Ενας λεκές στη σημαία της Σουηδίας

Ενας λεκές στη σημαία της Σουηδίας

Δαχτυλίδι των Σουηδών SS

Το περίεργο σχετικά με το «σηριαλ» για τον ναζι Walther Sommerlath, πατέρα της Βασίλισσας της Σουηδιας, Silvia,είναι ότι δεν θα επρεπε να υπάρχει, γραφει το αρθρο της εφημεριδας Αftonbladet.

Ακόμα και όταν ο ναζισμός του Sommerlath αποκαλύφθηκε απο την εφημεριδα Arbetaren, το 2002, θα μπορούσε το παλατι να ειχε βγαλει ένα δελτίο τύπου, που θα ελεγε περίπου τα εξής: 

«Με θλίψη η ΑΜ, η Βασιλισσα, εμαθε την ιδιότητα του πατέρα της ως μέλους του γερμανικου ναζιστικου κόμματος NSDAP, το 1934:
«Αγαπουσα τον πατέρα μου πολυ, οπως θυμάμαι. Όμως, η συμμετοχή του στο ναζισμό εξακολουθεί να είναι κάτι που δεν μπορω παρα να να κρατησω αρκετή απόσταση, είναι ένα φρικτό μέρος της ιστορίας της οικογένειάς μου, που τώρα ελαβα γνώση. Η μόνη μου παρηγοριά είναι ότι την ίδια μοίρα μοιραζομαι με εκατομμύρια άλλους Ευρωπαίους, και ότι μαζί είμαστε αναγκασμένοι να επεξεργαστουμε τη μνήμη της γενιάς των γονιών μας»,  ανεξάρτητα από τις ζεστές αναμνήσεις που έχουμε και στην περίπτωσή μου, της μνημης του πατέρα μου, Walther Sommerlat ".

Johan Åsard

Ένα τέτοιο κείμενο θα είχε σκοτώσει το σκάνδαλο στα σπάργανα του, θα ειχε ισως και ενισχυσει τη μοναρχία και η βασίλισσα θα είχε γίνει ένα σύμβολο για την καταπολέμηση του ναζισμού και του διακανονισμού με τις σκοτεινες δυναμεις του παρελθόντος. Αλλά μια τέτοια δήλωση η βασίλισσα δεν έκανε ποτέ . Αντιθετα, προσπαθεί συνεχώς να δικαιολογήσει, να μειώσει και να εξομαλύνει τον ναζισμο του πατέρα της. Έχει ετοιμάσει το σκηνικό για αυτη τη ..βασιλικη τραγωδία - μια ντροπη για τη Σουηδία - η οποία συνεχίζεται και συνεχιζεται..

Ο δημοσιογράφος ο οποίος προσωποποιεί το ερευνητικο ρεπορτάζ για τη Βασιλισσα Silvia και τον πατέρα της είναι ο Johan Åsard , ooποιος εχει γραψει το πρωτο του βιβλιο με τιτλο «το Μυστικό της Βασίλισσας» . Το εργο του αυτο αφηγείται τις πολλές τροπές που πηρε η υπόθεση και ταυτοχρονα παρουσιάζει νέα στοιχεία σχετικά με το χειρισμό του θεματος απο την Silvia.


Μέσα από το έργο του στην εκπομπη Kallafakta, στο καναλι TV4, σε συνεργασία και με τον ιστορικό Mats Deland έχει ο Åsard με κόπο εργαστεί πανω στα μυστήρια που συνεχίζουν να υπάρχουν γύρω απο τον ναζι Sommerlath, πατερα της βασιλισσας. Το βιβλίο είναι μια αξιολογη δημοσιογραφικη δουλεια, η οποία καταφέρνει καλα να θέτει τις σωστές ερωτήσεις.

Η κύρια καινοτομία του βιβλίου είναι ότι απογυμνώνει το παιχνίδι πίσω από τη σκηνη, όταν η βασίλισσα της Σουηδίας ασκει όλη την επιρροή της για την καταπολέμηση της δημοσιογραφικής εξέτασης των επιχειρήσεων του πατέρα της. Είναι εκπληκτικο να διαβαζει κανεις μέρος της αλληλογραφίας (mail) της Βασίλισσας, της σύνταξης των επιστολων της και άλλες προσπάθειες που εκανε για να επηρεάσει.

Ενώ ταυτοχρονα η Silvia ζει σε ένα φανταστικό κόσμο οσον αφορα τον πατέρα της (ο Sommerlath συνέβαλε στη ναζιστικη «αριοποιηση» της Γερμανίας - όταν οι Εβραίοι επρεπε να πεταχτούν έξω από τη χώρα – στην οποια εκεινη ερμηνεύει λανθασμένα ότι ο πατέρας της …έσωσε έναν Εβραίο!) , εμφανίζεται η ιδια ως κάτι εντελώς διαφορετικό από την..αθωα μονάρχη που παρουσιαζεται να είναι μπροστα στις τηλεοπτικές κάμερες .

Αυτό δειxνει η παντοδυναμη Silvia , η οποια χρησιμοποιώντας το μοναδικο δίκτυο επαφών της βασιλικής οικογένειας και τους λιγότερο ή περισσότερο πρόθυμους ανθρώπους (με επιρροή) να βοηθήσουν. "Η Βασίλισσα Silvia έχει πιασει μια θέση στην οποία ασκεί πολιτική επιρροή", σημειώνει ο δημοσιογραφος Åsard και ακολουθει μια γραμμη που αξίζει να συνεχίσει να υπαρχει στη Σουηδική δημόσια συζήτηση, δλδ καπως ετσι: "Η μοναρχία μπορεί να είναι ένα λοφίο, αλλά είναι καλο να κυματίζει".

Το μειονέκτημα του βιβλίου είναι ότι - πρέπει - να περάσει κανεις από όλες τις «διαδρομές» γύρω από τους χειρισμους της Silvia σχετικα με το παρελθόν του πατέρα της. Μερικές φορές είναι δύσκολη η ανάγνωση, λογω περιττων σχολιων κλπ., αλλα ολα αυτα ειναι λεπτομερειες γιατι η δημοσιογραφία του Åsard ειναι αναμφίβολα απαραίτητη.

Το Σουηδικό βασιλικό σκυλολόι

Ιδιαίτερα αναγκαίο είναι το τελευταίο μέρος του βιβλίου, σχετικα με την κρίση που περναει η βασιλική οικογένεια. Αυτό επρεπε πραγματικά να είναι μια ευκαιρία για τη μοναρχία . "Θα είχαμε φερθει στη βασίλισσα σαν οποιονδηποτε που εχει ηγεσια ", σημειώνει ο Åsard . Μια υπεύθυνη απάντηση από το Παλατι θα σήμαινε μια ενηλικιωση. Αντ' αυτού προκύπτει μια παιδικότητα , τσιγκουνιά και μια γελοιοποίηση - και αυτη τη ''πολυτελεια'' δεν εχει η μοναρχία, με τα πολλα σκάνδαλα γύρω από τη βασιλική οικογένεια.

Παρ 'όλα αυτά , έχω μια σοβαρή ένσταση σχετικα με την προσοχή γύρω από Silvia και το ναζιστικο οικογενειακό της περιβάλλον : Πιστεύω ότι η συμπεριφορά του βασιλιά Carl Gustaf είναι σημαντικά χειρότερη από αυτη της Silvia . Ο παππούς του βασιλιά, o Δούκας Karl Edvard av Sachsen-Coburg-­Gotha, ήταν ένας από τους κορυφαιους της ναζιστικής Γερμανίας.
Ο Δούκας λοιπον ήταν μεταξύ των πρώτων για να δηλώσει τις εκτασεις του...judenfrei - «Ελευθερες απο Εβραίους» - και χάρη στην υποστήριξη απο νωρίς του Charles Edward μπορεσε ο Χίτλερ να διακριθεί από άλλους γερμανους φασίστες και να αποκτησει ισχύ. Γι αυτη τη προσηλωση του παππού του στον ναζισμό, δήλωσε ο βασιλιας στα 2010:

"Όλοι ήταν τοτε [ Ναζί ] . Η κοινωνια ήταν τόσο ενσωματωμένη σ αυτο .Ήταν δύσκολο να αποφευχθεί , δύσκολο να μην είναι μαζί τους . Τότε θα είχαν άμεσα χαθει προς την αριστερά . Μπορώ να φανταστώ ότι ήταν περισσότερο μια μέθοδος επιβίωσης".

