3 Δεκ 2013

Έκθεση για τα παιδιά της Συρίας : Πάνω από 11.000 παιδιά έχουν χάσει την ζωή τους, πολλά υπήρξαν στόχοι ελεύθερων σκοπευτών.

Έκθεση για τα παιδιά της Συρίας : Πάνω από 11.000 παιδιά έχουν χάσει την ζωή τους, πολλά υπήρξαν στόχοι ελεύθερων σκοπευτών.





Περισσότερα από 11.000 παιδιά έχασαν τη ζωή τους στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία μέσα σε σχεδόν τρία χρόνια, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδιά που υπήρξαν στόχοι ελεύθερων σκοπευτών, όπως αναφέρεται σε μια νέα έκθεση .

Επιλέον όπως αναφέρει η ερευνητική ομάδα της Οξφόρδης με έδρα το Λονδίνο, έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί συνοπτικές εκτελέσεις και βασανιστήρια εις βάρος των παιδιών όσο μικρά και αν είναι. Η έκθεση αναφέρει ότι η πλειοψηφία των παιδιών έχει σκοτωθεί από βόμβες ή βλήματα στις δικές γειτονιές τους.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ

Στην έκθεσή τους , «Κλεμμένο Μέλλον / Stolen Future» - το Κρυφό Τίμημα των θυμάτων παιδιών στη Συρία , εξετάζει τα δεδομένα από την έναρξη της σύγκρουσης τον Μάρτιο του 2011 έως τον Αύγουστο του 2013 . Από τα 11.420 θύματα ηλικίας 17 ετών και κάτω , 389 σκοτώθηκαν από πυρά ελεύθερων σκοπευτών . Περίπου 764 παιδιά εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες , και πάνω από 100 - συμπεριλαμβανομένων και βρεφών - βασανίστηκαν , αναφέρει η έκθεση .

Τα αγόρια είναι περισσότερα από τα κορίτσια μεταξύ των νεκρών, περίπου δύο προς ένα. Αγόρια ηλικίας 13 έως 17 ήταν πιο πιθανό να είναι θύματα στοχευμένων δολοφονιών , αναφέρει η έκθεση . Ο μεγαλύτερος αριθμός θανάτων παιδιών σημειώθηκε στο κυβερνείο του Αλέπο, όπου αναφέρθηκε ότι 2.223 παιδιά σκοτώθηκαν .

Η συν- συγγραφέας της έκθεσης Hana Salama, τονίζει ότι ο τρόπος και η συχνότητα με την οποία σκοτώνονται τα παιδιά είναι πολύ ανησυχητική : « Πέφτουν βόμβες στα σπίτια τους, στις κοινότητές τους , κατά τη διάρκεια της ημέρας που βρίσκονται σε δραστηριότητες, όπως στην αναμονή στις γραμμές για ψωμί ή όταν πηγαίνουν στο σχολείο. Σκοτώνονται από σφαίρες σε διασταυρούμενα πυρά , αποτελούν στόχους ελεύθερων σκοπευτών, εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες , ακόμη και σε θαλάμους αερίων τα έχουν βάλει και έχουν υποστεί και βασανισμούς». Tα στοιχεία τα παρείχαν οι ομάδες της κοινωνίας των πολιτών της Συρίας που καταγράφουν τις απώλειες .

Ανάλυση της Lyse Doucet διεθνής ανταποκρίτρια του BBC Η παρούσα έκθεση είναι η πρώτη σημαντική εξέταση του πώς τα παιδιά σκοτώνονται στη Συρία . Επιβεβαιώνει αυτό που έχει από καιρό θεωρηθεί ως ένα από τα πιο ανησυχητικά στοιχεία αυτής της βάναυσης σύγκρουσης . Τα παιδιά της Συρίας δεν βρίσκονται απλά εκτεθειμένα "σε διασταυρούμενα πυρά .

" Είναι σκόπιμα στοχευμένα και υποβάλλονται ακόμη και σε βασανιστήρια . Σχεδόν τρία χρόνια μετά, αυτή η έκθεση παροτρύνει όλες τις πλευρές αυτής της διαμάχης να λυπηθούν τα παιδιά , και ζητά την απειλή ποινικών διώξεων εναντίον όσων διαπράττουν τις πιο φοβερές αγριότητες . Τα θύματα είναι μόνο ένα μέρος από αυτό που η έκθεση ονομάζει " καταστροφικές επιπτώσεις του πολέμου" στα παιδιά . Με τόσα πολλά σχολεία και τις γειτονιές τους κατεστραμμένες, με τα παιδιά να αποτελούν το ήμισυ των προσφύγων , ο πόλεμος στη Συρία είναι επίσης ένας πολέμος ενάντια στην παιδική ηλικία .

(πηγή :http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-25055956)

Ποιός θυμάται την "Αλληλεγγύη"; #3

Ποιός θυμάται την "Αλληλεγγύη"; #3



Συνέχεια από εδώ (1 και 2)

Ο Βαλέσα ξεκινάει και συμβολικά το ντόμινο ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ των Λαϊκών
Δημοκρατιών. Και κάποιοι καραγκιόζηδες της "αριστεράς" εξακολουθούν
να κάνουν λόγο για ..."κατάρευση"

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Και μέσα και μετά από όλα αυτά, προκύπτει το ζωτικό ερώτημα:

- Και η Πολωνία; Τι κέρδισε η Πολωνία από αυτήν την ιστορία;

Ενα είναι το βέβαιο: Η Πολωνία βρίσκεται σε δραματική κατάσταση.



Δεκέμβρης 2012. Συσσίτιο απόρων στην σημερινή Πολωνία.

Κατ' αρχήν, οικονομικά. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η βιομηχανική παραγωγή έχει μειωθεί πιθανότατα στο μισό του επιπέδου των μέσων της 10ετίας του '80, όταν η Πολωνία θεωρούνταν ότι «βρισκόταν σε βαθιά κρίση». Το χρέος δεν έπαψε να αυξάνεται. Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη (και, αν πιστέψει κανείς μερικές μαρτυρίες, κλείνουν, κατά κανόνα, οι ανταγωνιστικές). Η ανεργία - ιδιαίτερα επικίνδυνη σε μια χώρα υψηλού δημογραφικού ρυθμού - εξαπλώνεται με ταχύτητα, έχοντας κιόλας φτάσει σε ποσοστό 12-17%. Για τα πλατιά στρώματα του πληθυσμού, προβάλλει ο κίνδυνος της πείνας. Πολλοί εξαρτώνται από τα λαϊκά συσσίτια.

Οι περικοπές είναι γενικές και σε όλους τους τομείς. Ο χειμώνας του 1989-'90 ήταν ο πρώτος, από 10ετίες, που τα παιδιά δεν πήγαν χειμερινές διακοπές (καθώς θα χρειαζόταν 600.000 - 1.000.000 ζλότι το άτομο). Οι φοιτητές διαμαρτύρονται και ζητούν ποσοστά και σύστημα κρατικής ενίσχυσης της Παιδείας όμοιο με της ΛΔΠ - ποιος τους ακούει; Οι απεργίες διαδέχονται η μια την άλλη, χωρίς να είναι γνωστό αν γίνονται γι' αυτές μυστικές συναντήσεις στο Βατικανό.

Ενδιαφέρον έχουν δύο πράγματα:


Αριστερά: Προπαγανδιστικό κόμικ ενάντια στην
"καταστολή του Γιαρουζέλσκι"
Δεξιά: Η πραγματικότητα (με τους δύο καπελάκηδες
ανάμεσα στον κόσμο) ήταν κάπως διαφορετική

α) Τα εξωφρενικά αιτήματα της «Αλληλεγγύης», όχι μόνο δεν εφαρμόστηκαν, αλλά έχουν ξεχαστεί τελείως και κανείς δε μιλά γι' αυτά.

β) Μέσα στη γενική φτώχεια, χωρίζει όλο και πιο πολύ το στρώμα της νεόπλουτης ολιγαρχίας, που δρέπει τους καρπούς της «αυτοδιαχείρισης» και άλλων παρομοίων πομφολύγων.

Υπάρχει, όμως, και ένα τρίτο ενδιαφέρον στοιχείο:

Κανείς από τους έως τώρα «προστάτες» της δε σπεύδει να βοηθήσει την Πολωνία. Αυτό δεν είναι μόνον αληθινό, είναι και ολοφάνερο. Τόσο ολοφάνερο, ώστε το κατήγγειλε από το βήμα του Συμβουλίου της Ευρώπης ο πρώην πρόεδρος της «Α» και νυν Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα. Ο Πρόεδρος κατηγόρησε ευθέως τους έως τώρα πάτρωνες ότι εγκατέλειψαν την Πολωνία μόλις τη χρησιμοποίησαν και ότι εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να «κάνουν χρυσές δουλιές» και να «απομυζήσουν την αγορά μας». Επιστρέφοντας, επανέλαβε, προς χρήσιν των συμπατριωτών του, τα ίδια και χειρότερα.



Φυλλάδιο της "αλληλεγγύης" που ταυτίζει
τον ναζισμό με τον κομμουνισμό

Στον πολιτικοϊδεολογικό τομέα, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα.
Η περίφημη «Δημοκρατία» αποδείχθηκε άλλη μια σαπουνόφουσκα. Οι Πολωνοί δεν ψηφίζουν. Στις εκλογές για την Προεδρία της 25ης Νοέμβρη 1990, η συμμετοχή ήταν, στον 1ο γύρο, 60% και, στον 2ο, παρά το θόρυβο που έγινε για τα αποτελέσματα του 1ου, 53%. Στις γενικές κοινοβουλευτικές εκλογές, η συμμετοχή ήταν 43%. Χαρακτηριστικό ήταν το ότι, και μεταξύ των συμμετεχόντων, τα άκυρα έφθασαν το 5,63% (!)

Πολωνοί ναζί "αλληλέγγυοι" στην Χ.Α.
Άτσα η δημοκρατία...

Η άγρια ποδοπάτηση των πατριωτικών αισθημάτων του λαού με τη μετατροπή των Πολωνών σε «ζητιάνους της Ευρώπης», ενώ η νεόπλουτη ολιγαρχία γίνεται όλο και πιο προκλητική, η άγρια αίσθηση της ταπεινωτικής εξαπάτησης και της πικρής απογοήτευσης, σε συνάρτηση με το οικονομικό αδιέξοδο, εξαπλώνουν την επιρροή των αντιδραστικών δυνάμεων. Οι νεαροί λούμπεν προλετάριοι και οι κατεστραμμένοι νοικοκυραίοι πυκνώνουν τις γραμμές των παραστρατιωτικών οργανώσεων. Μια νέα εστία εθνικών αντιθέσεων στην Ευρώπη υποβόσκει, καθώς, με την επικράτηση της «δημοκρατίας» και στη ΓΛΔ, οι μεταξύ Πολωνών και Γερμανών σχέσεις περιπλέκονται και εκτραχύνονται.

Οπως είναι πια φανερό, η πολωνική κοινωνία ανανεώθηκε, επιτέλους!

Παρ' όλα αυτά, παραμένει το βασικό ερώτημα: Τι κέρδισαν από όλα οι Πολωνοί εργαζόμενοι; Αλλά ποιος ενδιαφέρεται γι' αυτούς τώρα πια;
ΑΡΘΡΟ του Θανάση ΠΑΠΑΡΗΓΑ (Ριζοσπάστης 13/6/2004)*
*Οι φωτογραφίες με τις λεζάντες τους, τα λινκ και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας προσθήκες

Θα συνεχίσουμε...
Αναρτήθηκε από TRASH

Ποιός θυμάται την "Αλληλεγγύη"; #2

Ποιός θυμάται την "Αλληλεγγύη"; #2



  συνεχεια από το προηγούμενο

ΕΝΑΣ ΟΝΕΙΡΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣΣυνέχεια
Διαδήλωση στην Πολωνία επί Γιαρουζέλσκι. Η εικόνα δεν
θυμίζει ιδιαίτερα "στρατιωτική χούντα"


Κάνοντας μια αναδρομή στα γεγονότα της εποχής, το ΤΙΜΕ παρουσιάζει μια εικόνα τους, που θα τη χαρακτηρίζαμε «ονειρική», εάν δεν ξέραμε πως είναι αληθινή.

Πρώτο και κύριο ερώτημα:
- Μα τι στρατιωτικοδικτατορικό καθεστώς ήταν αυτό που είχε η Πολωνία;

Κατ' εξοχήν, έχουμε «τόνους εξοπλισμού», που περνούν συνεχώς τα σύνορα. Και μιλάμε για υλικό ογκώδες και δύσκολο να μεταφερθεί. Ενα τέλεφαξ TOSHIBA TF-331, π.χ., έχει διαστάσεις 0,38Χ0,15Χ0,36 μ., ενώ ένα τέλεξ SAGEM 0,55Χ0,60Χ0,20.

Αλλά γίνονταν και άλλα: «Με παράνομους πομπούς, που τους είχαν δώσει η CIA και η AFL-CIO*, η "Αλληλεγγύη" έμπαινε τακτικά στο κυβερνητικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα, συχνά με τα συνθήματα "Η Αλληλεγγύη ζει!" ή "Αντισταθείτε!". Εξοπλισμένη με αναμεταδότη, που της είχε δώσει η CIA μέσω εκκλησιαστικών καναλιών, η "Αλληλεγγύη" διέκοπτε και το τηλεοπτικό πρόγραμμα με οπτικά και ηχητικά μηνύματα, συμπεριλαμβανομένων και εκκλήσεων για απεργίες και διαδηλώσεις» (σελ. 21).

Η εικόνα αγγίζει πράγματι την επιστημονική φαντασία.


Εξώφυλλο του TIME αφιερωμένο
στον Βαλέσα

Εχουμε μια χώρα με ένα, υποτίθεται, αδίστακτο καθεστώς στρατιωτικοαστυνομικής καταστολής. Μέσα σ' αυτό, κινούνται παράνομα με όλη τους την άνεση επικίνδυνα υλικά, που δύσκολα κινούνται ακόμη και νόμιμα. Σε μια χώρα, γεωγραφικά συγκεντρωμένη, με μεγάλη πυκνότητα πληθυσμού (το 1975, 112 κατ. /τ. χλμ., σχεδόν η διπλή της Ελλάδας), που διασχίζεται από πυκνό δίκτυο δρόμων και σιδηροδρόμων, με αξιόλογο επικοινωνιακό υπόβαθρο, γίνονται παράνομες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, που αμέσως αποκαλύπτουν αυτούς που τις κάνουν. Κι όμως, αυτό το "καθεστώς της άγριας καταστολής" δεν ανακαλύπτει ποτέ τίποτε!
ΜΕΡΙΚΕΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ
Το εντυπωσιακό ρεπορτάζ του ΤΙΜΕ περιέχει και μερικά στοιχεία, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Θα αναφέρουμε μόνο τα πιο σημαντικά.

Στη σελ. 19, διαβάζουμε: «Στην Πολωνία, ο Κέιζι έκανε την παλιού τύπου επιχείρηση, που απολάμβανε, κάτι που θα μπορούσε να είχε κάνει όταν βρισκόταν στο Γραφείο Στρατηγικών Μελετών, στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ή στις πρώτες ημέρες της CIA, όταν οι Δημοκρατίες της Δυτ. Ευρώπης βγήκαν από τις στάχτες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσω των επαφών του Κέιζι, λένε οι συνεργάτες του, έγινε δυνατή η οργάνωση στοιχείων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για λογαριασμό της "Αλληλεγγύης" - ακριβώς όπως τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δυτ. Ευρώπης είχαν χρησιμοποιηθεί σαν όργανα της αμερικανικής πολιτικής από τη CIA για να βοηθήσουν στη δημιουργία αντικομμουνιστικών κυβερνήσεων μετά τον πόλεμο. Κι αυτή τη φορά, ο στόχος ήταν παρόμοιος με τη δημιουργία μιας χριστιανοδημοκρατικής πλειοψηφίας στην Πολωνία - με την Εκκλησία και τα κυρίως καθολικά μέλη της "Α" σαν κυρίαρχη πολιτική δύναμη σε μια μετακομμουνιστική Πολωνία. Μέσω των επαφών του με ηγέτες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, συμπεριλαμβανομένων και αξιωματούχων σοσιαλιστικών κυβερνήσεων στη Γαλλία και τη Σουηδία, ο Κέιζι εξασφάλισε την τακτική βοήθεια στην ήπειρο και στη θάλασσα για τη μεταφορά αγαθών στην Πολωνία».

