Για την Επανάσταση του 1821

Για την Επανάσταση του 1821

Ο Θ. Κολοκοτρώνης και τα παλικάρια του σε ανάπαυση μετά τη μάχη στα Δερβενάκια

Η 25η Μάρτη καταγράφηκε από την αστική ιστοριογραφία ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής εθνικοαπελευθερωτικής Επανάστασης των Ελλήνων στα 1821, αν και στις 21 Μάρτη ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωνε την Καλαμάτα. Βεβαίως, τα χρονικά όρια έναρξης κοινωνικοϊστορικών γεγονότων είναι συμβατικά, πολύ περισσότερο γεγονότων που καθορίζουν τις κοινωνικές επαναστάσεις. Αλλά η συγκεκριμένη ημερομηνία, δοσμένη από την αστική ιστοριογραφία, δεν έχει σχέση τόσο με αυτό που η ιστοριογραφία γενικά καταγράφει ως επέτειο των ιστορικών γεγονότων. Θα μπορούσε π.χ. να είναι ένα άλλο γεγονός που προηγήθηκε ή διαδραματίστηκε αργότερα από την 25η Μάρτη, στα πολλά γεγονότα κρίκους της ελληνικής επανάστασης. Η συγκεκριμένη ημερομηνία σηματοδοτεί αυτό που η άποψη της «επίσημης» από το κράτος ιστορίας, θεμελιώνει ως γεγονός έναρξής της. Δηλαδή, την ημερομηνία που, σύμφωνα με την αστική ιστοριογραφία, η «σημαία της επανάστασης υψώθηκε από το δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό». Και φαίνεται να επιλέχτηκε, από την κυρίαρχη, μετά τη νίκη της Επανάστασης, τάξη, για το συμβολισμό της εθνικοαπελευθερωτικής εξέγερσης και της δημιουργίας του ελληνικού κράτους, θέλοντας να επιβάλει σ' αυτό το συμβολισμό και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην επανάσταση, αν και το γεγονός της «σημαίας στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό» είναι ανύπαρκτο. Σημασία, όμως, έχει ότι η κυρίαρχη μετά την Επανάσταση τάξη χρειαζόταν και την ορθόδοξη εκκλησία ως ένα στοιχείο του δικού της εποικοδομήματος που θα επιδρούσε στη δημιουργία υποταγμένης σ' αυτήν συνείδηση στις λαϊκές μάζες.
Μέρα σαν τη σημερινή είναι χρήσιμη στην κυρίαρχη τάξη, στην εξουσία της, στους κάθε λογής θεσμούς του εποικοδομήματός της, από την «επίσημη εκπαίδευση», χαρακτηριστικό παράδειγμα το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού, έως την εκκλησία, αλλά και τους φύλακες του αστικού κράτους, από το στρατό έως τους άλλους κατασταλτικούς μηχανισμούς, να παιανίζουν θριάμβους για μιαν επανάσταση με κυρίαρχη μορφή την ένοπλη πάλη, με την οποία πλέον καμιά σχέση δεν έχουν, αντίθετα την αποκηρύσσουν με τα βδελυγμίας βαφτίζοντάς την «τρομοκρατία». Ολοι αυτοί λοιπόν, που τους αγώνες και ιδιαίτερα την ένοπλη μαζική πάλη την αποκαλούν τρομοκρατία, αυτοί που στέλνουν στρατό, συμμετέχοντας σε ιμπεριαλιστικούς, άδικους, πολέμους σε ξένα εδάφη για την υποδούλωση άλλων λαών, προκειμένου να υπηρετούνται τα συμφέροντα των μονοπωλίων και του κεφαλαίου, θα μιλήσουν για ελευθερία. Το ψέμα και η υποκρισία, σ' όλο τους το μεγαλείο, θα θριαμβεύσουν σήμερα, προκειμένου να προβάλουν το νόημα της Επανάστασης κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Για απελευθέρωση του έθνους θα μιλούν και ας συμμετέχουν στο μακελειό για την υποδούλωση λαών. Να διαφυλάξουμε τα «ιερά και τα όσια» θα πουν και ας κρύβουν τα «ιερά και τα όσια» των επαναστατημένων Ελλήνων για να διαφυλάξουν τη δική τους εξουσία. Γιατί η εξέγερση του 1821 είχε εχθρό την κυρίαρχη εξουσία, που εμπόδιζε το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, δηλαδή την κίνηση της ιστορίας, για τη συγκεκριμένη εποχή, προς τα μπρος. Οι Ελληνες με τα όπλα τέτοιον αγώνα έκαναν. Για να ανατρέψουν την εξουσία των Οθωμανών, που τη διαχειρίζονταν μαζί με τους Ελληνες κοτζαμπάσηδες και Φαναριώτες, μαζί και η Εκκλησία.

Ο ρόλος της εκκλησίας

«Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» (πίνακας του Ντελακρουά)

Η ηγεσία της επίσημης Εκκλησίας και στον ελλαδικό χώρο, όπως και το Φανάρι, ήταν εχθρός της Επανάστασης. Ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας», «Ανώνυμος Ελλην», «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς της Επανάστασης, τους εκμεταλλευτές του λαού, τον κλήρο, τους Φαναριώτες, τους κοτζαμπάσηδες», (Νίκου Μπελογιάννη, «Κείμενα από την απομόνωση»). Είναι επίσης χαρακτηριστικοί οι διάλογοι του Παπαφλέσσα με τους κοτζαμπάσηδες και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στο Αίγιο (τότε Βοστίτσα), στις 26 Γενάρη 1821, όταν, ως πληρεξούσιος του Αλέξανδρου Υψηλάντη, τους συνάντησε στο σπίτι του Αντρέα Λόντου, προκειμένου να τους πείσει να συμμετάσχουν στην Επανάσταση. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός αρνιόταν την επανάσταση, ρωτώντας: «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα; Πού στρατός πεπαιδευμένος; Πού στόλος εφοδιασμένος;». Για να καταλήξει: «... Αλλ' εις την εποχήν ταύτην οποία δείγματα θετικότητας έχομεν, διά να πιστεύσωμεν όσα λέει ο Δικαίος και όσα γράφει ο Υψηλάντης;». Ενώ ο Σωτήρης Χαραλάμπης είπε: «... πιστεύω πως η Ρωσία, όπου έχει την ίδια θρησκεία μ' εμάς, θα συντροφέψει τον Υψηλάντη με στρατεύματα... Μα εμείς εδώ, αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιον θα παραδοθούμε; Ποιον θα 'χουμε ανώτερο; Ο ραγιάς, αφού πάρει τα όπλα, δε θα μας ακούει πια και δε θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνου, που δεν μπορεί να κρατήσει το πιρούνι να φάει! (σ.σ. αυτός ήταν ο Νικήτας Φλέσας, αδελφός του Παπαφλέσσα). Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα»! Αυτό ήταν το πραγματικό τους πρόβλημα. Ο επαναστατημένος λαός, με τα όπλα, θα αφαιρούσε τα προνόμια των κοτζαμπάσηδων, θα αποκτούσε ο ίδιος δικαιώματα.
Αλλά ο Παπαφλέσσας, τους δίνει την πρέπουσα απάντηση: «Η επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει! Πάρτε το απόφαση. Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να ξεσηκώσω το λαό και να την κάνω. Και τότες όποιον βρουν ξαρμάτωτο οι Τούρκοι, ας τον κόψουν...». Για να του ανταπαντήσει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός: «Είσαι απατεώνας, άρπαγας, εξωλέστατος!» (Αμβρόσιος Φραντζής «Επιτομή της ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδας, τ. α', σελ. 98).

«Η έξοδος του Μεσολογγίου» (πίνακας του 19ου αιώνα)

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Το Πατριαρχείο, όχι μόνο δεν ...«ευλόγησε» την Επανάσταση, αλλά αντιθέτως προχώρησε ακόμη και στον αφορισμό των ηγετών της. Ο ανώτερος κλήρος, όχι μόνο δεν ύψωσε το λάβαρο, αλλά αντιθέτως με επιστολές του ίδιου του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε', φρόντισε να καταδικάσει ως ...διαβολική πράξη την όποια προσπάθεια ξεσηκωμού του λαού και να αφορίσει τους ηγέτες της. Και στη διάρκεια της τουρκοκρατίας η ηγεσία του κλήρου το μόνο που κοίταξε να υπηρετήσει ήταν τα δικά του συμφέροντα.
Ο ανώτερος κλήρος στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας είχε τεράστια εξουσία, κοσμική και πνευματική, χάρη στις ίδιες τις διατάξεις των Σουλτάνων. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα γράφει ο Γ. Κορδάτος στο έργο του «Η Κοινωνική Σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821»: «Κατά το καθιερωθέν νέον καθεστώς εις την εσκλαβωθείσαν Βαλκανικήν ο Πατριάρχης ήτο ο ανώτατος άρχων των ραγιάδων, ο απόλυτος ρυθμιστής των εκκλησιαστικών και θρησκευτικών ζητημάτων, με δικαιώματα μάλιστα δικαστικά εις περιπτώσεις αφορώσας το ιδιωτικόν δίκαιον. Ετσι ο ανώτερος κλήρος απέκτησεν εξουσίαν μεγαλυτέραν από εκείνην που είχε πρωτύτερα εις τον καιρόν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας».
Αλλά και ο Π. Πιπινέλης, πρώην πρεσβευτής και «υπουργός» Εξωτερικών της χούντας, γράφει στο έργο του «Πολιτική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» (Παρίσι 1928) ότι «το τμήμα τούτο του κλήρου (αναφέρεται στο Πατριαρχείο και την ηγεσία της εκκλησίας), έζη υπό συνθήκας πολιτικά τοιαύτας, ώστε να μη δύναται να ακολουθήση την ζωήν του Εθνους», και παρακάτω εκτιμά ότι έγινε «ξένος προς το πενθούν και πάσχον έθνος», ενώ ήταν «πολιτικώς ραδιούργος και διπλωματικός εις την Κωνσταντινούπολιν διά να παρακολουθή τας απαιτήσεις της διεθνούς πολιτικής, ήτις επαίζετο γύρω από το Πατριαρχείον»!

«Μεσολόγγι». Ξυλογραφία του Α. Τάσσου (Τάσου Αλεβίζου), από το λεύκωμα «Ελευθερία ή θάνατος»

Ετσι, δεν είναι τυχαίο ότι «η άνοδος στον Πατριαρχικό θρόνο είναι ζήτημα συναλλαγής και ανηθίκων μέσων», όπως γράφει ο Γ. Καρανικόλας στο έργο του «Ρασοφόροι - Συμμορία του Εθνους». Ο δε Γ. Κορδάτος στο έργο του «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας» (τόμος 9) αναφέρει: «Τόσο οι καλόγεροι που τότε είχαν μεγάλη δύναμη, όσο και η μεγάλη πλειοψηφία από τους Μητροπολίτες, είχαν συμφέρο να είναι τυφλά όργανα του Σουλτάνου, αφού τους άφηνε, όπως και πρώτα, να έχουν προνομιακή θέση μέσα σε κάθε πόλη και χωριό, να νέμουνται τις εκκλησιαστικές μοναστηριακές περιουσίες και να έχουν και δικαιώματα που δεν τα είχαν πρώτα».

