ΗΠΑ.....again..Αστυνομικός σκότωσε 17χρονο σε έναν τυπικό έλεγχο (σκληρό βίντεο)

Αστυνομικός σκότωσε 17χρονο σε έναν τυπικό έλεγχο (σκληρό βίντεο)

• 

Yπόθεση που έλαβε χώρα τον περασμένο Φεβρουάριο στο Μίτσιγκαν, όταν ένας αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε έναν 17χρονο σε έναν τυπικό έλεγχο, και η οποία έγινε γνωστή τώρα ανοίγει ξανά τη δημόσια συζήτηση στις ΗΠΑ για την αστυνομική βία.
Συγκεκριμένα, ο Ντέβεν Γκίλφορντ πήγαινε στο σπίτι της φίλης του όταν ένας αστυνομικός τον σταμάτησε επειδή, όπως ισχυρίστηκε, τον «τύφλωνε» παίζοντας με τα μεγάλα φώτα του αυτοκινήτου του.
Ο αστυνομικός επιχείρησε να ακινητοποιήσει το νεαρό, πρώτα με teaser, όμως δευτερόλεπτα μετά ακούγονται πυροβολισμοί. Ο 17χρονος σκοτώνεται, ενώ ο αστυνομικός μεταφέρεται με αίματα στο πρόσωπο στο νοσοκομείο.

Τα χρυσαύγουλα και η σημαία…

Τα χρυσαύγουλα και η σημαία…

Σκίτσο της ΚΝΕ

• Την ώρα που με το έκτρωμα -που ονόμασαν πόρισμα- διαλύουν ό,τι έχει μείνει όρθιο στην Κοινωνική Ασφάλιση, που οι νέοι όχι μόνο δεν θα πάρουν σύνταξη ποτέ, αλλά πλέον πετσοκόβονται οι όποιες παροχές είχαν απομείνει στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ η δουλειά με όρους γαλέρας έχει γίνει νόμος για τη νεολαία …την ίδια ώρα το μόνο που ένοιαξε χτες τα χρυσαύγουλα στη Βουλή ήταν να υπερασπιστούν τον ιδεολογικό τους αρχηγό, τον Χίτλερ και τις πολυεθνικές που στήριξαν το ναζιστικό καθεστώς (όπως η «Siemens»)… Γνωστό το έργο… Οι χρυσαυγίτες πετάνε την μπάλα στην εξέδρα, προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν και στρέφονται ενάντια σε αυτούς που ενημερώνουν και αποκαλύπτουν, οργανώνουν τη συλλογική διεκδίκηση και πάλη για τα δικαιώματα του λαού…
• Την ίδια ώρα σε 2-3 σχολεία σε όλη την Ελλάδα εμφανίστηκαν μικρά χρυσαυγουλάκια να ζητάνε καθημερινό ανεβοκατέβασμα της σημαίας… Το θέμα δεν είναι ότι τα χρυσαυγουλάκια δεν βρήκαν ούτε την ψήφο τους στις εκλογές για τα 15μελή των σχολείων αφού οι μαθητές -και σωστά- τους έβαλαν στην άκρη… άλλωστε για το ανεβοκατέβασμα της σημαίας υπάρχουν οι επιστάτες κι αν θέλει κανείς να τους βοηθήσει δεν χρειάζεται να είναι στο 15μελές… Είναι ντροπή όμως οι απόγονοι των χιτών και ταγματασφαλιτών να «γραμμώνουν» πιτσιρίκια και να έχουν το θράσος να μιλάνε και για τη σημαία. Ποιοι; Αυτοί που όπως είχε πει και ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος - αυτή η νοσηρή κι αρρωστημένη φυσιογνωμία - είναι απόγονοι των φασιστών, των «ηττημένων του 1945», που τους τσάκισαν οι λαοί με τον αγώνα τους. Ακόμα το φυσάνε και δεν κρυώνει…
• Είναι ντροπή γιατί και τις μέρες που είναι ανεβασμένη η σημαία, και τις μέρες που είναι κατεβασμένη, τα σχολεία δεν έχουν τους καθηγητές που απαιτούνται, τα κτιριακά προβλήματα μεγαλώνουν, σε πολλά σχολεία δεν έχουν βιβλία. Και όλα αυτά την ώρα που οι γονείς χρυσοπληρώνουν για τη μόρφωση των παιδιών τους και οι μαθητές τρέχουν και δεν φτάνουν για να πάρουν ένα απολυτήριο που δεν τους εξασφαλίζει τίποτα… Αυτά είναι ορισμένα από τα αποτελέσματα της υποχρηματοδότησης και της πολιτικής που φορτώνει τα βάρη στις πλάτες των λαϊκών οικογενειών. Αλλά γι’ αυτά, τα χρυσαύγουλα κάνουν αβαβά…
• Τώρα που οργανώνεται η διεκδίκηση και η πάλη για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών, για ολοκληρωμένη μόρφωση χωρίς εμπόδια, το σύστημα θα αξιοποιήσει οτιδήποτε για να το εμποδίσει. Θα αποτύχουν. Οι μαθητές και οι λαϊκές οικογένειες θα τους σαρώσουν.

