ΚΕΡΚΥΡΑ-Οι παπαγαλοι του κεφαλαιου

Κίνηση Πολιτών Ερημίτη: Δριμύ “κατηγορώ” για “πρακτικές που υπονομεύουν την συνοχή της Κερκυραϊκής Κοινωνίας”

Tις θέσεις της με αφορμή την πρόσφατη παρουσία εκπροσώπων της «N.C.H.Capital» στην Κέρκυρα, δημοσιοποιεί η «Κίνηση Πολιτών κατά του ξεπουλήματος και της καταστροφής του Ερημίτη».
Η ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα έχει ως εξής:
«Οι «απόψεις» ή οι ενδεχόμενες πολιτικές εξαρτήσεις των μεμονωμένων (ούτως ή άλλως) υποστηρικτών της καταστροφικής «επένδυσης» (και ξεπουλήματος) του Ερημίτη, θα μας άφηναν παγερά αδιάφορους, εάν δεν επρόκειτο για περιπτώσεις θεσμικών εκπροσώπων παραγωγικών τάξεων, ή «εκφραστών (υποτίθεται) της κοινής γνώμης», που εμφανιζόμενοι ως δημοσιογράφοι επηρεάζουν την ενημέρωση των πολιτών.
Άλλωστε ο τόπος είναι μικρός, και λίγο – πολύ γνωριζόμαστε όλοι…
Ως πρόεδρος του Επιμελητηρίου ο κ. Χονδρογιάννης δεν εκφράζει «προσωπικές απόψεις» αλλά τη γνώμη παραγωγικών τάξεων. Αυτό δεν είναι προσωπικό προνόμιο, και ασφαλώς δεν συνεπάγεται δικαίωμα να αποδέχεται και να «δοξολογεί», χωρίς γνώση (με «παρουσίαση»… ως «νέων», στοιχείων που είναι γνωστά εδώ και ένα χρόνο!)χωρίς κριτήρια και χωρίς διαδικασία του σχεδίου του οποιουδήποτε που αυτοανακηρύσσεται «σωτήρας», με το αζημίωτο, της επιχειρηματικότητας, του τουρισμού, και (άκουσον άκουσον!) του περιβάλλοντος (!!!) στο τόπο μας.
Πόσο μάλλον, όταν μια πολυεθνική με γνωστή προϋπηρεσία στη λαφυραγώγηση δημόσιας περιουσίας σε ρημαγμένα κράτη, κομίζει προτάσεις μιας μη τουριστικής «επένδυσης», καταστροφικές, στην πραγματικότητα, για ολόκληρη περιοχή, επιδιώκει ένα κοντόφθαλμο εργολαβικό συμφέρον που δεν έχει τίποτα το καινοτομικό – αλλά παραπέμπει στη γκρίζα αντιπαροχή του ’50, με οφελούμενο όχι έστω το Κράτος αλλά το μόρφωμα της ΤΑΙΠΕΔ Α.Ε., δηλαδή τους κλητήρες των τοκογλύφων δανειστών.
Όσο για τις «τηλεοπτικές περσόνες» που έχουν ρόλο «εκφραστή της κοινής γνώμης», ποια δημοσιογραφική δεοντολογία τους επιτρέπει να «ενημερώνουν» (;) χωρίς καμιά έρευνα για το τι είναι αυτή η «επένδυση» της N.C.H.Capital, τί σημαίνει για τον τουρισμό και την οικολογική  ισορροπία του νησιού τους, χωρίς γνώση, καταλήγοντας τελικά να λειτουργούν άκριτα ως γραφείο τύπου και αναμεταδότης αβάσιμων ισχυρισμών ενός εργολάβου όπως η «επενδύτρια» εταιρεία;
Καταδικάζουμε απερίφραστα τη συμπεριφορά της ηγεσίας του Επιμελητηρίου που θίγει τα συμφέροντα και την ίδια την υπόληψη των παραγωγικών τάξεων του τουρισμού και του εμπορίου, εμφανίζοντάς τις μάλιστα να εκπροσωπούνται από «βαρώνους» (χωρίς διατύπωση της γνώμης τους σε κανένα επίπεδο).
Καταγγέλλουμε τις πρακτικές που υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή της Κερκυραϊκής Κοινωνίας, μιας παραγωγικής κοινωνίας που καταληστεύεται απ’ άκρο σ’ άκρο από τη μνημονιακή πολιτική, στην οποία εντάσσεται και το ξεπούλημα (με προσυμφωνημένη καταστροφή) του Ερημίτη».

Ερημίτης: Από που να προέρχονται τα... απίστευτα ρεπορτάζ αθηναϊκών ΜΜΕ για τα γεγονότα του Επιμελητηρίου;

Για... «περιπέτειες μιας μεγάλης επένδυσης στην Κέρκυρα στον καιρό της κρίσης» κάνει λόγο η εφημερίδα Καθημερινή, η οποία επιστρατεύει ανακρίβειες και αναλήθειες σε ένα δημοσίευμα που, όλως περιέργως, φιλοξενεί μόνο την πλευρά της NCH Capital… Άγνοια, ανεπάρκεια, εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων, ιδεοληψίες; Πάντως, όχι διασταύρωση, δεοντολογία, αντικειμενικότητα. Σε ένα... μνημείο αδέσμευτης και δεοντολογικής δημοσιογραφίας, ο συντάκτης της αθηναϊκής εφημερίδας, επιστρατεύοντας κάθε επιχείρημα και «πληροφορία» που άντλησε προφανώς από τους υποστηρικτές της εν λόγω «επένδυσης» αλλά χωρίς καμία διασταύρωση, αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα της κατρακύλας της αξιοπιστίας και των πωλήσεων του πανελλαδικής εμβέλειας έντυπου Τύπου. Κάνοντας το άσπρο – μαύρο, ο Β. Μανδραβέλης περιγράφει τα «γεγονότα» της προηγούμενης Τετάρτης έξω από το Επιμελητήριο, χωρίς συντάκτης της εφημερίδας να τα έχει παρακολουθήσει από κοντά, πέφτοντας σε σοβαρά λάθη, ανακρίβειες και ισχυρισμούς που πόρρω απέχουν από την πραγματικότητα. Αυτά, στις πρώτες δύο παραγράφους. Στις υπόλοιπες τρεις, το κείμενο αφιερώνεται στις δηλώσεις του επικεφαλής της NCH Capital στην Ελλάδα, Γιώργου Σιάντη, με την εφημερίδα να δείχνει να υιοθετεί πλήρως τα επιχειρήματα και τους ισχυρισμούς του εν λόγω στελέχους του χρηματοδοτικού fund που ως μόνο συμμετέχων στο σχετικό διαγωνισμό του ΤΑΙΠΕΔ, απέκτησε την έκταση του Ερημίτη. Ο Μανδραβέλης είδε μόνο το... «Πατριωτικό Μέτωπο Εργαζομένων»! Έτσι, η εφημερίδα... είδε (ποιος άραγε της το μετέφερε, αφού δεν έστειλε κανένα συντάκτη της εκεί) μόλις «50 μέλη του ΠΑΜΕ» (!) –το οποίο σε μία ένδειξη εκπληκτικής άγνοιας για τις βασικές ελληνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις αποκαλεί μάλιστα «Πατριωτικό Μέτωπο Εργαζομένων», και όχι «Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο» όπως στην πραγματικότητα είναι το πλήρες όνομα της συνδικαλιστικής οργάνωσης που πρόσκειται στο ΚΚΕ-. Ο συντάκτης της εφημερίδας Καθημερινή, δεν είδε κανένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, του Εργατικού Κέντρου, πρωτοβάθμιων σωματείων, της Κίνησης Πολιτών κατά της Εκποίησης του Ερημίτη, Κασσιωπιτών, περιφερειακών συμβούλων, δημοτικών συμβούλων που ήταν εκεί και ξεπερνούσαν τα 350 άτομα... Αντίθετα, είδε 85 (;) «καλεσμένους» - εκπροσώπους παραγωγικών τάξεων και φορέων της Κέρκυρας (ποιους είδε και ποιους εκπροσωπούσαν αυτοί; Ο κ. Μανδραβέλης δεν αναφέρει). Τι ισχυρίζονται για το Νικολούζο: «Είχε συμφωνήσει να μας δει» Το «ρεπορτάζ» υποστηρίζει ότι είχε συμφωνηθεί από τις 14 Νοεμβρίου συνάντηση Νικολούζου – επενδυτών και ακυρώθηκε δύο ώρες προ της παρουσίασης. Δεν αναφέρει την προ εβδομάδων κατηγορηματική επιστολή Νικολούζου στο ΤΑΙΠΕΔ που δηλώνει ότι ο Δήμος Κέρκυρας θα πολεμήσει την «επένδυση» αυτή. Τα στοιχεία τα οποία επικαλείται ο συντάκτης, τα διαβάζουμε σε «καρμπόν» ρεπορτάζ και σε άλλα φιλο... επενδυτικά αθηναϊκά ΜΜΕ. Για παράδειγμα, δημοσίευμα της ιστοσελίδας capital.gr το οποίο, με αντίστοιχο ύφος και τις ίδιες ακριβώς «πληροφορίες» που δεν μαθαίνουμε από που τελικά τις άντλησαν. Λέει, λοιπόν, μεταξύ άλλων και το capital.gr: «Πληροφορίες αναφέρουν πως ενώ αρχικά ο δήμαρχος Κερκυραίων είχε συναινέσει να παραβρεθεί στην παρουσίαση της NCH Capital στο νησί, δύο ώρες πριν την έναρξή της στέλεχος του γραφείου του επικοινώνησε με στα στελέχη του fund για να μεταφέρει το μήνυμα πως «θα πρέπει να ακυρωθεί το ραντεβού μας, διότι η δημοτική αρχή δεν ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους επενδύσεις...». Τα πανομοιότυπα αυτά κείμενα, με την υιοθέτηση όλων των θέσεων, των επιχειρημάτων και της λογικής της NCH Capital, επιχειρούν να εμφανίσουν ως... πάνδημη απαίτηση φορέων και σωματείων την «επένδυση» στον Ερημίτη, αλλά, όταν φτάνουν στο να επικαλεστούν τους φορείς αυτός, περιορίζονται στον εξής ένα: το Επιμελητήριο Κέρκυρας... Η... οπτική γωνιά της φωτογραφίας! Και... ω! του θαύματος, στα δημοσιεύματα περιλαμβάνεται και φωτογραφία των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας που ελήφθη από το παράθυρο της αίθουσας του δευτέρου ορόφου του Επιμελητηρίου στον οποίο, φευ, είχαν πρόσβαση μόνο οι εκπρόσωποι των επενδυτών και οι επιλεγμένοι προσκεκλημένοι τους... Σιάντης, NCH: Όχι μόνο δεν θα κάνουμε πίσω, αλλά θα επισπεύσουμε! Πάντως, ένα ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει από τις δηλώσεις του κ. Σιάντη είναι ότι δηλώνει απερίφραστα πως όχι μόνο η εταιρία δεν πρόκειται να κάνει πίσω λόγω των διαμαρτυριών (για... φασαρίες της περασμένης Τρίτης κάνει λόγο η εφημερίδα, αγνοώντας ακόμα και ότι η υπόθεση εκτυλίχθηκε την... Τετάρτη) αλλά, αντίθετα, θα επισπεύσει τις εργασίες. Το κείμενο της Καθημερινής, αναφέρει: «Ερωτηθείς αν κάτι έχει αλλάξει μετά τις φασαρίες της περασμένης Τρίτης στην πόλη της Κέρκυρας, τα στελέχη της εταιρείας απορρίπτουν οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη από την άμεση προώθηση της επένδυσης. ’’Το εύκολο θα ήταν να αποχωρήσουμε’’, παραδέχεται. ’’Ξέρετε ’’, προσθέτει ο κ. Σιάντης, ’’η επένδυση στον Ερημίτη δεν είναι ούτε η μόνη που υλοποιούμε, ούτε η μεγαλύτερη. H NCH διαχειρίζεται 3,4 δισ. δολάρια και ο Ερημίτης συνιστά μια μάλλον μικρού οικονομικού αντικειμένου επένδυση. Δεν θεωρώ όμως», καταλήγει, ’’ότι έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε πίσω’’». Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ Η Καθημερινή και η... βίλα του Ρότσιλντ! Ας σημειωθεί επίσης ότι δεν είναι το μοναδικό «αντικειμενικό ρεπορτάζ» της Καθημερινής, αφού μόλις την τελευταία εβδομάδα έχει ασχοληθεί τρεις (!!!) φορές με την διαμαρτυρία κατά της NCH, φιλοξενώντας μακροσκελή κείμενα που καταδικάζουν τις αντιδράσεις, περιγράφουν τους διαδηλωτές ούτε λίγο ούτε πολύ ως «αγροίκους» που «βρίζουν» την πλειονότητα των φορέων του νησιού που ενδιαφέρονται να μην χαθεί η τεράστια ευκαιρία για την Κέρκυρα, ενώ επιχειρείται παράλληλα να περιοριστεί το εύρος των αντιδράσεων σε «καμιά 50ριά οπαδούς του ΠΑΜΕ» (;) Μάλιστα, η εφημερίδα δεν διστάζει να φιλοξενήσει τερατολογίες στη φαρέτρα των «επιχειρημάτων» της, παραγράφους όπως αυτή: «Στον Ερημίτη υπάρχουν αρκετές βίλες που φιλοξενούν ευκατάστατους Ελληνες και ξένους. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται και η βίλα του Ρότσιλντ, ο οποίος, ως γνωστόν, σύμφωνα με την εθνοπατριωτική μπλογκόσφαιρα «έχει και αυτός, λόγω εβραϊκής καταγωγής, συνωμοτήσει στο ξεπούλημα της περιοχής, με απώτερο στόχο τη μείωση της αμυντικής ικανότητας της χώρας μας». Ισχυρισμός που απέχει πολύ από την πραγματικότητα, αφού είναι γνωστό στην Κασσιώπη πως οι περισσότεροι ιδιοκτήτες πανάκριβων κατοικιών στην περιοχή, Έλληνες και ξένοι, δεν βλέπουν θετικά την εν λόγω «επένδυση» θεωρώντας ότι η πολύ μεγάλη αξία των περιουσιών της περιοχής, θα πέσει κατακόρυφα λόγω της αλλοίωσης του περιβάλλοντος και της εισόδου μαζικού τουρισμού σε μία παρθένα σήμερα έκταση... Ο επενδυτής θα φέρει πλούσιους τουρίστες σε συνεργασία με τη... «World Travel Market»!!! Η άγνοια του συντάκτη είναι μάλλον παροιμιώδης, αφού σε άλλο ρεπορτάζ  υποστηρίζει ότι «η εταιρεία υποσχέθηκε ήπια ανάπτυξη και επιπλέον να φέρει υψηλού επιπέδου τουρίστες, σε συνεργασία με τη βρετανική World Travel Market». Δεν έχει τη στοιχειώδη γνώση ότι η... «World Travel Market» είναι έκθεση τουρισμού και όχι τουριστικό γραφείο... Το ναυτικό οχυρό είναι απλώς... παρατηρητήριο! Συνεχίζοντας το μνημειώδες ρεπορτάζ, τα στοιχεία του οποίου εύκολα εικάζει κανείς από που μονόπλευρα τα άντλησε ο δημοσιογράφος της Καθημερινής, ισχυρίζεται ότι το ναυτικό οχυρό που μεταφέρεται έπειτα από σύμφωνη γνώμη του υπουργείου Εθνικής Αμυνας στην άκρη της έκτασης του ακινήτου, «δεν είναι τίποτε άλλο από ένα παρατηρητήριο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κέρκυρας και Αλβανίας και το ΣτΕ έκρινε ότι δεν τίθεται θέμα εθνικής ασφάλειας από την επένδυση». Αγνοεί, προφανώς, ότι το απλό... παρατηρητήριο στεγάζει το μοναδικό στη ΒΔ Ελλάδα ραντάρ από το οποίο καταγράφονται σε πραγματικό χρόνο όλα τα στοιχεία για την κίνηση κάθε είδους σκάφους στα στενά των συνόρων που έχουν φέρει τα τελευταία χρόνια ακόμα και νεκρούς από συμπλοκές και που αποτελούν, μεταξύ άλλων, περιοχή που δραστηριοποιούνται λαθρέμποροι ναρκωτικών και μεταναστών. Η ενημέρωση που, κατά την Καθημερινή, «ματαιώθηκε»... Ως υστερόγραφο, ο τίτλος του πρώτου δημοσιεύματος της Καθημερινής: «Ματαίωσαν με το έτσι θέλω ενημέρωση για επένδυση». Η ενημέρωση έγινε στους αυστηρώς επιλεγμένους προσκεκλημένους κανονικά, υπό την προστασία μάλιστα της Αστυνομίας. Όπου στους αποδέκτες των προσκλήσεων, δεν συμπεριελήφθησαν ούτε καν εκπρόσωποι των φορέων της περιοχής της Κασσιώπης, στην οποία βρίσκεται ο Ερημίτης... τα συμπερασματα δικα σας