Η Επανάσταση και οι αντιθέσεις στους κόλπους της

Η άρχουσα τάξη, μετά την επανάσταση και τη δημιουργία του ελληνικού αστικού κράτους, δεν ήταν ενιαία (αυτό ως φαινόμενο είναι αντικειμενικό, υπάρχουν διαφορετικά τμήματα στο εσωτερικό κάθε κοινωνικής τάξης, αλλά δεν είναι μόνο αυτό ή κυρίως αυτό). Οι κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης (έμποροι, καραβοκυραίοι, μικροβιοτέχνες, αγροτιά με μικρό ελεύθερο κλήρο, και ο λαός, οι στρατιωτικοί - κλέφτες που προέρχονταν από την αγροτιά) είχαν κοινό συμφέρον την εθνική απελευθέρωση και συγκρότηση του ελληνικού έθνους - κράτους, κόντρα στους αντιδραστικούς κοτζαμπάσηδες και την επίσημη Εκκλησία, που αρχικά ήταν εχθροί της επανάστασης, ταυτιζόμενοι με την οθωμανική εξουσία. Οι οποίοι όμως, φαίνεται, ήρθαν σε συμβιβασμό με τα προοδευτικά, από τη σκοπιά των κοινωνικών μετασχηματισμών, αστικά τμήματα της μετέπειτα άρχουσας τάξης, προκειμένου να συμμετάσχουν στην εξουσία, ή και να την καταλάβουν εξ ολοκλήρου. Και που σε τελευταία ανάλυση, με την έναρξη και εξέλιξή της, αυτός ο συμβιβασμός δεν ολοκληρώθηκε με «ειρηνικό τρόπο», λόγω των οξύτατων μεταξύ τους αντιθέσεων. Οι εμφύλιες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έκφραση διαφορετικών ταξικών συμφερόντων και συμμαχιών, αλλά και των σχέσεων διαφόρων μερίδων της μετέπειτα άρχουσας τάξης με τα διαφορετικά συμφέροντα ξένων κρατών (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά της επανάστασης των Ελλήνων. Ετσι, οι εμφύλιες συγκρούσεις αντανακλούσαν τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της υπό διαμόρφωση αστικής ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα στην ιστορική στιγμή της πορείας για τη δημιουργία του εθνικού κράτους. Αντιθέσεις που βεβαίως προϋπήρχαν στους κόλπους της παλιάς φεουδαρχικής κοινωνίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Για παράδειγμα, σοβαρές αντιθέσεις εμφανίστηκαν ανάμεσα στους προκρίτους (Ζαΐμηδες, Λόντοι, Δεληγιανναίοι) και τους στρατιωτικούς (Κολοκοτρώνης) της Πελοποννήσου. Οι πρόκριτοι βλέπουν ότι τα προνόμιά τους απειλούνται από ανερχόμενες δυνάμεις και δεν το ανέχονται. Επίσης, το 1824 είχαν διαμορφωθεί δυο παρατάξεις (έμποροι και πρόκριτοι, η μία, και μεγαλοκαπεταναίοι, κυρίως Πελοποννήσιοι, η άλλη). Τις αντιθέσεις τους θα τις λύσουν με τα όπλα. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους ξεκινούν τον Οκτώβρη του 1824 με την άρνηση των κατοίκων της Αρκαδίας να πληρώσουν φόρους, γεγονός που η τότε κυβέρνηση το αντιμετώπισε στέλνοντας εκεί 500 οπλισμένους Ρουμελιώτες.

Μόνο εθνικοαπελευθερωτική ή και κοινωνική;

Η Επανάσταση του 1821 έχει καταγραφεί από την αστική ιστοριογραφία μονόπλευρα ως αυτή που απελευθέρωσε το ελληνικό έθνος μετά από τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τον τουρκικό ζυγό. Αλλά δεν είναι αυτή ολόκληρη η αλήθεια. Ηταν, βεβαίως, επανάσταση εθνικοαπελευθερωτική. Εναντιώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την εξουσία της. Γι' αυτό και είχε βαθιά προοδευτικό κοινωνικό περιεχόμενο. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί ολοκληρωμένα από την άποψη των σκοπών της, απαιτείται προσέγγιση και έρευνα στο κοινωνικοοικονομικό καθεστώς, ενάντια στο οποίο στράφηκε η επανάσταση και το χαρακτήρα του, δηλαδή ποιες ήταν οι σχέσεις παραγωγής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν καθεστώς φεουδαρχικό και ιστορικά ξεπερασμένο. Υπήρχε ανάγκη αντικατάστασής του από την ανώτερη κοινωνική βαθμίδα, τον καπιταλισμό. Το γεγονός ότι δεν είχε ακόμη ανατραπεί, αποτελούσε και το βασικό εμπόδιο στην ανάπτυξη των νέων αστικών κοινωνικών δυνάμεων, που αναπτύσσονταν στους κόλπους της, της δικής τους εξουσίας και των δικών τους σχέσεων παραγωγής.
Αυτές οι νέες ανερχόμενες κοινωνικές δυνάμεις είχαν να αντιμετωπίσουν το φρενάρισμα της ανάπτυξής τους στα πλαίσια της οθωμανικής εξουσίας. Αλλωστε, τα συμφέροντά τους απαιτούσαν διαμόρφωση εσωτερικής αγοράς, ενώ ήδη είχαν αναπτύξει οικονομικούς δεσμούς με την καπιταλιστική Δύση, λόγω εμπορίου.
Είναι, επίσης, γνωστό ότι το συνειδησιακό υπόβαθρο που διαμορφώθηκε και ώθησε στην Επανάσταση έχει ρίζες στη Γαλλική αστική Επανάσταση του 1789, και τη μεταλαμπάδευση των ιδεών της (ελευθερία - ισότητα - αδελφότητα), από τον Ανώνυμο Ελληνα με την «Ελληνική Νομαρχία», από τον Κοραή και κυρίως τον Ρήγα. Ο Ρήγας, μάλιστα, είχε συλλάβει την ιδέα της επανάστασης σ' όλα τα Βαλκάνια, γιατί ήταν πεπεισμένος ότι η απελευθερωτική δύναμη όλων των Βαλκάνιων μαζί ήταν πολλαπλάσια μεγαλύτερη, ενάντια στη φεουδαρχία των Οθωμανών, από τον ξεσηκωμό του κάθε έθνους ξεχωριστά.
Ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προετοιμασία της όπως και η υλοποίηση της ιδέας του Ρήγα, η Επανάσταση ξεκίνησε, έγινε με χαρακτήρα εθνικοαπελευθερωτικό και κοινωνικό, ταυτόχρονα.

Διδάγματα στο σήμερα

Το κύριο, που ως αποτέλεσμα του ένοπλου ξεσηκωμού κατακτήθηκε στην Ελλάδα με την Επανάσταση, είναι η δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού εθνικού κράτους. Ηταν ένα άλμα μπροστά στην ιστορική εξέλιξη, που συνέβαλε επίσης στην αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Αυτό το συμπέρασμα έχει διπλή σημασία για τις σύγχρονες συνθήκες. Η μία είναι η ίδια η επανάσταση ως πράξη, το αναπόφευκτό της, όταν οι παλιές σχέσεις φρενάρουν τις νέες δυνάμεις. Η δράση των καταπιεσμένων λαϊκών μαζών ενάντια στην παλιά εξουσία και την ξεπερασμένη ιστορικά κοινωνία, για την ανατροπή της και την εγκαθίδρυση της νέας εξουσίας και την οργάνωση της νέας ανώτερης κοινωνικής βαθμίδας. Οταν οι υλικές προϋποθέσεις για το πέρασμα από μια κατώτερη κοινωνική βαθμίδα σε μια ανώτερη έχουν ωριμάσει και οι λαοί συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα της δικής τους κοινωνικής απελευθέρωσης, τότε η δύναμη της δράσης τους γίνεται ακατανίκητη και καμιά εξουσία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην επαναστατική τους πάλη.
«Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής - έγραφε ο Μαρξ - καθορίζει την κοινωνική, πολιτική και πνευματική πορεία (προτσές) της ζωής γενικά. Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει το είναι τους, μα αντίθετα το κοινωνικό είναι τους καθορίζει τη συνείδησή τους. Σε μια ορισμένη βαθμίδα της εξέλιξής τους, οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις ή - πράγμα που αποτελεί μονάχα τη νομική γι' αυτό έκφραση - με τις σχέσεις ιδιοκτησίας, μέσα στις οποίες έχουν κινηθεί ως τώρα. Από τις μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους. Τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης» (Μαρξ - Ενγκελς: «Διαλεχτά έργα», τόμος Α΄, σελ. 424).
Η Επανάσταση του 1821 ήταν επανάσταση που, μαζί με την απελευθέρωση του έθνους, άνοιξε την πρώτη σελίδα της νέας κοινωνίας, του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη σημασία της, το γεγονός δηλαδή ότι ως αποτέλεσμα της νικηφόρας επανάστασης είναι το πέρασμα από μια κατώτερη κοινωνική βαθμίδα στην ανώτερη.
Η συγκεκριμένη ιστορική επέτειος, όπως κάθε ιστορική επέτειος, έχει ένα συμβολισμό. Αυτόν που αναδεικνύεται από το αποτέλεσμα και κατέγραψε η Ιστορία μέσα από τα πραγματικά γεγονότα. Αποκτά δε συγκεκριμένο περιεχόμενο σε κάθε ιστορική περίοδο κατά την οποία γιορτάζεται. Δεν είναι μόνο η επέτειος μνήμης και μνημόνευσης των προγόνων, που δημιούργησαν το ελληνικό εθνικό αστικό κράτος. Ούτε μόνο το γεγονός ότι αυτοί έκαναν τότε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Είναι επέτειος της εθνικής απελευθέρωσης και ως τέτοια γιορτάζεται. Αλλά ως κοινωνική επανάσταση προβάλλει και το νόημα της κοινωνικής απελευθέρωσης που στις τότε συνθήκες έστειλε στο παρελθόν της ιστορίας την αντιδραστική φεουδαρχία. Στις σημερινές συνθήκες, το μήνυμα και το νόημά της έχουν επίσης το δικό τους περιεχόμενο. Μόνο που αυτό έχει σχέση με τη σκοπιά που κάθε κοινωνική δύναμη προσεγγίζει και τα τότε ιστορικά γεγονότα και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Σήμερα ο καπιταλισμός ιστορικά είναι ξεπερασμένος. Είναι καπιταλισμός που σαπίζει και παρασάπισε και ως τέτοιος πρέπει να αντικατασταθεί από την επόμενη κοινωνική βαθμίδα, γιατί βρίσκεται στην εποχή του ιμπεριαλισμού, άρα εποχή περάσματος στο σοσιαλισμό -κομμουνισμό. Χωρίς τον επαναστατικό ξεσηκωμό στα 1821 όλων των τότε καταπιεσμένων δε θα υπήρχε αυτό το ιστορικό γεγονός και το αποτέλεσμά του. Τότε αντιμετώπισαν τη δυναστεία των Οθωμανών μαζί με τη μοιρολατρία που καλλιεργούσαν οι συμβιβασμένοι με την παλιά εξουσία. Ετσι και τώρα η εργατική τάξη, τα φτωχά μικροαστικά στρώματα της πόλης και του χωριού, η νεολαία, οι γυναίκες από τα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα μπορούν, συγκροτώντας το δικό τους αντίπαλο δέος, το αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο πάλης για τη λαϊκή εξουσία, να οργανώσουν τη δική τους αντεπίθεση για την ανατροπή του ιστορικά ξεπερασμένου καπιταλισμού και το πέρασμα στην κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, πραγματοποιώντας την κοινωνική απελευθέρωση για ολόκληρη την κοινωνία. Η εργατική τάξη, τραβώντας τις σύμμαχές της λαϊκές δυνάμεις στην πολιτική πάλη για την εξουσία, έχει όλη τη δύναμη, να οργανώσει τη σύγκρουση και ρήξη με το ζυγό που της επιβάλλει το κεφάλαιο και να νικήσει για να περάσει η ανθρωπότητα από την προϊστορία των ταξικών κοινωνιών στην ιστορία του αταξικού μέλλοντος.

