Πολλά τα ερωτηματικά με τη σύλληψη του στρατιωτικού στο Βόλο

Πολλά τα ερωτηματικά με τη σύλληψη του στρατιωτικού στο Βόλο 

Ελεύθερος μέχρι την Δευτέρα, οπότε και θα δικαστεί από το Στρατοδικείο Λάρισας με την κατηγορία της «παράνομης κατοχής όπλων και εκρηκτικών», αφέθηκε ο 51χρονος Ταγματάρχης των Ειδικών Δυνάμεων, που συνελήφθη το βράδυ της Παρασκευής, ύστερα από έρευνα που έγινε από την αστυνομία στο σπίτι και στο γραφείο του στην Αγριά Βόλου.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε, το υπουργείο Εθνικής Αμύνης αναφέρει ότι «αναμένει το τελικό πόρισμα της αστυνομικής έρευνας» και ότι «ήδη δόθηκαν οδηγίες να επιληφθεί άμεσα η Στρατιωτική Δικαιοσύνη». Υπενθυμίζουμε ότι το υπουργείο Αμυνας, ύστερα από «έρευνα» εξπρές, εξέδωσε στα τέλη Σεπτέμβρη πόρισμα, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει καμιά σχέση των Ειδικών Δυνάμεων με τη Χρυσή Αυγή.

Στο υλικό που βρέθηκε στην κατοχή του στρατιωτικού, περιλαμβάνονται -μεταξύ άλλων- όπλα διαφόρων τύπων και διαμετρήματος, καθώς και υλικό (DVD, πόστερ, κούπες, καπέλα, βιβλία) με ναζιστικό περιεχόμενο, εμβλήματα της Χούντας και της Χρυσής Αυγής.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, οι έρευνες εστιάζονται σε ένα όπλο τύπου Scorpion, το οποίο ο στρατιωτικός φέρεται να παραδέχτηκε ότι το αγόρασε για εκπαίδευση και στη συνέχεια το πέταξε στη θάλασσα.
902

Τα συνθήματα του Πολυτεχνείου

Τα συνθήματα του Πολυτεχνείου

Στον απόηχο της επετείου του πολυτεχνείου, η κε του μπλοκ καταπιάνεται με τα συνθήματα εκείνων των ημερών και της μέρας γενικότερα, καταθέτοντας κάποιες σχετικές σκέψεις και συνειρμούς.

Ψωμί-παιδεία-ελευθερία
Θυμάμαι στις φοιτητικές συνελεύσεις σχεδόν κάθε εισηγητής πλαισίου έπιανε λέξη προς λέξη το σύνθημα κι ανέλυε γιατί παραμένει επίκαιρο ως τις μέρες μας. Σήμερα ο κόσμος κοντεύει να πει το ψωμί ψωμάκι. Η εκπαίδευση παράγει μαζικά άνεργους πτυχιούχους, που έχουν σκάσει ένα σωρό λεφτά στην παραπαιδεία. Κι όσο για ελευθερία να φαν κι οι κότες. Ο καθένας έχει το ελεύθερο να κοιμηθεί κάτω από μια γέφυρα ή σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο, να βγάζει υπερκέρδη από μία επιχείρηση ή να τα παράγει για το αφεντικό του. Μπορεί η πράξη να χωλαίνει λίγο, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε καν ο κόσμος μας.

-Οι περισσότεροι εισηγητές σταματούσαν συνήθως εκεί κι άφηναν απέξω τα συνθήματα στους στύλους της πύλης του πολυτεχνείου, σε άψογη καθαρεύουσα: έξω αι ήπα, έξω το νάτο. Η πασπ μάλιστα είχε βγάλει μια αφίσα για την επέτειο, όπου όλως τυχαίως είχαν σβήσει με επεξεργασία στον υπολογιστή τα επίμαχα συνθήματα. Αλλά φέτος τερμάτισε τη λογική βάζοντας στην αφίσα της τον παύλο φύσσα (δίπλα στον τεμπονέρα). Αντίφα πασπ.

Κι έτσι κατάφερε να ξεπεράσει τα αλησμόνητα μπλουζάκια me gusta la paz (μου αρέσει η ειρήνη) που είχε βγάλει για τον πόλεμο του ιράκ, τη στιγμή που έβγαζε λάδι σε κάθε συνέλευση την κυβέρνηση για την ευγενική παραχώρηση της σούδας.
Me gusta simitis, me gustas tu.
Αλλά έπαιζε από τότε το γνωστό χαρτί: άλλο πασπ κι άλλο πασόκ. Και συνεχίζει να το παίζει ακόμα πιο έντονα σήμερα, που το πασόκ συρρικνώθηκε. Και ψάχνει νέο φορέα να «υιοθετήσει» πολιτικά τον ορφανό της μηχανικό. Κι αν κρίνω από τα κοινά τους ενδιαφέροντα για το φότοσοπ, έχουν καλές πιθανότητες προς κουμουνδούρου μεριά.
Συνεπώς…

Έξω αι ηπα, έξω το νατο
Όσο κι αν αλλάζει η εκτίμησή μας για τη θέση και την ισχύ του ελληνικού καπιταλισμού, δε νομίζω ότι αναιρεί τον χαρακτηρισμό της χούντας ως –κατά βάση- αμερικανοκίνητης. Υπονοώντας όχι μια άβουλη, εξαρτημένη «εθνική αστική τάξη» που σύρθηκε πίσω από τις εξελίξεις, αλλά ακριβώς τη σύνδεση της τελευταίας με το «παιχνίδι» που παιζόταν σε διεθνή κλίμακα στα πλαίσια του «ψυχρού πολέμου».

…η χούντα δεν τελείωσε το 73’
Βασικά τελείωσε το 74’. Αλλά η δικτατορία των μονοπωλίων συνεχίζεται με άλλα κοινοβουλευτικά μέσα. Κι είναι ζήτημα αν το πολυτεχνείο κατάφερε έστω να γκρεμίσει την ανοιχτά δικτατορική της μορφή. Πέτυχε όμως να κάψει το χαρτί της κίβδηλης φιλελευθεροποίησής της. Κι αυτή η συμβολή ήταν πολύτιμη κι ανεξίτηλη –χώρια ότι καθόρισε τις κατακτήσεις και το ριζοσπαστισμό των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης.

Εμπρός για της γενιάς μας τα πολυτεχνεία
…που θα αποτελειώσουν ό,τι άφησε στην μέση η προηγούμενη και δε θα ξεστρατίσουν στην εξαργύρωση των παράσημων του αγώνα και το ατομικό βόλεμα. Και δε θα μείνει στο γενικό επίπεδο της γενιάς –που έχει περιορισμένη αξία ως μεθοδολογικό εργαλείο- αλλά της τάξης, που αρνείται να γίνει δούλος του 21ου αιώνα.

Το πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή
Ο κατσαρός (αυτός ο προβοκάτορας) λέει κάπου στο βιβλίο του πως κάθε εξέγερση στην πραγματικότητα είναι μια λαϊκή γιορτή, με καθολική συμμετοχή και διονυσιακά χαρακτηριστικά, που την καθιστούν μαγική κι απρόβλεπτη. Συνεπώς δε θέλουνε θλιμμένους στη γιορτή τους, που να σκέφτονται και να προβληματίζονται, να σκοτώνουν το αυθόρμητο εξεγερσιακό πνεύμα με μίζερες θεωρίες και να το αντικαθιστούν την άγρια χαρά με ξενέρωτες έννοιες, όπως πειθαρχία και τη θυσία.

Μα πάνω απ’ όλα, το πολυτεχνείο δεν είναι μια επετειακή γιορτή, που ξεθωριάζει από τη λάμψη των επισήμων που το καπηλεύονται και ξεφτίζει από την πολλή χρήση σα δίσκος κι από τα πολλά κούφια ξύλινα λόγια. Ούτε μια τυπική σχολική γιορτή με τα τραγούδια και ποιηματάκια. Αν και είναι στο χέρι του καθηγητή να προσδώσει βάθος και νόημα στη σχολική εκδήλωση. Και συνήθως μόνο οι δικοί μας καθηγητές έχουν μεράκι κι έγνοια να αναλάβουν αυτή τη γιορτή.

…ρωτήστε και τους κνίτες δεν ήτανε εκεί
Η γνωστή αντικομμουνιστική μυθολογία των συντρόφων του κατσαρού και διάφορων συνοδοιπόρων πρόθυμων να πιστέψουν σχεδόν τα πάντα (ακόμα κι ότι η κνε δεν ήταν παρούσα στο πολυτεχνείο) με έμβλημα την περιβόητη πανσπουδαστική νο8. Κι η πλάκα είναι πως οι βασικοί πρωταγωνιστές του περιβόητου φύλλου και των ημερών της εξέγερσης, σκόρπισαν στα πέντε σημεία (δύο πολιτικές) του ορίζοντα, από ναρ μέχρι σύριζα και δεξιά του πασόκ. Κι οι πιο τίμιοι εξ αυτών εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να υπερασπίζονται και να δικαιολογούν τα πεπραγμένα τους. Αλλά η «ρετσινιά» μένει σταθερά προσανατολισμένη προς το μόνιμο, διαχρονικό στόχο, όπου είναι βαλμένος να κοιτάει κι ο ανεμιστήρας με τη λάσπη: το κουκουέ.

Κάτω η χούντα, κάτω ο παπαδόπουλος
Θυμάμαι πάντα συνειρμικά μαζί με αυτά, έναν άλλο παπαδόπουλο, που ήταν κι αυτός στο πολυτεχνείο απέναντι από τα τανκς και το διηγούνταν με κάθε αφορμή στους απαράδεκτους (αλλά του έμεινε τελικά η απορία: «τι έγινε ρε παιδιά;»). Και την τελευταία σκηνή από το επεισόδιο με τον απατεώνα τζον βαρδαξή κουτρουμπέση, που εξανίσταται ο σπύρος κι αρχίζουν να φωνάζουν όλοι μαζί μετά απ’ αυτόν.
-Κάτω το κεφάλαιο. –Κάτω!
-Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά! –Ζήτω!
-Ζήτω, δεν έχω κανένα πρόβλημα! Λέει κι ο κουτρουμπέσης.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα;
Να πέσει χίλιες φορές και να κουτρουμπέσει η χούντα του παπαδόπουλου, του ιωαννίδη, του σαμαρά… και πάει λέγοντας. Αρκεί να έχουμε καθαρό σχέδιο για το μετά, με τι θέλουμε να τους αντικαταστήσουμε. Εκτός κι αν μετράμε τις κυβερνήσεις που κουτρουμπέφτουνε (μα η αγάπη μένει), όπως τις μπεκάτσες οι κυνηγοί, για νάχουν να λένε ιστορίες από το κίνημα, χωρίς άλλο σοβαρό στόχο

Τόση μπάλα από την χούντα είχαμε να δούμε
Και τελευταίο για να πιάσουμε λίγο και τη στρόγγυλη θεά και το γουέμπλει επί χούντας. Για να το συνδέσουμε με το σοσιαλιστικό όραμα του σύριζα (μη γελάτε ρε) που περνά μέσα από την ενωμένη ευρώπη (εε) και τη ριζοσπαστική αλλαγή των δομών της. Και τι μας δίνει όλο αυτό σε σύνθημα; Μα είναι απλό.
Ελλάς Ευρώπη Σοσιαλισμός


Τόσες ντρίμπλες από τον ανδρέα τον παπατζή είχαμε να δούμε…
Προβοκάτσια από Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 11:37:00 π.μ.
 