Τα ΚΚ, το αστικό κοινοβούλιο κι οι αστικές κυβερνήσεις

 Τα ΚΚ, το αστικό κοινοβούλιο κι οι αστικές κυβερνήσεις

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το εισαγωγικό σημείωμα της κομεπ στο αφιέρωμα που έχει τον τίτλο της ανάρτησης και μπορείτε να το βρείτε στο τρέχον τεύχος της κομεπ. Η αντιγραφή και η αναδημοσίευση του αποσπάσματος έχει ως σκοπό να παρακινήσει τον αναγνώστη να αγοράσει και κυρίως να μελετήσει τα κείμενα του αφιερώματος και του τεύχους συνολικά.

Η συγκυρία των τελευταίων χρόνων έφερε στην επιφάνεια την πίεση προς το ΚΚΕ για συμμετοχή ή στήριξη αστικής κυβέρνησης, δηλαδή κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού. Φυσικά παρόμοιες λογικές είχαν επίδραση στον περίγυρο του ΚΚΕ και τα προηγούμενα χρόνια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πίεση για ανοιχτή ή καλυμμένη συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ ή για άμβλυνση της κριτικής απέναντί του «για να μην έρθει η δεξιά (η ΝΔ) στην εξουσία».

Ωστόσο, αυτή η πίεση αυξήθηκε απότομα και εκφράστηκε με πιο καθαρή κι οξυμένη μορφή από τη στιγμή που τέθηκε ζήτημα «αριστερής διακυβέρνησης» του καπιταλισμού, στα πλαίσια της γενικότερης αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού. Σε αυτές τις συνθήκες αναπτύχθηκε η αντίληψη ότι μια ενδεχόμενη κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος του λαού.

Η στήριξη αυτής της λογικής έχει φυσικά πολλές αποχρώσεις. Ξεκινώντας από διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες, διάφορα κόμματα, παράγοντες, μηχανισμοί καταλήγουν –περισσότερο ή λιγότερο καθαρά- να προβάλλουν αυτή την προοπτική ως ελπιδοφόρα για το λαό. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια αλυσίδα ετερόκλητων κρίκων, η οποία αξιοποιείται για την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική διαχείριση του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτή η αλυσίδα ξεκινά από την πιο καθαρή διατύπωση της θέση ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού αν οι κυβερνητικοί και υπουργικοί θώκοι καταληφθούν από «αριστερούς» πολιτικούς, περνάει μέσα από την αξιοποίηση της –διαχρονικής για την αστική δημοκρατία- λογικής του «μικρότερου κακού» και φτάνει μέχρι την επιχειρηματολογία διάφορων οπορτουνιστικών σχημάτων τα οποία φραστικά απορρίπτουν κάθε συμμετοχή ή στήριξη μιας τέτοιας κυβέρνησης, την ίδια στιγμή  που όλη η δραστηριότητα και όλη η επιχειρηματολογία τους υπηρετεί αντικειμενικά ακριβώς αυτή την εξέλιξη (στάση τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, στις τοπικές εκλογές, στο περιεχόμενο και την ιεράρχηση των συνθημάτων τους κλπ).

Η δραστηριότητα και επιχειρηματολογία του οπορτουνισμού είναι και η πιο επικίνδυνη για το κίνημα για δύο λόγους: πρώτον, γιατί δρα στο εσωτερικό του και προσπαθεί να το ρυμουλκήσει στα γρανάζια των ενδοαστικών οικονομικών και πολιτικών αντιθέσεων και δεύτερον, γιατί ντύνει τη συμβιβαστική πολιτική με επαναστατική «προβιά», καθιστώντας την πιο δυσδιάκριτη. Τέτοιου είδους «προβιά» αποτελούν τα πολυποίκιλα «μεταβατικά προγράμματα», κοινό στοιχείο των οποίων αποτελεί η ρητή ή άρρητη αποδοχή της θέσης περί αταξικότητας των αστικών θεσμών (κοινοβούλιο, κυβέρνηση κλπ) και κατ’ επέκταση περί της δυνατότητας αξιοποίησης των αστικών θεσμών για τη σύγκρουση με το κεφάλαιο.

Σήμερα το ΚΚΕ δρα σε αυτές τις αντικειμενικά σύνθετες συνθήκες έχοντας σταθερή «πυξίδα», σταθερό προσανατολισμό στην κατεύθυνση διεύρυνσης και πολιτικοποίησης της εργατικής πρωτοπορίας, στην κατεύθυνση συγκέντρωσης δυνάμεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Έχει επίγνωση ότι η πραγμάτωση αυτού του καθήκοντος περνάει μέσα από τις συμπληγάδες πέτρες των ενδοαστικών αντιθέσεων, ότι προϋποθέτει την πάλη για τη διατήρηση της πολιτικής ανεξαρτησίας του πολιτικού εργατικού κινήματος απ’ όλες τις πλευρές της αστικής πολιτικής.

Το ΚΚΕ είναι σήμερα εξοπλισμένο ιδεολογικά και πολιτικά για να ανταποκριθεί στα σύνθετα καθήκοντα που θέτει η σημερινή πολιτική πάλη. Αυτός ο εξοπλισμός έχει στέρεα θεμέλια αφού, μεταξύ άλλων, εδράζεται και στην επεξεργασία της εμπειρίας του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αντλώντας από αυτή πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Την «καρδιά» αυτών των συμπερασμάτων την έχει ενσωματώσει στο Πρόγραμμά του, το οποίο καθοδηγεί την καθημερινή του δράση.

Σημαντικό μέρος της μελέτης της παραπάνω εμπειρίας αποτελεί η παρακολούθηση της συζήτησης που πολλές φορές αναπτύχθηκε στο εσωτερικό του πολιτικού εργατικού κινήματος γύρω από το ζήτημα της συμμετοχής του σε κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού. Η συζήτηση αυτή τροφοδοτήθηκε άλλωστε αρκετές φορές στο παρελθόν από τις ίδιες τις εξελίξεις, τέθηκε από την ίδια τη ζωή ως σύνθετο ζήτημα που χρειάζεται θεωρητική επεξεργασία. Η απάντηση που έδωσε το πολιτικό εργατικό κίνημα στην ιστορική του διαδρομή δεν ήταν ενιαία, ούτε σε θεωρητικό ούτε σε πρακτικό επίπεδο.

