Πέντε λεπτά κήρυγμα

 Πέντε λεπτά κήρυγμα

Παραθέτω ένα σχέδιο μιας πρόχειρης τοποθέτησης σε μια (υποθετική) κομματική σύσκεψη μελών και φίλων για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος. Υπόψη πάντως πως λόγω των πυκνών εξελίξεων (κυβερνητική κωλοτούμπα, τρίτη μνημονιακή συμφωνία, προκήρυξη εκλογών) και του καλοκαιριού που μεσολάβησε, σε πολλούς χώρους δεν έγιναν αντίστοιχες συσκέψεις μετά το δημοψήφισμα. Κι ίσως μια συνολική αποτίμηση, που θα περιελάμβανε το δημοψήφισμα, τις μετατοπίσεις του κόσμου και την επίδρασή του στο πρόσφατο αποτέλεσμα, να μας έδινε περισσότερα ερμηνευτικά κλειδιά για αυτήν την αναμέτρηση και τις τάσεις που αποτυπώθηκαν.

-Στις βουλευτικές εκλογές του 07’, οι ψήφοι του Κκε ήταν κοντά στις 580 χιλιάδες, ενώ το 10’ στις περιφερειακές εκλογές, η εκλογική επιρροή της ΛαΣυ κυμάνθηκε κοντά στις 600 χιλιάδες. Αν υποθέσουμε πως το κόμμα είχε συγκρατήσει αυτόν τον αριθμό ψήφων σε αυτές τις εκλογές, θα ήταν με διαφορά τρίτη δύναμη και θα είχε διψήφιο ποσοστό.

Δε με ενδιαφέρει όμως να εστιάσω στον ποσοστιαίο δείκτη, ούτε να συγκρίνω ανόμοιες περιπτώσεις. Το 07’ το Πασοκ βρισκόταν σε φάση αποδιάρθρωσης, αλλά με υψηλότερα ποσοστά από το σημερινό Σύριζα –για ψήφους δεν το συζητάμε καν. Το 09’ ο ΓΑΠ είχε περισσότερες από 3 εκατομμύρια ψήφους, ενώ τώρα ο νέος δικομματισμός αθροιστικά δεν πιάνει τις 3,5 εκατομμύρια ψήφους.

Το 10’ είχε προηγηθεί μια μεστή, κινηματική χρονιά ενάντια στο πρώτο μνημόνιο (με το Παμε να προχωράει ακόμα και σε «δικές του» απεργίες) κι ένα εντυπωσιακό κομματικό, πανελλαδικό συλλαλητήριο, που άφησαν φυσιολογικά το αποτύπωμά τους και στην κάλπη.

Αν σταθούμε όμως στις απόλυτες τιμές, το ζήτημα είναι γιατί φυλλορρόησαν όσοι είχαν κάνει τότε ένα μικρό πρώτο βήμα και τι κάναμε εμείς για να πιάσουμε επαφή μαζί τους και να μην τη χάσουμε. Κι οι εκλογές είναι απλώς μια αφορμή, για να τεθεί το ερώτημα. Ο ίδιος προβληματισμός θα μπορούσε να μπει πχ μετά το πανελλαδικό συλλαλητήριο του Παμε της 1ης Νοέμβρη, ή μετά από την κοσμοσυρροή στο περυσινό Φεστιβάλ. Πού πηγαίνει όλος αυτός ο κόσμος; Τι κάνουμε για να τον ξαναβρούμε και να τον κινητοποιήσουμε;

-Δεύτερο ζήτημα, που καταλήγει από άλλο δρόμο, στο ίδιο σημείο. Πολλοί σφοι είχαν ως εικόνα από το άμεσο περιβάλλον τους κι από συζητήσεις με άλλους σφους, ότι μας έρχονταν καινούριες ψήφοι, που έριχναν πρώτη φορά (αριστερά) στην κάλπη Κουκουέ, ή άλλες, άσωτων υιών που το ‘χαν ρίξει πρώτη φορά αριστερά το Γενάρη και τώρα γύριζαν σπίτι τους απογοητευμένοι, για να σφάξουμε το μόσχο το σιτευτό. Να δεχτώ πως κάποιοι μπορεί να μας ξεγέλασαν ή να ξεγελούσαν τους εαυτούς τους, αλλάζοντας γνώμη την τελευταία στιγμή. Αλλά και πάλι υπήρχε μια τάση, που δεν είναι μετρήσιμη, αλλά δε νομίζω πως μπορεί να αμφισβητηθεί.

Αυτό σημαίνει όμως πως υπήρχαν καινούριες απώλειες από παλιούς, «τσιμενταρισμένους» ψηφοφόρους. Που μας οδηγεί πάλι στο ίδιο σημείο. Τι δεσμοί υπήρχαν με αυτόν τον κόσμο και γιατί δεν είχαν γίνει βαθύτεροι –ειδικά με την πείρα και το ατσάλωμα της τελευταίας τριετίας;

Μπορεί το σώμα των ψηφοφόρων να είναι τελείως ανομοιογενές και να θυμίζει εκείνο το συγκινητικό σκετσάκι του Γκαμπέρ: κάποιος ψήφιζε Κουκουέ, γιατί…

Αλλά κανείς δεν μπορεί να ήταν τυχαίος περαστικός και να το ψήφισε κατά λάθος, ιδίως μετά το 12’…

-Τρίτο σημείο. Η δική μου αίσθηση είναι πως παρατηρείται ένα πρόβλημα στις νεότερες ηλικίες, που βρίσκονται στο μεταβατικό διάστημα μετά τις σπουδές, ενώ επιχειρούν το μετέωρο βήμα στην αγορά εργασίας και καταλήγουν στη μόνιμη προσωρινότητα του μισοάνεργου, μισοεργαζόμενου, του συμβασιούχου, αυτού που δουλεύει μαύρα, κτλ, που δεν μπορούμε να το βρούμε εύκολα, γιατί κι ο ίδιος δεν έχει σταθερές στη ζωή του.

Το ζητούμενο είναι λοιπόν πώς θα βρούμε αυτόν τον κόσμο. Κι αυτό περνάει τόσο από την ενίσχυση του εργατικού κινήματος και των δομών του, τη δουλειά στους άνεργους, τη σύνδεση μονίμων και συμβασιούχων στα ίδια σωματεία, αλλά και πέρα από αυτό.

Ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να προκύψει από μια αποφασιστική ενίσχυση του Ε.Κ. αλλά αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα αγγίξει κάποιον που έχει αραιή και χαλαρή ως μηδενική σύνδεση με τους χώρους δουλειάς. Γι’ αυτό χρειάζονται δυνατές Λαϊκές Επιτροπές στις γειτονιές, φαντασία για καινούριες μορφές παρέμβασης (στις οποίες περιλαμβάνεται αυτονόητα κατά τη γνώμη μου μια διαρκώς καλύτερη και πιο δυναμική παρέμβαση στο διαδίκτυο).

Υπόψη πως αυτές ακριβώς είναι οι ηλικίες που επηρεάζονται κατεξοχήν από τα ΜΚΔ (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) όπου δεν υπάρχει συστηματική δική μας παρέμβαση, που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ή απείχαν σε αυτές τις εκλογές, που ενθουσιάζονται με τα προσωπικά σόου της Ζωής Κωνσταντοπούλου, κτλ.

-Εάν μείνουμε στενά στην εξέταση της προεκλογικής τακτικής του Κκε και των επιμέρους πτυχών της, μπορεί να μη βρούμε κάποια σοβαρή αστοχία ή λάθος κίνηση. Η αποτυχία όμως να πείσουμε μεγάλα τμήματα απογοητευμένων ψηφοφόρων που οδηγήθηκαν στην αποχή και να επικοινωνήσουμε μαζικά κι αποτελεσματικά με αυτό το κύμα της δυσαρέσκειας, μας φέρνει αντιμέτωπους με χρόνιες, γενικότερες αδυναμίες και ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, χωρίς να αφορούν άμεσα τις εκλογές ή το περιβόητο επικοινωνιακό έλλειμμα του κόμματος (που δεν έπαιξε καθοριστικό ρόλο αυτή τη φορά):

το δυνάμωμα και η ζωντανή, σταθερή λειτουργία των Λαϊκών Επιτροπών, η αξιοποίηση στενών επιρροών και νέου κόσμου (πώς να γίνει όμως το δεύτερο, όταν δε γίνεται καν το πρώτο;), το μαζικό άνοιγμα με την πρότασή μας, τα αιτήματα-κρίκοι που θα προσεγγίσουν ακόμα πιο ευρεία στρώματα σε αυτή την εναλλακτική πρόταση, η φαντασία κι ευελιξία στα μέσα και τις μορφές, τα συγκεκριμένα βήματα που μετράμε κι η αυτοκριτική, εκεί που δεν προχωράμε.

Κι επειδή η αυτοκριτική θα ήταν κενό γράμμα, αν απευθυνόταν γενικά κι αφηρημένα στο κόμμα, αλλά όχι και σε κάθε σφο μεμονωμένα, το βασικό για τον καθένα από εμάς είναι:

-να μην περιμένει λύση-βοήθεια από πάνω, να μην αναθέτει τη λύση ενός ζητήματος στο κόμμα (αυτός είναι το Κόμμα στο χώρο δράσης του)

-να έχει καθημερινή έγνοια κι αγωνία να μιλήσει με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, να φτάσει παντού η εναλλακτική πρόταση του κόμματος, να παίρνει διαρκώς νέες πρωτοβουλίες για να το καταφέρει

-να ξέρει τι κάνει και γιατί, να έχει συγκεκριμένο σχέδιο και να μετράει κάθε φορά συγκεκριμένα βήματα κι αδυναμίες, για να προσαρμόζεται ευέλικτα, όπως το απαιτούν οι συνθήκες.

Η ΠΕΡΙΤΡΑΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

 Η ΠΕΡΙΤΡΑΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ας βουτήξουμε κατευθείαν στα πολύ βαθιά, στα καθάρια νερά, σα να υπάρχει ποτέ περίπτωση, να φτάσουμε εκεί χωρίς να πατήσουν τα ποδάρια μας στην ακτή και μετά στο ξέβαθο, που προχωρώντας βαθαίνει σταδιακά ή απότομα.

(Συγγραφική αδεία, κι επειδή η έκφραση «βαθιά νερά» είναι αλληγορική-μεταφορική, αποκλείεται η χρησιμοποίηση πλοίου για να φτάσουμε εκεί και να βουτήξουμε, ή ελικόπτερου-αεροπλάνου για να πέσουμε εκεί με αλεξίπτωτο).

Να βουτήξουμε μ’ άλλα λόγια στα πολύ βαθιά νερά, χωρίς όμως να διαθέσουμε χρόνο, εντελώς άνευ κόπου και δίχως τέλος πάντων να κάνουμε οποιαδήποτε κίνηση.

Αυτή η εικόνα, που λέτε κυρίες και κύριοι, το κολύμπι δηλαδή στα πολύ βαθιά, τα καθάρια νερά, απεικονίζει επακριβώς την κατακλείδα τής πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ: έξοδος απ’ την ΕΕ, μονομερής διαγραφή τού χρέους, κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, επιστημονικός πανεθνικός κεντρικός σχεδιασμός παραγωγής-οικονομίας με ΕΡΓΑΤΙΚΗ-ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ήτοι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ.

Δηλαδή;;; Απλά και σταράτα, διακυβέρνηση της χώρας από λαό-ΚΚΕ και με το λαό στην εξουσία, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΚΕ.

 

…ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΡΩΙΑ Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ (ΕΡΓΑΤΙΚΗ-ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ήτοι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ)..

Πλέον δηλαδή κολυμπάμε στα πολύ βαθιά νερά και με την απαρέγκλιτη εφαρμογή τού προγράμματος του ΚΚΕ.

Για να μη μακρύνουμε όμως πολύ αυτήν την ανάρτηση, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΔΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ για το πώς ακριβώς προχωρά το πρόγραμμα του ΚΚΕ στην πράξη, μα  και τ’ αποτελέσματά του, που καθημερινά κι εκ των πραγμάτων διευρύνονται ολοένα. Και να θες δηλαδή να τα περιορίσεις, δεν μπορείς. Η μία εξέλιξη σε σύρει λεβέντικα σε πολλές επόμενες, κι αυτές σε σύρουν σε πολλαπλάσιες επόμενες κλπ.

Το διαβάσατε αυτό το παράδειγμα; Ναι; Τότε απαντήστε παρακαλώ στις παρακάτω ερωτήσεις:

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι ερωτήσεις δεν απευθύνονται στους πλουτοκράτες, στους πολιτικούς αυλικούς τους, στους συνδικαλιστές τους, στους φιλοτομαριστές παντός είδους και στους φασίστες παντός …χρώματος)

Υπάρχει άνθρωπος που δεν αρέσκεται να ζει σε μια τέτοια κοινωνία; Σε μια κομμουνιστική κοινωνία!

Υπάρχει νέος-νέα που δεν επιθυμεί να ζει σε μια τέτοια κοινωνία; Σε μια κομμουνιστική κοινωνία!

Υπάρχει γονιός που δεν θέλει να ζει το παιδί του σε μια τέτοια κοινωνία; Σε μια κομμουνιστική κοινωνία!

Υπάρχει γέροντας-γερόντισσα που δεν  «προσεύχεται» να ζουν τα εγγόνια του σε μια τέτοια κοινωνία; Σε μια κομμουνιστική κοινωνία!

ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΙΑ ΕΝΑΙ Η ΠΕΡΙΤΡΑΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΚΕ:

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι ό,τι ακριβώς οραματίζεται κάθε εργάτης, υπάλληλος, επιστήμονας, μικροεπαγγελματίας, μικροαγρότης, νέος-α.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι η ευχή τής μάνας για το παιδί της.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι τ’ «όνειρο» του πατέρα για το βλαστάρι του.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι οι «προσευχές» τής γιαγιάς και του παππού για τα εγγόνια τους.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι η ανθόσπαρτη ζωή που προσδοκούν τα νιόπαντρα ζευγάρια.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι η πραγματοποίηση των ονείρων των ερωτευμένων.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι η καθόλα εξασφαλισμένη ζωή τού παιδιού πριν ακόμη γεννηθεί.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ με λίγα λόγια, είναι το κολύμπι στα βαθιά, τα καθάρια νερά τής ευημερίας--ευτυχίας που καθείς επιδιώκει για τη ζωή του, τη ζωή των παιδιών του, τη ζωή των παιδιών των παιδιών του και γενικά για τις επόμενες γενιές.

ΣΥΝΕΠΩΣ:

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι το λαμπρό μέλλον τής πατρίδας μας, της Ελλάδας.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι το λαμπρό μέλλον που πρέπει να επικρατήσει σ’ όλην τη Γη. Το λαμπρό μέλλον που οφείλει να κατακτήσει ολάκερη η ανθρωπότητα, κι αυτό δεν αποτελεί υπερβολή ή σχήμα λόγου.

ΓΙΑΤΙ;

Διότι απέναντι απ’ το πρόγραμμα του ΚΚΕ υπάρχει βάλτος. Επικίνδυνος βάλτος. Υπάρχει δηλαδή ό,τι βιώνει σήμερα ο λαός μας, ό,τι βιώνουν οι λαοί, ό,τι χειρότερο και απόλυτα πιο βάρβαρο θα βιώσουμε στο εξής, αν δεν αφήσουμε τα ευχολόγια για να προχωρήσουμε στην πράξη, απαλλαγμένοι από φόβους, φοβίες, αυταπάτες…

ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΑΠ’ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΒΑΛΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΧΟ, ΜΑ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ.

ΚΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΗΣΟΥΜΕ ΛΕΥΤΕΡΟΙ ΣΤΑ ΠΟΛΥ ΒΑΘΙΑ ΚΑΘΑΡΙΑ ΝΕΡΑ. Σωστά; ΣΩΣΤΑ!

Ναι, μα δεν μπορούμε να πιάσουμε, να επιτύχουμε, κανέναν στόχο στη ζωή, αν στέκουμε "αμίλητοι" και "ακίνητοι", αυταπατώμενοι πως άλλοι θα μας φέρουν έτοιμο στο πιάτο αυτό που δικαίως ορεγόμαστε...

Δεν μπορούμε δηλαδή να κολυμπήσουμε στα βαθιά, αν δεν καταβάλλουμε τις ανάλογες προσπάθειες να φτάσουμε πρώτα μέχρι εκεί...

ΑΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Ν' ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΝΑ "ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ" ΚΑΙ ΝΑ "ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ".

Όχι όμως σαν όχλος, μα με ΤΑΚΤΙΚΗ που θα υπηρετεί αυστηρά τον στόχο μας. ΤΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΔΗΛΑΔΗ ΑΠ’ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΦΤΑΝΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΜΑΣ.  

(Αυτό το δρομολόγιο βέβαια, δεν είναι περίπατος στην παραλία ένα καλοκαιρινό βραδάκι. Είναι πάλη. Σκληρή, ανελέητη, ταξική πάλη. Μόνο που την σκληρότητα δεν την επιβάλλει η δική μας οικονομική τάξη, μα η οικονομική τάξη των εκμεταλλευτών. Οι καπιταλιστές και το κράτος τους. Δεν είναι όμως της ώρας να το αναλύσουμε.)

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ  ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΕΣ, ΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΦΑΣΕΙΣ, ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΕΝΔΕΙΚΝΥΤΑΙ Ν’ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ:

1) Πάμε στην ακτή (σηκωνόμαστε απ’ τον …καναπέ).

2) Μπαίνουμε στο ξέβαθο (οργάνωση στο σωματείο μας).

3) Μαθαίνουμε να κολυμπάμε (οργανωμένος ταξικός αγώνας).

4) Προχωράμε προς τα μέσα (συμπόρευση με τους συνδικαλιστές κομμουνιστές).

5) Ρίχνουμε μακροβούτι στα πρώτα άπατα -για τον καθένα μας, νερά τής θάλασσας (συστράτευση με το ΚΚΕ).

6) Δυναμωμένοι πια, κολυμπάμε δυνατά, αποφασιστικά και άφοβα, στα επόμενα άπατα -για όλους μας πλέον, νερά τής θάλασσας (κομμουνιστική επανάσταση),

7) Φτάνουμε τελικά στα πολύ βαθιά, τα καθάρια νερά (οικοδόμηση του κομμουνισμού με εφαρμογή τού προγράμματος του ΚΚΕ).

(ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: «Η αρχή το ήμισυ του παντός» ως γνωστό, κι επομένως το πρώτο βήμα (1), δύσκολα θα γίνει δίχως τη βοήθεια των πρωτοπόρων. Επειδή όμως οι πρωτοπόροι και μάλλον στην πλειοψηφία τους είναι άνεργοι, εκεί που μπορούν να προσφέρουν πιο αποτελεσματική βοήθεια για να γίνει από χιλιάδες κι εκατοντάδες χιλιάδες το πρώτο βήμα (1), είναι οι Λαϊκές Επιτροπές στις γειτονιές (χωρίς να μπαίνουν όμως σε δεύτερη μοίρα τα σωματεία). Κατά συνέπεια και κατ' ανάγκη επομένως, οι Λαϊκές Επιτροπές πρέπει ν’ ανοίξουν σαν βεντάλια, γιατί ΠΡΩΤΟΝ οι άνεργοι στην Ελλάδα συναγωνίζονται σε πληθυσμό τούς εργαζόμενους και ΔΕΥΤΕΡΟΝ δεν υπάρχει φτωχός άνεργος ή εργαζόμενος, συνταξιούχος, μικροεπαγγελματίας κλπ. (μη φασίστας βεβαίως), που δεν δικαιούται να είναι ένα ακόμη πετραδάκι για να χτιστεί σε κάθε γειτονιά το τσαρδάκι τής λαϊκής οργάνωσης αντίστασης-αντεπίθεσης, με γερά κι ακλόνητα θεμέλια τούς πρωτοπόρους. Τους κομμουνιστές.)

