, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά τι αξιολογεί ως σημαντικό και πώς ιεραρχεί τις προτεραιότητές της).

Ένα δεύτερο ζήτημα είναι το κλασικό ερώτημα που μας βασανίζει σε αυτές τις περιπτώσεις: τι παραπάνω θα μπορούσε να γίνει, προκειμένου να μην ηττηθούν οι εργαζόμενοι και να έχει διαφορετική έκβαση ο αγώνας τους; Θα μπορούσαν πχ οι απεργοί να απαιτήσουν επιτακτικά δωρεάν μετακινήσεις ή μειωμένο εισιτήριο για το επιβατικό κοινό –εφόσον οι συγκοινωνίες ανήκουν στο λαό, όπως είπε προκλητικά κι ο σαμαράς- για ν’ απλώσουν τη βάση του αγώνα τους και να κερδίσουν τη μαζική υποστήριξη του κόσμου. Μπορούσαν ίσως να αντέξουν και να κρατήσουν λίγες μέρες ακόμα, μέχρι να μπουν και οι άλλοι κλάδοι των μεταφορών στο απεργιακό μέτωπο, προκειμένου να συντονίσουν από κοινού κι από καλύτερες θέσεις το επόμενο βήμα τους. Κι ίσως να πρέπει συνολικά το εργατικό κίνημα να συσπειρωθεί γύρω από δυο-τρεις κλάδους, που είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις διαρκείας και να γίνουν η αιχμή του δόρατος μιας αντεπίθεσης, που θα πετύχει μερικές νίκες και κατακτήσεις.

Όλα αυτά θίγουν διάφορες πτυχές, που καθεμιά από αυτές πιάνει με το δικό της τρόπο το βασικό ζήτημα: με τι στρατηγούς και τι συσχετισμούς θα δώσουμε αυτή τη μάχη. Λέμε για στρατηγούς γιατί αν η συνδικαλιστική ηγεσία του αγώνα είναι πιασμένη από τον αντίπαλο ή λιπόψυχη κι έτοιμη να λυγίσει και να παραδοθεί πριν καν μπει στη μάχη, τότε είμαστε χαμένοι από χέρι. Και λέμε για συσχετισμούς, γιατί το θέμα δεν είναι να έχουμε κάποιους στρατηγούς να τους χαιρόμαστε χωρίς στρατό να τους ακολουθεί –πόσο μάλλον όταν στο ευρύτερο κίνημα περισσεύουν οι διάφοροι επίδοξοι ναπολέοντες, χωρίς γείωση στον κόσμο των γνωστικών.

Υπάρχει πχ η πτυχή του συντονισμού, που είναι μια πονεμένη ιστορία, με αποκορύφωμα το μέτωπο της παιδείας και το 06-07, όπου μες σε μια ακαδημαϊκή χρονιά είχαμε: απεργία διαρκείας των δασκάλων το φθινόπωρο, μαθητικές καταλήψεις πριν τα χριστούγεννα και νέο γύρο καταλήψεων στα πανεπιστήμια τον φλεβάρτη, χωρίς να συμπέσουν ποτέ χρονικά και να ασκήσουν συντονισμένη πίεση. Συν τοις άλλοις οι κρατούντες γνωρίζουν πολύ καλά το παιχνίδι και προωθούν τις αναδιαρθρώσεις σε φέτες, με την τακτική της σαλαμοποίησης και τη στοχοποίηση του εκάστοτε κλάδου που πλήττεται ως συντεχνία.
Κάτι που μας φέρνει στην επόμενη πτυχή, της συντεχνιακής λογικής. Όχι φυσικά με την έννοια που την χρησιμοποιεί η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, αλλά με την έννοια του «συλλογικού εγωισμού», ως επέκταση της πεπατημένης της ατομικής λύσης, που δεν είναι ποτέ η σωστή απάντηση στα συλλογικά προβλήματα. Και που εμφιλοχωρεί σε όσα σωματεία βάζουν ως ορίζοντα την εξαίρεση του δικού τους κλάδου κι όχι συνολικά την ανατροπή της επίθεσης που σαρώνει τα εργατικά δικαιώματα.

Αυτές οι τάσεις βρίσκουν την αντανάκλασή τους με αντιφατικό τρόπο στη συνείδηση των εργαζομένων, που μπορεί κάποτε να «βολεύτηκαν» με την ατομική λύση του μέσου, αλλά σταδιακά αφυπνίζοναι και αντιδρούν. Όπως και στη στάση πχ του πρώην πασκίτη προέδρου σταματόπουλου, που πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις, κατέβηκε στις εκλογές με την ανταρσύα και το σάββατο στην πορεία του παμε, αλλά λίγο νωρίτερα είχε βγει στον αυτιά κι ευχαριστούσε το σκάι για τη στήριξη της απεργίας!!

Οι ταξικές δυνάμεις σε αυτούς τους χώρους πρέπει να μάθουν να δουλεύουν με αυτά τα δεδομένα, προσπαθώντας να τα αλλάξουν. Πόσο μάλλον που οι εργαζόμενοι στις μεταφορές μπορεί να μην είναι το κλασικό προλεταριάτο στις βιομηχανίες αλλά δουλεύουν σ’ ένα νευραλγικό τομέα στρατηγικής σημασίας για τη δύναμη του εργατικού κινήματος και την πίεση που μπορεί να ασκήσει.

Όπως λέει κι ο σκιαδιώτης σε μια συνέντευξη στον κυριακάτικο ρίζο, αυτό που απαιτεί η σημερινή κατάσταση δεν είναι απλά περισσότερους αγώνες, αλλά συνδικαλιστικό κίνημα με άλλους συσχετισμούς και γενική γραμμή. Η πείρα δε λείπει σήμερα από το εργατικό κίνημα. Το ζητούμενο είναι να βγουν από αυτήν τα απαραίτητα διδάγματα κι αυτά να μπορέσουν να γίνουν υλική δύναμη –όπως έλεγαν οι κλασικοί για τις ιδέες που κατακτούν τις μάζες.

Κι εδώ βρίσκεται ο κόμπος του ζητήματος και της τέχνης της πολιτικής. Γιατί η πείρα γεννιέται μέσα από τα λάθη, που μας κάνουν σοφότερους, αλλά σκορπίζουν κι απογοήτευση. Οι συσχετισμοί αλλάζουν μέσα στο κίνημα και τους αγώνες του, όπου γεννιούνται ριζοσπαστικές συνειδήσεις, αλλά είναι και το προαπαιτούμενο για την επιτυχία τους. Κι οι μεγάλες αλλαγές χρειάζονται μικρές νίκες στο σήμερα ως ένεση ηθικού, για να τονώσουν την αυτοπεποίθηση του κόσμου. Αλλά κάθε μικρή κατάκτηση είναι επισφαλής και πρόσκαιρη αν δε συνδυάζεται με ριζικές αλλαγές και μεγάλες νίκες που να τις εδραιώνουν.

Κι έτσι κάπου πρέπει να σπάσει ο φαύλος κύκλος για να ξετυλιχτεί το νήμα της εξέλιξης..
 Προβοκάτσια από Μπρεζνιεφικό απολίθωμα  

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΘΙΩΣΗ ΜΑΣ

     Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Ε Ι Α   Ν. Κ Ε Ρ Κ Υ Ρ Α Σ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΑ  ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΘΙΩΣΗ ΜΑΣ

Ένα ακόμη γεγονός κρατικής καταστολής έλαβε χώρα την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου. Απρόκλητη επίθεση με χημικά και γκλομπ δέχθηκαν οι συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι έξω από το Υπουργείο Εργασίας, ενώ την ίδια ώρα επιχειρήθηκε η προσαγωγή των συνδικαλιστών, μελών του ΠΑΜΕ, ταξικών Ομοσπονδιών και σωματείων, που κατέλαβαν συμβολικά το γραφείο του 8ου ορόφου του υπουργείου, απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό που συνεχώς τους εμπαίζει.