Aυτα που λεχθησαν απο τον ηγετη του κράτους μας και αφορουν τον παππού του είναι μια ανήθικη, ανιστορητη και γνωστική κατάρρευση.Αλλά ο βασιλιάς ''τη γλυτωσε'', στη σκιά της Silvia και αυτό είναι το εξωφρενικό.


Αν και πρεπει να πουμε οτι η ιστορία πίσω από τα δυσάρεστα του βασιλιά φτιαχνει ενα εντελώς διαφορετικό βιβλίο από αυτο που ο Åsard έχει γράψει.
Συνολικά, ωστόσο , το όλο πράγμα δειχνει σε τι αντιδημοκρατικα κατάλοιπα η χώρα μας εξακολουθεί να εχει προσκολληθει:
Ενας λεκες στη σημαια της Σουηδίας που λεγεται....κληρονομικη βασιλεια!

Πηγη: Aftonbladet μέσω ELVA

-Για την "αντιφασιστική Ευρώπη" άλλος κανείς, κάτι; 

Ο αστικός κόσμος στην Κατοχή

Ο αστικός κόσμος στην Κατοχή

Με αφορμή την απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτώβρη 1944

Επέτειος απελευθέρωσης της Αθήνας σήμερα από τη γερμανική κατοχή. Την Ελλάδα την απελευθέρωσε το ΕΑΜ με καθοδηγητή το ΚΚΕ και με το ένοπλο τμήμα του τον ΕΛΑΣ, δηλαδή η εργατική τάξη με τους συμμάχους της. Η αστική τάξη συνέχισε να πλουτίζει μαζί με τον κατακτητή και στην Κατοχή. Αυτά τα στοιχεία έθεταν και το ζήτημα του «ποιος - ποιον» μετά την απελευθέρωση. Που οδήγησαν στην ηρωική ταξική μάχη το Δεκέμβρη του 1944 και στη συνέχεια στον εμφύλιο και την τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Σήμερα θα δείξουμε τι έκανε ο αστικός κόσμος στην Κατοχή.

Ενα τμήμα του επέλεξε το δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές. Ηταν οι γνωστοί «κουίσλινγκ», που σχημάτισαν τις κατοχικές κυβερνήσεις υπό τους Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο και Ι. Ράλλη. Με την ενίσχυση αυτών των κυβερνήσεων και των Γερμανών σχηματίστηκαν τα φασιστικά κόμματα «Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας», «Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις» (ΕΣΠΟ), «Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος» (ΟΕΔΕ) κ.ά. (Πολιτικοί πρόγονοι των χρυσαυγιτών).

Το αστικό κράτος συνέχιζε να υπάρχει και να λειτουργεί. Στα πλαίσιά του σχηματίστηκαν οι κατοχικές κυβερνήσεις, έγινε προσπάθεια να ενισχυθούν οι μηχανισμοί καταστολής και καταπίεσης του λαού. Δημιουργήθηκαν τα «Τάγματα Ασφαλείας» και συναφείς κρατικές οργανώσεις, ενώ συνέχισαν να λειτουργούν η Ειδική Ασφάλεια, στην οποία βασανίζονταν κομμουνιστές (π.χ. η Ηλέκτρα Αποστόλου) και άλλοι αγωνιστές, η Αστυνομία Πόλεων και η Χωροφυλακή (αν και η τελευταία στις περισσότερες περιοχές της Ελεύθερης Ελλάδας ξηλώθηκε σε μια πορεία και αντικαταστάθηκε από τον ένοπλο λαό). Είχε διατηρηθεί και το υπουργείο Αμυνας, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε ο προηγούμενος τακτικός στρατός.

Η παραπάνω εξέλιξη είχε αντικειμενική βάση. Η κατοχή δεν κατάργησε - ούτε ήθελε φυσικά να καταργήσει - το υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Και ήταν επόμενο ένα μέρος του αστικού πολιτικού κόσμου, καθώς και διάφορα κατακάθια της κοινωνίας, αλλά και τεταρτοαυγουστιανοί, να αναλάβουν την επάνδρωση των τομέων του αστικού κράτους. Ενα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου έπρεπε να διαχειριστεί και να υπερασπιστεί άμεσα - και κυρίως μακροπρόθεσμα - την εξουσία της τάξης του.

Οι κατοχικές κυβερνήσεις και οι ...υπόλοιποι

Είναι ανακριβές ότι ο αστικός πολιτικός κόσμος, που δεν μπήκε στις κυβερνήσεις των κουίσλινγκ, ήταν αμέτοχος στη συγκρότησή τους και ότι αυτές δεν είχαν τη σύμφωνη γνώμη του. Το αντίθετο. Και να τι έγραφαν οι αθηναϊκές εφημερίδες της 8ης Μάη 1941: «Ο πρωθυπουργός κ. Τσολάκογλου εδέχθη χθες τους πολιτικούς ηγέτας της χώρας, κ. κ. Πάγκαλον, Γονατάν, Οθωναίον, Μάξιμον, Κ. Τσαλδάρην, Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλον, Β. Δηλιγιάννην, Γ. Πεσματζόγλου, Γ. Μερκούρην, Βελέντζαν και Περ. Ράλλην. Μετά τας συνομιλίας εδόθη εις τον Τύπον η κάτωθι επίσημος ανακοίνωσις: "Ο κ. πρωθυπουργός ήκουσε μετά προσοχής τας γνώμας των ανδρών τούτων, αφού εξέθεσε την κατάστασιν και τας ακολουθητέας κατευθύνσεις της κυβερνήσεως. Πάντες ανεγνώρισαν ότι η Κυβέρνησις Εθνικής Ανάγκης είναι επιβεβλημένον να υποστηριχθή εκ μέρους πάντων των Ελλήνων άνευ επιφυλάξεων και ειλικρινώς. Επίσης πάντες ανεγνώρισαν το σφάλμα του εκπεσόντος καθεστώτος να κηρύξη τον πόλεμον κατά της Γερμανίας και διεκήρυξαν το χάσμα, το οποίον χωρίζει την Ελλάδα από την κυβέρνησιν των εν Κρήτη εγκατασταθέντων φυγάδων. Πολλοί εξ αυτών εξεδήλωσαν τον ζωηρόν αποτροπιασμόν των, διότι οι φυγάδες ούτοι δεν συνεταύτισαν τας τύχας των με τον ελληνικόν Λαόν, τον οποίον, εκτός της συμφοράς του πολέμου, απεγύμνωσαν διά της αφαιρέσεως του Δημοσίου Χρήματος"...» (Κ. Πυρομάγλου, «Ο Γεώργιος Καρτάλης και η εποχή του», εκδόσεις «Ιστορική Ερευνα», σελ. 136-137).

Το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα. Ο Θ. Σοφούλης, αρχηγός των «Φιλελευθέρων», ο Γ. Καφαντάρης, των «Προοδευτικών», ο Ι. Σοφιανόπουλος, του «Αγροτικού Κόμματος», ο Γ. Παπανδρέου, του «Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος», ο Παν. Κανελλόπουλος, του «Εθνικού Ενωτικού Κόμματος», ο Κ. Καραμανλής, του «Λαϊκού Κόμματος», απείχαν ουσιαστικά, ορισμένοι και τυπικά, ενώ ο Στυλ. Γονατάς, υπαρχηγός του «Κόμματος των Φιλελευθέρων», καθοδήγησε την ίδρυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας» του Ι. Ράλλη. Ο Γ. Καφαντάρης, σε πρόταση που του έγινε από το ΚΚΕ να προσχωρήσει στην Αντίσταση, απάντησε: «Οι Ελληνες να μη νοιάζονται, το ζήτημα θα το λύσουν οι σύμμαχοι» (δηλαδή οι Εγγλέζοι) (Π. Ρούσος, ό. π., σελ. 137). Την ίδια στάση κράτησαν στις προτάσεις του ΚΚΕ και άλλοι. Στον Γ. Παπανδρέου, στον οποίο έγινε πρόταση να ηγηθεί του ΕΑΜ, ανήκει το επίσης κατηγορηματικό «όχι», που έδωσε ως απάντηση. Εξάλλου, από τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο Ν. Πλαστήρας καλούσε το λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές. Παραθέτουμε το σχετικό γράμμα του Ν. Πλαστήρα: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό πρέπει να γίνη και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνον μήνας με τελείαν ήτταν του άξονος (όπερ απίθανον)» («Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 14 Σεπτέμβρη 1998). Να σημειωθεί ότι αυτό το γράμμα στάλθηκε την 21η Απρίλη 1941, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν περάσει τη Λάρισα και κατέβαιναν προς την Αθήνα. Ετσι, εκτός από τους συνεργάτες των Γερμανών, το άλλο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου εγκατέλειψε την Ελλάδα και πήγε στη Μέση Ανατολή. Ελάχιστοι δε πέρασαν στο ΕΑΜ, ενώ ένα μικρό μέρος τους οργάνωσε ένοπλα τμήματα (π.χ. ΕΔΕΣ) που συνεργαζόταν και με τους Αγγλους και με τους Γερμανούς.