Τέλος, ως κατακλείδα ας θέσω τα πλέον δικαιολογημένα ερωτήματα:

Αφού το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι οι χτύποι κάθε λαϊκής καρδιάς, γιατί ο λαός μας δεν πράττει τα δέοντα;

Γιατί ακόμη και στις εκλογές προ ολίγων ημερών, υπέγραψε την καταδίκη του –συνειδητά μάλιστα, επιβραβεύοντας με την ψήφο του τον σάπιο καπιταλισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση των μονοπωλίων και άπαντες τους πολιτικούς υπηρέτες τους, φασίστες και μη; Γιατί;

Γιατί επέλεξε ο λαός μας να φερθεί σαν ...τελειωμένος ραγιάς; Γιατί;

Μα πάνω απ' όλα, πού χάθηκε ορέ πατριώτες 'κείνην τη μέρα των εκλογών, η περιβόητη, η ξακουστή περηφάνια τής φτωχολογιάς;;;

Την έθαψε στα έγκατα της γης ο "τηλεκατευθυνόμενος" φόβος;

Καλή Γκέλμπεση - συγγραφέας

ΚΕΡΚΥΡΑ- Νέα κρούσματα απανθρωπιάς από δημοτική αρχή και διοίκηση ΔΕΥΑΚ

 Νέα κρούσματα απανθρωπιάς από δημοτική αρχή και διοίκηση ΔΕΥΑΚ

Νέα κρούσματα αφαίρεσης υδρομέτρων από σπίτια λαϊκών οικογενειών, με χρέη προς τη ΔΕΥΑΚ, σημειώθηκαν την Τρίτη 22 Σεπτέμβρη στην περιοχή Κανάλια. Μετά την αφαίρεση υδρομέτρου την περασμένη εβδομάδα ακόμα και από κάτοικο της περιοχής,  που είναι άνεργος εδώ και πέντε (!!!) χρόνια και την άμεση αντίδραση κατοίκων, δυνάμεων του Π.Α.ΜΕ. και της Λαϊκής Επιτροπής Αλεπούς-Καναλίων, η δημοτική αρχή αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί και να υποσχεθεί, ότι με εντολή δημάρχου θα σταματούσαν οι απάνθρωπες αυτές πρακτικές. Η υπόσχεση όμως κράτησε, όσο και οι λίγες ημέρες που απέμεναν μέχρι την Κυριακή των εκλογών.

Έτσι, τα συνεργεία της ΔΕΥΑΚ, με εντολή της δημοτικής αρχής και της διοίκησης της επιχείρησης προχώρησαν, αμέσως μετά τις εκλογές και σε νέες αφαιρέσεις. Αυτή τη φορά σειρά είχε, εκτός των άλλων, ζευγάρι ηλικιωμένων, που λαμβάνει σύνταξη από το ΙΚΑ μόνο ο ένας σύζυγος και με την οποία συντηρούν και τα άνεργα παιδιά τους.

Αυτά συμβαίνουν την ίδια ώρα που τα μισά σχεδόν χρέη προς τη ΔΕΥΑΚ προέρχονται από τους μεγαλοξενοδόχους, οι οποίοι μάλιστα χρησιμοποιούν το νερό για να θησαυρίζουν!!! Ωστόσο, η δημοτική αρχή κάνει συνειδητή ταξική επιλογή, να εξαπολύσει αυτό το άγριο κυνηγητό σε βάρος των λαϊκών οικογενειών και να αφήνει ανενόχλητους τους μεγαλοξενοδόχους να αβγατίζουν τα κέρδη τους. Ο ίδιος ο δήμαρχος, κ. Κώστας Νικολούζος, επικαλούμενος τη «μαύρη τρύπα», που υπάρχει στο ταμείο της ΔΕΥΑΚ προσπάθησε να πείσει τους κατοίκους για τη ρεαλιστικότητα και την αναγκαιότητα αυτού του μέτρου εμφανίζοντας, λίγο πολύ,  τις λαϊκές οικογένειες ως υπεύθυνες για τη σημερινή κατάσταση, κάνοντας τα στραβά μάτια για τις πολιτικές, που έχουν φτάσει τους εργαζόμενους στην εξαθλίωση. Αρκετά προκλητική ήταν και η στάση του προέδρου της ΔΕΥΑΚ κ. Φαϊτά, ο οποίος με ψέματα προσπάθησε να ωραιοποιήσει τις απάνθρωπες αυτές πρακτικές, ενοχοποιώντας τις λαϊκές οικογένειες για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Και οι δυο προσπάθησαν να ρίξουν τα βάρη της ΔΕΥΑΚ στις πλάτες των εργαζομένων, κυνηγούν τη «μαρίδα» και αφήνουν ανενόχλητους τους «καρχαρίες», ακολουθώντας την κυρίαρχη πολιτική των εκάστοτε κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απάντηση σε αυτή την κατάντια βρίσκεται στην εκδήλωση της ταξικής αλληλεγγύης από το γείτονα προς το γείτονα, από το συνάδελφο προς το συνάδελφο. Δε θα πρέπει να μείνει μόνος και αβοήθητος κανείς. Ήδη οι κάτοικοι της περιοχής μας έχουν αρχίσει να οργανώνονται στη Λαϊκή Επιτροπή Αλεπούς-Καναλίων, για να πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια και να βάλουν φρένο σε αυτόν τον κατήφορο. Ήδη η συσπείρωσή τους στη Λαϊκή Επιτροπή και η δράση τους μέσα από αυτήν, ορθώνοντας τοίχος προστασίας μπροστά από κάθε σπίτι λαϊκής οικογένειας,  έχει φέρει τους πρώτους της καρπούς, επανασυνδέοντας παροχές και επαναφέροντας το πολύτιμο αγαθό του νερού σε πολλά σπίτια, από τα οποία η ΔΕΥΑΚ είχε αφαιρέσει τα υδρόμετρα. Χρειάζεται όμως ολοένα και περισσότεροι να μπαίνουν στον αγώνα, καθώς έρχονται πολύ δύσκολες μέρες σε όλα τα επίπεδα.

Λύση υπάρχει και βρίσκεται στον κοινό, οργανωμένο και ταξικά προσανατολισμένο αγώνα μισθωτών, μικρών αυτοαπασχολούμενων-ΕΒΕ, φτωχών αγροτών, ανέργων, συνταξιούχων. Τώρα να κάνουμε πράξη το σύνθημα ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!! 

Απαιτούμε και προειδοποιούμε τη διοίκηση της ΔΕΥΑΚ και τη δημοτική αρχή να επανατοποθετήσουν ΤΩΡΑ τα υδρόμετρα που αφαιρέθηκαν και να αποκαταστήσουν την παροχή νερού σε ΟΛΑ τα σπίτια χωρίς καμία επιβάρυνση, καθώς και να σταματήσουν οποιεσδήποτε αφαιρέσεις υδρομέτρων έχουν σχεδιάσει.

Για το συσχετισμό δυνάμεων

Για το συσχετισμό δυνάμεων

Με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ, ξανάρχισαν από διάφορα ΜΜΕ και άλλους καλοθελητές οι «προβληματισμοί» του τύπου «γιατί δεν ανεβαίνει εκλογικά το ΚΚΕ», «γιατί δεν εισπράττει τη δυσαρέσκεια, τη διαμαρτυρία, τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε μνημονιακός» κ.λπ.

Αυτά, βέβαια, τα έλεγαν και παλιότερα. Οχι βεβαίως από ανησυχία για το ΚΚΕ και τα ποσοστά του, αλλά με απώτερο στόχο να καταδείξουν ότι το πρόβλημα είναι η πολιτική γραμμή του.
Η ορθότητα, όμως, της γραμμής του Κόμματος, όπως έχει αποδειχτεί και από την πρόσφατη ιστορία, δεν κρίνεται κυρίως από τις εκλογικές επιδόσεις του, αλλά με άλλα, ουσιαστικά κριτήρια. Για παράδειγμα, το 2012, το ΚΚΕ προέβαλλε την ανάγκη ο λαός, οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να μην προσδοκούν φιλολαϊκή διέξοδο από μια κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού, στο πλαίσιο της αστικής εξουσίας, της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, της ΕΕ. Η αλήθεια αυτή, τότε που το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ προέβαλλε στον ορίζοντα, δεν ήταν καθόλου δημοφιλής. Γι' αυτή του τη θέση, το ΚΚΕ είχε σημαντικές εκλογικές απώλειες. Ομως, η αλήθεια αυτή επιβεβαιώθηκε απ' όλες τις εξελίξεις και κυρίως το τελευταίο 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Αυτό το καταλαβαίνουν σήμερα πολύ περισσότεροι εργαζόμενοι, ακόμα και αυτοί που έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ μια δεύτερη ευκαιρία, υποκύπτοντας στη λογική του «μικρότερου κακού»...

ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Εξάλλου, αν αυτή τη λογική την αντιστρέψουμε, τότε θα πρέπει να δικαιώνεται η στάση όλων όσοι ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, τους ΑΝΕΛ, δηλαδή αυτά τα κόμματα, που είτε από κυβερνητικές θέσεις, είτε από θέσεις αστικής αντιπολίτευσης, θα στηρίξουν την υλοποίηση των αντιλαϊκών πολιτικών του 3ου μνημονίου, πάνω στο έδαφος όλων των προηγούμενων που μένουν απείραχτα. Ηδη, όλες αυτές οι ψήφοι, ανεξάρτητα από προθέσεις και διαθέσεις, αθροίζονται σε ένα και μόνο πράγμα: στη συναίνεση στην εφαρμογή του αντιλαϊκού μνημονίου.