Αυτό το περιστατικό σε συνδυασμό με τις προσαγωγές των φοιτητών του Ιονίου Πανεπιστημίου, την επίταξη των εργαζομένων του ΜΕΤΡΟ και το σπάσιμο της απεργίας τους με τα ΜΑΤ, το μπλοκάρισμα των δίκαιων κινητοποιήσεων των αγροτών αποδεικνύουν ότι η βία και η τρομοκρατία είναι ένα από τα μέσα που χρησιμοποιεί το καπιταλιστικό σύστημα είτε για να προασπίσει τα συμφέροντά του απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων, των φοιτητών και γενικότερα του εργατικού λαϊκού κινήματος, είτε για να επιβάλει κάθε φορά νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Η τρομοκρατία όμως δεν ασκείται μόνο από το κράτος. Σε αγαστή συνεργασία με αυτό η τρομοκρατία και οι απολύσεις είναι καθημερινό φαινόμενο στους χώρους δουλειάς. Και εδώ τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Εκβιασμοί, απολύσεις για συμμετοχή σε απεργία ή κινητοποιήσεις, υπογραφή ατομικών συμβάσεων, απλήρωτη εργασία, υποχρεωτική και τσάμπα υπερωριακή απασχόληση κ.α.    

Η καταστολή και η βία δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Αποτελεί την επίσημη πολιτική της ΕΕ, προκειμένου αυτή να θωρακίσει το καπιταλιστικό σύστημα και τα συμφέρονται των μονοπωλίων. Η βία και η τρομοκρατία είναι σύμφυτη με την εκμετάλλευση των λαών. Ασκείται στους μετανάστες που φεύγουν κυνηγημένοι από τις πατρίδες τους λόγω πολέμων ή εξαθλίωσης. Ασκείται από την φασιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής που ενώ σήμερα έχει αναγάγει ως κύριο εχθρό τους «κακούς ξένους», στο μέλλον θα βρεθεί απέναντι στο εργατικό λαϊκό κίνημα. Ασκείται από το επίσημο κράτος όταν δεν μπορεί με άλλους τρόπους να υλοποιήσει την αντιλαϊκή πολιτική του και οξύνονται σε περιόδους καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Ασκείται από το κράτος όταν χρησιμοποιούνται διάφορες ύποπτες ενέργειες (γκαζάκια, βόμβα στο Mall κτλ) με σκοπό την ενδυνάμωση των μηχανισμών καταστολής σε βάρος των αγώνων και των δικαιωμάτων του λαού. 

Θέλουν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των εργαζομένων, της νεολαίας, των λαϊκών στρωμάτων. Τρέμουν μήπως η οργή και η αγανάκτηση μετατραπούν σε μαζικούς – ριζοσπαστικούς αγώνες που θα αμφισβητούν την εξουσία τους.

Είναι απαράδεκτη και πρέπει να καταδικαστεί η επιδίωξη να ενοχοποιηθεί η ταξική πάλη, η πολιτική θέση και δράση, καθώς και η μαζική αγωνιστική δράση που στρέφεται κατά της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης - ΕΕ, κατά του καπιταλισμού. 

Ο αγώνας κατά της βίας και της τρομοκρατίας για να έχει αποτέλεσμα θα πρέπει, πέρα από την καταδίκη, να στοχεύει και στις αιτίες που αναπαράγουν αυτά τα φαινόμενα που δεν είναι άλλες από τις νομοτέλειες του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης με μονόδρομο την ανατροπή του.

·        Καταδικάζουμε την κρατική καταστολή και την εργοδοτική τρομοκρατία.

·        Να σταματήσει τώρα η ποινικοποίηση των αγώνων.

 

Ο λαός έχει τη δύναμη και την ικανότητα να βάλει φραγμό και

 να ματαιώσει κάθε αντιλαϊκό σχέδιο!

Η Γραμματεία Κέρκυρας του ΠΑΜΕ συμμετέχει και καλεί τον Κερκυραϊκό λαό να δώσει δυναμικό παρόν στη συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί στον προαύλιο χώρο του Τμήματος Ιστορίας και στο συλλαλητήριο την Πέμπτη 31/1 στις 6:00μ.μ.

Η Γρ. Κέρκυρας του ΠΑΜΕ

29 Γενάρη 2013

Απρόκλητη επίθεση ΜΑΤ έξω από Yπ. Εργασίας! (VIDEO)

Απρόκλητη επίθεση ΜΑΤ έξω από Yπ. Εργασίας! (VIDEO)

ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΘΡΑΣΥΤΑΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ έξω από το υπ. Εργασίας σε συγκεντρωμένους - Επιχειρούν να προσαγάγουν δεκάδες συνδικαλιστές 

 «Δεν είμαστε πελάτες, είμαστε εργάτες και στα αφεντικά δεν κάνουμε τις πλάτες!

Απρόκλητη επίθεση με χημικά και γκλομπ δέχθηκαν οι συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι έξω από το υπ. Εργασίας, ενώ την ίδια ώρα επιχειρείται η προσαγωγή των συνδικαλιστών, μελών του ΠΑΜΕ, ταξικών Ομοσπονδιών και σωματείων, που κατέλαβαν συμβολικά γραφείο του 8ου ορόφου του υπουργείου, απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό. 

Το ΠΑΜΕ αντέδρασε δυναμικά στις προκλητικές δηλώσεις του υπουργού Εργασίας, ο οποίος ισχυρίστηκε με απύθμενο θράσος ότι το ασφαλιστικό σύστημα οικοδομήθηκε στη βάση των πελατειακών σχέσεων. Απαντούν με το σύνθημα «Δεν είμαστε πελάτες, είμαστε εργάτες και στα αφεντικά δεν κάνουμε τις πλάτες».

Τα μέλη του ΠΑΜΕ, ταξικών Ομοσπονδιών και Σωματείων, που είχαν «καταλάβει» τον 8ο όροφο του υπουργείου Εργασίας, κατέβηκαν συντεταγμένα με συνθήματα, από τον 8ο όροφο, όμως ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις τους έχουν «εγκλωβίσει» μέσα στη στοά του Υπουργείου.

Έξω από το υπουργείο Εργασίας βρίσκονται συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι καταγγέλλοντας την προσπάθεια τρομοκράτησης του εργατικού λαϊκού κινήματος και όλων των εργαζομένων.

Νωρίτερα, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Χρήστος Κατσώτης, με παρέμβασή του, έθεσε το αίτημα στον επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης να συναντηθεί μια αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων με τον υπουργό Εργασίας, αίτημα, το οποίο μέχρι στιγμής, δεν έχει γίνει δεκτό.

Παρά τους προπηλακισμούς που δέχθηκαν από την ασφάλεια του Γιάννη Βρούτση, οι συγκεντρωμένοι παρέμεναν στον 8ο όροφο, απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό, και βροντοφώναζαν συνθήματα όπως «Με αγώνες έχει γίνει η ασφάλιση, δεν είναι για παζάρια και για διάλυση», «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη».

Η απάντηση του υπουργείου είναι η έντονη αστυνομική παρουσία, για να αντιμετωπιστεί ο εχθρός-εργάτης...

Και βιντεο απο τη κινητοποιηση-καταληψη του ΠΑΜΕ μεσα στο Υπ Εργασιας 

902gr

Χωρίς ανάπτυξη της ταξικής πάλης δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για τους λαούς

Χωρίς ανάπτυξη της ταξικής πάλης δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για τους λαούς

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο κλείσιμο των εργασιών της Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων από χώρες των Βαλκανίων, που έγινε στη Θεσσαλονίκη


MotionTeam

Αποψη από τις εργασίες
Στο χτεσινό φύλλο του «Ριζοσπάστη» δημοσιεύσαμε την Κοινή Ανακοίνωση των 10 κομμάτων από 7 χώρες των Βαλκανίων (ΚΚ Αλβανίας, ΚΚ Βουλγαρίας, Κόμμα Βούλγαρων Κομμουνιστών, ΚΚΕ, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Κροατίας, ΚΚ Μακεδονίας, Κόμμα Σέρβων Κομμουνιστών, Νέο ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, Κόμμα Εργασίας Τουρκίας, ΚΚ Τουρκίας) που συμμετείχαν στη Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων των Βαλκανίων. Η Συνάντηση έγινε στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 26 Γενάρη με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και είχε θέμα: «Η ανάπτυξη της ταξικής πάλης και ο προλεταριακός διεθνισμός ως απάντηση στον αστικό εθνικισμό και στον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου». Σήμερα δημοσιεύουμε την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκας Παπαρήγα, στο κλείσιμο των εργασιών της Συνάντησης.