«Σύμφωνα με κυβερνητικούς αξιωματούχους, η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Σουηδίας - και τα σουηδικά συνδικάτα - έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην οργάνωση των φορτώσεων για την Πολωνία» (σελ. 21).
Πολωνικό ασημένιο νόμισμα

Υστερα από τα παραπάνω, δεν είναι παράξενο που, τώρα που δεν υπάρχει πια ΛΔ Πολωνίας, ούτε οι «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις Γαλλίας και Σουηδίας χρειάζονται πια.

Ενα άλλο σοβαρό στοιχείο είναι η στενή σύνδεση μεταξύ συνδικάτων των ΗΠΑ και CIA. Στενή σύνδεση, που παίρνει τη μορφή πότε της εναλλαγής και πότε της ταύτισης.

Ετσι, βλέπουμε ότι «η AFL-CIO ήταν η μεγαλύτερη αμερικανική πηγή βοήθειας προς την "Αλληλεγγύη" πριν από την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου». Σε συνέχεια, «ο πρόεδρος της AFL-CIO, Λέιν Κέρκλαντ, και ο βοηθός του, Τομ Καν, συνεννοούνταν συχνά με τον Πόιντεξτερ, τον Κλαρκ και άλλους αξιωματούχους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για τις μεταφορές στην Πολωνία, υποδείχνοντας πόλεις, όπου η "Αλληλεγγύη" είχε ιδιαίτερη ανάγκη από οργανωτική βοήθεια και εξετάζοντας πώς η "Αλληλεγγύη" και η AFL-CIO θα μπορούσαν να συνεργασθούν στην προετοιμασία των προπαγανδιστικών υλικών». Αλλωστε, «σύμφωνα με τον πρώην υποδιοικητή της CIA Ινμαν, ο Κέιζι αποφάσισε ότι η σχέση του αμερικανικού εργατικού κινήματος με την "Αλληλεγγύη" ήταν τόσο καλή, ώστε πολλά από εκείνα που χρειαζόταν η CIA μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν και να αποκτηθούν μέσω διόδων της ALF-CIO» (σελ. 20).

Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ στις ίδιες τις ΗΠΑ συμβαίνουν, παράλληλα, τα εξής:

α) Η δύναμη και το βάρος των συνδικάτων υποχωρούν, καθώς οι κυβερνητικές πιέσεις δυναμώνουν. Η κυβέρνηση βοηθά την εργοδοσία να «σπάσει» (κατά την αμερικανική έκφραση) το συνδικαλιστικό κίνημα. Ο πάντα χαμηλός βαθμός συνδικαλιστικής οργάνωσης στις ΗΠΑ είναι σημαντικά μικρότερος από της Πολωνίας πριν το 1980 και, πιθανότατα, και από το σημερινό.
β) Για πάνω από 12-13 συνεχή χρόνια, η πραγματική αγοραστική δύναμη των Αμερικανών εργαζομένων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μειώνεται. Πρόκειται για φαινόμενο πρωτοφανές στην ιστορία των ΗΠΑ. Ενώ, σύμφωνα πάντα με τα επίσημα στοιχεία, οι πλούσιοι γίνονται όλο και ταχύτερα πλουσιότεροι, οι εργαζόμενοι έχασαν ακόμη και τις ασφαλιστικές τους καταθέσεις, που κανείς δεν ξέρει τι έγιναν. Σύμφωνα με τις πιο έγκυρες στατιστικές, η 10ετία του '80 χαρακτηρίστηκε από τη μεγαλύτερη, ίσως, στην ιστορία των ΗΠΑ εξάπλωση των εργαζομένων στρωμάτων χαμηλής αμοιβής, τάση που ισοφάρισε και ξεπέρασε οποιοδήποτε άλλη εξελικτική διαδικασία της 10ετίας.

Το γεγονός ότι τα συνδικάτα των ΗΠΑ απασχολούνταν με την Πολωνία και όχι με αυτά είναι, νομίζουμε, αρκετή απόδειξη ότι η στενή σύνδεση, που αναφέραμε παραπάνω, δεν περιορίζεται σε έναν τομέα.

ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ
Το διάβασμα του δημοσιεύματος του ΤΙΜΕ δημιουργεί βασικά μια πικρή γεύση στο στόμα. Οχι γιατί μας διαψεύδει. Αντίθετα, γιατί μας επαληθεύει.
Μια κονκάρδα που φορέθηκε πολύ
από την ελληνική "ανανεωτική" έως
και εξωκοινοβουλευτική και
"αντιεξουσιαστική" αριστερά στα 80's

Ποιος δε θυμάται τις ημέρες εκείνες του 1981; Πώς να ξεχάσεις τα ουρλιαχτά των πληρωμένων (αν κι όχι πάντα σε χρήμα) κονδυλοφόρων; Πώς να μη φέρεις στο νου σου στις σκηνές της καταστροφής του βιβλιοπωλείου της «Σύγχρονης Εποχής» από τους οπαδούς της ιδιόμορφης δημοκρατίας; Πώς να ξεχάσει κανείς τις χορωδιακές κραυγές των «αριστερών», που πέφτουν μόνιμα θύματα μυστικών συναντήσεων;

Αλλωστε, οι αποκαλύψεις κάνουν ακόμη πιο σοβαρά και τα αναπάντητα ερωτηματικά. Μα, τέλος πάντων, πώς μπορεί κανείς να πέφτει συνέχεια θύμα και να μη διδάσκεται ποτέ; Πού τελειώνει η παραπλάνηση και πού αρχίζει η συνειδητή συνενοχή;

Βαρύ το ερώτημα:
Πώς να μην περάσει, όμως, από το μυαλό σου, όταν διαβάζεις στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ άρθρα πλήρη επαναστατικού ανανεωτισμού, που καλούν τις πολυεθνικές εταιρίες να επενδύσουν όσα χρήματα χρειάζονται, ώστε η ήδη ισχυρή οικονομικά Ρωσία να γίνει ακόμη ισχυρότερη και να τις ανταγωνίζεται ακόμη πιο αποτελεσματικά; Γιατί, βέβαια, οι πραγματικοί γνώστες του πράγματος ξέρουν καλά ότι η Ρωσία είναι οικονομικά ισχυρή και τα άλλα είναι κολοκύθια τούμπανα.

Πέρα, όμως, από όλα αυτά, οι αποκαλύψεις εξηγούν πολλά πράγματα. Κυρίως και πιο πολύ, εξηγούν ένα πράγμα: Πώς η «Αλληλεγγύη» απέκτησε ένα τέτοιο έρεισμα (όχι όσο μεγάλο όσο έλεγε, αλλά, πάντως, μεγάλο), απομονώνοντας τους πιο αποφασιστικούς αντιπάλους της. Η εξήγηση είναι απλή, αν και θλιβερή: Ο πακτωλός των δολαρίων.
Άλλη κονκάρδα για την
"αλληλεγγύη". Αυτή σύμφωνα
με την "αριστερά" υπήρχε μόνο
στην φαντασία των ΚΚΕδων...

Οχι πως είναι κάτι που δεν υποψιαζόμαστε. Οχι πως είναι κάτι που δεν ξέραμε. Μα, οποιοσδήποτε Ελληνας κάτοικος της Βαρσοβίας, του Στετίνου ή του Βρότσλαβ της εποχής θα μπορούσε να μας βεβαιώσει σαν αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς ότι η «Α» χρησιμοποιούσε σαν κύριο, αν όχι μόνο, προπαγανδιστικό της σύνθημα, που, παραδόξως, κανείς δε μετέδιδε στο εξωτερικό, το ότι «είχε μαζί της τους Αμερικανούς». Οποιοσδήποτε Ελληνας της Πολωνίας θα μπορούσε να μας διαβεβαιώσει ότι, στους εργαζομένους εκείνους που αναρωτιούνταν πώς θα ανορθωθεί η χώρα με τις συνεχείς και αναίτιες απεργίες, η «Α» απαντούσε ότι «ουδείς λόγος ανησυχίας υπάρχει, αφού για όλα θα φροντίσουν οι Αμερικανοί».

Οι αποκαλύψεις, και το κλίμα μαζικής διαφθοράς που υπονοούν, εξηγούν το παράξενο (ή, ίσως, καθόλου παράξενο) μείγμα πυρετικού εθνικισμού και εμετικής εθελοδουλίας, που εύκολα διαπίστωνε όποιος επισκεπτόταν την Πολωνία την εποχή εκείνη. Εξηγούν την υποδομή που παρουσίασε η «Α» στις εκλογές του 1989, η οποία θύμιζε μάλλον μια πανίσχυρη πολυεθνική εταιρία, παρά μια οργάνωση, που βρισκόταν, υποτίθεται, κάτω από σκληρή παρανομία και εξοντωτικούς διωγμούς. Εξηγούν, επίσης, και ένα πολιτικοϊδεολογικό κλίμα, το οποίο περιέγραψε - μπροστά και σε μια ομάδα από εμβρόντητους ξένους δημοσιογράφους - ο πρόεδρος της «Α» και υποψήφιος Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα, σε μια προεκλογική συγκέντρωση ένα βράδυ στο Βρότσλαβ: «Εκείνο που μου αρέσει στις ΗΠΑ είναι ότι, στη χώρα αυτή, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να αρχίσει να δουλεύει έως τα 25-26 του και, μετά, να κάνει δική του επιχείρηση».

Εξηγούν, βέβαια, και το γιατί η «Α» υπήρξε για ένα χρονικό διάστημα το μόνο συνδικάτο (;) της ευρωπαϊκής ηπείρου που άνοιξε γραφείο στις ΗΠΑ, στη Ν. Υόρκη συγκεκριμένα, αν και το σκάνδαλο υπήρξε τόσο μεγάλο, ώστε αναγκάσθηκαν γρήγορα να το κλείσουν. Εξηγούν και το γιατί ο τότε Πρόεδρος της «Α» Λεχ Βαλέσα υπήρξε, κατά το «Ασοσιέιτεντ», ο πρώτος ξένος ιδιώτης, που μίλησε από το βήμα του Κογκρέσου των ΗΠΑ, μετά από τον μαρκήσιο Λαφαγέτ το 1824.
Συλλογή με αφίσσες της ευρωπαϊκής "αριστεράς".
Η δράση των πρακτόρων της CIA δίπλα στον Μάη του '68

Αλλά εξηγούν και σημερινά γεγονότα: Εξηγούν τη σοβαρότατη κρίση που διέρχεται σήμερα η «Α». Ο αριθμός των μελών της ίσως έχει πέσει κάτω των 2.000.000. Στις προεδρικές εκλογές (1ος γύρος), ο Πρόεδρός της και, ταυτόχρονα, η πιο ταυτισμένη με αυτήν προσωπικότητα, ο Λεχ Βαλέσα, συγκέντρωσε κάτω του 40%, σημειώνοντας μια καθαρή ήττα που όλοι κατέγραψαν. Στις βουλευτικές εκλογές (30 Οκτώβρη 1991), η «Α» πήγε πολύ άσχημα, καταλαμβάνοντας μόλις την 6η θέση. (σ.σ. το άρθρο γράφτηκε το 2004)

Παρόμοια σοβαρότατη κρίση περνά και η Καθολική Εκκλησία. Σήμερα, αποκαλύπτεται ότι πλατιά στρώματα του πληθυσμού τη βλέπουν, δικαιολογημένα ή όχι, με έντονη εχθρότητα. Κανείς πια δεν ακούει τι λέει ο πάπας Ιωάννης - Παύλος ο Β` και οι επισκέψεις του στη γενέτειρά του ελάχιστους συγκινούν, ή προκαλούν και αντιδράσεις. Με κάποια υπερβολή, σχεδόν κανείς δεν πηγαίνει στην Εκκλησία. Το κόμμα που υποστήριξε το Επισκοπάτο στις βουλευτικές εκλογές ήλθε στην 3η θέση μαζί με το Αγροτικό Κόμμα και, στις αγροτικές περιοχές, σημείωσε καθαρή αποτυχία.


Ένα από τα πολλά μνημεία για την "Α" στην σημερινή
Πολωνία. Οι εκκλησιαστικοί σταυροί, πανταχού
παρόντες...

Σοβαρά θέλουν να πιστέψουμε ότι ο πολωνικός λαός έπαψε ξαφνικά να πιστεύει στο θεό; Κάτι άλλο μας φαίνεται πολύ πιο πιθανό: Ο πανάγαθος έχει πάψει πια να είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία με οικονομικά ανταλλάγματα, φανταστικά ή πραγματικά.

Και, τελικά, η διάτρητη ασπίδα της ανανέωσης χάνει άλλο ένα κομμάτι της. Οι απόψεις των κομμουνιστών δικαιώνονται άλλη μια φορά.

Κυρίως, δικαιώνεται αυτό που οι κομμουνιστές δεν έπαψαν να φωνάζουν, παρά τις περί του αντιθέτου υστερικές κραυγές. Οσο θα υπάρχει η ταξική κοινωνία, οι εργαζόμενοι δε θα γίνουν ποτέ όλοι πρωτοπόροι. Δε θα μπορέσουν ποτέ να διαχειρισθούν οι ίδιοι άμεσα τις υποθέσεις τους. Θα έχουν πάντα ανάγκη την «πολιτική αριστοκρατία», το πρωτοπόρο τους κομμάτι, στο οποίο, ως ένα βαθμό, αναθέτουν αυτά τα καθήκοντα.

Κι αυτό όχι μόνο για να αντιμετωπίσουν τη δράση ισχυρών εχθρικών δυνάμεων, αλλά και για κατορθώσουν να αντεπεξέλθουν στις ενέργειες των εξαγορασμένων και διεφθαρμένων στοιχείων στις ίδιες τους τις γραμμές. Στοιχείων, που, όπως δείχνει η οδυνηρή πείρα, δεν αποκλείεται να πάρουν και το επάνω χέρι...
____________
*Βλέπε:
Το σκοτεινό παρελθόν της AFL-CIO: Οι μυστικές επεμβάσεις στην Ευρώπη, η χρηματοδότηση της πάλης ενάντια στα κομμουνιστικά συνδικάτα(Ι)
Το σκοτεινό παρελθόν της AFL-CIO: Οι μυστικές επεμβάσεις στην Ευρώπη, η χρηματοδότηση της πάλης ενάντια στα κομμουνιστικά συνδικάτα(ΙΙ)
Συνεχίζεται...
Αναρτήθηκε από TRASH

Πώς άρχισε ο μεγάλος Δεκέμβρης

Πώς άρχισε ο μεγάλος Δεκέμβρης



Το παλλαϊκό συλλαλητήριο της 3 του Δεκέμβρη 1944 και η γενική απεργία. Οι πρώτες συγκρούσεις Η ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ - 3 του Δεκέμβρη 1944

{Η κε του μπλοκ αντιγράφει το ομώνυμο κεφάλαιο από το βιβλίο του βασίλη μπαρτζώτα (γραμματέα της κοα κατά τα δεκεμβριανά) "Εθνική Αντίσταση και Δεκέμβρης 1944". Μπορείτε επίσης να πατήστε εδώ και να ακολουθήσετε το σύνδεσμο για μια παλιότερη ανάρτηση με το περιεχόμενο της επιστολής του μπαρτζώτα στο βήμα, εν έτει 1980, που απαντά στις αιτιάσεις του υπουργού της νδ τότε, μιλτιάδη έβερτ (απόγονος του αστυνομικού διευθυντή επί κατοχής. Υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα σημεία στο κείμενο, επιφυλάσσομαι να τα πιάσουμε στα σχόλια, εφόσον ανοίξει κουβέντα σχετικά από τη βάση του μπλοκ}.

Ο Μεγάλος Δεκέμβρης άρχισε με το μεγαλειώδικο συλλαλητήριο του λαού της Αθήνας και του Πειραιά στην πλατεία του Συντάγματος, την Κυριακή 3 του Δεκέμβρη 1944 και με την κήρυξη ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ.