Βεβαίως, το ερώτημα «γιατί το ΚΚΕ δεν ανεβαίνει» τίθεται και ως προβληματισμός από εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα που προσδοκούσαν - και δικαίως - ένα καλύτερο αποτέλεσμα για το Κόμμα.

Η Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ επισημαίνει σωστά ότι: «...το εκλογικό αποτέλεσμα εκφράζει το συνολικό αρνητικό ταξικό συσχετισμό δυνάμεων, τη γενικότερη υποχώρηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, το επίπεδο της ταξικής πάλης στη χώρα μας και διεθνώς». Αυτή είναι και η απάντηση στο δικαιολογημένο ερώτημα.
Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα είναι που χρειάζεται σήμερα, περισσότερο από ποτέ, να συνειδητοποιηθεί σε βάθος, για να συνειδητοποιηθούν και οι όροι αλλαγής της. Δηλαδή, ότι οι εκλογές θα εκφράζουν πάντα το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, ανάμεσα στη λαϊκή πλειοψηφία και το κεφάλαιο, που δεν αλλάζει, κυρίως μέσα από μια τέτοια εκλογική διαδικασία.

ΚΑΡΑΜΠΕΤΣΟΣ

Για τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, εκτός από μια σειρά άλλους παράγοντες που έχουν επιδράσει από το 1990 μέχρι σήμερα, όπως η αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού υπέρ των δυνάμεων του καπιταλισμού με την αντεπανάσταση, η υποχώρηση και κρίση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, η εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και η πίεση για υποχωρήσεις κ.λπ., υπάρχουν και συγκεκριμένες ευθύνες.
Υπάρχουν ευθύνες σε όλες αυτές τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις που απ' την αρχή της οικονομικής κρίσης αποπροσανατόλισαν από τον πραγματικό βασικό αντίπαλο, μέσα από το διαχωρισμό «μνημονιακών - αντιμνημονιακών» δυνάμεων, έβγαλαν από το στόχαστρο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Ιδιαίτερα μετά το 2012, καθήλωσαν το εργατικό - λαϊκό κίνημα στην αναμονή από μια κυβερνητική εναλλαγή. Δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΠΑΣΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σ' αυτό τον κατήφορο, οι μόνοι που αντιστάθηκαν, που πάλεψαν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, ήταν οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, καθώς και σε άλλες αντιμονοπωλιακές συσπειρώσεις των ΕΒΕ, των αγροτών κ.λπ. Θυμίζουμε, για παράδειγμα, την πρωτοβουλία για το μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ τον περασμένο Νοέμβρη, όταν δεν «κουνιόταν φύλλο», μια πρωτοβουλία που σαμπόταραν ή συκοφαντούσαν συνειδητά όλες οι άλλες δυνάμεις. Θυμίζουμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στις αντιλαϊκές διαπραγματεύσεις το χειμώνα, τις κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα συμφωνία, πριν ακόμα από το δημοψήφισμα του Ιούλη, που όλα έδειχναν ότι το νέο μνημόνιο έρχεται. Ακόμα και στις απλές διαδικασίες, όπως είναι οι αρχαιρεσίες στα σωματεία, μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, οι παραπάνω δυνάμεις έπαιξαν το παιχνίδι «το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο».

ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Η αλλαγή του συσχετισμού υπέρ των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μπορεί να έρθει ως αποτέλεσμα της συνολικής ανόδου της ταξικής πάλης, της ανάπτυξης του εργατικού - λαϊκού κινήματος, της πορείας της ανασύνταξης του κινήματος της εργατικής τάξης και της συγκρότησης της λαϊκής συμμαχίας, από την αντιστροφή όλης της πορείας υποχώρησης και αναδίπλωσης που έχει σημειωθεί τα τελευταία 30 χρόνια.

Οσο πιο πολύ θα ενισχύεται, όσο πιο πολύ θα αναπτύσσεται, όχι απλά κάποιος μεμονωμένος αγώνας, αλλά το κίνημα συνολικά, όσο θα μαζικοποιείται, όσο θα βαθαίνει ο αντικαπιταλιστικός - αντιμονοπωλιακός προσανατολισμός του, θα βάζει στο στόχαστρο το βασικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, την ΕΕ, την εξουσία τους, τόσο ο συσχετισμός δύναμης θα γίνεται πιο ευνοϊκός για το λαό. Κάτι που, βεβαίως, θα αντανακλάται και στις αρχαιρεσίες στα σωματεία, στους φορείς του λαϊκού κινήματος, αλλά και στις εκλογές για το αστικό κοινοβούλιο.
Συνολική ανατροπή του συσχετισμού υπέρ του λαού σημαίνει ο λαός ο ίδιος να πάρει την εξουσία, να κάνει δικιά του ιδιοκτησία τον κοινωνικό πλούτο.

Το ΚΚΕ, την προεκλογική περίοδο, προέβαλλε μαζικά την πολιτική του πρόταση, ανέδειξε ότι υπάρχει λύση για το λαό, αυτή της λαϊκής εξουσίας με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, μονομερή διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ. Χιλιάδες συζήτησαν σε συσκέψεις, συγκεντρώσεις, ατομικές συζητήσεις, γι' αυτή την προοπτική. Ο προβληματισμός είναι υπαρκτός και ζωντανός, πολύ περισσότεροι είναι αυτοί που σκέφτονται πολύ πιο σοβαρά την πρόταση του ΚΚΕ, πολύ περισσότεροι είναι αυτοί που δεν πείθονται απ' τους μονόδρομους, ανεξάρτητα αν συμβιβάζονται με αυτούς ή όχι. Πολλοί ήταν αυτοί που δε φτάσαμε να συζητήσουμε, παρ' όλο που υπάρχουν διεργασίες στη συνείδησή τους. Πολλοί μας είπαν ότι «έχετε δίκιο». Δε μας κορόιδεψαν. Αλλο αν αυτή η παραδοχή δεν εκφράστηκε στην κάλπη, γιατί κυριάρχησε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο συμβιβασμός, η υποχώρηση προς το σημερινό συσχετισμό.

Χρειάζεται, λοιπόν, να γίνουν πολλά βήματα ακόμα, να συνεχιστεί και να πλατύνει η συζήτηση, να μπολιαστεί ο προβληματισμός με την πολιτική πρόταση διεξόδου του Κόμματος. Χρειάζεται να ενταθεί η προσπάθεια για την ανασύνταξη του κινήματος, την ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας. Σ' αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουν να δουλεύουν τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ. Αυτός είναι ο δρόμος για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ του λαού, των εργαζομένων και εις βάρος του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, της εξουσίας τους, της ΕΕ κ.λπ. Σ' αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να αξιοποιηθούν μεγάλες και μικρές μάχες του επόμενου διαστήματος όπως π.χ. για το Ασφαλιστικό, τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, τη νέα φοροεπιδρομή κ.λπ., όσα θα έρθουν από τη νέα αντιλαϊκή επίθεση του μνημονίου 3 της «νέας» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Χ.

Δεν ξεπλένονται

Δεν ξεπλένονται

Αφού έκαναν πρώτα σημαία τη σαπίλα τους, χτες εμφανίστηκαν ανακουφισμένοι διάφοροι από το αστικό πολιτικό σύστημα με την παραίτηση του Δ. Καμμένου. Νικητές εμφανίστηκαν όσοι έδειξαν το σπασμένο κλαδί ενός δέντρου, εξαφανίζοντας το δάσος του αντικομμουνισμού, το δάσος του μίσους για το εργατικό κίνημα, κλαδάκια του οποίου είναι οι διάφοροι Καμμένοι με τις αντιδραστικές απόψεις τους.
Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει: Οσοι αγανάκτησαν εκ των υστέρων με όσα είχε γράψει ο Καμμένος είναι οι ίδιοι που τον έχουν χειροκροτήσει στις αντικομμουνιστικές κορόνες του. Είναι αυτοί που έσπευσαν να υιοθετήσουν προβοκάτσιες για τα «ρόλεξ» του Κουτσούμπα, είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν ότι οι απεργίες κλείνουν τα εργοστάσια, έχουν αλλεργία για το εργατικό - λαϊκό κίνημα, θέλουν το λαό εγκλωβισμένο σε κάλπικες διαχωριστικές γραμμές π.χ. «μνημόνιο - αντιμνημόνιο», χειροκροτητή διάφορων εκδοχών της αστικής πολιτικής. Σ' αυτήν τη σούπα όλοι οι καλοί χωράνε γιατί όχι και ο Καμμένος. Εδώ χωράει η Τζάκρη, που, έχοντας ψηφίσει τρία μνημόνια, αποφάνθηκε πως «το ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση με το λαό», αφού είχε ήδη - πριν μεταπηδήσει στον ΣΥΡΙΖΑ - αποφανθεί ότι «ο λαός έδωσε την εξουσία σε ΝΔ - ΠΑΣΟΚ γιατί δεν πιστεύει ότι υπάρχουν μαγικές λύσεις», αντίθετα με το ΚΚΕ, που, όπως είπε, «είναι συνεπές στον σταλινισμό».

