Η νιότη του κόσμου

 Η νιότη του κόσμου

Ποιο είναι το κυρίαρχο δίπολο που επιχειρούν να στήσουν σε αυτές τις εκλογές;

Από τη μια το λεγόμενο «κόμμα της νεολαίας» (που υποθήκευσε τις ζωές και των γενιών που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα), με την αμελητέα οργάνωση νεολαίας, που έγινε ακόμα πιο ανύπαρκτη μετά την αποχώρηση της πλειοψηφίας των στελεχών της (από τα οποία όμως, ένα μικρό μόνο μέρος πήγε με το Λαφαζάνη). Κι από την άλλη, η αισθητική (που εκπίπτει από μορφή κοινωνικής συνείδησης σε αυτή την περίπτωση) της Δαπάρας, κι η αποτύπωσή της στο σύνθημα «Βαγγέλα σέξι, πήδα τον Αλέξη». Παλιοί και νέοι μνημονιακοί (από τους οποίους, παρεμπιπτόντως κανείς δεν είχε ψηφίσει το πρώτο μνημόνιο) σκιαμαχούν για το παλιό και το νέο, για το ποιος μπορεί να φτιασιδώσει καλύτερα και πιο πειστικά τον σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης και της οργανωμένης αδικίας, ποιος θα καταφέρει να ανακόψει την ορμή της πραγματικής νιότης του κόσμου και της κοινωνίας του μέλλοντος.

Η οποία νιότη έδωσε χτες βροντερό παρών στη συγκέντρωση της Κνε στο Θησείο, που οφείλει στην πραγματικότητα το όνομά του σε μια παρεξήγηση (για το ναό του Ηφαίστου). Χώρια οι ορθογραφικές παρεξηγήσεις, που παραπέμπουν στις θυσίες του λαού –αν και οι μόνες που έχουνε αξία, είναι στον αγώνα και την προοπτική για άλλη κοινωνία. Κι όσο για το Θησέα και το Μινώταυρο της κρίσης: με κάτασπρο πανί ένα καράβι, απ’ το πενήντα έχει να φανεί, δίπλα στο σταθμό του ηλεκτρικού (Θησέα). Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να γίνεις Αιγέας και να βουλιάζεις στο αρχιπέλαγος της απελπισίας και της αδράνειας, ίσα-ίσα.

Μαζί με τη νιότη του κόσμου και κάποιοι ελαφρώς μεγαλύτεροι, που συμπεριλαμβάνονται καταχρηστικά σε αυτήν, με τη διασταλτική ηλικιακή έννοια του όρου. Αν και το κόμμα είναι πιο γαλαντόμο σε αυτά και ανεβάζει το όριο στα 40, για να μας χωράει ακόμα. Τελικά είναι πιο εύκολο να είσαι τμήμα της νεολαίας, παρά της εργατικής τάξης, με αυστηρά κριτήρια. Άσε δηλαδή που και ο προλετάριος δεν είναι ποτέ πλήρως απαλλαγμένος από τις διάφορες μικροαστικές αυταπάτες –κι ας μην είναι ίδιον της δικής του τάξης.

Αυτή η ηλικιακή διεύρυνση δεν έχει να κάνει με την παράδοση του υπαρκτού σοσιαλισμού και τους 50άρηδες γραμματείς κομμουνιστικών νεολαιών. Ούτε με τον ασπρομάλλη Νίκο Σοφιανό, που ήταν έτσι από τα είκοσί του –κι αναρωτιέσαι τι θα του εύχονταν στο γενέθλιο τραγουδάκι οι φίλοι και σύντροφοί του: μεγάλος να γίνεις με.... με...

Αν κι αυτό οφείλεται μάλλον σε όσα τράβηξε η γενιά του, η γενιά της ανασυγκρότησης, που έχτισε την οργάνωση από το μηδέν (κόμμα κάτι), τη στιγμή που η άλλη, φερώνυμη Κνε του ρεύματος απέδειχνε στη ζωή πως η νεολαία δεν μπορεί να γίνει πρωτοπορία στη θέση της εργατικής τάξης –γιατί δεν είναι τάξη η ίδια- ούτε πολύ περισσότερο να γίνει ο κορμός για τη συγκρότηση του κόμματός της. Αυτό που μπορεί να γίνει αντιθέτως είναι η αντιστοίχηση της βάσης (κοινωνική σύνθεση) και του μικροαστικού στοιχείου με έναν οργανωτικό χυλό στο εποικοδόμημα (τη δομή της οργάνωσης: μπάτε σκύλοι αλέστε και βγείτε όποτε θέλετε).

(Ας σημειωθεί παρενθετικά, σε αυτό το σημείο, πόσο απολαυστικός είναι ο Σοφιανός στα προεκλογικά τηλεοπτικά πάνελ που συμμετέχει και πόσο έχει εξελιχθεί όλα αυτά τα χρόνια. Κλείνει η παρένθεση).

Αυτή η ηλικιακή διεύρυνση, λοιπόν, έχει να κάνει με τις συνθήκες ζωής της σύγχρονης νεολαίας και την αντικειμενική τάση να μην ανεξαρτητοποιούνται και να μη φεύγουν από το πατρικό τους, γιατί δε τα βγάζουν πέρα οικονομικά. Φαντάσου πόσο μακρινές μοιάζουν στο σημερινό νέο του 21^ου αιώνα οι κατακτήσεις των νέων στις σοσιαλιστικές χώρες, χωρίς τη μάστιγα της ανεργίας, τη φτώχια, το φόβο να σταθούν στα πόδια τους και να φτιάξουν σπιτικό και οικογένεια. Κι έλα μετά να συζητήσουμε πού θα ‘ταν προτιμότερο να ζει κανείς, πού ήταν υψηλότερο το βιοτικό επίπεδο (ακόμα και αν το συγκρίνεις με αυτές τις κοινωνίες, του περασμένου αιώνα) και ποιο μπορεί να είναι το όραμα που προσφέρει ο καπιταλισμός σήμερα στους νέους, στους επιστήμονες, κτλ.

Στη διασταλτική έννοια χωράει ακόμα κι ο ΓΓ, που γίνεται μικρό παιδί με τα συνθήματα, τη μουσική ή όταν παρακολουθεί μια παράσταση. Και ήταν γνήσια παιδικό το παράπονό του, στην εκπομπή στο Βήμα FM, (αυτή με την επίμαχη φράση για τις Σκουριές, που έγινε σουξέ με μία μέρα καθυστέρηση, όλως τυχαίως), όπου διάλεγε ο ίδιος τα τραγούδια και στο τέλος είπε πως δεν του έβαλαν και λίγο Μίκη. Ενώ άλλες φορές σου δίνει την εντύπωση πως θα πάρει αυτός το μικρόφωνο να τραγουδήσει.

Κι η Αριάδνη έχει μουγγαθεί...

Μόνο που τώρα πρέπει να μάθει και να ραπάρει εν όψει ντιμπέι, να μην ξεκινά να αναλύει τα ζητήματα απ’ τη γέννηση του κυττάρου (όπως κάθε σφος που σέβεται τον εαυτό του και θέλει να εκλαϊκεύσει), γιατί ο χρόνος των δύο λεπτών και οι τηλεοπτικές εντυπώσεις είναι αμείλικτες.

Νεολαιίστικη νότα είχαν κι οι ατάκες που συμπεριέλαβε ο κειμενογράφος του Κούτσι, πχ για τις 50 αποχρώσεις των κομμάτων και των κυβερνήσεων του συστήματος –που αφήνει σπόντα και για τις (σαδο)μαζοχιστικές τάσεις του εκλογικού σώματος. Αν και, βασικά, το αστικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να κινείται στον αστερισμό του Πασοκ και στις δικές του 50 αποχρώσεις, που δεν είναι όμως παρά φτηνές απομιμήσεις.

Αλλά το κορυφαίο ίσως σημείο της ομιλίας του ήταν η ανακοίνωση της διεξαγωγής του (Οκτωβριανού) Φεστιβάλ της οργάνωσης στην Αθήνα μετά τις εκλογές και ο αυθόρμητος ενθουσιασμός του κοινού, μολονότι η είδηση ήταν κοινό μυστικό για τους περισσότερους. Άλλο να το ξέρεις όμως κι άλλο να το ακούς.

Βέβαια η ημερομηνία διεξαγωγής είναι άκρως επίφοβη για τις καιρικές συνθήκες (βροχή και κρύο). Και όπως κάθε Φθινόπωρο, δεν έχουμε να φοβηθούμε παρά μόνο μη τυχόν πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας, σε υγρή μορφή. Αλλά μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια και τις βροχές. Κι έχω την εντύπωση πως οι τέσσερις εποχές του Βιβάλντι (αν κατάλαβα καλά) που έπαιξαν σε κάποια φάση οι String Daemons, στη συναυλία που ακολούθησε, ήταν βασικά η σημειολογία για το Κόμμα (και την Οργάνωση) παντός καιρού...