***

Κ
αι οι διεθνείς συναντήσεις που γίνονται, αλλά και οι περιφερειακές, πρέπει να αποκτούν όλο και πιο ουσιαστικό περιεχόμενο, θα έλεγα και ανταλλαγή πείρας και θεωρητικό. Αλλωστε, έχουμε μια εμπειρία από τις διεθνείς συναντήσεις των Κομμουνιστικών Κομμάτων, μετά τον πόλεμο. Πολλές γίνονταν, αλλά τα ντοκουμέντα τους κυρίως αναφέρονταν σε τρέχοντα ζητήματα, συνήθως πόλεμος, ειρήνη και γενικές ανακοινώσεις, δεν έμπαιναν σε συζήτηση διαφορετικών απόψεων, δεν είχαν έναν ουσιαστικό χαρακτήρα. Και εμείς πραγματικά, νομίζω όλοι μας, έχουμε ανάγκη από το να αποκτήσουν έναν ουσιαστικό χαρακτήρα, να μην είναι τυπικές.



Phasma

Η Αλέκα Παπαρήγα στις εργασίες της Συνάντησης
Επιτρέψτε μου με αυτή την έννοια, παίρνοντας υπόψη και τις ομιλίες που έγιναν και όχι σαν κανένα επίσημο τελικό συμπέρασμα, αλλά κλείνοντας τις εργασίες, να βάλω ορισμένα ζητήματα που ενδεχομένως είναι και για σκέψη για επόμενες συναντήσεις. Επειδή μιλάμε για τα Βαλκάνια, δηλαδή είμαστε ΚΚ που δρούμε σε γειτονικές χώρες, η έννοια για μας «γειτονικές χώρες» έχει ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο του διεθνισμού. Γενικά οι κομμουνιστές πρέπει να είμαστε διεθνιστές, όσα χιλιόμετρα και αν μας χωρίζουν.


Ποιο είναι το πιο συγκεκριμένο που μας ενώνει: Πρώτον, κάθε βήμα προς τα εμπρός του κινήματος, ή αν θέλετε ένα βήμα πιο αποφασιστικό ή το αντίθετο, θα έχει πολύ μεγαλύτερη επίδραση στις γειτονικές χώρες από ό,τι μπορεί να έχει στη Λατινική Αμερική. Αρα, η πάλη που κάνει το κάθε κόμμα στη χώρα του, η στρατηγική που ακολουθεί, επηρεάζει και τα άλλα κόμματα, είτε θετικά είτε αρνητικά. Αρα, μας απασχολούν πράγματα πολύ πιο συγκεκριμένα.

Δεύτερον. Η άποψη του ΚΚΕ είναι ότι σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και μάλιστα σε συνθήκες που ξέρουμε ότι ο ιμπεριαλισμός έχει αποκτήσει πολύ περισσότερα όπλα επέμβασης, παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο το τι γίνεται στις γειτονικές χώρες. Και αυτό δεν αφορά μόνο εσάς προς την Ελλάδα αλλά και εμάς προς εσάς.

Μιλάμε δηλαδή για συνθήκες πολύ πιο προωθημένης συνεργασίας. Αν θέλετε και σε συνθήκες του σοσιαλισμού, γιατί και ένα σοσιαλιστικό κράτος πρέπει να έχει συνεργασία με όσο γίνεται περισσότερες χώρες, η επανάσταση και ο σοσιαλισμός δεν θα κυριαρχήσει παγκόσμια. Για μας λοιπόν έχουν πολύ μεγάλη σημασία οι σχέσεις με τις γειτονικές χώρες και μάλιστα με χώρες που περίπου είμαστε στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης. Γιατί οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες τις σχέσεις τις βλέπουν αποφασιστικά υπέρ τους.

Εχουμε λοιπόν να συζητήσουμε πάρα πολλά, από τρέχοντα ζητήματα συντονισμού πάλης ή αλληλεγγύης στο συνδικαλιστικό, στο εργατικό επίπεδο και στο κομματικό, αλλά και ζητήματα στρατηγικής, ακόμα και σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και προσπάθειας η εργατική τάξη να διεκδικήσει την εξουσία, κ.λπ. Και πολέμου, οπωσδήποτε, είτε επιθετικού είτε αμυντικού.

Αρα, οπωσδήποτε πρέπει να τις προχωρήσουμε, από το επίπεδο των πληροφοριών μέχρι τις θεωρητικές συζητήσεις. Και νομίζω ότι και οι παρατηρήσεις που γίνονται και οι απαιτήσεις που εκφράστηκαν, από άλλους ομιλητές, είναι δίκαιες και όλοι μας μπορούμε και πρέπει να συμβάλουμε σε αυτό το ζήτημα.
Να μελετήσουμε πώς ο καπιταλισμός ενσωματώνει

Με αυτή την έννοια, να θέσω μερικά ζητήματα που είναι απαραίτητα και στην κοινή εξέταση και στον προβληματισμό των κομμάτων. Μακάρι να μπορούσαμε να ανταλλάσσουμε πληροφορίες στις εργασίες, σε αυτό που λέμε τι γίνεται κατά κλάδο στο πεδίο της οικονομίας. Δηλαδή, στη βιομηχανία, στο εμπόριο, στην αγροτική παραγωγή. Στο κάτω κάτω, τώρα οι περισσότερες χώρες της Βαλκανικής είναι μέσα στην ΕΕ, βεβαίως είναι πιο καινούριες, εμείς είμαστε και στην Ευρωζώνη. Πρέπει να προχωρήσουμε σε έναν πιο στενό συντονισμό.

Μετά, έχουμε εξαγωγή κεφαλαίων της Ελλάδας σε χώρες της Βαλκανικής, επιχειρήσεις, επενδύσεις, δεν ξέρω αν θα γίνει και το αντίθετο, στην Ελλάδα είναι πιο δύσκολο. Και εδώ πρέπει να βγουν συμπεράσματα, ακόμα αν θέλετε και κοινοί αγώνες. Υπάρχουν, π.χ., μεγάλα καταστήματα που υπάρχουν και στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία. Μια τέτοια ενημέρωση και στην Ελλάδα είναι απαραίτητη. Και τι κατακτήσεις πάρθηκαν πίσω ή ανατράπηκαν με την καπιταλιστική παλινόρθωση, τι σημαίνει καπιταλιστική παλινόρθωση, για τη Βουλγαρία, τι σημαίνει για τη Ρουμανία, τι σημαίνει για τη Γιουγκοσλαβία, κ.λπ.

Σ' αυτά είναι γεγονός ότι υστερούμε. Οι επενδύσεις, η στάση, ας πούμε, των ηγετικών καπιταλιστικών δυνάμεων στα Βαλκάνια, της Γερμανίας, των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στα Βαλκάνια. Προσπαθούμε, διαβάζουμε, μελετάμε και το δικό σας Τύπο και τα περιοδικά, αλλά οπωσδήποτε χρειάζονται συζητήσεις, γιατί έχουν σχέση όλα αυτά και με τη στρατηγική των κομμάτων και με ζητήματα, ας πούμε, τακτικής.