Φυσικά η ιστορική μελέτη πρέπει να παίρνει πάντα υπόψη της ότι τόσο οι αντικειμενικές συνθήκες μέσα στις οποίες έμπαινε κάθε φορά το συγκεκριμένο ζήτημα, όσο και το κατακτημένο επίπεδο ωρίμανσης του πολιτικού εργατικού κινήματος σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή δημιουργούσαν περισσότερο ή λιγότερο ευνοϊκές προϋποθέσεις για την αποκάλυψη της ουσίας του. Αυτό άλλωστε αποτυπώνεται αφενός στην προσαρμογή των σχετικών τοποθετήσεων κομμάτων αλλά και ηγετικών προσωπικοτήτων του πολιτικού εργατικού κινήματος, αφετέρου στη μεγαλύτερη ή μικρότερη σαφήνεια, τη μεγαλύτερη ή μικρότερη αντιφατικότητα των τοποθετήσεών τους.

Ενδεικτικό είναι και το ενδιαφέρον που έδειξε ο ίδιος ο Λένιν στη μελέτη των ζητημάτων που σχετίζονται με την ταξική ουσία του κράτους και των μηχανισμών του, μελέτη που αναπτυσσόταν παράλληλα με το αντικείμενό της τόσο στην χώρα του, τη Ρωσία, όσο και στη Δυτική Ευρώπη. Φυσικά το πολιτικό εποικοδόμημα της Ρωσίας, απ’ όπου εκκινούσε όλη η ανησυχία του, δεν ήταν αυτό που μπορούσε αντικειμενικά να θέσει το ζήτημα στην πιο καθαρή του μορφή. Η τσαρική εξουσία, τα ανύπαρκτα μέχρι το 1907 και πολύ ανώριμα και ασταθή κοινοβουλευτικά εγχειρήματα της τσαρικής εξουσίας την περίοδο 1907-1917 και γενικότερα η μεγάλη ρευστότητα του πολιτικού εποικοδομήματος στη Ρωσία εκείνη την περίοδο τροφοδοτούσαν απόψεις, προβληματισμούς, σκέψεις σχετικά με τη δυνατότητα του πολιτικού εργατικού κινήματος να αξιοποιήσει αυτή τη ρευστότητα, ακόμα και μέσω της βραχύχρονης στήριξης κυβέρνησης σε συγκεκριμένες συνθήκες προς όφελος της εμβάθυνσης της επαναστατικής διαδικασίας. Στοιχεία αυτού του προβληματισμού περιέχονταν ακόμα και στην παλιά στρατηγική αντίληψη των μπολσεβίκων περί «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» και τη σχετική αντιπαράθεση στο εσωτερικό του κόμματος.

Ωστόσο η ανησυχία του Λένιν για αυτά τα ζητήματα ήταν συνεχής και αναπτυσσόταν παράλληλα με την εξάλειψη ή υποχώρηση κάποιων ιδιαιτεροτήτων του ρωσικού πολιτικού εποικοδομήματος. Αυτή η διαδικασία έφτασε στην ωριμότητά της το διάστημα από τον Απρίλη του 1917 (οπότε και επέστρεψε στη Ρωσία ο Λένιν) μέχρι το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, όπου στις συνθήκες της αστικής Προσωρινής Κυβέρνησης –η οποία είχε πιο καθαρά αστικοδημοκρατικά χαρακτηριστικά- το ζήτημα τέθηκε με πιο καθαρό τρόπο και σε άμεση σύνδεση με τη νέα στρατηγική που χάραξε ο Λένιν τον Απρίλη, σύμφωνα με την οποία ο χαρακτήρας της επανάστασης θα ήταν σοσιαλιστικός, χωρίς καμία ενδιάμεση πολιτική κατάσταση. Αυτή η διαδικασία ολοκληρώθηκε με την έκδοση του «Κράτος και Επανάσταση» αυτήν ακριβώς την περίοδο, όπου τεκμηριώνονται τα βασικά του συμπεράσματα πάνω στο ζήτημα: ο ταξικός χαρακτήρας της κρατικής εξουσίας και των επιμέρους μηχανισμών της, η αδυναμία αξιοποίησής τους για το πέρασμα στην αταξική κοινωνία, η ανάγκη τσακίσματος αυτού του μηχανισμού.

Είναι ακριβώς μέσα σε αυτή την περίοδο, το καλοκαίρι του 1917, όταν σημειώνει χαρακτηριστικά:
«Η επανάσταση διδάσκει όλες τις τάξεις με μια ταχύτητα και βάθος που είναι άγνωστες στους συνηθισμένους, ειρηνικούς καιρούς. Οι καπιταλιστές, καλύτερα οργανωμένοι, πιο έμπειροι στο έργο της ταξικής πάλης και της πολιτικής, διδάχτηκαν πιο γρήγορα από τους άλλους. Βλέποντας ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρατηθεί, κατέφυγαν σε μια μέθοδο, που μετά το 1848 την εφάρμοζαν ολόκληρες δεκαετίες οι καπιταλιστές των άλλων χωρών, για να ξεγελούν, να διαιρούν και να αδυνατίζουν τους εργάτες. Η μέθοδος αυτή είναι η λεγόμενη κυβέρνηση «συνασπισμού» δηλαδή μια κοινή ενωμένη κυβέρνηση, αποτελούμενη από την αστική τάξη και τους λιποτάκτες του σοσιαλισμού [...]

Οι «σοσιαλιστές» ηγέτες, μπαίνοντας στην κυβέρνηση της αστικής τάξης αποδείχνονταν κατά κανόνα ανδρείκελα, μαριονέτες, προκάλυμμα για τους καπιταλιστές, όργανο εξαπάτησης των εργατών...

Οι βλάκες των κομμάτων των εσέρων και των μενσεβίκων πανηγύριζαν, λούζονταν με αυταρέσκεια στην ακτινοβολία της υπουργικής δόξας των αρχηγών τους. Οι καπιταλιστές έτριβαν τα χέρια από ικανοποίηση, εφόσον είχαν αποκτήσει στο πρόσωπο των «αρχηγών των Σοβιέτ» βοηθούς ενάντια στο λαό, εφόσον πήραν την υπόσχεση απ’ αυτούς ότι θα υποστηρίζουν τις «επιθετικές επιχειρήσεις στο μέτωπο», δηλ. την επανάληψη του ιμπεριαλιστικού, ληστρικού πολέμου που είχε σταματήσει. Οι καπιταλιστές ήξεραν ότι οι υποσχέσεις της αστικής τάξης –σχετικά με τον έλεγχο, ακόμα και με την οργάνωση της παραγωγής, σχετικά με την πολιτικής της ειρήνης κτλ–ποτέ δε θα εκπληρωθούν.

Έτσι και έγινε [...] οι καπιταλιστές εξακολουθούσαν να δυναμώνουν. Σε αυτό το διάστημα δεν έγινε στην πραγματικότητα τίποτε, απολύτως τίποτε, για να μπει χαλινάρι στους καπιταλιστές. Οι λιποτάχτες του σοσιαλισμού που έγιναν υπουργοί, αποδείχτηκαν πολυλογάδες, που είχαν αποστολή να περισπούν την προσοχή των καταπιεζόμενων τάξεων, ενώ όλος ο κρατικός διοικητικός μηχανισμός στην πραγματικότητα έμενε στα χέρια της γραφειοκρατίας (της υπαλληλίας) της αστικής τάξης».

(Λένιν, Άπαντα, τ. 34, σελ 62-64)

Την ίδια περίοδο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε η αστική τάξη αυτές τις υπουργοποιήσεις: «Την ίδια εποχή και ένας αστικός πολιτικός, ο Πάβελ Μιλιουκόφ, με την πείρα της τάξης του, πολύ εύστοχα διαπίστωνε: «Αυτά τα πρόσωπα μιας και υπουργοποιήθηκαν δεν είναι πια ηγέτες των επαναστατών... Τώρα χρειάζεται να αποκηρύξουν οριστικά –δε λέω την επαναστατική φρασεολογία, ο τρόπος έκφρασης ας μείνει, ό,τι θέλουν- μα την επαναστατική ιδεολογία».

(Συλλογικό: «Οκτώβρης 1917. Η πορεία των μπολσεβίκων προς τη νίκη», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ 103).

ΜΗΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΟΥ. ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ...

 ΜΗΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΟΥ. ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ...

Ο τίτλος τής ανάρτησης παραπέμπει σε μια σελίδα που περιέχει κι άλλες ειδήσεις. Αναζήτησε λοιπόν  ΕΔΩ αυτούς τούς οποίους κυριολεκτικά θερίζει η πείνα και βγάλε συμπεράσματα για την καπιταλιστική κρίση, το ρόλο τής Ευρωπαϊικής Ένωσης, μα και τη μοναδική φιλολαϊκή διέξοδο
που υπάρχει.

   

Η μόνη λύση για το λαό

• Την ώρα που στη Βουλή συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και αξιωματική αντιπολίτευση κονταροχτυπιούνταν για το ποιος έχει τους 180 και ποιος τους 120, για το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, που προϋποθέτει ο λαός να συνεχίσει να πτωχεύει, χιλιάδες εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι, γυναίκες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και διαδήλωσαν για άλλη μια φορά πως δε θα ζήσουν με ψίχουλα!
• Δημήτρης Κουτσούμπας: «Η λύση είναι μία: Ανάπτυξη της ταξικής πάλης, λαϊκή συμμαχία, ισχυρό ΚΚΕ παντού».

ΣΕΛ. 4 - 5   

 

Να «ξεθολώσει» το τοπίο

«Θα είναι 180», «θα είναι 121», «μήπως είναι 177 και 118»; «Είναι αποστάτες», «πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές ή αργότερα»; «Θα παραταθεί ή όχι το μνημόνιο»; Και το αποπροσανατολιστικό γαϊτανάκι συνεχίζεται, θολώνοντας το τοπίο.
Βεβαίως, όλα αυτά τα ερωτήματα για το αστικό πολιτικό σύστημα και τα στελέχη του έχουν ουσία, γιατί αφορούν διεργασίες και ανακατατάξεις που συντελούνται στο εσωτερικό του με στόχο την αναμόρφωσή του, τη διαμόρφωση νέων συμμαχιών που θα διεκδικήσουν τη διακυβέρνηση.
Είναι, όμως, αποπροσανατολιστικά για το λαό, που καλείται στη γωνιά του, στον καναπέ του να παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις τρομοκρατημένος για την «πολιτική αστάθεια», ή αυτοαπατώμενος ότι η κυβερνητική εναλλαγή κάτι θετικό θα φέρει γι' αυτόν, όταν είναι δεδομένο ότι η αντιλαϊκή πολιτική θα είναι εδώ είτε παραταθεί είτε όχι το μνημόνιο.

Στο υπόβαθρο, όμως, όλης αυτής της αντιπαράθεσης βρίσκεται η από κοινού στήριξη ενός δρόμου ανάπτυξης φύσει αντιλαϊκού, που προϋποθέτει τσακισμένα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, υποβαθμισμένες ανάγκες, ζωή με ψίχουλα, μισο-ανεργία και μισο-εργασία για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Αυτός είναι ο δρόμος του κεφαλαίου, της ΕΕ, δρόμος χίλιες φορές περπατημένος και σε φάση ανόδου της οικονομίας, και σε φάση κρίσης, και σε φάση ανάκαμψης.

Το ζητούμενο των αντιπαραθέσεων στο αστικό πολιτικό σύστημα είναι το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο. Αν πρέπει να συνεχιστεί η σημερινή διαχείριση με παραλλαγές ή αν θα πρέπει να αλλάξει το μείγμα, με ποια μέσα θα πρέπει να εξασφαλίζεται η λαϊκή - εργατική συναίνεση κ.ά. 