Προϋπολογισμός 2014

Προϋπολογισμός 2014

Κατατέθηκε χτες ο κρατικός Προϋπολογισμός (ΚΠ) για το 2014 και είναι προφανές ότι η εκτέλεσή του θα έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης της λαϊκής οικογένειας.

Η υλοποίηση των στόχων του ΚΠ αποτελεί και τη βασική προϋπόθεση για την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος. Πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τη μεγαλύτερη χρεοκοπία του ελληνικού λαού. Γι' αυτό και η αντιπαράθεση για το εάν επετεύχθη ή όχι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι αποπροσανατολιστική γιατί συγκαλύπτει τον αντιλαϊκό του χαρακτήρα.

Η επίτευξη αυτού του στόχου διευκολύνει αφενός την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους αλλά και την παροχή μεγαλύτερης κρατικής χρηματοδότησης στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ενα μικρό του μέρος θα αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ακραίων φαινομένων της φτώχειας, με στόχο τη συγκάλυψη των ευθυνών των διαχειριστών της αντιλαϊκής πολιτικής.

Η κριτική που έχει ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δημοσιεύτηκε το σχέδιο Προϋπολογισμού είναι κάλπικη. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το πώς θα καταστεί το χρέος βιώσιμο για να διευκολυνθεί η ανάκαμψη. Δηλαδή ασκεί κριτική από τη σκοπιά της διαχείρισης της κρίσης, δίνοντας ακόμα μια φορά διαβεβαιώσεις στην άρχουσα τάξη ότι μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο τον καλύτερο διαχειριστή αλλά και τον πιο αποτελεσματικό παράγοντα στη χειραγώγηση και ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι πώς θα είναι το χρέος βιώσιμο, το πώς θα δοθεί ώθηση στην κερδοφορία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, πώς θα στηριχτεί και με κρατικό χρήμα η καπιταλιστική δραστηριότητα, ούτε βέβαια πώς θα ανοιχτούν νέα πεδία επιχειρηματικής δράσης. Ολα αυτά δηλαδή που συνιστούν τα προγράμματα ανασυγκρότησης είτε με το μείγμα που προβάλλει η κυβέρνηση είτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα είναι πώς ο λαός θα μπορέσει να αξιοποιήσει το σύνολο των παραγωγικών δυνατοτήτων προς όφελός του, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και μονομερή διαγραφή του χρέους. Προϋπόθεση σ' αυτό είναι να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του.

Τι είναι και τι επιδιώκει η «συμβολαιακή γεωργία»

Τι είναι και τι επιδιώκει η «συμβολαιακή γεωργία»

Τράπεζες και αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις, θα ελέγχουν τι και πόσο παράγεται σε βάρος των φτωχομεσαίων αγροτών και των πραγματικών λαϊκών αναγκώνΜε τη συμβολαιακή γεωργία, μεγαλέμποροι και τράπεζες καθορίζουν τι και σε ποια ποσότητα θα καλλιεργηθεί. Δημιουργείται έτσι ένα ακόμα κανάλι για την παραπέρα καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής
Η ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή των τραπεζών στην εγχώρια αγροτική παραγωγή, μέσω της «συμβολαιακής γεωργίας», που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση, κινούμενη πάνω στους άξονες που χαράσσει η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ, μόνο μεγαλύτερα δεινά προμηνύει για τους μικρομεσαίους παραγωγούς.


Παρά τα όσα υποστηρίζουν τα στελέχη της τράπεζας «Πειραιώς» (εξαγόρασε το «υγιές» κομμάτι της πρώην «Αγροτικής»), καθώς περιφέρουν την πραμάτεια τους στις αγροτικές περιοχές και υπόσχονται «λαγούς με πετραχήλια», η επέκταση της «συμβολαιακής γεωργίας» αποτελεί ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση για τα μονοπώλια του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος. Αντίστροφα, η γενίκευσή της, σε συνδυασμό με άλλα μέτρα που περιέχονται στη νέα ΚΑΠ, θα επιταχύνει την προλεταριοποίηση χιλιάδων φτωχομεσαίων παραγωγών.

Ολο το προηγούμενο διάστημα, ο αρμόδιος υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Αθ. Τσαυτάρης έχει επανειλημμένως υπογραμμίσει το σημαντικό ρόλο που θα παίξει η συμβολαιοποίηση της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής στη «νέα εποχή» που ξεκινά για την ελληνική γεωργία, στο πλαίσιο της ΚΑΠ για την περίοδο 2014 - 2020.

Η σύναψη συμβολαίων μεταξύ παραγωγών και τραπεζών, έχει χαρακτηριστεί σε παλιότερη συνέντευξη του υπουργού ως ενέργεια που είναι «προς το συμφέρον όλων», καλώντας ουσιαστικά τους παραγωγούς να αποδεχτούν τις προτάσεις της Τράπεζας Πειραιώς. Ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει τον μικρό και πολυδιάσπαρτο κλήρο, ως το κατ' εξοχήν διαρθρωτικό πρόβλημα» του εγχώριου πρωτογενούς τομέα, πρόβλημα που θα ξεπερνιέται στο βαθμό που θα επεκτείνεται η καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής, στην οποία στοχεύει και η συμβολαιοποίηση.
Πώς λειτουργεί το πρόγραμμα;

Πώς λειτουργεί η συμβολαιακή γεωργία; Σύμφωνα με όσα αναφέρουν εκπρόσωποι της τράπεζας στους αγρότες, η Πειραιώς προσφέρει «την απαιτούμενη ρευστότητα τη στιγμή που τη χρειάζονται», αλλά και «εγγυημένη πληρωμή της παραγωγής» σε προσυμφωνημένη τιμή, στην ημερομηνία παράδοσης του προϊόντος. Πρακτικά, το σύστημα προχρηματοδότησης για την έναρξη της παραγωγικής δραστηριότητας λειτουργεί ως ένα κλασικό σύστημα δανεισμού, με ιδιαίτερα υψηλό επιτόκιο, που κυμαίνεται από 4% έως και 8%, αναλόγως με το προϊόν και το χρόνο αποπληρωμής του ποσού από τον παραγωγό.

Με την υπογραφή του συμβολαίου, ο παραγωγός παραδίδει υποχρεωτικά το προϊόν του στον αντίστοιχο έμπορο ή μεταποιητή, που επίσης συμμετέχει στο πρόγραμμα της τράπεζας Πειραιώς, σε προσυμφωνημένη τιμή. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα προωθείται σε μια περίοδο που η συντριπτική πλειοψηφία των παραγωγών αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, σε βαθμό τέτοιο που με ολοένα και μεγαλύτερη δυσκολία ξεκινά η κάθε νέα καλλιεργητική περίοδος για τα μικρομεσαία αγροτικά νοικοκυριά. Ειδικά φέτος, με το πρόσθετο «χαράτσι» από το φόρο στην αγροτική γη, τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα.

Το ίδιο πρόβλημα της ρευστότητας αντιμετωπίζουν επίσης μικροί και μεσαίοι έμποροι, αλλά και μικρές μεταποιητικές βιομηχανίες στην επαρχία, όπως και συνεταιριστικές μονάδες συσκευασίας, επεξεργασίας και τυποποίησης αγροτικών προϊόντων. Υπάρχει δηλαδή δυσκολία ακόμη και όσοι αγρότες ξεκινήσουν να καλλιεργούν, είτε να μην μπορούν να παραδώσουν τη σοδειά τους, είτε αν την πουλήσουν να περιμένουν για διάστημα που μπορεί να ξεπεράσει και τους 12 μήνες για να εξοφληθούν, όπως άλλωστε συνέβαινε πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση. Μόνο που σήμερα, με το αγροτικό εισόδημα να είναι έτσι κι αλλιώς διαλυμένο, 12μηνη καθυστέρηση εξόφλησης της παραδοθείσας σοδειάς, ισοδυναμεί με καταστροφή.

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι υπό αυτές τις συνθήκες η «προσφορά» της τράπεζας Πειραιώς προς τους αγρότες είναι «δελεαστική», αφού φαίνεται να τους εξασφαλίζει ρευστότητα, για να συνεχίσουν να καλλιεργούν, σε μια περίοδο που οι «στρόφιγγες» της δανειακής χρηματοδότησης είναι γενικά κλειστές. Τους προσφέρει ακόμα εγγυημένη απορρόφηση της σοδειάς από συγκεκριμένους μεταποιητές αλλά και έγκαιρη εξόφληση από την τράπεζα σε μία σχετικά «ανεκτή» τιμή, μαζί με άλλα «μπόνους».

Στην πραγματικότητα, όμως, μεγαλέμποροι και τράπεζες καθορίζουν τι και σε ποια ποσότητα θα καλλιεργηθεί. Η τράπεζα παίζει ταυτόχρονα το ρόλο του μεσάζοντα με τον παραγωγό και παρεμβαίνει στην αλυσίδα της παραγωγής. Χρηματοδοτώντας τους παραγωγούς, αλλά και τους μεταποιητές που θα αγοράσουν τα προϊόντα για να τα διοχετεύσουν στην αγορά, ενθαρρύνει τη δημιουργία καθετοποιημένων μονάδων παραγωγής, τυποποίησης και εμπορίας γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, με εξαγωγικό μάλιστα προσανατολισμό. Δημιουργείται δηλαδή ένα ακόμα εργαλείο για την παραπέρα καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής.
Τα πρώτα συμβόλαια

Λίγους μήνες μετά την παράδοση του κερδοφόρου τμήματος της παλιάς (κρατικής) «Αγροτικής Τράπεζας» στην Τράπεζα Πειραιώς, ξεκίνησαν οι περιοδείες στελεχών της στην ύπαιθρο και οι επαφές με τις ηγεσίες συνεταιριστικών οργανώσεων και ενώσεις ομάδων παραγωγών. Η ίδια η τράπεζα έχει χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο πρόγραμμα «στρατηγικής σημασίας» για την είσοδό της στον αγροτικό τομέα.