Εχει και ένα πράγμα ενδιαφέρον, που αν θέλετε κατά τη γνώμη μας θα έπρεπε πιο πολύ να έχει απασχολήσει τα ΚΚ σε παγκόσμιο επίπεδο. Με αυτή την έννοια πρέπει να προβληματιστούμε. Ο ιμπεριαλισμός κατάφερε τον 20ό αιώνα να ενσωματώσει και να χειραγωγήσει εργατικά κινήματα στις πιο ισχυρές χώρες, στα πιο μεγάλα κέντρα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, υπάρχει εργατικό κίνημα; Τώρα αν κάνουν μια φορά οι λιμενεργάτες μια κινητοποίηση, εντάξει, τέτοιοι συνδικαλιστικοί αγώνες υπήρχαν και στην αυγή του καπιταλισμού. Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, όλο και λιγότεροι αγώνες.

Εδώ θέλει να βγάλουμε ορισμένα συμπεράσματα, πώς κατάφεραν να ενσωματώσουν το εργατικό κίνημα, σε αυτές τις χώρες που ήταν τα ισχυρά εργατικά κινήματα των αρχών του 20ού αιώνα. Επομένως χρειάζεται και να ανταλλάξουμε απόψεις ακόμη και στο επίπεδο των πληροφοριών και της απλής πείρας, αλλά πιο πολύ της μελέτης και της στάσης μας, πώς η αστική τάξη με τους συμμάχους της έχει καταφέρει και έχει αδρανοποιήσει το εργατικό κίνημα.

Δε λέω ότι δεν πρέπει να βλέπουμε και τον εαυτό μας, τον υποκειμενικό παράγοντα, τις δικές μας ευθύνες, αλλά θα τις δούμε καλύτερα τις ευθύνες μας όταν μελετήσουμε πώς τα κατάφερε ο αντίπαλος. Η ενσωμάτωση, τουλάχιστον στην καπιταλιστική Ευρώπη, έγινε μέσα από παραχωρήσεις, με την ευνοϊκή συγκυρία του καπιταλισμού, το σχέδιο Μάρσαλ στην Ευρώπη απέναντι στο σοσιαλιστικό σύστημα.

Γίνανε ορισμένες παραχωρήσεις στην εργατική τάξη και το λαό που συνέφεραν τον καπιταλισμό γιατί ανέβαζαν την παραγωγικότητα της εργασίας, αλλά και ενσωμάτωναν. Σήμερα η ενσωμάτωση γίνεται με την τρομοκρατία, τη βία, την απόλυση, δηλαδή με τις μη κατακτήσεις. Πρώτα με τον εφησυχασμό και σήμερα με την τρομοκρατία.
Ισχυρές ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Και πρέπει να τα πάρουμε πάρα πολύ σοβαρά υπόψη αυτά τα πράγματα, γιατί δεν μπορούμε να πούμε αυτή τη στιγμή ότι το εργατικό κίνημα έχει ανακάμψει. Εχουμε αγώνες, ακόμα και στην Ελλάδα, αλλά αυτό που λέμε ανάκαμψη δεν έχει γίνει. Και μπροστά μας υπάρχει το ενδεχόμενο να πάει το κίνημα μπροστά, αλλά και να πάει και πίσω. Επομένως, τώρα χρειάζονται και θεωρητικές συζητήσεις που πατάνε πάνω στην πείρα. Δε λέμε πάνω σε θεωρητικά μόνο κείμενα, αλλά και στη γενίκευση της πείρας.

Θέλω να πω ένα παράδειγμα. Εχει σημασία η αστική τάξη κάθε χώρας πώς στέκεται απέναντι στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Γιατί υπάρχει κίνδυνος το κίνημα καταρχήν, αλλά και εμείς τα κόμματα, να ταχθούμε με τον έναν ιμπεριαλιστή απέναντι στον άλλο. Εχει πολύ ενδιαφέρον σήμερα τι συμβαίνει στην Ελλάδα σε συνθήκες κρίσης, και προσπαθούμε να το μελετήσουμε καλύτερα, γιατί αλλιώς δε θα βγάλεις άκρη.

Π.χ., σε συνθήκες κρίσης η αστική τάξη δεν είναι απόλυτα ενωμένη, είναι βεβαίως ενωμένη απέναντι στους λαούς, απέναντι στην εργατική τάξη. Αλλα τμήματα του κεφαλαίου συνδέονται με το δολάριο, άλλα με το ευρώ, άλλα με τη βρετανική λίρα, άλλα με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ανάλογα πώς διασυνδέονται τα τμήματα του κεφαλαίου. Αλλο οι εφοπλιστές, άλλο ο τουρισμός κ.λπ. Και έχουμε αντιθέσεις και μέσα στην ίδια την αστική τάξη.

Π.χ., μέχρι τώρα υπήρχαν οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί με την Τουρκία. Υπάρχουν τμήματα της αστικής τάξης που συνεχίζουν αυτή την ιστορία, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχουν και τμήματα της αστικής τάξης που λένε «να πάμε να συμφωνήσουμε με την Τουρκία, γιατί πρέπει να μοιράσουμε τα πετρέλαια του Αιγαίου». Βεβαίως, τα πετρέλαια του Αιγαίου δε θα τα χαρούν οι λαοί με φθηνό πετρέλαιο, ούτε ο τουρκικός, ούτε ο ελληνικός, αλλά οι πολυεθνικές. Και βγαίνει η ελληνική κυβέρνηση σήμερα πιο μαχητική, να καθορίζει την ΑΟΖ, ενώ στην πραγματικότητα τη βάζουν οι Αμερικανοί και της λένε, τέλειωνε γιατί πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με το πετρέλαιο στο Αιγαίο.

Ερχονται οι Ρώσοι, οι οποίοι δίνουν τεράστια ποσά σήμερα στην Ελλάδα, σε διαγωνισμούς, για να μπουν στο φυσικό αέριο, στο πετρέλαιο, στους αγωγούς πετρελαίου, το σιδηρόδρομο, έχουν αγοράσει μια εταιρεία λιπασμάτων, κ.λπ. Οι μονοπωλιακοί όμιλοι των άλλων χωρών, όπως ΗΠΑ, Γερμανίας, αντιδρούν. Υπάρχει ένα τμήμα της αστικής τάξης που το βλέπει καλά αλλά υπάρχει και ένα άλλο τμήμα της αστικής τάξης που αντιδρά.

Τα πράγματα είναι σύνθετα και βεβαίως καταλαβαίνουμε ότι η αστική τάξη και τα κόμματά της, ο οπορτουνισμός, τα δουλεύουν στον κόσμο με έναν τρόπο που να τον βάζουν να παλεύει με ξένη σημαία. Αλλοι με τη ρώσικη, άλλοι με την κινέζικη, άλλοι με την αμερικάνικη, άλλοι με τη γερμανική κ.λπ.

Είναι δύσκολο, είναι όμως εφικτό, η εργατική τάξη, αλλά πριν από όλα το κόμμα, να καταλάβει την ουσία των αντιθέσεων, αυτό που λέμε δηλαδή τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού. Και εδώ αναπτύσσονται και εθνικιστικές τάσεις, απέναντι στην Τουρκία, απέναντι στη Βουλγαρία, απέναντι ανάλογα πού διεκδικείς αγορές. Η αστική τάξη της χώρας μας δέχεται - ας πούμε - εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και ανισότιμες συμφωνίες, γιατί το συμφέρον της είναι έτσι. Προτιμά να κάνει μια ανισότιμη συμφωνία, από το να μη μετέχει στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.