Αυτά, άλλωστε, είναι τα ζητήματα, στα οποία δίνουν, τόσο συγκυβέρνηση όσο και αξιωματική αντιπολίτευση, εξετάσεις στους ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και στους συμμάχους τους σε ΕΕ και ΗΠΑ, διεκδικώντας ο καθένας για λογαριασμό του αυτόν το ρόλο.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ούτε με την απάθεια, το συμβιβασμό την αναμονή λύσεων από τα πάνω, ούτε βεβαίως με το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε ρόλο κομπάρσου στο έργο που λέγεται «ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση».

Απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο με τη συσπείρωση των εργαζομένων στα σωματεία, στα συνδικάτα τους, στους φορείς του εργατικού - λαϊκού κινήματος, μαζικοποιώντας τους, δυναμώνοντας την ταξική κατεύθυνση, τον προσανατολισμό συνολικής αντιπαράθεσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου και όχι με τις διαχειριστικές εκδοχές της. 

Απάντηση μπορεί να δοθεί με την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την ενδυνάμωση της συμμαχίας εργαζομένων, λαϊκών στρωμάτων, των ΕΒΕ και των αγροτών σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.  

Απάντηση μπορεί να δοθεί με εργατικό - λαϊκό κίνημα πραγματική αντιπολίτευση σε κεφάλαιο, μονοπώλια, κυβερνήσεις τους, ΕΕ, ανοίγοντας ταυτόχρονα την προοπτική να γίνει ο ίδιος ο λαός εξουσία και κυρίαρχος του πλούτου που παράγει. Αυτός είναι μονόδρομος για το λαό. 

Τα ζητήματα που αφορούν το πώς θα οργανώσει την αντεπίθεσή του πρέπει να τον απασχολήσουν και όχι τα διάφορα παιχνίδια που παίζονται μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα.  

Σε αυτόν το δρόμο το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις γι' αυτό και οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα χρειάζονται γερό, ισχυρό ΚΚΕ παντού!

Κέρδη 1.000.000 δολάρια… το λεπτό!

 Κέρδη 1.000.000 δολάρια… το λεπτό!

"Το λογικό είναι πραγματικό και το πραγματικό λογικό". Πρόκειται για την περίφημη φράση του Χέγκελ. Δηλωτική μιας σαγηνευτικής διαλεκτικής που όμως δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα πρωσικά όρια ενατένισης των πραγμάτων.

Δυο αιώνες μετά και πριν μιλήσουμε για την "λογική" του σημερινού κόσμου ας δούμε στοιχεία της πραγματικότητας που τον συνθέτουν:

• Πριν μερικές βδομάδες δημοσιεύτηκαν τα στοιχεία της οργάνωσης "Oxfam" σύμφωνα με τα οποία το διάστημα Μάρτης 2013 - Μάρτης 2014 οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου αύξαιναν τις συνολικές τους περιουσίες κατά 668 εκατομμύρια δολάρια την… ημέρα. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα η "ελίτ" αυτής της "ελίτ" έφτασε να κερδίζει σχεδόν 1.000.000 δολάρια το λεπτό (!) κάθε ώρα, κάθε μέρα για έναν ολόκληρο χρόνο.

• Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, ο Μπιλ Γκέιτς με περιουσία 76 δισ. δολάρια "αν ρευστοποιούσε όλη του την περιουσία και αν ξόδευε 1.000.000 δολάρια την ημέρα, θα του έπαιρνε 218 χρόνια για να ξοδέψει όλο του τον πλούτο". Στην πραγματικότητα, όμως, λέει η "Oxfam", ποτέ δεν θα ξέμενε από χρήματα, "αφού έστω και το χαμηλότερο επιτόκιο του ύψους του 2% θα του επέστρεφε πίσω 4.200.000 δολάρια κάθε ημέρα"…

• Τον περασμένο Μάιο σε ομιλία της στο Λονδίνο η διευθύντρια του ΔΝΤ, η κυρία Λαγκάρντ, σε ένα ακροατήριο που απαρτιζόταν από τον  Κλίντον μέχρι τον Κάρολο της Ουαλίας και από τηνΛαίδη Ρότσιλντ ως τους επικεφαλής της "Glaxo" και άλλων 200 πολυεθνικών, είπε τα εξής: "Οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο που θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα διώροφο λονδρέζικο λεωφορείο κατέχουν πλούτο ίσο με εκείνο του φτωχότερου 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή των 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων".

• Στα παραπάνω θα ήταν παράλειψη αν δεν σημειώναμε, όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα ότι, σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, πάνω από 6 εκατομμύρια Έλληνες ζουν στα όρια της φτώχειας και υπό τον ζόφο του κοινωνικού αποκλεισμού, αλλά την ίδια ώρα: α) στην Ελλάδα το 2014 οι υπερδισεκατομμυριούχοι από 9 αυξήθηκαν στους 11 με την περιουσία τους να αυξάνεται από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια, β) στην περσινή έκθεση της "Wealth-Χ" η Ελλάδα αναδείχτηκε "η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη", γ) σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας "Credit Suisse", στην  Ελλάδα το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου, από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007, δ) όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα ("Βήμα", 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους "έχοντες" πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.

Αυτή είναι η κατάσταση σε έναν πλανήτη και σε μια χώρα που μαστίζεται από την κρίση. Θα πει κανείς:  "Έτσι είναι αφού έτσι δουλεύει το σύστημα. Όταν οι πολλοί εξαθλιώνονται, κάποιοι λίγοι κερδίζουν". Πράγματι.  Αλλά, τότε, τι κάνουμε; Ποιο είναι το συμπέρασμα; Κάναμε τη βαθυστόχαστη διαπίστωσή μας και τώρα "πάμε γι’ άλλα";

Η εικόνα του κόσμου όπως την καταγράφει η εμπειρία μας και όπως την  περιγράφουν τα στοιχεία, δεν προσπερνιέται με την μέθοδο της "διαπιστωτικής ξεπέτας". Γιατί σε αυτή την περίπτωση υπάρχει, πάντα, ένα λεπτό σημείο. Και το σημείο αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι οι θιασώτες του συστήματος, του καπιταλιστικού, πασχίζουν να μας μάθουν να ζούμε – και εν πολλοίς το έχουν καταφέρει μέσα από την κυρίαρχη προπαγάνδα και την κυριαρχία της ιδεολογίας τους – αποδεχόμενοι και συμβιβαζόμενοι με αυτό το "έτσι είναι".

Όμως από το συμβιβασμό με το "έτσι είναι" ξεκινάει υποδορίως και η αποδοχή περί το "λογικόν" για το "πώς είναι" τα πράγματα.  Οτι, δηλαδή, είναι τάχα "λογικό" και, από μια άποψη, "μοιραίο", "αναπόφευκτο" κι "αμετάλλακτο" το φαινόμενο της συνύπαρξης της απόλυτης ένδειας με την ξετσιπωσιά της χλιδής.

Βέβαια, για να γίνει πιο "γλυκόπιοτη" η αποδοχή αυτής της "μοίρας", επιδίδονται σε θεωρίες περί των "άξιων", των "ικανών" και των "καπάτσων" που τα κατάφεραν σε αυτή τη ζωή. Σε αντιδιαστολή με τους άλλους, με τα δισεκατομμύρια δηλαδή των ανθρώπων, που λόγω "ανικανότητας", "αναξιότητας" ή εν πάση περιπτώσει λόγω "ατυχίας", δεν "προκόψανε".

Έτσι, μέσα από αυτό το σχήμα, που βασίζεται στο δόγμα της "φυσικής επιλογής" αλλά με όρους κοινωνικού δαρβινισμού, εξοβελίζεται ο παράγοντας εκμετάλλευση. Κουβέντα για τις ταξικές ανισότητες. Πλήρης αποσιώπηση για το γεγονός ότι η απανθρωπιά της φτώχειας, ο πόνος της ανέχειας, η δυστυχία της ανέχειας έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δηλαδή την κατίσχυση του κεφαλαιοκράτη–καπιταλιστή πάνω στον προλετάριο–εργαζόμενο.

Λέξη για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με βάση τον κανόνα της μετατροπής του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Ένα εμπόρευμα που, όποτε το επιθυμούν και με τους όρους που το επιθυμούν, τα αφεντικά το πωλούν και το αγοράζουν φορώντας του τη σιδερένια μπάλα της μισθωτής σκλαβιάς ή το στοιβάζουν στον εφεδρικόστρατό της ανεργίας αποδίδοντάς του την «ελευθερία» της ανέχειας.

Λέξη, τελικά, για το χωρισμό της κοινωνίας σε μια χούφτα "ιδιοκτήτες" από τη μια και σε έναν ωκεανό πληβείων από την άλλη, που η μόνη τους ιδιοκτησία είναι το σαρκίο τους και το σαρκίο των παιδιών τους και που μόνο τους "δικαίωμα" είναι να προσφέρουν το σαρκίο τους στον αφέντη–εκμεταλλευτή τους.

Όμως, στην πραγματικότητα (και εδώ βρίσκεται η αντίφαση που έλυσε ο Μαρξ), τίποτα από όλα αυτά που συνιστούν τη γύρω μας πραγματικότητα δεν είναι λογικό. Στο σημείο αυτό ο κύριος Χέγκελ έκανε λάθος: Όχι, το πραγματικό δεν είναι και λογικό, όπως ισχυριζόταν. Με την έννοια ότι τίποτα από αυτά δεν είναι καλώς καμωμένο. Και τίποτα "θεϊκό" ή "φυσικό" δεν επιβάλλει την "αναπόφευκτη" διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας.

Δεν είναι λογικό ούτε μοιραίο ούτε αναπόφευκτο οι άνθρωποι να συνεχίσουν να χωρίζονται σε εκείνους που αγοράζουν ανθρώπους και στους άλλους που πωλούνται σε άλλους ανθρώπους.

Δεν είναι λογική και δεν πρέπει να αποδεχτούμε ως λογική την πραγματικότητα ότι σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες – το 0,006% του πληθυσμού- να κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.

Δεν είναι λογικό στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων θυμάτων της αιθαλομίχλης και του νέφους της εξαθλίωσης και της κατάθλιψης, να δεχόμαστε σαν κάτι το λογικό την πραγματικότητα με τις λίστες των  καταθετών δεκάδων δισεκατομμυρίων στις τράπεζες του εξωτερικού.

Δεν είναι λογικό να δεχόμαστε ως λογική την πραγματικότητα ότι στην Ελλάδα, δίπλα στα 700.000 παιδιά που υποσιτίζονται υπάρχουν και 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας και κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.

Όχι, τίποτα από την πραγματικότητα στην οποία μας έχουν ρίξει δεν είναι λογικό. Δεν είναι ρεαλισμός να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να συνεχιστεί έτσι η ζωή γύρω μας, στη χώρα μας, στον κόσμο όλο.

Το Λογικό θα ήταν η συντριβή αυτής της πραγματικότητας και η οικοδόμηση μιας νέας, χωρίς δεσμά και χωρίς αλυσίδες. Δεν υπάρχει τίποτα ρεαλιστικό στον συμβιβασμό με μια τέτοια πραγματικότητα.  Ρεαλισμός είναι η διεκδίκηση του δικαιώματος της ύπαρξης ενάντια σε εκείνο τον "ρεαλισμό" που εγγυάται μέσα από την υλική αποστέρηση την ανυπαρξία όλων όσα συνθέτουν τα προαπαιτούμενα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Γιατί, τελικά, δεν είναι λογικό και ρεαλιστικό 85 μεγαλομέτοχοι πολυεθνικών και μονοπωλίων να κερδίζουν 1 εκατομμύριο δολάρια κάθε 60 δευτερόλεπτα (!) στον ίδιο πλανήτη που κάθε 120 δευτερόλεπτα πεθαίνουν πάνω από 30 παιδιά λόγω πείνας, λόγω ασιτίας, λόγω ανέχειας!