Λ.Κ.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

25/3/2010

 -- Η σημασία και το νόημα της 25ης Μάρτη 1821 στις σημερινές συνθήκες

25/3/2006

 -- Για την Επανάσταση του 1821

25/3/2004

 -- Το πραγματικό νόημα της Επανάστασης του '21

25/3/2003

 -- Το πραγματικό περιεχόμενο και το σημερινό νόημα της Επανάστασης

25/3/2000

 -- Επανάσταση εθνικοαπελευθερωτική μα και κοινωνική

Επανάσταση εθνικοαπελευθερωτική μα και κοινωνική

Επανάσταση εθνικοαπελευθερωτική μα και κοινωνική

Η25η Μάρτη θεωρείται ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης των Ελλήνων στα 1821, αν και στις 23 Μάρτη ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωνε την Καλαμάτα. Η συγκεκριμένη ημερομηνία, με δεδομένη την άποψη της «επίσημης» από το κράτος ιστορίας για τη «σημαία της επανάστασης που υψώθηκε από το δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό», φαίνεται να επιλέχτηκε, για να συμβολίζει και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην επανάσταση και, πάντως, για να ενισχυθούν οι παράγοντες διαμόρφωσης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων. Τέτοιοι παράγοντες ήταν ο αρχαιοελληνισμός, η χριστιανική θρησκεία και το Βυζάντιο και η ελληνική γλώσσα. Η ημερομηνία της 25ης Μάρτη επιλέχτηκε από την κυρίαρχη, μετά τη νίκη της επανάστασης, τάξη, για το συμβολισμό της εθνικοαπελευθερωτικής εξέγερσης και της δημιουργίας του ελληνικού κράτους.

Η επανάσταση του 1821 έχει καταγραφεί ως αυτή που απελευθέρωσε το ελληνικό έθνος μετά από τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τον τουρκικό ζυγό. Αλλά δεν είναι αυτή ολόκληρη η αλήθεια. Ηταν, βεβαίως, επανάσταση εθνικοαπελευθερωτική. Εναντιώθηκε στην οθωμανική αυτοκρατορία και την εξουσία της. Γι' αυτό και είχε βαθιά προοδευτικό κοινωνικό περιεχόμενο. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί ολοκληρωμένα από την άποψη των σκοπών της, απαιτείται προσέγγιση και έρευνα στο κοινωνικοοικονομικό καθεστώς ενάντια στο οποίο στράφηκε η επανάσταση και το χαρακτήρα του, δηλαδή ποιες ήταν οι σχέσεις παραγωγής στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Ηοθωμανική αυτοκρατορία ήταν καθεστώς φεουδαρχικό και ιστορικά ξεπερασμένο. Υπήρχε ανάγκη αντικατάστασής του από την ανώτερη κοινωνική βαθμίδα, τον καπιταλισμό. Το γεγονός ότι δεν είχε ακόμη ανατραπεί, αποτελούσε και το βασικό εμπόδιο στην ανάπτυξη των νέων κοινωνικών δυνάμεων, που αναπτύσσονταν στους κόλπους της, των εμπόρων και των καραβοκύρηδων, της δικής τους εξουσίας και των δικών τους σχέσεων παραγωγής.

Αυτές οι νέες ανερχόμενες κοινωνικές δυνάμεις είχαν να αντιμετωπίσουν το φρενάρισμα της ανάπτυξής τους τόσο από την εξουσία των οθωμανών,{πασάδες και μπέηδες) όσο και των κοτζαμπάσηδων, αλλά και της επίσημης ηγεσίας της Εκκλησίας και του Φαναρίου, που τους βόλευε το παλιό καθεστώς, λόγω των προνομίων που τους παρείχε. Αυτοί αναγκάστηκαν να μπουν στην Επανάσταση, όταν συνειδητοποίησαν ότι, παρά τα δικά τους εμπόδια, είναι αναπόφευκτη και δεν ήθελαν να μείνουν εκτός των τειχών της νέας εξουσίας.
Είναι, επίσης, γνωστό ότι το συνειδησιακό υπόβαθρο που διαμορφώθηκε και ώθησε στην Επανάσταση ήταν η γαλλική αστική Επανάσταση του 1789, και το μεταλαμπάδιασμα των ιδεών της (ελευθερία - ισότητα - αδελφότητα), από τον Κοραή και κυρίως τον Ρήγα. Ο Ρήγας, μάλιστα, είχε συλλάβει την ιδέα της επανάστασης σ' όλα τα Βαλκάνια, γιατί ήταν πεπεισμένος ότι η απελευθερωτική δύναμη όλων των Βαλκάνιων μαζί ήταν πολλαπλάσια μεγαλύτερη, ενάντια στη φεουδαρχία των οθωμανών, από τον ξεσηκωμό ενός - ενός έθνους ξεχωριστά.
Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει το γεγονός ότι οι νέες κοινωνικές δυνάμεις που αποτέλεσαν τη μετέπειτα αστική τάξη είχαν ήδη, λόγω ανάπτυξης του εμπορίου και της ναυτιλίας, στενές σχέσεις με την αστική τάξη των κρατών της Δυτικής Ευρώπης.
Ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προετοιμασία της και στην υλοποίηση της ιδέας του Ρήγα, η Επανάσταση ξεκίνησε, έγινε με χαρακτήρα εθνικοαπελευθερωτικό και κοινωνικό, ταυτόχρονα.
Το κύριο, που σαν αποτέλεσμα του ένοπλου ξεσηκωμού κατακτήθηκε στην Ελλάδα με την Επανάσταση, είναι η δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού εθνικού κράτους. Ηταν ένα άλμα μπροστά στην ιστορική εξέλιξη, που συνέβαλε επίσης στην αποσύνθεση της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Αυτό το συμπέρασμα έχει διπλή σημασία για τις σύγχρονες συνθήκες. Η μία είναι η ίδια η επανάσταση σαν πράξη, το αναπόφευκτό της, όταν οι παλιές σχέσεις φρενάρουν τις νέες δυνάμεις. Η δράση των καταπιεσμένων λαϊκών μαζών ενάντια στην παλιά εξουσία και την ξεπερασμένη ιστορικά κοινωνία, για την ανατροπή της και την εγκαθίδρυση της νέας εξουσίας και την οργάνωση της νέας ανώτερης κοινωνικής βαθμίδας. Οταν οι λαοί συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα της δικής τους απελευθέρωσης, τότε η δύναμη της δράσης τους γίνεται ακατανίκητη και καμιά εξουσία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην επαναστατική τους πάλη. Η Επανάσταση του 1821 ήταν επανάσταση που σαν αποτέλεσμα, μαζί με την απελευθέρωση του έθνους άνοιξε την πρώτη σελίδα της νέας κοινωνίας, του καπιταλισμού. Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη σημασία της, το γεγονός δηλαδή ότι ως αποτέλεσμα της νικηφόρας επανάστασης είναι το πέρασμα από μια κατώτερη κοινωνική βαθμίδα στην ανώτερη.

Ησυγκεκριμένη ιστορική επέτειος, όπως κάθε ιστορική επέτειος, έχει ένα συμβολισμό. Αυτόν που αναδεικνύεται από το αποτέλεσμα και κατέγραψε η ιστορία μέσα από τα πραγματικά γεγονότα. Αποκτά δε συγκεκριμένο περιεχόμενο σε κάθε ιστορική περίοδο κατά την οποία γιορτάζεται. Δεν είναι μόνο η επέτειος μνήμης και μνημόνευσης των προγόνων, που δημιούργησαν το ελληνικό εθνικό αστικό κράτος. Ούτε μόνο το γεγονός ότι αυτοί έκαναν τότε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Είναι επέτειος της εθνικής ανεξαρτησίας και σαν τέτοια γιορτάζεται.

Στις σημερινές συνθήκες το μήνυμα και το νόημά της έχουν επίσης το δικό τους περιεχόμενο. Μόνο που αυτό έχει σχέση με τη σκοπιά που κάθε κοινωνική δύναμη προσεγγίζει και τα τότε ιστορικά γεγονότα και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Σήμερα ο καπιταλισμός ιστορικά είναι ξεπερασμένος. Βρίσκεται στο στάδιο της αντίδρασης και αυτό το αισθάνεται καθημερινά η εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα ως την πιο αβάσταχτη κοινωνική καταπίεση και εκμετάλλευση. Είναι καπιταλισμός που σαπίζει και παρασάπισε και ως τέτοιος πρέπει να αντικατασταθεί από την επόμενη κοινωνική βαθμίδα.
Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, έχοντας ιστορικά, από την Επανάσταση ακόμη του 1821, αναπτύξει σχέσεις εξάρτησης με το δυτικοευρωπαϊκό κεφάλαιο, κυρίως το αγγλικό, και αργότερα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με το αμερικάνικο, συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, διεθνείς και περιφερειακούς, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ, προκειμένου να ενισχύει την κυριαρχία της και την εξουσία της πάνω στο λαό. Συμμετέχει στη δράση και εξάπλωση της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων και τους πολέμους της, διεκδικώντας την ανάπτυξη των συμφερόντων της πλουτοκρατίας και σε άλλα κράτη και λαούς, μέσα από το μοίρασμα της ιμπεριαλιστικής λείας.

Ηπολιτική, των αντιδραστικών, σε βάρος της εργατικής τάξης, και του λαού, μεταρρυθμίσεων για την ένταξη στην ΟΝΕ, εντείνει την εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση, αυξάνει τις κοινωνικές ανισότητες, συγκεντρώνει ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο στα χέρια των λίγων ισχυρών επιχειρηματιών, κλέβοντας τον από τους παραγωγούς του, τους ανθρώπους του μόχθου.