Ο αστικός πολιτικός κόσμος είχε βαθύτατη συνείδηση ότι ο λαϊκός αγώνας κατά των κατακτητών είχε κατά βάθος ταξικό περιεχόμενο. Δεν ξεγελιόταν από το εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο του, που «υπερκάλυπτε», σε μεγάλο βαθμό, το κοινωνικό. Κατανοούσε καλά πως ο ερχομός των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο, έστω με αφετηρία την εθνική απελευθέρωση, δε γινόταν να περιοριστεί σ' αυτήν, απ' τα ίδια τα πράγματα, αφού τα δύο παραπάνω στοιχεία συνυπήρχαν. Και ότι, στην πορεία της πάλης, έτσι κι αλλιώς, θα οξύνονταν και τα αντικαπιταλιστικά κριτήρια των λαϊκών μαζών. Γιατί την ίδια στιγμή που 100άδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν από την πείνα κι η δυστυχία ήταν ο καθημερινός σύντροφος των υπολοίπων, κάποιοι θησαύριζαν. Η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από το κεφάλαιο και η εξαθλίωση μεγάλου τμήματος της αγροτιάς δεν οφείλονταν μόνο στους κατακτητές. Μαζί με τους τελευταίους υπήρχε και η ντόπια αστική τάξη. Κατά συνέπεια κατανοούσαν ότι σε κάποια στιγμή η λαϊκή αντίθεση μπορούσε να στραφεί εναντίον όλων. Ταυτόχρονα, ο αστικός πολιτικός κόσμος είχε καθαρό ότι ο ξεσηκωμός του λαού θα τον αφύπνιζε και σε ό,τι αφορούσε στη στάση των αστικών κομμάτων στα προηγούμενα χρόνια, οπότε είχαν παραδώσει την εξουσία στην 4η Αυγούστου. Γι' αυτό και έκαναν ό,τι περνούσε απ' το χέρι τους για να μείνει ο λαός υποταγμένος. Η καλλιέργεια της ηττοπάθειας, του «ρεαλισμού» (!) και της κινδυνολογίας - μαζί με τον αντικομμουνισμό - οργίασε!

Στο διάστημα 17 έως 20 Μάη 1944 συνήλθε στη Βηρυτό σύσκεψη των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων και εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων, που έμεινε στην ιστορία ως «Συνέδριο του Λιβάνου». Στο Συνέδριο συμμετείχαν ουσιαστικά το ΕΑΜ και η ΠΕΕΑ που είχαν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία και, από την άλλη, η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου που δεν είχε κανένα λαϊκό έρεισμα στην Ελλάδα, ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ, επίσης χωρίς σημαντικό λαϊκό έρεισμα στην Ελλάδα.

Και η «θεωρία των άκρων»

Στο Συνέδριο του Λιβάνου ο Γ. Παπανδρέου ανέφερε τα εξής: «Κόλασις είναι σήμερον η κατάστασις της πατρίδος μας... Σφάζουν οι Γερμανοί. Σφάζουν τα Τάγματα Ασφαλείας. Σφάζουν και οι αντάρται. Σφάζουν και καίουν... Η ευθύνη του ΕΑΜ είναι ότι δεν απέβλεψε μόνον εις τον απελευθερωτικόν αγώνα, αλλά ηθέλησε να προετοιμάση την μεταπολεμικήν δυναμικήν του επικράτησιν... Με την τρομοκρατικήν αυτήν δράσιν του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, είπε χαρακτηριστικά, εδημιουργήθη, δυστυχώς, το ψυχολογικόν κλίμα, το οποίον επέτρεψεν εις τους Γερμανούς να επιτύχουν εις το τρίτον έτος της δουλείας ό,τι δεν είχαν κατορθώσει κατά τα δύο πρώτα έτη - την κατασκευήν των Ταγμάτων Ασφαλείας...».

Ετσι εξίσωνε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ με τους κατακτητές και τους ταγματασφαλίτες. Ηξερε τι έκανε. Επρεπε να βρει τρόπο, ώστε την απόφαση για επίθεση στο ΕΑΜ, όπως και έκανε το Δεκέμβρη του 1944, ως μέσο για να ευοδωθούν οι επιδιώξεις της άρχουσας τάξης μετά την απελευθέρωση, για επανεγκαθίδρυση της εξουσίας της, να τη δρομολογήσει. Επρεπε, λοιπόν, να χτυπήσει εκεί που ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν σε βάρος του αστικού πολιτικού κόσμου. Στο ένοπλο τμήμα του λαού, τον ΕΛΑΣ. Να και η «θεωρία των δύο άκρων», ανάγλυφη, από το 1944 ακόμη.

Αύριο, στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη» αφιέρωμα για την απελευθέρωση της Αθήνας στο ένθετο Ιστορία

Ο Mr Google

Ο Mr Google

«Δε συμφωνώ με τις Αρχές Προστασίας Προσωπικών δεδομένων και τις συστάσεις που μας απευθύνουν. Εσείς πρέπει να σκεφτείτε την ιδιωτικότητα. Θέλετε να τα μοιραστείτε όλα; Εσείς θα το αποφασίσετε αυτό», είπε ο Ερικ Σμιτ, πρόεδρος της «Google». Μόνο για υπέρμαχος της διαφάνειας δεν είπε ότι είναι. Και μιλάμε για έναν εκπρόσωπο μονοπωλιακού ομίλου με κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων, ακριβώς απ' αυτή την τόσο «αθώα» και «εύηχη» ως περιεχόμενο αλληλεγγύης κουβέντα: «Θέλετε να τα μοιραστείτε όλα;». Να το τυρί στη φάκα, για όλους αυτούς που η στο έπακρο αποξένωση του σάπιου καπιταλισμού τους ρίχνει στο διαδίκτυο για επικοινωνία. Δήθεν επικοινωνία και διαμόρφωση σχέσεων παντός είδους. Εικονική πραγματικότητα αφού στην ουσία υπάρχει απόλυτη απομόνωση. Εχει όμως και ένα δίκιο. Στον καπιταλισμό είμαστε, όσο σαπίζει τόσο πασχίζει να μετατρέψει την κοινωνία του σε αγγέλη, όπου ο ανταγωνισμός σαν κοινωνική αξία συνοδεύεται με τη μοναδικότητα, που γλιστρά στην απομόνωση χωρίς επιστροφή, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση «τα μοιραζόμαστε όλα μέσω διαδικτύου», πιο συγκεκριμένα μέσω του μονοπωλίου του. Να θυμίσουμε μόνο μερικά από τα καλά της μοιρασιάς με τον Mr. Google.