Εκπρόσωποι της τράπεζας έχουν ξεκαθαρίσει ότι τα προϊόντα που τους ενδιαφέρουν να ενταχθούν σε προγράμματα συμβολαιοποίησης, είναι κατ' αρχήν εκείνα που έχουν εξαγωγική προοπτική. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι σε ποσοστό που φτάνει το 90% όσα προϊόντα έχουν ενταχθεί σε κάποιο τέτοιο πρόγραμμα καταλήγουν σε αγορές του εξωτερικού. Επαληθεύεται δηλαδή ότι η τράπεζα επενδύει σε καλλιέργειες που μπορούν να αποφέρουν κέρδος και όχι κριτήριο τις διατροφικές ανάγκες του λαού που μπορεί να καλύψει με επάρκεια η εγχώρια παραγωγή.

Η τράπεζα «στόχευσε» τον περασμένο Απρίλη τους παραγωγούς της Ημαθίας και της Πέλλας και το συμπύρηνο ροδάκινο, ένα κατ' εξοχήν εξαγώγιμο εγχώριο προϊόν, με ιδιαίτερη δυναμική κερδοφορίας, εξαιτίας των ποιοτικών του χαρακτηριστικών, που το καθιστούν από τα καλύτερα στις παγκόσμιες αγορές.

Ακολούθησε η συμφωνία με καπνοκαλλιεργητές από τους νομούς Σερρών, Καβάλας, Δράμας και Πιερίας και την μεταποιητική εταιρεία «ΜΙΣΣΙΡΙΑΝ ΑΕ», η οποία έχει συνάψει πρόσφατα συμφωνία συνεργασίας με την αμερικανική πολυεθνική «Philip Morris», τριετούς διάρκειας. Ακολούθησαν συμφωνίες με βαμβακοπαραγωγούς των νομών Ροδόπης και Ξάνθης, σε συνεργασία με τα «Εκκοκκιστήρια - Κλωστήρια Βορείου Ελλάδος ΑΕ», παραγωγούς βρώσιμης ελιάς στην Αιτωλοακαρνανία, κτηνοτρόφους της Θεσσαλίας και γαλακτοβιομηχανίες του ομίλου «ΤΥΡΑΣ ΑΕ».

Στο χαρτοφυλάκιό της προστέθηκε τον περασμένο Αύγουστο και συμφωνία στον τομέα των ενεργειακών φυτών. Συγκεκριμένα, για την καλλιέργεια ηλίανθου, με την εταιρεία «ΠΑΥΛΟΣ Ν. ΠΕΤΤΑΣ ΑΒΕΕ». Η πιο πρόσφατη συμφωνία συμβολαιακής γεωργίας για την τράπεζα, αφορά στον τομέα των θερμοκηπιακών κηπευτικών και του επιτραπέζιου σταφυλιού στο Ηράκλειο Κρήτης. Τα αρχικά πλάνα στόχευαν στην υπέρβαση των 30 συμβολαίων και τους 20.000 αγροτοκτηνοτρόφους, αριθμός που, όπως λένε ανεπίσημες πληροφορίες, είναι πολύ κοντά στο να καλυφθεί.
Με την πλάτη στον τοίχο οι αγρότες

Η συμβολαιοποίηση του μεγαλύτερου μέρους της εγχώριας αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής μεσοπρόθεσμα, στην πραγματικότητα συνιστά άμεση εξάρτηση του πρωτογενούς τομέα από τα μονοπώλια του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος. Αυτά επιθυμούν συγκεκριμένες κατηγορίες προϊόντων, σε συγκεκριμένες ποσότητες και τιμές, με προκαθορισμένη ποιότητα που θα προκύπτει από τυποποιημένες καλλιεργητικές πρακτικές.

Η σύναψη συμβολαίου μεταξύ αγροτών και τράπεζας, σε καμία περίπτωση δε συνιστά «ισότιμη σχέση», όπου όλοι μπορούν να βγουν κερδισμένοι, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να υπάρξει σχέση ισοτιμίας μεταξύ μίας ομάδας παραγωγών που δεν μπορεί να προμηθευτεί καύσιμα και άλλα καλλιεργητικά εφόδια για να συνεχίσει να παράγει και ενός τραπεζικού ιδρύματος;

Μια τέτοια πλευρά αναδεικνύει και η έκθεση* για τη συμβολαιακή γεωργία της «Διεθνούς Οργάνωσης Τροφίμων και Γεωργίας» (FAO)1. Παρά τη διπλωματικά γλώσσα που χρησιμοποιείται, αποκαλύπτονται όλες οι «πλάγιες» μέθοδοι που μετέρχονται εταιρείες και τράπεζες για την παραβίαση στην πράξη των κατά τ' άλλα δεσμευτικών συμβολαίων που συνάπτουν με παραγωγούς, σε διεθνές επίπεδο. Σε αυτήν την έκθεση, αναφέρονται, για παράδειγμα, οι δυνατότητες που διαθέτουν οι εταιρείες να προβλέπουν τη διακύμανση των τιμών των προϊόντων στις αγορές, σε αντίθεση με τους αγρότες και κτηνοτρόφους, οι οποίοι όντας εξαρτημένοι πια από μία συγκεκριμένη εταιρεία, τόσο για την έναρξη, όσο και για τη διάθεση της παραγωγής τους, βρίσκονται εν τέλει σε χειρότερη θέση απ' όταν υπέγραψαν τα συμβόλαια.

Σε κάθε περίπτωση, με τα συμβόλαια που προσφέρει η Τράπεζα Πειραιώς στους μικρομεσαίους παραγωγούς, στην πραγματικότητα τους αμείβει μόνο για την εργατική τους δύναμη και όχι για το κεφάλαιο που διαθέτουν κατά την παραγωγική διαδικασία (γη, αγροτικά μηχανήματα κ.λπ.). Αν σήμερα οι όροι αυτών των συμβολαίων φαντάζουν «ανεκτοί», το μόνο βέβαιο είναι ότι όσο το μοντέλο αυτό θα επεκτείνεται, τράπεζες και αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις θα επιβάλλουν ολοένα και πιο σκληρούς όρους, μεταφέροντας τα κόστη της παραγωγής στο χωράφι.

Εν τέλει, πρόκειται για ένα ακόμα κανάλι προλεταριοποίησης του φτωχομεσαίου αγρότη σε ένα πλήρως εντατικοποιημένο - καθετοποιημένο μοντέλο αγροτικής παραγωγής, στο οποίο ο παραγωγός αν όχι τυπικά, σίγουρα ουσιαστικά, μετατρέπεται σε εργάτη - γης που εργάζεται και αμείβεται με όρους «Μανωλάδας»...

1. C. A. da Silva, The Growing Role Of Contract Farming in Agri - food systems development, Rome, 2005.

Οξύνονται οι ανταγωνισμοί στην Ευρωζώνη

Οξύνονται οι ανταγωνισμοί στην Ευρωζώνη

Ο ι οξύτατοι ανταγωνισμοί μέσα στην Ευρωζώνη καλά κρατούν. Ετσι, μετά τους ελέγχους της Κομισιόν για τα πλεονάσματα της Γερμανίας στις αρχές του Νοέμβρη, πρόσφατα προέκυψαν η διαφωνία της Γερμανίας για τη μείωση των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και οι επιθέσεις Γερμανών οικονομολόγων αλλά και κυβερνητικών στελεχών του υπουργείου Οικονομικών, στελεχών των τραπεζών στον επικεφαλής της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, επιτέθηκε στην ΕΚΤ για τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού, λέγοντας ότι οι αποφάσεις για τα επιτόκια δεν πρέπει να δίνουν την εντύπωση πως η κρίση μπορεί να επιλυθεί από την ΕΚΤ. «Η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να αποτελέσει διέξοδο από την κρίση. Η ΕΚΤ δεν μπορεί να διορθώσει όλα τα ελλείμματα της ΕΕ, αυτό είναι καθήκον των πολιτικών», είπε ο Β. Σόιμπλε. Τα ίδια είχε πει προχτές ο πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας (Bundesbank), Γενς Βάιντμαν, μετά από την Εκθεση του ΟΟΣΑ που ουσιαστικά προέτρεπε σε τύπωμα χρήματος, λέγοντας ότι αυτό δεν αντιμετωπίζει την κρίση.


Ο Μ. Ντράγκι αντεπιτέθηκε κατηγορώντας τη Γερμανία για «εθνικισμό». «Θα αντιδράσω σε ορισμένους εθνικιστικούς ψιθύρους από ορισμένες χώρες, όπου υπονοείται ότι ενεργούμε κατά των συμφερόντων ορισμένων χωρών και υπέρ της δικής μας χώρας», είπε χτες στη διάρκεια συνεδρίου στο Βερολίνο ο Μ. Ντράγκι, παρουσία της Γερμανίδας καγκελαρίου, Αγκελα Μέρκελ. «Δεν είμαστε ούτε Γερμανοί ούτε Γάλλοι ή Ισπανοί ή Ιταλοί, είμαστε Ευρωπαίοι και ενεργούμε προς το συμφέρον της Ευρωζώνης συνολικά», είπε.
Η κρίση είναι παρούσα




Την ίδια ώρα χτεσινά ρεπορτάζ αναφέρουν τα εξής: «Τον κίνδυνο να παγιδευτεί εκ νέου η Ευρωζώνη σε ύφεση εάν οι αξιωματούχοι της δεν λάβουν τα κατάλληλα μέτρα, τονίζει η εταιρεία αναλύσεων Markit ύστερα από την επισήμανση για εξασθένηση της δυναμικής ανάκαμψης τον Νοέμβριο. Ο γενικός δείκτης διευθυντών προμηθειών (ΡΜΙ) υποχώρησε τον Νοέμβριο στο χαμηλό τριμήνου, με την όποια βελτίωση του οικονομικού κλίματος εντοπίζεται, κυρίως, στη Γερμανία. Αντίθετα, ενισχύονται οι αρνητικές ενδείξεις που θέλουν τη Γαλλία να είναι "ο ασθενής της Ευρώπης", με ισχυρή την πιθανότητα να καταγραφεί ξανά υποχώρηση του ΑΕΠ το τέταρτο τρίμηνο, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση της Markit. Από τα επιμέρους στοιχεία ΡΜΙ για την ανάπτυξη, τη μεταποίηση και τις υπηρεσίες, ο επικεφαλής οικονομολόγος της Markit, Κρις Γουίλιαμσον, διαβλέπει μόνο μετριοπαθή αύξηση του ΑΕΠ για όλη την Ευρωζώνη, της τάξεως του 0,2%. "Φαίνεται ότι η δυναμική της ανάκαμψης έχει χαθεί", παρατηρεί στο ανακοινωθέν της Markit, θέτοντας, επίσης, επί τάπητος το ζήτημα της πτώσης των τιμών. Ο ίδιος δικαιολογεί απόλυτα την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να μειώσει τα επιτόκια σε νέο χαμηλό ρεκόρ» («Καθημερινή»).