Και οι δύο αυτές εκδηλώσεις οργανώθηκαν πολύ καλά, επιτελικά, απ’ την Κομματική Οργάνωση της Αθήνας. Την 1η του Δεκέμβρη 1944 έγινε στα Γραφεία της ΚΟΑ, στην Κυψέλη, ένα μεγάλο ακτίφ, στο οποίο πήραν μέρος οι Γραμματείς των αχτίδων και άλλα στρατιωτικά και πολιτικά μας στελέχη.

Την εισήγηση, εκ μέρους του Γραφείου της ΕΠ της ΚΟΑ, την έκανε ο Γραμματέας της ΚΟΑ*. Αφού αναφέρθηκε στις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και το τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπυ, έβγαλε το συμπέρασμα ότι τραβάμε αναπόφευχτα για ένοπλη σύγκρουση. Εξήγησε τη μεγάλη σημασία του παναθηναϊκού συλλαλητηρίου και της γενικής απεργίας σαν πρώτης απάντησης στο ιταμό τελεσίγραφο του Σκόμπυ και πρότεινε σειρά από πραχτικά μέτρα για την καλύτερη οργάνωση του συλλαλητήριου και της γενικής απεργίας. Υπογράμμισε ότι όλες οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ Αθήνας – Πειραιά πρέπει να βρίσκονται «επί ποδός πολέμου», για να συναντήσουμε τα επερχόμενα γεγονότα.

{*Τα βασικά ζητήματα της εισήγησής μου τα είχαμε δει και συζητήσει ξεχωριστά με τους Γιώργη Σιάντο και Γιάννη Ιωαννίδη και είχαν συμφωνήσει}.

Μίλησαν μέσα σε ατμόσφαιρα μεγάλου ενθουσιασμού πολλά πολιτικά και στρατιωτικά μας στελέχη, όπως ο Σπύρος Καλοδίκης, ο Βασίλης Μαρκεζίνης, ο καπετάν Νέστορας (Σπύρος Κωτσάκης), ο Μπάμπης Πατάκας (Παναγόπουλος), ο Βασίλης Κωτσάκης, η Καίτη Νισυρίου-Ζεύγου, ο Μπάμπης Γρηγοριάδης, ο Γιάννης Πυριόχος, ο Χρ. Μαχαιρόπουλος, ο Κορνήλιος Νικολαΐδης, ο Κώστας Λυκούρης, ο Αθηνέλλης, ο Αλεξάνδρου και πολλοί άλλοι.

Στο τέλος βγήκε οργανωτική επιτροπή του συλλαλητήριου, με επικεφαλής το σ. Σπύρο Καλοδίκη, δεύτερο Γραμματέα της ΕΠ της ΚΟΑ, και δόθηκαν συγκεκριμένες οδηγίες στους επικεφαλής της φράξιας μας στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, Μαχαιρόπουλο και Λυκούρη, για την οργάνωση της γενικής απεργίας.

Στο ακτίφ μπήκε το ζήτημα, αν έπρεπε να κατεβάσουμε στο συλλαλητήριο τμήματα του ΕΛΑΣ με τα όπλα, για να το υπερασπίσουν, στην περίπτωση που ο εχθρός θα χρησιμοποιούσε τα όπλα, και αποφασίσαμε, προς το παρόν, να μην κατέβουμε με τα όπλα. Ο ΕΛΑΣ, όμως, της Αθήνας – Πειραιά θα ‘ταν σε αυστηρή επιφυλακή και πλήρη πολεμική κινητοποίηση.

… Ξημέρωσε Κυριακή, 3 του Δεκέμβρη 1944. Η μέρα αυτή θα ανοίξει μια καινούρια χρυσή σελίδα στην ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας και θα μείνει αξέχαστη… Δεν πέρασαν περισσότερο από 52 μέρες, απ’ τις 12 του Οχτώβρη 1944, που απελευθερώσαμε την Αθήνα απ’ τους γερμανούς φασίστες και πάλι έτοιμοι για καινούριους αγώνες ενάντια στους άγγλους ιμπεριαλιστές, την αγγλοκρατία.

Η τεράστια προετοιμαστική δουλιά που έγινε από την ΚΟΑ, το ΕΑΜ της Αθήνας – Πειραιά και την ΕΠΟΝ –εκατοντάδες χιλιάδες προκηρύξεις και τρικ, χιλιάδες τηλεβόες, συνελεύσεις στα εργοστάσια και τα καταστήματα, γύρισμα από σπίτι σε σπίτι κτλ. κτλ – έφερε τους καρπούς της.. Από νωρίς το πρωί, οι λαοθάλασσες της Αθήνας και του Πειραιά ξεκίνησαν από τις προσυγκεντρώσεις τους σε όλες τις πλατείες, ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας και κατευθύνονταν με τα λάβαρά τους και τα πλακάτ με τα εαμικά συνθήματα, στην πλατεία του Συντάγματος. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού με επικεφαλής την εργατική τάξη της Αθήνας –Πειραιά κατακλύζουν την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους. Οι διαδηλωτές απαιτούν την κατοχύρωση των ελευθεριών του λαού. Κυριαρχούν τα συνθήματα: «Λαοκρατία,… «Λαοκρατία», «Όχι άλλη κατοχή», «Παπανδρέου παραιτήσου», «ΕΑΜ – Λαοκρατία», «Ζήτω το ΚΚΕ», «ΕΑΜ – ΚΚΕ».

Δε θα ‘ταν περισσότερο από τις 11 η ώρα. Τότε μπροστά στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, οι διαδηλωτές δέχονται τα δολοφονικά πυρά των αστυνομικών και των χαφιέδων που είχαν οχυρωθεί κάτω από την προστασία των βρετανικών τανκς στα Παλαιά Ανάκτορα και την ταράτσα της αστυνομικής διεύθυνσης Αθηνών. Το αιματοκύλισμα, η ματωμένη Κυριακή της 3ης του Δεκέμβρη έγινε με προσωπική εντολή του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και την καθοδήγηση του αστυνομικού διευθυντή Αθηνών, Άγγελου Έβερτ. Από τα δολοφονικά όπλα έπεσαν 24 νεκροί και πάνω από 140 τραυματίες. Επικράτησε πανικός. Η πλατεία άδειασε για λίγα λεπτά. Έμειναν μόνο οι νεκροί και οι τραυματίες που τους σήκωνε ο κόσμος για να τους δόσει τις πρώτες βοήθειες. Οι συγκεντρωμένοι έφευγαν, για να σωθούν. Έμειναν μόνο οι νεκροί μας και πάνω από 140 βαριά τραυματίες, μαζί με τους αστυνομικούς, που… νικητές (;;) μπήκανε με τα όπλα στο χέρι στην πλατεία του Συντάγματος!

Ναι! Επρόκειτο για μια οργανωμένη και αισχρή δολοφονία! Ο αμερικανός συνταγματάρχης Μπάιφορντ – Τζόουνς, που παραβρέθηκε προσωπικά, εκείνη την ώρα, στην πλατεία του Συντάγματος, λέει στο βιβλίο του «Ελληνική Τριλογία», ότι η αστυνομία, χωρίς καμιά αφορμή, άνοιξε πυρ ενάντια στον ειρηνικό και τον άοπλο λαό.

Ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Τσικάγο Σαν» ανακοίνωσε ότι η διαδήλωση στις 3 του Δεκέμβρη 1944 ήταν «ειρηνική έκφραση διαμαρτυρίας άοπλου λαού» και ότι τη στιγμή της διαδήλωσης «γυναίκες κρατούσαν στα χέρια τους μικρά παιδιά».

Ήμασταν μαζί με το Σπύρο Καλοδίκη στο «Στρατηγείο του συλλαλητήριου», απ’ το πίσω μέρος της Μητρόπολης. Αμέσως, με τους συνδέσμους μας, δόσαμε εντολή στην εφεδρική κολώνα, να τραβήξει και να μπει στην πλατεία του Συντάγματος και παράλληλα ειδοποιήσαμε τον καπετάν Νέστορα να διατάξει τα προχωρημένα τμήματα του ΕΛΑΣ, να κατέβουν και να πιάσουν την οδό Σόλωνος.

Το τι έγινε τότε, είναι ανώτερο από κάθε περιγραφή… Οι φάλαγγες της εφεδρικής κολώνας, απ’ τους δρόμους Φιλελλήνων, Μητροπόλεως, Ερμού, η εργατιά απ’ το Ζάππειο και οι διανοούμενοι απ’ το Μοναστηράκι δεν περπατούσαν μα έτρεχαν, για να πάρουν θέση μάχης στην πλατεία του Συντάγματος. Μόλις έφτασαν εκεί άρχισαν τις ζητωκραυγές –στην ουσία πολεμικές ιαχές- αφόπλισαν τους αστυνομικούς (πάνω από 200 πιστόλια έφεραν, αργότερα, στην ΚΟΑ, στην Κυψέλη), σήκωσαν τους νεκρούς και τραυματίες, βάφοντας με το νωπό αίμα τους τα μαντήλια τους.

Τότε πρωτακούστηκε το τραγούδι:
«Το ‘χουμε γράψει στο Σύνταγμα με αίμα,
ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και όχι κατοχή».

Ο λαός είχε πια κυριαρχήσει στο κέντρο της Αθήνας. Απ ‘τα Γραφεία της ΚΕ του ΚΚΕ μίλησαν στο συγκεντρωμένο λαό ο Μήτσος Παρτσαλίδης, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΕΑΜ και ο Γιάννης Ζεύγος, εκ μέρους των παραιτηθέντων υπουργών μας. Οι ομιλητές καυτηρίασαν το καινούριο έγκλημα – τη δολοφονία αόπλων διαδηλωτών και κάλεσαν το λαό, να βρίσκεται σε επιφυλακή!

Άφησα το Σπύρο Καλοδίκη στο «Στρατηγείο του Συλαλλητήριου» και πήγα στα Γραφεία της ΚΟΑ στην Κυψέλη, για να δούμε τι θα κάναμε παρακάτω. Στο αναμεταξύ, ο αγαναχτισμένος από τις ομαδικές δολοφονίες λαός ξεχύθηκε στους δρόμους της Αθήνας, αυτός ήταν ο κυρίαρχος εκείνες τις δραματικές στιγμές στην Αθήνα, φωνάζοντας:
-Λαοκρατία! Να μπει τέρμα στο καθεστώς των δολοφόνων!
-Να φύγουν αμέσως οι Άγγλοι!
-Ανεξαρτησία και όχι αγγλική κατοχή!

Οι Άγγλοι, τρομαγμένοι απ’ αυτό το πρωτόφαντο λαϊκό ξέσπασμα, που στο διάβα του σάρωνε το καθετί, απ’ αυτή τη λαϊκή θύελλα, κλείστηκαν στο άντρο τους, το Μετοχικό Ταμείο. Ούτε ένα αγγλικό τανκ, ούτε ένας άγγλος στρατιώτης δε βρισκόταν στους δρόμους. Οι δολοφόνοι αστυνομικοί του Έβερτ εξαφανίστηκαν. Στους δρόμους κυριαρχούσε απόλυτα ο λαός!

Στα Γραφεία της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ έγινε κοινή συνεδρίαση του Γραφείου της ΕΠ και της διοίκησης του Α’ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ Αθήνας (διοικητής συνταγματάρχης Πυριόχος, επιτελάρχης συνταγματάρχης Προκάκις και ο καπετάνιος συνταγματάρχης Νέστορας). Στη συνεδρίαση παραβρέθηκε και το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Χρύσα Χατζηβασιλείου. Αφού εξετάσαμε την κατάσταση που δημιουργήθηκε, καταλήξαμε ομόφωνα στην απόφαση, να προτείνουμε στην ΚΕ του ΕΛΑΣ, ν’ αρχίσουμε αμέσως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και να δόσουμε εκείνη την ώρα το βασικό χτύπημα, πιάνοντας το τρίγωνο Μακρυγιάννη – Μνημείο Φιλοπάππου – Βεΐκου, τσακίζοντας σύμφωνα με το σχέδιό μας τις δυνάμεις του Παπανδρέου που βρίσκονταν εκεί και αναγκάζοντας τους Άγγλους, να φύγουν προς το Φάληρο ή να παραδοθούν.

Το απόγευμα προς το βράδυ της 3 του Δεκέμβρη 1944 ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή και έμπαινε σε μας το δίλημμα: Ή τώρα ή ποτέ! Μπορούσαμε και μόνο με τις δυνάμεις του Α’ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ Αθήνας να κάνουμε γενική έφοδο και να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

Αποφασίσαμε να πάμε, εγώ με την Χρύσα Χατζηβασιλείου, στο συνοικισμό της Φιλαδέλφειας, όπου βρισκόταν η ΚΕ του ΕΛΑΣ κι εκεί να βάλουμε και να υπερασπίσουμε την πρότασή μας. Ο Γιώργης Σιάντος μας άκουσε, σαν να μην ήμασταν μέλη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αλλά τίποτα… περαστικοί. Είπε ότι θα συνεννοηθεί με τους στρατηγούς Μάντακα και Χατζημιχάλη, κι εκεί που περιμέναμε την απάντηση, τον βλέπουμε να φεύγει στο αυτοκίνητο μαζί με τους δυο στρατηγούς προς την Αττική, λέγοντας σε μας να περιμένουμε διαταγή της ΚΕ του ΕΛΑΣ… Αλληλοκοιταχθήκαμε με την Χρύσα Χατζηβασιλείου και δεν ξέραμε πώς να χαρακτηρίσουμε τη στάση αυτή του Γιώργη Σιάντου.

Αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω στα Γραφεία της ΚΟΑ (Κυψέλη) και να περιμένουμε. Κατά τις 10 η ώρα το βράδυ της 3 του Δεκέμβρη 1944 ήρθε η διαταγή (η βασική διαταγή) των επιχειρήσεων της ΚΕ του ΕΛΑΣ. Τη διαβάσαμε με προσοχή, έχοντας μπροστά μας τον χάρτη της Αθήνας, οι Πυριόχος, Προκάκις, καπετάν Νέστορας κι εγώ. Μείναμε κατάπληχτοι. Η βασική διαταγή με τις υπογραφές Μάντακας – Χατζημιχάλης – Σιάντος ανάτρεπε ολοκληρωτικά το παλιό μας στρατηγικό σχέδιο με κύρια αποστολή την κατάληψη του τρίγωνου Μακρυγιάννη –Μνημείο Φιλοπάππου – Βεΐκου. Η διαταγή αυτή έδινε δευτερεύουσες αποστολές στο Α’ ΣΣ του ΕΛΑΣ Αθήνας, όπως η κατάληψη των αστυνομικών τμημάτων! Η διαταγή έδινε αποστολή στην ΙΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ Αττικής, να εξοντώσει την 3η Ορεινή Ταξιαρχία, που ήταν οχυρωμένη στο Γουδί. Η γενική διαταγή επιχειρήσεων της ΚΕ του ΕΛΑΣ ήταν στο σύνολό της λαθεμένη. Και με τέτια λαθεμένη διαταγή θα αρχίζαμε ένα τόσο μεγάλο αγώνα…

Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Η διαταγή είναι διαταγή και ο πόλεμος είναι πόλεμος και δε γίνεται χωρίς διαταγή, ούτε με τη γνώμη και τις διαθέσεις των κατώτερων διοικητών, έστω κι αν είναι σωστές. Αναγκαστήκαμε να βγάλουμε ειδική διαταγή του Α’ Σώματος Στρατού στα Τμήματά μας, σύμφωνα με τη γενική διαταγή επιχειρήσεων της ΚΕ του ΕΛΑΣ, για την έναρξη των επιχειρήσεων στις πρωινές ώρες της 4ης του Δεκέμβρη.

Ταυτόχρονα στείλαμε με το αυτοκίνητο τον επιτελάρχη του Α’ ΣΣ του ΕΛΑΣ Πυριόχο Γιάννη στην έδρα της ΚΕ του ΕΛΑΣ, για να ζητήσει διευκρινίσεις πάνω στη διαταγή των επιχειρήσεων και παράλληλα να τους πει τις γνώμες μας – του Α’ ΣΣ Αθήνας (και δικό μου προσωπικό σημείωμα στο Γ. Σιάντο), που συγκεντρώνονταν σε τούτο το βασικό σημείο: Να πολεμήσουμε, σύμφωνα με το παλιό στρατηγικό σχέδιο του ΕΛΑΣ Αθήνας.