   Είναι ο Ιμπεριαλισμός, ηλίθιε!

Από herko

Γράφει ο Νίκος Μόττας* //

Αϊλάν Κουρντί, ετών 3, πρόσφυγας από την Συρία. Η φωτογραφία με το άψυχο σώμα του μικρού παιδιού να κείτεται ξεβρασμένο από τα κύματα στις τουρκικές ακτές σόκαρε την Ευρώπη και τον κόσμο. Η εικόνα του νεκρού Αϊλάν είναι η οδυνηρή αποτύπωση της βάρβαρης πραγματικότητας που η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος ευρύτερα αποφεύγει να δει: της βάρβαρης πραγματικότητας του Ιμπεριαλισμού. Ποιά είναι αυτή η πραγματικότητα;
Είναι η πραγματικότητα των ιμπεριαλιστικών πολέμων των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ που για δεκαετίες αιματοκυλλούν τη Μέση Ανατολή. Να θυμήσουμε: Ιράκ (1991), Αφγανιστάν (2001), Ιράκ (2003), Λιβύη (2011), Παλαιστίνη, Συρία. Οι πρόσφυγες, όπως ο μικρός Αιλάν, είναι θύματα αυτών των πολέμων. Των πολέμων και της επιθετικότητας που οι ιμπεριαλιστές εξαπολύουν, δημιουργώντας νέες και αναζωπηρώνοντας παλιές εστίες βίας και αίματος.
Είναι η πραγματικότητα των ανταγωνισμών των μονοπωλίων, των πολυεθνικών του πετρελαίου στη Μέση Ανατολή για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς τους. Να θυμήσουμε πως η ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη πριν τέσσερα χρόνια, που κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από 1.000 ανθρώπους, έφερε στα πετρελαϊκά μονοπώλια Ευρώπης και ΗΠΑ χρυσά συμβόλαια (Total-Γαλλία, BP-Βρετανία, CoconoPhillips & Marathon-ΗΠΑ, Repsol-Ισπανία, Epi-Ιταλία).
Είναι η πραγματικότητα της σφαγής που λαμβάνει χώρα στην Συρία για το μοίρασμα της λείας των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, στο φόντο των ευμετάβλητων αλλαγών στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων που προκαλεί η καπιταλιστική κρίση. Για τα κέρδη των αμερικανικών, των ευρωπαϊκών, των ρωσικών και των σαουδαραβικών μονοπωλιακών ομίλων μαίνεται ένας βάρβαρος πόλεμος με θύματα τον συριακό λαό. Να θυμήσουμε ότι το περίφημο «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS) των τζιχαντιστών εκτιμάται ότι παράγει περί τα 44.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα αντλώντας τεράστια κέρδη από την πώληση του.
Είναι η πραγματικότητα της «Ευρώπης-Φρούριο», της Ε.Ε. των συμφωνιών Δουβλίνο 2 και 3, της Ε.Ε. που αντιμετωπίζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως εισβολείς. Πρόκειται για την αντιμεταναστευτική δολοφονική πολιτική της Ε.Ε., της άγριας καταστολής, της Frontex και των άλλων ευρωενωσιακών κατασταλτικών μηχανισμών.
Είναι η πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης του ρατσισμού και της αναβίωσης φασιστικών-ναζιστικών κομμάτων. Πρόκειται για την πραγματικότητα μιας Ε.Ε. που την ίδια στιγμή που χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους ξεριζωμένους πρόσφυγες ταυτόχρονα υποστηρίζει φασιστικές κυβερνήσεις όπως αυτήν της Ουκρανίας. Στο πλαίσιο αυτής της πραγματικότητας της Ε.Ε., σε χώρες της Βαλτικής, «ευρωπαϊστές» (φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες) συγκυβερνούν με νοσταλγούς του φασισμού και των SS.
Με λίγα λόγια, οι πρόσφυγες αποτελούν τραγικά θύματα του Ιμπεριαλισμού. Ενός Ιμπεριαλισμού που γεννά πολέμους, που αναζωπηρώνει εστίες έντασης, που ισοπεδώνει ολόκληρους λαούς, που αναγκάζει ανθρώπους να ξεριζώνονται απ” τις εστίες τους. Ενός Ιμπεριαλισμού που είναι βαμμένος με το αίμα αθώων – με το αίμα αμέτρητων θυμάτων σαν τον μικρό Αϊλάν.
 Η εικόνα του νεκρού Αιλάν είναι εδώ, να θυμίζει στους λαούς τη μυρωδιά του θανάτου. Να θυμίζει σε όλους μας την κτηνωδία του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος στο ανώτατο στάδιο του – του Ιμπεριαλισμού.

*Ο Νίκος Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας

   Κριτήρια ψήφου στις εκλογές 2015

Από Οικοδόμος

Γράφει η Ελένη Κακναβάτου //

Υπαρχει πράγματι ενα σημαντικό ποσοστό αναποφάσιστων. Ανάμεσά τους αυτοί κυρίως που απογοητεύθηκαν από την Κυβερνώσα Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, που πίστευαν ότι θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι στην  ΕΕ και στους  θεσμούς για να σταματήσει η αντιλαϊκή λαίλαπα των συνεχών μέτρων και θα συνεχίζουν μετά να ζουν κανονικά.

Απατήθηκαν οικτρά για μια ακόμη φορά. Κι αυτό γιατί είναι ηλίου φαεινότερο ότι δυο πολιτικές υπάρχουν κι ας είναι  στη βουλή πεντακόσια κομματα: ή θα συμμαχήσεις με το λα’ο και θα τραβήξεις για πολιτική ρήξης με ΕΕ, μονοπώλια, μεγάλο κεφάλαιο ή θα συμμαχήσεις με την ΕΕ, μονοπώλια και κεφάλαιο ενάντια στο λαό. Δεύτερος ή τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Και την πίτα ολάκερη (μέσα στην ΕΕ και τους άλλους οργανισμούς) και το λαό χορτάτο δεν μπορείς να έχεις.

Ποια λοιπόν θα πρέπει να είναι σήμερα τα κριτήρια ψήφου για τον ελληνικό λαό, τους νέους, τους άνεργους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους εργαζόμενους γενικότερα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα;

1) Το συστηματικότερο κριτήριο ειναι η στάση του κάθε κομματος και του κάθε πολιτικού απέναντι στο ζήτημα της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Είτε έχεις ευρώ ή οποιοδήποτε νόμισμα, όπως προτείνουν ορισμένοι που μιλάνε και για έξοδο από την ευρωζώνη, εφόσον δέχεσαι να βρίσκονται τα μέσα παραγωγής στα χέρια μιας χούφτας ανθρώπων, ντόπιων ή ξένων, η θέση των εργαζόμενων, των ανέργων, των αυτοαπασχολούμενων θα είναι δεινή και θα χειροτερεύει.

2) Προκύπτει ετσι κι ένα άλλο   κριτήριο. Ποια στάση κρατάνε τα κόμματα απέναντι στο ζήτημα των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών; Ολοι συμφωνούν, ακόμη και η ΛΑΕ που μιλάει για έξοδο από την ευρωζώνη, ότι η θέση μας είναι στην ΕΕ και φυσικά συμμετέχουμε και στο ΝΑΤΟ με ό,τι άλλο σημαίνει αυτό: εμπλοκή της χώρας μας σε πολέμους, δημιουργία νέων βάσεων στα νησιά μας κλπ. Ο κ. Ήσυχος, μέχρι πρότινος αναπληρωτής Υπ. Εθνικής άμυνας και νυν στέλεχος της ΛΑΕ, έλεγε για τη νατοϊκή βάση που θα δημιουργηθεί στην Κω, Κάλυμνο ή άλλο νησί του Αιγαίου, ότι αυτή η πρόταση ηταν η «πινελιά» του Καμμένου, κάνοντας ότι δεν γνωρίζει τίποτα για το έγκλημα. Όμως απόφυγε να πάρει θέσει αν θα πρέπει να δημιουργηθεί η Νατοϊκή βάση ή όχι.