Η συμμετοχή στον πόλεμο ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, που συνεχίζεται, μ' όλους τους κινδύνους ενάντια στους Βαλκάνιους λαούς και το δικό μας, η μετατροπή της Ελλάδας σε ορμητήριο των δολοφόνων, η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων του λαού, είναι επίσης κρίσιμα μέτωπα πάλης.
Η πάλη ενάντια στην πολιτική της πλουτοκρατίας, της ΟΝΕ και της νέας ιμπεριαλιστικής τάξης, αποτελούν και το πραγματικό περιεχόμενο της επετείου της Επανάστασης σήμερα. Η πολιτική του λαϊκού κοινωνικοπολιτικού μετώπου, η αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη, αποτελούν το σύγχρονο νόημα του 1821.
Αλλά χωρίς τον επαναστατικό ξεσηκωμό όλων των τότε καταπιεσμένων δε θα υπήρχε αυτό το ιστορικό γεγονός και το αποτέλεσμά του. Τότε αντιμετώπισαν τη δυναστεία των οθωμανών μαζί με τη μοιρολατρία των συμβιβασμένων με την παλιά εξουσία. Ετσι και τώρα η εργατική τάξη και τα πιο καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα μπορούν, κόντρα στη μοιρολατρία, αντιστεκόμενοι στην πολιτική της εκμετάλλευσης από την ελληνική ολιγαρχία και την εξουσία της, να οργανώσουν τη δική τους αντεπίθεση με το δικό τους μέτωπο για τη δική τους λαϊκή εξουσία.
Σ' αυτή την επέτειο οι κυρίαρχοι, οι πολιτικοί τους εκφραστές θα βγουν με παράτες και νταούλια, για να δώσουν το δικό τους νόημα και περιεχόμενο, μιας «εθνικά υπερήφανης και ισχυρής Ελλάδας». Είναι το μεγαλύτερο ψέμα για το λαό, γιατί αυτή είναι η Ελλάδα της πλουτοκρατίας. Ο λαός μας έχει όλη τη δύναμη, αγνοώντας αυτές τις σειρήνες, να ορθώσει εμπόδια σ' αυτή την ισχυροποίηση και την υπερηφάνεια των κυρίαρχων να τον καταδυναστεύουν και να οργανώσει τη δική του σύγκρουση και ρήξη με το ζυγό, που του επιβάλλει η κοινωνική καταπίεση. Και τότε θα 'ναι υπερήφανος, γιατί ως συνεχιστής της ιστορίας, θα δημιουργεί το δικό του μέλλον. Μπορεί να δώσει και τώρα, στη μεγάλη πολιτική αναμέτρηση, τις εκλογές, μια μεγάλη ώθηση, καταψηφίζοντας τα κόμματα της πλουτοκρατίας και ενισχύοντας αποφασιστικά το ΚΚΕ.

ΚΕΡΚΥΡΑ Η αντιλαϊκή πολιτική σε όλα τα επίπεδα φέρει τη σφραγίδα της ΕΕ

ΚΕΡΚΥΡΑ

Η αντιλαϊκή πολιτική σε όλα τα επίπεδα φέρει τη σφραγίδα της ΕΕ

Περιοδείες κλιμακίων της ΚΟ Κέρκυρας, με επικεφαλής τον υποψήφιο δήμαρχο του νησιού, Μπ. Χαραλάμπους

Στιγμιότυπο από την περιοδεία στη Λαϊκή Αγορά

Σε καθημερινή βάση συνεχίζονται οι περιοδείες κλιμακίων του ΚΚΕ και της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στην Κέρκυρα ενόψει των εκλογών του Μάη. Το περασμένο Σάββατο, τόσο στην περιοδεία στη Λαϊκή Αγορά με επικεφαλής τον υποψήφιο δήμαρχο Κέρκυρας Μπάμπη Χαραλάμπους και τον υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη Κέρκυρας Γιάννη Μπορμπότη, όσο και στη γειτονιά της Γαρίτσας, με τη συμμετοχή και εκλεγμένων δημοτικών συμβούλων της «Λαϊκής Συσπείρωσης», αναπτύχθηκε πλούσια συζήτηση με παραγωγούς, καταστηματάρχες, εργαζόμενους και θαμώνες, σχετικά με τις παρεμβάσεις της «Λαϊκής Συσπείρωσης» σε Περιφέρεια και Δήμο, αλλά και τη συνολικότερη πολιτική κατάσταση στη χώρα και την ΕΕ και την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ.
Την Κυριακή επίσης, πραγματοποιήθηκε ομιλία - συζήτηση σε καφετέρια των Αργυράδων, με τους Γ. Μπορμπότη, Μπ. Χαραλάμπους και τον Νικηφόρο Ζερβό, εκλεγμένο δημοτικό σύμβουλο της «Λαϊκής Συσπείρωσης». Οι προβληματισμοί που κατατέθηκαν από τους κατοίκους της περιοχής, κυρίως αφορούσαν την επιχειρούμενη εκποίηση του Ισσου, τα χαράτσια της ΔΕΗ, την αγροτική οδοποιία και τον τρόπο με τον οποίο τόσα χρόνια διατίθενται οι οικονομικοί πόροι από την ΕΕ, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα που έχουν αυτές οι «επενδύσεις». Οι ομιλητές σημείωσαν ότι όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα αλλά και σε επίπεδο δήμου και περιφέρειας φέρουν τη σφραγίδα της ΕΕ και των κατευθύνσεων που έχει για ακόμη μεγαλύτερο πλουτισμό των μεγαλοεπιχειρηματιών, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών. Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, οι συνεχείς φοροεπιβαρύνσεις, η εγκατάλειψη του κερκυραϊκού ελαιώνα μαζί με άλλα πολλά, έχουν ως στόχο να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Η συνολική καταδίκη αυτή της πολιτικής αλλά και η προοπτική για κατακτήσεις και ανατροπές θα φανεί με τη στήριξη του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές και των ψηφοδελτίων της «Λαϊκής Συσπείρωσης» 
στην Τοπική Διοίκηση.

Τρίτη 25 Μάρτη 2014 - αριθ. φύλλου: 11803

Δ

Έφυγε" ο Τάκης Τσίγκας

Έφυγε" ο Τάκης Τσίγκας

Σήμερα το βράδυ έφυγε από τη ζωή ο κομμουνιστής τάκης τσίγκας, στέλεχος του κουκουέ, που είχε διατελέσει κατά το παρελθόν –μεταξύ άλλων- μέλος του πγ, διευθυντής του ριζοσπάστη και του 902. Πατώντας αυτό το σύνδεσμο, μπορείτε να διαβάσετε την ανακοίνωση της κετουκε για το θάνατο του συντρόφου, που περιλαμβάνει εκτενή βιογραφικά στοιχεία.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής, η κε του μπλοκ αξιοποιεί το αρχείο του ριζοσπάστη και αναδημοσιεύει αποσπάσματα από μερικά κείμενα του τάκη τσίγκα, ξεκινώντας από την επιστολή που έστειλε στον προσυνεδριακό διάλογο του πρόσφατου 19^ου συνεδρίου του κόμματος.

Τρία ζητήματα ήταν πάντα βασικά και κρίσιμα στην ενενηνταπεντάχρονη μέχρι σήμερα πορεία του Κόμματος. Πρώτο, η στρατηγική του και όλα όσα την αφορούν. Δεύτερο, το επίπεδο του ταξικού εργατικού κινήματος και του αγωνιστικού προσανατολισμού των λαϊκών στρωμάτων. Και τρίτο, το ποσοτικό και ποιοτικό δυνάμωμα των γραμμών του Κόμματος με νέο αίμα, η πρωτοπόρα, καθημερινή δράση των κομμουνιστών, όπου κι αν βρίσκονται και, πρωτίστως, στους χώρους δουλειάς.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Παρά τα σοβαρά βήματα, που έχουν γίνει τα προηγούμενα χρόνια, παραμένει η μεγάλη απόσταση από τις αντικειμενικές ανάγκες. Οι σύγχρονες συνθήκες και οι πρωτόγνωρες δυσκολίες βάζουν μπροστά μας σύνθετες και πολύ ψηλότερες απαιτήσεις. Η αντιμετώπιση και το ξεπέρασμα των αδυναμιών, των καθυστερήσεων και των προβλημάτων παίρνουν καθημερινά και περισσότερο επιτακτικό χαρακτήρα.

Πρώτο: Η βαθύτερη κατανόηση, δημιουργική εξειδίκευση και αποτελεσματική εφαρμογή στην πράξη της στρατηγικής του Κόμματος αποτελεί σήμερα πρωταρχική ανάγκη και αναντικατάστατη προϋπόθεση για την παραπέρα πορεία. Απ' όλο το Κόμμα, την ΚΝΕ, κάθε κρίκο, κάθε σύντροφο και συντρόφισσα χωριστά. Οπως και η σε ανάλογη βάση συσπείρωση και συστράτευση του στενού -τουλάχιστον- περίγυρου των οπαδών και φίλων του Κόμματος. Αυτό απαιτεί και συνεπάγεται πολλά, όπως γίνεται φανερό κι από τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο. Πρωτίστως, όμως, απαιτεί την αποφασιστική αντιμετώπιση και ξεπέρασμα των κάθε λογής αυταπατών, περί φιλολαϊκής κυβέρνησης στο πλαίσιο του συστήματος. Κι όχι μόνο, γιατί δεν υπάρχει η παραμικρή τέτοια δυνατότητα, ενώ, το ενδεχόμενο αποδοχής της θέσης αυτής από το Κόμμα θα συνιστούσε -σε τελευταία ανάλυση- προδοσία της εργατικής τάξης και απώλεια του επαναστατικού χαρακτήρα του, με όλα όσα αυτά συνεπάγονται. Οι αυταπάτες αυτές εμποδίζουν και υπονομεύουν την αποτελεσματική και επιτακτικά αναγκαία σήμερα αντιμετώπιση των γενικότερων κοινοβουλευτικών αυταπατών, που είναι κυρίαρχες στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, ακόμη και σε μεγάλη μερίδα των οπαδών του Κόμματος. Εμποδίζουν και υπονομεύουν την αντιμετώπιση και ξεπέρασμα των κυρίαρχων λογικών της ανάθεσης στους «ειδικούς» (στα κόμματα και την κυβέρνηση με τις βουλευτικές εκλογές, στα ΔΣ με τις αρχαιρεσίες, κλπ.), έως και της πρακτικής του «καναπέ». Συσκοτίζουν και νοθεύουν το πραγματικό, ταξικό περιεχόμενο και ρίζα των προβλημάτων, που βασανίζουν σήμερα την εργατική τάξη και το λαό και, γενικότερα, την κρίσιμη σχέση οικονομίας και πολιτικής. Εμποδίζουν τη βαθύτερη κατανόηση των σύγχρονων όρων διεξαγωγής της ταξικής πάλης, της διάταξης και των στόχων των τάξεων και των πολιτικών τους εκπροσώπων, του ταξικού χαρακτήρα και ρόλου του αστικού κράτους, όπως και αυτού της ΕΕ και της Ευρωζώνης, του σύγχρονου καπιταλισμού γενικότερα. Και, βέβαια, οι αυταπάτες αυτές δε βοηθούν στην αποτελεσματική αντιμετώπιση μιας σειράς αποπροσανατολιστικών ιδεολογημάτων, που θέλουν τις αιτίες της σημερινής κατάστασης στην υποτέλεια και υποταγή, στην ανικανότητα και διαφθορά ή στην κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων της Μέρκελ και όχι των νεοκεϋνσιανικών απόψεων Ομπάμα. Αλήθεια, σε τι απ' όλ' αυτά οφείλεται η κυβερνητική εμπειρία του ΑΚΕΛ στην Κύπρο, μαζί με την κατάληξή της; Η απάντηση, βέβαια, δε βρίσκεται σε κανένα από τα παραπάνω. Τη δίνουν οι θέσεις και εκτιμήσεις του ΚΚΕ. Ακριβώς αυτές, που έδιναν το δικαίωμα και τη σιγουριά στην Αλέκα Παπαρήγα, να δηλώνει τον περασμένο Ιούνη, λίγο πριν τις εκλογές: «Οποια κυβέρνηση και αν σχηματισθεί, ανεξάρτητα από τα συνθήματά της, τελικά θα συμμορφωθεί με τις δεσμεύσεις της ΕΕ και τις κατευθύνσεις των μονοπωλίων». Φιλολαϊκή πολιτική δε γίνεται, με τον πλούτο, τα μέσα παραγωγής του και, γενικότερα, με την εξουσία στα χέρια των μονοπωλίων και της αστικής τάξης. Χωρίς κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και απαλλαγή της χώρας από τις ευρωενωσιακές και όποιες άλλες αλυσίδες και δεσμεύσεις. Και αυτά -όπως διδάσκει όλη η μέχρι σήμερα, θετική ή αρνητική, εγχώρια και διεθνής εμπειρία - θα προχωρήσουν και θα κατακτηθούν με όρους σκληρής ταξικής αναμέτρησης και σύγκρουσης, πέρα κι έξω από τα όρια, τους κανόνες και την υποκρισία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δηλαδή, της δικτατορίας των μονοπωλίων.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την περίληψη της ομιλίας του στο (επίσης προγραμματικό) 15ο συνέδριο.