Αποτραβηχτήκαμε στις 11 η ώρα, για να κοιμηθούμε για μερικές ώρες. Δεν προφτάσαμε, όμως, να κλείσουμε τα μάτια στη 1 η ώρα τα μεσάνυχτα μας ξύπνησαν, για να μας αναγγείλουν την πρώτη αποτυχία μας στη μάχη του Δεκέμβρη! Το καλύτερο Σύνταγμα της ΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Αττικής, με διοικητή το συνταγματάρχη Παπαζήση και με καπετάνιο τον ανθυπίλαρχο Δημητρίου (καπετάν Νικηφόρο) κατέβαινε στην Αθήνα δια μέσου της λεωφόρου Κηφισιάς, με τραγούδια και λουλούδια στις κάνες των όπλων, σα να πήγαινε σε γιορτή… Πηγαίνοντας για να πάρει τις θέσεις εξόρμησής του στο Γηροκομείο σταμάτησε στη Φιλοθέη, στη Μάντρα του Αγγλικού Κολλέγιου για να ξεκουραστεί. Δεν πάρθηκε κανένα μέτρο προφύλαξης, οι αντάρτες ξάπλωσαν κατά μήκος της Μάντρας σαν μπουλούκι… τους πήρε ο ύπνος κι εκεί τους αιφνιδίασαν οι άγγλοι. Τα αγγλικά τανκς περικύκλωσαν το Σύνταγμα, το αφόπλισαν χωρίς αντίσταση και το αιχμαλώτισαν. Πολλοί αντάρτες κατόρθωσαν να ξεγλυστρίσουν. Δεν πιάστηκε και ο καπετάνιος Νικηφόρος που είχε πάει στη διοίκηση του 5ου Συντάγματος (Προαστείων) του Α’ ΣΣ στη Κηφισιά-Μαρούσι για να φροντίσει – όπως είπε – για την εκκαθάριση των εχθρικών εστιών της περιοχής, ενώ δεν είχα καμιά αρμοδιότητα. Ο Νικηφόρος χωρίς το Σύνταγμά το ήρθε στο Σταθμό Διοίκησης του Α’ ΣΣ του ΕΛΑΣ συντριμένος, κυριολεκτικά ράκος.

Ο τρόπος που κατέβαινε το Σύνταγμα αυτό στην Αθήνα, δε δείχνει μόνο το ότι δεν υπήρχε ούτε η παραμικρή στρατιωτική προετοιμασία, μα και συνδέεται με το όνομα του καπετάν Ορέστη, καπετάνιου της ΙΙ Μεραρχίας, πρώην ενωμοτάρχη με σκοτεινό παρελθόν. Επίσης, είναι πολύ περίεργο, πώς ένα τόσο έμπειρος στρατιωτικός, ο συνταγματάρχης Ρήγος, διοικητής της μεραρχίας, επέτρεψε στο Σύνταγμα Παπαζήση – Νικηφόρου να κατέβει στην Αθήνα μ’ αυτό τον… πανηγυρικό τρόπο.

Στο αναμεταξύ, γύρισε απ’ την έδρα της ΚΕ του ΕΛΑΣ (σ’ ένα χωριό της Αττικής) ο συνταγματάρχης Πυριόχος, που μας είπε, ότι οι Σιάντο – Μάντακας –Χατζημιχάλης δε συμφωνούν με τις προτάσεις μας κι έβγαλαν καινούρια διαταγή, που ανέστελλε τη βασική τους διαταγή επιχειρήσεων, ύστερα απ’ το ατύχημα του Συντάγματος Παπαζήση – Νικηφόρου… μέχρι νεωτέρας διαταγής!

Στείλαμε και την καινούρια διαταγή στις μονάδες του Α’ Σώματος Στρατού. Όμως δεν μπορούσαμε πια να κάνουμε τίποτε. Ήταν ξημερώματα και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις άρχισαν πρώτα στον Πειραιά, γιατί δεν έφθασε στη διοίκηση του 6ου Ανεξάρτητου Συντάγματος του ΕΛΑΣ η διαταγή της αναστολής των επιχειρήσεων. Τα μέλη του ΠΓ της ΚΕ που μίλησα μαζί τους είχαν την ίδια γνώμη με μένα, ότι δεν μπορεί να αναβληθεί η σύγκρουση. Άλλωστε δεν αντέδρασε ούτε η τριμελής Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ, όταν έμαθε πως άρχισαν οι επιχειρήσεις!

Εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε, για άλλη μια φορά, ότι ο Μεγάλος Δεκέμβρης, η ένοπλη σύγκρουση, άρχισε, ενώ η ΚΕ του ΕΛΑΣ είχε αναστείλει την εφαρμογή της βασικής της διαταγής επιχειρήσεων! Το ζήτημα αυτό θέλει παραπέρα έρευνα και μελέτη, όταν αυτό γίνει δυνατό με βάση τα Αρχεία της ΚΕ του ΕΛΑΣ. Μόνο το «ατύχημα» του αφοπλισμού από τους Άγγλους του Συντάγματος Παπαζήση – Νικηφόρου της ΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ δε δικαιολογεί την αναστολή αυτή.

Τη Δευτέρα της 4 του Δεκέμβρη 1944, τα ξημερώματα, άρχισε η επίθεση των τμημάτων του ΕΛΑΣ Αθήνας για τον αφοπλισμό όλων των αστυνομικών τμημάτων της Αθήνας και των Ταγμάτων Εθνοφρουράς του Παπανδρέου. Το 6ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ Πειραιά (διοικητής Κυβέλος Σωτήρης –καπετάνιος Κεπέσης Νίκανδρος) με μια ορμητική επιχείρηση κατέβηκε στο κέντρο της πόλης –στο λιμάνι- και το κατέλαβε, διώχνοντας τους Άγγλους προς το Μοσχάτο*! Έτσι άρχισε ο Μεγάλος Δεκέμβρης!

{*Σημείωση: Ό,τι γράφω στο κεφάλαιο αυτό για τον ΕΛΑΣ της Αθήνας (τα 5 συντάγματά του) ισχύει και για το 6ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ Πειραιά, που πάλεψε ηρωικά και με μαστοριά στη διάρκεια των μαχών του Δεκέμβρη. Αποφεύγω τις λεπτομέρειες γιατί δε διαθέτω τα απαραίτητα στοιχεία}

Το πρωί – 11.00 η ώρα – της 4 του Δεκέμβρη 1944 έγινε η κηδεία των θυμάτων του μεγάλου συλλαλητηρίου της Κυριακής 3 του Δεκέμβρη. Πήραν μέρος πάνω από 300.000 λαού. Κατά την επιστροφή από την κηδεία (στο Α’ Νεκροταφείο) των θυμάτων, αστυνομικοί, δοσίλογοι και χίτες επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά κατά του λαού. Καινούρια θύματα: 40 νεκροί και 70 τραυματίες! Όμως, τούτη τη φορά, το λαό το συνόδευε ο ένοπλος ΕΛΑΣ, που τσάκισε και διάλυσε τους χίτες και τους αστυνομικούς!

Στις 4 του Δεκέμβρη 1944 ο άγγλος στρατηγός Σκόμπυ κήρυξε το στρατιωτικό νόμο. Ο λαός ξεσηκώνεται και βρίσκεται στο δρόμο. Όταν ο ΕΛΑΣ αφόπλιζε τα αστυνομικά τμήματα, ο συγκεντρωμένος λαός φώναζε στους αστυνομικούς και χωροφύλακες να παραδοθούν. Το βράδυ της 4ης του Δεκέμβρη ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου υπόβαλε την παραίτησή του.

Στις 5 του Δεκέμβρη 1944 ο ΕΛΑΣ Αθήνας είχε κιόλας καταλάβει σχεδόν όλα τα αστυνομικά τμήματα κι είχε αφοπλίσει τους αστυνομικούς που βρίσκονταν σ’ αυτά. Πολλοί απ’ τους εαμίτες αστυνομικούς κατατάχτηκαν στον ΕΛΑΣ. Επίσης, ο ΕΛΑΣ είχε καταλάβει και διαλύσει όλα τα Τάγματα Εθνοφρουράς του Παπανδρέου.

Ο στρατηγός Σκόμπυ ζήτησε απ’ τον αρχηγό των Φιλελεύθερων Θεμιστοκλή Σοφούλη να υποστηρίξει τον Γ. Παπανδρέου. Ο Σοφούλης αρνήθηκε. Επέμβηκε ο Τσώρτσιλ, για να ματαιώσει κάθε τυχόν ειρηνική διευθέτηση της κρίσης. Είπε στον Σκόμπυ:
«Μην ασχολείσθε πλέον με τους διαφόρους ελληνικούς κυβερνητικούς συνασπισμούς».

Ύστερα από διαταγή του Τσώρτσιλ, τα αγγλικά τανκς έβαλαν κατά του ΕΛΑΣ στην οδό Πατησίων. Ήμουνα προσωπικά εκείνη τη στιγμή στο τμήμα του ΕΛΑΣ που απόκρουσε την επίθεση των αγγλικών τανκς. Ο λαός απαντά στη βία με τη βία. Οι συνοικίες της Αθήνας και όλος ο Πειραιάς απελευθερώνονται. Οι Άγγλοι και η αντίδραση κρατούν μόνο το κέντρο της Αθήνας (οδό Σταδίου και μέρη απ’ το Κολωνάκι), λιγότερο από ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο! Σωστά χαρακτήρισαν οι τότε εφημερίδες του εξωτερικού το κράτος του Παπανδρέου – Σκόμπυ: Κράτος της οδού Σταδίου! Το… κράτος αυτό έμεινε χωρίς νερό, γιατί απεργούσαν οι εργάτες της Εταιρείας Ούλεν. Οι αστικές εφημερίδες δημοσίεψαν τις φωτογραφίες της Κυβέλης, τότε γυναίκας του Γ. Παπανδρέου, που συγύριζε… μόνη της το διαμέρισμα στο ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας». Απεργούσε, επίσης, και το προσωπικό του πολυτελέστατου αυτού ξενοδοχείου. Δημιουργήθηκε κατάσταση πολύ δύσκολη, δραματική και τραγική (όπως ομολογεί ο στρατηγός Τσακαλώτος) για τις αγγλικές δυνάμεις του στρατηγού Σκόμπυ!
Προβοκάτσια από Μπρεζνιεφικ
ό απολιθωμα 

Σοβιετοφιλανδικός πόλεμος: Ενας «άγνωστος» και «συκοφαντημένος» πόλεμος

Σοβιετοφιλανδικός πόλεμος: Ενας «άγνωστος» και «συκοφαντημένος» πόλεμος






Του Αλέκου Χατζηκώστα*

Στις 30 Νοέμβρη 1939 άρχισαν οι πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ ΕΣΣΔ και Φιλανδίας. Ο λεγόμενος «Χειμερινός Πόλεμος» είναι μία άγνωστη σε πολλούς πτυχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και σε μεγάλο βαθμό, συκοφαντημένη, σε βάρος πάντα της ΕΣΣΔ. Για παράδειγμα ψάχνοντας κανείς στο διαδίκτυο μπορεί να διαβάσει: «...Ο Κόκκινος Στρατός ήταν αποδυναμωμένος και σε φάση αναδιοργάνωσης, ύστερα από τις μαζικές εκκαθαρίσεις που είχε κάνει το 1937 ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Στάλιν, εκκαθαρίσεις κατά τις οποίες εκτελέστηκε μεγάλος αριθμός ικανών αξιωματικών και χαρισματικών στρατηγών όπως ο Μιχαήλ Τουχατσέφσκι εξαιτίας της ανασφάλειας του Σοβιετικού ηγέτη προς το σώμα των παλαιών στρατιωτικών λόγω της πιθανότητας ανατροπής του. Συγκεκριμένα 30.000 αξιωματικοί είχαν εκτελεσθεί ή φυλακιστεί, κυρίως ανώτερων και ανώτατων βαθμών. Οι διωγμοί αυτοί πτόησαν το ηθικό των Σοβιετικών στρατιωτών που αναγκάζονταν να ακολουθήσουν άπειρους αξιωματικούς και στέρησαν τον στρατό από έμπειρους ηγήτορες. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων με το υψηλό φρόνημα των Φινλανδών οι οποίοι μάχονταν υπέρ βωμών και εστιών, είχε ως αποτέλεσμα μια εξαιρετικώς σθεναρή αντίσταση εκ μέρους των φινλανδικών δυνάμεων και την αναποτελεσματικότητα των σοβιετικών...» (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

Ας δούμε όμως πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα

Ο πόλεμος θα πρέπει να αναζητηθεί στη στάση της αντιδραστικής ηγεσίας της Φινλανδίας (κυβέρνηση Α. Καγιάντερ, συμμετείχαν και οι σοσιαλδημοκράτες) που ουσιαστικά είχε μετατρέψει το έδαφος της χώρας σε πολεμικό προγεφύρωμα σε βάρος της ΕΣΣΔ. Εκμεταλλευόμενη το γεγονός της γειτνίασης μ' αυτή. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα σύνορα στον ισθμό της Καρελίας βρισκόταν σε απόσταση μόνο 32 χλμ από το Λένινγκραντ! Για τις πολεμικές προετοιμασίες της, οχύρωση των παραμεθορίων περιοχών της (η περίφημη «γραμμή Μαννερχάιμ»), συμβολή (χρηματοδοτική όπως αποκαλύπτουν πλήθος ντοκουμέντων) είχε η Γερμανία, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Σουηδία και ΗΠΑ. Από τον Απρίλη του 1938 η ΕΣΣΔ πρότεινε στη Φινλανδία την υπογραφή Συμφώνου Αμοιβαίας Βοήθειας που απορρίφθηκε. Στη συνέχεια ανάλογη προσπάθεια έγινε το Οκτώβρη του 1939 που και πάλι απορρίφθηκε και μάλιστα με την υποστήριξη της Γερμανίας, Αγγλίας, Γαλλίας προχώρησε στις 13/10/1939 σε επιστράτευση. Να σημειώσουμε ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων αυτών η Φινλανδία ήταν σε «ανοικτή γραμμή» με τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικό και το τηλεγράφημα του Ρούζβελτ που με την έναρξη των συνομιλιών ευχόταν υποκριτικά οι διαπραγματεύσεις «να μην καταλήξουν σε συμφωνία που θα αγνοούσε την ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Φινλανδίας». Από την άλλη ο εκπρόσωπος της χιτλερικής Γερμανίας στο Ελσίνκι ζητούσε από την φινλανδική κυβέρνησης «να μην κλείσει συμφωνία με την ΕΣΣΔ». Ακολουθεί νέα σοβιετική πρόταση σύμφωνα με την οποία προτείνεται εκμίσθωση της χερσονήσου Χάνκο και την ανταλλαγή εδαφών μεταξύ των δύο χωρών .Εδώ να τονίσουμε ότι σύμφωνα με την πρόταση αυτή, (που είχε ως στόχο την καλύτερη άμυνα της ΕΣΣΔ) και όχι την κατάργηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Φιλανδίας, αυτή έπαιρνε διπλάσια εδάφη στη σοβιετική Καρελία, από αυτά που πρόσφερε. Μετά την αποτυχία των συνομιλιών η Φιλανδία έθεσε τις δυνάμεις της (περίπου 600.000 άνδρες) σε επιφυλακή, με διοικητή τον στρατάρχη Μαννερχαιμ, ενώ πλήθος προκλήσεων γινόταν στη περιοχή των συνόρων. Στις 28 Νοέμβρη η ΕΣΣΔ αναγκάζεται να καταγγείλει το σύμφωνο μη επίθεσης που είχε υπογραφεί το 1932. Η Φιλανδία αρνείται τις προτάσεις της ΕΣΣΔ για εκ νέου υπογραφή συμφώνου φιλίας και αμοιβαίας βοήθειας σε ευρύτατη βάση και στις 30 Νοέμβρη απαντά με κήρυξη πολέμου.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις

Επρόκειτο για ένα πόλεμο που κράτησε συνολικά 104 μέρες και αυτό όχι λόγο της ανικανότητας όπως θέλουν να παρουσιάσουν, των σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων (διοικητής στρατάρχης Τιμοσένκο), αλλά λόγω των ειδικών συνθηκών διεξαγωγής του. Το θέατρο των επιχειρήσεων (στενό της Καρελίας) δεν επέτρεπε την ανάπτυξη μεγάλων δυνάμεων, ενώ χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι πέρα από τη στενότητα του χώρου, υπήρχε εκεί πλήθος δασών, λιμνών και ελών ενώ η θερμοκρασίες ξεπερνούσαν τους -30ο, το χιόνι ξεπερνούσε το ένα μέτρο και η μοναδική σιδηροδρομική γραμμή που τροφοδοτούσε το σοβιετικό στρατό περνούσε 150 χλμ. μακριά από το μέτωπο. Αυτό πρακτικά εμπόδιζε την χρήση αρμάτων μάχης και μηχανοκίνητων, ενώ προβληματική ήταν και η χρήση αεροπορίας λόγο του γεγονότος ότι, στις πολικές εκείνες περιοχές, η μέρα διαρκούσε ελάχιστα. Και φυσικά επρόκειτο για πόλεμο ενάντια σε οχυρωμένες θέσεις. Ο πόλεμος περνά από διάφορες φάσεις και τελειώνει ουσιαστικά στις 2 Μαρτίου όταν οι σοβιετικές δυνάμεις φτάνουν στα προάστια του Βίμποργκ. Στις 12 Μαρτίου υπογράφτηκε στη Μόσχα η ανακωχή, με την αποδοχή των όρων της ΕΣΣΔ. Να σημειώσουμε πως ο σκληρός αυτός πόλεμος βοήθησε τις στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΣΣΔ πέρα από τ' άλλα να αποκτήσουν πλούσια πείρα (που τους χρειάστηκε αργότερα) στη διάσπαση ισχυρά οχυρωμένων τοποθεσιών σε συνθήκες άγριου χειμώνα.