Την ίδια στιγμή το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Bloomberg» εκτιμά ότι «η Γαλλία κινδυνεύει να γίνει η νέα Ιταλία της Ευρώπης». Σε σχετικό ρεπορτάζ αναφέρεται: «Το ποσοστό της ανεργίας στη Γαλλία φθάνει το 11%. Εχοντας αναπτυχθεί το δεύτερο τρίμηνο φέτος, η γαλλική οικονομία συρρικνώθηκε εκ νέου το τρίτο. Η Standard & Poor's μόλις υποβάθμισε τη δανειοληπτική ικανότητα της Γαλλίας, για δεύτερη φορά σε διάστημα λιγότερο των δύο ετών. Η γαλλική οικονομία, η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρωζώνη μετά τη γερμανική, αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα. Η ανταγωνιστικότητα της γαλλικής βιομηχανίας είχε μειωθεί σημαντικά την περίοδο προ Ολάντ», αλλά δεν φαίνεται να έχει αντιμετωπιστεί. Να θυμίσουμε επίσης ότι η Γαλλία έχει μεγάλα ελλείμματα και χρέη, ενώ η κρίση έχει χτυπήσει τη βιομηχανία της, ειδικά στον κλάδο μετάλλου και αυτοκινήτου.
Η ουσία των αντιθέσεων

Η ουσία λοιπόν των αντιθέσεων με τη Γερμανία έχει την ίδια βάση. Το γεγονός ότι η πολιτική διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη εφαρμόζεται ενιαία, σε όλα τα κράτη - μέλη, αλλά ο κύκλος της κρίσης δε βρίσκεται στην ίδια ακριβώς φάση σε όλα τα κράτη - μέλη, ενώ ταυτόχρονα τα ελλείμματα και τα κρατικά χρέη επίσης δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, όπως και η κατάσταση στο τραπεζικό τους σύστημα.

Να θυμίσουμε ότι τόσο η Κομισιόν, όσο και ο ΟΟΣΑ κάνουν τις ίδιες προβλέψεις για τις προοπτικές ανάκαμψης της Ευρωζώνης.

Η Κομισιόν προβλέπει ανάπτυξη της οικονομίας της Ευρωζώνης κατά 1,1% του ΑΕΠ για το 2014, από 1,2% που προέβλεπε τον περασμένο Μάη, ενώ συνολικά για την ΕΕ προβλέπει 1,4%. Στο ΑΕΠ των κρατών της Ευρωζώνης για το 2013 προβλέπει πτώση 0,4%. Συνολικά στην ΕΕ, το βλέπουν να παραμένει στάσιμο στα επίπεδα του 2012. Η Γερμανία προβλέπεται ότι θα έχει την ισχυρότερη ανάπτυξη, 1,7% του ΑΕΠ, από τις 18 χώρες της Ευρωζώνης το 2014.

Και ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι η Ευρωζώνη το 2014 θ' αναπτυχθεί με ρυθμό 1% και για τη Γερμανία προβλέπει ότι θ' αναπτυχθεί με ρυθμό 1,7% του ΑΕΠ το 2014.

Παράλληλα, ο ΟΟΣΑ καλεί την ΕΚΤ να εξετάσει την πιθανότητα ν' αγοράσει κρατικά και εταιρικά ομόλογα προκειμένου η Ευρωζώνη να μην πέσει στην παγίδα του αποπληθωρισμού. Αυτό απασχολεί επίσης και την ΕΚΤ, αλλά και σ' αυτό αντιδρά η Γερμανία.

Δύο επισημάνσεις εδώ. Η μία είναι ότι η ανάκαμψη που εκτιμούν είναι αναιμική, ενώ δεν μπορεί κανείς να μην παίρνει υπόψη τις πιθανότητες για νέα κρίση πολύ γρήγορα. Επίσης, η ανάκαμψη στη Γερμανία είναι αναιμική και ας είναι η πιο μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη.

Ταυτόχρονα, για να αντιμετωπιστεί η κρίση απαιτούνται επενδύσεις. Αρα πρέπει να τονωθεί το τραπεζικό σύστημα και ταυτόχρονα να μπορούν τα κράτη με δημόσιο χρήμα να συμβάλλουν σε επενδύσεις. Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις δεν είναι σίγουρες.

Γιατί όμως η Γερμανία αντιδρά τόσο στη μείωση των επιτοκίων όσο και στην υπόδειξη του ΟΟΣΑ προς την ΕΚΤ να εξετάσει την πιθανότητα ν' αγοράσει κρατικά και εταιρικά ομόλογα προκειμένου η Ευρωζώνη να μην πέσει στην παγίδα του αποπληθωρισμού;

Επειδή η μείωση των επιτοκίων δανεισμού διευκολύνει τις τράπεζες των άλλων κρατών της Ευρωζώνης να δανειστούν, επομένως να υπάρξει ρευστότητα για επενδύσεις. Το ίδιο και με τα ομόλογα, δίνεται η δυνατότητα να δανειοδοτεί η ΕΚΤ τράπεζες και κράτη, με αντιστάθμισμα ομόλογα. Αυτό επίσης διευκολύνει τη ρευστότητα που συμβάλλει στις επενδύσεις. Και αυτό δεν το θέλει η Γερμανία. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών εκφράζεται και με το να παρεμβάλλουν μεταξύ τους εμπόδια, ώστε ο ανταγωνιστής να δυσκολεύεται στην ανάπτυξη της οικονομίας. Επιπλέον, η Γερμανία έχει το πλεονέκτημα των πλεονασμάτων. Οντας όμως η ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία στην Ευρωζώνη και λόγω ανισομετρίας, έχοντας επίσης συμμαχία με τα κράτη - μέλη του Βορρά, αναγκάζει τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης σε συμβιβασμούς πάνω στο δικό της μείγμα πολιτικής διαχείρισης της κρίσης.

Αντικειμενικά η κρίση οξύνει τους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς. Αλλά οξύνει και την αντεργατική - αντιλαϊκή επίθεση. Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να αντιτάξουν την αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική πάλη και όχι να συντάσσονται με την αστική τάξη της χώρας τους κόντρα στους ανταγωνιστές της. `Η να επιλέγουν στήριξη του ενός ή του άλλου μείγματος πολιτικής διαχείρισης της κρίσης, επιλέγοντας το ένα ή το άλλο αστικό κόμμα, προσδοκώντας λύση στα προβλήματα που τους προκαλεί η αστική πολιτική. Να συνειδητοποιήσουν επίσης ότι ο καπιταλισμός και με κρίση και με ανάπτυξη τσακίζει τα εργασιακά δικαιώματα, ωθεί σε φτώχεια και απόλυτη ή σχετική εξαθλίωση τους εργαζόμενους, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Τα μέτρα που πάρθηκαν για τη διαχείριση της κρίσης είναι μόνιμα. Στόχος της πάλης πρέπει να είναι η ανατροπή των αστών από την εξουσία, η αποδέσμευση από την ΕΕ, η αντικατάσταση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας με την κοινωνική ιδιοκτησία, που σημαίνει εργατική - λαϊκή εξουσία.

Ι.

Στη «ζούγκλα» κι όποιος αντέξει...

Στη «ζούγκλα» κι όποιος αντέξει...

Το κράτος υποβαθμίζει συνειδητά την ανάπτυξη δομών Πρόνοιας για τη στήριξη οικογενειών και παιδιών, όπως προκύπτει και από το «Αναρρωτήριο Πεντέλης»


Αν δεν προσληφθεί μόνιμο προσωπικό, σε κάποια χρόνια δε θα είναι δυνατή η λειτουργία του Αναρρωτηρίου Πεντέλης...
Μ
ια επίσκεψη στη Μονάδα Φροντίδας Παιδιών «Αναρρωτήριο Πεντέλης» δεν αποκαλύπτει μόνο τη γύμνια και την εγκατάλειψη των ελάχιστων κρατικών δομών Πρόνοιας. Φέρνει στην επιφάνεια όλη τη σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος και των αδιεξόδων που δημιουργεί, με πρώτα θύματα τα παιδιά. Σε περίοδο όλο και πιο μαζικής εξαθλίωσης του λαού, η προστασία του παιδιού με ευθύνη του κράτους αντί να επεκτείνεται, υποβαθμίζεται, οι ελάχιστες δομές εγκαταλείπονται. Ο δρόμος για την ιδιωτική πρωτοβουλία, ακόμη και εκμετάλλευση των παιδιών, μένει ορθάνοιχτος.


Ο «Ρ» συνεχίζει σήμερα το αφιέρωμα στις δημόσιες δομές προστασίας παιδιών χωρίς οικογένεια με το «Αναρρωτήριο Πεντέλης», παράρτημα του Κέντρου Προστασίας Παιδιού «Μητέρα» και ο δεύτερος βασικός δημόσιος φορέας φιλοξενίας παιδιών, υιοθεσιών, αναδοχών, αναζήτησης ριζών.
Οικογένειες που χρειάζονται στήριξη

Στη Μονάδα της Πεντέλης απευθύνονται γονείς που χρειάζονται στήριξη και αφήνουν το παιδί τους μέχρι να σταθούν στα πόδια τους: Πάμφτωχες οικογένειες, μονογονεϊκές, εξαρτημένοι από ουσίες, νεαρές μητέρες διωγμένες από το οικογενειακό τους περιβάλλον κ.λπ.

Τι τύχη έχουν όλοι αυτοί οι γονείς; Στις περισσότερες περιπτώσεις καμία, αφού αφήνονται στη ζούγκλα της καπιταλιστικής κοινωνίας να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους χωρίς καμιά ουσιαστική μέριμνα από το κράτος, χωρίς περίπτωση να βρουν μια δουλειά, να ζήσουν σε ένα σπίτι, να έχουν ρεύμα, νερό, ένα πιάτο φαΐ, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Σύμφωνα με την πρόεδρο του Κοινωνικού Κέντρου Πρόνοιας Αττικής (ΚΚΠΑ), στο οποίο ανήκουν δομές όπως το Κέντρο Προστασίας Παιδιού «Μητέρα», το Αναρρωτήριο Πεντέλης και άλλες σχετικές με τη φροντίδα παιδιών, «παρατηρείται αύξηση της εγκατάλειψης παιδιών, όπως και περισσότερα επιβαρυμένα παιδιά». Δηλαδή, αποτυπώνεται πάνω τους η εξαθλίωση των βιολογικών γονιών. «Παλιότερα, παιδιά γονιών π.χ. εξαρτημένων από ναρκωτικές και άλλες ουσίες, φιλοξενούνταν για ένα διάστημα και συχνά επέστρεφαν σε συγγενείς ή και στους βιολογικούς γονείς. Τώρα δεν μπορεί η οικογένεια», συμπληρώνει.