3) Ένα άλλο κριτήριο για το λαό πρέπει  να είναι κι αυτό: ποιο κόμμα του έλεγε σταθερά την αλήθεια και τον προειδοποίησε έγκαιρα για τα νέα μέτρα, ακόμη και με πολιτικό κόστος κάποιες φορές; Ποιο κόμμα αρνείται να υφαρπάξει την ψήφο του, βαυκαλίζοντάς τον  ότι είναι εύκολα τα πράγματα και με μια απόφαση στη βουλή, με ένα νόμο, χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή του λαού και την προετοιμασία της οργανωμένης πάλης του μπορεί να αλλάξει,  μέσα στην ΕΕ, τα πράγματα και να γυρίσει ο τροχός προς οφελος του λαού;

4) Τέλος, κριτήριο ψήφου για τον εργαζόμενο ή τον άνεργο πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να είναι και τούτο; ποιο κόμμα, ποιοι βουλευτές, ποιοι δήμαρχοι, ποιοι συνδικαλιστές στάθηκαν δίπλα του κι έγιναν το αποκούμπι του; Ποιοι κατέθεσαν προτάσεις για ελαφρύνσεις των βαρών του λαού μας από τα προηγούμενα μνημόνια και ποιοι πιο δυνατά αύριο μπορούν από καλύτερες θέσεις μέσα, κι οχι μόνο, στη Βουλή να αντιπαλέψουν τα μνημόνια και τους νόμους που θα φέρουν οι νέες κυβερνήσεις; Ποιοι θα παλέψουν και θα οργανώσουν στους τόπους δουλειάς τον αγώνα για να μη χαθούν άλλα εργασιακά δικαιώματα, για να ξανακερδίσουν οι εργαζόμενοι τα κεκτημένα που σμπαραλιάστηκαν με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;

Με τα παραπάνω κριτήρια ψήφου και έχοντας στο νου την πρόταση πραγματικής διεξόδου από την κρίση, δεν υπάρχει άλλη απάντηση στο ερώτημα: και τώρα τι θα ψηφίσω;

Μόνο μια: Το κόμμα που 100 χρόνια δίνει το αίμα του για την υπόθεση του κινήματος, την υπόθεση του λαού μας, για την προκοπή του και το σοσιαλισμό.

Το κόμμα με τα τρία κόκκινα γράμματα: ΚΚΕ.

Αντί για εκείνο το άχρωμο και άοσμο «Με το ΟΧΙ μεχρι τέλους»,  όπου  το ΟΧΙ ο καθένας (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΝΕΛ, ΧΑ) το ερμηνεύει όπως θέλει , ας φωνάξουμε με δύναμη κι ας παλέψουμε:

ΝΑΙ στην αποδέσμευση απο ΕΕ και ΝΑΤΟ, στη μονομερή διαγραφή του χρέους, στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, στη λαϊκη εξουσία και το σοσιαλισμό, μεχρι τέλους.

Βίτσι 2015: Νέα Δημοκρατία και Χρυσή Αυγή αγκαζέ (κυριολεκτικά) «ενάντια στους ξενοκίνητους εαμοβουλγάρους»

 Βίτσι 2015: Νέα Δημοκρατία και Χρυσή Αυγή αγκαζέ (κυριολεκτικά) «ενάντια στους ξενοκίνητους εαμοβουλγάρους»

Σύμφωνα με τη δήλωση του Παππά στη ραδιοφωνική συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου: “η Χρυσή Αυγή, από ένα άγριο πουλάρι που ήταν, έχει γίνει πλέον ένα καθαρόαιμο άλογο”. Με τη δήλωση αυτή, ο Παππάς προσπαθεί να περιγράψει εύσχημα το “σοβάρεμα” της Χρυσής Αυγής. Και δεν έχει άδικο.

Δεν έχει κανείς παρά να κοιτάξει την παρουσία της ναζιστικής οργάνωσης στο “μνημόσυνο” στο Βίτσι. Πριν από δύο χρόνια, στη 1 Σεπτέμβρη του 2013 ένα τάγμα ένστολων υπό την καθοδήγηση του Παναγιώταρου εξεδίωξε από την εξέδρα τη βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Μαρία Αντωνίου.

Ήταν το ξεκίνημα ενός μήνα κλιμάκωσης της βίας της ναζιστικής οργάνωσης που θα συνεχιζόταν με την επίθεση στα μέλη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στο Πέραμα (12/09/2013), τις σκηνές βίας και προπηλακισμών στον Μελιγαλά (15/09/2013) και τέλος τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα (17-18/09/2013).

Η παρουσία της οργάνωσης το 2015 στο ίδιο “μνημόσυνο” δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετική. Από κακή τύχη της Χρυσής Αυγής, τη Νέα Δημοκρατία αντιπροσώπευσε ξανά η Μαρία Αντωνίου. Δίπλα της όμως αυτή τη φορά ΕΛΑΜΠΕ η νέα κοινοβουλευτική εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, η Δεσποινα Σβερώνη.

Νέα Δημοκρατία (Μαρία Αντωνίου) και Χρυσή Αυγή (Δέσποινα Σβερώνη)
σε σφιχτό εναγκαλισμό στο φετινό Μνημόσυνο στο Βίτσι.
Κι όσα γίνανε δύο χρόνια πριν, περασμένα ξεχασμένα!

 Μα η Αντωνίου δεν είναι εκπρόσωπος της “ψοφοδεξιάς”;;; Φυσικά. Απλά πλέον, και η Χρυσή Αυγή είναι εκπρόσωπος ενός νέου είδους ακροδεξιάς: της ψοφο-ακροδεξιάς. Τα τάγματα εφόδου αποσύρθηκαν, η οργάνωση “σοβάρεψε” και δίνει πλέον τα διαπιστευτήριά της, από τους εφοπλιστές μέχρι την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ευρώ και ο,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Ένα μικρό απόσπασμα ομιλίας του Μιχαλολιάκου είναι αρκετό για να αποκτήσει κανείς εικόνα της “νέας” Χρυσής Αυγής:

 Σωστά το είπε ο Παππάς: το άγριο πουλάρι μας ετελείωσε. Αυτό που απέμεινε είναι μια τροφαντή φοράδα. Τόσο που ταϊστηκε, δεν είναι δα και περίεργο…

JailGoldenDawn

Γιατί ΚΚΕ, αφού η ψήφος είναι για να αναδειχτεί κυβέρνηση;

Γιατί ΚΚΕ, αφού η ψήφος είναι για να αναδειχτεί κυβέρνηση;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί να ψηφίσουμε ΚΚΕ, αφού η ψήφος δίνεται 

για να αναδειχτεί η κυβέρνηση;

Το θέμα για το λαό την επομένη των εκλογών, την 21η Σεπτέμβρη, δεν είναι μόνο το ποιος θα είναι κυβέρνηση, αλλά το ποιος θα παλεύει ενάντια στην όποια αστική κυβέρνηση που θα αναδειχτεί ενάντια στο κεφάλαιο, την ΕΕ και τους μηχανισμούς τους. Ο λαός μας εδώ και χρόνια ψηφίζει με κριτήριο το ποιος θα είναι στην επόμενη κυβέρνηση, ποιες δυνάμεις θα την συγκροτήσουν, σε ποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα στηρίζεται. Είδαμε, όμως, τι έγινε μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη. Εχει πείρα από την εξαπάτηση που βίωσε, όταν του έλεγαν πως με την ψήφο του όλα θα αλλάξουν και τελικά ήρθαν νέα αντιλαϊκά μνημόνια. Ηρθε καιρός, λοιπόν, να πάει στην κάλπη με άλλα κριτήρια.
Οι εκλογές είναι γεγονός ότι αναδεικνύουν κυβέρνηση. Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που θα προκύψει, ανεξάρτητα από το ποιοι θα τη συγκροτούν, θα έχει πολύ συγκεκριμένο αντιλαϊκό - αντεργατικό προσανατολισμό. Αυτό κρίνεται στις εκλογές για το αστικό κοινοβούλιο. Οπως αποδείχτηκε και με το δημοψήφισμα, άλλο μπορεί να νομίζει ότι ψηφίζει ο λαός και άλλο πάντα του βγαίνει. Η απογοήτευση από τις τελευταίες εξελίξεις οδηγεί ορισμένους στη λογική του συμβιβασμού, στην παραίτηση από κάθε προσδοκία, από την υιοθέτηση μιας νέας εκδοχής του μικρότερου κακού.
Η μεγάλη προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα είναι ακριβώς αυτή. Από το 2012 μέχρι το 2015 συνέβαλε στο να κοπούν τα φτερά του εργατικού - λαϊκού κινήματος, με την προσδοκία της κυβερνητικής εναλλαγής που δήθεν θα ανέτρεπε τα μνημόνια και τη λιτότητα. Από το Γενάρη του 2015, με την ειδική συμβολή όσων σήμερα βρίσκονται στη Λαϊκή Ενότητα, ξεδίπλωσε επιχείρηση καθήλωσης του κινήματος σε στάση αναμονής και υποστήριξης των αντιλαϊκών διαπραγματεύσεων της νέας κυβέρνησης, εγκλώβισε τμήματα εργαζομένων στην αυταπάτη ότι με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα θα τελειώσει τη λιτότητα. Πέρασε 15Αυγουστιάτικα, κατακαλόκαιρο, ένα νέο 3ο μνημόνιο. Η προεκλογική ελπίδα έγινε συμβιβασμός, παραίτηση, απογοήτευση, με τη συμβολή όλων του ΣΥΡΙΖΑ και αυτούς που συσπειρώνονται στον Τσίπρα και αυτούς που πήγαν στον Λαφαζάνη.
Χρειάζεται, λοιπόν, στην κάλπη ο λαός να πάει με κριτήριο το πώς μπορεί να στείλει το δικό του μήνυμα, τη δική του απάντηση, κόντρα σε αυτό που προσπαθούν να του παρουσιάσουν ως μονόδρομο. Δηλαδή, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που γεννούν ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, μνημόνια, χρέος που ενώ δεν το δημιούργησε, τον καλούν να το πληρώσει και τόσα άλλα που συνιστούν την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Πώς μπορεί με την ψήφο του να συμβάλει στο δυνάμωμα του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να την καταθέσει στην ανασύνταξη, αναζωογόνηση του εργατικού κινήματος, στην ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας, που θα παλεύει σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, ενάντια στη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, ενάντια στα νέα αντιλαϊκά μέτρα, ανοίγοντας το δρόμο για την ανατροπή, τη ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ, την εξουσία τους, για την πολιτική διέξοδο υπέρ του λαού.
Αυτή η ψήφος έχει νόημα, αυτή η ψήφος μπορεί να αποτελέσει διέξοδο για καθένα που δικαίως αγανακτεί με τη συνεχή υφαρπαγή της ψήφου του, που διαπιστώνει ότι ψηφίζει κάθε τρεις και λίγο για να γίνονται χειρότερα τα πράγματα. Αντί να επιλέξει την αποχή από την κάλπη, μπορεί η ψήφος του να έχει θετικό μήνυμα, δυναμώνοντας το ΚΚΕ.
Εχει ή δεν έχει νόημα, λοιπόν, η ψήφος στο ΚΚΕ; Οχι μόνο έχει, αλλά για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα είναι ζωτικής σημασίας ένα δυνατό ΚΚΕ, που δεν εξαπατά το λαό, δεν κάνει κανέναν αντιλαϊκό συμβιβασμό, λέει ΟΧΙ στα μνημόνια, παλεύει στο δρόμο μαζί με τους εργαζόμενους όπως έκανε τον Δεκαπενταύγουστο, όταν όλοι οι υπόλοιποι σχεδίαζαν τη σφαγή του, που παλεύει για τη μοναδική εξουσία - πολιτική και οικονομική - που έχει ως γνώμονα την κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, που ανοίγει το δρόμο για την εργατική - λαϊκή εξουσία.