Τον Ιούνη του 2013 αποκαλύφθηκε σε αμερικανικές εφημερίδες και επιβεβαιώθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ότι η NSA (η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ, υπάγεται στο υπουργείο Αμυνας, είναι μία από τις 17 μυστικές υπηρεσίες που «επίσημα» δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ) παρακολουθεί εκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις και στο πλαίσιο του προγράμματος παρακολούθησης «Prism» μπορεί μέσω των server 9 διαδικτυακών κολοσσών (όπως οι «Google», «Facebook», «Microsoft», «Yahoo», «Apple»...) να έχει πρόσβαση στα e-mail, τις διαδικτυακές συνομιλίες κάθε είδους, να έχουν ουσιαστικά «εικόνα» από όλη τη διαδικτυακή κίνηση ενός χρήστη. Δηλαδή, οι μυστικές υπηρεσίες ομολόγησαν ότι μπορούν να παρακολουθούν όλους τους χρήστες του διαδικτύου. Ενα καλό της μοιρασιάς. Ας δούμε άλλο ένα. Για την ανάρτηση μίας διαφήμισης της «google» αξιοποιείται όλο το διαδικτυακό παρελθόν του χρήστη, προκειμένου τη διαφήμιση να τη δει κάποιος που οι πιθανότητες ενδιαφέροντος να είναι αυξημένες για το διαφημιζόμενο (εξατομικευμένη διαφήμιση). Αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο μέσω της αποθήκευσης, συλλογής και κατάλληλης επεξεργασίας των πληροφοριών που απορρέουν από μία τυπική χρήση του διαδικτύου. Αρα γνωρίζουν τα πάντα για την προσωπικότητα του χρήστη. Και αν χρησιμοποιώντας αυτό βγάζουν τεράστια ποσά από τις διαφημίσεις εταιρειών, τότε πόσα χρήματα θα έβγαζαν αν (λέμε αν) πουλούσαν όλα αυτά τα «προσωπικά δεδομένα» σε αστικά κράτη, μυστικές υπηρεσίες και ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς; Το Χαφιεδισμό δηλαδή, αυτό που κάνουν όπως αποκαλύφθηκε στις ΗΠΑ. Και ο νοών νοείτω...

Θέλουν υποταγή...

Θέλουν υποταγή...

Η προσπάθεια ταύτισης των εργατικών - λαϊκών αγώνων με την εγκληματική ναζιστική δράση στο πλαίσιο της θεωρίας των δύο άκρων συνεχίζεται, όπως φαίνεται από τη χτεσινή ομιλία του πρωθυπουργού. Γίνεται, μάλιστα, προσπάθεια να χρεωθούν στο εργατικό - λαϊκό κίνημα καραμπινάτες προβοκάτσιες, όπως αυτή στη «Μαρφίν» ή η δράση παρακρατικών ομάδων που δρώντας με στρατιωτικό τρόπο έβαζαν φωτιές σε κτίρια το Δεκέμβρη του 2008 και το Φλεβάρη του 2012, που συμμετείχαν στη δολοφονική επίθεση στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ τον Οκτώβρη του 2011. Η δράση της Χρυσής Αυγής και οι προβοκάτσιες είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που λέγεται προσπάθεια χτυπήματος του εργατικού - λαϊκού κινήματος, τρομοκράτησης, εκφοβισμού κ.λπ. Αξιοποιούνται αν δεν συντονίζονται από τους ίδιους φανερούς ή κρυφούς κρατικούς μηχανισμούς. Θυμίζουμε ότι το ΚΚΕ είχε καταγγείλει ανοιχτά τη δράση μηχανισμών ίδιων με τη Χρυσή Αυγή, που σε επεισόδια στο Σύνταγμα καλούσαν σε «ντου στη Βουλή». Θυμίζουμε το ρόλο που έπαιξαν οι προβοκάτσιες των προηγούμενων χρόνων στον αποπροσανατολισμό και στα εμπόδια στην ανάπτυξη του κινήματος. Θυμίζουμε, βεβαίως, ότι τότε ορισμένοι κατάγγειλαν το ΚΚΕ ως «συστημικό» επειδή έθετε το ζήτημα της περιφρούρησης των λαϊκών κινητοποιήσεων, άποψη που σήμερα φιγουράρει στις ιστοσελίδες της Χρυσής Αυγής και σε προβοκατόρικα δημοσιεύματα που μιλάνε για «κόκκινα τάγματα εφόδου».

Το σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξηγεί πού στοχεύει η ομιλία του Σαμαρά: «Υποταγή στην αντιλαϊκή πολιτική απαιτεί ο πρωθυπουργός (...) Ο κ. Σαμαράς επικαλείται τα περί νομιμότητας με στόχο να επιβάλει τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική, μαζί με τις προσπάθειές του να την εξωραΐσει, καλλιεργώντας ψεύτικες ελπίδες και προσδοκίες για ανακούφιση που θα προέλθει από τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος.

Καμιά αναμονή. Τώρα οργάνωση της πάλης του λαού, συμπόρευση με το ΚΚΕ, ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας για ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής».

ΒΡΕΤΑΝΙΑ «Φωτιά» στα τιμολόγια του ηλεκτρικού

ΒΡΕΤΑΝΙΑ

«Φωτιά» στα τιμολόγια του ηλεκτρικού

Αυξάνονται οι υποσιτιζόμενοι σε Βρετανία και ΕΕ

Από παλιότερη κινητοποίηση στο Λονδίνο ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα

ΛΟΝΔΙΝΟ.--

Αυξήσεις - φωτιά στα τιμολόγια του ηλεκτρικού ανακοίνωσε, χτες, μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες ηλεκτρισμού στη Βρετανία, μόλις λίγες βδομάδες πριν την έλευση του χειμώνα...

Σε ανακοίνωση της εταιρείας SSE, που θεωρείται μία από τις έξι μεγαλύτερες στη χώρα, με 4.400.000 νοικοκυριά πελάτες στις υπηρεσίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και 2.900.000 νοικοκυριά στην παροχή φυσικού αερίου, αναφέρεται ότι από τις 15 Νοέμβρη θα γίνουν αυξήσεις στα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος από 8,2 ως 9,7%. Η εταιρεία, που αποτελεί σημαντικό μέρος του μονοπωλίου στο χώρο της Ενέργειας, επικαλέστηκε ως αφορμή για το ηλεκτροσόκ που θα προκαλέσει σε εκατομμύρια βρετανικά νοικοκυριά την αύξηση του κόστους στη χονδρική τιμή πώλησης ενέργειας, τις εργασίες εκσυγχρονισμού του δικτύου διανομής και τις κρατήσεις που επιβάλλει το Δημόσιο για την «πράσινη» ενέργεια και την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Ας σημειωθεί ότι μόνο μεταξύ Αυγούστου και Δεκέμβρη του 2012 οι έξι μεγάλες εταιρείες ηλεκτρισμού στη Βρετανία είχαν επιβάλει αυξήσεις από 6 έως 10,8%, ενώ η νέα αύξηση αναμένεται να προκαλέσει ένα νέο μεγάλο χτύπημα στα λαϊκά εισοδήματα...

Ο ηγέτης των αντιπολιτευόμενων Εργατικών, Εντ Μίλιμπαντ, που είχε προεκλογικά υποσχεθεί 20μηνο «πάγωμα» στα τιμολόγια του ρεύματος, έκανε τάχα τον κατάπληκτο χαρακτηρίζοντας την εξέλιξη «σκανδαλώδη» και κατηγορώντας την κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον ότι έχει αφήσει ασύδοτες τις εταιρείες να κάνουν όποτε και όσες αυξήσεις θέλουν...

Ο Ντέιβιντ Κάμερον από την πλευρά του κατηγόρησε τον Μίλιμπαντ για απόπειρα εξαπάτησης των πολιτών, λέγοντας πως η υπόσχεσή του για 20μηνο «πάγωμα» στην τιμή του ρεύματος στερούνταν βάσης γιατί δεν είναι σε θέση να ελέγξει τις διεθνείς τιμές ενέργειας και φυσικού αερίου...

Ενώσεις καταναλωτών αντιδρούν στη νέα αύξηση των τιμολογίων του ρεύματος καθώς θεωρούν πως μετά τη SSE θα ακολουθήσουν την ίδια πολιτική και οι άλλες πέντε μεγάλες εταιρείες ηλεκτρισμού, συμπαρασύροντας στον κυκεώνα της ακρίβειας μία σειρά προϊόντων και υπηρεσιών.

Και τρόφιμα από τον... Ερυθρό Σταυρό!

Στο μεταξύ, χτεσινό ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας «Independent» σημειώνει ότι το φετινό χειμώνα ο Ερυθρός Σταυρός, για πρώτη φορά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα ξεκινήσει τη συλλογή και διανομή τροφίμων σε φτωχά νοικοκυριάκαθώς αυτά υφίστανται ολοένα και περισσότερο τις επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης και των δραματικών περικοπών σε κρατικά επιδόματα και τις υπηρεσίες Πρόνοιας.