Τα περισσότερα παιδιά βρέθηκαν στο Αναρρωτήριο Πεντέλης είτε με δικαστική απόφαση, είτε με εισαγγελική παραγγελία επειδή κακοποιούνταν σωματικά ή ψυχολογικά, δεν είχαν στοιχειώδη φροντίδα και αγαθά, όπως και βρέφη που εγκαταλείπονται στα μαιευτήρια. Τα τελευταία όλο και πληθαίνουν και μάλιστα πολλά γεννιούνται από μετανάστριες χωρίς χαρτιά.

Απαιτείται ένα ολόκληρο δίκτυο δημόσιων υπηρεσιών Πρόνοιας και μέτρων στήριξης της οικογένειας. Ωστόσο, ενδεικτικό της «κρατικής μέριμνας» για τους πιο φτωχούς, τους πιο ευάλωτους είναι το πρόσφατο τραγικό περιστατικό: Ενα 4χρονο κοριτσάκι σκοτώθηκε πέφτοντας από το μπαλκόνι πολυκατοικίας, την ώρα που η μητέρα του εργαζόταν σαν καθαρίστρια σε διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου και δεν είχε πού να το αφήσει...
Συρρίκνωση αντί για ανάπτυξη φροντίδας - νοσηλείας

Οι δημόσιες υπηρεσίες για ολόπλευρη στήριξη και κοινωνική αποκατάσταση των παιδιών δεν αναπτύσσονται. Το καπιταλιστικό κράτος συνειδητά υποβαθμίζει κι αυτές τις υποτυπώδεις υπάρχουσες δομές και στο έδαφος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που επεκτείνεται, ευδοκιμεί το εμπόριο παιδιών, γυναικών, ανθρώπινου σώματος.

Εκδηλες οι συνέπειες στο Αναρρωτήριο με 40 παιδιά από βρέφη έως 6 χρόνων: «Με το υπάρχον προσωπικό δύσκολα τα καταφέρνουμε. Δύο ξενώνες δε λειτουργούν. Εκκρεμεί η ανακαίνισή τους και εφόσον υπάρξει αντίστοιχο προσωπικό, θα μπορούν να φιλοξενηθούν άλλα 20 - 25 παιδιά», λένε στον «Ρ» άνθρωποι από τη διοίκηση. Ενδεικτικό της κρατικής υποχώρησης είναι πως την ανακαίνιση ενός ξενώνα ανέλαβε «φιλάνθρωπος χορηγός». Την ώρα που δεκάδες υγιή παιδιά «λιμνάζουν» στα παιδιατρικά νοσοκομεία και τα μαιευτήρια, η επέκταση των υπηρεσιών δεν μπορεί να εξαρτάται από το «φιλάνθρωπο» αίσθημα του καθενός, ακόμη κι αν υπάρχουν καλές προθέσεις.

Το προσωπικό προσπαθεί με αυταπάρνηση για το καλύτερο. Σήμερα για 40 παιδιά οι εργαζόμενοι είναι μόλις 55, ενώ πριν από μια δεκαετία πλησίαζαν τους 100 για 35 παιδιά. Η έλλειψη προσωπικού έχει σαν αποτέλεσμα βρεφονηπιοκόμοι να εκτελούν χρέη νοσηλευτή και νοσηλευτές χρέη βρεφονηπιοκόμων! Αρκετά παιδιά είναι επιβαρυμένα, επειδή η μάνα ζούσε σε κακές συνθήκες, είχε νοσήσει όταν κυοφορούσε ή δεν τρεφόταν σωστά, αλλά και κακοποιημένα παιδιά που απαιτούν εξειδικευμένη φροντίδα. Χαρακτηριστικά, υπάρχουν παιδιά που γεννιούνται με τον ιό του AIDS ή ηπατίτιδα C.

«Μαθαίνουμε το ιστορικό κάθε παιδιού, τι μπορεί να προκύψει στην υγεία του, παρακολουθούμε την ανάπτυξή του, φροντίζουμε για φάρμακα και εμβολιασμούς. Οι βρεφονηπιοκόμοι δεν έχουν τέτοια ειδίκευση, ούτε έχουν την ευθύνη αν συμβεί κάτι. Αν ένα παιδί π.χ. κάνει αλλεργία σε ένα φάρμακο εκείνη μπορεί να μην το καταλάβει. Παλιότερα σε όλο το 24ωρο υπήρχε ένας νοσηλευτής, ιδιαίτερα σε περιόδους νοσηρότητας και επιδημιών», επισημαίνει μια νοσηλεύτρια.

Σε κάποια χρόνια δεν θα είναι δυνατή η λειτουργία του Αναρρωτηρίου Πεντέλης: Αυτή τη στιγμή λείπει προσωπικό, όχι για να αναπτυχθούν παραπέρα οι δομές και οι υπηρεσίες, όχι για τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια και ποιότητα στη φροντίδα, αλλά ακόμη και για να εκδοθεί εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Τις επόμενες μέρες, 3 υπάλληλοι θα συνταξιοδοτηθούν και 2 συμβασιούχοι θα φύγουν. Οι 29 βρεφονηπιοκόμοι και νοσηλευτές θα μειωθούν στους 24.

«Αν δεν προσληφθούν άμεσα τουλάχιστον 7 δεν θα μπορεί ούτε ένα ρεπό να δοθεί, ούτε ένας να αρρωστήσει. Οι εργαζόμενοι με 5μηνες συμβάσεις δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Καταρχήν, δεν πληρώνονται. Μέχρι να μάθουν τη δουλειά, φεύγουν. Δεν νιώθουν ότι αυτή είναι η δουλειά τους. Σήμερα είναι, αύριο δεν είναι», τονίζεται.
«Μπλοκάρεται» η κοινωνική αποκατάσταση

Ολοι οι εργαζόμενοι είναι κατηγορηματικοί: «Τα παιδιά επιβάλλεται να φεύγουν από το ίδρυμα μέσα σε λίγους μήνες, ώστε να έχουν ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη. Πέρα από τη φροντίδα - περίθαλψη, έχουμε και το σημαντικότατο καθήκον της κοινωνικής αποκατάστασης», σημειώνει κοινωνική λειτουργός.

Πρώτη μέριμνα της Μονάδας είναι να αναζητήσει το στενό οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού, να διερευνήσει αν μπορεί να επανέλθει στη βιολογική οικογένεια. Τις περισσότερες φορές αυτό δεν είναι εφικτό. Τότε φροντίζουν το παιδί να ενταχθεί είτε σε θετή, είτε σε ανάδοχη οικογένεια. Στην Κοινωνική Υπηρεσία του Αναρρωτηρίου Πεντέλης υπάρχει μόλις μια κοινωνική λειτουργός στο τμήμα υιοθεσιών και αναζήτησης ριζών. Παρόλα αυτά, καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες, μέσα στο 2012 υιοθετήθηκαν 23 παιδιά και η αναμονή για υιοθεσία είναι γύρω στα 2,5 - 3 χρόνια.

«Είναι μια αλυσίδα. Αν είχαμε περισσότερο προσωπικό θα παίρναμε περισσότερα παιδιά. Με περισσότερους κοινωνικούς λειτουργούς θα προχωρούσαν πιο γρήγορα οι υποθέσεις, θα βλέπαμε περισσότερους υποψήφιους θετούς ή ανάδοχους γονείς κ.λπ. Αντίστοιχα, αν στελεχωνόταν επαρκώς το τμήμα που "απελευθερώνει" νομικά τα παιδιά και οι κοινωνικές υπηρεσίες στην Εισαγγελία ανηλίκων, οι διαδικασίες θα ήταν πιο ευέλικτες», τονίζει η κοινωνική λειτουργός.
«Παιδοκεντρικές» οι δημόσιες υιοθεσίες

Οπως εξηγούν εργαζόμενοι και διοίκηση, το πιο δύσκολο είναι το παιδί να είναι «νομικά ελεύθερο», δηλαδή ο βιολογικός γονιός να έχει δώσει τη συναίνεσή του για υιοθεσία και η επιμέλεια του παιδιού να περάσει στο Ιδρυμα: «Πολλές φορές είναι εξαφανισμένοι οι βιολογικοί γονείς. Πρέπει να αποδείξουμε στο δικαστήριο ότι ψάξαμε και δεν τους βρήκαμε, προκειμένου να πάρει το ίδρυμα την επιμέλεια και τη γονική μέριμνα και να προχωρήσει η υιοθεσία. Επιπλέον, ακόμη κι όταν το ίδρυμα έχει την επιμέλεια του παιδιού, στο δικαστήριο υιοθεσίας ο νόμος απαιτεί να παρίσταται ο βιολογικός γονιός. Είναι δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία - εμπλέκονται και αστυνομικές υπηρεσίες - γιατί δεν πρέπει να αποκόπτεται εύκολα το παιδί από τη βιολογική οικογένεια».

«Από τη μια εξασφαλίζεται πως το παιδί δεν θα δοθεί για υιοθεσία ενώ η βιολογική του οικογένεια το αναζητάει, ή έχουν εκλείψει οι λόγοι που της αφαιρέθηκε η επιμέλεια, από την άλλη η καθυστέρηση επενεργεί άσχημα στο παιδί που παραμένει κλεισμένο στο ίδρυμα», λένε οι κοινωνικοί λειτουργοί.

Πάντως, οι εργαζόμενοι ξεκαθαρίζουν: «Είμαστε αντίθετοι με τις ιδιωτικές υιοθεσίες γιατί δεν παρέχουν τα εχέγγυα και την ασφάλεια, ώστε να βρει ένα παιδί την πιο κατάλληλη οικογένεια για την καλύτερη δυνατή ανάπτυξή του. Οι δημόσιες υπηρεσίες "ξεψαχνίζουν" το υποψήφιο θετό ζευγάρι και παρακολουθούν για 3 χρόνια την πορεία του παιδιού στη θετή οικογένεια. Η δημόσια υιοθεσία έχει παιδοκεντρικό χαρακτήρα, δεν γίνεται για να ικανοποιηθεί το ζευγάρι».