Η συμφωνία

Η συμφωνία εκφράζει ταυτόχρονα και τον φιλειρηνικό χαρακτήρα της ΕΣΣΔ, μια και δεν είχε ως στόχο την κατάκτηση της Φιλανδίας, αλλά την ίδια την προστασία της ΕΣΣΔ, από τον Άξονα, που οι προετοιμασίες επίθεσης ήταν ήδη «προ των πυλών». Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας η ΕΣΣΔ αποκτούσε τον ισθμό της Καρελίας, τις δυτικές και μεσημβρινές ακτές της λίμνης Λαντόγκα, ορισμένα νησιά στον Φοινιικό κόλπο και το δικαίωμα να εκμισθώνει για 30 χρόνια το λιμάνι και την περιοχή του Χανγκόε. Ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών μεταφέρθηκαν προς τα ΒΔ στο ισθμό της Καρελίας σε απόσταση 150 χλμ από το Λένιγκραντ. Επίσης η Φιλανδία αναλάμβανε την υποχρέωση να μη διατηρεί ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις στα νερά του Β. Ατλαντικού, ταυτόχρονα έπαιρνε στην κυριαρχία της το Πετσάμο, υπό τον όρο να παρέχει απόλυτη ελευθερία στο πέρασμα από την ΕΣΣΔ στη Νορβηγία. Τέλος τα δύο συμβαλλόμενα μέρη ανελάμβαναν αμοιβαία υποχρέωση να απόσχουν από οποιαδήποτε επίθεση κατά του άλλου και να μην μετάσχουν σε καμία συμμαχία που θα εστρέφετο εναντίον του ενός ή του άλλου. Να τονίσουμε ότι οι όροι αυτοί τηρήθηκαν απόλυτα από την ΕΣΣΔ σε αντίθεση με την Φιλανδία που στις 26 Ιουνίου κήρυξε τον πόλεμο στην ΕΣΣΔ στο πλευρό των δυνάμεων του Αξονα.

Ο ρόλος των «δυτικών» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων

Οι ιμπεριαλιστικές χώρες της εποχής δεν κάθισαν φυσικά με «σταυρωμένα χέρια». Με πρόσχημα την δήθεν «απρόκλητη επίθεση σε βάρος μιας μικρής χώρας» προσήλθαν στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών με ταυτόχρονη αλλαγή της σύνθεσης της Γενικής Συνέλευσης, προστέθηκαν η Βολιβία, Αίγυπτος και Δομινικανική Δημοκρατία!) και αυτό με απόφαση του στις 14/12/1939 κατήγγειλε την ΕΣΣΔ ότι με τη στάση της παραβίασε το βασικό σύμφωνο της ΚΤΕ και κατά συνέπεια δεν μπορούσε να ανήκει στον Διεθνή αυτό Οργανισμό. Στόχος γενικότερος φυσικά ήταν να αξιοποιήσουν τον πόλεμο για την οργάνωση γενικευμένης αντισοβιετικής εκστρατείας. Εκτός όμως από την διπλωματική παρέμβαση προχώρησαν και σε στρατιωτική στήριξη της Φιλανδίας (και ενώ η Χιτλερική Γερμανία είχε ήδη καταλάβει την Πολωνία...). Στις ΗΠΑ με πρωτοβουλία του Ρούζβελτ δημιουργήθηκε η «επιτροπή βοηθείας της Φιλανδίας» με πρόεδρο τον Χουβερ. Η κυβέρνηση μάλιστα έδωσε δάνειο 10 εκατ. δολαρίων στην Φιλανδία,(δάνεια έδωσαν και τράπεζες των ΗΠΑ) ενώ οργανώθηκε και στρατολογία εθελοντών για να σταλούν εκεί. Σύμφωνα με αριθμούς που έδωσε ο Πρωθυπουργός Τσαμπερλαιν στην Βουλή των Κοινοτήτων (19/3/1940) η Αγγλία παρέδωσε στη Φιλανδία 144 αεροπλάνα, 185.000 οβίδες, 50.000 χειροβομβίδες, 15.700 βόμβες αεροπλάνων κ.α Ενώ η Γαλλία σύμφωνα με δηλώσεις του Πρωθυπουργού Νταλαντιέ (12/3/1940) έστειλε 175 αεροπλάνα, 472 κανόνια, 795.000 οβίδες, 5.100 μυδράλια και 200.000 χειροβομβίδες. Μάλιστα ετοίμαζαν να στείλουν και κοινό εκστρατευτικό σώμα. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα δήλωσε ο Τσάμπερλαιν μιλώντας στη Βουλή (19/3/1940 μετά την συνθηκολόγηση της Φιλανδίας): «...Οι προετοιμασίες προχωρούσαν με την ανώτατη δυνατή προσοχή και το σώμα θα ήταν έτοιμο να ξεκινήσει στις αρχές του Μαρτίου...δύο μήνες πριν από την ημερομηνία που είχε ορίσει ο στρατάρχης Μάνερχαϊμ (σ.σ του Φιλανδικού στρατού) για την άφιξη του...». Επρόκειτο για ένα στρατό 100.000 ανδρών. Τελικά όμως αυτός ο σχεδιασμός δεν προχώρησε γιατί η Νορβηγία και η Σουηδία δεν επέτρεψαν τη δίοδο από τα εδάφη τους του εκστρατευτικού σώματος, μετά και από διακοίνωση της ΕΣΣΔ τον Γενάρη του 1940..

Να σημειώσουμε ακόμη ότι στην πράξη Άγγλοι και Γάλλοι ιμπεριαλιστές, συνεργαζόταν με την Χιτλερική Γερμανία για την αποστολή των πολεμικών εφοδίων στην Φιλανδία. Είναι αποκαλυπτικό αυτό που αναφέρει ο Τσιάνο (υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας, γαμπρός του Μουσολίνι) στο ημερολόγιο του: «...Στις αρχές του 1940 εδέχθην τον πρεσβευτή της Φιλανδίας που με ευχαρίστησε για τη βοήθεια που δώσαμε στη χώρα του και που μου ζήτησε όπλα, καθώς και τεχνικούς. Απήντησα ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνον εφ' όσον η Γερμανία δεν απαγορεύει τη διάβαση. Ο εν λόγο διπλωμάτης μου απάντησε τότε ότι το πράγμα είναι κανονισμένο και έφθασε στο σημείο να μου εμπιστευθεί ότι η Γερμανία έχει ήδη δώσει η ίδια όπλα στην Φιλανδία, προπαντός υλικά που προερχόταν από τα πολωνικά λάφυρα..»

* Ο Αλέκος Χατζηκώστας είναι δημοσιογράφος - συγγραφέας
Αναρτήθηκε από ad placitum





Συνθήκες μαζικής εξαθλίωσης για τα λαϊκά νοικοκυριά

Συνθήκες μαζικής εξαθλίωσης για τα λαϊκά νοικοκυριά




Συμπιέζεται το «κατώφλι της φτώχειας» στα 5.708 ευρώ το χρόνο για τα εισοδήματα του 2011

Το βάθεμα και η εξάπλωση της φτώχειας σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων καταγράφονται στην «Ερευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών» που αφορά στα εισοδήματα του 2011. Τα στοιχεία της έρευνας της ΕΛΣΤΑΤ προσδιορίζονται με βάση τα κριτήρια και τους δείκτες στο πλαίσιο της Στρατηγικής της ΕΕ «Ευρώπη 2020»: Τα ποσοστά της επίσημης φτώχειας έχουν σχετική σημασία, αφού οι «φτωχοί» χαρακτηρίζονται μόνο σε σχέση με τους «άλλους» (το κατώφλι της φτώχειας υπολογίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού εισοδήματος των νοικοκυριών), ορισμός που εξαρχής εξαλείφει τη ραγδαία υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων λαϊκών οικογενειών, την κλοπή του λαϊκού εισοδήματος σε όφελος των μονοπωλίων. Επιπλέον, στη στατιστική έρευνα δεν περιλαμβάνονται τα τμήματα του πληθυσμού που έχουν «από χέρι» το τεκμήριο της απόλυτης φτώχειας και του αποκλεισμού, όπως είναι οι αποκαλούμενοι «παράνομοι» μετανάστες, οι Ρομά, οι άστεγοι, οι φιλοξενούμενοι σε ιδρύματα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ:

-- Το κατώφλι της φτώχειας (εισοδήματα 2011) διαμορφώνεται στα 5.708 ευρώ το χρόνο ανά άτομο, από 6.591 ευρώ για το 2010 και από 7.178 ευρώ για το 2009. Αντίστοιχα συμπιέζονται και τα στατιστικά κατώφλια μέτρησης της επίσημης φτώχειας για τα 4μελή νοικοκυριά (2 ενήλικες και 2 παιδιά κάτω από 14 ετών): 11.986 ευρώ το χρόνο το 2011, έναντι 13.842 ευρώ το 2010 και 15.073 ευρώ το 2009. Ετσι, στην 3ετία 2009 - 2011, η βάση μέτρησης της φτώχειας υποχώρησε πάνω από 20%.

-- Παρά και τη συνεχιζόμενη συμπίεση στη βάση μέτρησης, τα ποσοστά του πληθυσμού σε «κίνδυνο φτώχειας» διογκώθηκαν ως εξής: 23,1% το 2011, 21,4% το 2010, 19,7% το 2009. Για το 2011 και στη βάση των παραπάνω υπολογισμών, τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 914.873 και τα μέλη τους σε 2.535.700. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το 32,4% του πληθυσμού θα κατατασσόταν ως εκτεθειμένο σε κίνδυνο φτώχειας με βάση τις συνθήκες του 2005.

-- Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά μέχρι 17 χρόνων φτάνει στο 26,9%. Στις γυναίκες φτάνει το 23,6% και στους άνδρες το 22,5%. Ενδεικτικό για την ακολουθούμενη μεθοδολογία είναι το γεγονός ότι τα ποσοστά φτώχειας στα άτομα ηλικίας πάνω από 65 χρόνων εμφανίζονται μειωμένα κατά 6,4 μονάδες, στο 17,2%, των ατόμων της συγκεκριμένης κατηγορίας, για το 2011, από 23,6% το 2010. Ο λόγος είναι ότι μειώθηκαν οι συντάξεις για ποσά πάνω από τα 1.000 ευρώ, χωρίς αντίστοιχη «προσαρμογή» στα χαμηλότερα ποσά, εξέλιξη που έκλεισε την ψαλίδα υπολογισμού της σχετικής φτώχειας. Στατιστικά αδιάφορο περνά το γεγονός ότι καταργήθηκαν η 13η και η 14η σύνταξη, καθώς αφορά όλους ανεξαιρέτως τους συνταξιούχους.

-- Ο πληθυσμός που «βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό» εμφανίζεται στο 34,6% (από 31% το 2010). Για τον υπολογισμό του συγκεκριμένου δείκτη παίρνονται υπόψη και παράγοντες όπως η στέρηση τουλάχιστον τεσσάρων από 9 βασικά αγαθά και υπηρεσίες.
Οικογενειακοί προϋπολογισμοί

Στα 1.637,1 ευρώ το μήνα εμφανίζεται ο μέσος όρος των δαπανών που κατέβαλαν τα νοικοκυριά το 2012 για την αγορά κάθε είδους αγαθών και υπηρεσιών. Σε σχέση με το 2011 (μέση δαπάνη 1.824 ευρώ) καταγράφεται μείωση 10,2%. Ταυτόχρονα καταγράφεται μεταστροφή στα απολύτως απαραίτητα, όπου ξοδεύονται ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια του εισοδήματος: Το 20,1% της δαπάνης πηγαίνει στα είδη διατροφής και ακολουθούν η στέγαση με 13,6% και οι μεταφορές με 12,8%. Σε απόλυτα μεγέθη κι από τη σύγκριση των δαπανών του 2012 με αυτές του 2011 καταγράφεται πτώση σε όλες ανεξαιρέτως τις κατηγορίες. Συγκεκριμένα: Είδη διατροφής -7,5%, είδη ένδυσης και υπόδησης -15,3%, διαρκή αγαθά -13,7%, Υγεία -8,6%, μεταφορές -12,6%, αναψυχή και πολιτισμός -15%, εκπαίδευση -10% κ.ο.κ. Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι ο αριθμός των νοικοκυριών που χρησιμοποιεί κεντρική θέρμανση μειώθηκε το 2012 κατά περίπου 700.000 νοικοκυριά ή σε ποσοστό 22,6% (περίπου 1 στα 4,4 νοικοκυριά), περιοριζόμενος στα 2,3 εκατ. νοικοκυριά (έναντι περίπου 3 εκατ. το 2011).



Ο λαός να γκρεμίσει τα τείχη της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων

Ο λαός να γκρεμίσει τα τείχη της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων






Σε μεγάλη εκδήλωση
για τα 95 χρόνια ζωής και δράσης του Κόμματος, μίλησε την Κυριακή στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα Τέχνης της Κοζάνης ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.


Η εκδήλωση ξεκίνησε με απαγγελία του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου «Τρία κόκκινα γράμματα» και ολοκληρώθηκε με συναυλία με τους Ρίτα Αντωνοπούλου και Μανώλη Ανδρουλιδάκη. Στη διάρκεια της εκδήλωσης ανακοινώθηκε ότι στο πλαίσιο της οικονομικής εξόρμησης η Οργάνωση Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ καλεί σε άμιλλα την οργάνωση της Στερεάς Ελλάδας.

Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα:

***

«Συντρόφισσες και σύντροφοι

Φίλοι και φίλες

Προχωράμε μπροστά! Δυνατά!

Με οδηγό τις αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου μας, το νέο Πρόγραμμα, το Καταστατικό, την Πολιτική μας Απόφαση.

Οπως λέει και το σύνθημά μας "Διδασκόμαστε από την ιστορία, συνεχίζουμε, για το λαό με στόχο το σοσιαλισμό"!

95 χρόνια αγώνες και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία!

Το ΚΚΕ, οι κομμουνιστές, ποτέ τους δε λογάριασαν κόπους, θυσίες, στερήσεις μπροστά στην ανάγκη για προσφορά στο λαό, για να προχωρήσει η υπόθεση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, η δημιουργία της νέας κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Το ΚΚΕ ποτέ του δε συμβιβάστηκε με το άδικο, την εκμετάλλευση, την καπιταλιστική βαρβαρότητα, προκειμένου να γίνει αρεστό από το αστικό σύστημα και τον ταξικό αντίπαλο.