Αυτό είναι το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης μετά τις εκλογές!

Αυτό είναι το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης μετά τις εκλογές!

Ο «Ρ» δημοσιεύσει σήμερα τις κυριότερες από τις δεσμεύσεις που έχουν ψηφιστεί και θα υλοποιηθούν, ανεξάρτητα από το εάν θα υπάρχει κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ

Να παγιδεύσουν το λαό σε μια συζήτηση που αφορά στην κυβέρνηση συνεργασίας της επόμενης μέρας, μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη, επιχειρούν αστικά κόμματα, αστικά επιτελεία και μηχανισμοί. Μέσα από αυτή τη συζήτηση, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, που διεκδικούν να είναι ο κορμός μιας αντιλαϊκής κυβέρνησης συνεργασίας, κάνουν προσπάθεια να αναδείξουν ότι υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές για το λαό, ανάλογα με το ποιος θα συμμετάσχει σε αυτήν.

Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι έχουν ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση - μνημόνιο, καθώς και όλα τα προαπαιτούμενα που συμφώνησαν με τους εταίρους τους για να ξεκινήσει η συζήτηση για τη δανειακή σύμβαση, κοροϊδεύουν το λαό, όταν παρουσιάζουν προεκλογικά προγράμματα με ...φιλολαϊκά μέτρα. Και μάλιστα έχουν το θράσος να μιλάνε για μέτρα ανακούφισης ή «παράλληλα μέτρα» που θα μετριάσουν τις επιπτώσεις από την υλοποίηση όσων προβλέπουν τα μνημόνιά τους.
Ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» δημοσιεύει σήμερα, λέξη προς λέξη, τις κυριότερες δεσμεύσεις που προβλέπουν η δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο που ψηφίστηκαν στη Βουλή από όλους αυτούς μαζί. Αποκαλύπτουμε, δηλαδή, τι πρόκειται να υλοποιηθεί, ανεξάρτητα από το εάν θα υπάρχει κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ.

Η Δανειακή Σύμβαση

Είτε με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ είτε τη ΝΔ, η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές θα υλοποιήσει όσα προβλέπει το μνημόνιο που ψήφισαν μαζί

Icon

Στο κείμενο της ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ διαβάζουμε:
1. «Το δικαιούχο κράτος - μέλος και το Ταμείο Ανακεφαλαιοποίησης δεσμεύονται:
...να παρέχουν στον ΕΜΣ κάθε πληροφορία που ευλόγως απαιτείται από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ) όσον αφορά το Ταμείο Εξυγίανσης ή οποιοδήποτε βοηθούμενο ίδρυμα».
Αυτό σημαίνει ότι τα ελληνικά υπουργεία της όποιας επόμενης κυβέρνησης θα είναι στη διάθεση του κουαρτέτου (σ.σ. πρώην τρόικα) για όποιο στοιχείο ζητηθεί.
2. «...να δημοσιεύουν ετησίως έκθεση για τις στρατηγικές και να αναφέρουν ανά εξάμηνο τις επιδόσεις από κάθε βοηθούμενο ίδρυμα έναντι καθορισθέντων στόχων».
Οι καθορισμένοι στόχοι, λοιπόν, της όποιας κυβέρνησης αστικής διαχείρισης προκύψει, είναι ακριβώς εκείνα τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα του μνημονίου που έχουν ήδη ψηφίσει στη Βουλή όλοι τους.
3. «Για κάθε συγκεκριμένη εκταμίευση (...) η κυβέρνηση είναι έτοιμη να λάβει οποιαδήποτε μέτρα ενδέχεται να κριθούν κατάλληλα για το σκοπό αυτόν, καθώς οι περιστάσεις μεταβάλλονται».
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η όποια κυβέρνηση σχηματιστεί θα πρέπει να λάβει όλα τα απαραίτητα αντιλαϊκά μέτρα, εάν δεν πιάνονται οι στόχοι που έχουν τεθεί από κοινού από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης και το ΔΝΤ.
4. «Η κυβέρνηση δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου Συνεννόησης, πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισή τους».
Αυτό σημαίνει ότι η όποια κυβέρνηση θα διαβουλεύεται και θα παίρνει την έγκριση από τους εταίρους της για να πάρει και πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα που βοηθούν να πιαστούν οι στόχοι του μνημονίου.
5. «Η Ελλάδα θα σχεδιάσει και θα εφαρμόσει ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και τις αγορές προϊόντων (συμπεριλαμβανομένης της Ενέργειας), με τις οποίες όχι μόνο θα διασφαλίζεται η πλήρης συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ΕΕ αλλά επίσης θα στοχεύεται και η επίτευξη βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών».
Οποια κυβέρνηση κι αν σχηματιστεί, λοιπόν, θα προχωρήσει σε νέο χτύπημα σε όσα εργασιακά δικαιώματα έχουν απομείνει, στην απελευθέρωση της Ενέργειας, με γνώμονα τις απαιτήσεις και τη στρατηγική της ΕΕ.
6. «Η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στη συμφωνημένη στρατηγική ανάκαμψης και να επεξεργαστεί μια γνήσια στρατηγική ανάπτυξης, την οποία θα ενστερνιστεί και θα καθοδηγήσει η ίδια. Στη στρατηγική αυτή θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο παρόν Μνημόνιο Συνεννόησης, συναφείς πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η συμφωνία εταιρικής σχέσης για την υλοποίηση του ΕΣΠΑ και άλλες βέλτιστες πρακτικές».
«Θα καταρτιστεί φιλόδοξο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, καθώς και πολιτικές για τη στήριξη των επενδύσεων».
Οποια κυβέρνηση κι αν προκύψει θα δουλέψει με στόχο την καπιταλιστική ανάκαμψη που είναι αντικειμενικά σε βάρος του λαού. Θα προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις και στήριξη των επενδύσεων για να ενισχύσει το κεφάλαιο και να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας. Και αυτό θα γίνει πάνω στα συντρίμμια των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
7. «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να διασφαλίζουν τον βιώσιμο χαρακτήρα των δημόσιων οικονομικών και να επιτυγχάνουν σημαντικά και βιώσιμα πρωτογενή πλεονάσματα μεσοπρόθεσμα, τα οποία θα μειώνουν σταθερά τον λόγο δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ».
Η επόμενη κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα υλοποιήσει πολιτική με στόχο να υπάρχουν ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα, που θα βγαίνουν από την επίθεση σε βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, των νέων.