Οι εθελοντές του βρετανικού Ερυθρού Σταυρού θα συμμετάσχουν σε κινήσεις συγκέντρωσης τροφίμων σε γνωστές αλυσίδες σούπερ μάρκετ σε όλη τη χώρα έως το τέλος Νοέμβρη, με σκοπό την τροφοδότηση των κοινωνικών παντοπωλείων με τα απαραίτητα αγαθά και ξηρά τροφή που θα διανεμηθούν στη συνέχεια με τη μορφή πακέτων από τα δίκτυα της φιλανθρωπικής οργάνωσης FareShare σε εκατομμύρια οικογένειες σε όλη τη χώρα.

43 εκατομμύρια υποσιτιζόμενοι στην Ευρώπη

Εξυπακούεται ότι δεν πλήττεται μόνο ο βρετανικός λαός από την καπιταλιστική βαρβαρότητα αλλά και άλλοι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου. Σε πρόσφατη έκθεση ο Ερυθρός Σταυρός διαπιστώνει αύξηση κατά 75% στον αριθμό των ανθρώπων που εξαρτούν την επάρκειά τους στα τρόφιμα από τη βοήθεια φιλανθρωπικών οργανισμών και κινημάτων αλληλεγγύης σε χώρες της Ευρώπης, ενώ εκτιμά πως περίπου 43.000.000 άνθρωποι στην Ευρώπη υποσιτίζονται καθημερινά και ότι πάνω από 120.000.000 βασανίζονται από τις επιπτώσεις της φτώχειας.

Το μουσούδι - 3. Το αντισταθμιστικό "πάρτυ"

Το μουσούδι - 3. Το αντισταθμιστικό "πάρτυ"

Αλήθεια, τί είναι τα περίφημα αντισταθμιστικά οφέλη (πιο σωστά: αντισταθμιστικά ωφελήματα και, επί το αγγλικότερον -και πιο "μορφωμένο"- offsets); Αν ήθελε κάποιος να δώσει έναν ορισμό, θα μπορούσε να πει ότι είναι το σύνολο των ανταποδοτικών πράξεων ενός προμηθευτή προκειμένου να κάνει την προσφορά του δελεαστικώτερη. Με απλά λόγια: ανάθεσέ μου εσύ να σου χτίσω ένα σχολείο κι εγώ θα σου φτιάξω και μια παιδική χαρά στην διπλανή πλατεία ή ανάθεσέ μου να σου φτιάξω μια γέφυρα κι εγώ υπόσχομαι ότι θα αγοράσω όλα τα χρειαζούμενα υλικά από επιχειρήσεις τής γύρω περιοχής. Συνήθως δε, τα αντισταθμιστικά ωφελήματα βαρύνουν ιδιαίτερα στην τελική επιλογή προμηθευτού (*).

[Προσοχή! Υπό την ως άνω ευρεία έννοια, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως αντισταθιστικά ωφελήματα ακόμα και οι λογής-λογής μίζες αλλά εδώ μιλάμε για συμφωνίες που γίνονται πάνω στο τραπέζι, με πλήρη διαφάνεια και στο φως τής ημέρας.]

Το 1989, λίγο πριν την πτώση τού ΠαΣοΚ, επί υπουργείας Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, άρχισε η ιστορία με τα αντισταθμιστικά ωφελήματα στις αμυντικές δαπάνες. Από τότε, κάθε προμηθευτής υποχρεούται να προσφέρει ως "αντάλλαγμα" για κάθε δουλειά που παίρνει είτε τεχνογνωσία (σημ.: το πώς αποτιμάται αυτή είναι άλλου παπά ευαγγέλιο) είτε συμφωνίες για συνεργασία με ελληνικές επιχειρήσεις προκειμένου να υλοποιηθεί το έργο.

Και τώρα που ξεκαθαρίσαμε το τι είναι τα αντισταθμιστικά ωφελήματα, ας επιστρέψουμε στην ιστορία με τα υποβρύχια. Οι παραγγελίες των 2,68 δισ., για τις οποίες μιλάγαμε χτες, συνοδεύονταν από μια συμφωνία για αντισταθμιστικά ωφελήματα. Σύμφωνα μ' αυτή την συμφωνία, η HDW υποχρεωνόταν να "επιστρέψει" στην χώρα 500 εκατομμύρια μέσω της συνεργασίας της με συγκεκριμένες ελληνικές βιομηχανίες, οι οποίες είχαν τεκμηριωμένα την δυνατότητα να κατασκευάσουν τμήματα των παραγγελμένων υποβρυχίων.

Ως εδώ, καλά. Όμως, οι έρευνες των εισαγγελέων τού Μονάχου, για τους οποίους επίσης μιλήσαμε χτες, έδειξαν ότι όσα ωφελήματα υλοποιήθηκαν, καλύφθηκαν με εικονικά τιμολόγια! Με αφορμή το πόρισμα των γερμανών εισαγγελέων, ο ΣΔΟΕ διενήργησε σχετικό έλεγχο, το αποτέλεσμα του οποίου έπεσε σαν βόμβα: πάνω από το 85% των αντισταθμιστικών ωφελημάτων καλυπτόταν από εικονικά τιμολόγια, τα οποία εξέδιδαν διάφορες εταιρείες για έργα που δεν είχαν καμμιά σχέση με την κατασκευή των υποβρυχίων.

Να το πούμε όλο αυτό με απλά λόγια; Αν υποθέσουμε ότι η εταιρεία παρουσίασε τιμολόγια 500 εκατ. ευρώ ως κάλυψη της υποχρέωσής της περί αντισταθμιστικών ωφελημάτων, πάνω από 420 εκατ. αφορούσαν εικονικές πληρωμές. Δηλαδή, η εταιρεία έδειχνε στα βιβλία της ότι είχε χρηματικές εκροές 420 εκατ. δίχως όμως αυτές να έγιναν πραγματικά. Το ερώτημα είναι: πού πήγαν αυτά τα λεφτά; Θα στοιχημάτιζα και τα δυο μου χέρια από τον ώμο ότι με αυτά τα τιμολόγια (τουλάχιστον, με το μεγαλύτερο, το πολύ μεγαλύτερο μέρος τους) η εταιρεία κάλυψε τις "χρήσιμες δαπάνες" της. Όσοι έχουν λογιστική εμπειρία σε μεγάλες εταιρείες, γνωρίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι οι "μαύρες" δαπάνες αλλά το "ξάσπρισμά" τους με εικονικά παραστατικά, τα οποία θα καλύπτουν την τρύπα στο ταμείο.

Η πλάκα είναι ότι οι ερευνητές τού ΣΔΟΕ εντυπωσιάστηκαν από ένα παράδοξο, το οποίο πρώτη φορά συναντούσαν: όχι απλώς οι ατασθαλίες ήσαν εξαιρετικά χοντροκομμένες και εξώφθαλμες αλλά και το λογιστήριο των ναυπηγείων δεν έκανε καμμιά προσπάθεια να τις καλύψει. Προφανώς, η εταιρεία δεν ένοιωθε κανέναν κίνδυνο από οποιονδήποτε έλεγχο.

Εκείνος ο έλεγχος, λοιπόν, αποκάλυψε εικονικά τιμολογημένες ή καραμπινάτα υπερτιμολογημένες συναλλαγές με πληθώρα εταιρειών, όπως Γερμανός Α.Ε., Siemens Α.Ε./Siemens AG, Motomarine, Ελφον ΕΠΕ, ΕΜΕΚ Α.Ε. και ΕΜΕΚ ΑΤΕ, SSA Α.Ε., ΜΕΤΚΑ, Sonac, Navcom SA/ Raytheon, Temma SA/ Zeiss-Ofeli (**). Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

- Ως αντισταθμιστικό ωφέλημα, η Γερμανός Α.Ε. κατασκεύασε μπαταρίες για τα υποβρύχια, αξίας 63 εκατ. ευρώ περίπου. Μόνο που πάνω από τις μισές αυτές μπαταρίες πουλήθηκαν σε άλλους πελάτες και όχι στην HDW.
- Ως αντισταθμιστικό ωφέλημα, η Motomarine ανέλαβε την κατασκευή 12 αποβατικών σκαφών αντί 2 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία πήρε τα λεφτά αλλά παρέδωσε τα μισά σκάφη.
- Ως αντισταθμιστικό ωφέλημα, η HDW ανέλαβε να κατασκευάσει 1.000 βαγόνια αντί 41 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία πήρε τα λεφτά αλλά ακόμη δεν έχει παραδώσει ούτε ρόδα από βαγόνι.