Κατάμεστη η αίθουσα Τέχνης στην Κοζάνη
Το ΚΚΕ ποτέ του δε μετατράπηκε σε κόμμα διαχείρισης, προσκυνημένο. Δεν έγινε κόμμα για να διεκδικεί κυβερνητικές θεσούλες, καρέκλες και θώκους, υποσχόμενο τον εξανθρωπισμό αυτού του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Το ΚΚΕ ποτέ του δεν έλειψε από κανένα μικρό και μεγάλο αγώνα του λαού. Από την πάλη για το μεροκάματο, το ψωμί, την υγεία, την παιδεία, τις λαϊκές ελευθερίες, το δικαίωμα στην ειρήνη.


Αυτό το ξέρουν πολύ καλά όσοι χυδαία σήμερα εγκαλούν το ΚΚΕ ότι τα παραπέμπει όλα στη "Δευτέρα Παρουσία" της σοσιαλιστικής κοινωνίας, εγκαταλείποντας το λαό στην τύχη του σήμερα. Ξέρουν πολύ καλά ότι το ΚΚΕ ποτέ δεν εγκατέλειψε το λαό και τα καθημερινά προβλήματά του και ποτέ δεν πρόκειται να το κάνει.

Ποτέ δεν έλειψε από τα βάσανα, τις αγωνίες και τους αγώνες του λαού. Αλλά και ποτέ δεν πρόκειται να πει ψέματα στο λαό, ότι τα βάσανά του, τα προβλήματά του, που καθημερινά αυξάνονται και μεγαλώνουν, θα λυθούν με μία καλύτερη διαχείριση εντός του συστήματος, μέσα από μία κυβέρνηση που θα υπηρετεί τους καπιταλιστές, την οικονομία του κεφαλαίου και το διεφθαρμένο κράτος τους και ότι θα τα βάλει όλα αυτά μάλιστα, να λειτουργούν και υπέρ του λαού.
Μιλάνε για παραπομπή στη «Δευτέρα Παρουσία» του σοσιαλισμού όσοι έχουν πάρει διαζύγιο από την ταξική πάλη

Αυτό έχουν στο μυαλό τους όσοι απευθύνουν αυτή την κατηγορία στο ΚΚΕ. Μιλάνε για τη "Δευτέρα Παρουσία" του σοσιαλισμού, που σήμερα είναι πιο αναγκαίος από ποτέ, γιατί οι ίδιοι έχουν πάρει διαζύγιο από το σοσιαλισμό, από την ταξική πάλη, από τις αξίες και τα ιδανικά μιας ανώτερης κοινωνίας, όπου ο λαός θα είναι αφέντης και εξουσιαστής της τύχης του.

Είναι όλοι αυτοί που έχουν συμβιβαστεί, έχουν βολευτεί με τη θαλπωρή που τους περιβάλλει το αστικό πολιτικό σύστημα, Ελληνες μεγιστάνες του πλούτου που δεν ξέρουν τι έχουν, σε συνεργασία με τα πολυεθνικά, διεθνικά μονοπώλια της Ευρώπης και των άλλων ηπείρων. Είναι όλοι αυτοί που έχουν το θράσος να υπόσχονται ότι θα σώσουν το λαό μέσα από τις συναναστροφές τους με τα think tanks του συστήματος και τις διαλέξεις τους στα γκαλά της πλουτοκρατίας. Περιδιαβαίνοντας από το Τέξας και τα ιδρύματα της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας, στα ευρωπαϊκά σαλόνια της σοσιαλδημοκρατίας.

Κοροϊδεύουν το λαό ότι θα καταφέρουν -με μαγικό ραβδί και συνταγές made in USA- να κάνουν το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα να δουλεύει και για τους εκμεταλλευτές και για τους εκμεταλλευόμενους.

Παριστάνουν τους μάγους που μπορούν να κρατάνε πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη βγάζοντας τη γλώσσα στους ιθαγενείς εργάτες και πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, γεμίζοντας τα σεντούκια των φαρμακοβιομηχάνων, τμημάτων του κεφαλαίου, κόντρα στα συμφέροντα των άλλων τμημάτων που υποστηρίζουν οι άλλοι, οι σημερινοί χαλίφηδες.
Δε διορθώνεται ο καπιταλισμός

Τα μέτρα που πέρασαν και αυτά που πρόκειται να περάσουν, όχι μόνο θα είναι μόνιμα, αλλά θα έχουν και συνέχεια. Γιατί αυτό απαιτεί η επιστροφή στην καπιταλιστική ανάπτυξη, δηλαδή η διέξοδος από την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου, στην οποία ορκίζονται τόσο η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου.

Εκεί οδηγούν οι αυξανόμενες αντιθέσεις μεταξύ καπιταλιστικών χωρών, ιμπεριαλιστικών κέντρων, παλιών και νέων αναδυόμενων οικονομιών, ιμπεριαλιστικών κρατών. Μπορεί να τσακώνονται μεταξύ τους για τη διαχείριση της κρίσης, όμως από κοινού επιτίθενται στους λαούς για να τους φορτώσουν τα βάρη της.

Και δεν αποκλείεται αυτός ο τσακωμός -όπως τόσες και τόσες φορές έχει συμβεί στην ιστορία, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσεων- να μη μείνει μόνο σε αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα, αλλά να οδηγήσει σε νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους με θύματα τους λαούς.

Αυτός είναι ο καπιταλισμός και δε διορθώνεται ούτε εξανθρωπίζεται. Γι' αυτό και ο λαός μέσα από τον καθημερινό του αγώνα για το μεροκάματο, τη δουλειά, τη σύνταξη, το φάρμακο, το σχολειό των παιδιών του, πρέπει να διαμορφώνει τις προϋποθέσεις ριζικών αλλαγών.

Να συγκεντρωθούν δυνάμεις από την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους, τις γυναίκες που θα δουν και θα ξεπεράσουν -θα πηδήξουν- θα ανατρέψουν τα τείχη στα οποία τους κρατάνε εγκλωβισμένους τα άλλα κόμματα.

Κι αυτά τα τείχη δεν είναι άλλα, από τα τείχη της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων. Τα τείχη της αναπαλαίωσης του πολιτικού σκηνικού και της κυβερνητικής εναλλαγής που ο λαός μένει πάντα θεατής και πάντα την πληρώνει ο ίδιος, γιατί ακόμη και αν οι κυβερνήσεις αλλάζουν, στην εξουσία παραμένει η τάξη των κηφήνων.
Αταλάντευτα 95 χρόνια στο πλευρό του λαού

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι

Στην 95χρονη πορεία του Κόμματος, όσες φορές μας τέθηκε το ερώτημα: Συμμετοχή στο αστικό πολιτικό σύστημα, μέσω της μετάλλαξης του ΚΚΕ και της εγκατάλειψης της πραγματικής, της ριζοσπαστικής, επαναστατικής προοπτικής ή αταλάντευτα στο πλευρό του λαού, της ταξικής πάλης, του δίκιου των ταπεινών και καταφρονεμένων, της σοσιαλιστικής προοπτικής, το ΚΚΕ επέλεξε το δεύτερο δρόμο. Αταλάντευτα, όποιο κόστος και αν είχε.

Αυτό το δρόμο επέλεξαν χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες στο διάβα της ιστορίας, προτιμώντας να ζουν μια ζωή γεμάτη στερήσεις, φτάνοντας ακόμη και σε ανυπέρβλητες θυσίες, σε εξορίες, φυλακές, εκτελεστικά αποσπάσματα, από το να απαρνηθούν τις ιδέες τους, το Κόμμα τους, την πάλη για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Αυτό το δρόμο επέλεξε το Κόμμα μας όλες αυτές τις δεκαετίες της δράσης του. Μάλιστα σε δύο τουλάχιστον κρίσιμες ιστορικές περιόδους, το 1968 και το 1991, όταν εκφράστηκε και εκ των έσω η πίεση του οπορτουνισμού ώστε το ΚΚΕ να μεταλλαχτεί, να διαχυθεί -επί της ουσίας να διαλυθεί- μέσα σε άλλα σχήματα σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού, γενικά «αριστερά», να προδώσει την εργατική τάξη και την προοπτική της, το Κόμμα τότε, ύψωσε το ανάστημά του, η πλειοψηφία των μελών και στελεχών του απάντησαν παστρικά, παλικαρίσια, "σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει".

Εστειλαν από κει που ήρθαν όλα τα απολειφάδια του οπορτουνισμού και του ρεφορμισμού, της προδοσίας στην αστική τάξη και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Παρά τα λάθη μετά τη δεξιά οπορτουνιστική στροφή του 1956, το ΚΚΕ δεν έγινε ποτέ τμήμα του ρεύματος του ευρωκομμουνισμού, που οδήγησε άλλα κόμματα της Ευρώπης να ενσωματωθούν, να εκφυλιστούν, να οδηγηθούν σε ατιμωτική ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ήττα.

Οι βαθιές ιστορικές ρίζες του ΚΚΕ και οι δεσμοί αίματος με την εργατική τάξη έδωσαν τη δυνατότητα στο Κόμμα μας και το 1991 να εξασφαλίσει την ιστορική συνέχεια, παρά την αποχώρηση μεγάλου μέρους των δυνάμεών του, παρά τις βαθιές αντεπαναστατικές αλλαγές και την αρνητική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, που ακόμη και σήμερα δεν έχει ξεπεραστεί.
Κόμμα επαναστατικά υπεύθυνο, για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του λαού

Αυτό το δρόμο επιβεβαιώνει καθημερινά το Κόμμα μας και σήμερα, όταν σταθερά γυρνάει την πλάτη στις Σειρήνες της επιλογής της μιας ή της άλλης εκδοχής κυβερνητικής διαχείρισης σε όφελος των μονοπωλίων, τμημάτων του κεφαλαίου. Αυτό έκανε και στις τελευταίες εκλογές, όταν ο οπορτουνισμός με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ -με το νέο ρόλο που αποκτούσε σε αντικατάσταση του φθαρμένου πλέον παλιού ΠΑΣΟΚ- επιχείρησε να πετύχει αυτό που δεν πέτυχε το 1968 και το 1991. Να μετατραπεί δηλαδή το ΚΚΕ σε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, της "αριστεράς" της ΕΕ του Μάαστριχτ, του μείγματος διαχείρισης της κρίσης με συνταγή Ομπάμα και ΔΝΤ, και για να μιλήσουμε με τη διάλεκτο Τσίπρα, αντίπαλος μεν του κυβερνητικού "success story", αλλά οπαδός του "west side story"...

Η θέση του ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση με αυτό που προπαγανδίζουν ορισμένοι ότι δήθεν το ΚΚΕ δε θέλει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, βολεύεται στον εύκολο ρόλο της αντιπολίτευσης. Τους απαντάμε, απευθυνόμενοι όμως σε εκείνους τους εργαζόμενους, ανθρώπους του μόχθου, που καλοπροαίρετα μας θέτουν τέτοια ερωτήματα, το εξής:

Ο ρόλος της μαχητικής δυναμικής εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης που ζητά το ΚΚΕ από το λαό να του δώσει στις σημερινές συνθήκες, δεν είναι ούτε εύκολος, ούτε άνευ ουσίας. Δεν ζητάμε δύναμη για να κάνουμε αντιπολίτευση μόνο από τα βουλευτικά έδρανα, εκτοξεύοντας κορόνες, εξυπναδίστικες ατάκες, να κάνουμε τους ψευτόμαγκες, όπως έχουν συνηθίσει και κάνουν άλλα κόμματα, αποπροσανατολίζοντας και κοροϊδεύοντας το λαό ότι τάχατες αντιστέκονται. Μια τρύπα στο νερό κάνουν όλοι αυτοί.

Το ΚΚΕ θέλει δύναμη για να είναι μαχητική αντιπολίτευση απέναντι στο άδικο σύστημα, στους καπιταλιστές, στις κυβερνήσεις τους, μέσα στους χώρους δουλειάς, τις λαϊκές γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας, εκεί που φτύνουν αίμα οι εργάτες, εκεί που οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι ΕΒΕ, αγωνίζονται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, την εργοδοτική τρομοκρατία, ενάντια σε όλους εκείνους που θέλουν το λαό στη γωνία, να περιμένει από μεσσίες τη σωτηρία του. Και μέσα στη Βουλή αυτό το σκοπό παλεύουμε, γι' αυτό και το ΚΚΕ πρέπει να είναι δυνατό παντού, στα σωματεία, στις ομοσπονδίες, στους δήμους και τις περιφέρειες, στην Ευρωβουλή, στη Βουλή.

Αυτό το ρόλο αναλαμβάνουν καθημερινά οι κομμουνιστές, οι φίλοι του Κόμματος, άλλοι πρωτοπόροι εργαζόμενοι με τους οποίους παλεύουμε από κοινού στο εργατικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, τις αγωνιστικές συσπειρώσεις στους αυτοαπασχολούμενους, τους αγρότες, τη νεολαία, τις γυναίκες. Αυτό το ρόλο αναλαμβάνουν με μεγάλο κόστος, είτε αυτό λέγεται απόλυση από τη δουλειά, είτε άλλες προσωπικές, οικογενειακές θυσίες.

Ας αφήσουν λοιπόν τα τσιράκια του συστήματος τα «περί ανεύθυνου και βολεμένου ΚΚΕ». Το ΚΚΕ, από την ίδρυσή του και την αποστολή του ως επαναστατικό Κόμμα, έχει αναλάβει την ιστορική ευθύνη να οδηγήσει την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα στην απελευθέρωση από την καπιταλιστική σκλαβιά. Γι' αυτό και είναι Κόμμα επαναστατικά υπεύθυνο, δεν έχει καμιά σχέση με τον τυχοδιωκτισμό και τον καιροσκοπισμό των τυχάρπαστων σαλταδόρων της αστικής εξουσίας.

Σήμερα έχει αναλάβει την ευθύνη να διαμορφωθεί μια πλατιά Λαϊκή Συμμαχία που μπορεί να συσπειρώσει την πλειοψηφία του λαού. Οχι για να βάλουμε απλά κάποια εμπόδια στα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά κυρίως για να διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις ριζικών αλλαγών, να βαδίσουμε στην εργατική - λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό. Στα πλαίσια αυτής της εξουσίας, το ΚΚΕ είναι πανέτοιμο να αναλάβει και όλες τις κυβερνητικές ευθύνες που θα του αναθέσει ο λαός.
Πορεία ασυμβίβαστη με την αστική διαχείριση

Αυτή η πορεία είναι ασυμβίβαστη με τη συμμετοχή σε κυβερνητικά σχήματα αστικής -δηλαδή εξ ορισμού αντιλαϊκής, φιλομονοπωλιακής- διαχείρισης που αφοπλίζουν το εργατικό λαϊκό κίνημα, του δένουν τα χέρια και προσωρινά αποκοιμίζουν το λαό.

Ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολη αυτή η υπόθεση. Σε αυτό τον σκόπελο προσέκρουσαν, ακόμη και ναυάγησαν μεγάλα και ιστορικά ΚΚ, με μεγάλη προσφορά και αγώνες. Αυτό συνέβη όταν απέσπασαν τον οικονομικό και πολιτικό αγώνα από το κύριο καθήκον που είναι η πάλη για την πραγματική λαϊκή εξουσία.

Οταν παραμέρισαν το στόχο της εργατικής εξουσίας από άλλο μεταβατικό κυβερνητικό στόχο στο έδαφος του καπιταλισμού, στο όνομα της προστασίας της εργατικής τάξης και του λαού δήθεν από την οικονομική κρίση, από τον πόλεμο ή σε άλλες συνθήκες ανοιχτής τρομοκρατίας, έντασης της κρατικής βίας από φασιστικές και ναζιστικές οργανώσεις.