Μόνο ο παραλογισμός ενός συστήματος που έχει ως λογική του τη βαρβαρότητα μπορεί να διατείνεται ότι είναι λογικό 85 κεφαλαιοκράτες να έχουν περιουσία η οποία ξεπερνά τα υπάρχοντα του μισού πληθυσμού της Γης!

Μόνο ο παραλογισμός ενός συστήματος που έχει ως λογική του τη βαρβαρότητα μπορεί να διατείνεται ότι είναι λογικό η χώρα των άστεγων και των εκατομμυρίων ανέργων να είναι ταυτόχρονα και η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη.

[Άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στον ιστοτόπο enikos]

Υπερψηφίστηκαν οι προτάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης Ιονίων Νήσων από το Περιφερειακό Συμβούλιο

 Υπερψηφίστηκαν οι προτάσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης Ιονίων Νήσων από το Περιφερειακό Συμβούλιο

Στη συνεδρίαση του Π.Σ στις 6-12-2014 συζητήθηκαν τα θέματα που είχαμε προτείνει ως Λαϊκή Συσπείρωση :

• Εισηγηθήκαμε συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας που αφορά 1,5 εκ. ανέργους και πολλούς από αυτούς στην Περιφέρεια μας. Το Π.Σ κατέληξε ομόφωνα σε πλαίσιο αιτημάτων προς την κυβέρνηση για την ανα-κούφιση των ανέργων που περιλαμβάνει μέτρα όπως:

1. Επίδομα ανεργίας 600 ευρώ για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.
2. Πλήρης ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη.
3. Να μην πληρώνουν δημοτικά τέλη.
4. Δωρεάν επανασύνδεση ΔΕΗ και τηλεφώνου.  

• Για τη μεγάλη ζημιά στους ελαιοπαραγωγούς από την ακαρπία της ελιάς σε όλα τα Ιόνια Νησιά και τη ζημιά στα αμπέλια, από τον περονόσπορο, αποφα-σίστηκε να απαιτηθεί από την κυβέρνηση άμεση αποζημίωση των παραγωγών για την ζημιά, μέσω του ΕΛΓΑ.

• Για την απλήρωτη εργασία των ξεν/λων.  Πρόκειται για μια απαράδεκτη συ-μπεριφορά της εργοδοσίας, που αν και έχει μεγάλη αύξηση κερδών τα δύο τε-λευταία χρόνια παρακρατεί για αρκετούς μήνες τα δεδουλευμένα των ξεν/λων. Το Π.Σ απαιτεί την άμεση πληρωμή όλων των δεδουλευμένων και την εντατι-κοποίηση των ελέγχων σ’ όλα τα ξενοδοχεία από τους αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς (ΙΚΑ – ΣΕΠΕ)

• Θέσαμε προ Η.Δ την αναγκαιότητα άμεσης παρέμβασης της περιφέρειας στους Παξούς για την αποκατάσταση των ζημιών και την άμεση καταγραφή τους,  από την πλημμύρα της Παρασκευής και την άμεση αποζημίωση όλων των πληγέντων. Θεωρούμε ότι η περιφέρεια έπρεπε να παρέμβει από την πρώτη στιγμή και να συνδράμει τον Δήμο Παξών. Απαιτείται να κηρυχτεί η Λάκα Παξών πλημμυροπαθής περιοχή. 

• Καταψηφίσαμε τα τέσσερα προγράμματα Διαπεριφερειακής Συνεργασίας με τις  περιφέρειες της Ιταλίας και  της Αλβανίας, γιατί ουσιαστικά είναι χρηματοδοτικά εργαλεία ιδιωτικών εταιρειών και δεν προσφέρουν τίποτα θετικό για το λαό και τη νεολαία των περιφερειών.

• Σημειώνουμε ότι η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της περιφέρειας κάνει ένα ατόπημα: Δεν αναφέρει τους εισηγητές σε αρκετά θέματα π.χ για την ανεργία, για τις καταστροφές από την πλημμύρα στη Λάκα των Παξών.

• Είχε συμπεριληφθεί στα θέματα της Η.Δ για την Κυριακή 7-12-14 το θέμα των ακτοπλοϊκών  συγκοινωνιών σε Κεφαλονιά – Ιθάκη – Παξούς και τα Διαπόντια νησιά. Η συνεδρίαση της Κυριακής αναβλήθηκε για τον θάνατο του Αντι/δρου του Π.Σ Διονύση Μυλωνά.

Κέρκυρα, 8-12-2014

ΗΠΑ-Σηριαλ φονιαδων

Νέα υπόθεση πυροβολισμού αφροαμερικανού από αστυνομικό στις ΗΠΑ

• 

Δεν έχουν τέλος τα περιστατικά βίας από αστυνομικούς σε βάρος αφροαμερικανών πολιτών στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς μία ακόμα υπόθεση έρχεται να προστεθεί, επιβαρύνοντας το ήδη τεταμένο κλίμα στη χώρα.

Αφού εντόπισε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο σε συγκρότημα διαμερισμάτων στο Ορλάντο της Φλόριντα λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, ο αστυνομικός Ρόμπερτ ΜακΚάρθι πυροβόλησε τρεις φορές, με αποτέλεσμα μία από τις σφαίρες να χτυπήσει τον 28χρονο Σέντρικ Μπαρτί.
Αυτόπτες μάρτυρες που βρίσκονταν στο σημείο όπου έλαβε χώρα το περιστατικό ανέφεραν ότι οι δύο άνδρες που εμπλέκονται στην υπόθεση είχαν τα χέρια τους ψηλά όταν ο αστυνομικός άνοιξε πυρ.
Ο σερίφης της κομητείας Όραντζ της Φλόριντα, Τζέρι Ντέμινγκς, απηύθυνε έκκληση για αυτοσυγκράτηση προς όλες τις πλευρές, ζητώντας να μην εξάγονται βιαστικά συμπεράσματα πριν την ολοκλήρωση των ερευνών, ενώ υποστήριξε ότι ο Μπαρτί δεν υπάκουσε στις εντολές του αστυνομικού και «κινείτο ύποπτα», κάνοντας τον ΜακΚάρθι να φοβηθεί για την ασφάλειά του.
Ο Μπαρτί υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και η κατάσταση της υγείας του παραμένει σταθερή αλλά κρίσιμη, δήλωσε ο σερίφης. Ο ίδιος έχει ιστορικό συλλήψεων για τουλάχιστον 45 κατηγορίες από το 1999, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Ντέμινγκς.

Όλοι μαζί... μπορούν

 Όλοι μαζί... μπορούν

Έγραψε χαρούμενη η «Αυγή», 5/12/2014: «Με πλειοψηφία μιας έδρας, το κοινοβούλιο της Θουριγγίας έδωσε σήμερα ψήφο εμπιστοσύνης στον Μπόντο Ράμελο του Die Linke. Ετσι, ο Ράμελο γίνεται ο πρώτος πρωθυπουργός από την Αριστερά σε κρατίδιο της Γερμανίας (Ερφούρτη). Ο 58χρονος Ράμελο ορκίστηκε πρωθυπουργός αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, παραλείποντας στον όρκο το συνηθισμένο "με τη βοήθεια του Θεού". Στην ομιλία του, τόνισε ότι θα συνεργαστεί με την αντιπολίτευση».
 
Μεγάλη τομή, αλήθεια, ο αριστερός πρωθυπουργός διαχείρισης του καπιταλισμού. Γιατί, τι άλλο θα κάνει στο συγκεκριμένο κρατίδιο; Και μάλιστα υποσχόμενος συνεργασία με την αντιπολίτευση, δηλαδή τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ; Αλλωστε, με τους σοσιαλδημοκράτες και τους πράσινους κυβερνά και οι σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνούν με την Μέρκελ, ενώ οι πράσινοι έχουν συγκυβερνήσει με τους σοσιαλδημοκράτες. Το κεφάλαιο δεν έχει πρόβλημα όπως και αυτοί με το κεφάλαιο. 

Πώς το είχε πει ο Αλ. Τσίπρας; Από την Ερφούρτη έγινε η αρχή της αριστεράς και έπεται συνέχεια; Ολοι μαζί, αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, πράσινοι, χριστιανοδημοκράτες σε κοινό σκοπό. Τι να την κάνει τη «βοήθεια του θεού»;

Ριζοσπάστης

Έλληνες, σας απαγορεύουμε να μιλάτε... ρωσικά!

 Έλληνες, σας απαγορεύουμε να μιλάτε... ρωσικά!

Κατεστραμμένο σπίτι στην πόλη Σταρομπέσεβο, περιφέρεια

 Ντονιέτσκ. Μια ελληνική οικογένεια, οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, 

δεν είχε καμία σχέση με τις εχθροπραξίες σ'αυτή τη περιοχή...

 Φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο

H πρόεδρος της Ουκρανικής Παγκόσμιας Ένωσης Επαγγελματιών δασκάλων, απέστειλε επιστολή στην Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, όπου απαιτεί: «Οι Έλληνες που είναι ουκρανοί πολίτες, υποχρεούνται να ξεχάσουν τη γλώσσα του… Πούτιν(!) και να μιλούν μόνο στην ελληνική και την... κρατική γλώσσα»!

Ήταν τον Αύγουστο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, όταν στη βεράντα σπιτιού φίλου, στην Πετρούπολη της Αθήνας, είχαμε μαζευτεί μια φιλική ελληνορωσική παρέα. Εκεί, για πρώτη φορά, εντελώς αναπάντεχα και σε έξαλλη κατάσταση, η Γκαλίνα, με καταγωγή απο το Λβόφ της Δυτικής Ουκρανίας, απαιτούσε να μιλάμε στα ελληνικά ή στα... ουκρανικά και η ίδια, πεισματικά, αρνούνταν να κάνει χρήση των ρωσικών! Παρά το ράθυμο του Αυγούστου και των υπέροχων εικόνων από τη φωτισμένη Ακρόπολη, το Λυκαβηττό και τις φωτεινές ανταύγειες που σκόρπιζε το γιορτινό Ολυμπιακό στάδιο, ένα ερώτημα σφηνώθηκε βαθιά μέσα στο νού: Πως είναι δυνατή τόση εθνικιστική εθελοτυφλία;

Πέρασαν δύο μήνες, στην Ουκρανία έγιναν προεδρικές εκλογές, τις οποίες στο δεύτερο γύρο κέρδισε ο Βίκτορ Γιαννουκόβιτς, για να ακολουθήσει η αυτοαποκαλούμενη «πορτοκαλί επανάσταση». Η χώρα πρωτοτύπησε παγκοσμίως, καθώς προσφυγή σε... τρίτο γύρο εκλογικής αναμέτρησης δεν έχει ξαναγίνει στο σύγχρονο κόσμο. Στο γύρο αυτό, κέρδισε… αυτός που έπρεπε, ο εντολοδόχος της Ουάσιγκτον, Βίκτορ Γιούσενκο.

Στη συνέχεια φάνηκε ακόμα και «δια γυμνού οφθαλμού» ότι ο φανατισμός της Γκάλιας, στην Αθήνα, όπως και όλων των όπου γής παρδαλών ουκρανών «επαναστατών», είχε βάση!