Τότε αναπτύσσεται ο εθνικισμός - ας πούμε - του δήθεν ηττημένου, το παράπονο «οι σύμμαχοι μας ρίχνουν», που και αυτό δεν είναι κινητήρια δύναμη για να αναπτυχθεί η ταξική συνείδηση. Τέτοια πράγματα έχουμε στην Ελλάδα και είναι βέβαιο ότι θα τα έχετε και εσείς στα Βαλκάνια, γιατί τώρα μπαίνετε στη διαδικασία ενσωμάτωσης. Είστε λίγα χρόνια σε μια ιμπεριαλιστική Ενωση, εμείς είμαστε πολλά χρόνια και έχουμε εμπειρίες.
Να ετοιμαζόμαστε για κάθε εξέλιξη

Τέλος, θέλω να σταθώ στα ιστορικά όρια του καπιταλισμού. Εννοείται ότι όταν λέμε ιστορικά όρια του καπιταλισμού, δεν εννοούμε ότι ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει μόνος του και θα γίνει η επανάσταση πατώντας κουμπιά. Ομως, τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού, όσον αφορά και την ικανότητα διαχείρισης της κρίσης, έχουν φανεί. Δεν μπορεί να κάνει εκείνες τις παραχωρήσεις και υποχωρήσεις που έκανε ως τώρα στην Ευρώπη, ό,τι παραχωρήσεις έκανε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αλλά και ο ανερχόμενος καπιταλισμός σε μια σειρά άλλες χώρες δε θα είναι σαν τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή να βελτιωθεί μια δεκαετία - εικοσαετία η ζωή των λαών σχετικά και απόλυτα, γιατί και οι αντιθέσεις εκεί είναι πολύ πιο ισχυρές, οι ανταγωνισμοί πολύ πιο μεγάλοι. Αυτό που λέμε, λοιπόν, ότι ο καπιταλισμός ό,τι είχε να δώσει το έδωσε, θέλει μια καλύτερη μελέτη.

Γιατί και τα αστικά κόμματα και οι οπορτουνιστές, πάνω σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος, νίκης της αντεπανάστασης, καλλιεργούν αυταπάτες και προσδοκίες ότι θα γυρίσουμε στον καπιταλισμό της Δυτικής Ευρώπης μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κ.λπ. Και μάλιστα ότι θα γυρίσουν οι λαοί, όχι με την ταξική πάλη, αλλά από τα πάνω, μέσα από τις εκλογές, μέσα από οπορτουνιστική στρατηγική και οπορτουνιστικούς ελιγμούς.

Αν έλεγαν ότι έστω με τη σύγκρουση μπορούμε να γυρίσουμε σε καλύτερες μέρες - όχι ότι έτσι θα ήταν, αλλά εν πάση περιπτώσει, λες πιστεύουν στην αποτελεσματικότητα της ταξικής πάλης. Αυτοί προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις χωρίς και την ταξική πάλη που γνωρίσαμε πριν 20 και 30 χρόνια.

Επομένως χρειάζεται περισσότερο να δούμε: Τα Βαλκάνια πώς είναι μέσα στην ΕΕ, πώς επιδρούν οι αντιθέσεις στους λαούς, τι κίνδυνοι υπάρχουν; Υπάρχει κίνδυνος η Ελλάδα στο πλευρό μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης να κάνει μια επιθετική εκστρατεία σε γειτονική χώρα; Υπάρχει κίνδυνος η Αλβανία να επιτεθεί στην Ελλάδα; Υπάρχει κίνδυνος η Τουρκία να επιτεθεί στην Ελλάδα; Δεν αθωώνουμε την Ελλάδα. Ολα είναι πιθανά.

Αυτά πρέπει να τα μελετήσουμε για να προετοιμάσουμε τους λαούς να μη χύσουν το αίμα τους για τους ιμπεριαλιστές, για το πώς θα μοιράσουν, ποιος θα κυριαρχήσει σε βάρος του άλλου. Να μην αποκλείουμε τέτοιες εξελίξεις. Και δεν είναι μόνο Ελλάδα - Τουρκία. Στα Βαλκάνια είναι οξυμένα τα πράγματα. Δεν ξέρει κανείς. Ούτε η ελληνική αστική τάξη είναι αθώα, έχει βουτήξει τα χέρια της στο αίμα πολλές φορές, αλλά ούτε και οι αστικές τάξεις των άλλων χωρών είναι καλύτερες.

Επομένως, δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Και άρα στη βάση των εξελίξεων στο πεδίο της οικονομίας και των ανταγωνισμών, πρέπει να οικοδομήσουμε μια πιο στενή συνεργασία σε όλα τα πεδία, θεωρητικό, συνδικαλιστικό, μαζικό, πολιτικό, στο επίπεδο των πληροφοριών κ.λπ.

Ανεργία, πορνεία, ναρκωτικά ...οι μόνοι αριθμοί που ευημερούν

Ανεργία, πορνεία, ναρκωτικά ...οι μόνοι αριθμοί που ευημερούν 

Οι μόνοι αριθμοί που ευημερούν στην Ελλάδα της ΕΕ, στην Ελλάδα της Ευρωζώνης, εκτός από τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, είναι αυτοί που αφορούν στην ανεργία, στην πορνεία και τα ναρκωτικά. Αυτά μοιράζει απλόχερα ο καπιταλισμός στους νέους και τις νέες της χώρας μας, μπροστά στην αδυναμία του να ικανοποιήσει όχι τις σύγχρονες, αλλά ούτε καν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.

Η ανεργία στους νέους έως 25 ετών ξεπέρασε το 56,6%, με σαφή προτίμηση στις γυναίκες. Περισσότεροι από ένας στους δύο δεν έχουν δουλειά με ό,τι αυτό συνεπάγεται στις ατομικές και τις κοινωνικές επιπτώσεις. Η αφαίρεση του δικαιώματος στην εργασία έχει να κάνει με την ίδια την επιβίωση του νέου ανθρώπου, την ικανοποίηση των βασικών αναγκών της τροφής, της στέγης, της ενδυμασίας, της δημιουργίας οικογένειας, έχει να κάνει με τις πνευματικές του ανάγκες, τον πολιτισμό, την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό κ.ά.

Εφιαλτικά είναι τα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με τις διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο της «νόμιμης» και «παράνομης» πορνείας, το οποίο διογκώνεται στην περίοδο της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων Άκη Κατσούλα, μέσα σε ένα χρόνο η πορνεία αυξήθηκε κατά 1.500% , την ίδια ώρα που ο ετήσιος τζίρος του σεξ έχει εκτιναχθεί στο 1 δισ. ευρώ, κατατάσσοντας τη «βιομηχανία» του αγοραίου έρωτα στις πρώτες θέσεις των πιο κερδοφόρων παράνομων δραστηριοτήτων. Εκατοντάδες νόμιμοι και παράνομοι οίκοι ανοχής, γεμάτα τα πεζοδρόμια του κέντρου της Αθήνας από αυτά τα θύματα του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Στην Ισπανία έκανε την εμφάνισή της η πρώτη σχολή πορνείας με δίδακτρα 100 ευρώ το μήνα, υποσχόμενη σίγουρη επαγγελματική επιτυχία σε άνδρες και γυναίκες, αρκεί να τελειώσουν τις θεωρητικές και πρακτικές «σπουδές» τους στην επαγγελματική πορνεία.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ , η τοξικοεξάρτηση απλώνει τα δίχτυα της σε όλο και πιο νέες ηλικίες (ηλικία έναρξης < 14 έτη) , ο αριθμός των εξαρτημένων αυξάνει χρόνο με το χρόνο, η πολυτοξικομανία (> 80% των χρηστών χρησιμοποιούν παραπάνω από μία ουσίες) γίνεται κυρίαρχος τρόπος εξάρτησης.

Τα ναρκωτικά, που έχουν γίνει εφιάλτης για τους γονείς που μεγαλώνουν παιδιά, είναι το «φάρμακο της πρόληψης». Αποτελούν ένα πανίσχυρο όπλο κοινωνικού ελέγχου στα χέρια των εκμεταλλευτών που θέλουν να χαλιναγωγήσουν συνειδήσεις και να σφραγίσουν ερμητικά κάθε φωνή διαμαρτυρίας και αντίστασης.

Μέσα σ' αυτό το εφιαλτικό τοπίο, της σαπίλας του καπιταλισμού που δεν κρύβεται πλέον με τίποτα, οι φωστήρες βρήκαν λύσεις διαχείρισης των κοινωνικών προβλημάτων μέσα στο σύστημα, χωρίς να θιγεί η τσέπη του καπιταλιστή και χωρίς να ξοδέψει ο κρατικός προϋπολογισμός για παροχές κοινωνικής πολιτικής, όπως έχει υποχρέωση.