Οταν υιοθέτησαν αντιλήψεις ότι είναι εφικτό να κατακτηθεί η εργατική - λαϊκή εξουσία μέσα από επιμέρους μεταρρυθμίσεις και "ρήξεις" στα πλαίσια του αστικού κράτους που δήθεν μπορούν να οδηγήσουν σε ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Γνωρίζουμε τις δυσκολίες, ιδιαίτερα σήμερα που το εργατικό - λαϊκό κίνημα δεν έχει ανασυνταχθεί, που η κρίση και τα προβλήματα πιέζουν, οδηγώντας λαϊκά στρώματα να αγανακτούν, αλλά να επιζητούν σωτηρία μέσα στα πλαίσια του συστήματος, της ΕΕ, μέσω μιας καλύτερης διαχείρισης ή διαπραγμάτευσης με την τρόικα.

Σε αυτήν την κατεύθυνση επιδρούν και μικροαστικά στρώματα, τμήματα της κρατικής υπαλληλίας και της εργατικής αριστοκρατίας που σήμερα πλήττονται ελπίζοντας σε διατήρηση της σημερινής τους θέσης ή της επιστροφής τους σε μια προηγούμενη, ξεπερασμένη πια περίοδο του καπιταλισμού, που επέτρεπε την επιβίωσή τους.

Το ΚΚΕ έχει την πείρα, λοιπόν, για να μη γίνει το κερασάκι σε μια κυβέρνηση, "της κυβερνώσας αριστεράς", των "αντιμνημονιακών" δυνάμεων ή όπως αλλιώς ονομαστεί που θα διαχειριστεί τους αντιλαϊκούς νόμους και τα αδιέξοδα του συστήματος, υποσχόμενο ανακούφιση και λύσεις υπέρ του λαού που δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ, μέσα από τέτοιες διαδικασίες.

Το ΚΚΕ έχει επίγνωση του μεγάλου βάρους ευθύνης που έχει απέναντι στην εργατική τάξη, στο λαό που υποφέρει: Με την αναγέννηση του εργατικού κινήματος και την ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας να ανταποκριθεί και στο καθήκον υπεράσπισης και διεκδίκησης εργατικών, λαϊκών δικαιωμάτων, των αναγκών των νέων ανθρώπων, και στο καθήκον της πάλης για την ανατροπή του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος, για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας».


Ενίσχυση της καταστολής στα σύνορα

Ενίσχυση της καταστολής στα σύνορα




Ενεργοποιήθηκε το πρώτο στάδιο του συστήματος «Eurosur»


ΥΠΕΘΑ

Από την περιήγηση των Βούλγαρων αξιωματούχων στο «τείχος» στον Εβρο
Από χτες ξεκίνησε η εφαρμογή του πρώτου σταδίου του «Eurosur», του συστήματος ενοποιημένης ηλεκτρονικής παρακολούθησης των ευρωπαϊκών συνόρων, που θα ενισχύσει την πολιτική καταστολής σε βάρος των μεταναστών και των προσφύγων στα σύνορα της ΕΕ. Παράλληλα, την περασμένη βδομάδα Βούλγαροι αξιωματούχοι επισκέφτηκαν το «τείχος» στον Εβρο, ενημερώθηκαν και περιηγήθηκαν σε αυτό, αφού θα κατασκευαστεί αντίστοιχο στα σύνορα Βουλγαρίας - Τουρκίας. Την ίδια ώρα τρεις μετανάστες αναζητούνται στο Δέλτα του Εβρου, καθώς η βάρκα στην οποία επέβαιναν ανατράπηκε και χάθηκαν στα νερά.

Το σύστημα «Eurosur»

Συγκεκριμένα, το «Eurosur» είναι ένα εξελιγμένο σύστημα παρακολούθησης όσων μεταναστών προσπαθούν να μπουν στα κράτη - μέλη της ΕΕ, που προστίθεται στα ήδη υπάρχοντα μέτρα καταστολής. Με το «Eurosur» τα στοιχεία κάθε πολίτη τρίτης χώρας που εισέρχεται στην ΕΕ και ζητά βραχεία διαμονή σε κράτος - μέλος της, μέσω βάσης δεδομένων, θα διαχέονται στα αντίστοιχα συντονιστικά κέντρα όλων των κρατών - μελών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Συνδυάζεται με ένα ευρύ φάσμα τεχνικών μέσων που έχουν ήδη αναπτυχθεί και αναπτύσσονται παραπέρα για την παροχή αποτελεσματικής εποπτείας των συνόρων: Κάμερες με υπέρυθρες, ραντάρ εδάφους, σταθεροί αισθητήρες εδάφους, κινητά συστήματα, αεροσκάφη και δορυφόροι. Ηδη, στα ελληνοτουρκικά σύνορα λειτουργεί τείχος μήκους 12,5 χιλιομέτρων που έχει κατασκευασθεί στην περιοχή Καστανιών - Νέας Βύσσας.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν υπογράψει τη συμμετοχή της χώρας στο «Eurosur» ήδη από τον Απρίλη 2012. Με το πρόγραμμα θα ανταλλάσσονται άμεσα πληροφορίες με τα κέντρα των άλλων επτά χωρών που επίσης ήδη συμμετέχουν (Φινλανδία, Πολωνία, Γαλλία, Ισπανία, Μάλτα, Ιταλία, Κύπρος) και τον Frontex (υπηρεσία συντονισμού της επιτήρησης στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ).
Τρεις αγνοούμενοι μετανάστες στον Εβρο

Στο μεταξύ, άκαρπες συνεχίζουν να είναι οι έρευνες της Αστυνομίας και του Λιμενικού, στο Δέλτα του ποταμού Εβρου, για τον εντοπισμό τριών μεταναστών, που αγνοούνται κοντά στο χωριό Πέπλος. Σύμφωνα με πληροφορίες, ομάδα μεταναστών ξεκίνησε από την τουρκική όχθη με δυο πλαστικές βάρκες για να περάσει στην Ελλάδα. Η μια βάρκα στην οποία επέβαιναν τέσσερα άτομα ανετράπη στα παγωμένα νερά του ποταμού. Ο ένας μετανάστης κατόρθωσε να περάσει κολυμπώντας στην Ελλάδα, ενώ οι άλλοι τρεις αγνοούνται. Για το περιστατικό έχουν ειδοποιηθεί και οι τουρκικές μεθοριακές αρχές, οι οποίες συνδράμουν τις έρευνες. Το νέο περιστατικό επιβεβαιώνει ότι τα μέτρα ενίσχυσης της καταστολής έχουν σπρώξει τους απελπισμένους της «παγκοσμιοποίησης» στους υδάτινους δρόμους με αποτέλεσμα την αύξηση των ναυαγίων.
Παροχή τεχνογνωσίας για το «τείχος»

Παράλληλα, την περασμένη βδομάδα ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Μ. Κωσταράκος, συνόδευσε τον υφυπουργό Αμυνας της Βουλγαρίας, I. Ivanov, και τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων της ίδιας χώρας, πτέραρχο S. Simeonov, κατά τη διάρκεια επίσκεψής τους στην Περιοχή Ευθύνης του Δ΄ Σώματος Στρατού στο Νομό Εβρου. Στο πλαίσιο της επίσκεψης, ενημερώθηκαν και περιηγήθηκαν στο «τείχος», ενώ επισκέφτηκαν φυλάκια της περιοχής και το επιχειρησιακό κέντρο της ΕΛ.ΑΣ., από το οποίο ελέγχονται οι κάμερες.

Μετά την κατασκευή του «τείχους» στον Εβρο μεγάλα κύματα μεταναστών από την Τουρκία κατευθύνονται προς τη Βουλγαρία, στην οποία υπολογίζεται ότι περνούν 100-200 άτομα τη μέρα. Ετσι, η γειτονική χώρα αποφάσισε τη λήψη μιας σειράς μέτρων με κυριότερο την κατασκευή ενός ανάλογου τείχους μήκους 33 χλμ. Μετά και από σχετική πρόταση της ελληνικής πλευράς, η οποία υποβλήθηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Αμυνας, Δ. Αβραμόπουλου, στη Σόφια, η βουλγαρική πλευρά ζήτησε την παροχή τεχνογνωσίας από τη χώρα μας τόσο για την κατασκευή του τείχους, όσο και για την πολιτική ανάσχεσης των απελπισμένων της πείνας και των πολέμων.
Πολιτικό άσυλο με το σταγονόμετρο

Με το σταγονόμετρο δίνεται το πολιτικό άσυλο. Στους έξι μήνες λειτουργίας της νεοσύστατης υπηρεσίας ασύλου έχουν καταγραφεί 4.189 αιτήσεις διεθνούς προστασίας. Από τις 7/6, που άρχισαν οι πρώτες καταγραφές, μέχρι και τις 29/11, έχουν εκδοθεί 1.670 αποφάσεις σε πρώτο βαθμό αναγνωρίζοντας καθεστώς διεθνούς προστασίας σε 213 αιτούντες. Μέχρι το τέλος Νοέμβρη το ποσοστό των θετικών αποφάσεων σε πρώτο βαθμό ανήλθε στο 12,8%.

Από τα 4.189 άτομα που υπέβαλαν αίτηση διεθνούς προστασίας στην υπηρεσία μέχρι τώρα, 3.162 ήταν άντρες και 1.027 γυναίκες, ενώ 171 άτομα ήταν ασυνόδευτοι ανήλικοι. Οι αιτούντες άσυλο προέρχονταν από 72 διαφορετικές χώρες. Η αρχή προσφυγών, που εξετάζει τις προσφυγές των αιτήσεων που έχουν απορριφθεί σε πρώτο βαθμό, δέχθηκε από τις 7/6 μέχρι τις 29/11, 803 προσφυγές. Εχει εκδώσει 462 αποφάσεις αναγνωρίζοντας καθεστώς διεθνούς προστασίας σε 20 αιτούντες.

Οσον αφορά στην αναγνώριση καθεστώτος διεθνούς προστασίας ανά υπηκοότητα, το 24,9% των θετικών αποφάσεων σε πρώτο βαθμό αφορούσε σε αιτούντες από τη Συρία, το 18,3% από το Αφγανιστάν, το 9,4% από την Ερυθραία, το 8,0% από το Σουδάν, το 6,1% από το Ιράν και το 5,6% από την Αιθιοπία.




Νεκροί από την πολιτική που στερεί στο λαό θέρμανση και αντιπλημμυρικά

Νεκροί από την πολιτική που στερεί στο λαό θέρμανση και αντιπλημμυρικά







και το παγωμένο διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη
Α
λλα δύο θύματα μετρά η πολιτική που στερεί την κάλυψη βασικών αναγκών από τις λαϊκές οικογένειες, όπως η θέρμανση, το ρεύμα, τα αντιπλημμυρικά.


Το πρώτο θύμα μια 13χρονη που έχασε τη ζωή της στην Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης εξαιτίας αναθυμιάσεων από μαγκάλι που χρησιμοποίησαν στο σπίτι για να ζεσταθούν. Το άτυχο κορίτσι, από τη Σερβία, διέμενε τα τελευταία δέκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη με την 54χρονη άνεργη μητέρα του, που καθημερινά πάλευε για το μεροκάματο καθαρίζοντας σπίτια, πλένοντας πιάτα σε ταβέρνες, κάνοντας ό,τι δουλειά μπορούσε να βρει. Ομως, τους τελευταίους μήνες δεν είχε δουλειά. Σύμφωνα με γείτονες, μάνα και κόρη ζούσαν το τελευταίο τρίμηνο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, το οποίο τους είχε κοπεί λόγω οικονομικής αδυναμίας να το πληρώσουν.

Την Κυριακή, και καθώς το παιδί πάγωνε η μάνα άναψε μαγκάλι για να το ζεστάνει. Γύρω στις 10 το βράδυ της Κυριακής, η μητέρα λιποθύμησε και όταν ανέκτησε τις αισθήσεις της, είδε λιπόθυμη την κόρη της, η οποία, όμως, δεν ανταποκρινόταν στις προσπάθειες ανάνηψης. Εγινε κλήση στο ΕΚΑΒ, στο σημείο έσπευσε και ιατροδικαστής που γνωμάτευσε ότι ο θάνατος της 13χρονης οφείλεται σε δηλητηρίαση από αέρια.

Η 54χρονη μητέρα, μέσα στην τραγωδία της, συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα. Σε βάρος της σχηματίστηκε δικογραφία για ανθρωποκτονία από αμέλεια, που μόλις ολοκληρωθεί θα αποσταλεί στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, επειδή επρόκειτο για θάνατο στενού συγγενικού προσώπου που προκάλεσε «ψυχική οδύνη» παύει να υφίσταται η σχετική δίωξη, και αφέθηκε ελεύθερη μετά από παρέμβαση της εισαγγελέα. Παράλληλα, όμως, η Αστυνομία «ανακάλυψε» ότι η μητέρα ζούσε και παράνομα στη χώρα, «ανακάλυψη» που προαναγγέλλει νέα δίωξή της.


Eurokinissi

Το υπόγειο στο Αργος που έγινε υγρός τάφος
Σύμφωνα με τη Λαϊκή Επιτροπή Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί οι διακοπές ρεύματος από τη ΔΕΗ, ακόμη και εξαιτίας μικρών ανεξόφλητων λογαριασμών. Αποτέλεσμα, δεκάδες λαϊκές οικογένειες να μένουν χωρίς ρεύμα στην έναρξη του χειμώνα.


Η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών καταγγέλλει ότι η πολιτική της κυβέρνησης στερεί συνολικά από το λαό και τα παιδιά του τα πιο στοιχειώδη, τη θέρμανση, το ρεύμα, τη στέγη και το ψωμί. Καλεί τους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους της Θεσσαλονίκης, τους φοιτητές και συνολικά το λαό της Θεσσαλονίκης, να καταδικάσουν την πολιτική που στερεί τη θέρμανση από το λαό και τα παιδιά του, το δικαίωμα στη δωρεάν στέγαση με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης.
Στο Αργος

Τ
ο δεύτερο θύμα είναι μία 55χρονη γυναίκα, επίσης σερβικής καταγωγής, που έκανε μεροκάματα στο Αργος και πνίγηκε μέσα στο υπόγειο σπίτι της, στο κέντρο της πόλης, όταν πλημμύρισε από τη δυνατή νεροποντή, αλλά και την παντελή έλλειψη αντιπλημμυρικού σχεδιασμού και υποδομών. Εγκλωβίστηκε στο υπόγειο διαμέρισμα όπου διέμενε από την απότομη συσσώρευση μεγάλης ποσότητας νερού. Ολα αυτά λίγες μέρες μετά τους τέσσερις νεκρούς στις πλημμύρες της Ρόδου.


Συγκεκριμένα, στο Αργος υπερχείλισαν για άλλη μια φορά οι δύο ξεροπόταμοι που διέρχονται την πόλη, Ξηριάς και Πάνιτσα, πλημμύρισαν δρόμοι, σπίτια και καταστήματα. Οπως καταγγέλλεται, οι χείμαρροι δεν είχαν καθαριστεί αφού δήμος και περιφέρεια δεν διαθέτουν το απαραίτητο προσωπικό για τα μηχανήματα. Επιπλέον, σε πολλά σημεία του Ξηριά υπάρχουν αυθαίρετες κατασκευές που μειώνουν σημαντικά την κοίτη του, εντοπίζονται ακόμα και μάντρες που εμποδίζουν τη φυσιολογική ροή του νερού. Ετσι, από τη δύναμή του κατέρρευσε και γέφυρα στην περιοχή της Ακοβας. Αρκετοί δρόμοι στο ανατολικό τμήμα της πόλης παρέμειναν για ώρες κλειστοί, έγιναν αντλήσεις υδάτων από δεκάδες σπίτια και απεγκλωβίστηκαν τουλάχιστον 15 άτομα. Προβλήματα αντιμετώπισαν και πολλές περιοχές της επαρχίας Αργους στα ορεινά.

Γενικά, στην Πελοπόννησο σημειώθηκαν τα περισσότερα προβλήματα. Διακόπηκε η κυκλοφορία σε σημεία όπως το 64ο χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Πύργου - Μεθώνης στο ύψος του χωριού Τερψιθέα, και στο 116ο χιλιόμετρο του αυτοκινητοδρόμου Κορίνθου - Τρίπολης. Καθίζηση προκλήθηκε στο δρόμο που οδηγεί στη Νεμέα, περίπου στο 2ο χιλιόμετρο μετά τον κόμβο Νεμέας. Λόγω κατολισθήσεων διεξαγόταν από το ένα ρεύμα η κυκλοφορία στην παλαιά Εθνική οδό Τρίπολης - Αργους, περίπου τέσσερα χιλιόμετρα από τον Αχλαδόκαμπο. Επίσης, στην Αχαΐα έκλεισε λόγω κατολισθήσεων η παλαιά Εθνική οδός Πατρών - Κορίνθου, στο ύψος του Πλατάνου Αιγιάλειας.