Γι' αυτό το τελευταίο είχαμε κάνει λόγο στο σημείωμα "Άκης: ο αίρων τας αμαρτίας του πολιτικού κόσμου". Στο ίδιο σημείωμα είχαμε μιλήσει για "μαϊμού τιμολόγια των 5,5 εκατομμύριων για υπηρεσίες που -υποτίθεται πως- πρόσφεραν στα ελληνικά ναυπηγεία κάτι απίθανες εταιρείες από το Κουρασάο ή τις Ολλανδικές Αντίλλες" αλλά και για "το τιμολόγιο που λέει πως χρεωθήκαμε για να προωθήσουμε τα συμφέροντα των ελληνικών ναυπηγείων στην Βολιβία". Όλα αυτά τα τιμολόγια χρησιμοποιήθηκαν για να καλυφθούν τα αντισταθμιστικά ωφελήματα, τα οποία ήταν υποχρεωμένη να παράσχει η HDW. (***)


Φτάσαμε στο κρίσιμο σημείο. Οι εισαγγελείς τού Μονάχου έκαναν την αρχή και ο ΣΔΟΕ επέφερε το τελικό χτύπημα. Το ελληνικό δημόσιο μπορεί πλέον να διεκδικήσει άνετα, αν όχι την πλήρη αποζημίωσή του, τουλάχιστον την επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων. Η HDW φαίνεται πως βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Αναζητείται επειγόντως αυτός που θα την βγάλει απ' αυτή την θέση. Κι αφού ο Άκης έχει προ πολλού κατεβεί από το τραίνο, εμφανίζεται ένα άλλο μουσούδι για να παίξει αυτόν τον ρόλο. Ποιό; Υπομονή ως αύριο.



(*) "Τα τριάκοντα αργύρια με τα οποία κάμπτονται οι συνειδήσεις ονομάζονται, επί το πολιτικώς ορθότερον, «αντισταθμιστικά οφέλη». Η επένδυση γίνεται ξάφνου ελκυστική για τους κατοίκους, χάρη στο πακέτο μέτρων που υπόσχεται ο επενδυτής. Σου κάνω ένα κακό; Μην ανησυχείς. Θα σου κάνω ένα καλό για να το αντισταθμίσω. Δέξου την επένδυσή μου και μεγάλο καλό θα δει ο τόπος σου. Θα πουληθούν οι χαλέπες για φιλέτα, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας (ή και αργομισθίας), θα έρθει η ανάπτυξη, θα ανοίξουν νέοι δρόμοι και θα διαπλατυνθούν οι παλιοί. Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι αναγκαίο να γίνουν πράγματι. Αρκεί να λέγονται και να χαϊδεύουν τα αυτιά. Άλλωστε συχνά και η ίδια η επένδυση δεν είναι παρά ένα καλοστημένο παραμύθι που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία." (Δήμος Τσαντίλης, "Αντισταθμιστικά οφέλη", από το Rethymno.gr) 

(**) "Με κοινή πρόταση η παραπομπή Άκη" (Ντόρα Νταϊλιάνα, "Ελευθεροτυπία", 5/6/2011

(***) Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το ιδιαίτερα διαφωτιστικό άρθρο τού Νίκου Χασαπόπουλου με τίτλο "Απώλειες πολλών δισ. από «χαμένα» αντισταθμιστικά" ("Το Βήμα", 10/1/1999)

Cogito ergo sum

Ενας για όλους και όλοι για έναν!

Ενας για όλους και όλοι για έναν!

Εκατοντάδες επισκέπτες του Φεστιβάλ συνέβαλαν στη συγκέντρωση ειδών για λαϊκές οικογένειες που δοκιμάζονται από την κρίση.



ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ενας για όλους και όλοι για έναν!

Ανακοίνωση του ΚΣ της ΚΝΕ για τα είδη που συγκεντρώθηκαν στο 39ο Φεστιβάλ στο πλαίσιο των δράσεων αλληλεγγύης.

Το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ έδωσε στη δημοσιότητα ανακοίνωση του ΚΣ της ΚΝΕ για τα είδη που συγκεντρώθηκαν στο 39ο Φεστιβάλ της Οργάνωσης στο πλαίσιο των δράσεων αλληλεγγύης.
Αναλυτικά, η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ χαιρετίζει τους εκατοντάδες εργαζόμενους, νέους και νέες, κάθε έναν, που στα πλαίσια των εκδηλώσεων του 39ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - "Οδηγητή", δίνοντας από το υστέρημά τους, βοήθησαν αποφασιστικά στη συγκέντρωση ρούχων, σχολικών ειδών και τροφίμων για λαϊκές οικογένειες, άνεργους, απεργούς και μετανάστες που δοκιμάζονται από την κρίση.

Η ΚΝΕ ανακοινώνει ότι ολοκληρώθηκε η καταγραφή και η ταξινόμηση των υλικών που συγκεντρώθηκαν τις μέρες του Φεστιβάλ, 19-21 Σεπτέμβρη. Η προσφορά και η ανταπόκριση του κόσμου ξεπέρασε κάθε προσδοκία, όπως είχε ήδη φανεί από την αρχή.
Συνολικά συγκεντρώθηκαν 351 κούτες υλικών και συγκεκριμένα:

Είδος - Ποσότητα (σε κούτες)

Ανδρική ένδυση - 69 Γυναικεία ένδυση - 72 Παιδική ένδυση - 54 Βρεφική ένδυση - 18 Σχολικά είδη - 31 Υπόδηση - 28 Παιδικά παιχνίδια - 33 Βρεφικά παιχνίδια - 24 Διάφορα είδη - 9 Μακαρόνια-όσπρια-ρύζι - 12 Διάφορα φαγητά (κονσέρβες κ.ά.) - 11 Τα είδη θα παραδοθούν στο Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο και σε συνεργασία με Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και σωματεία θα διατεθούν σε μέλη σωματείων, απολυμένους, άνεργους, μετανάστες και όσους έχουν ανάγκη. Η ΚΝΕ χαιρετίζει όλους όσοι συνέβαλαν στην προσπάθεια που στέφθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία. Επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ότι η λαϊκή αλληλεγγύη είναι όπλο μας. Είναι εφόδιο και δύναμη για να συνεχίσουμε τον αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες μας και όχι ελεημοσύνη και "ψίχουλα" για να συνηθίσουμε τη φτώχεια, την ανεργία και την κακοπληρωμένη δουλειά. Γι' αυτό, τώρα που η επίθεση κυβέρνησης - ΕΕ - κεφαλαίου δυναμώνει, τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να πυκνώσουν. Πιο δυνατά από ποτέ, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο και σχολή να αντηχήσει: "Ενας για όλους και όλοι για έναν"!».



http://rizospastis.gr/page.do?id=14824&publDate=10%2F10%2F2013&direction=&pageNo=2#overlay/0/

Η οικογενειακή προέλευση του Καιάδα .. και ο "Ριζοσπάστης"

Η οικογενειακή προέλευση του Καιάδα .. και ο "Ριζοσπάστης"

Του Γιώργου Αλεξάτου
Διώκεται σήμερα, όπως διωκόταν και ο κομμουνιστής παππούς του τη δεκαετία του '60, που αγόραζε κρυφά "Ριζοσπάστη", είπε ο Γιώργος Γερμενής, αυτός με το τραγούδι για τον "γ.......ο Ιησού Χριστό", που το άκουσαν οι χήρες των χωροφυλάκων και των δικαστών και δώσ' του ψήφο του Καιάδα!...

1. "Ριζοσπάστη" κανένας δεν αγόραζε τη δεκαετία του '60, γιατί είχε απαγορευτεί ήδη από το 1947 και από τις αρχές της δεκαετίας του '50 έπαψε να βγαίνει και ως παράνομος. Επανακυκλοφόρησε και πάλι παράνομα το 1968 από την ΚΟΑ του ΚΚΕ, ενώ το ΚΚΕ εσ. έβγαλε τον "Ριζοσπάστη-Μαχητή".