Το 3ο μνημόνιο

Ας έρθουμε όμως τώρα σε μερικές ακριβείς διατυπώσεις στο μνημόνιο που ψήφισαν μαζί ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι.
Λέει λοιπόν:
1. «Οι αρχές δεσμεύονται να λάβουν περαιτέρω διαρθρωτικά μέτρα τον Οκτώβριο του 2016, αν κριθούν αναγκαία για να διασφαλιστούν οι στόχοι του 2017 και του 2018. Τα εν λόγω μέτρα θα περιλαμβάνουν (...) την προγραμματισμένη μεταρρύθμιση του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων και το πάγωμα των υποχρεωτικών δαπανών».
Η επόμενη κυβέρνηση εκτός από τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση και μονιμοποίηση της λεγόμενης εισφοράς αλληλεγγύης, την εκτόξευση των «αντικειμενικών κριτηρίων διαβίωσης» για τα λαϊκά νοικοκυριά, την κατάργηση των φοροελαφρύνσεων στις εργατικές οικογένειες, το «κούρεμα» κατά 50% του επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης, θα πάρει και πρόσθετα φορολογικά μέτρα, εάν κριθεί αναγκαίο για να πιαστούν οι στόχοι του μνημονίου.
2. «Η ελληνική κυβέρνηση θα παρακολουθεί τους δημοσιονομικούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών αποφάσεων, και θα λάβει αντισταθμιστικά μέτρα, στο βαθμό που αυτό απαιτείται, για την εκπλήρωση των δημοσιονομικών στόχων. Οι αρχές προτίθενται να μεταφέρουν τουλάχιστον το 30% του πλεονάσματος που θα επιτευχθεί λόγω επιδόσεων υψηλότερων από τις αναμενόμενες στον χωριστό λογαριασμό που προορίζεται για τη μείωση του χρέους. Επιπλέον, ένα άλλο 30% του εν λόγω πλεονάσματος θα χρησιμοποιηθεί για την εκκαθάριση μη καταβληθεισών κυβερνητικών υποχρεώσεων του παρελθόντος».
Τα μέτρα δεν θα έχουν τελειωμό. Εάν υπάρχουν αποφάσεις, για παράδειγμα, από το ΣτΕ που δικαιώνουν όσους έχουν προσφύγει εναντίον μέτρων του μνημονίου, θα παίρνονται νέα μέτρα. Επιπλέον, αποκαλύπτεται ότι το πλεόνασμα που θα βγαίνει από το αίμα του λαού θα πηγαίνει ένα μέρος του στις υποχρεώσεις προς τους δανειστές και το υπόλοιπο για καπιταλιστική ανάκαμψη στις τσέπες μονοπωλιακών ομίλων.
3. «Οι αρχές έχουν ήδη αυξήσει τις εισφορές υγείας των συνταξιούχων στο 6% για τις κύριες συντάξεις τους και εφάρμοσαν επίσης εισφορές υγείας ύψους 6% για τις επικουρικές συντάξεις από την 1η Ιουλίου 2015 (...) Από την 1η Σεπτεμβρίου 2015 θα διασφαλίσουν ότι όλα τα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ίδιες εισφορές από την 1η Ιανουαρίου 2016, θα παγώσουν τα μηνιαία εγγυημένα ανταποδοτικά όρια συντάξεων σε ονομαστικούς όρους μέχρι το 2021 (...) Οσοι συνταξιοδοτούνται μετά τις 30 Ιουνίου 2015 θα έχουν πρόσβαση σε βασικές, εγγυημένες συντάξεις με βάση τις εισφορές και με εισοδηματικά κριτήρια μόνον όταν θα έχουν συμπληρώσει την νόμιμη κανονική ηλικία συνταξιοδότησης, που είναι σήμερα τα 67 έτη.
Θα καταργήσουν βαθμιαία τα κεκτημένα δικαιώματα συνταξιοδότησης πριν από τη νόμιμη ηλικία συνταξιοδότησης και τις δυνατότητες πρόωρης συνταξιοδότησης, προσαρμόζοντας σταδιακά το όριο της νόμιμης ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 έτη, το αργότερο έως το 2022, ή στην ηλικία των 62 ετών και σε 40 έτη εισφορών με άμεση εφαρμογή. Εως τον Οκτώβριο του 2015 (βασικό παραδοτέο) οι αρχές θα θεσπίσουν νομοθετικά περαιτέρω μεταρρυθμίσεις που θα αρχίσουν να ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου 2016».
Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την επόμενη κυβέρνηση τα μέτρα - καρμανιόλα, όπως περιγράφονται πιο πάνω, που θα παρθούν για το Ασφαλιστικό είναι δεδομένα.
4. «Για τη βελτίωση της δημοσιονομικής διαχείρισης των νοσοκομείων, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015 οι αρχές θα καταρτίσουν σχέδιο για να εφαρμόσουν στα νοσοκομεία το σύστημα κλειστών ενοποιημένων νοσηλίων (KEN-DRG) ή άλλης διεθνούς τυποποιημένης μεθοδολογίας κοστολόγησης με βάση τις δραστηριότητες μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Εως τον Δεκέμβριο του 2017, θα εφαρμόσουν το νέο ΚΕΝ ή το εναλλακτικό σύστημα κοστολόγησης βάσει δραστηριοτήτων. Εως τον Ιούνιο του 2016 θα καταρτίσουν σχέδιο για τη διενέργεια ετήσιου ανεξάρτητου οικονομολογιστικού ελέγχου των λογαριασμών των νοσοκομείων. Το σχέδιο θα αρχίσει να εφαρμόζεται το 2017, με κάλυψη όλων των νοσοκομείων έως το 2018».
Τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια είναι οι τιμές αγοραπωλησίας των υπηρεσιών Υγείας. Από τότε που καθιερώθηκαν και στην Ελλάδα, η κοστολόγηση των υπηρεσιών των δημόσιων νοσοκομείων πολλαπλασιάστηκε, δηλαδή πολλαπλασιάστηκαν αυτά που πληρώνουν είτε τα Ταμεία, είτε οι ασθενείς απευθείας για νοσηλεία στα δημόσια νοσοκομεία.
5. «Εως τον Οκτώβριο του 2015, θα εξεταστεί η αναγκαιότητα νέων μέτρων, πέραν των όσων αναφέρονται ανωτέρω, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η διακυβέρνηση των τραπεζών θα ενισχυθεί επαρκώς ώστε να είναι πλήρως ανεξάρτητη και σύμφωνη με τις διεθνείς βέλτιστες πρακτικές».
Εδώ είναι και το ζουμί. Οσα ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, τα ψήφισαν για να υλοποιήσουν τις κατευθύνσεις της στρατηγικής της ΕΕ, να ενισχύσουν το κεφάλαιο σε βάρος των εργαζομένων.

Νιάτα - Παλμός - Ενθουσιασμός

Νιάτα - Παλμός - Ενθουσιασμός

Τώρα με το ΚΚΕ υπάρχει λύση για τη νεολαία στο δρόμο της ανατροπής. Με αυτό το σύνθημα, χιλιάδες νέοι και νέες έδωσαν μαχητικό «παρών» στη συγκέντρωση που διοργάνωσε το ΚΣ της ΚΝΕ και μίλησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. Με μια μεγάλη συγκέντρωση νεολαίας, με αισιοδοξία, ζωντάνια, ελπίδα, χιλιάδες νέοι στέλνουν αγωνιστικό μήνυμα για την ανάγκη ενίσχυσης του ΚΚΕ στις εκλογές στις 20 Σεπτέμβρη.

Ο χώρος στο Θησείο ήταν στολισμένος με κόκκινες σημαίες και πανό που καλούσαν τους νέους να ακυρώσουν τους εκβιασμούς και τα ψεύτικα διλήμματα, που καλούσαν σε αντεπίθεση τώρα με το ΚΚΕ, ρήξη με την ΕΕ. Παράλληλα, διακινούταν η εκλογική έκδοση του «Οδηγητή».
Στη συγκέντρωση βρέθηκαν οι νέοι που δουλεύουν με 300-400 ευρώ, που στέκονται στις ουρές της ανεργίας του ΟΑΕΔ, οι νέοι που οι οικογένειές τους πληρώνουν ένα σκασμό λεφτά για να σπουδάσουν, όλοι αυτοί που δήλωσαν ότι δεν τσιμπάνε σε ψεύτικα διλήμματα. Ολο το προηγούμενο διάστημα, μέσα από καθημερινές εξορμήσεις σε γειτονιές, χώρους δουλειάς, σπουδών, συγκεντρώσεις και επισκέψεις, ΚΝίτες και ΚΝίτισες καλούσαν τους νέους να παρευρεθούν στη χτεσινή συγκέντρωση. Να αξιοποιήσουν την πείρα που έχουν αποκτήσει. Να σκεφτούν έξω από τα όρια του συστήματος, γιατί δεν υπάρχει διαχείριση αυτού του συστήματος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, που να είναι προς το συμφέρον των νέων των λαϊκών οικογενειών. Η ζωή της νεολαίας, τα δικαιώματα και οι ανάγκες της δεν μπαίνουν στο ζύγι, ούτε έχουν «ισοδύναμα». Το ΚΚΕ ήταν και θα είναι στήριγμα στους αγώνες της νεολαίας.