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,
έχω πάρει μέρος σε όλες τις φάσεις προετοιμασίας των προσυνεδριακών υλικών, καθώς και της εισήγησης της ΚΕ κι έχω συμφωνήσει σε όλα τα ουσιαστικά και βασικά σημεία, που θέτουν.
Με δεδομένη αυτή τη συμφωνία μου επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα, που έχουν κατά τη γνώμη μου τη δική τους σημασία.

Η δημόσια κυρίως προσυνεδριακή συζήτηση ανέδειξε ορισμένες λαθεμένες απόψεις. Ποιες νομίζω πως είναι αυτές:
1. Η άποψη, που θεωρεί εντελώς λαθεμένη και έως οπορτουνιστική την πολιτική του α - α - δ μετώπου, όπως αυτή περιγράφεται και αναλύεται στα προσυνεδριακά ντοκουμέντα και την εισήγηση της ΚΕ. Είναι μια άποψη, που ενώ ισχυρίζεται, πως υπερασπίζεται και προωθεί τη σοσιαλιστική επανάσταση, αφού τη θέτει δήθεν, ως μοναδικό και άμεσο στόχο, στην πραγματικότητα την παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες.

2. Λαθεμένες είναι επίσης οι απόψεις, που βλέπουν την πολιτική του α - α - δ μετώπου ξεκομμένη και αποσπασμένη από τη δουλιά για το σοσιαλισμό και την επαναστατική αλλαγή.
Ίσα-ίσα, σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερη από κάθε παλιότερη περίοδο η διαπλοκή των διάφορων αντιθέσεων αντιιμπεριαλιστικού περιεχόμενου, με τη βασική αντίθεση της καπιταλιστικής κοινωνίας μας, την αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας. Είναι επόμενα αναγκαίο, αλλά και ώριμο, για μια συστηματική και καθημερινή ιδεολογική και προπαγανδιστική δουλιά αντικαπιταλιστικού και σοσιαλιστικού περιεχόμενου, πρώτα και κύρια στο χώρο της εργατικής τάξης.

3. Η συζήτηση για την πολιτική συμμαχιών του Κόμματος, μοιάζει ορισμένες φορές, σαν να θέλουμε σώνει και καλά να σκιαμαχούμε, με φανταστικούς εχθρούς και ψεύτικα διλήμματα. Και βέβαια, θα ήταν τραγικό λάθος, έστω και να σκεφθούμε, να κάνουμε το α - α - δ μέτωπο με τις υπάρχουσες σήμερα πολιτικές δυνάμεις. Αυτό θα σήμαινε παντελή ακύρωση όλης της πολιτικής και όλων των αποφάσεών μας.

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε εδώ μια παρέμβασή του σε μια εκδήλωση – δημόσια συζήτηση του κόμματος για το ααδμ, εν έτει 98’.

Κι εδώ την περίληψη της ομιλίας του στο 17ο συνέδριο του κκε.

Και να θυμηθείτε επίσης (πατώντας στους συνδέσμους) διάφορα άρθρα του στο ριζοσπάστη

-εν όψει των 80χρονων του κόμματος

-για την έννοια της αριστεράς και της ενότητας

-για το ρόλο του ριζοσπάστη στην καθημερινή κομματική δράση

-μια πρόσφατη κριτική του στο πρόγραμμα του συνασπισμού

-για το ιδεολόγημα του «νέου εθνικού αφηγήματος»

-και για τις σκοπιμότητες της πολεμικής στο κουκουέ –στο τελευταίο ίσως άρθρο του στο όργανο, το δεκέμβρη του 12’.

Η «μονταζιέρα» του ΣΥΡΙΖΑ και του Στάθη Σταυρόπουλου

 Η «μονταζιέρα» του ΣΥΡΙΖΑ και του Στάθη Σταυρόπουλου

Η «μονταζιέρα» του ΣΥΡΙΖΑ και του Στάθη Σταυρόπουλου

Της Κικής Αλεξάνδρου

Είναι καιρός τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπολύει συντονισμένη επίθεση - συκοφάντηση του ΚΚΕ. Δε θα μπορούσε να λείπει από αυτό το σχέδιο ο Στάθης Σταυρόπουλος του «enikos», που όποτε ο ΣΥΡΙΖΑ ζορίζεται από τις αποκαλύψεις του ΚΚΕ αναλαμβάνει το βρώμικο ρόλο να ρίξει λάσπη στο ΚΚΕ πασπαλισμένη με δήθεν «τίμια και αντικειμενική αριστερή κριτική». Βέβαια, στην προσπάθειά του αυτή, ο υπερασπιστής του ΣΥΡΙΖΑ, καταφεύγει στη «μονταζιέρα». Στο δρόμο για τα υπουργεία, φαίνεται ότι υιοθετούν και τις μεθόδους των κομμάτων που έχουν ήδη περάσει από αυτά.

Ο Στάθης Σταυρόπουλος φτάνει στο σημείο να παραποιεί τοποθέτηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα. Αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα… Ο Στάθης Σταυρόπουλος ισχυρίζεται ότι το ΚΚΕ βάζει «πλέον τον ΣΥΡΙΖΑ στον ίδιο παρονομαστή με τη Χρυσή Αυγή και το Ποτάμι» και ότι τάχα το ΚΚΕ έχει φτάσει στο σημείο να έχει «εμπάθεια που φθάνει να τσουβαλιάζει από πλευράς ηγεσίας του ΚΚΕ τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή ως απότοκα των “αγανακτισμένων“». Μάλιστα, με βάση τον παραπάνω ακροβατισμό, ο Στάθης Σταυρόπουλος κατρακυλάει τόσο χαμηλά ώστε να υποστηρίξει ότι το ΚΚΕ «φτάνει απέναντι. Σ’ αυτά που προπαγανδίζουν τα μέσα ενημέρωσης του καθεστώτος, καθώς και τα κόμματα του δικομματικού μονοκομματισμού. Ποιον βοηθάει αυτό; Ποιος ωφελείται απ’ αυτό; Ποιος ωφελείται απ’ τον δισταγμό του λαού (αν εν τέλει ο δισταγμός επικρατήσει) να δοκιμάσει ο ίδιος να διαμορφώσει την τύχη του;». Το να κατηγορείς το ΚΚΕ ότι προωθεί «το δισταγμό» του λαού να «δοκιμάσει ο ίδιος να διαμορφώσει την τύχη του» αποτελεί από μόνο του ξετσίπωτη συκοφαντία. Αυτή η συκοφαντία του Στάθη Σταυρόπουλου εναντίον του ΚΚΕ, δηλαδή του μόνου κόμματος που παλεύει για να συνειδητοποιήσει ο λαός τη δύναμή του και να πάρει την υπόθεση στα χέρια του αποδεικνύει ότι ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ δρα για να μην καταλάβει ποτέ ο λαός τη δύναμή του και να μην πάρει την υπόθεση στα χέρια του, για να μην αμφισβητηθούν τα θεμέλια του σάπιου συστήματος που έχει φέρει το λαό στη σημερινή κατάσταση.

Ενοχλούνται στον ΣΥΡΙΖΑ που το ΚΚΕ δεν πατάει τη μπανανόφλουδα και δεν κλείνει τα μάτια, αποκαλύπτει στο λαό το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ως της νέας σοσιαλδημοκρατίας, του ενός εκ των δυο πόλων στο νέο διπολισμό. Ενοχλούνται γιατί οι αποκαλύψεις του ΚΚΕ είναι ακριβώς αποκαλύψεις. Γιατί το ΚΚΕ δεν ασκεί ηθικοπλαστική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κάνει δίκη προθέσεων (όπως ισχυρίζεται ψευδώς ο Στάθης Σταυρόπουλος). Ενοχλούνται γιατί το ΚΚΕ ασκεί πολιτική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική τοποθέτηση των στελεχών του. Ενοχλούνται, γιατί ο λαός έχει πάρει χαμπάρι το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει τις θέσεις του, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για έναν ακόμα επίδοξο διαχειριστή της δυστυχίας του και όχι για ένα κόμμα με γραμμή ρήξης και ανατροπής, που θα ξεθεμελιώσει τη δυστυχία του λαού.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να κοροϊδεύει το λαό χωρίς να υπάρχει κανείς να αποκαλύπτει πολιτικά το ρόλο και τη θέση του, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να προτιμάει το ΚΚΕ να μην υπάρχει καν και αν υπάρχει να το «βουλώνει», όμως δε θα του κάνουμε τη χάρη. Μπορεί ο Στ. Σταυρόπουλος και άλλοι αρθρογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ να υποτιμούν το αναγνωστικό κοινό, σερβίροντάς του ως «ρεπορτάζ» ψεύδη, συκοφαντίες και λογικούς ακροβατισμούς, όμως και σε αυτόν τον τομέα βρισκόμαστε στην αντίπερα όχθη. Ακριβώς επειδή δεν υποτιμούμε καθόλου τη νοημοσύνη των αναγνωστών, παραθέτουμε αυτούσια την τοποθέτηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ που προκάλεσε το μένος του Στάθη Σταυρόπουλου, για να καταλάβει ο κάθε αναγνώστης ότι ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ δεν είπε καθόλου αυτά για τα οποία τον κατηγορεί ο Στάθης Σταυρόπουλος και να βγάλει τα συμπεράσματά του από τον τρόπο με τον οποίο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παραποιούν τις τοποθετήσεις του ΚΚΕ για να το συκοφαντήσουν. Ιδού η απάντηση του Δημήτρη Κουτσούμπα στο «Βήμα της Κυριακής» (23/3): «Βεβαίως και υπάρχει οργή, μόνο που πολλές φορές σε δυσκολεύει να δεις ποιος φταίει, ποια είναι η αιτία. Η λαϊκή οργή για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να μεταφραστεί σε συνειδητή επιλογή. Η οργή δεν μπορεί να είναι τυφλή. Μια τέτοια τυφλή οργή μπορεί ευκαιριακά να πριμοδοτήσει και αντιδραστικά, οπισθοδρομικά σχήματα και μορφώματα, όπως τους εγκληματίες ναζιστές της ΧΑ, μπορεί να πλέει σε "θολά ποτάμια", μπορεί να στεγάζεται σε καιροσκόπους και τυχοδιώκτες της "κυβερνώσας αριστεράς" ή σε σχήματα διαχείρισης που μοιράζουν φρούδες ελπίδες για καλύτερη διαχείριση, με ανανέωση - αναπαλαίωση του πολιτικού προσωπικού. Όμως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί πίσω από το πολιτικό προσωπικό και τα διάφορα σχήματα που εμφανίζονται, άλλα ως "κομήτες", άλλα με μεγαλύτερη διάρκεια, βρίσκεται ένα σύστημα, σάπιο ως το μεδούλι, που έχει όνομα, λέγεται "καπιταλισμός", βρίσκονται συμμαχίες που είναι σφηγγοφωλιές για τους λαούς, όπως η ΕΕ, βρίσκεται μια τάξη που είναι στον αντίποδα από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Είναι επομένως πιο περίπλοκο το ζήτημα, να αποφασίσει ο καθένας και η καθεμιά με ποιον να πάει και ποιον να αφήσει».