- Για την ανεργία

Σοφίστηκαν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης για την υπερεκμετάλλευση των νέων που το ονόμασαν «Σχέδιο Δράσης για την ενίσχυση της Απασχόλησης και της Επιχειρηματικότητας των Νέων». Παραδίδουν τη νεολαία βορά στο μεγάλο κεφάλαιο να δουλεύει προσωρινά για ένα χαρτζιλίκι, χωρίς δικαιώματα, μέχρι να τη ρίξουν ξανά στην ανεργία. Είναι προγράμματα άμεσης χρηματοδότησης των μεγάλων επιχειρηματιών. Οι νέοι θα παίρνουν 400 ευρώ ή 460 ευρώ αν είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ, χωρίς ένσημα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, παρά μόνο κάλυψη έναντι εργατικού ατυχήματος. Πιο πρωτοποριακή η πρόταση του πρώην υπουργού Π. Δούκα να δουλεύουν οι άνεργοι δωρεάν όπου τους χρειάζεται η πολιτεία, η Τοπική Διοίκηση και ο ιδιωτικός τομέας χωρίς επιβάρυνση στις επιχειρήσεις.

- Για την πορνεία

Από το 1999 που η κυβέρνηση Σημίτη καθιέρωσε την πορνεία ως επάγγελμα που μπορούν να το ασκούν νεαρές από τα 18 τους χρόνια, ήρθαν και άλλοι πορνικοί νόμοι για να λύσουν τα προβλήματα της μετατροπής της ποινής της φυλάκισης των σωματεμπόρων και των «εκτός νόμου» πορνικών κυκλωμάτων σε χρηματική ποινή ή πρόστιμο και να διακανονίσουν τις ευκολίες πληρωμής όταν δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα εφάπαξ αποπληρωμής.

Διαλέξεις επί διαλέξεων , συνέδρια επί συνεδρίων, για το trafficking και την πορνεία. Οι ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) στη δράση και πάντα με το αζημίωτο, αρκεί το καπιταλιστικό σύστημα να μην μπει ποτέ στους προβληματισμούς.

- Για τα ναρκωτικά

Υποχρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης και των «στεγνών» θεραπευτικών προγραμμάτων του ΚΕΘΕΑ.

Αναγόρευση σε βασική μορφή «θεραπείας» της χορήγησης υποκατάστατων της ηρωίνης στα προαύλια των νοσοκομείων με δωρεάν «κρατική πρέζα». Χώροι «ελεύθερης χρήσης» με τη συνδρομή του δημάρχου Αθηναίων κ. Καμίνη.

«Κώδικας Ναρκωτικών» ονομάστηκε το νομοσχέδιο που, με πρόσχημα την ελευθερία της ατομικής επιλογής που νομιμοποιεί τη χρήση - καλλιέργεια - διακίνηση ουσιών, εμπορευματοποιεί την πρόληψη – απεξάρτηση - επανένταξη, ενισχύει την προώθηση των υποκατάστατων από τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, τα στρατόπεδα και τις φυλακές.

Να απαντήσουμε οργανωμένα σε αυτήν τη βαρβαρότητα

Οι νέοι και οι νέες της εργατικής λαϊκής οικογένειας αυτής της χώρας έχουν το χρέος και τη δύναμη να απαντήσουν συλλογικά, οργανωμένα, ταξικά σ' αυτή τη βαρβαρότητα, μέσα από τα σωματεία τους, τις Επιτροπές Αγώνα σε κάθε χώρο εργασίας, μέσα από τις Επιτροπές Ανέργων, τις Λαϊκές Επιτροπές της κάθε γειτονιάς. Να δυναμώσουν την Κοινωνική Συμμαχία που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εξουσία των μονοπωλίων, από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για μια κοινωνία όπου όταν οι εργαζόμενοι θα διαφεντεύουν τον πλούτο που παράγουν, τότε οι νέοι και οι νέες θα απελευθερωθούν από τα δεινά που τους φορτώνει η εκμετάλλευση, δεν θα γνωρίζουν τι θα πει ανεργία, πορνεία, θα ζουν μια ζωή γεμάτη αξιοπρέπεια, δημιουργία και όχι ζωή με δόσεις.

902.gr

Η Ελλάδα εξάγει κεφάλαια

Η Ελλάδα εξάγει κεφάλαια

Ενας από τους σημαντικότερους εξαγωγείς κεφαλαίου στην Αλβανία παραμένει η Ελλάδα, κατέχοντας την πρώτη θέση στις άμεσες ξένες επενδύσεις/stock (σώρευση όλων των ετών), ενώ ένα σημαντικό ποσοστό, που κυμαίνεται από 26% έως και 28% των ξένων επενδυτών στην Αλβανία, προέρχεται από την Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία του γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων (ΟΕΥ) της ελληνικής πρεσβείας στα Τίρανα. Εξάλλου, από στατιστικά στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Αλβανίας, για τα οποία ενημέρωσε το γραφείο ΟΕΥ, προκύπτει ότι το 2008 και το 2009 σημειώθηκε μείωση κατά 10% και 3,3%, αντίστοιχα, των ελληνικών άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ) στην Αλβανία, σε σχέση με τα αμέσως προηγούμενα έτη. Μάλιστα, το 2009, το μερίδιο των ελληνικών ΑΞΕ στην Αλβανία διαμορφώθηκε στο 30,05% και η αξία τους ήταν 671 εκ. ευρώ. Το 2010, η τάση αυτή αντιστράφηκε και οι ελληνικές ΑΞΕ στην Αλβανία σημείωσαν αύξηση 7,9%, σε σχέση με το 2009, χωρίς ωστόσο να φθάσουν στο επίπεδο του 2007. Το 2010, το μερίδιο των ελληνικών άμεσων ξένων επενδύσεων διαμορφώθηκε στο 27,42% στο σύνολο των ΑΞΕ. Το μερίδιο των ελληνικών ΑΞΕ στο σύνολο των ΑΞΕ στην Αλβανία μειώνεται τα τελευταία χρόνια και από 42,48% το 2007, έπεσε στο 27,42% το 2010. Η μείωση αυτή οφείλεται στην αύξηση των συνολικών ΑΞΕ στην Αλβανία, οι οποίες το 2010 ήταν αυξημένες κατά περίπου 45% σε σύγκριση με το 2007. Οι ελληνικές επενδύσεις στην Αλβανία αφορούν κυρίως τους ακόλουθους τομείς δραστηριότητας: Τραπεζικό τομέα, τηλεπικοινωνίες, υπηρεσίες Υγείας, καύσιμα, κατασκευές, πληροφορική, παραγωγή και εμπορία δομικών υλικών, νομικές, λογιστικές και συμβουλευτικές υπηρεσίες, κλάδο τροφίμων, κλωστοϋφαντουργία και υποδηματοποιία κ.ά.

***

Τα στοιχεία είναι ενδεικτικά από μία μόνο χώρα των Βαλκανίων σε σχέση με την εξαγωγή κεφαλαίου από την Ελλάδα σε άλλες χώρες. Αλλωστε, υπάρχουν αρκετές επιχειρήσεις από τη Βόρεια Ελλάδα που έχουν μεταφερθεί στις χώρες των Βαλκανίων, ενώ επιχειρηματικοί όμιλοι του τομέα Ενέργειας, ο ΟΤΕ, Τράπεζες, επίσης έχουν κάνει επενδύσεις σ' αυτές τις χώρες. Ο ελληνικός καπιταλισμός επωφελήθηκε από την αντεπαναστατική ανατροπή στις γειτονικές βαλκανικές χώρες και από την ένταξη στην ΕΕ, πέτυχε σημαντική εξαγωγή κεφαλαίων σε άμεσες επενδύσεις που συνεισέφεραν στην κερδοφορία και συσσώρευση ελληνικών επιχειρήσεων και ομίλων. Οι εξαγωγές κεφαλαίων επεκτάθηκαν και σε Τουρκία, Αίγυπτο, Ουκρανία, Κίνα αλλά και Βρετανία, ΗΠΑ και σε άλλες χώρες. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι η ΦΑΓΕ έχει εργοστάσιο στις ΗΠΑ, υπάρχουν εφοπλιστικοί όμιλοι σε ΗΠΑ, Βρετανία, η πρώην ΕΤΜΑ έχει μεταφερθεί στην Κίνα, η Εθνική Τράπεζα δραστηριοποιείται στην Τουρκία μέσω εξαγοράς τουρκικής Τράπεζας κ.λπ. Από τα παραπάνω γίνεται επίσης φανερό ότι η συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους έχει σχέση και με αυτήν την τάση επιχειρηματικών ομίλων να διευρύνουν τη δράση τους, εξάγοντας κεφάλαια σε άλλες χώρες. Γι' αυτό συμμετείχε ενεργά σε πολέμους όπως ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, είναι σε ετοιμότητα για συμμετοχή και στη Συρία.