Οι «String Demons»

ΒΑΛΕΡΓΑΚΗΣ

Η πρόταση του ΚΚΕ για τη λαϊκή εξουσία με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους, είναι η μοναδική ρεαλιστική και ελπιδοφόρα πρόταση.
Τον Δημήτρη Κουτσούμπα υποδέχτηκαν στις 8 το βράδυ χιλιάδες νέοι και νέες, ανεμίζοντας τα κόκκινα λάβαρα και βροντοφωνάζοντας «ούτε βήμα πίσω, σου κλέβουν τη ζωή, με το ΚΚΕ για την ανατροπή», «ψηφίζω - δυναμώνω το ΚΚΕ παντού, δύναμη και ελπίδα είναι του λαού».

Συναυλία που «έδεσε» με τον προβληματισμό των νέων

Απ' τις καλοκαιρινές περιπέτειες: «Πέντε μέρες κι αυτές στο χωριό, στρωματσάδα όλοι παρέα», «έπεσα απ' το μηχανάκι, πήγα στο ιατρικό κέντρο και δεν υπήρχε ούτε οξυζενέ»...
Την αγωνία για το αύριο: «Πού θα πάει, δεν το βλέπουν ότι δεν πάει άλλο»...
Μέχρι το κράξιμο για την εκφυλιστική ψήφο που σπρώχνουν: «Ο Λεβέντης στη Βουλή, θα το δούμε κι αυτό!»...
Ολα ειπώθηκαν χτες στα πηγαδάκια της νεολαίας, στη συγκέντρωση της ΚΝΕ στο Θησείο, λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας. Αγωνίες, σχεδιασμοί για τους επόμενους καθημερινούς αγώνες, κουβέντες για την ανάγκη να γίνει η αντίθεση με τον καπιταλιστικό δρόμο αφετηρία και κίνητρο, έδεσαν με στίχους αγαπημένων τραγουδιών: «Με τον καιρό να 'ναι κόντρα, έχει τιμή αν πετάς», «να 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς». Νότες, τραγούδια, κλασικά κομμάτια, πρωτότυπες διασκευές με προσωπικό ύφος και ηχητικό πρίσμα ξεσηκώνουν, ταξιδεύουν, εμψυχώνουν.

ΒΑΛΕΡΓΑΚΗΣ

Στη σκηνή ο Μίλτος Πασχαλίδης καλησπερίζει τους νέους συγκεντρωμένους, λέγοντας: «Αν κρίνω από τα λαμπερά πρόσωπα που βλέπω εδώ κάτω, το ΚΚΕ δεν έχει να ανησυχεί για τα επόμενα 100 χρόνια».
Ακολούθησαν οι «String Demons» και οι «KollektivA».
Μιλώντας στον «Ριζοσπάστη» για τη συμμετοχή τους στη συγκέντρωση, οι «String Demons» σημείωσαν μεταξύ άλλων: «Είμαστε σε μια προεκλογική ομιλία, σε μια περίοδο που τα πράγματα είναι χαοτικά και μπερδεμένα. Είναι καταπληκτική βραδιά. Είμαστε ανάμεσα σε συνομήλικούς μας. Μπορεί να διαφέρουμε σε κάποια πράγματα, να διαφωνούμε, αυτό όμως που έχει σημασία είναι να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Αυτό που φωνάζουμε μαζί με την ΚΝΕ, είναι δουλειά, ειλικρίνεια, να μην κολλάμε σε μικροδιαφωνίες, να έχουμε χιούμορ».
Επίσης, οι «KollektivA», μιλώντας στον «Ριζοσπάστη», σημείωσαν: «Είμαστε εδώ γιατί τα ταξικά ερωτήματα απαιτούν ταξικές απαντήσεις και ταξικές επιλογές. Χώρος για αυταπάτες πλέον δεν υπάρχει. Οπως κάθε φορά, έτσι και τώρα, στεκόμαστε με την πλευρά των νέων που δε σκύβουν το κεφάλι, σκέφτονται και δρουν ανατρεπτικά, εκτός των τειχών».

Οι «KollektivA»

Forbidden και not found

 Forbidden και not found

Σήμερα, είπα να ρίξω μια ματιά στο πρόγραμμα και τις θέσεις τού ΣυΡιζΑ, για να μη με λένε μονόχνωτο. Γκουγκλάρω, λοιπόν, βρίσκω το http://www.eklogika.gr/page/parties/syriza_theseis, λέω "εδώ είμαστε" και κλικάρω. Στο παράθυρο που ανοίγει, έχω δυο επιλογές: Για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ πατήστε εδώ και Για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πατήστε εδώ. Πατάω και στις δυο μεριές. Το αποτέλεσμα, δείτε το (κι αν δεν με πιστεύετε, δοκιμάστε μόνοι σας):

Οι "θέσεις" (αριστερά) και το "πρόγραμμα" (δεξιά) του ΣυΡιζΑ

Παραδέχομαι ότι γέλασα με τις "απαγορευμένες" θέσεις και το "ανύπαρκτο" πρόγραμμα αλλά συνέχισα το ψάξιμο. Μπήκα και στον επίσημο ιστοτόπο τού κόμματος (www.syriza.gr). Τζίφος. Αφού έφτασα στο σημείο να αναρωτιέμαι μήπως εκεί στην Κουμουνδούρου ντρέπονται για το πρόγραμμά τους και το κρατάνε κρυφό! Τελικά, βρήκα κάτι στο News247.gr και, διαβάζοντας, ξεχώρισα μερικά πάρα πολύ όμορφα πραγματάκια:

(α) "Η κατάργηση του ΕΚΑΣ αποτελούσε μόνιμο στόχο των δανειστών και η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να πετύχει την προσωρινή διατήρησή του".
- Πάμε να πούμε ένα ψέμα αλλά βάζουμε κι εκείνη την προσωρινή για να μη μας πούνε ψεύτες. Καθ' όσον, το νέο μνημόνιο προβλέπει "κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (EKAΣ) για όλους τους συνταξιούχους έως τα τέλη Δεκεμβρίου του 2019, αρχίζοντας με το ανώτερο 20% των δικαιούχων το Μάρτιο του 2016". Με απλά λόγια: διατηρούμε το ΕΚΑΣ μέχρι να το καταργήσουμε. Τόσο απλό!

(β) Εν όψει της -προβλεπόμενης από το μνημόνιο- ενοποίησης όλων των ασφαλιστικών ταμείων σε ένα ταμείο κύριας και σε ένα ταμείο επικουρικής ασφάλισης, ο ΣυΡιζΑ "εγγυάται ότι δεν θα προκύψουν νέες μειώσεις συντάξεων λόγω των ενοποιήσεων".
- Αυτό το "εγγυάται" σηκώνει πολλή κουβέντα. Πώς "εγγυάται", εφ' όσον από 1ης Ιανουαρίου 2015 ισχύουν αναδρομικά τα "μηδενικά ελλείμματα" των επικουρικών ταμείων, το οποίον σημαίνει πως συντάξεις θα χορηγούνται μόνο αν έχει λεφτά το ταμείο, απαγορευομένης απολύτως της κρατικής χρηματοδότησης; Καθ' όσον, σύμφωνα με το νέο μνημόνιο, "όλα τα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ίδιες εισφορές από την 1 η Ιανουαρίου 2015". Βέβαια, το πρόγραμμα προβλέπει πιο κάτω ότι θα βρεθούν πόροι επειδή θα παταχθεί η αδήλωτη εργασία και θα αυξηθούν οι εργοδοτικές εισφορές αλλά αυτά μου θύμισαν ένα άλλο με τον Τοτό κι έσκασα στα γέλια.

(γ) "Όσον αφορά τους φόρους περιουσίας, και ειδικότερα τον ΕΝΦΙΑ, θα προχωρήσουμε σε αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών και επιβολή προοδευτικών συντελεστών ώστε να μην υπάρξει απώλεια εσόδων".
- Κανονικά, ο ΣυΡιζΑ δεν έπρεπε να πει κουβέντα για τον ΕνΦΙΑ, μιας και μέχρι τις προηγούμενες εκλογές διατυμπάνιζε την πλήρη κατάργησή του, ως άδικου φόρου. Τώρα όχι μόνο για κατάργηση δεν μιλάει αλλά ούτε καν για προσωρινή επιβολή του. Το μόνο που λέει είναι ότι θα ανακατέψει τις αντικειμενικές αξίες και τους συντελεστές αλλά παραδέχεται πως στο τέλος θα πληρώσουμε τα ίδια λεφτά. Πόσα θα πληρώσουμε; Πάνω από 5 δισ. ευρώ, υγεία νά 'χουμε.