Οι ύβρεις του Στ. Σταυρόπουλου, επιστρέφονται σ’ αυτόν και στο κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί έτσι το θέλει το ΚΚΕ, αλλά γιατί αυτό αποδεικνύει καθημερινά η ίδια η πραγματικότητα. Ο μόνος που κάνει «διαρκή δίκη προθέσεων» στο ΚΚΕ, το «συκοφαντεί διαρκώς για δολιότητα, μάλιστα με μια εμπάθεια που αγγίζει τα όρια της ψύχωσης» είναι οι αρθρογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ αυτών και ο Στάθης Σταυρόπουλος. Δε θα στραβωθούμε επειδή αυτοί ονειρεύονται υπουργικές θεσούλες.

902, φωτο μέσω Revolution Now

¨Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, τότε…¨

 ¨Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού, τότε…¨

 Καλό είναι κάποια στιγμή να σταματήσουμε να τους αφήνουμε να τα περνάνε όλα στο «ντούκου». Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

   Ο κύριος Θάνος Μωραίτης είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υφυπουργός στο υπουργείο Περιβάλλοντος και κατόπιν στο Ανάπτυξης. Με αφορμή την υπόθεση για το γάλα, ο βουλευτής εξέδωσε ανακοίνωση (που όπως ισχυρίστηκε στην εκπομπή της Κάτιας Μακρή στον «Real» στις 21/3/2014 απηχεί τις απόψεις όλης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ). Στην ανακοίνωσή του ο βουλευτής (http://moraitisthanos.com/ «Kάποιοι δεν κατάλαβαν γιατί η οικονομία κατέρρευσε το 2009»), υποστηρίζει:

   1) Ότι η κυβέρνηση, μέσα από τα δήθεν διαπραγματεύσεις με την τρόικα, προωθεί «γιγαντώδεις διευθετήσεις συμφερόντων στην αγορά».

   2) Ότι «η διαπραγμάτευση που έγινε για την έκθεση του ΟΟΣΑ ήταν εικονική αφού ειδικά για το θέμα του γάλακτος το αποτέλεσμά της ήταν προαποφασισμένο».

   3) Ότι για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων «επιστρατεύτηκε η γνωστή τακτική πιέσεων μέσω Τρόικας».

   4) Ότι «το ίδιο σκηνικό (σσ: όπως στην περίπτωση του γάλακτος) στήθηκε για τους πλειστηριασμούς και για τις επαγγελματικές μισθώσεις».

   5) Ότι στην Ελλάδα παίζεται ένα παιχνίδι ανάμεσα σε «Τρόικες (¨εσωτερικού και εξωτερικού¨)» οι οποίες βρίσκονται σε «συνεννόηση» μεταξύ τους για να επιβάλουν μέτρα με μοχλό πίεσης κάθε φορά «την εκταμίευση της δόσης».

   6) Ότι «οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι τεράστιες», ότι στο εσωτερικό της υπάρχουν «πρόθυμοι» που θα «εκτελούσαν τα brands της χώρας», ότι η κυβέρνηση «γκρεμίζει έναν πυλώνα της αγροτικής οικονομίας».

   7) Ότι στο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση «δεν μπορεί να προστατεύσει μια παραγωγική δομή της χώρας η απάντηση είναι απλή: Δεν ήθελε!».

   8) Ότι η κυβέρνηση ακολουθεί την τακτική των πολιτικών ολισθημάτων και των εκβιασμών: «Ελπίζω (αναφέρει ο βουλευτής με αφορμή το γάλα) ότι η κυβέρνηση δεν θα προβεί στο μέγα πολιτικό και κοινοβουλευτικό ολίσθημα να φέρει ξανά νομοσχέδιο σε ένα άρθρο, εκβιάζοντας τους βουλευτές».

   9) Ότι «τα επιχειρήματα της κυβέρνησης είναι ψευδή» και ότι οι ισχυρισμοί της συνιστούν «πλήρη εξαπάτηση και παραπλάνηση του καταναλωτή».

*

   Παρατήρηση πρώτη: Τέτοιες καταγγελίες, αυτοί που τις κάνουν, οφείλουν να τις κάνουν ακόμα πιο συγκεκριμένα. Με ονόματα. Και διευθύνσεις.  

   Παρατήρηση δεύτερη: Αν τέτοια παιχνίδια παίζονται γύρω από το γάλα, τότε τι να φανταστεί κανείς για άλλες υποθέσεις, με πολύ περισσότερα… μηδενικά από πίσω. Γίνονται, ας πούμε, «γιγαντώδεις διευθετήσεις» και σε θέματα όπως οι  ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών; Η’ η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας;

   Παρατήρηση τρίτη: Εφόσον η τρόικα είναι μοχλός εξυπηρέτησης συμφερόντων και όχι «μηχανισμός παροχής τεχνικής βοήθειας για τη σωτηρία της χώρας», τότε τι είναι αυτοί που συναλλάσσονται μαζί της; Που συμπράττουν στο στημένο σκηνικό των δήθεν πιέσεων για να προωθήσουν προειλημμένες αποφάσεις; Που «διαπραγματεύονται» μαζί της «εικονικά»; Που επιδίδονται στην παραπλάνηση και την τρομοκράτηση του λαού βαφτίζοντας τα δικά τους συμφέροντα (πχ «εκταμίευση δόσεων») σαν «εθνικά προβλήματα»;  

   Παρατήρηση τέταρτη: Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που, πάνω στο έδαφος των κοινωνικών ερειπίων και της ανθρωπιστικής καταστροφής, λειτουργεί ως κέλυφος για «διευθετήσεις συμφερόντων στην αγορά» μέσω «κοινοβουλευτικών ολισθημάτων» και «εκβιασμών»;

   Παρατήρηση πέμπτη: Η τρόικα «εσωτερικού» που βρίσκεται σε συνεννόηση με την τρόικα «εξωτερικού», η τρόικα «εσωτερικού» που εδώ και τέσσερα χρόνια επιβάλει αντιλαϊκά μέτρα με «λαγό» την τρόικα «εξωτερικού», από ποιους απαρτίζεται; Από αγρότες ή από «τσιφλικάδες; Από εργάτες ή από βιομήχανους; Από χρεωμένους Έλληνες ή από τραπεζίτες;

   Παρατήρηση έκτη: Αν η κυβέρνηση «δεν θέλει» να προστατέψει την παραγωγική δομή της χώρας, αν ισχύει ότι η χώρα διαλύεται όχι γιατί οι κυβερνώντες «δεν μπορούν», αλλά γιατί «δεν θέλουν», τότε πόσο απέχουμε από συνθήκες όπως αυτές που περιγράφονται στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος;

   Παρατήρηση έβδομη: Αν αληθεύει ότι η κυβέρνηση του («σιχαίνομαι τους κομμουνιστές») Γεωργιάδη λέει «ψεύδη», αν αληθεύει ότι η κυβέρνηση του κ.Σαμαρά, του κ.Βενιζέλου και του («γεννήθηκα και θα πεθάνω αντικομμουνιστής») Μπαλτάκου «εκβιάζει», «παραπλανά», «εξαπατά», κι αν όλα αυτά τα κάνει για να προωθήσει «γιγαντώδεις διευθετήσεις συμφερόντων», τότε, στα 193 χρόνια από την Επανάσταση του ’21, πόσο αλήθεια απέχουμε από συνθήκες όπως αυτές που οδήγησαν τον Ρήγα Φεραίο να γράψει: «Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν (….) είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του».

   Και κάτι ακόμα: Λαμβάνοντας υπόψη ότι καταγγελίες όπως οι παραπάνω αφενός δεν διατυπώνονται από αντιπάλους της κυβέρνησης αλλά από κυβερνητικούς βουλευτές, που (συνεχίζουν να) στηρίζουν την κυβέρνηση και αφετέρου πως η κυβέρνηση δεν αντιδρά, δεν αντικρούει και δεν δείχνει να ενοχλείται από τους ισχυρισμούς τους, τότε τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε ότι η λεηλασία του ελληνικού λαού είναι «αναγκαία» και «αναπόφευκτη» όχι για την «σωτηρία» του τόπου, αλλά για την «διευθέτηση των συμφερόντων» μεταξύ εκείνων που αρμέγουν τον τόπο;

Νίκος Μπογιόπουλος

Αποκαλύψεις για τη συμμετοχή μυστικών υπηρεσιών στη δολοφονία του Άλντο Μόρο

 Αποκαλύψεις για τη συμμετοχή μυστικών υπηρεσιών στη δολοφονία του Άλντο Μόρο

Την αποκάλυψη ότι «μέρος των μυστικών υπηρεσιών της χώρας» στήριξαν τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών όταν πριν από 36 χρόνια απήγαγαν και δολοφόνησαν τον χριστιανοδημοκράτη ηγέτη Άλντο Μόρο, έκανε ο επί τρεις δεκαετίες επιθεωρητής της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας της ιταλικής αστυνομίας Ενρίκο Ρόσι, με δηλώσεις του στο ειδησεογραφικό πρακτορείο «Ansa».

Είπε μεταξύ άλλων: «Στο σημείο της οδού Φάνι της Ρώμης την ημέρα και την ώρα που απήχθη ο Μόρο -στις 16 Μαρτίου του 1978- βρίσκονταν δυο άνδρες των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίοι επέβαιναν σε μοτοσικλέτα "Honda". Στόχος τους ήταν να προστατέψουν τους τρομοκράτες των Ερυθρών Ταξιαρχιών από κάθε πρόβλημα και υποτιθέμενη παρεμβολή».

Υποστήριξε ακόμα ότι στην οδό Φάνι βρισκόταν επίσης ένας συνταγματάρχης της υπηρεσίας πληροφοριών Sismi. 

Σύμφωνα με τον Ρόσι, πριν από χρόνια ο ένας από τους δυο άνδρες που επέβαιναν στην «Honda», μεταμελημένος, έγραψε ανώνυμη επιστολή προς μια ιταλική εφημερίδα, το περιεχόμενο της οποίας κοινοποιήθηκε και στις αστυνομικές αρχές της χώρας.

Σύμφωνα με την ιταλική δημόσια τηλεόραση «RAI», η εισαγγελία της Ρώμης αφήνει να διαρρεύσει ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις που να στηρίζουν τους ισχυρισμούς του πρώην επιθεωρητή της Αντιτρομοκρατικής.

902.gr

Ένοπλες ομάδες αυτοάμυνας σε Χάρκοβο, Ντόνετσκ, Λούγκανσγκ (+video)

 Ένοπλες ομάδες αυτοάμυνας σε Χάρκοβο, Ντόνετσκ, Λούγκανσγκ (+video)

Αρχή εξελίξεων έχουμε στην νοτιοανατολική Ουκρανία, όπου οι εκεί πληθυσμοί δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν την νεοναζιστική κυβέρνηση του Κιέβου και οι πρώτες "ένοπλες ομάδες αυτοάμυνας" είναι πλέον πραγματικότητα.