***

Βεβαίως, η συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους δεν είναι καινούριο ζήτημα. Η Ελλάδα έκανε τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919 - 1922), για να επιβάλει το μέρος εκείνο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο που επέβαλε το διαμελισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας και το μοίρασμά της ανάμεσα στα τότε ισχυρά καπιταλιστικά κράτη - νικητές στον πόλεμο. Αλλωστε, συμμετείχε και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Συμμετείχε το 1919 στην εισβολή στη Σοβιετική Ρωσία. Συμμετείχε, επίσης, στον πόλεμο της Κορέας. Ιστορικά, λοιπόν, ο ελληνικός καπιταλισμός, αν και συμμετέχει από ενδιάμεση θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και με σχέσεις ανισόμετρης αλληλεξάρτησης, συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Οι υπεύθυνοι της απραξίας

Οι υπεύθυνοι της απραξίας

Πολλοί εργοδότες λένε προς τους εργαζόμενους: «Δεν μπορείτε να έχετε απαιτήσεις ούτε για ικανοποιητικούς μισθούς, ούτε για αυξήσεις στο μεροκάματο, αφού έχει σταματήσει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, υπάρχει παραγωγική απραξία». Πόσο βάση έχει μια τέτοια προσέγγιση; Πόσο δίκιο έχει ο επιχειρηματίας, ο οποίος, επικαλούμενος την περιορισμένη παραγωγική δραστηριότητα, απαιτεί την υποταγή του εργάτη στην ιδέα του λειψού μεροκάματου; Κάθε παρόμοιου τύπου αντιμετώπιση είναι πέρα για πέρα προκλητική, επιχειρεί να καλύψει τις ευθύνες της οικονομικής ολιγαρχίας για τη βαθύτατη κρίση που βιώνει η κοινωνία και προετοιμάζει το έδαφος για ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στο σύνολο των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Αρκεί η ελάχιστη μνήμη για να θυμηθούμε ότι ανέκαθεν η γραμμή που ακολουθούσαν οι εργοδότες ήταν γραμμή άρνησης και απόκρουσης κάθε αιτήματος για βελτίωση των εργατικών αμοιβών. Ακόμα και τις εποχές που η στατιστική των αφεντικών παρουσίαζε την παραγωγική δραστηριότητα να πραγματοποιεί άλματα, αυτοί έσκουζαν ότι πρέπει να τηρηθεί περιοριστική πολιτική μισθών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η παραγωγικότητα των επιχειρήσεών τους. Αυτό έκαναν στην πράξη. Αξιοποιώντας τον εργοδοτικό συνδικαλισμό στην ουσία έδιναν στους εργαζόμενους μόλις ελάχιστα ψίχουλα από τα δυσθεώρητα υπερκέρδη που εξασφάλιζαν, κλέβοντας τον πλούτο που παρήγαν οι εργαζόμενοι. Ολόκληρη τη δεκαετία που μας πέρασε, τα εθνικολογιστικά στοιχεία έδειχναν ανεμπόδιστη μεν μεγέθυνση των επιχειρηματικών κερδών, συνεχή δε αύξηση του ποσοστού του πληθυσμού που ζει κάτω από τα όρια της επίσημης φτώχειας.

Η άλλη πλευρά είναι ακόμα πιο προκλητική. Το να επικαλούνται οι εργοδότες τη μείωση της παραγωγής και τη μη λειτουργία των παραγωγικών μονάδων, για να αρνηθούν αυξήσεις στους εργαζόμενους, ξεφεύγει και από τα όρια του θράσους. Και ξεφεύγει, επειδή αυτοί, με αποκλειστικό βέβαια κριτήριο το δικό τους κέρδος, κανονίζουν τα πάντα. Αυτοί έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής, αυτοί ρυθμίζουν τους όρους λειτουργίας των μηχανών, αυτοί και μόνο αυτοί ανεβοκατεβάζουν τους διακόπτες λειτουργίας των εργοστασίων. Επικαλούνται την κρίση που οδηγεί σε μαζική καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας, πρώτα και κύρια καταστρέφουν την ανθρώπινη εργατική δύναμη.

Για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη. Υπεύθυνη για τα δεινά που ζει ο εργαζόμενος λαός είναι η φιλομονοπωλιακή πολιτική, οι πολιτικές της στήριξης του κεφαλαίου, οι ρυθμίσεις που στόχο έχουν την αναπαραγωγή ενός εκμεταλλευτικού συστήματος, που κατακλέβει τα λαϊκά στρώματα για να συσσωρεύουν κέρδη οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Και όταν αυτοί μπουκώσουν από τα συσσωρευμένα κεφάλαια και τα μυθικά κέρδη, το σύστημά τους στουμπώνει, ξεσπούν οικονομικές κρίσεις, επέρχεται κάμψη της παραγωγικής δραστηριότητας και μαζικό κλείσιμο επιχειρήσεων. Αυτό που τώρα επικαλούνται για να αρνηθούν αυξήσεις στους μισθούς.

Μόνο που και γι' αυτό η ευθύνη δική τους είναι. Γι' αυτό και η διεκδίκηση αυξήσεων, συλλογικής σύμβασης, κατάργησης των φόρων, είναι μέτρο άμυνας απέναντι στην εργοδοτική επίθεση. Οσο όμως οι παραγωγικές δυνάμεις θα βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας από τους εργοδότες, όσο δηλαδή τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν σε αυτούς, δεν υπάρχει κανένα απολύτως περιθώριο για ολόπλευρη αξιοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας. Μόνο η ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών θα ανοίξει εντελώς διαφορετικούς δρόμους και θα δημιουργήσει εντελώς καινούριες συνθήκες για τη συνεχή καλυτέρευση της ζωής των εργαζομένων. Πρώτα και κύρια εντάσσοντας τις μηχανές της παραγωγής σε ένα ενιαίο σύστημα σχεδιοποιημένης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Οι νόμοι του κράτους και το κράτος του νόμου!

Οι νόμοι του κράτους και το κράτος του νόμου!

Ποιοι είναι αυτοί που μιλούν για «νομιμότητα»;

Ποιοι είναι αυτοί οι «Ταρτούφοι» που όχι μόνο τα τρία τελευταία χρόνια, αλλά για δεκαετίες, αναγνωρίζουν τάχα μου το «δίκιο» των κοινωνικών ομάδων που διαμαρτύρονται, που απεργούν, που εξεγείρονται, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή ζητούν την πάταξη των «παρανόμων» (χτες των εργαζόμενων στο Μετρό, σήμερα των αγροτών, προχτές των χαλυβουργών), γιατί, όπως λένε, «διασαλεύουν το νόμο»;

Ποιοι, τελικά, είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από τη μάσκα του «οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται» και «οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να τηρούνται»;

*

Ας δούμε:

Υπάρχει νόμος - το ίδιο τους το Σύνταγμα - που λέει ότι οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας πρέπει να επικυρώνονται στη Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία. Αλλά είναι αυτοί, τα υποδείγματα της νομιμότητας, που επειδή έτσι τους συνέφερε εκείνη τη στιγμή πέρασαν το πρώτο Μνημόνιο καταστρατηγώντας τη συνταγματική διάταξη που υπαγορεύει αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων για διεθνείς συμβάσεις της χώρας, επιλέγοντας τον βολικό γι' αυτούς δρόμο της απλής πλειοψηφίας των 151 ψήφων.