***

Οσοι καταχεριάζουν σήμερα τον Καμμένο, χειροκροτώντας όμως την Τζάκρη και κάθε Τζάκρη, Μπόλαρη κ.λπ., είναι εκφραστές ενός ρεύματος σκέψης, μιας πολιτικής, αυτής του κεφαλαίου. Μιας πολιτικής βάρβαρης που, για να περάσει, δεν διστάζει μπρος σε τίποτα. Για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής όπλισαν το χέρι της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στο Πέραμα, ισχυριζόμενοι ότι είναι οι κομμουνιστές που διώχνουν τα βαπόρια, πριν ο Λαγός κάνει τον ισχυρισμό τους σημαία στο ρόπαλο που άνοιγε κεφάλια συνδικαλιστών.
Για να καλύψουν αυτήν την πολιτική ως πολιτική του κεφαλαίου αξιοποίησαν κατά καιρούς διάφορες εκδηλώσεις που έστρεφαν την αντίθεση του λαού μακριά από το κύριο, στο «δέντρο» των «κλεφτών πολιτικών» και όχι στο «δάσος» των μονοπωλιακών ομίλων, της αστικής εξουσίας, του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις, όπως ήταν οι περίφημες «πλατείες», που πατρόναραν σύσσωμα τα αστικά ΜΜΕ, ήταν που φύτρωσαν φασιστικά και ακροδεξιά φιντάνια κ.ά. Σ' αυτό το έδαφος της κάλπικης αντιπαράθεσης καθένας μπορούσε να παίρνει πότε το ρόλο του μνημονιακού και πότε του αντιμνημονιακού.
Τέτοιες κάλπικες αντιπαραθέσεις λειτουργούν σαν πλυντήριο για το σύστημα. Με το λαό θεατή στο παιχνίδι αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, ώστε αυτό ελαφρωμένο από βαρίδια του παρελθόντος να μπορεί να συνεχίσει να παίζει ανεμπόδιστα το ρόλο του, την ποδηγέτηση και χειραγώγηση της εργατικής τάξης, την επιβολή της κυριαρχίας των καπιταλιστών.

***

Εκφραστές αυτής της σαπίλας οι διάφοροι Καμμένοι δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, με την αποπομπή τους, ως άλλοθι για το ξέπλυμα μιας πολιτικής που δείχνει για εχθρό τον εργάτη που διατηρεί ακόμα ένα τμήμα των όποιων κατακτήσεών του, το συνταξιούχο που δεν έχει εκπέσει ακόμα στην εξαθλίωση, το φοιτητή που επιμένει να σπουδάζει για πτυχία με αντίκρισμα, τον άνεργο που αρνείται να λιώσει στη δουλειά για ένα ξεροκόμματο.
Αυτή η πολιτική δε σηκώνει κάθαρση. Καμία πλερέζα δεν μπορεί να την καλύψει. Το εργατικό κίνημα οφείλει να δείχνει τη βαρβαρότητα στο σύνολο της εφαρμοζόμενης πολιτικής, να εντείνει την πάλη για την ανατροπή της, να χειραφετείται πολιτικά από κάθε μορφή αστικής διακυβέρνησης είτε αυτή εκφράζεται με το βούρδουλα είτε με τη ρομφαία της κάθαρσης.

Λυκοσυμμαχία κατά λαών και προσφύγων

Λυκοσυμμαχία κατά λαών και προσφύγων

Μια ακόμα απόδειξη του αντιδραστικού χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελούν η προχτεσινή έκτακτη Σύνοδος Κορυφής για το προσφυγικό - μεταναστευτικό ζήτημα και οι αποφάσεις της. Εκεί επιβεβαιώθηκε, για άλλη μια φορά, η υποκρισία των ιμπεριαλιστών και των εκπροσώπων τους, αλλά και του ελληνικού αστικού κράτους διαχρονικά, σχετικά με μια «ανοιχτή πληγή» που δημιουργούν οι επεμβάσεις τους στη Μέση Ανατολή, στην Ασία και την Αφρική. Τώρα, που οι ξεριζωμένοι της βάρβαρης πολιτικής τους είτε θαλασσοπνίγονται στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, είτε φτάνουν με ό,τι μέσα μπορούν στο κατώφλι της ΕΕ, υποτίθεται ευαισθητοποιούνται. Οι αποφάσεις της Συνόδου, που ο Ελληνας πρωθυπουργός χαρακτήρισε «σημαντικό θετικό βήμα», σαφώς και δεν αντιμετωπίζουν το ζήτημα, αφού δε θίγουν τις αιτίες του (πώς θα μπορούσαν άλλωστε...), αλλά το διαχειρίζονται προς όφελος των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Το όλο ζήτημα είναι η «ρύθμιση» της προσφυγικής ροής, το ανοιγοκλείσιμο των συνόρων, με την αξιοποίηση της καταστολής, τη διαλογή τους ανάλογα με τις δυνατότητες αξιοποίησης αυτού του κόσμου ως φτηνού εργατικού δυναμικού στις χώρες προορισμού, αλλά και ανάλογα με τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις κάθε ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κράτους στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μ. Ανατολής. Ετσι, λοιπόν, με αφορμή το μεταναστευτικό - προσφυγικό, ανοίγουν μια σειρά από ζητήματα που αφορούν στο στρατιωτικό έλεγχο θαλάσσιων οδών, περιοχών γεωστρατηγικής σημασίας όπως είναι π.χ. το Αιγαίο, η ανατολική λεκάνη της Μεσογείου κ.λπ. Κινήσεις που οξύνουν αντιθέσεις της ΕΕ με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, Ρωσία).
Αυτή είναι η «ευαισθησία» των ιμπεριαλιστών για τα εκατομμύρια ανθρώπων που τους ξεριζώνουν και τους αναγκάζουν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους όχι... για πλάκα, αλλά γιατί η ζωή τους γίνεται αφόρητη από τις επεμβάσεις τους, τα «τέρατα», όπως το «Ισλαμικό Κράτος», που δημιουργούν, εξοπλίζουν και φουντώνουν, αλλά και από τη φτώχεια και την ανέχεια.
Αν κάτι αναδεικνύει, επίσης, το διαρκές παζάρι στην ΕΕ, είναι ότι αυτή η διακρατική καπιταλιστική ένωση, δηλαδή ένωση του κεφαλαίου από τα γεννοφάσκια της, είναι ένα πεδίο διαπάλης διαφορετικών συμφερόντων της κάθε αστικής τάξης. Οσο και αν προσπαθούν να εξωραΐσουν αυτή τη λυκοσυμμαχία διάφορες αστικές δυνάμεις - και σε αυτόν τον τομέα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες στο κεφάλαιο - η ουσία δεν αλλάζει. Η διαπάλη που γίνεται στην ΕΕ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων ούτε και με αυτές των προσφύγων - θυμάτων της. Αφορά τις αντιθέσεις ανάμεσα σε εκπροσώπους του κεφαλαίου, με βάση την ανισόμετρη ανάπτυξη που υπάρχει μέσα στη λυκοσυμμαχία. Οι αστικές τάξεις της Γερμανίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών πρωτοστατούν στην απορρόφηση προσφύγων, γιατί βλέπουν ότι μπορούν να τους χρησιμεύσουν ως φτηνό εργατικό δυναμικό. Πρόσφατες είναι οι δηλώσεις Γερμανών βιομηχάνων, που απηύθυναν πρόσκληση για 500.000 πρόσφυγες το χρόνο για κάποια χρόνια. Αστικές τάξεις από χώρες όπως η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Τσεχία κ.λπ., με χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης, βλέπουν τους πρόσφυγες ως απειλή και δεν μπορούν να τους αξιοποιήσουν, γι' αυτό και «τρώγονται», ειδικά με τη γερμανική κυβέρνηση, και δε θέλουν να εφαρμόσουν υποχρεωτική κατανομή προσφύγων σε πολλές χώρες.
Αυτή η πραγματικότητα δεν πρόκειται ν' αλλάξει. Αυτό, όμως, που όντως μπορεί ν' αλλάξει, είναι να συνειδητοποιήσουν οι εργάτες, οι λαοί τις αιτίες των προβλημάτων τους. Να διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες και δικαιώματα για τους ξεριζωμένους τώρα και ταυτόχρονα να παλέψουν ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου και την καπιταλιστική βαρβαρότητα σε κάθε χώρα. Να παλέψουν ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, στην εμπλοκή των χωρών τους. Η αποδέσμευση από ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, το να γίνουν οι λαοί αφέντες στον τόπο τους, είναι η βασική προϋπόθεση για να μπορούν να ζήσουν χωρίς πολέμους και φτώχεια.

Η κατάσταση των εργαζομένων στις ΗΠΑ μέσα από τρία παραδείγματα

 Η κατάσταση των εργαζομένων στις ΗΠΑ μέσα από τρία παραδείγματα

Εργαζόμενοι των ΗΠΑ στις αλυσίδες «γρήγορου φαγητού» διαδηλώνουν για αυξήσεις στα μεροκάματα

Εγραφε η «Καθημερινή» (2/9/2015): «Ενα νέο ρεστοράν, χωρίς να βλέπουν οι πελάτες πουθενά εργαζόμενους, άνοιξε τη Δευτέρα στο Σαν Φρανσίσκο, δείχνοντας ενδεχομένως πώς θα είναι το μέλλον των εστιατορίων fast food. Η νέα αλυσίδα ρεστοράν με την ονομασία eatsa διαφημίζεται ως η πρώτη πλήρως αυτοματοποιημένη με στόχο τη μείωση του χρόνου σερβιρίσματος και του κόστους του φαγητού.

Υπολογίζεται ότι οι μισθοί του προσωπικού αποτελούν περίπου το 30% του κόστους στη βιομηχανία fast food και η eatsa προσπαθεί να το μειώσει, χρησιμοποιώντας προσωπικό μόνο στην κουζίνα, χωρίς να υπάρχουν σερβιτόροι ή ταμίες, ενώ οι πελάτες παραγγέλνουν μέσω τάμπλετ, πληρώνουν με κάρτα και παραλαμβάνουν το φαγητό τους σε ένα κουτί».