(δ) "Κεντρική δράση για την αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας είναι η εισαγωγή των σχολικών γευμάτων στα δημοτικά σχολεία της χώρας, κατά προτεραιότητα με βάση τον χάρτη της φτώχειας. Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει το τελευταίο τρίμηνο του 2015 με υγιεινό κολατσιό στα δημοτικά σχολεία των μεγάλων αστικών κέντρων, το οποίο θα διευρυνθεί σταδιακά σε όλα τα σχολεία".
- Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι το πρόγραμμα ενός αριστερού κόμματος εξουσίας θα είχε στοιχεία εμπνευσμένα από τα συσσίτια της κατοχής. Ούτε ότι ένα τέτοιο κόμμα θα προσπαθούσε να καταπολεμήσει την παιδική φτώχεια με ένα "υγιεινό κολατσιό". Ένας αριστερός θα έπρεπε να ξέρει  ότι η παιδική φτώχεια δεν καταπολεμείται δίνοντας στο παιδί ένα φρούτο την ημέρα αλλά εξασφαλίζοντας σωστά αμειβόμενη δουλειά στους γονείς του.

(ε) "Θα προχωρήσουμε στην κατάθεση και ψήφιση τροπολογίας που θα απαγορεύει στις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ να πετούν τρόφιμα που μπορούν να καταναλωθούν με ασφάλεια, τα οποία θα διατίθενται σε δομές αλληλεγγύης, σε φιλανθρωπικές οργανώσεις και σε ιδρύματα".
- Αυτό είναι! Τέρμα πια στις εικόνες ντροπής χιλιάδων ανθρώπων που ψάχνουν στους κάδους σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε. Ο ΣυΡιζΑ υπόσχεται ότι θα αναλάβει για λογαριασμό τους την διαχείριση των σκουπιδιών και θα τους προσφέρει όσα σκουπίδια τρώγονται, μέσω πολιτισμένων συσσιτίων. Ή είμαστε ευρωπαίοι ή δεν είμαστε, διάβολε!

(στ) Αφού αναφέρεται πως 106.693 άνεργοι είναι ενταγμένοι σήμερα σε επιδοτούμενα προγράμματα, σημειώνεται: "Τους επόμενους δύο μήνες ο αριθμός αυτός θα ανέλθει σε 123.000 ανέργους, ενώ μέχρι τον Φεβρουάριο του 2016 οι θέσεις αυτές θα ανέλθουν σε 210.000".
- Το καταλάβαμε; Σε πλήρη εναρμόνιση με όσα λέει το νέο μνημόνιο περί "βέλτιστων πρακτικών" στην αγορά εργασίας, ο ΣυΡιζΑ δεν πολυνοιάζεται για το δικαίωμα στην εργασία αλλά προαναγγέλλει διπλασιασμό των voucher και των πενταμηνιτών. Οι οποίοι, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, δεν είναι εργαζόμενοι αλλά "ωφελούμενοι". Δηλαδή, ενώ δουλεύουν κανονικά, πληρώνονται με πενταροδεκάρες, δεν έχουν κανένα εργασιακό δικαίωμα (αφού δεν είναι εργαζόμενοι!) και δεν κολλάνε ούτε ένα ένσημο. Με άλλα λόγια, ο ΣυΡιζΑ ζητάει την ψήφο μας με την υπόσχεση ότι θα διπλασιάσει τους σκλάβους που απασχολούν τζάμπα οι επιχειρήσεις!

(ζ) "Η δέσμευση για μείωση των συντάξεων του ΟΓΑ για το μη ανταποδοτικό μέρος τους μπορεί να οδηγήσει σε μειώσεις ακόμα και στις κατώτατες συντάξεις των 360 ευρώ. Είναι αυτονόητο ότι για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η υιοθέτηση ενός τέτοιου μέτρου δεν μπορεί να γίνει χωρίς την διεύρυνση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος που θα καλύψει τις απώλειες για αυτή την κατηγορία χαμηλοσυνταξιούχων".
- Άφησα το καλύτερο για το τέλος. Αφού τριπλασίασε τις ασφαλιστικές εισφορές των αγροτών, κατάργησε την μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο των αγροτικών μηχανημάτων, διπλασίασε τον φόρο των αγροτικών εισοδημάτων, μετάταξε τον ΦΠΑ των αγροεφοδίων, των σπόρων, των λιπασμάτων κλπ από το 13% στο 23% κλπ και αφού σμπαράλιασε τις -έτσι κι αλλοιώς, πενιχρές- συντάξεις τους, ο ΣυΡιζΑ υπόσχεται τώρα στους αγρότες ότι θα τους πετάξει κάτι ψίχουλα ώστε να μη πεθάνουν από την πείνα. Έτσι, για να μη την πάθουν σαν τον γάιδαρο του Χότζα οι άνθρωποι!

Έχει κι άλλα ωραία το πρόγραμμα του ΣυΡιζΑ. Μέχρι και δωρεάν κάρτες για τα μέσα συγκοινωνίας, πάντα "με εισοδηματικά κριτήρια". Δυστυχώς, όμως, τόσο για τους εμπνευστές του όσο και 

Tα γεγονότα του Βόλου στις 10/01/1946

 Tα γεγονότα του Βόλου στις 10/01/1946

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά περιστατικά της περιόδου της Λευκής Τρομοκρατίας, το οποίο περιγράφει άρτια το προεμφυλιακό κλίμα της εποχής, αποτελεί η μεγάλη επίθεση της Χωροφυλακής στις 10 Ιανουαρίου του 1946. 

Με τις εκλογές και το δημοψήφισμα για τον βασιλιά να ετοιμάζονται και την ισχύ των ΕΑΜικών οργανώσεων και του ΚΚΕ να διατηρούν ακόμα σοβαρά ερείσματα στον λαό, το αστικό κράτος της εποχής επιχειρούσε να τρομοκρατήσει την επαρχία και τις πόλεις της προκειμένου να ελέγχει αρτιότερα τα εκλογικά αποτελέσματα. 

Για την πόλη του Βόλου, οι αρχές είχαν την ενημέρωση ότι σοβαρή μερίδα του πληθυσμού πρόσκειται πολιτικά στις θέσεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ και για αυτό και προετοίμαζαν πολιτικό πογκρόμ προκειμένου να επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στην πόλη. Η ευκαιρία αυτή τους δόθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1946, όταν στην πόλη έφθασε αντιπροσωπία του ΚΚΕ και ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης για να μιλήσει στον λαό του Βόλου. Η ομιλία ήταν σαφώς προγραμματισμένη και το ΚΚΕ βρίσκονταν εκείνη την εποχή σε νόμιμο καθεστώς. 

Η υποδοχή που οι Βολιώτες επιφύλαξαν στην αντιπροσωπία του ΚΚΕ ήταν θερμή και ιδιαίτερα επίσημη και στην εκδήλωση συμμετείχε ενεργά η Φιλαρμονική της πόλης. Στρατιωτικές δυνάμεις και δυνάμεις της Χωροφυλακής περικύκλωσαν την εκδήλωση και χωρίς καμιά αφορμή άνοιξαν πυρ ενάντια στους παρευρισκόμενους. Κατά την συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκαν συνολικά 4 πολίτες και τραυματίστηκαν 18. Η εκδήλωση μετατράπηκε σε κηδεία την επομένη, στην οποία παρά το κλίμα, συμμετείχαν πολλές δεκάδες χιλιάδες άτομα από όλη την περιοχή. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι στον Βόλο εφαρμόστηκε με ιδιαίτερη βιασύνη το Γ' Ψήφισμα και τα έκτακτα μέτρα "τάξεως" μετά τις εκλογές. 

Πηγή: Γιώργος Μαργαρίτης, Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, Τόμος 1Α, Βιβλιόραμα, σελ. 180

Η αθώα Αριστερά

 Η αθώα Αριστερά

Η πρώτη επίσημη εμφάνιση της ΛαΕ –που ο Ρίζος τη γράφει ΛαΕν κι αυτό προκάλεσε τον εκνευρισμό της ΕφΣυν, ανεπίσημου οργάνου κι εφημερίδα της (απερχόμενης) κυβερνήσεως, που δεν έχει αποφασίσει ακόμα με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει, μετά τη διάσπαση του Σύριζα και προς το παρόν το παίζει σε δύο ταμπλό, κρατώντας ίσες αποστάσεις, αλλά είναι προφανές πως θα πάει με τους νικητές...

...Η πρώτη επίσημη εμφάνιση της ΛαΕ λοιπόν έγινε χτες και είχε αρκετή απ’ την Ανταρσυα που αγαπήσαμε.

Εξ αριστερών, όπως κάθονταν, τον Πι-Πι, που ήδη από το 13’ έγραφε στο βιβλίο του για το Λαϊκό Μέτωπο της εποχής μας, που «χωρίς το Σύριζα δε θα μπορούσε να γίνει και χωρίς της Ανταρσυα και το Κκε δε θα μπορούσε να πετύχει». Τελικά πρωτοστάτησε στη συγκρότηση μιας Λαϊκής Ενότητας, χωρίς κανέναν από τους τρεις, αλλά με σημαντικά τμήματα των δύο πρώτων. Κι αυτή τη φορά δεν υπήρξε καν ο διαδικτυακός ντόρος για το αν θα πήγαινε με τη δημοσιογραφική ή την πολιτική του ιδιότητα –μέλος της Ανταρσυα και του Ναρ (;)- όπως στην εκδήλωση της Ίσκρα, στον Πανελλήνιο.