«Η εμπορία παιδιών βοηθιέται από την ιδιωτική υιοθεσία, που είναι νόμιμη. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Για παράδειγμα, η μάνα έχει δικαίωμα να επιλέξει την θετή οικογένεια. Από κει και πέρα δεν ξέρεις τι συμβαίνει», υπογραμμίζει η πρόεδρος του ΚΚΠΑ. Δηλαδή, το κίνητρο της υιοθεσίας μπορεί να είναι οικονομικό, ενώ οι κοινωνικές υπηρεσίες των Περιφερειών δεν έχουν συνήθως τη δυνατότητα και τα μέσα να κάνουν έγκαιρα έρευνα για τη θετή οικογένεια.

Επιτέλους ! Να ο δρόμος

Επιτέλους ! Να ο δρόμος …

Τη συμπαράταξή της με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και την αποχώρησή της από την παράταξη της ΠΑΣΚΕ ανακοίνωσε η Νατάσα Παναγιωτάρα, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας.
Στην παρέμβασή της από το βήμα του Γενικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ, αφού άσκησε κριτική στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ για το τρόπο προετοιμασίας και της τελευταίας πανελλαδικής απεργίας, υπογράμμισε ότι αυτή η πλειοψηφία δεν έχει τη διάθεση να δώσει τη μάχη ενάντια στην ΕΕ και τους επιχειρηματικούς ομίλους.


«Βρίσκεσται μακριά από την ταλαιπωρία των απλών ανθρώπων… Δεν σας ενδιαφέρει καθόλου ο εργάτης, γιατί αν αυτό συνέβαινε, τότε θα ήσασταν κάθε μέρα στους χώρους δουλειάς και όχι στα “επιτροπάτα”…
Το ποτήρι ξεχείλισε.
Φτάνει πια.
Με τις τακτικές που ακολουθείτε έχετε ζημιώσει τους εργαζόμενους.
Όμως δεν φταίμε όλοι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Και οφείλουμε να παλέψουμε στους χώρους δουλειάς, στους δρόμους, παντού, ενάντια στην πλουτοκρατία, την εργοδοτική τρομοκρατία, την άποψη ότι η εργοδοσία είναι ανίκητη. Να καταλάβουμε ότι δεν μπορούν να συνυπάρχουν εργατικά δικαιώματα και πολυεθνικές.
Για όλους τους λόγους που προανέφερα, δηλώνω ότι αποχωρώ από την παράταξη της ΠΑΣΚΕ και συμπαρατάσσομαι, με όποιες δυνάμεις έχω, στον αγώνα μαζί με τις δυνάμεις του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Οι σημαντικότερες αντεπαναστατικές οργανώσεις

Οι σημαντικότερες αντεπαναστατικές οργανώσεις

Η «Επιτροπή Υπεράσπισης των Εργατών (ΚΟΚ)» ιδρύθηκε το 1976. Το 1977 μετονομάστηκε σε «Επιτροπή Κοινωνικής Αυτοάμυνας (ΚΟΚ)». Η «ΚΟΚ» χαρακτηρίζεται στον αστικό Τύπο σαν η σπουδαιότερη οργάνωση που με «τετράχρονη υπομονετική επιτελική δουλιά έχει οδηγήσει επιδέξια ολόκληρο το κόμμα στο χείλος του γκρεμού» («Γκένεραλαντ-σάιγκερ», Βόννη 23, 24.8.1980). Η «ΚΟΚ» είναι μια ένωση αντισοβιετικά σκεπτόμενων ρεφορμιστών και ρεβιζιονιστών «διαφωνούντων», κύρια από τους κύκλους της διανόησης. Κύριοι εκπρόσωποί της είναι ο Α. Μίχνικ και ο Γ. Κουρόν. Η εφημερίδα «Ντι Βελτ» έγραψε στις 16 Αυγούστου 1980 για τους στόχους της επιτροπής: «Αυτό που επιδιώκει ο Κουρόν σαν τελικό στόχο για την Πολωνία είναι πλουραλισμός, ένα μη κομμουνιστικό, σε κάθε περίπτωση πάντως αντισοβιετικό, κοινωνικό σύστημα». «Είναι υπέρ της ενοποίησης της Γερμανίας γιατί αν ενωθεί η Γερμανία, η Πολωνία θα συνορεύει επιτέλους με μια μη κομμουνιστική δημοκρατική χώρα». «Με το χρόνο, οι δυνάμεις της "ΚΟΚ" πέτυχαν "να δημιουργήσουν σταθερές βάσεις" σε σημαντικές μεγάλες επιχειρήσεις: στα εργοστάσια τρακτέρ Ούρσους της Βαρσοβίας και ακόμα στα ναυπηγεία Λένιν του Γκντανσκ. Εκεί δρούσαν αυστηρά οργανωμένες ομάδες αντικαθεστωτικών που διακινούσαν μεταξύ των συναδέλφων τους εργοστασιακές εφημερίδες και προκηρύξεις που είχαν συντάξει μόνοι τους» («Χανόβερσε Αλγκεμάινε Τσάι-τουνγκ», 17 Αυγούστου 1980). Μέλη της «ΚΟΚ» τον Απρίλη του 1978 πήραν ενεργά μέρος στη συγκρότηση της «ιδρυτικής επιτροπής ελεύθερων συνδικάτων» στη Βαρσοβία και το Γκντανσκ («Ντερ Σπίγκελ», 1 Σεπτέμβρη 1980).

Το αλλοδαπό μέλος της «ΚΟΚ», ο αποστάτης Κολακόβσκι, γράφει: «Ξέρουμε, όμως, ότι το σύστημα μπορεί να εξαναγκαστεί σε αλλαγές, εννοείται βαθμιαία. Είναι προς το συμφέρον των θιγόμενων χωρών, όπως της Δύσης, η αλλαγή του συστήματος με εσωτερική διάβρωση, αλλά όχι με μια καταστροφή» («Χριστός και Κόσμος», «Ράινισερ Μερκούρ», 29 Αυγούστου 1980).

«Είναι ουσιώδες να... δοθούν δυνατότητες προσεχτικής δράσης με εξελικτική επιλογή στόχων που να επιτρέπουν βήμα βήμα δραστηριότητες σε ανώτερη βαθμίδα» («Αντιπολίτευση χωρίς ελπίδα», «Ράινμπεκ», Αμβούργο, 1978, σελ. 204).

Και παρακάτω: «Σημαντικό είναι επίσης να βγουν τα σωστά συμπεράσματα από τις εμπειρίες των γεγονότων στην Τσεχοσλοβακία και στην Ουγγαρία» («Αντιπολίτευση χωρίς ελπίδα», σελ. 206).

Από την «ΚΟΚ» αποσπάστηκε το 1979 σαν ενεργητική αντικομμουνιστική πτέρυγα η «Συνομοσπονδία Ανεξάρτητης Πολωνίας». «Οι στόχοι μας είναι απλοί: θέλουμε να απελευθερώσουμε την Πολωνία από τη σοβιετική επικυριαρχία, θέλουμε την καταστροφή της κομμουνιστικής δικτατορίας, που είναι όργανο της σοβιετικής εξουσίας» (Δεύτερο Πρόγραμμα Γερμανικής Τηλεόρασης, 8 Σεπτέμβρη 1980).

Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στο ότι σε μερικές διακλαδώσεις αυτού του πραγματικού εργατικού κινήματος, του κινήματος των εργαζομένων, έχουν εισχωρήσει ομάδες και πρόσωπα που είναι συνδεμένα με κέντρα του ιμπεριαλιστικού αντιπερισπασμού στο εξωτερικό, φέρνουν σ' αυτό αρνητικές επιδράσεις και έχουν εχθρικούς στόχους απέναντι στο σοσιαλισμό και στη λαϊκή εξουσία. Αντιπροσωπεύουν διάφορες τάσεις και αποχρώσεις. Γίνεται σκληρή ταξική πάλη. Προσωρινά και για λόγους τακτικής οι εχθροί του σοσιαλισμού κρύβονται κατά καιρούς πίσω από επιδιώξεις της εργατικής τάξης, γιατί αυτό χρησιμεύει σαν σκαλοπάτι για την επόμενη φάση. Η εργατική τάξη δε βαδίζει τον ίδιο δρόμο μ' αυτούς. Αυτές οι δυνάμεις δηλαδή επιδιώκουν την αποσύνθεση και σε συνέχεια τη διάβρωση και την ανατροπή του σοσιαλιστικού κράτους της Πολωνίας. Αυτό το σχέδιο στρέφεται από τη φύση του ενάντια στους εργάτες και είναι αντεπαναστατικό.

Ηγετικοί κύκλοι του ιμπεριαλισμού στα πλαίσια της αντισοσιαλιστικής στρατηγικής τους στηρίζουν μεγάλες ελπίδες σε ορισμένες δυνάμεις των λεγόμενων ανεξάρτητων συνδικάτων και προπαντός στους συμβούλους τους. Ετσι το περιοδικό «Σπίγκελ» έγραφε σχετικά με τις απεργίες το περασμένο φθινόπωρο: «Ο Βαλέσα ήταν ο ανθυπολοχαγός των χαρακωμάτων, αλλά σίγουρα δεν ανήκε στο επιτελείο του απεργιακού μετώπου. Εκεί καθόταν ένας εγκέφαλος της ΚΟΚ που συμβούλευε την απεργιακή επιτροπή σε κάθε κατάσταση που παζάρευε νομικά τα κείμενα των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση». («Σπίγκελ», Αμβούργο 8.9.1980).

Γύρω από τους στόχους που επιδίωκε αυτό το «γενικό επιτελείο», φλυάρησε ο Κουρόν σε μια συνομιλία με την εφημερίδα «Ντι Βελτ». Επιδιώκει «σαν τελικό στόχο για την Πολωνία πλουραλισμό, ένα μη κομμουνιστικό οπωσδήποτε, πάντως αντισοβιετικό κοινωνικό σύστημα. Είναι, λέει, υπέρ της ενοποίησης της Γερμανίας, γιατί αν ενοποιηθεί η Γερμανία, τότε θα έχει επιτέλους η Πολωνία κοινά σύνορα με μια μη κομμουνιστική δημοκρατική χώρα και αυτό θα διευκόλυνε από πολλές απόψεις και τις εσωτερικές εξελίξεις» («Ντι Βελτ», 16.8.1980).