Η επιστήμη και η τεχνική στην υπηρεσία ποιων συμφερόντων;

Τι δείχνει το συγκεκριμένο παράδειγμα; Τις τεράστιες δυνατότητες που δίνει η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης στην ανάπτυξη με την εφαρμογή των επιτευγμάτων τους στην παραγωγική διαδικασία. Που ωθεί στην αντικατάσταση μισθωτής εργασίας από νέα μέσα παραγωγής, στην άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας σε διαφορετική οργάνωση της παραγωγής. Μεγάλο όφελος. Για ποιον όμως;

Το κίνητρο λέει το ρεπορτάζ είναι η μείωση του κόστους του φαγητού, συμπληρώνοντας ότι το μεγαλύτερο κόστος είναι οι μισθοί προσωπικού. Επομένως μέσα παραγωγής και οργάνωση της εργασίας που θα απαλλάσσει τον καπιταλιστή από εργατικό δυναμικό. Που σημαίνει αύξηση της ανεργίας, αντί για μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου για τους εργαζόμενους και αύξηση του ελεύθερου.

Η καπιταλιστική ιδιοκτησία, οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, όμως έχουν ως κίνητρο της παραγωγής το κέρδος και όχι τις ανάγκες των εργαζομένων. Επομένως μειώνουν το εργατικό δυναμικό αυξάνοντας τις στρατιές των ανέργων.

Οσο για τη μείωση του κόστους του φαγητού, της τιμής του, με δεδομένο ότι αυτή η «αυτοματοποιημένη διαδικασία» αυξάνει πολλαπλάσια τα κέρδη, δίνει τη δυνατότητα και μείωσης, αφού αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα. Συγκριτικά με άλλες παρόμοιες επιχειρήσεις ακόμη και με μείωση της τιμής τα κέρδη θα είναι μεγαλύτερα, ενώ θα αυξήσει και το μερίδιό της στην αγορά.

Ετσι, τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνικής, αντί να εφαρμόζονται στην παραγωγή σε όφελος της εργατικής τάξης, αποβαίνουν σε βάρος της και σε όφελος του κεφαλαίου. Και μόνο του το συγκεκριμένο παράδειγμα καταρρίπτει τους μύθους ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη, η ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων δημιουργεί θέσεις εργασίας, είναι ωφέλιμη και για τους εργαζόμενους.

Αναδεικνύει, επίσης, ότι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής είναι καταστροφικές για την εργατική τάξη. Επομένως, χρειάζεται αντικατάστασή τους με τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής. Χρειάζεται ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, εργατική - λαϊκή εξουσία, κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, που, με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο, θα θέσει την οικονομία στην υπηρεσία της κάλυψης όλων των εργατικών - λαϊκών αναγκών.

Οι εργασιακές σχέσεις αυξάνουν το κέρδος «ξεπατώνοντας» τους εργάτες

Αλλο παράδειγμα από τις ΗΠΑ, που ωθεί στο ίδιο συμπέρασμα της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού, σύμφωνα με ρεπορτάζ των «THE NEW YORK TIMES», που αναδημοσίευσε η «Καθημερινή». «Η εταιρεία ρούχων Gap ανακοίνωσε ότι σύντομα θα δώσει τέλος στην πρακτική τού να ειδοποιεί τελευταία στιγμή τους εργαζόμενους για το αν θα εργαστούν μια συγκεκριμένη ημέρα.

Σύμφωνα με το εν λόγω σύστημα, οι εργαζόμενοι καλούνται στην εργασία τους προκειμένου να πληροφορηθούν αν θα εργαστούν σήμερα ή όχι. Μέχρι τις αρχές του 2016 και οι πέντε μάρκες της Gap θα ενημερώνουν τους εργαζόμενους για το πρόγραμμα εργασίας τουλάχιστον 10 με 14 ημέρες νωρίτερα.

Η Gap ακολουθεί το παράδειγμα της εταιρείας ρούχων Abercrombie & Fitch, της αλυσίδας καφέ Starbucks και της εταιρείας πώλησης εσωρούχων Victoria's Secret ο οποίες υποσχέθηκαν να δώσουν τέρμα στην πρακτική να ειδοποιούν τελευταία στιγμή τους υπαλλήλους τους για το αν θα εργαστούν. Χρειάστηκε να ασκηθεί ισχυρή πίεση, τόσο δημοσίως όσο και από τις κανονιστικές αρχές, ώστε να αλλάξουν οι εταιρείες την πρακτική, και την άλλαξαν.

Δυστυχώς, η πρακτική των απρόβλεπτων προγραμμάτων εργασίας εξακολουθεί να είναι διαδεδομένη. Σύμφωνα με στοιχεία, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, στις ΗΠΑ το 66% των υπαλλήλων στον τομέα της εστίασης, το 52% των εργαζομένων στις λιανικές πωλήσεις και το 40% των υπαλλήλων των καθαριστριών και καθαριστών γραφείων και οικιών ειδοποιούνται το πολύ μια εβδομάδα νωρίτερα για το πρόγραμμα εργασίας τους.

Η συγκεκριμένη πρακτική αποτελεί μόνο μια από τις πολλές ανέντιμες πρακτικές αμοιβών και προγραμματισμού εργασίας που χρησιμοποιούνται. Εργαζόμενοι που εμφανίζονται στο χώρο εργασίας για να εκτελέσουν προγραμματισμένη βάρδια μπορεί να σταλούν πίσω στο σπίτι τους χωρίς αμοιβή αν δεν πηγαίνει καλά η δουλειά. Οι επιχειρήσεις μπορεί να αλλάζουν τα προγράμματα εργασίας από εβδομάδα σε εβδομάδα προκαλώντας προβλήματα στους υπαλλήλους που προσπαθούν να διαχειριστούν το χρόνο με την οικογένειά τους ή να προβλέψουν τα έσοδά τους.

Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι το πρόγραμμα εργασίας έχει γίνει εργαλείο για να αποκόμιση υψηλότερων κερδών και έχει προκαλέσει την εμφάνιση πολλών άδικων πρακτικών. Ηλεκτρονικά προγράμματα επιτρέπουν στους εργοδότες να ρυθμίζουν πώς θα πετύχουν το μέγιστο κέρδος με το ελάχιστο εργατικό κόστος».

Τι έχουμε εδώ; Μια μορφή ευέλικτης εργασιακής σχέσης που οι ίδιοι οι αστοί ομολογούν ότι ωθεί σε μεγαλύτερη κερδοφορία. Ολα τα υπόλοιπα περί άδικων ή ανέντιμων πρακτικών αποτελούν το άλλοθι της επιβολής αυτών των εργασιακών σχέσεων, αφού πασχίζουν να δείξουν το δήθεν «ανθρώπινο» πρόσωπο της ολοένα και πιο βαθιάς εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Εκτός βεβαίως και αν αποκαλύπτεται η βαρβαρότητα αυτών των επιχειρηματικών ομίλων λόγω ανταγωνισμού.

Η ουσία, όμως, είναι ότι οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις αυξάνουν την κερδοφορία και «ξεπατώνουν» στη δουλειά και στην εκμετάλλευση τους εργαζόμενους καταδικάζοντάς τους να μην έχουν ζωή όπως περιγράφει το ίδιο το ρεπορτάζ.

Η ανάπτυξη του κεφαλαίου συμβαδίζει με αύξηση της φτώχειας

Τρίτο παράδειγμα πάλι από τις ΗΠΑ, πάλι από ρεπορτάζ της «Καθημερινής», 15-16/8/2015. «Ο αριθμός των Αμερικανών που ζουν σε ακραία ένδεια αυξάνεται με πρωτοφανή ταχύτητα, αναφέρει δημοσίευμα στο μηνιαίο περιοδικό The Atlantic.

Ενδεικτικά, ο αριθμός αυτών που ζουν σε περιοχές μεγάλης φτώχειας, όπου, δηλαδή, το 40% των κατοίκων βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, διπλασιάστηκε από το 2000 έως το 2013 (από 7,2 εκατομμύρια στα 13,8 εκατομμύρια) σύμφωνα με μια νέα ανάλυση των στοιχείων της απογραφής, που έγινε από τον Πολ Γιαργκόφσκι, καθηγητή Δημόσιας Πολιτικής στο πανεπιστήμιο Ράτζερς και μέλος του The Century Foundation».

Τι δείχνει το συγκεκριμένο παράδειγμα; Οτι η ανάπτυξη του καπιταλισμού αυξάνει τη φτώχεια. Θα πει κάποιος ότι η οικονομία των ΗΠΑ πέρασε καπιταλιστική οικονομική κρίση. Σωστό, αλλά η έρευνα αφενός γίνεται με στοιχεία που ξεκινούν από το 2000, αφετέρου η οικονομία των ΗΠΑ μετά την κρίση πέρασε σε ανάπτυξη, το φαινόμενο όμως δεν αντιστράφηκε, δε μειώθηκε η φτώχεια.

Αυτό φαίνεται επίσης από τη στασιμότητα στους μισθούς. Οι μισθοί για την εργατική τάξη των ΗΠΑ συνεχίζουν να μένουν στάσιμοι, ενώ η εισοδηματική ανισότητα έχει επιδεινωθεί. Από το 1980 οι μισθοί έχουν αυξηθεί κατά μόλις 8% σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας που αυξήθηκε κατά 63%.

«Το βασικό ωρομίσθιο στις ΗΠΑ έχει μείνει καθηλωμένο από τον Ιούνιο του 2009 στα 7,25 δολάρια σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το κίνημα "Μάχη για τα 15 δολάρια" έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη διαμαρτυρία των χαμηλά αμειβομένων στην αμερικανική ιστορία και τον Απρίλιο 2015 έβγαλε στους δρόμους 200 αμερικανικών πόλεων δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους που απαιτούν "εδώ και τώρα" να αυξηθεί το βασικό ωρομίσθιο στα 15 δολάρια» («Εφημερίδα Συντακτών», 23/6/2015).