Κι εκ δεξιών –αν και ο Πι-πι είναι πιο δεξιός κι από την Αρας- ήταν η Μαριάννα Τσίχλη, το πουλέν του Λαϊκού Στρώματος, που την είχε ερωτευτεί το 09’, σε ένα προεκλογικό σποτάκι της («γεννημένης στις στάχτες του Δεκέμβρη») Ανταρσυα κι ένα ραπάρισμα σε στιλ συνέλευσης για την αναγκαιότητα της εξέγερσης, ώστε να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας να εξεγειρόμαστε –ένα υπέροχο απογειωμένο τίποτα, που όμως ακουγόταν ντούρο και μαχητικό. Περίπου δηλ σαν την χτεσινή της τοποθέτηση για το δημοψήφισμα (μέσα ή έξω από την ΕΕ) που μπορεί να τεθεί στην πορεία των πραγμάτων κι έχει ξαναγίνει εξάλλου. Αλλά δε μάθαμε ποτέ ποια θα είναι η στάση της ΛαΕ σε αυτήν την περίπτωση. Αυτή απλώς θέτει το ερώτημα, όπως σε μια συνέντευξη, ή σαν παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιού, που πρέπει να είναι αμερόληπτος, ή σαν τον παίκτη, που δεν ξέρει τη σωστή απάντηση και καταφεύγει στη βοήθεια του κοινού.

Η ίδια δημιουργική ασάφεια δίνει τον τόνο και στην προγραμματική διακήρυξη, που δόθηκε στη δημοσιότητα μία μέρα πριν (και πολλά βήματα πίσω) από την 3^η Σεπτέμβρη και τη δική της διακήρυξη. Η οποία είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική και σε άλλα σημεία, όπου διευκρινίζεται πχ πως ο μεγαλόστομος ρεφορμισμός (ναι, καταφέρνει να είναι και τα δύο μαζί) για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους τίθεται ως τελικός στόχος μιας μακράς διαπραγματευτικής διαδικασίας, στα χνάρια των χειρότερων αυταπατών που καλλιέργησε ο Σύριζα. Δηλαδή κάτι σαν Θεσσαλονίκη plus (όπως έλεγαν για το εκλογικό πρόγραμμα του Σύριζα), όπου το βασικό επιπρόσθετο είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα –κυρίως για να υπάρχει ρευστότητα και όχι στα πλαίσια κάποιας ρήξης- και η άμεση έξοδος από το Νατο (ουάου).

Ενώ στο υποκεφάλαιο για την ισότιμη θέση της Ελλάδας (μα είδες πόσο ωραία και εύκολα γλιτώνουμε σφε αναγνώστη και από την εξάρτηση;), μπορεί να βρει κανείς μια εντυπωσιακή καταδίκη του νέου «ψυχρού πολέμου» και του νέου τείχους που στήνεται εις βάρος της Ρωσίας! Βούτυρο στο ψωμί του Οακκίτη...

Αλλά πολλά τέτοια ή αντίστοιχα μαργαριτάρια πήγαν χαμένα, μένοντας στη σκιά της μεγάλης ατάκας για τη ΛαΕ ως ιστορικής κι οργανωτικής συνέχειας του ΕΑΜ και της κυβέρνησης του βουνού. Που αν ήταν να παίξουν το ρόλο του Σβώλου ή αυτών που υπέγραφαν το Λίβανο, να το καταλάβω (ας εξηγήσει παρεμπιπτόντως κάποιος στη Ραχήλ τι ήταν ο Λίβανος, γιατί υποψιάζομαι πως έχει μάθει μόνο το «Βάρκιζα τέλος»).

Σε δεύτερο πλάνο έμεινε και μια προχτεσινή τηλεοπτική εμφάνιση του Λαφαζάνη, που –προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη να προβάλλει τα παλιά, κομμουνιστικά του παράσημα, αλλά να τα στρογγυλέψει για το ευρύ, εκλογικό κοινό- έλεγε πως στο Κουκουέ τον θεωρούσαν ήδη από τη δεκαετία του 70’ ευρωκομμουνιστή, γιατί διάβαζε ιταλούς και γάλλους μαρξιστές –και δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστέψουμε πως δεν ήταν. Και πως εξηγούσε στο Φλωράκη τα αδιέξοδα του υπαρκτού: «ποιος σοσιαλισμός βρε Χαρίλαε, δε βλέπεις πως θα καταρρεύσει;» Αλλά δυστυχώς ούτε ο Φλωράκης, ούτε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν άκουσε εγκαίρως ττο διορατικό Παναγιώτη. Και να που λουζόμαστε τώρα τις συνέπειες. Σε μια άλλη πρόσφατη εμφάνισή του ο Λαφαζάνης εξηγούσε ότι από την αρχή είχε ταχθεί ενάντια στο Μάαστριχτ (τα έλεγε ο Παναγιώτης, αλλά κανείς δεν ξέρει πού και σε ποιον ακριβώς)! Θυμίζοντας λίγο το Χάρρυ Κλυνν στην παρωδία του αστυνόμου Μπέκα: Ελπίδος 58 ή 59; Καλά το θυμόμουνα...

Την παράσταση όμως έκλεψε ο Κώστας Λαπαβίτσας, που βρέθηκε στο ίδιο πάνελ με τον Πρωτούλη, και όταν ρωτήθηκε από τον τελευταίο σχετικά με το σχέδιό του, πώς ακριβώς σκοπεύει  να πείσει τους καπιταλιστές πχ να αυξήσουν τους μισθούς, απάντησε με το αήττητο επιχείρημα ότι οι καπιταλιστές δεν είναι φεουδάρχες (που όντως δεν είναι, αλλά σε τι ακριβώς απαντάει αυτό;) κι ότι υπάρχουν πολλών ειδών καπιταλισμοί! Υποθέτω πως κάποιος από αυτούς είναι πιο γλυκός κι ήπιος, οπότε μπαίνει κι ως στόχος πάλης. Και αν χρειαστεί, θα παλέψουμε για τη (μισθωτή) σκλαβιά μας, όπως λέει ο Αστερίξ στις Δάφνες το Καίσαρα.

Αυτό που δεν τον έχει ρωτήσει κανείς όμως είναι αν θεωρεί το πρόγραμμα της ΛαΕ ριζοσπαστικό ή μετριοπαθή κεϊνσιανισμό, όπως είχε χαρακτηρίσει το περυσινό πρόγραμμα του Σύριζα –του οποίου συνεπής συνεχιστής θεωρείται η ΛαΕ.

Κι αν τελικά κάποιες Ναρίτικες μορφές (σαν τον Πι-πι, πιθανότατα κι ο Μπιτσάκης αλλά σιωπηλά, και είναι ζήτημα τι ακριβώς περιμένουν Δελαστίκ και Βατικιώτης) καταλήγουν να στηρίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη ΛαΕ, οι υπόλοιποι παραμένουν (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) στην Ανταρσυα, υπολογίζοντας πως ένα τμήμα δυσαρεστημένων οπαδών του Σύριζα δε συμπαθούν για τους δικούς τους λόγους το Λαφαζάνη, θα στραφούν προς το μέρος τους.

Όλοι το ξέρουμε όμως από τώρα. Αν τελικά τα ποσοστά της Ανταρσυα ανέβουν αισθητά, ενάντια στα (δικά μου τουλάχιστον) προγνωστικά, αυτό θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην εκλογική σύμπραξη με το ΕΕΚ του Σάββα Μιχαήλ. Κι όπως σημειώνει σωστά και ο RedFly, πρέπει να σκεφτούμε κάποια παραλλαγή για το γνωστό σύνθημα.

Ο Σάββας ήταν κομμουνισταράς...

Γι’ αυτό και δεν παρέδωσε ποτέ σε Αραν κι Αρας

Υγ: με το Λαφαζάνη συμπράττουν μεταξύ άλλων οι Χριστιανοδημοκράτες και το ηρωικό Ακεπ, που είχε τη δική του ιστορία, και μπορείτε να τη διαβάσετε σε ένα παλιότερο αφιέρωμα του Ιού.

2: Ο Γλέζος έρχεται να προστεθεί ίσως στη γενιά των 90άρηδων που ξανασμίγουν με το Κκε, για να ελαφρύνουν το κάρμα τους και την υστεροφημία τους, εφόσον δε συγκροτηθεί ένα αντιμνημοναικό μέτωπο, λέει, και διαφωνώντας με τη θέση της ΛαΕ για έξοδο από την ευρωζώνη. Όπως σχολίασε κι ο Κουμπούρης, ας ψηφίζει ο καθένας ό,τι θέλει, αλλά να ξέρει τουλάχιστον γιατί ή τι λέει το κάθε κόμμα...