Πριν από λίγες ημέρες, ένα βίντεο εμφανίστηκε στο Διαδίκτυο το οποίο δημιουργήθηκε από την αυτοαποκαλούμενη "Ενωμένη Λαϊκή ομάδα των Ντόνετσκ, Λούγκανσγκ και Χάρκοβο". Δημοσιογράφοι της "Komsomolskaya Pravda" πήγαν και τους βρήκαν, και πήραν συνέντευξη από αυτούς.

"Για εμάς που εργαστήκαμε τα τελευταία δέκα χρόνια σε Τσετσενία και Νταγκεστάν, αυτό το βίντεο, θύμισε ένα από τα αμέτρητα των εμίρηδων και των Μουτζαχεντίν του Καυκάσου. Τρεις ισχυροί άνδρες με μάσκες και με τα όπλα στα χέρια τους. Προς χάριν του οπτικού αποτελέσματος και για να καταδείξουν την σοβαρότητα της καταστασης επιδείκνυαν και τον οπλισμο τους. Ο μασκοφόρος, σε αντίθεση με τον εμίρη Ουαχάμπι των προαναφερθέντων περοχών διαβάζει καλά Ρωσικά, ακόμη και λογοτεχνικό κείμενο."

«Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσουμε την κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία παράνομα, κάτω από τη σημαία του φασισμού. Επί του παρόντος, σε κάθε πόλη της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας έχει μια αυτόνομη ένοπλη ομάδα και όλες μαζί μια ενιαία κοινή έδρα. Ο αριθμός των μονάδων αυτών σχηματίσθηκε βιαστικά και πολλές φορές ξεπερνούν σε αριθμό τον στρατό σας. " είπε απευθυνόμενος στην κυβέρνηση του Κίεβου ενας εκ των μασκοφόρων.

"Δεν θα ανεχτούμε οποιαδήποτε κίνηση της Εθνικής Φρουράς, καθώς και μαχητές σας δεν θα έρθουν ποτέ στη γη μας. Γνωρίζουμε όλες τις θέσεις των μονάδων σας παρακολουθούνται οι μετακινήσεις τους. Να γνωρίζετε ότι κάθε πράξη εισβολής, συλλήψεις και απειλές προς Νότο και Ανατολή, θα πρέπει να θεωρηθεί ως κήρυξη πολέμου. Σας δίνουμε την ευκαιρία όσο το δυνατόν συντομότερα, να φύγουν οι συμμορίες από τα εδάφη μας.
Σκεφτείτε το ως γεγονός ότι, στη χώρα μας, είστε ξένοι. "

Ο δημοσιογράφος σκέφτεται ότι "Γνωρίζουμε καλά ότι για τη διατήρηση της ακραίας διορισμένης κυβέρνηση του Κιέβου έπρεπε να μπει υπό την σκιά του Στεπάν Μπαντέρα (το ίνδαλμα των νεοναζί στην δυτική Ουκρανία, και ιδρυτής των ουκρανικών SS υπεύθυνα για τον θάνατο 500.000 ανθρώπων στον Β' ΠΠ -βλέπε και εδώ) οπότε η αρχή αντάρτικου στην νοτιοανατολική Ουκρανία ήταν αναμενόμενη και η εμφάνιση των ομάδων ανταρτών στις νοτιοανατολικές περιοχές η μόνη λογική αντίδραση του πληθυσμού,από ένστικτο αυτοσυντήρησης."

Διαδήλωση με Ρώσικες και
αντιφασιστικές σημαίες στο Ντόνετσκ

"Προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε τα μέλη της ομάδας κάνοντας έρευνα, και ρωτώντας για τους αντάρτες κεντρική πλατεία του Lugansk. Εδώ, έχουν μόνο ρωσικές σημαίες και θεωρούν τις αρχές του Κιέβου αντιπάλους. Ωστόσο, οι άνθρωποι απλά σήκωναν τους ώμους τους. Κάποιος ήρθε από μια κοντινή καφετέρια τις "Δύο Χήνες" και ρώτησε δύο συνεργάτες μας:

"-Ενδιαφέρεστε για τους ανθρώπους μας;"

Μας είχαν παρακολουθήσει όπως και τον συνάδελφό του ρωσικού τηλεοπτικού καναλιού 24. Στη συνέχεια, μέσω του Διαδικτύου,ενημέρωσαν για δημοσιογράφους της "Komsomolskaya Pravda», και στη συνέχεια προσφέρθηκε να μας μεταφέρει με ένα παλιό βρώμικο "Volkswagen" πέρασε μέσα από την πόλη, και έφυγε στην ύπαιθρο, μερικές δεκάδες χιλιόμετρα αργότερα μπήκε σε ένα μονοπάτι στο δάσος που είχε μετατραπεί σε ένα δρόμο. Σταμάτησε στην άκρη, ενώ είχε ήδη νυχτώσει.

Ήρθε σε εμάς ένας άντρας με μια μάσκα στην οποία μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε αυτόν που βρισκόταν στο βίντεο στα δεξιά του ομιλητή.Ίδιες οι ραφές της κουκούλας, τα ίδια γάντια, το ίδιο παντελόνι.

Ψάχνουν στις τσέπες μας. "Τα πάντα είναι καθαρά, όλα είναι καθαρά." Ήταν το σήμα για να ξεκινήσει η συνέντευξη.

Πριν από λίγες ημέρες υπήρξε ένα βίντεο στο Διαδίκτυο με την προκήρυξη των τριών ενόπλων ανδρών. Θα ήταν πραγματικά αυτοί που ήταν σε αυτό το βίντεο;
Η εικόνα της μάσκας είναι εύκολο να αντιγραφεί ...

" Είμαι πραγματικά ο ίδιος" απαντάει "Γιατί αποφάσισες να καταγράψεις αυτό το βίντεο;"

"Είμαστε κουρασμένοι, που έρχονται εδώ κάθε μέρα ... έρχονται στη γη μας, και θέλουν να πάρουν το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε - την ελευθερία μας. Εμείς απλά τους λέμε ότι θα αποτύχουν, τα δόντια μας έχουν μεγαλώσει."

"Εμείς - Ποιοι είναι αυτοί;"

"Ποιοι είμαστε; - Μιλάμε για την περιοχή του Luhansk, μπορώ να μιλήσω μόνο για εκείνη. Αλλά ξέρω ότι στο Ντόνετσκ και το Χάρκοβο,αλλά και σε άλλους τομείς (Οδησσό;) έχουν ιδρύσει την ίδια πολιτοφυλακή.

"-Έχετε κάποιο αμοιβαίο συντονισμό;"

"Θα πω αυτό. Εμείς έχουμε την έδρα του συντονισμού στο Luhansk. Συσσωρεύουμε πληροφορίες από όλες τις πόλεις. Αν μετρήσει κανείς τους αριθμούς μας στην περιοχή, σας εγγυώμαι 20.000 ξιφολόγχες. Εάν τα πράγματα σοβαρέψουν πολύ θα φτάσουν τις 70.000."

"- Έχετε αρκετό οπλισμό;"

"Έχουμε περίπου πέντε χιλιάδες πυροβόλα όπλα. Αρκετά πυρομαχικά για να διεξάγουμε συνεχή αγώνα για δύο ημέρες."

"-Σχετικά με τον οπλισμό τι ακριβώς έχετε;

"Αυτό το μικρό παλιό AK-47, και το «Ξένια» (AKS - Auth.)"

"-Τι είδους άνθρωποι έχουν ενταχθεί στην πολιτοφυλακή σας; Έχουν εμπειρία μάχης; Πρώην στρατιωτικοί;"

"Περισσότερο από το 50 τοις εκατό είναι πρώην στρατιωτικοί. Πλείστοι εν ενεργεία υπάλληλοι του Υπουργείου Εσωτερικών, οι άνθρωποι που έχουν πάει πρόσφατα στις αποθήκες των στρατευμάτων του Υπουργείου Εσωτερικών, το προσωπικό της "Berkut", η οποία έχει διαλυθεί από τις αρχές του Κιέβου. Αυτοί είναι όλοι, καλά παιδιά, δεν χαλαρώνουν, αθλούνται, είναι εντάξει, και είμαστε έτοιμοι."

"Οι αρχές στο Κίεβο λένε ότι είστε εκτός νόμου. Ξέρετε ότι οι φορείς επιβολής του νόμου θα λειτουργήσουν εναντίον σας;

"Οι άνθρωποι του Κίεβου λένε ότι ήμαστε εκτός νόμου; Θα ήθελα τώρα να γελάω. Ας δούν αυτοί οι άνθρωποι τον εαυτό τους. Αυτοί είναι εκτός νόμου, και κανείς δεν έκανε τίποτα. Ήρθαν στην εξουσία και μας έστειλαν τους ... και εγώ δεν ξέρω καν τι τους αποκαλούν, μπορεί ακόμη και μια τέτοια λέξη να μην έχει ακόμα εφευρεθεί, ας πούμε στρατεύματα του Δεξιού Τομέα;

Ξέρουμε που στεγάζονται, αλλά δεν θέλουμε να τους κάψουμε γιατί έχουν και κάποιους από τους κατοίκους μας. Με βάση τις πληροφορίες των παιδιών μας που στέλνουμε εκεί, έχουν μια πολύ καλή εκπαίδευση. Έχουν οπλισμό, αλλά λίγα πυρομαχικά.

"Γνωρίζουμε ότι στο Artemovsk έχετε μεγάλα αποθέματα όπλων. Τα πήρατε από το Στρατό;

-"Υπάρχουν τόσα πολλά όπλα, που είναι περισσότερα από ότι οι άνθρωποι βάση απογραφής στην Ουκρανία. Για να τα πάρετε όλα, θα χρειαστούν δέκα χρόνια.

"Είναι η Ουκρανία τόσο άσχημα στο στρατό ως προς τον οπλισμό;"

"Έχουν αρκετά . Σε κάθε στρατιωτική μονάδα, αστυνομικό τμήμα, SBU διαθέτουν αρκετό οπλισμό. Αλλά για κάποιο λόγο, πήραν και νέες προμήθειες. Ίσως για ενισχύσεις, οι οποίες έρχονται από το εξωτερικό!
Υποψιαζόμαστε ότι θα έρθουν και σε μας «μικρά πράσινα ανθρωπάκια» (little green men το λέει περιπαιχτικά, είναι φράση που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί για να περιγράψουν τους εξωγήινους), όχι μόνο στη μορφή.

" Εννοείς τους μισθοφόρους από τη Δύση;"

" Εγώ ειδικά θα πω ότι θα έρθουν με μισθοφόρους του ΝΑΤΟ. Μπορεί να είναι κάτω από την σημαία του ουκρανικού Στρατού. Είμαστε έτοιμοι γι 'αυτό, και πολλά άλλα." Είναι προφανές ότι μιλάει για τους μισθοφόρους της Blackwater που σουλατσάρουν ελεύθερα στις περιοχές.

Το "ζουμί" όμως της συνέντευξης ήρθε στο τέλος, όταν ξεκάθαρα ο ένοπλος ζήτησε δημοψήφισμα σε όλες τις ρωσόφωνες περιοχές για να αποφασίσει ο κόσμος για την μοίρα του και που θέλει να είναι.

"Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν την ευκαιρία να αποφασίσουν για τον εαυτό τους. Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε γι 'αυτούς. Οι λεγόμενες αρχές του Κιέβου θα πρέπει να επιτρέψουν τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Ας τους αφήσουμε να δούμε πώς οι άνθρωποι θα ψηφίσουν. Και εμείς θα στηρίξουμε οποιαδήποτε απόφαση."