Το σχέδιο

Το πρότζεκτ για ξερίζωμα της ρωσικής γλώσσας από την Ουκρανία, τέθηκε σε λειτουργία πολύ πριν, όταν έγινε κατανοητό στους υπερατλαντικούς πάτρωνες πως είναι δύσκολο να βάλλει κανείς στο χέρι την Ουκρανία, η οποία, όπως είχε πει ο Βλαντίμιρ Πούτιν στον Τζόρτζ Μπούς σε μια από τις τελευταίες τους συναντήσεις, στην ουσία «ποτέ δεν υπήρξε ως κράτος, είναι κομμάτι απο το σώμα της Μεγάλης Ρωσίας...».

Το βίαιο ξερίζωμα της ρωσικής γλώσσας από την Ουκρανία, έγινε επιτακτική ανάγκη από το 2009, όταν ο τότε αμερικανός πρέσβης στο Κίεβο, ολοκληρώνοντας τη θητεία του, έγραφε στην υπηρεσία του ενημερωτική έκθεση στην οποία ανέφερε ότι, ο Πρόεδρος «που βάλλαμε στο Κίεβο» δεν τραβάει, στις ερχόμενες εκλογές θα χάσει και επιβάλλεται να εργαστούμε έτσι ώστε να γίνει πιο αποτελεσματικός ο έλεγχος της χώρας αυτής.

Για όσους γνωρίζουν λίγο την Ουκρανία το θέμα είναι απλό. Το 70-75% του κόσμου είναι ρωσόφωνοι. Οι μισοί από αυτούς ρωσικής εθνικής καταγωγής, οι άλλοι νοιώθουν πολιτισμικά και γλωσσικά, συστατικό στοιχείο του λεγόμενου «ρωσικού κόσμου». Έτσι ήταν πάντα. Το 2010, λοιπόν, αφού οι αντιρωσικές αθλιότητες κυριάρχησαν στο προεκλογικό κλίμα, ο απλός κόσμος των ανατολικών περιοχών πήγε και ψήφισε μαζικά για πρόεδρο τον Γιαννουκόβιτς. Όχι γιατί ήταν «άγιος», αλλά γιατί ήταν με τη Ρωσία, «δηλαδή με μας», σκέφτηκαν.

Όλα τα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι κάτοικοι των ανατολικών και νότιων περιοχών της Ουκρανίας, ζητούσαν, ανεπιτυχώς, να γίνει η ρωσική δεύτερη κρατική γλώσσα. Επί προεδρίας Γιαννουκόβιτς έγινε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η ρωσική ανακηρύχτηκε ως «περιφερειακή» γλώσσα, σε όποιες περιοχές ψήφισαν υπέρ της οι τοπικές ηγεσίες.

Η Γκάλια της Αθήνας και οι... Γκάλιες των άλλων περιοχών, τώρα (2014) που το «αυγό του φιδιού» έσπασε και έφερε στην εξουσία, στο Κίεβο, τους εθνικιστές νοσταλγούς του Χίτλερ, επιτίθενται με μεγαλύτερη ορμή κατά της ρωσικής γλώσσας.

«Ξεχάστε τη γλώσσα του Πούτιν»!

Ουκρανέζα που αυτοπροσδιορίζεται ως «παιδαγωγός», η Νατάλια Ματσκό, πρόεδρος της Ουκρανικής Παγκόσμιας Ένωσης Επαγγελματιών δασκάλων, απέστειλε επιστολή, (άκουσον-άκουσον), στην Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, όπου ξετσίπωτα, γράφει: Οι Έλληνες που είναι ουκρανοί πολίτες, υποχρεούνται να ξεχάσουν(!) τη γλώσσα του… Πούτιν(!) και να μιλούν μόνο στην ελληνική και την... κρατική γλώσσα! Και αυτό πρέπει να γίνει διότι η Ματσκό, εκτιμά ότι «ο κοινός μας, άγριος και ύπουλος εχθρός συνεχώς τσακίζει τον πολιτισμό μας και την πνευματική μας κληρονομιά»! Μέσα απο τον παραλογισμό της «δασκάλας», βγαίνουν και αδυσώπητες αλήθειες.

Αναφέρει στην εν λόγω επιστολή, ότι ο Πούτιν λέει «όπου υπάρχει ρωσική γλώσσα εκεί υπάρχει η Ρωσία» και υπερασπίζεται το ρωσόφωνο πληθυσμό στο Ντονμπάς, επιδιώκοντας να φτάσει ως το ρωσόφωνο... Κίεβο! Και παρακάτω: «Η ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία εκλαμβάνεται σήμερα ως εχθρική από τους Ουκρανούς»!

Η «φωστήρας» δασκάλα, ίσως δεν κατανοεί ότι

α) η ρωσική εκλαμβάνεται ως εχθρική, από κείνους που δεν αποτελούν την πλειοψηφία στη - διαλυμένη - χώρα, 

β) ότι οι Έλληνες ζουν μαζικά στις περιοχές που είναι - πάντα ήταν και θα παραμείνουν - ρωσόφωνες 

γ) η ίδια παραδέχεται ότι η πρωτεύουσα της χώρας, το Κίεβο, είναι ρωσόφωνο. Ήταν και θα μείνει για πάντα στις συνειδήσεις των απανταχού ρώσων ως η «Μητέρα των ρωσικών πόλεων».

Πριν από 250 χρόνια

Αλήθεια, γνωρίζει η Ματσκό ότι τους Έλληνες στην περιοχή του Αζόφ προσέλκυσε, έναντι μεγάλων παροχών, η Μεγάλη Αικατερίνη, για να ενισχύσει το ορθόδοξο στοιχείο στην περιοχή έναντι των Τατάρων και ότι αυτό έγινε πριν από 250 χρόνια, όταν οι πρόγονοι των δικών της σημερινών πατρώνων, είχαν ολοκληρώσει την εξολόθρευση των Ινδιάνων στα πάτρια εδάφη τους;

Και κάτι ακόμα: Ποιά είναι η γνώμη της Ματσκό και της Ομοσπονδίας της, αναφορικά με το διορισμό των νέων, αλλοδαπών υπουργών στην κυβέρνηση της χώρας της και πώς η «Ομοσπονδία της» σκοπεύει να επαναφέρει στη τάξη τους δύο υπουργούς (Γεωργιανό και Λιθουανό), οι οποίοι το μόνο κοινό που έχουν με τα υπόλοιπα μέλη του υπουργικού συμβουλίου είναι η... ρωσική γλώσσα!

Δημήτρης Λιάτσος, ειδικά για την RBTH

Όλα τα κουρασμένα άλογα...

 Όλα τα κουρασμένα άλογα...

all the tired horses in the sun

how am I supposed to get any riding done (bob dylan)

Από προχτές το βράδυ είχαμε νεροποντές στην Ικαρία.

Ο Δίας ήταν πολύ απασχολημένος με τα αστραπόβροντα του και, εξ αιτίας αυτού, είχα κλείσει και αποσυνδέσει όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές στο σπίτι, διότι σε τέτοιες περιπτώσεις κινδυνεύουν να καούν από κεραυνό. Έτσι δεν είχα πρόσβαση στο διαδικτυο. Αναρωτιόμουν αν «έτρεξε κάτι» τραγικό, ή τουλάχιστον κωμικό, έστω και καθυστερημένα…

Τίποτε.   

Στην πολιτική, αλίμονο, κυριάρχησε πάλι η παντελής έλλειψη αίσθησης δράματος  ή χιούμορ: ούτε τραγωδία, μήτε φάρσα. Μόνο μια επανάληψη μικροεπεισοδίων ρουτίνας από αντιεξουσιαστές. Η επικείμενη «εξέγερση», ο «χαμός», με αφορμή την απεργία πείνας του Ρωμανού, που θα συνέπιπτε με την επέτειο της δολοφονίας του φίλου του, κατέληξε «αποπληκτη» και σαν ιδεα…

Τα αναρχίδια, αποδείχτηκε πάλι πως μόνο παρασιτικά μπορούν να λειτουργήσουν στο κίνημα. Η σοβαρότητα  ή το μέγεθος της οποιασδήποτε παρέμβασης τους εξαρτάται πάντα από το μέγεθος μιας αντίστοιχης κινητοποίησης της εργατικής τάξης, την οποία, σε συνεργασία με το κράτος (το μεγάλο εχθρό τους), κάποιες φορές καταφέρνουν να μετατρέψουν σε μπάχαλο.

«Νηνεμία γενικά,  παρά το γεγονός ότι ο λαός βράζει», είπε η Αλέκα.

Ώρα για καφέ… τον χρειάζομαι!

***

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Αναντικατάστατος ο πρωταγωνιστικός ρόλος του εργατικού, λαϊκού παράγοντα

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Αναντικατάστατος ο πρωταγωνιστικός ρόλος του εργατικού, λαϊκού παράγοντα

Εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα, Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, κατά τη συζήτηση του Κρατικού Προϋπολογισμού, την Κυριακή το βράδυ

MotionTeam

Από όλες τις πτέρυγες - και από εμάς, βεβαίως, αλλά από μια διαφορετική οπτική - γίνεται λόγος για τις τεράστιες θυσίες που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός κατά τη διάρκεια της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης. Εχουμε δάκρυα, αναγνώριση, «να μην πάνε χαμένα», «όχι άλλες θυσίες», «δεν αντέχει άλλο ο λαός», κ.λπ.

Βάζω το εξής ερώτημα: Εχετε δει στο πρόγραμμα της ΝΔ, που είναι ο ηγέτης - ας πούμε - του ενός πόλου, να γίνεται λόγος για ανάκτηση των απωλειών, έστω σε ένα σχετικό βάθος χρόνου;
Εχετε δει στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι η κορυφή του άλλου πόλου, να υπάρχει θέση για ανάκτηση των απωλειών;
Με την ευκαιρία, θέλω να πω ότι δεν είναι μόνο η λιτότητα. Η λιτότητα έχει κυρίως οικονομική διάσταση, με την έννοια, μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες κ.λπ., που μειώνονται, γκρεμίζονται. Δεν μειώθηκαν απλώς. Εδώ υπάρχουν οι αναδιαρθρώσεις: Εργασιακές σχέσεις, Κοινωνική Ασφάλιση, χρόνος εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Δεν γίνεται κανένας λόγος. Αυτά που κυρίως ακούμε είναι τα εξής: Κατώτατος μισθός - και μάλιστα χαίρεται η ΝΔ γιατί λέει ότι σε δεκατρείς δήμους εφαρμόζεται κατώτατος μισθός - κατώτατη σύνταξη, ακραία φτώχεια, ανθρωπιστική κρίση.
Και ακραία φτώχεια από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο στόχος είναι να μη μείνει κανείς χωρίς ρεύμα και νερό και εν πάση περιπτώσει να πάρει κι ένα πιάτο φαΐ, παίρνοντας υπόψη ότι υπάρχουν και τα συσσίτια, απλώς να πολλαπλασιαστούν.