Απ' όλα τα παραπάνω το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η βασική τάση δεν αλλάζει. Η ανάπτυξη του καπιταλισμού φέρνει ανεργία, φτώχεια, άλλωστε είναι προϋποθέσεις για τη διευρυμένη αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Και σε συνθήκες κρίσης και σε συνθήκες ανάκαμψης. Και αποτελεί πολύτιμη πείρα για την εργατική τάξη της Ελλάδας, που δεν έχει να περιμένει τίποτα από την έξοδο της καπιταλιστικής οικονομίας από την κρίση και την ανάκαμψη του κεφαλαίου, ό,τι και αν υπόσχονται όλα τα κόμματα του συστήματος. Μαζί με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, παλεύοντας για την κάλυψη των απωλειών τους και την κατάργηση των αντεργατικών, αντιλαϊκών νόμων, πρέπει να διεκδικήσουν κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών τους, αφού υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις, όπως δείξαμε στο πρώτο παράδειγμα και χρειάζεται αμφισβήτηση του καπιταλιστικού δρόμου, ανασύνταξη του κινήματος, ισχυρή λαϊκή συμμαχία σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ετσι θα ανατρέψουν την εξουσία του κεφαλαίου, θα επιβάλλουν την εργατική - λαϊκή εξουσία που θα ανοίξει το δρόμο της ευημερίας τους.

Αναδημοσίευση από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Ι.

ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ

 ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ

Και μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την καθήλωση του ΚΚΕ στα ίδια ποσοστά σ’  αυτές τις εκλογές, εύκολη έγινε η κριτική για την ανεπάρκεια του κομμουνιστικού λόγου και την ανυπαρξία κάποιας ιστορικής προοπτικής του κομμουνισμού στον τόπο μας –και όχι μόνο. Δεν πείθει το ΚΚΕ γιατί μόνο να αντιπολιτεύεται ξέρει, να αρνείται και να κρίνει είναι η βασική επιχειρηματολογία που ερμηνεύει την καθήλωσή του στο 5,5 % του εκλογικού σώματος. Μόνο που ακόμα και  η άρνηση μπορεί να μην είναι στείρα, γιατί εξαρτάται από τι αρνείται κανείς. Γιατί όταν ένα κόμμα βασίζει την ύπαρξή του σε μια κατ’  αρχήν άρνηση και αλλαγή  της πραγματικότητας, στην προκειμένη περίπτωση του καπιταλισμού, που άλλοι ορίζουν, η άρνηση αυτή μπορεί και είναι πράξη δημιουργική. Τώρα μάλιστα περισσότερο από ποτέ.

               Στις τελευταίες εκλογές έγινε φανερό πια  πως σ’  αυτήν την πενταετία εξαθλίωσης κανείς άλλος δεν έθετε θέμα σύγκρουσης με την υπάρχουσα πραγματικότητα του καπιταλισμού. Σ’ όλη αυτή την πενταετία επιλέγονταν κόμματα που υπόσχονταν έξοδο από τα μνημόνια και δεν αμφισβητούσαν την αιτία που τα προκαλούσε –τον καπιταλισμό. Όταν αυτά εξαντλήθηκαν, με τη διαδοχική προσχώρησή τους στη μνημονιακή πολιτική,   αρκεστήκαμε στην υπόσχεση για αναζήτηση ισοδυνάμων και ψηφίσαμε κατά 95% για μια μνημονιακή βουλή. Το εκλογικό σώμα σ’ αυτές τις εκλογές βολεύτηκε μ’ ένα κόμμα που θα εφαρμόσει τρίτο μνημόνιο ελπίζοντας πως θα βρει ισοδύναμα που θα απαλύνουν για πολύ κόσμο την σκληρότητά του. Το μνημόνιο με τη δική μας αποδοχή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής εναντίον του οποίου πέντε χρόνια τώρα κόσμος αγωνίζεται, διαδηλώνει, απεργεί, γράφει, βρίζει κλπ

            Και από ό,τι φαίνεται η κατάσταση έφτασε πια σήμερα στην κατακλείδα της, για να μονιμοποιηθεί.  Η κύρια κατεύθυνση των νικητών των εκλογών επιδίωξε, και δίνει την εντύπωση ότι πέτυχε, την κατάργηση κάθε προοπτικής  που επέτρεπε  την διεκδίκηση μιας  κοινωνίας που η ίδια η ονομαζόμενη αριστερά καταδείκνυε και μας γυρίζει πίσω,  στην εποχή όπου η μετασχηματισμένη κοινωνία που υποσχόταν  δεν ήταν επιστημονικά ερευνήσιμη ούτε  και πολιτικά κατορθωτός στόχος αλλά μόνο ουτοπικό και ασαφές όραμα, συλλογική επιθυμία σχεδόν ασυνείδητη που δρα τυφλά και κατά τούτο ατελέσφορα. Η δικαιολογία για όλη τούτη την κατάληξη είναι ότι η για πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς αγωνίστηκε, διαπραγματεύτηκε, -17 συνεχόμενες ώρες- αλλά δεν μπόρεσε να νικήσει υπέρτερες απ’ αυτήν δυνάμεις.  Το μόνο που μπορούμε πια να κάνουμε είναι στα ασφυκτικά πλαίσια που μας επιβλήθηκαν να επιβιώσουμε στα όρια της εξαθλίωσης κι αυτή την επιβίωση την εγγυάται η για δεύτερη φορά κυβέρνηση της αριστεράς (από την ομιλία του Τσίπρα τη βραδυά των εκλογών «Η ανάκαμψη από την κρίση δεν μπορεί να έρθει με τρόπο μαγικό, αλλά μπορεί να έρθει. Πρέπει να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, αλλά αυτή να έχει κοινωνικό πρόσημο. Να ξεμπερδέψουμε με τη φαυλότητα και το καθεστώς της διαφθοράς που τόσα χρόνια κυβερνούσε τον τόπο. Ξεμπερδεύουμε με το παλιό… Από αύριο σηκώνουμε τα μανίκια και δουλεύουμε σκληρά για να σηκώσουμε ψηλά τον ήλιο πάνω από τη χώρα). Το εκλογικό σώμα φάνηκε πως  ήθελε πρόγραμμα και πρόταση άμεσα εφαρμοζόμενα, εξωραϊσμένα για να μη διαλυθούν όλες οι ψευδαισθήσεις του, και  δεν το ενδιέφερε μια προοπτική που περιλαμβάνει αγώνες χωρίς εγγύηση νίκης.  

               Τις τελευταίες δεκαετίες καλλιεργήθηκε τόσο επιμελώς η φιλοτέχνηση του ΚΚΕ σαν ένα κόμμα που επιβιώνει μέσα σε ένα ιδιότυπο περιθώριο και που στηρίζεται σ’ ένα σύνολο από παραδοχές που ο κυρίαρχος λόγος ή έχει διαστρεβλώσει ή εξουδετερώσει την εμβέλειά τους. Φάνηκε ότι το μεγαλύτερο τμήμα  του εκλογικού σώματος δεν λαμβάνει ως αυτονόητο δεδομένο ότι η κομμουνιστική προοπτική αποτελεί τον ασυμφιλίωτο αντίπαλο του καπιταλισμού, την οποία το ΚΚΕ δεν έπαψε ποτέ με όλους τους τρόπους να διεκδικεί ρητά, γιατί δεν επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλισμού. Είναι που δεκαετίες τώρα βομβαρδιζόμαστε για απαράδεκτα που συνέβαιναν στις σοσιαλιστικές κοινωνίες και γίνονται το επίκεντρο για το οποίο το ΚΚΕ καλείται να απολογηθεί, ενώ χρησιμοποιήθηκαν  πάντα σαν πρόσχημα  για την καταγγελία αυτής της κομμουνιστικής προοπτικής  και χρυσή ευκαιρία για στέρηση από κάθε κομμουνιστή του δικαιώματος  να ασκεί κριτική στον καπιταλισμό. Και  αυτοί που είναι, ή μάλλον ήταν μέχρι πρότινος, διαπρύσιοι κήρυκες της κάθετης ρήξης με την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση και οι κάθε λογής  ρεαλιστές σύμμαχοι των λαϊκών τάξεων, ακόμα και οι αντίπαλοι που όμως πάσχουν για το καλό μας  και οι ανιδιοτελείς και μετριοπαθείς υπερασπιστές του καλού  του τόπου εν γένει, αλλά και οι εξ επαγγέλματος εκφραστές των μέσων όρων, που αποδεικνύουν έτσι την ελευθερία στην αστική δημοκρατία, (όρα Ν. Χατζηνικολάου) δηλ. εκείνοι που φτιάχνουν  οπαδούς για όλους τους άλλους κόβοντας όπου μπορούν τις αιχμές, αναφέρονται σε κομμουνιστικό φρόνημα φτάνει να αφορά το παρελθόν και να τονίζεται η ηθική διάστασή του που διαχωρίζεται από την πολιτική εφαρμογή του με τα αλλεπάλληλα λάθη του κόμματος.  

Κι έτσι έφτασε το ΚΚΕ να γίνει το επίκεντρο για συνεργασία με πατρικές μάλιστα παραινέσεις που συναγωνίζονται όμως σε πειστικότητα τις κακοήθειες μιας κριτικής επί προσωπικού (το περίφημο ρόλεξ του Δ. Κουτσούμπα) ή επί λανθασμένων χειρισμών για να εξωθηθεί να  κατανοήσει  την ιδιαιτέρως κολακευτική θέση  στην οποία είχε περιέλθει, χωρίς μάλιστα το ίδιο να το έχει  καταλάβει με την οπτική που η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ την τοποθετεί.  Το μέλλον του προοδευτικού κινήματος τοπικά και διεθνώς, οι εξελίξεις στην ΕΕ των εργαζομένων, η τιμή της πατρίδος, η δόξα του παρελθόντος και άλλα τινά, μέχρι και οι τύχες όλου του κόσμου κρέμονταν από την κλωστή της δικής του υπεύθυνης επιτέλους κίνησης. Να δηλώσει δημόσια ότι απαρνείται αυτό  που όλοι έσχιζαν τα ιμάτιά τους ότι είναι  αξιοσέβαστο αλλά  ξεπερασμένο ή ανέφικτο, ενώ η βαθιά πίστη και η αμείωτη αφοσίωση παλιών και νέων αγωνιστών ήταν για άλλες εποχές. Και για να αποδειχτεί εν προκειμένω  η καλοπιστία τους παραχώρησαν  εις εαυτούς και αλλήλους γενναιόδωρα το δικαίωμα όχι μόνο  να μην αποκηρύξει  με βδελυγμίας το ευκλεές παρελθόν του το Κόμμα, αλλά να συνεχίσει εφόσον το επιθυμεί να δηλώνει μπροστά στον καθρέφτη ότι παραμένει  ασυμβίβαστα κομμουνιστικό, αρκεί να μη το βλέπει κανείς άλλος. Κι έτσι να καταλήξει χωρίς στρατηγική και με μοναδικά όπλα τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας να μαζεύει αξιοπρεπή ποσοστά στις εκλογές, αλλά συγχρόνως και να χαθεί ως αυτό που είναι –κόμμα κομμουνιστικό.