Πρέπει λοιπόν να εξαφανιστεί ο σοσιαλισμός όχι μόνο στην Πολωνία, αλλά ταυτόχρονα και στη ΓΛΔ. Δεν είναι άραγε δικαιολογημένο να επισημάνουμε τον κίνδυνο της εξάρτησης των λεγόμενων ανεξάρτητων συνδικάτων από αντισοσιαλιστές συμβούλους; Κι ακόμα περισσότερο ο ενθουσιασμός με τον οποίο οι εχθροί των συνδικάτων στη χώρα μας, από τη «Φραγκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ» μέχρι τον Στράους, κόπτονται γι' αυτά τα καινούρια συνδικάτα και η απόφαση της δεξιάς ηγεσίας του αμερικάνικου συνδικάτου AFL-CΙΟ να υποστηρίξουν οικονομικά τα λεγόμενα ανεξάρτητα συνδικάτα, επιτρέπουν να συμπεράνουμε μια ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση. Εδώ δεν πρέπει να παραβλέπει κανείς ότι δουλιά της AFL-CΙΟ είναι να διαβρώνει τα συνδικάτα σε άλλες χώρες για το συμφέρον της γενικής στρατηγικής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ετσι ο τέως αναπληρωτής υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Μόρτον Χάλπαριν, αναφέρει στο βιβλίο «Το κράτος χωρίς νόμους», ότι π.χ. η AFL-CΙΟ προσπάθησε κατ' εντολή της CIA να υπονομεύσει τα χιλιανά συνδικάτα στη διάρκεια της προεδρίας του Αλιέντε, ότι συγκέντρωνε χρήματα για αντεπαναστατικά συνδικάτα στη Χιλή και ότι εκπαίδευσε αντιπάλους της Λαϊκής Ενότητας σε συνδικαλιστικές σχολές στις ΗΠΑ που ελέγχονται από αντιδραστικές δυνάμεις.

Στις αντισοσιαλιστικές δυνάμεις στην Πολωνία έχει φανερά ανατεθεί το καθήκον με διαρκείς απεργίες και απειλές για απεργίες όσο και με απαιτήσεις που ξεπερνούν τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας να κρατούν τη σοσιαλιστική Πολωνία σε μια διαρκή κατάσταση οικονομικών κλονισμών. Η διαρκής οικονομική δυσαρέσκεια έχει στόχο να προετοιμάσει το έδαφος για μια βαθμιαία πολιτική αποσταθεροποίηση. Με παρατραβηγμένα οικονομικά και κοινωνικά αιτήματα επιδιώκεται να εξωθηθεί η Πολωνία σε ακόμα μεγαλύτερα χρέη και έτσι σε μεγαλύτερη οικονομική εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό. Σίγουρα στους υπολογισμούς των αντισοσιαλιστικών εγκεφάλων παίζει ένα ρόλο και η προσπάθεια να εμποδιστεί μ' αυτόν τον τρόπο η σοσιαλιστική Πολωνία να εκπληρώσει τις υλικές υποχρεώσεις της στα πλαίσια της αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης και να δώσει τη στρατιωτική συνεισφορά της στην αμυντική οργάνωση των σοσιαλιστικών χωρών. Μ' αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται να φορτωθούν στις πλάτες της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας σ' ακόμα μεγαλύτερο βαθμό τα βάρη του οξυνόμενου από τους ιμπεριαλιστές ανταγωνισμού των εξοπλισμών. Ετσι οι εγκέφαλοι του ιμπεριαλισμού προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα γεγονότα στην Πολωνία για την επιδίωξή τους να πετύχουν στρατιωτική υπεροχή απέναντι στο σοσιαλισμό ή να εξαντλήσουν το σοσιαλισμό με τους εξοπλισμούς.

O άνθρωπος θηλυκού γένους ως αντικείμενο στις ταξικές κοινωνίες

O άνθρωπος θηλυκού γένους ως αντικείμενο στις ταξικές κοινωνίες

Δεν υπάρχει αμφιβολία: Οι γυναίκες στο Αφγανιστάν (και σε όσες χώρες ισχύει η «σαρία» - ο ισλαμικός νόμος) ζουν τον απόλυτο εφιάλτη. Αποκομμένες από την παραγωγή, βασική προϋπόθεση για την κατάκτηση της γυναικείας ισοτιμίας και χειραφέτησης: Κλεισμένες στα σπίτια τους, όχι πίσω από τα τραγουδισμένα (και μακριά, στην πραγματικότητα, από κάθε ρομαντισμό και ποίηση) καφασωτά, αλλά από τζάμια βαμμένα σκούρα για να μη δηλώνεται στον περαστικό η ήδη φασματική παρουσία τους: Κακοποιημένες, βασανισμένες, ακρωτηριασμένες, εξευτελισμένες για το παραμικρότερο «παράπτωμα»: Αποκεφαλισμένες για τα σοβαρότερα. Οχι νομικά πρόσωπα, αλλά ούτε καν βιολογικές οντότητες, παρά μόνον ίσως για να γεννήσουν παιδιά, που δεν είναι πάντα βέβαιο ότι θα επιβιώσουν από την πείνα και τις κακουχίες.

Ειδικά στο Αφγανιστάν, οι γυναίκες περιήλθαν εκ νέου σ' αυτήν την κατάσταση μέσα στη δεκαετία του 1990, όταν ανατράπηκε η μόνη λαϊκή εξουσία που γνώρισε η χώρα. Ισως, δε, ένα από τα βασικότερα σημεία ρήξης της λαϊκής αυτής εξουσίας με τις κατεστημένες δομές και νοοτροπίες του Αφγανιστάν να ήταν και οι γενναίες προσπάθειες που έκανε για να εξανθρωπίσει τη γυναίκα, βγάζοντάς τη στην παραγωγή, μορφώνοντάς την, αφαιρώντας από το πρόσωπό της το κινητό καφασωτό, την μπούρκα, ακόμα και καθιστώντας την ένοπλη φρουρό της επανάστασης. Ισως ακόμη ένας από τους λόγους, που με τόση βαναυσότητα επανήλθε, μετά την άνοδο στην εξουσία των (αμερικανοθρεμμένων) Ταλιμπάν, η πριν από τη λαϊκή εξουσία θέση της γυναίκας, να σχετίζεται ακριβώς με το ότι καταβλήθηκε σθεναρή προσπάθεια να ξεριζωθούν από τη συνείδηση των ανθρώπων τα επιτεύγματα αυτής της τελευταίας.


Στις ταξικές σχέσεις η αιτία του προβλήματος

Η θέση, όμως, αυτή δεν απορρέει μόνον από το Ισλάμ και τις επιταγές του. Καμία θρησκεία, από αυτές τουλάχιστον που γνωρίσαμε στα πλαίσια των ταξικών κοινωνιών, δεν επιφυλάσσει πολύ καλύτερη τύχη στη γυναίκα. Βασικό γνώρισμα εξάλλου της διαδικασίας της μετάβασης από την πρωτόγονη κοινωνία των γενών στα ταξικά συστήματα είναι η αντικατάσταση του μητριαρχικού δικαίου από το πατριαρχικό και η καθυπόταξη της γυναίκας. Οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι, κυρίως εκείνος των Ατρειδών, αποτυπώνουν τους τελευταίους σπασμούς της μητριαρχίας. Ας δούμε ακόμα την απόλυτα υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο: Στην ώριμη δουλοκτητική κοινωνία της Αθήνας, η γυναίκα είναι κάτι λιγότερο από ένα επιθυμητό ερωτικά αντικείμενο. Στερημένη από παιδεία, από νομική υπόσταση, από κοινωνική ζωή, η Αθηναία είναι αποκλειστικά παιδοποιητική μηχανή.

Η Παλαιά Διαθήκη (κείμενο σαφώς πατριαρχικής αντίληψης, που αποτυπώνει το πέρασμα των σημιτικών λαών της Μέσης Ανατολής στο δουλοκτητικό σύστημα) θεωρεί τη γυναίκα πηγή του πειρασμού και αιτία της κατάρας και του μόχθου που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες ανάγονται, σε επίπεδο μυθοπλασίας, στον κόσμο της Παλαιάς Διαθήκης. Ο ιουδαϊσμός είναι μισογυνικός. Ο χριστιανισμός, στα πολύ πρώτα του βήματα, λιγότερο, γιατί γεννιέται σαν πληβειακή κοσμοθεωρία. Πολύ σύντομα όμως, ο Παύλος διατάζει τη γυναίκα να είναι μόνιμα γονατιστή και να καλύπτει το κεφάλι της με στάχτη, γιατί είναι πηγή της αμαρτίας και του κακού. Το Ισλάμ, πολύ μεταγενέστερο (διαμορφώθηκε σε θρησκευτικό δόγμα, αλλά και πολιτική κοσμοθεωρία μόλις τον 7ο αιώνα μ.Χ.), καθώς και αυτό έρχεται να περιβάλει ιδεολογικά τη μετάβαση των αραβικών φυλών στο φεουδαρχικό καθεστώς, χαρακτηρίζεται, σε επίπεδο επίσημου δόγματος, από την περιφρόνηση της γυναίκας, από τον καθορισμό της ως κατώτερου, υποδεέστερου όντος.


Η χειραφέτηση στον καπιταλισμό

Είναι, όμως, τελικά μόνο η θρησκεία το στοιχείο που καθορίζει τη θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία; Η θρησκεία είναι στοιχείο του εποικοδομήματος και, ως τέτοιο, επιδρά μεν καθοριστικά στη διαμόρφωση συμπεριφορών, αλλά, σε πρώτο επίπεδο, αποτυπώνει τις οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Ετσι λοιπόν, ο χριστιανισμός, θρησκεία κυρίαρχη στην Ευρώπη όπου συντελέστηκε ταχύτερα και «ομαλότερα» το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, μεταλλάχτηκε σε πάρα πολλές πλευρές του. Ο ευρωπαϊκός μεσαίωνας είναι απαξιωτικός για τη γυναίκα. Αλλά απαξιωτική και η αστική τάξη της πρωταρχικής συσσώρευσης και του πουριτανισμού. Οι ακραία πουριτανικές κοινότητες της Βόρειας Αμερικής έκαψαν πάρα πολλές μάγισσες, καταδίκασαν στη χλεύη πάρα πολλές γυναίκες. Αξίζει να διαβάσουμε το «Αλικο Γράμμα» του Ναθάνιελ Χόθορν, που παραστατικά περιγράφει τον αγώνα μιας αποκλεισμένης από την πουριτανική κοινωνία γυναίκας, που κατηγορήθηκε για μοιχεία.