Ξέρετε, αυτή η τοποθέτηση, χωρίς να αρνούμαι την ακραία φτώχεια - βεβαίως υπάρχει ακραία φτώχεια - στην ουσία είναι μία 100% διασπαστική πολιτική απέναντι στους εργαζόμενους. Δεν μας ενδιαφέρουν οι διαιρέσεις των κομμάτων και ιδιαίτερα των κομμάτων που στηρίζουν το σύστημα, αλλά είναι μία πολιτική η οποία οδηγεί στη διαίρεση, στη διάσπαση και στη δυσκολία να υπάρχει κοινή δράση ανάμεσα στους εργαζόμενους που έχουν δεχτεί ολομέτωπη επίθεση.
Αυτή είναι η λογική σας, διαίρεση και υποδιαίρεση. Δηλαδή, βεβαίως, αυτός που παίρνει σύνταξη 400 ευρώ πεινάει. Αυτός που παίρνει 800 ευρώ παίρνει κάτι παραπάνω βεβαίως. Είναι καλύτερο το 800 από το 400. Αλλά είναι υψηλοσυνταξιούχος; Θα πάμε, λοιπόν - διέξοδος, ανάπτυξη και αφού προσκυνάμε τις θυσίες - θα πάμε με όριο φτώχειας 5.000. Δηλαδή, αυτός που έχει 6.000 δεν είναι φτωχός;
Εγώ σας λέω να πάμε - που κανείς δεν το υπόσχεται - στα 11.000 που ήταν το επίπεδο διαβίωσης μιας τετραμελούς οικογένειας τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Με ό,τι επιτεύγματα υπάρχουν, μπορεί να ζει μία οικογένεια τετραμελής και μάλιστα με παιδιά με 11.000;
Πώς λογίζεται η ακραία φτώχεια και γιατί γίνεται λόγος μόνο για την ακραία φτώχεια; Γιατί βολεύει και τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συμμάχους τους. Γιατί η πολιτική που εμφανίζεται σαν συνέχεια ή σαν εναλλακτική θα πάρει υπόψη τα εύκολα. Την ακραία φτώχεια εύκολα την προσελκύεις και σε ψήφους και σε πολλά άλλα πράγματα.
Εμείς ξεκινάμε από το εξής πράγμα και απευθυνόμαστε στο λαό - όχι στη Βουλή, είναι τελειωμένα τα πράγματα: Δεν μπορεί ο εργατόκοσμος, ο λαϊκός κόσμος να πάει πίσω από την ανάκτηση των απωλειών. Και ταυτόχρονα πρέπει να καταγράφει τις σύγχρονες ανάγκες του με βάση τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, την πρόοδο της επιστήμης, της τεχνολογίας, το πολιτιστικό επίπεδο κ.λπ. Δεν μιλάμε ούτε με όρους ΗΠΑ ούτε με όρους Γερμανίας. Μιλάμε με όρους Ελλάδας στο συγκεκριμένο πεδίο. Αυτό είναι ζήτημα κινήματος. Καθαρά πράγματα.

Αντιλαϊκή πλύση εγκεφάλου

Eurokinissi

Πάμε σε ένα δεύτερο ζήτημα, αυτό των εκλογών. Τώρα οι διαφορές σας είναι το αν θα γίνουν το 2015, το 2016. Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα και ξέρετε πολύ καλά ότι δεν θα ψηφίσουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για τους δικούς μας λόγους και δεν μας ενδιαφέρει αν είμαστε μέσα σε εκείνους που θα οδηγήσουν τα πράγματα σε άμεσες εκλογές. Δεν τις φοβόμαστε ούτε τις απευχόμαστε.
Σε καμία περίπτωση, όμως, ο λαός δεν πρέπει να δεχθεί - και ένα μέρος δυστυχώς το δέχεται - ότι οι εκλογές ίσον λαϊκή κυριαρχία. Λαϊκή εντολή είναι. Γιατί αν ήταν λαϊκή κυριαρχία, δεν θα πείναγε ένα μεγάλο μέρος του λαού σήμερα. Δεν δεχθήκαμε πολεμική επίθεση. Δεν είχαμε καταστροφή, πλημμύρες, τσουνάμια κ.λπ. στην Ελλάδα για να πούμε ότι πεινάσαμε. Επομένως, λαϊκή εντολή είναι. Βεβαίως σεβόμαστε με αυτή την έννοια τα αποτελέσματα των εκλογών.
Το 2012 έγινε μία αλλαγή στον πολιτικό συσχετισμό στην Ελλάδα; Βεβαίως έγινε. Και αν θέλετε, τηρουμένων των αναλογιών, μία ανάλογη έγινε και το 1981. Και μάλιστα το 1981, ανεξάρτητα από τη γνώμη που είχαμε και έχουμε για το ΠΑΣΟΚ, αυτή η αλλαγή ήρθε σαν συνέπεια μεγάλων λαϊκών αγώνων. Η όποια αλλαγή, αν γίνει, στις επόμενες εκλογές - είναι πολύ πιθανό - και έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να είναι προϊόν αγώνων. Προϊόν κάλπης θα είναι, δεν το συζητάμε. Αλλά θα είναι προϊόν πτώσης και κατάπτωσης του κινήματος από το 2012 και μετά, χωρίς να λέμε ότι πριν το 2012 ήταν στα ύψη.
Τι συνέβη; Λογικά, δηλαδή, από το 2012 και μετά δεν έπρεπε το λαϊκό κίνημα να έχει ανέβει κάποιες βαθμίδες και να έχει αναγκάσει την κυβέρνηση, έστω, σε κάποιες επιμέρους υποχωρήσεις; Πείτε μου, σε ποια σημεία υποχώρησε η κυβέρνηση κάτω από τον υπαρκτό φόβο να γκρεμιστεί και η ΝΔ ανάλογα με το γκρέμισμα που έπαθε το ΠΑΣΟΚ; Καμία υποχώρηση.
Αντίθετα, η πλύση εγκεφάλου που γίνεται σήμερα είναι η εξής: Από τη μία μεριά έχουμε τη ΝΔ και έχουμε έναν πρωθυπουργό - το προσωποποιώ γιατί το προσωποποιούν οι άλλοι, δεν είναι ζήτημα προσώπου - ο οποίος λέει ότι πρέπει να δικαιώσουμε τις ελπίδες και την εμπιστοσύνη που μας έχουν δείξει οι πιστωτές μας, αυτοί που μας δάνεισαν. Και δεν μας δάνεισαν με το αζημίωτο, βεβαίως.
Εχουμε και τον ΣΥΡΙΖΑ που λέει: Κοιτάξτε να δείτε. Μέσα στην ΕΕ. Εμείς διαθέτουμε το «γητευτή των λιονταριών» μέσα στην ΕΕ. Θα γοητεύσουμε. Και θα τα κάνουμε όλα τα πάνω κάτω. Θα χτυπήσουμε και το χέρι στο τραπέζι. Εμείς θα γοητεύσουμε τα funds, τους πιστωτές. Και ο ελληνικός λαός σου λέει, ας δοκιμάσουμε, μπας και με έναν εύκολο τρόπο μπορεί να λύσουμε τα προβλήματά μας. Αυτό δεν είναι πλύση εγκεφάλου; Γιατί δεν αντιστοιχούν σε καμία πραγματικότητα.
Εδώ βλέπετε ότι είναι αποφασισμένοι. Δεν τους νοιάζει όποιο και να είναι το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Τι τους νοιάζει; Να μην ανέβει το κίνημα. Να μη συνειδητοποιήσει η εργατική τάξη την αποστολή της. Να μην υπάρξει κίνημα που διεκδικεί να περάσει στα χέρια του ο πλούτος, που διεκδικεί τη μονομερή διαγραφή του χρέους, που διεκδικεί την αποδέσμευση. Ολα τα άλλα μπορούν να τα κουλαντρίσουν.

Με τους επιχειρηματικούς ομίλους και οι μεν και οι δε

Θα ήθελα, με την ευκαιρία αυτή, να ξεκαθαρίσω το εξής ζήτημα, ξεκινώντας από το αναπτυξιακό θέμα: Παραδείγματος χάριν, βλέπουμε ότι όλα τα κόμματα μιλάνε για ανάπτυξη. Εμείς, βέβαια, λέμε «καπιταλιστική» ανάπτυξη.
Καταρχήν, ποιος θα είναι ο κύριος φορέας της ανάπτυξης; Ο κύριος φορέας που θα κάνει τις επενδύσεις είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Αλλωστε, η ΝΔ το λέει καθαρά, το ίδιο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πήγε δηλαδή στο Σίτι του Λονδίνου; Για να καθησυχάσει τους επενδυτές. Γιατί πήγε, για να τους τρομάξει; Πήγε για να τους καθησυχάσει.
Επομένως, στον φορέα, ο οποίος θα επενδύσει στην Ελλάδα, δεν έχετε διαφωνίες. Λέει η ΝΔ: «Καλούμε επενδυτές εκεί που έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα». Τον όρο αυτό τον έχω ακούσει επανειλημμένα και από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η λέξη «συγκριτικά» σε τι αναφέρεται; Σε σχέση με τον ανταγωνισμό με τις άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Ανάλογα με το πού βλέπουν οι επενδυτές, που είναι ή θα έρθουν στην Ελλάδα, το συγκριτικό πλεονέκτημα, δηλαδή το περισσότερο κέρδος. Δεν θα κάνουν επενδύσεις ανάλογα με τις ανθρώπινες ανάγκες ή με τις ανάγκες μιας, ας πούμε, ανάπτυξης προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Θα σας πω ένα παράδειγμα: Θα υπάρξουν ενδεχομένως επενδύσεις ή διάθεση ακόμα και δημοσίων δαπανών για κατασκευές; Ναι, θα υπάρξουν και δεν το αμφισβητούμε. Είναι το ίδιο πράγμα να τονωθεί ο τομέας των κατασκευών και της παραγωγής κατασκευαστικών υλικών που πηγαίνουν για λαϊκή στέγη, για παιδικούς σταθμούς, παιδικές χαρές, παραθεριστικά κέντρα κ.λπ. και είναι το ίδιο να γίνουν κατασκευές μόνο για εκείνες τις οδικές αρτηρίες, όπου μεταφέρονται τα εμπορεύματα, αφού η Ελλάδα είναι ενδιάμεσος σταθμός ή για να κάνουμε μεγάλες αποθήκες για την αποθήκευση των προϊόντων μερικές μέρες, μέχρι να πάνε στην Ευρώπη ή το πολύ πολύ για να γίνεται ένα μικρότερο πακετάρισμα και να πάνε σε μικρότερα κομμάτια στην Ευρώπη και σε περισσότερες χώρες; Είναι το ίδιο;
Είναι το ίδιο κατασκευές για λαϊκή στέγη και το ίδιο κατασκευές για παραθεριστικά χωριά γι' αυτούς που έχουν το παραδάκι; Είναι το ίδιο να έχεις, ας πούμε, κλωστοϋφαντουργία που κάνει επεξεργασία νήματος για να κάνεις εξαγωγές ή παραγωγή μέχρι το τελικό προϊόν, τα ρούχα;
Και με αυτήν την έννοια μπαίνει για εμάς το θέμα της λαϊκής ιδιοκτησίας. Εμείς δεν απαιτούμε και δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από τους επιχειρηματίες να κατασκευάσουν με βάση το πλάνο που εμείς βλέπουμε ως ανάπτυξη. Εμείς αυτό που μπορούμε να τους πούμε είναι ότι κάποτε ο λαός πρέπει να τους καταργήσει, ως ιδιοκτησία, όχι ως πρόσωπα.
Ας αφήσω το θέμα της ιδιοκτησίας, που το θεωρείτε ξεπερασμένο. Ακόμα και αν δούμε τι θεωρούμε αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, θα δείτε το χάος που μας χωρίζει.
Για παράδειγμα, μπορεί να μιλάει κανείς στην Ελλάδα για «μεταποίηση», χωρίς να συνδυάζεται με την εξορυκτική βιομηχανία; Εμείς τη «μεταποίηση» τη βλέπουμε σε συνδυασμό με μηχανοκατασκευές, για να μειώσουμε την εξάρτηση της χώρας από τις εισαγωγές και τους πολυεθνικούς ομίλους. Γιατί από εκεί εισάγουμε.
Βεβαίως, ξέρουμε ότι πλήρης αυτάρκεια στις συνθήκες της εργατικής εξουσίας δεν μπορεί να υπάρξει. Κάτι θα χρειαστεί να εισάγεις. Αλλο είναι αυτό, γιατί δεν μπορείς να το παράγεις, γιατί δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα. Αλλά ορυκτό πλούτο έχουμε.
Οσον αφορά τις μηχανοκατασκευές, εδώ στη δεκαετία του 1950 κατασκευάζαμε έναν τύπο αυτοκινήτου, ψυγεία, πλυντήρια. Ηταν ιδιωτικές επιχειρήσεις βεβαίως και τα κατήργησαν αυτά γιατί δεν τους συνέφερε. Γι' αυτό μιλάμε για κοινωνικοποίηση. Αλλά εν πάση περιπτώσει μιλάμε για τις δυνατότητες. Εμείς δεν βλέπουμε να υπάρχει τέτοιος στόχος, όχι γενικώς να μειωθούν οι εισαγωγές, άλλο είναι αυτό, γιατί δεν μπορείς να το παράγεις, γιατί δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα. Να μειωθεί η εξάρτηση από το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο.

Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για φιλολαϊκή ανάπτυξη

Για να δούμε, λοιπόν, τι έχει η Ελλάδα. Η Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, έχει πάρα πολύ ορυκτό πλούτο. Εχει νικέλιο, χρυσό, χαλκό, δομικούς ορυκτούς πόρους, έχει λευκόλιθο, μάρμαρα. Αλλά η εξόρυξη αυτών των ορυκτών πρέπει να συνδυαστεί με παραγωγή αλουμινίου, εξαρτημάτων αλουμινίου, ανάπτυξη της μεταλλευτικής και πετροχημικής βιομηχανίας, παραγωγή μηχανημάτων, μέσων μεταφοράς, πάλι με στόχο τη μείωση από το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Αυτά δεν μπορεί να γίνουν εντός ΕΕ.
Ωθηση στις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας δεν μπορεί να δοθεί ούτε εντός ΕΕ ούτε από τους ιδιώτες. Ο ιδιώτης θα προγραμματίσει πού θα επενδύσει, σε ποιον τομέα και σε ποια χώρα, ανάλογα με το κέρδος του. Γι' αυτό υπάρχει, δεν υπάρχει για το λαό, εκτός αν οι «γητευτές» καταφέρουν να πείσουν το κεφάλαιο να βάλει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και μάλιστα αναίμακτα, εύκολα, διά της πειθούς. Τι να σας πω; Αυτή είναι μια καινούργια θεωρία. Μα, ούτε οι ουτοπιστές σοσιαλιστές δεν τα έλεγαν αυτά το 19ο αιώνα, που στο κάτω κάτω συνέβαλαν σε κάτι και αυτοί, πριν ο σοσιαλισμός γίνει επιστημονικός.
Επίσης, τρόφιμα, ένδυση, δέρμα, κλωστοϋφαντουργία και άλλα προϊόντα ατομικής κατανάλωσης, όλα αυτά μπορούμε να τα παράγουμε στην Ελλάδα. Ναι, αλλά δεν μπορείς να απαγορεύσεις τις εισαγωγές εντός της ΕΕ.
Μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη της γεωργίας, παραδείγματος χάριν, δίχως να μιλάμε για εγχώρια βιομηχανική παραγωγή λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, ζωοτροφών, γενετικού και πολλαπλασιαστικού υλικού και άλλων γεωργικών μηχανημάτων, αρδευτικών υποδομών;
Οσον αφορά το φάρμακο, η χώρα θα μπορούσε να παράγει φάρμακα, υγειονομικό υλικό, βιομετρική τεχνολογία για τη μέγιστη δυνατή αυτάρκεια. Πλήρης αυτάρκεια δεν μπορεί να υπάρχει. Ούτε και εμείς θα πούμε στις συνθήκες της λαϊκής εξουσίας «μην εισάγετε φάρμακα που δεν μπορούμε να τα παράγουμε στην Ελλάδα, γιατί τα θέλουμε όλα ελληνικά». Οχι, αν είναι κάτι που μπορεί να κάνει καλό στον άνθρωπο, βεβαίως, το θέλουμε. Αυτό είναι άλλο πράγμα.

Οι «επενδυτές» θέλουν φτηνή εργατική δύναμη

Οσον αφορά τις τράπεζες, τώρα ακούσαμε ότι θα γίνουν τράπεζες για να στηρίξουν τους μικρομεσαίους. Ποιους; Τον παγωτατζή της γειτονιάς; Το μπαρ της γειτονιάς; Μα, μην παίζουμε τώρα! Στην Ελλάδα έχουμε 800.000 μαγαζιά που λειτουργούν μόνο με τον ιδιοκτήτη τους. Θα πάρουν δάνειο από τράπεζα, για να κάνουν βιτρίνες; Για να πέσει το κόστος του καφέ; Βεβαίως, κάποιες μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες είναι στη στεφάνη και στον περίγυρο των μονοπωλίων, αυτές σαφώς και θα ενισχυθούν.
Λέμε, παραδείγματος χάριν, να έρθουν οι επενδυτές. Οι επενδυτές θα έρθουν στην Ελλάδα, αν τους συμφέρει. Ενας από τους παράγοντες που τους ενδιαφέρει είναι η φτηνή εργατική δύναμη και η κατάργηση των εργατικών κινητοποιήσεων. Δεν θα έρθουν αλλιώς. Δεν τους φοβίζει το κατώτατο μεροκάματο που σήμερα αγκαλιάζει τα 750 ευρώ, που και εμείς το υποστηρίζουμε, αλλά όχι απομονωμένο και σαν ζαχαρωτό στο λαό για την αποπλάνησή του.
Αλλά, εν πάση περιπτώσει, δεν πειράζει αυτούς που έχουν μεγάλη κερδοφορία - που την είχαν και στην κρίση - όπως είναι οι φαρμακοβιομηχανίες, να δώσουν 750 ευρώ που θα αφορούν πολύ λιγότερους εργαζόμενους από ό,τι αφορούσε ο κατώτατος μισθός και το μεροκάματο στη Συλλογική Σύμβαση πριν από δέκα χρόνια.
Θα σας διαβάσω, λοιπόν, τι λέει ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων της Βόρειας Ελλάδας: Θέλει 100% επιδότηση - είναι το υπόμνημα που έστειλε στην κυβέρνηση, είναι πρόσφατο αυτό, πριν από τρεις μέρες - των εργοδοτικών εισφορών, άμεση εκταμίευση επιδοτήσεων 12% του κόστους εργασίας από τον ΟΑΕΔ στις επιχειρήσεις της Θράκης - φαίνεται εδώ ότι η κυβέρνηση το υποσχέθηκε, αλλά δεν το έδωσε - εργασία έκτης ημέρας σε επιχειρήσεις πενθήμερης απασχόλησης, χωρίς αύξηση μισθών, αύξηση της ετήσιας βάσης υπερωριακής απασχόλησης στη βιομηχανία σε 120 ώρες, εκσυγχρονισμό του συνδικαλιστικού νόμου, πρόσληψη εποχικών με απασχόληση κάτω από δύο μήνες και διατήρηση γι' αυτούς του δικαιώματος της ανεργίας και ανάλογα οι διάφοροι κλάδοι.
Ας πάρουμε, παραδείγματος χάριν, την κερδοφορία που είχαν οι φαρμακοβιομήχανοι την περίοδο της κρίσης. Ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων λέει: «Ο υποκλάδος της μεταποίησης που αφορά στην παραγωγή φαρμάκου κατέγραψε εντυπωσιακή άνοδο παρά τον περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής».
Ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ η Ελλάδα καταλαμβάνει υψηλή θέση όσον αφορά το μερίδιο της παραγωγής φαρμακευτικών σκευασμάτων ως προς τη συνολική βιομηχανική παραγωγή.
Προσέξτε τώρα σε αυτόν τον κλάδο, τον προνομιούχο σε συνθήκες της κρίσης τι έγινε: Η κλαδική ΣΣΕ έχει λήξει από τον Ιούλη του 2010 και παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Φαρμακευτικών και Συναφών Επαγγελμάτων οι φαρμακοβιομήχανοι αρνούνται να υπογράψουν νέα. Προωθείται το σπάσιμο του ωραρίου - οκτάωρο, πενθήμερο, Δευτέρα έως Παρασκευή, όπως κατοχυρώνεται και στην κλαδική ΣΣΕ - που αποτελούσε μία πάγια απαίτηση των φαρμακευτικών επιχειρήσεων.
Το ξεκίνησαν τώρα στις φαρμακαποθήκες από κοινού με τους δημάρχους Αθήνας, Μοσχάτου, Καλλιθέας, Φαλήρου και πάει να καθιερωθεί το Σάββατο ως εργάσιμη μέρα, ενώ σήμερα θεωρείται αργία και πληρώνεται υπερωριακά. Αυτή η εξέλιξη, εάν επικρατήσει στο χονδρεμπόριο, θα αγγίξει σίγουρα και τα εργοστάσια και όλες τις επιχειρήσεις φαρμάκου και καλλυντικού.
Στα φαρμακεία που έχουν πολύ προσωπικό επικρατεί ασυδοσία, ιδιαίτερα μετά από την απελευθέρωση του ωραρίου, ατομικές συμβάσεις με τον κατώτατο μισθό κ.λπ.

Το ΚΚΕ δε συμπράττει με κυβερνήσεις διαχείρισης του συστήματος

Τέτοια ανάπτυξη θα γίνει. Αλλωστε, μην ξεχνάτε ότι ο κύκλος της κρίσης είναι κύκλος, δεν πρόκειται να διαρκέσει επ' άπειρον. Αλλο ότι θα είναι ασταθής, η ανάπτυξη μπορεί να διακοπεί από νέο κύκλο κρίσης κ.λπ. Αλλο πράγμα αυτό. Αλλά τέτοια ανάκαμψη θα γίνει. Και σε συνθήκες ανάκαμψης το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να είναι σε πλήρη επίθεση. Ας βγάλουν συμπεράσματα εκείνοι οι εργαζόμενοι οι οποίοι το 2012 θεώρησαν ότι ή έπρεπε να ψηφίσουν «λευκό» ή ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν το ΚΚΕ, γιατί εν πάση περιπτώσει το ΚΚΕ δεν συμπράττει σε τέτοιες κυβερνήσεις. Φέρτε μου μία κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε το Κομμουνιστικό Κόμμα σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα και συνέβαλε σε φιλολαϊκά μέτρα. Φέρτε μου μία να τη μελετήσουμε και εμείς. Εμείς δεν ξέρουμε καμία.
Λογικά, αφού υπάρχει άνεμος της αλλαγής στην Ελλάδα και μάλιστα αριστερής, θα έπρεπε αυτήν τη στιγμή να ετοιμάζεται ο λαός για τη σύγκρουση που θα γίνει με τα μεγάλα συμφέροντα, με τους κολλητούς και με την ΕΕ κ.λπ. Νηνεμία γενικά, παρά το γεγονός ότι ο λαός βράζει, ούτε συζήτηση.
Επομένως, εμείς έχουμε πάρα πολλές προτάσεις και άμεσες και προτάσεις προοπτικής. Ομως, ξεκινάμε με κάτι που εσείς το θεωρείτε ξεπερασμένο - πού βρίσκεται το εργατικό κίνημα, πού βρίσκεται το κίνημα των αυτοαπασχολούμενων στην πόλη και στην ύπαιθρο.
Εμείς ξεκινάμε από το τι κάνει η νεολαία. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε από πουθενά αλλού, γιατί στο κάτω κάτω θα έρθουν οι εκλογές και θα παλέψουμε. Ομως, οι επόμενες εκλογές θα νομιμοποιήσουν μια αντιλαϊκή πολιτική, τίποτα παραπάνω.
Επομένως, όλες μας οι προτάσεις, που είναι συγκεκριμένες, αναλυτικές, πολυσέλιδες, ξεκινούν από έναν παράγοντα, τον πρωταγωνιστικό και αναντικατάστατο εργατικό, λαϊκό παράγοντα. Ολα τα άλλα έρχονται μετά.