2. Ποιος παππούς και ποιος "Ριζοσπάστης"; Ο Βασίλης Γερμενής ήταν επικεφαλής της Πατριωτικής Οργάνωσης Κεφαλονιάς, της διαβόητης ΠΟΚ[1], στην περιοχή της Ερίσου (από Άσο μέχρι Φισκάρδο), που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς κατά του ΕΑΜ. Είχε μακελέψει κόσμο και κοσμάκη ο παππούς κατά την Κατοχή και τα αμέσως επόμενα χρόνια. Εξαργύρωσε τις εθνικές του υπηρεσίες με άδεια πρακτορείου εφημερίδων.

Άξιος και ο γιος του και πατέρας του Καιάδα, ο Σπύρος Γερμενής, παρακρατικός επί καραμανλοκρατίας και καταδότης επί Χούντας.Υποψήφιος πέρσι στην Κεφαλονιά με τη φασιστοσυμμορία...

Πηγή: Βαθύ κόκκινο

[1]
Μαρτυρία για την ΠΟΚ

[...]Αυτή η ομάδα του Γάκια ήταν, ο Γάκιας ήταν προπολεμικός δολοφόνος επαγγελματίας. Και κάποιοι γύρω του κάνανε τον καιρό της κατοχής κλοπές και βιαιοπραγίες εναντίον αυτών που είχαν τα ζώα που τους παίρνανε, ας πούμε.
Μετά από αυτό όταν το ΕΑΜ αντέδρασε, όπως αντέδρασε, αυτοί και πήγαν με τους Γερμανούς. Και υπήρχαν τρεις συμμορίες τότε στην Κεφαλλονιά. Του Φωκίωνα Γάκια ή Αλισσανδράτου στην Πίλαρο, γείτονάς μας, το χωριό το δικό μου θεωρείτο κόκκινο χωριό και έχουμε τραβήξει τα πάνδεινα και τα δυο χωριά και το Νεοχώρι και τα Κομιτάτα. Υπήρχε στο Πυργί του Ειρηναίου Παπαδημάτου και του Κοτροκόη στην νότιο Κεφαλλονιά. Στον Ελιό.

-Αυτοί ήταν και μαυραγορίτες;

Αυτοί συνασπίστηκαν μετά σε μια οργάνωση που την ονομάσανε ΠΟΚ.Πατριωτική Οργάνωση Κεφαλληνίας. Μαυραγορίτες δεν ήταν, ήταν ληστές. Ήταν ληστοσυμμορίες και συνασπίστηκαν με τους Γερμανούς, πήγαν μαζί με τους Γερμανούς και φτιάξανε μια οργάνωση Πανκεφαλληνιακή που ενώθηκαν οι συμμορίες και την ονομάσανε ΠΟΚ. Πατριωτική Οργάνωση Κεφαλληνίας. Προδοτική κυριολεκτικά. Και αυτή έκανε την επιδρομή και λεηλάτησε το Πέρα χωριό της Ιθάκης το 1944 το καλοκαίρι.[...]

Πηγή: Ithakanews

Ας μη μιλάνε οι λερωμένοι

Ας μη μιλάνε οι λερωμένοι

Με αφορμή έναν «λαδιάρη», που τον πιάσανε στα πράσα στο «Σωτηρία», έσπευσαν οι από καιρό έτοιμοι (οι ίδιοι που έχουν διαχρονικά αξιώσει να αντιμετωπίζονται οι εργατοπατέρες ως θεσμός - ακόμα και «βάθρο της δημοκρατίας» έχουν ονομάσει τους εκάστοτε Πολυζωγόπουλους) να χύσουν χολή για τα συνδικάτα, να κλάψουν, δήθεν, γιατί με τέτοια συνδικάτα οι εργαζόμενοι δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν στα μνημόνια, να επιβάλουν τη θέση «αυτό είναι το συνδικαλιστικό κίνημα, μια σαπίλα».

Ασφαλώς και είναι σαπίλα τέτοια φαινόμενα. Και δεν είναι καθόλου μεμονωμένα. Ξανά και ξανά οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ τα έχουν καταγγείλει και αντιπαλέψει. Αυτήν την κατάσταση, μάλιστα, την έθεσαν πριν από 14 ολόκληρα χρόνια σαν κεντρικό πρόβλημα του συνδικαλιστικού κινήματος. Και μόλις πρόσφατα, στις 6 Σεπτέμβρη, το ΠΑΜΕ από τη Θεσσαλονίκη έκανε αναφορά σ' αυτήν την κατάσταση, μιλώντας για «ένα μηχανισμό πολύ ισχυρό που εγκλωβίζει το συνδικαλιστικό κίνημα στην υποταγή της ταξικής συνεργασίας, στους σχεδιασμούς της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Που μετατρέπει τα Συνδικάτα σε μηχανισμό συνδιαλλαγής με την εργοδοσία και τους κρατικούς μηχανισμούς και τα εμπλέκει στην εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων». Γι' αυτή τη θέση λέξη δεν πέρασε στον αστικό Τύπο και πώς να περάσει, αφού έθιγε ιερά και όσια του συστήματος.

Με αυτά τα ιερά και όσια του συστήματος, τους εργατοπατέρες, έκανε και κάνει ακόμα κομπρεμί η αστική δημοσιογραφία και τ' αφεντικά της. Σ' αυτούς βασίστηκε η βαρβαρότητα των καπιταλιστών μέσα στις επιχειρήσεις (λαμπρή μορφή ο Διάκος, για τα δεινά που πέρασαν οι εργάτες του ναυπηγείου Σκαραμαγκά επί ιδιοκτησίας Νιάρχου, λαμπρές μορφές και οι διάδοχοί του στο ίδιο ναυπηγείο όταν πέρασε υπό κρατικό έλεγχο). Στα «παιδιά» του Λευτεριώτη (εργατοπατέρα του '80, από το χώρο των φορτοεκφορτωτών) βασίζεται και σήμερα η αγριότητα των καπιταλιστών όταν στήνει μέσα στη Ζώνη αντι-συνδικάτο με χρυσαυγίτες. Μ' αυτούς στην πρώτη γραμμή επιδιώκουν και σήμερα να κρατήσουν τους εργάτες στην υποταγή. Αυτούς ύμνησαν σαν «υπεύθυνους συνδικαλιστές» στη Χαλυβουργία του Βόλου, όταν συνοδεία χρυσαυγιτών τραμπούκων σήκωναν στην πύλη πανό με τη φράση «έξω το ΠΑΜΕ». Τέτοιος είναι και ο χρυσαυγίτης που, όπως αποκάλυψε χτες ο «Ρ», έστησε ολόκληρη «ομοσπονδία» που έφτασε ως την πόρτα του συνέδριου της ΓΣΕΕ για να έχει νόμιμη βάση το δουλεμπόριο.

Ας μη μιλάνε, λοιπόν, οι λερωμένοι. Αλλά πολύ περισσότερο να 'χουν το νου τους οι εργαζόμενοι. Η υπόθεση της ανασύνταξης του κινήματος είναι μια μεγάλη υπόθεση. Σημαίνει κίνημα χειραφετημένο από τους σάπιους εργατοπατέρες, από τους καπιταλιστές, τα κόμματά τους, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Σημαίνει εργάτες άφοβους, οργανωμένους κόντρα στην εξουσία των μονοπωλίων. Σημαίνει ανοιχτή αντιπαράθεση με όλους εκείνους από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ που κινούνταν στην ίδια κατεύθυνση και οι συνδιαλλαγές μεταξύ τους είναι καθημερινές, από τις νοθείες, τις συναλλαγές με την εργοδοσία, τους μηχανισμούς της ΕΕ, τα διάφορα προγράμματα μέχρι το μοίρασμα ρόλων στη νομή του συνδικαλιστικού κινήματος, με ισχυρούς μεταξύ τους δεσμούς και αλληλεξαρτήσεις. Ολους αυτούς που κοινό τους γνώρισμα είναι η στήριξη της κυρίαρχης πολιτικής και φυσικά με το αζημίωτο σε παραταξιακό ή προσωπικό επίπεδο.

Σ' αυτήν την κατάσταση βρίσκεται και η απάντηση στο γιατί το συνδικαλιστικό κίνημα βρέθηκε αφοπλισμένο στην επίθεση του κεφαλαίου και ειδικά μπροστά στην καπιταλιστική οικονομική κρίση. Ο πόλεμος με αυτόν το μηχανισμό είναι σκληρός, αλλά υποχρεωτικός.

«Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε!»

«Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε!»

Σαρτρ: «Η ζωή του Τσε είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας»

 Του Νίκου Μπογιόπουλου

Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν – δωρεάν - τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.

Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε  σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του. Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα...

«Θυμηθείτε αυτό το όνομα - Μάριο Τεράν - ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.
Θυμηθείτε, λοιπόν, τον Μάριο Τεράν. Και δίπλα σε αυτόν, θυμηθείτε κι εκείνον τον ναζί εκτελεστή. Η ιστορία έρχεται από τα παλιά και μας την διηγήθηκε πριν από χρόνια ένας αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος Μουσγάς που την είχε ξετρυπώσει  από αναγνώσματα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων:

Ήταν μέρες Κατοχής. Στη Γαλλία. Στον τόπο της εκτέλεσης, λίγο πριν δοθεί το παράγγελμα στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο ναζί εκτελεστής γυρίζει υπεροπτικά στον μελλοθάνατο Γάλλο αντιφασίστα και τον ρωτά: «Τι έχεις να πεις που δε θα δεις ποτέ τις ιδέες σου να πραγματώνονται;». Ο αντιφασίστας, με απόλυτο έλεγχο του εαυτού του, με απόλυτη συνείδηση της αξίας της θυσίας του, απαντά: «Και για σένα  πεθαίνω, ηλίθιε»!

Είναι αληθινή η ιστορία; Δεν ξέρω. Αλλά τί σημασία έχει;…

Όχι λίγες φορές, επανέρχεται το ερώτημα: Τι ήταν εκείνο που οδήγησε έναν από τους ηγέτες μιας από τις σημαντικότερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα να προσφέρει τόσο αφειδώλευτα -  και κατά άλλους τόσο «απερίσκεπτα» και τόσο «τυχοδιωκτικά» - την ίδια του τη ζωή στο πεδίο των μαχών για την κοινωνική απελευθέρωση;

 Στη στάση του Τσε απέναντι στη ζωή (όπως περιέγραψε ο Φιντέλ Κάστρο στον επικήδειο στη μνήμη του Τσε που εκφωνήθηκε στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα, στις 18 Οκτώβρη 1967) επέδρασε σημαντικά
«η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην Ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της Ιστορίας δε σταματά ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών (...). Άνθρωποι σαν κι αυτόν - συνέχισε ο Κάστρο - είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν (...)»

Την αντίληψη του Τσε για τον άνθρωπο δε θα μπορούσαν ποτέ να την καταλάβουν οι δολοφόνοι του. Πόσο μάλλον να την εξοντώσουν.

Ό,τι  δεν κατάφεραν με τον Τσε  εκείνοι που τον δολοφόνησαν νόμισαν ότι θα το κατόρθωναν όσοι πίστεψαν ότι μπορούν να τον μετατρέψουν σε μια ακίνδυνη στάμπα πάνω σε μπλουζάκια και «μοδάτα» αξεσουάρ.
Ούτε αυτοί αντιλήφθηκαν ότι η ζωή του Τσε ξεπερνά κατά πολύ την αγοραία λογική τους. Δεν είχαν τα εργαλεία να αντιληφθούν εκείνο που κατάλαβε ο Σαρτρ: «Η ζωή του Τσε» - έλεγε ο Σαρτρ - είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας».

Αυτή η «πλήρης Ιστορία», που ο Τσε την έγραψε και την διηγήθηκε με τη ζωή και το θάνατό του, είναι ταυτόχρονα και η απάντηση στο ερώτημα «γιατί ο Τσε  συνεχίζει να ζει».

Όσοι προσπαθούν να εξαντλήσουν την εξήγηση αυτής της «αθανασίας», εστιάζοντας στην εικόνα του Τσε σαν «γητευτή των φοιτητικών ονείρων», ξεχνούν ότι ο Τσε των εργατών και των αγροτών, ο Τσε των ταπεινών και καταφρονεμένων, ο Τσε της νεολαίας, δε μας άφησε κληρονομιά μόνο το απίστευτο βλέμμα του. Ενα βλέμμα που κοιτάζει μακριά αλλά στέρεα προς το φαινομενικά αδύνατο. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο Τσε και οι σύντροφοί του στην Κούβα έγιναν η απόδειξη της νίκης απέναντι στην καταπίεση, στη διαφθορά, στο φασισμό, στον ιμπεριαλισμό. Δεν ήταν μόνο ότι ο Τσε αρνήθηκε μια «στρωμένη» και άνετη ζωή, πριν την κουβανέζικη επανάσταση, ότι δεν θαμπώθηκε από τις τιμές, τα πόστα, την αναγνώριση, μετά την επικράτηση της επανάστασης.

Ολα αυτά μαζί μπορεί να συνθέτουν τον «μύθο» του Τσε, αλλά δεν είναι αρκετά να εξηγήσουν το γιατί ο Τσε Γκεβάρα «ζει».

Στην πραγματικότητα, τίποτα δε θα μπορούσε να κρατήσει «ζωντανό» τον Τσε, αν δεν παρέμεναν τραγικά ζωντανά και δραματικά επίκαιρα όλα όσα τον «γέννησαν». Ο πραγματικός λόγος που ο Τσε  παραμένει «ζωντανός» είναι ότι παραμένουν ζωντανά όλα όσα τον «γέννησαν».

Ο Τσε «ζει» γιατί, ως πολεμιστής και ως πολιτικός, ήταν ο κομαντάντε μιας υπόθεσης που και ως θεωρία και ως πράξη θα βρει την ολοκλήρωσή της, μόνο όταν καταργηθεί κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ο μαρξισμός και το κομμουνιστικό ιδεώδες είναι πλήρως εξαγνισμένο μέσα μου, έλεγε ο Τσε, προσθέτοντας με απόλυτη σαφήνεια: «Δεν υπάρχει για μας κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».

Ο Τσε θα παραμένει «ζωντανός» για όσο το βλέμμα του θα δείχνει ότι είναι ρεαλιστικό το όραμά του για έναν κόσμο ελεύθερο, δημοκρατικό, χωρίς πείνα, χωρίς φτώχεια, χωρίς καταπίεση.

«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου», έλεγε ο Τσε. Για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της, όσο οι έννοιες «τιμή» και «αξιοπρέπεια» θα υπάρχουν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων,  ο Τσε θα είναι «ζωντανός». Γιατί «ο άνθρωπος - έλεγε ο Τσε- πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτήν την τιμή».

Λίγο πριν τη δολοφονία του, ο Τσε είχε στείλει στα παιδιά του ένα γράμμα:

«Αγαπημένα μου Ιλδίτα, Αλεϊδίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο,

Αν μια μέρα χρειαστεί να διαβάσετε τούτο το γράμμα, θα πει πως πια δεν είμαι ανάμεσά σας. Σχεδόν δε θα με θυμάστε πια και τα πιο μικρά θα μ' έχουν ξεχάσει. Ο πατέρας σας ήταν ένας άνθρωπος που έπραττε όπως σκεφτόταν, και που σίγουρα ήταν πιστός στις πεποιθήσεις του (….). Να μελετάτε πολύ, για να μπορέσετε να κυριαρχήσετε στην τεχνική, που θα σας επιτρέψει να κυριαρχήσετε στη φύση (…). Να 'στε κυρίως ικανά να αισθάνεστε, όσο πιο βαθιά μπορείτε, κάθε αδικία που γίνεται απέναντι σ' οποιονδήποτε, σ' οποιαδήποτε χώρα του κόσμου(…). Πάντα, παιδιά μου, θα ελπίζω να σας ξαναδώ.
Ένα μεγάλο και δυνατό φιλί απ' τον Μπαμπά».

Δεν είδε ποτέ ξανά τα παιδιά του. Στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα, περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας με διαβατήριο την πίστη του στις πεποιθήσεις του. Χτυπήθηκε από δυο σφαίρες στο σβέρκο. Πισώπλατα. Οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν. Οι δολοφόνοι του μοίρασαν ανά την υφήλιο τη φωτογραφία του νεκρού Τσε πιστεύοντας ότι έτσι θα σφράγιζαν και θα έκλειναν τους λογαριασμούς τους μαζί του.

Εκαναν λάθος. Μια άλλη φωτογραφία ήταν εκείνη που έμελλε να μείνει στην Ιστορία.

enikos

Πηγή της πρώτης φωτογραφίας και του τεράπτυχου: guevaristas

πηγη

Μποτίλια Στον Άνεμο