Δεν παρέλειψαν να τονίσουν την αποφασιστικότητά τους να χρησιμοποιήσουν τα όπλα εάν τελικώς αυτό χρειαστεί.

"Ας ελπίσουμε ότι θα ξανασυναντηθούμε και θα μιλήσουμε χωρίς μάσκες."

Πηγή είδησης: Defencenet

Το Σχέδιο Β': Εναλλακτική αστική λύση

Το Σχέδιο Β': Εναλλακτική αστική λύση

Το Σχέδιο Β΄ του «Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής», όπως παρουσιάστηκε σε αναλυτική έκδοση¹ το 2013, αποτελεί ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα διαχείρισης, με στόχο την επιστροφή στην καπιταλιστική ανάκαμψη, σε βάρος τελικά της εργατικής τάξης. Βασικοί άξονες του Σχεδίου Β΄ είναι η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη, η κατάργηση του μνημονίου, η παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους και η νέα διαπραγμάτευσή του, ο δημοκρατικός οικονομικός σχεδιασμός για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας, η εθνικοποίηση των τραπεζών και ο δημόσιος έλεγχος επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας.
Η προσήλωση του Σχεδίου Β΄ στο στόχο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της αναβάθμισης της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού καπιταλισμού δεν προκύπτει μόνο από την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο ζήτημα της αστικής εξουσίας και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Προκύπτει και από την παρουσίαση των δυνατοτήτων επιτυχίας του και από την πολιτική συμμαχιών που προτείνει.
Η σημασία να ξανααποκτήσει η Ελλάδα εθνικό νόμισμα (το οποίο θα υποτιμηθεί) συνδέεται στο Σχέδιο Β΄ με το στόχο ν' αναδειχτεί σε «ευνοϊκό μέρος για την τοποθέτηση επενδύσεων». Μάλιστα, ο στόχος συνοδεύεται με τη διευκρίνιση για το διαχωρισμό των επενδύσεων σε «ληστρικές, αποικιακές» και σε «αμοιβαία επωφελείς». Ο διαχωρισμός θέτει ως κριτήριο τον «πλήρη σεβασμό του ελληνικού κράτους». Θυμίζει τον κάλπικο διαχωρισμό του ΣΥΡΙΖΑ για τους επιχειρηματίες σε υγιείς και πειρατές, με κριτήριο το σεβασμό της ελληνικής νομοθεσίας. Παράλληλα, οι αναπτυξιακές δυνατότητες του υποτιμημένου εθνικού νομίσματος θεμελιώνονται με τα διεθνή καπιταλιστικά παραδείγματα της πολιτικής των ΗΠΑ στην κρίση του '29, της Αργεντινής της δεκαετίας του 2000, της νομισματικής πολιτικής της σημερινής Κίνας, καθώς και με την υποτίμηση Μαρκεζίνη της δεκαετίας του '50, με τη διευκρίνιση ότι στην τελευταία περίπτωση η ανάπτυξη ήταν προς όφελος των ισχυρών.
Στο ερώτημα αν μπορούν όλοι να βγουν κερδισμένοι από την προτεινόμενη οικονομική ανασυγκρότηση, ο Αλ. Αλαβάνος απαντά απροκάλυπτα για τον υπερταξικό χαρακτήρα του Σχεδίου του: «Η ελληνική κρίση ως πηγή έχει τις μεγάλες πλανητικές, ευρωπαϊκές κι εθνικές ταξικές συγκρούσεις. Αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να χάνουμε από τα μάτια μας ότι η εργατική τάξη έχει δυνατότητα σήμερα συμμαχιών ενός ασύλληπτου εύρους. Πλήττονται όλα τα μεσαία στρώματα και με αυτήν την έννοια ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας θα ωφεληθεί. Πιστεύω ότι πλήττεται ακόμη και η κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας σήμερα, η οποία όμως αναζητά λύσεις στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης ενσωμάτωσης και εξάρτησης».²
Σχετικά με την πιθανότητα αντιπαράθεσης με ένα ισχυρό ιμπεριαλιστικό κέντρο όπως η ΕΕ, το ΜΑΑ καθησυχάζει: «Εχουμε κάθε λόγο να επιδιώξουμε ένα συναινετικό διαζύγιο που θα ακολουθήσουν φυσιολογικές κι όχι βίαιες σχέσεις».³

Συνειδητή συσκότιση της σχέσης οικονομίας - πολιτικής

Φυσικά, η πραγματική υπόκλιση στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής διανθίζεται με θολές διακηρύξεις «για νέα Ελλάδα της δημοκρατίας, της ισοτιμίας και της δικαιοσύνης» και με το εύρημα ότι ο ριζοσπαστικός, επαναστατικός χαρακτήρας του προγράμματος συγκαλύπτεται τάχα για να διευκολυνθεί η προπαγανδιστική απήχησή του.
Ο Αλ. Αλαβάνος, σε συνέντευξή του στο «Πριν», δηλώνει χαρακτηριστικά: «Εχω την αίσθηση ότι ο προσδιορισμός της σύγκρουσης κυρίως ως στοιχείο μιας αντικαπιταλιστικής αφήγησης έχει ως αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η επικοινωνία με ένα ευρύτατο κοινωνικό κομμάτι που θέλει άμεσες απαντήσεις σε θέματα όπως η ανεργία ή η φτώχεια».⁴
Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίστροφο. Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρικτής της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ μέχρι το 2009 προπαγανδίζει μια αστική εναλλακτική λύση σε πολιτικές ομάδες που μπορεί να αυτοχαρακτηρίζονται ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές, αλλά στην πράξη δεν είναι.
Ακόμα και αν υλοποιηθεί το Σχέδιο Β΄, σκοπός και κίνητρο της παραγωγής θα παραμείνει το κεφάλαιο και το κέρδος του, επομένως και οι διαμορφωμένες σχέσεις στις διεθνείς καπιταλιστικές αγορές (κι αυτής του χρήματος), ενώ ο δρόμος για να εκδηλωθούν νέες περιοδικές κρίσεις υπερσυσσώρευσης θα παραμείνει ανοιχτός και σίγουρος.
Πέρα από τις όποιες φραστικές διακηρύξεις, η επιστροφή στην καπιταλιστική ανάπτυξη ισοδυναμεί με διατήρηση της σχετικής και συχνά απόλυτης εξαθλίωσης για τους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους, τους ανέργους.
Οι υποσχέσεις για φιλολαϊκά αναπτυξιακά κριτήρια στον καπιταλισμό σηματοδοτούν είτε άγνοια των γενικών αρχών κίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας είτε συνειδητή συσκότιση της σχέσης οικονομίας - πολιτικής. Στην ιδιαίτερη περίπτωση του Αλ. Αλαβάνου συμβαίνει το δεύτερο. Οι επιμέρους στόχοι και άξονες του Σχεδίου Β΄ είτε είναι ενσωματώσιμοι σε γραμμή αστικής διαχείρισης είτε είναι ουτοπικοί, απατηλοί.
Ο «δημοκρατικός οικονομικός σχεδιασμός για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας» με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες δεν μπορεί να υλοποιηθεί σε συνθήκες όπου βασιλεύει η αναρχία της καπιταλιστικής αγοράς, ο ανελέητος ανταγωνισμός και η εξουσία των μονοπωλίων.
Η κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία δεν είναι «δημόσια περιουσία» που ανήκει σε όλους. Το αστικό κράτος είναι το κράτος του κεφαλαίου. Οι κρατικές επιχειρήσεις είναι ιδιοκτησία του αστικού κράτους ως συλλογικού καπιταλιστή.
Στο πλαίσιο της «απελευθερωμένης» καπιταλιστικής αγοράς κάθε επιχείρηση (ανεξάρτητα από το ποσοστό συμμετοχής του κράτους στη μετοχική της σύνθεση) είναι υποχρεωμένη να λειτουργήσει με γνώμονα το ποσοστό κέρδους της. Γι' αυτό και όμιλοι όπως η ΔΕΗ ΑΕ (που το κράτος διατηρεί τον έλεγχο της μετοχικής σύνθεσης) αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων τους και την επιβάρυνση της λαϊκής κατανάλωσης.
Η ύπαρξη κεντρικού σχεδιασμού προς όφελος των κοινωνικών αναγκών δεν είναι απλό τεχνικοοικονομικό πρόβλημα. Απαιτεί ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, για να προωθηθεί ο κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός ως σχέση παραγωγής και κατανομής του κοινωνικού προϊόντος.

Πάλι θα κληθεί να πληρώσει ο λαός

Το παράδειγμα των τραπεζών είναι χαρακτηριστικό. Τα προηγούμενα χρόνια ήταν υπό κρατικό έλεγχο η Εθνική Τράπεζα, η Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Σήμερα έχει κρατικοποιηθεί μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) συνολικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ποια ήταν τα οφέλη για τη λαϊκή οικογένεια, τον αυτοαπασχολούμενο, τον τραπεζοϋπάλληλο; Η απάντηση είναι γνωστή, δε χρειάζεται τεκμηρίωση. Αποτελεί σύντομο ανέκδοτο ο στόχος για τοκοφόρο κεφάλαιο στην υπηρεσία του λαού.
Κανένας δημόσιος έλεγχος του χρηματοπιστωτικού τομέα και των λεγόμενων κρατικών επιχειρήσεων «στρατηγικής σημασίας» δεν μπορεί να αναιρέσει την τάση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, την τάση διόγκωσης του πλασματικού κεφαλαίου, τη σήψη και τον παρασιτισμό που είναι γνήσια τέκνα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.
Καμιά αλλαγή νομισματικής πολιτικής και ιμπεριαλιστικής συμμαχίας δεν μπορεί να γεφυρώσει τη βασική αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας που οξύνεται, ούτε να αποτρέψει τις συνεχείς θυσίες του λαού στο βωμό της ανταγωνιστικότητας.
Οι στόχοι του συγκεκριμένου Σχεδίου όχι μόνο δεν είναι ριζοσπαστικοί, αλλά δεν μπορούν ούτε καν να διασφαλίσουν την ανάκτηση των απωλειών της προηγούμενης περιόδου. Προσωρινή παύση πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους σημαίνει ότι ο λαός θα αποπληρώσει τελικά, έστω και μ' άλλους όρους, ένα μεγάλο μέρος ενός χρέους για το οποίο δεν ευθύνεται και δεν ωφελήθηκε από τη δημιουργία του.
Αξιοποίηση του υποτιμημένου εθνικού νομίσματος για βελτίωση των εξαγωγών ιδιωτικών και κρατικών ομίλων σημαίνει ότι θα διατηρηθεί και θα μεγαλώσει η ψαλίδα μεταξύ της αύξησης της παραγωγικότητας και του πραγματικού μισθού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Αργεντινή, όπου την υποτίμηση του νομίσματος συνόδευσε η άνοδος των τιμών στην εσωτερική αγορά.
Στην πραγματικότητα, καλείται και πάλι ο λαός να πληρώσει με διαφορετικό τρόπο (π.χ. αύξηση του πληθωρισμού με τις ακριβότερες εισαγωγές, εμφάνιση μαύρης αγοράς για ευρώ και δολάριο) για να ακολουθήσει τον ίδιο καταστροφικό δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, «Ο μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος: Ευρώ ή δραχμή;», εκδ. «Κοροντζή», 2013.
2. Ο.π., σελ. 44.
3. Ο.π., σελ. 30.
4. Εφημερίδα «Πριν», 2 Δεκέμβρη 2012.