Υπάρχει νόμος - το ίδιο τους το Σύνταγμα - που λέει πως εκλέγονται κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί σε αυτή τη χώρα. Αλλά κάποια στιγμή και επειδή έτσι τους συνέφερε εκείνη τη στιγμή, μας έβαλαν διορισμένο πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη.

Υπάρχει νόμος που υπαγορεύει στις κυβερνήσεις τη χρηματοδότηση των Ασφαλιστικών Ταμείων. Οχι μόνο δεν εφαρμόζεται, όχι μόνο ληστεύονται τα Ταμεία, αλλά αυτοί που τα ληστεύουν έρχονται από πάνω και κόβουν και τις συντάξεις μιλώντας για τα «φτωχά» Ταμεία που οι ίδιοι φτωχοποίησαν.

Υπάρχει νόμος που υπαγορεύει στις κυβερνήσεις καταβολή των χρεών τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οχι μόνο δεν εφαρμόζεται, αλλά αυτοί που δεν τον εφαρμόζουν έρχονται κι από πάνω, με άλλο νόμο, να επιβάλουν αυξήσεις στους φόρους κατά των δημοτών με πρόσχημα ότι τα ταμεία των δήμων πέφτουν έξω. Αλλά πέφτουν έξω γιατί, πολύ απλά, είναι αυτά τα υποδείγματα «νομιμότητας» που δεν καταβάλλουν τις υποχρεώσεις του κράτους προς τους ΟΤΑ.

Υπάρχει νόμος που απαγορεύει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή δισεκατομμυρίων των μεγαλόσχημων βιομηχάνων, εφοπλιστών, εργοδοτών. Οχι μόνο δεν εφαρμόζονται, αλλά οι... νομιμόφρονες της «λίστας Λαγκάρντ» κάνουν και χαριστικές ρυθμίσεις στους μεγαλομπαταξήδες, την ώρα που με άλλο νόμο απειλούν με κατάσχεση το χρεοκοπημένο λαό για χρέη άνω των 300 ευρώ...

Υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις (ντάνες) κατά των καταχρηστικών όρων των τραπεζών εις βάρος των πολιτών. Οχι μόνο δεν εφαρμόζονται, αλλά οι κήνσορες της νομιμότητας, αυτοί που αφήνουν το λαό στο έλεος των τραπεζιτών, έχουν ενισχύσει τους τραπεζίτες με πάνω από 200 δισ. ευρώ τα τρία τελευταία χρόνια.

Υπήρξε δικαστική απόφαση που έλεγε «στοπ» στην είσπραξη χαρατσιών από τη ΔΕΗ. Οχι μόνο δεν εφαρμόστηκε, αλλά βγήκε και ο Στουρνάρας για να δηλώσει ότι τη γράφει στα παλιά του τα παπούτσια.

Υπάρχει νόμος -το ίδιο τους το Σύνταγμα, ο «πρώτος νόμος του κράτους»- που λέει ότι η εργασία είναι δικαίωμα για όλους. Οχι μόνο δεν εφαρμόζεται, αλλά οι ταγοί της νομιμότητας το δικαίωμα στη δουλειά το έχουν αντικαταστήσει με το «δικαίωμα» στην ανεργία.

Υπάρχει νόμος -το ίδιο τους το Σύνταγμα- που, στα χαρτιά, υπεραμύνεται της δημόσιας και δωρεάν Υγείας, της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, της εθνικής κυριαρχίας. Οχι μόνο δεν εφαρμόζεται, αλλά στην πράξη όλες αυτές οι «πρόνοιες» είναι για το θεαθήναι, στο πλαίσιο ενός νόμου που η ίδια εκείνη τάξη που διά των κομμάτων της τον ψήφισε, τον χρειάζεται μόνο ως «κουρελόχαρτο».

*

Οι ίδιοι, βέβαια, που είδαμε ποια είναι η σχέση τους με τη νομιμότητα, με τη δική τους την αστική νομιμότητα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να γίνονται μανιασμένοι εκπρόσωποι του νόμου και της επί ...τάξης, όταν πρόκειται να επιβάλουν το νόμο της βαρβαρότητας σε όποιον αντιστέκεται.

Παίρνουν, λοιπόν, τη ρομφαία του νόμου και με ύφος στρατοδίκη λένε σε όποιον διαμαρτύρεται:

Αδικο το μνημόνιο - αλλά νόμος!

Αδικο μέτρο το κόψιμο μισθών - αλλά νόμος!

Αδικο μέτρο το κόψιμο συντάξεων - αλλά νόμος!

Αδικο το χαράτσι και οι αυξήσεις στη ΔΕΗ - αλλά νόμος!

Αδικες οι απολύσεις εργαζομένων - αλλά νόμος!

Αδικες και λεόντειες οι συμβάσεις για τα διόδια - αλλά νόμος!

Αδικο το φορολογικό - αλλά νόμος!

Αδικο το «ενιαίο μισθολόγιο - φτωχολόγιο» - αλλά νόμος!

Αδικο το αμοκ φόρων επί των φτωχόσπιτων - αλλά νόμος!

Αδικος ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης - αλλά νόμος!

Αδικος ο κόσμος - αλλά νόμιμος!

*

Συμπέρασμα πρώτο:

Οι νόμοι τους όχι μόνο είναι ταξικοί, αλλά ταξική είναι και η εφαρμογή (ή η μη εφαρμογή) τους.

Συμπέρασμα δεύτερο:

Δεν υπάρχει εκμεταλλευτική - ταξική κοινωνία, στην οποία οι «από πάνω» να μην αναφωνούν κραδαίνοντας το μαστίγιο στους «από κάτω»: «Dura lex sed lex»(«σκληρός νόμος αλλά νόμος»)!

«Καλός νόμος ή κακός νόμος, αδιάφορο. Είναι νόμος!», μας λένε αυτοί που όποτε θυμούνται τους νόμους, το κάνουν για να μας πουν, τελικά, το εξής πολύ απλό:

Μη μιλάτε, μην αντιδράτε και κυρίως μην αντιστρατεύεστε «την ευνομίαν και την τάξιν» καθ' ότι για τα πάντα μπορούμε να εφαρμόσουμε εναντίον σας εκείνον το νόμο που μας βολεύει!

Αυτή είναι η «λογική» τους περί «νομιμότητας». Η οποία δεν καθορίζεται, φυσικά, από τους νόμους του κράτους, αλλά από κάτι πολύ ανώτερο: Από το κράτος του νόμου! Που σημαίνει ότι το κράτος τους είναι που ψηφίζει, που εφαρμόζει και που ερμηνεύει τους νόμους όπως εκείνο αποφασίζει. Και αποφασίζει όπως συμφέρει εκείνους που ελέγχουν το κράτος.

*

Είναι πρόδηλο, επομένως, ότι τα κηρύγματά τους περί «νομιμότητας» χάσκουν την ταξική τους αγριότητα, υποκρισία και χρεοκοπία.

Οταν μιλούν περί του «νόμου και της τάξης», εννοούν την καταστολή, την αυθαιρεσία, την τρομοκράτηση, τον εκφοβισμό, ως μεθοδολογία για την επιβολή -με ισχύ «νόμου»- των συμφερόντων της τάξης τους πάνω στην κοινωνία.

Αλλά, απέναντι σε αυτήν τη «νομιμότητα», δεν υπάρχει

τίποτα πιο νόμιμο,

τίποτα πιο δημοκρατικό,

τίποτα πιο «καθαγιασμένο»

από τη μαζική, οργανωμένη, δημοκρατική και πλειοψηφική εκ μέρους των λαϊκών στρωμάτων ανυπακοή, απειθαρχία, απόρριψη, άρνηση και ανατροπή της πολιτικής τους και των νόμων τους.

Συμφωνεί μέχρι και ο Μοντεσκιέ -ο δικός «τους» αστός Μοντεσκιέ- που το έγραψε περίφημα:

«Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης», έλεγε...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