Ομως, ο καπιταλισμός, αν και καθόλου από αγαθές προθέσεις, έθεσε αντικειμενικά τα θεμέλια της χειραφέτησης της γυναίκας, από τη στιγμή που την έβγαλε στην παραγωγή. Η κατάκτηση αυτής της προϋπόθεσης δε σημαίνει βέβαια αυτόματη κατάκτηση της ισοτιμίας και της χειραφέτησης, αλλά βελτίωση των όρων, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, μέσα στους οποίους αυτή διεκδικείται. Είναι επίσης γεγονός ότι κάθε κοινωνικο-οικονομικός σχηματισμός ποιοτικά ανώτερος από τους προηγούμενους διαμορφώνει, σε αδρές γραμμές, καλύτερους υλικά όρους ζωής για όλο και διευρυνόμενα λαϊκά στρώματα, καθώς και καλύτερες συνθήκες πάλης. Από αυτήν την άποψη, οπωσδήποτε δε συγκρίνεται η θέση της γυναίκας στις κοινωνίες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, με τη θέση της γυναίκας σε χώρες όπου υπάρχουν ισχυρότατα κατάλοιπα άλλων κοινωνικών συστημάτων, αυτές που καταχρηστικά ονομάζουμε «καθυστερημένες». Σε αυτή την περίπτωση εμπίπτει το Αφγανιστάν, καθώς και μια σειρά άλλες χώρες της Ασίας ή της Αφρικής, με κυρίαρχη τη μουσουλμανική θρησκεία.

Αυτές οι κοινωνίες δεν ακολούθησαν (για πολλούς λόγους, ανάμεσα στους οποίους και η αποικιοκρατία) την ομαλή μετάβαση στον καπιταλισμό, ενώ και οι απόπειρες εγκαθίδρυσης λαϊκής εξουσίας σε ορισμένες από αυτές κατέληξαν σε τραγωδία, με την παρέμβαση του ιμπεριαλισμού. Οι κρατικές οντότητες που τις αντιπροσωπεύουν δεν πέρασαν στο στάδιο του «κοσμικού», αστικού κράτους, του κλασικού τύπου κρατικού μορφώματος στον καπιταλισμό, όπου το κράτος είναι, γενικά, αποσπασμένο από το ιερατείο και τη θρησκεία. Ωστόσο, και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να δούμε περιπτώσεις κρατών που ξεφεύγουν από το βασικό «μοντέλο», ανεξάρτητα από το θρήσκευμα: Στην Ελλάδα, παραμένει πάγιο αίτημα ο χωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος. Στη μουσουλμανική Σαουδική Αραβία, χώρα που ανήκει στο σκληρό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και πιστή σύμμαχο της «Δύσης» ισχύει εξ ίσου η «σαρία» με το απόκοσμο Αφγανιστάν, ενώ στη γειτονική Τουρκία το κράτος είναι κοσμικό ήδη από την 3η δεκαετία του 20ού αιώνα.

Και ο εξευτελισμός της

Αν το ακραίο Ισλάμ απανθρωποποιεί με τον τρόπο που περιγράψαμε τη γυναίκα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τους άλλους, πιο ύπουλους τρόπους που μετέρχεται ο καπιταλισμός. Η γυναίκα, μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, εξακολουθεί να υφίσταται τις ανισότητες που γεννά το ίδιο το σύστημα, τόσο σε ταξικό, όσο και σε επίπεδο φύλου. Η γυναίκα είναι η πρώτη που πλήττεται από τη συνολική αντιδραστική στροφή του συστήματος. Η γυναίκα είναι, στην «πολιτισμένη Δύση», που πληρώνεται λιγότερο για ίση εργασία, αλλά είναι και η πρώτη που κλείνεται σπίτι της, ζώντας μια ανεργία μεταμφιεσμένη σε ενασχόληση με «έργα που αρμόζουν στη φύση της» - αγαπημένο ιδεολόγημα των ταξικών κοινωνιών η «ιδιαιτερότητα» της γυναικείας φύσης, ωσάν ο άνθρωπος, ανεξάρτητα από το φύλο του, να προσδιορίζεται μόνο από τη βιολογία του. Η γυναίκα υφίσταται μέσα στα πλαίσια της οικογένειας και της κοινωνίας τις απαξιωτικές εκείνες διακρίσεις που συνδέονται με την πάγια θεώρησή της ως το «δεύτερο» φύλο, το «συμπληρωματικό», το «ασθενές» ή και το (τι προκλητική χλεύη, καλυμμένη με κολακεία!) το «ωραίο»!

Ακραία μορφή εξευτελισμού του γυναικείου φύλου στα πλαίσια των ταξικών συστημάτων, αλλά και ιδιαίτερα του καπιταλισμού, λόγω του εμπορευματικού χαρακτήρα της οικονομικής βάσης του συστήματος, είναι η πορνεία - με τις παραδοσιακές, αλλά και με τις πιο σύγχρονες μορφές της. Χαρακτηριστικό της πορνείας δεν είναι η ελευθεριότητα στη σεξουαλική συμπεριφορά που προϋποθέτει επιθυμία και συναίνεση και από τα δύο μέρη του ζευγαριού, αλλά το άθλιο στοιχείο της εξαγοράς του ενός από τα δύο μέρη. Η γυναίκα - συνήθως, γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά, αλλά δε μας αφορά στο παρόν άρθρο - καθίσταται αυτόματα αντικείμενο προς πώληση, προς εξυπηρέτηση χρηστικών αναγκών. Και ένα αντικείμενο δεν μπορεί να έχει σκέψη, συναισθήματα, επιθυμίες, προσωπικότητα! Ενα τέτοιο αντικείμενο μπορεί ακόμα και να παντρευτεί το χρήστη του. Ενας γάμος, ο οποίος βασίζεται στην υλική συντήρηση του ενός μέλους του νοικοκυριού - συνήθως της γυναίκας - εφ' όρου ζωής, δεν είναι επίσης μια σχέση βασισμένη στην αγοραπωλησία; (Τις μέρες αυτές, ακούστηκε στην τηλεόραση από μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου που προβάλλει εαυτόν έως ειδικό «επιστήμονα» ότι οι γυναίκες ερωτεύονται στον άντρα το πορτοφόλι του. Ευχαριστούμε, ως γυναικείο φύλο, τον θεράποντα της «επιστήμης» που συλλήβδην μας χαρακτηρίζει πόρνες!).

Υπάρχει, βέβαια, και η κλασική μορφή της πορνείας, που δεν ανταποκρίνεται στη γραφική της απεικόνιση, με την οποία έχουμε διασκεδάσει στο «Ποτέ την Κυριακή», ή έστω συγκινηθεί στα «Κόκκινα Φανάρια». Αυτή η μορφή έχει πάρει στις μέρες μας τις γνωστές ανησυχητικές διαστάσεις, μετά τις τραγικές ανατροπές στις τέως σοσιαλιστικές χώρες, τη λεηλασία τους από τις νεοπαγείς τους αστικές τάξεις και τον ιμπεριαλισμό, την κατάργηση όλων των θεσμικών και κοινωνικών κατακτήσεων των γυναικών σε αυτές, τη διάλυση του κοινωνικού τους ιστού, την αντικατάσταση της σοσιαλιστικής διαπαιδαγώγησης από τα ιδανικά της «αγοράς» στην πιο αγοραία τους εκδήλωση και μορφή. Εξάλλου, η έκταση του φαινομένου, υποδηλώνει, κατά τη γνώμη μας, και μια όξυνση και ένταση της αδυναμίας των ανθρώπων στον καπιταλιστικό κόσμο να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μια πλήρη απανθρωποποίηση των ερωτικών σχέσεων, μια προϊούσα αποδοχή ότι κάθε ανθρώπινη απόλαυση πουλιέται και αγοράζεται.

Ας δούμε τις διαφημίσεις προϊόντων ευρείας ή λιγότερο ευρείας κατανάλωσης: Η γυναίκα και το αυτοκίνητο είναι εναλλάξιμες (και ανταλλάξιμες) αξίες. Συγκρίνονται μεταξύ τους, ιδιότητες του ενός «αντικειμένου» μεταφέρονται στο άλλο. Η γυναίκα μπορεί να είναι «τούρμπο» και το αυτοκίνητο «μωρό που βγαίνει τόπλες». Στη σύγκριση του βαθμού επιθυμίας που προκαλούν στο χρήστη, δε βγαίνει πάντοτε το από σάρκα αντικείμενο κερδισμένο: Εξάλλου, σύμφωνα με τη λογική του συστήματος, μπορείς να τα αποκτήσεις και τα δυο με «ευκολίες πληρωμής», πέρα από το ότι το ένα (το αυτοκίνητο) μπορεί να είναι και μέσο για να αποκτήσει ο χρήστης το άλλο.

Η φυγή προς τα μπρος

Αυτή, βέβαια, είναι μόνο μία πλευρά της απαξίωσης της γυναίκας στον καπιταλιστικό κόσμο. Κάθε ταξική κοινωνία πάντως στηρίζεται και οικοδομείται και σε αυτήν την απαξίωση. Οι όροι είναι οπωσδήποτε διαφορετικοί: Αλλά οι φασματικές μορφές με την μπούρκα στις οιονεί πόλεις του Αφγανιστάν (και οι ομόφυλές τους με την ίδια περιβολή στα υπερμοντέρνα αστικά συγκροτήματα της Σαουδικής Αραβίας, για την οποία δε γίνεται λόγος - σύμμαχος και φίλος γαρ) και οι γυμνές φιγούρες από πλαστικό που «κοσμούν» τα «ανδρικά» περιοδικά του «πολιτισμένου» κόσμου μας, δεν είναι παρά οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: Της μετατροπής του μισού του ανθρώπινου πληθυσμού σε αντικείμενο, της υποτίμησης και απαξίωσής του, της διπλής του, σε τελευταία ανάλυση, καταπίεσης.

Ο Τζινγκίζ Αϊτμάτοφ, στις καλές του μέρες, μας συμβούλευε να θυμόμαστε την ηρωίδα του, την Τζαμίλια, που έφευγε μακριά με τον αγαπημένο της, σπάζοντας τις παραδοσιακές δομές ενός κόσμου που έσβηνε κάτω από την προωθητική δύναμη της σοβιετικής, σοσιαλιστικής κοινωνίας. Στις μέρες μας, αυτή η φυγή της Τζαμίλια προς τα μπρος φαίνεται ολοκάθαρα στα μάτια της Τουρκάλας αγωνίστριας, με το χαμόγελο στο καμένο από τις δυνάμεις καταστολής πρόσωπο, πιο όμορφο παρά ποτέ. Σε όλες τις γυναίκες, σε «Ανατολή» και «Δύση», που, ατομικά, στη δουλιά, στο σπίτι και στην κοινωνία, και συλλογικά, στις πλατιές λεωφόρους της ταξικής πάλης, διεκδικούν την αξιοπρέπεια και την ισοτιμία τους, σε έναν κοινό αγώνα για τη μεγάλη ανατροπή που θα σαρώσει, μαζί με τις μπούρκες, όλα τα σκουπίδια του παλιού κόσμου.

Της