Κι όταν οι ενδιαφερόμενοι, ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί, κατάφεραν να σταθούν μόνοι τους στην κυρίαρχη πολιτική σκηνή, έπαψαν να κηρύττουν ότι  ενδιαφέρονται για την αλλαγή του κόσμου και την προσέγγιση του ΚΚΕ σίγουροι  για την παλιννόστηση του  ΚΚΕ στην πεζή πραγματικότητα του πολιτικού περιθωρίου.

Σε τι αποβλέπει η πληθώρα και η ποικιλία  των μέσων που επιστρατεύονται για την κατεδάφιση του κομμουνιστικού λόγου; Είναι που παρόλα τα περισπούδαστα και πολυμήχανα τεχνάσματα που τις τελευταίες δεκαετίες παρήγαγε ακατάπαυστα η κυρίαρχη ιδεολογία για να το απαξιώσει η κομμουνιστική ιδεολογία εξακολουθεί παρά ταύτα να σημαίνει κίνδυνο για τον καπιταλισμό.  Για να ησυχάσει πρέπει να εξαφανιστεί ολοκληρωτικά από την πολιτική πιάτσα. Πρέπει να περιέλθει στο περιθώριο, να ασχολείται με υποθέσεις καθαρά ιδιωτικές, το κόμμα να περισταλεί πραγματικά στην αξιοπρέπεια της προσωπικής στάσης του καθενός που το υποστηρίζει και κάθε πολιτική του πρόταση να αναγνωρίζει αυτήν την πραγματικότητα

Όμως αυτό που είναι «πολύ σκληρό για να πεθάνει» είναι το ΚΚΕ. Γι’  αυτό και συνεχίζει:  «Το ΚΚΕ θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις ώστε να οργανωθεί η λαϊκή αντεπίθεση, να εδραιωθεί ο προσανατολισμός του κινήματος σε αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, να μαζικοποιηθούν οι διαδικασίες του κινήματος και οι αγώνες(…) Θα αξιοποιήσει τη συσπείρωση δυνάμεων, που σε αυτήν τη φάση υπήρξε, για να κάνει αυτό που υποσχέθηκε στο λαό, να υπάρξει δυνατή εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση και στη Βουλή, αλλά πάνω απ’ όλα στο κίνημα, για να δυναμώσει η Λαϊκή Συμμαχία για το σήμερα και για την προοπτική» (από την Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 20ής Σεπτέμβρη 2015)

Από την παρανομία στην νομιμότητα

 Από την παρανομία στην νομιμότητα

Πρώτα ήρθε αυτό:

ΦΕΚ 293, τεύχος Α', 27/12/1947

"Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, το Εθνικόν Απελευθερωτικόν Μέτωπον (Ε.Α.Μ.) και η Εθνική Αλληλεγγύη, προπαρασκευάσαντα και ενεργούντα την κατά της ακεραιότητος της χώρας προδοτικήν ανταρσίαν, διαλύονται. Επίσης διαλύεται και παν άλλο πολιτικόν κόμμα, σωματείον ή οργάνωσις, ήτις ήθελε θεωρηθή, κατά τας διατάξεις της επομένης παραγράφου, ως συνεργαζομένη μετ' αυτών ή επιδιώκουσα αμέσως ή εμμέσως την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως σκοπόν την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος, του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας." (Α.Ν. 509/1947, άρθρο 1)


Αργότερα ήρθε αυτό:

ΦΕΚ 116, τεύχος Α', 30/7/1962

"Εν τέλει της παρ. 2 του άρθρου 1 του Α.Ν. 509/1947 (...) προστίθεται εδάφιον δεύτερον έχον ως ακολούθως: «Απαγορεύεται πάσα ενέργεια ανασυστάσεως του κομμουνιστικού κόμματος και των κατά τας διατάξεις τού παρόντος άρθρου διαλυομένων οργανώσεων, πάσα ενέργεια προς επικράτησιν αυτών, ως και η επί τω εκδήλω σκοπώ προβολής και ενισχύσεως τούτων καθ' οιονδήποτε τρόπον διάδοσις των συνθημάτων ή των αποφάσεων ή της εκνόμου δράσεως αυτών.»" (Ν.Δ. 4234/1962, άρθρο 6)


Κατόπιν ήρθε αυτό:

ΦΕΚ 1, τεύχος Α΄, 1/1/1971

"Πολιτικόν κόμμα είναι η ελευθέρα ένωσις πολιτών, εχόντων το δικαίωμα του εκλέγειν, σωματειακώς οργανωμένη, ήτις εντός των συνταγματικών πλαισίων και διά των νομίμων μέσων, εκφράζει την θέλησιν της υποστηριζούσης τούτο μερίδος τού εκλογικού σώματος και συμβάλλει εις την προαγωγήν του εθνικού συμφέροντος." - "1.Η οργάνωσις, το πρόγραμμα και η δράσις των πολιτικών κομμάτων δέον να διέπωνται υπό εθνικών και δημοκρατικών αρχών και να αποσκοπούν εις την πρόοδον του έθνους και την ευημερίαν του λαού, εν ελευθερία, ισότητι και δικαιοσύνη." - "2. Δεν επιτρέπεται σύστασις κομμάτων, των οποίων οι σκοποί αντιτίθενται, εκ του εμφανούς ή συγκεκαλυμμένως, προς το πολίτευμα ή τείνουν εις ανατροπήν τού υφισταμένου κοινωνικού καθεστώτος ή εκθέτουν εις κίνδυνον την εδαφικήν ακεραιότητα του Κράτους ή την δημοσίαν ασφάλειαν." (Ν.Δ. 800/1971 άρθρο 1 και άρθρο 2, παρ. 1 και 2).


Τελικά, μια μέρα σαν σήμερα πριν 41 χρόνια, στις 23 Σεπτεμβρίου 1974, ήρθε αυτό:

Αριστερά: ΦΕΚ 259, τεύχος Α΄, 23/9/1974 - Δεξιά: Η δήλωση του ΚΚΕ με την υπογραφή τού Χ. Φλωράκη

"1. Από της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος νομοθετικού διατάγματος επιτρέπεται ελευθέρως η σύστασις πολιτικών κομμάτων ως και η επαναλειτουργία τοιούτων διαλυθέντων κατά το παρελθόν καθ' οιονδήποτε τρόπον ή των οποίων η λειτουργία και δράσις διεκόπη ή ανεστάλη. - 2. Τα πολιτικά κόμματα, υφιστάμενα ή εφεξής ιδρυόμενα, υποχρεούνται όπως προ της αναλήψεως οιασδήποτε δραστηριότητος καταθέσουν εις τον Εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου δήλωσιν του Αρχηγού ή της Διοικούσης Επιτροπής αυτών περιλαμβάνουσαν ότι αι αρχαί του κόμματος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν αποσκοπούσαν εις την βία κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν τού ελευθέρου δημοκρατικού πολιτεύματος. - 3. Από της καταθέσεως της κατά την προηγουμένην παράγραφον δηλώσεως, ουδείς περιορισμός υφίσταται ως προς την λειτουργίαν και την δράσιν των πολιτικών κομμάτων (...)" (Ν.Δ. 59/1974, άρθρο 1).


Κάπως έτσι, λοιπόν, μετά από αγώνες και θυσίες δεκαετιών, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να δηλώνει κάποιος κομμουνιστής χωρίς να τιμωρείται. Βέβαια, σήμερα υπάρχουν πολλοί (ειδικά στο ΝΑΤΟ και στις Βρυξέλλες) που φουσκώνουν από το κακό τους όταν ακούν την λέξη "κομμουνισμός" και κάνουν ό,τι μπορούν για να την εξαφανίσουν. Δεν πειράζει. Ας πιουν καμμιά κοκακόλα, να ρευτούν, να ξεφουσκώσουν.

Κλείνουμε, με δυο παρατηρήσεις:

(α) Κάπου ανάμεσα στις παραπάνω γραμμές γίνεται μάλλον σαφές το γιατί το ΚΚΕ δεν μιλάει ανοιχτά για βίαιη κατάληψη της εξουσίας ή για βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος. Αν έκανε κάτι τέτοιο, θα κηρυσσόταν παράνομο την επόμενη στιγμή. Όσο γιὰ τον ισχυρισμό κάποιων ότι το κόμμα δεν έπρεπε να υπογράψει το 1974 την δήλωση του Ν.Δ. 59/1974 και να προτιμήσει να μείνει στην παρανομία, η Ιστορία προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα.

(β) Δεν έχει πλάκα το γεγονός ότι το χουντικό Ν.Δ.800/1971 που διατηρεί το ΚΚΕ στην παρανομία και το μεταχουντικό Ν.Δ. 59/1974 που το νομιμοποιεί, φέρουν και τα δυο την υπογραφή τού ίδιου προέδρου της δημοκρατίας, του στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη; Από τότε ήσαν γλάστρες οι πρόεδροι της δημοκρατίας, λοιπόν. Μη βλέπουμε μόνο τον Παπούλια και τον Παυλόπουλο.