Στο Κιάτο έγιναν 30 αντλήσεις υδάτων, 15 στην Κόρινθο, προβλήματα παρουσιάστηκαν και σε Σπάρτη, Κυπαρισσία. Στην Ηλεία, λόγω της υπερχείλισης χειμάρρου που διέρχεται περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από την Κοινότητα Κακόβατου, πλημμύρισαν έξι σπίτια και καλλιέργειες. Οι βροχοπτώσεις προκάλεσαν προβλήματα και στις Κοινότητες Λέπρεου και Ανήλιου.

Μικρότερα προβλήματα σημειώθηκαν και στο οδικό δίκτυο του Λεκανοπεδίου Αττικής.

ΚΚΕ
Να σημάνει συναγερμός για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα

Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ μιλά για «νέο προδιαγεγραμμένο έγκλημα» στο Αργος από τις πλημμύρες και στη Θεσσαλονίκη από τις αναθυμιάσεις. Συγκεκριμένα η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Η πρόσφατη κακοκαιρία, με απολογισμό δύο ακόμη νεκρούς, λόγω της ενεργειακής φτώχειας και της έλλειψης βασικών υποδομών και έργων αντιπλημμυρικής προστασίας, αναδεικνύει με τον πλέον δραματικό τρόπο τον απάνθρωπο χαρακτήρα της πολιτικής που από τη μία δίνει "γην και ύδωρ" στο κεφάλαιο και από την άλλη στερεί από το λαό βασικές υποδομές στην κατοικία, την προστασία της ζωής και της περιουσίας των λαϊκών οικογενειών.

Παρά την ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης αφήνει το λαό αποξενωμένο απ' όλα αυτά τα επιτεύγματα, να ζει σε συνθήκες προηγούμενων δεκαετιών.

Πρέπει να σημάνει συναγερμός. Η κυβέρνηση έχει πολύ μεγάλη ευθύνη για τις συνέπειες της πολιτικής της και πρέπει τώρα να δώσει λύση τόσο στο διαχρονικό πρόβλημα των τεράστιων ελλείψεων σε υποδομές και έργα αντιπλημμυρικής προστασίας όσο και στο σοβαρό πρόβλημα της θέρμανσης.

Το ΚΚΕ απαιτεί την άμεση λήψη των κατάλληλων μέτρων και θα επιμείνει στην οργάνωση της λαϊκής πάλης που θα διεκδικήσει έργα που να ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες, την κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ στα καύσιμα».

Με ανακοίνωσή της, επίσης, η Κομματική Οργάνωση Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ σημειώνει:

«Αναδεικνύεται με τον πιο βάρβαρο τρόπο ο εγκληματικός χαρακτήρας της πολιτικής των συγκυβερνήσεων και της ΕΕ που στηρίζει με όλα τα μέσα την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου εντείνοντας την εκμετάλλευση των εργαζόμενων και οδηγώντας τη λαϊκή οικογένεια στην εξαθλίωση. Τώρα να δοθεί οργανωμένη απάντηση μέσα από τα σωματεία, τις Λαϊκές Επιτροπές και να απαιτήσουμε άμεσα κανένα σπίτι λαϊκής οικογένειας να μη μείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Αμεση κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, αλλά και του ΦΠΑ που επιβαρύνει το πετρέλαιο θέρμανσης και το φυσικό αέριο για οικιακή χρήση.

Αμεση κατάργηση όλων των χαρατσιών. Τώρα να ληφθούν μέτρα ουσιαστικής προστασίας για τους ανέργους, τους χαμηλοαμειβόμενους και τις οικογένειές τους.

Λαϊκή συμμαχία και οργάνωση της πάλης και της αλληλεγγύης για την απόκρουση και την ανατροπή συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής».

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
Κάλεσμα στις γυναίκες να οργανωθούν

Με αφορμή τα δύο νέα θύματα, το 13χρονο κορίτσι στη Θεσσαλονίκη και την 55χρονη γυναίκα στο Αργος, η ΟΓΕ σε ανακοίνωσή της σημειώνει: «Θέρμανση και ηλεκτρικό ρεύμα, σύγχρονη κατοικία και αντιπλημμυρική προστασία, γίνονται σήμερα "πολυτέλεια" για τη λαϊκή οικογένεια με τραγικές συνέπειες για τα μέλη της. Η ΟΓΕ εκφράζει τα συλλυπητήριά της στις οικογένειες των δύο θυμάτων. Καταγγέλλουμε την αντιλαϊκή πολιτική και τη σύγχρονη αθλιότητα μέσα στην οποία θέλουν να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Καλούμε τις γυναίκες να οργανωθούν και να παλέψουν μέσα από τους συλλόγους και τις ομάδες της ΟΓΕ, μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές, για να μη μείνει κανένα σπίτι λαϊκής οικογένειας χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, για να ληφθούν μέτρα ουσιαστικής προστασίας για τις άνεργες και τους άνεργους και τις οικογένειές τους».

2 Δεκ 2013

Ποιός θυμάται την "Αλληλεγγύη"; #1 Ιωάννης-Παύλος Β' και Ρ.Ρήγκαν

Ποιός θυμάται την "Αλληλεγγύη"; #1
Ιωάννης-Παύλος Β' και Ρ.Ρήγκαν





ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΘΕ-
ΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ
Μυστική συνεδρίαση στην Αγία Εδρα


Αποσπάσματα και σκέψεις για το δημοσίευμα του TIME

Στις 7 Ιούνη 1982, στο ήσυχο και απρόσιτο περιβάλλον της Βιβλιοθήκης του Βατικανού, συναντήθηκαν χωρίς θόρυβο δύο πολύ ισχυροί πολιτικοί παράγοντες, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρ. Ρίγκαν, ακόμη τότε στην πρώτη περίοδο της πρώτης του θητείας, και ο τότε πάπας Ιωάννης - Παύλος ο Β`. Η συνάντηση ήταν παντελώς άγνωστη, μέχρι την αποκάλυψή της σε ένα εντυπωσιακό ρεπορτάζ 8 σελίδων, με τίτλο Η ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, που δημοσιεύεται στις σελίδες 14-21 του τεύχους της 24.2.1992 του περιοδικού ΤΙΜΕ.

Οπως είπαμε, η συνάντηση έμεινε για 10 χρόνια επτασφράγιστο μυστικό. Φυσικό, αφού το 1982 δεν έχει έλθει ακόμη η ώρα που οι ΗΠΑ θα χαιρετίσουν τη διαφάνεια - στην ΕΣΣΔ, βέβαια. Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: Τι συζητήθηκε κατά τη συνάντηση;

Από το ΤΙΜΕ μαθαίνουμε ότι στη συνάντηση συζητήθηκε, κατ' αρχήν, η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο, τότε στη δεύτερη ημέρα της.

"Αλλά ο Ρίγκαν και ο πάπας», συνεχίζει το ΤΙΜΕ, «διέθεσαν μερικά λεπτά μόνο στην εξέταση των γεγονότων στη Μέση Ανατολή. Αντίθετα, συγκέντρωσαν την προσοχή τους σ' ένα θέμα πολύ πιο κοντά στην καρδιά τους: Την Πολωνία και τη σοβιετική κυριαρχία στην Ανατολική Ευρώπη. Στη συνάντηση εκείνη, ο Ρίγκαν και ο πάπας συμφώνησαν να αναλάβουν μια παράνομη εκστρατεία, για να επιταχύνουν τη διάλυση της κομμουνιστικής αυτοκρατορίας." Λέει ο Ρίτσαρντ Αλεν, ο πρώτος σύμβουλος επί θεμάτων Εθνικής Ασφαλείας του Ρίγκαν:
"Ηταν μια από τις μεγαλύτερες μυστικές συμμαχίες όλων των εποχών".

Πάπας και Λεχ Βαλέσα
Η επιχείρηση εστιάσθηκε
στην Πολωνία, το σοβιετικό δορυφόρο με το μεγαλύτερο πληθυσμό στην Ανατολική Ευρώπη και ιδιαίτερη πατρίδα του Ιωάννη - Παύλου του Β`. Ο πάπας και ο Πρόεδρος ήταν πεπεισμένοι ότι η Πολωνία μπορούσε να αποσπασθεί από τη σοβιετική τροχιά, εάν το Βατικανό και οι ΗΠΑ έβαζαν τους πόρους τους στην υπηρεσία της αποσταθεροποίησης της πολωνικής κυβέρνησης και της διατήρησης στη ζωή του παρανόμου κινήματος της "Αλληλεγγύης" μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου, το 1981.

Μέχρι την αποκατάσταση του νομίμου καθεστώτος της "Αλληλεγγύης" το 1989, εκείνη βρισκόταν σε μια ανθηρή παράνομη κατάσταση, εφοδιασμένη, προστατευμένη και συμβουλευμένη πλατιά από το δίκτυο που δημιουργήθηκε κάτω από την αιγίδα του Ρίγκαν και του Ιωάννη - Παύλου του Β`. Τόνοι εξοπλισμού - τέλεφαξ (τα πρώτα στην Πολωνία), τυπογραφεία, αναμεταδότες, τηλέφωνα, συσκευές ασυρμάτου βραχέων κυμάτων, συσκευές video, φωτοτυπικές συσκευές, τέλεξ, υπολογιστές, επεξεργαστές κειμένων - μπήκαν λαθραία στην Πολωνία, μέσω διόδων που δημιούργησαν ιερείς και Αμερικανοί πράκτορες και εκπρόσωποι της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας - Κογκρέσου Βιομηχανικών Οργανώσεων (AFL-CIO) και ευρωπαϊκών συνδικάτων. Χρήμα για το απαγορευμένο συνδικάτο ερχόταν από τα ταμεία της CIA, το Εθνικό Προικοδότημα για τη Δημοκρατία, μυστικούς λογαριασμούς στο Βατικανό και δυτικά συνδικάτα.



Αφίσσα της "αλληλεγγύης". Χωρίς δικά μας σχόλια...

Ο Λεχ Βαλέσα και άλλοι ηγέτες της "Αλληλεγγύης" έπαιρναν συμβουλές στρατηγικού χαρακτήρα - που, συχνά, μεταβιβάζονταν μέσω ιερέων ή Αμερικανών και Ευρωπαίων εργατικών εμπειρογνωμόνων, που εργάζονταν παράνομα στην Πολωνία - που αντανακλούσαν τη σκέψη του Βατικανού και της κυβέρνησης Ρίγκαν. Καθώς η αποτελεσματικότητα της αντίστασης μεγάλωνε, το ρεύμα των πληροφοριών στη Δύση, σχετικά με τις εσωτερικές αποφάσεις της πολωνικής κυβέρνησης και το περιεχόμενο των επικοινωνιών της Βαρσοβίας με τη Μόσχα, έγινε πλημμύρα. Οι λεπτομέρειες έρχονταν, όχι μόνον από ιερείς, αλλά και από κατασκόπους μέσα στην πολωνική κυβέρνηση"(σελ. 14-15).

Υστερα από αυτήν την κατατοπιστική εισαγωγή, έχουμε και την παρακάτω πληροφορία:

«Σύμφωνα με ηγέτες της "Αλληλεγγύης", ο Βαλέσα και οι αντικαταστάτες του ήξεραν ότι ο Ρίγκαν και ο Ιωάννης - Παύλος ο Β` είχαν δεσμευθεί να διατηρήσουν την "Αλληλεγγύη" στη ζωή, αλλά μόνο να μαντεύσουν μπορούσαν την έκταση της συνεργασίας» (σελ. 15).

Πιο πράκτορας δεν γίνεται...

ΟΙ ΕΛΛΕΙΠΟΝΤΕΣ (;) ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Ωστόσο, όπως αναφέρει το ΤΙΜΕ, η συνάντηση της 7ης Ιούνη 1982 δεν έπεσε από τον ουρανό.
Ο ναύαρχος Μπόμπι Ινμαν, τότε υποδιευθυντής της CIA, λέει:

«Το πρώτο εξάμηνο του 1982, διαμορφώθηκε μια στρατηγική 5 μερών, με στόχο την επίτευξη της κατάρρευσης της σοβιετικής οικονομίας, της φθοράς των δεσμών μεταξύ της ΕΣΣΔ και των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της επιβολής μεταρρυθμίσεων μέσα στη σοβιετική αυτοκρατορία. Στοιχεία της στρατηγικής αυτής περιλάμβαναν:

α) Την ένταση των εξοπλισμών των ΗΠΑ, που ήδη βρίσκονταν σε εξέλιξη, με στόχο ο στρατιωτικός ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ να γίνει υπερβολικά δαπανηρός για τους Σοβιετικούς. Η Πρωτοβουλία Στρατηγικής Αμυνας του Ρίγκαν (Πόλεμος των Αστρων) έγινε κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής.
β) Μυστικές επιχειρήσεις, με στόχο την ενθάρρυνση μεταρρυθμιστικών κινημάτων στην Ουγγαρία, στην Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία.
γ) Οικονομική βοήθεια στα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ανάλογη με την προθυμία τους να προστατεύσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να εφαρμόσουν πολιτικές μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις ελεύθερης αγοράς.
δ) Οικονομική απομόνωση της ΕΣΣΔ και παρακράτηση της δυτικής και ιαπωνικής τεχνολογίας από τη Μόσχα. Η κυβέρνηση επικέντρωσε τις προσπάθειές της στο να εμποδίσει την ΕΣΣΔ να επιτύχει αυτό που θεωρούσε κύρια πηγή συναλλάγματος στον 21ο αιώνα: Κέρδη ενός διηπειρωτικού αγωγού φυσικού αερίου για τη Δυτική Ευρώπη. Ο μήκους 5.800 χλμ. αγωγός, που απλώνεται από τη Σιβηρία έως τη Γαλλία, άνοιξε, όπως προγραμματιζόταν, την 1η Γενάρη 1984, αλλά σε πολύ μικρότερη έκταση από αυτήν που έλπιζαν οι Σοβιετικοί.
ε) Αυξημένη χρήση των ραδιοσταθμών "Ελευθερία", "Φωνή της Αμερικής" και "Ελεύθερη Ευρώπη" για τη μεταβίβαση των μηνυμάτων της κυβέρνησης των ΗΠΑ στους λαούς της Ανατ. Ευρώπης» (σελ. 16).

Υστερα από την παραπάνω κατατοπιστική έκθεση, το επόμενο απόσπασμα αγγίζει τα όρια του ανεκδότου:
Άγαλμα του ...Ρήγκαν(!!) στην σημερινή Πολωνία

«Ωστόσο, το 1982, ούτε ο Ρίγκαν ούτε ο πάπας μπορούσαν να φανταστούν την άνοδο ενός Σοβιετικού ηγέτη, όπως ο Μ. Γκορμπατσόφ, ο πατέρας της "διαφάνειας" και της "ανασυγκρότησης". Οι μεταρρυθμιστικές του προσπάθειες εξαπέλυσαν ισχυρές δυνάμεις, που ξέφυγαν από τον έλεγχό του και οδήγησαν στη διάλυση της ΕΣΣΔ» (σελ. 16).
Α, ώστε «δεν μπορούσαν να το φανταστούν»...

Τέλος πάντων, υπομονή. Ας περιμένουμε λίγο. Το πολύ - πολύ, κάποια μελλοντική έκδοση του ΤΙΜΕ θα μας δώσει μια λεπτομερειακή παρουσίαση της πολύκροτης «συνάντησης του Λονδίνου» (1984) ή της πραγματικής ιστορίας της τσεχοσλοβακικής «Χάρτας 77». Για τη βουλγαρική «Ποντκρέπα» δε χρειάζεται, ξέρουμε. Και, βέβαια, δεν είναι τυχαίο που, «στο πρώτο εξάμηνο του 1982», τα ονόματα της Ρουμανίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας ούτε καν αναφέρονται.

Συνεχίζεται...
Αναρτήθηκε από TRASH

TOP READ