Σοσιαλδημοκρατία και «αρνητικός συσχετισμός»

 Σοσιαλδημοκρατία και «αρνητικός συσχετισμός»

Η μεταρρυθμιστική αντίληψη για την κοινωνική αλλαγή ιστορικά εδραιώθηκε το 19ο αιώνα σε περιόδους που το καπιταλιστικό σύστημα ήταν στα «πάνω του». Εκείνη την περίοδο διαψεύστηκαν οι ελπίδες και προσδοκίες για γρήγορη ανατροπή του καθώς και οι υπερεκτιμήσεις για τη δυνατότητα του νεαρού τότε εργατικού κινήματος.
Σε αυτές τις συνθήκες που το εργατικό κίνημα πάλευε, διεκδικούσε και κατάφερνε μια σειρά βελτιώσεις στη ζωή της εργατικής τάξης, διεύρυνση των πολιτικών της δικαιωμάτων, διαμορφώθηκε η αντίληψη ότι μπορεί ο καπιταλισμός, μέσω μεταρρυθμίσεων, χωρίς σύγκρουση και ρήξη να μετασχηματιστεί βαθμιαία σε σοσιαλισμό. Οτι, δηλαδή, η φυσιολογική ανάπτυξη του καπιταλισμού θα οδηγήσει στο σοσιαλισμό. Στην πραγματικότητα, βεβαίως, μια τέτοια αντίληψη δεν αποτέλεσε κάποια εναλλακτική για την προσέγγιση του τελικού σοσιαλιστικού σκοπού, αλλά εγκατάλειψή του. Ουσιαστικά, αλλοιώθηκε το περιεχόμενο του σοσιαλισμού, ταυτίστηκε με ορισμένες μεταρρυθμίσεις εντός του καπιταλισμού και ορισμένες κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομική διαχείριση του συστήματος. Τα στρατηγικά ζητήματα του σοσιαλισμού η εργατική εξουσία, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής που προϋποθέτουν την ανατροπή της παλιάς εξουσίας, το γκρέμισμα της παλιάς οργάνωσης της κοινωνίας διαστρεβλώθηκαν. Με αυτόν τον τρόπο πραγματοποιήθηκε η εισαγωγή της αστικής πολιτικής στο εργατικό κίνημα.

Από τότε, βεβαίως, έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι, η αντίληψη αυτή πήρε μορφή συνολικής πολιτικής γραμμής και τελικά αναδείχθηκε σε καθαρόαιμη αστική πολιτική διαχείρισης του συστήματος, ενισχύθηκε, υπέστη διάφορες μεταμορφώσεις. Κατάφερε να επιδράσει ακόμα και σε πολιτικές δυνάμεις που, σε προηγούμενη ιστορική φάση, είχαν διαχωριστεί πολιτικά - οργανωτικά από το ρεφορμισμό και οπορτουνισμό, είχαν συγκροτήσει το Κομμουνιστικό Κίνημα, διακηρύσσοντας την επαναστατική ανατροπή του συστήματος αξιοποιώντας και τις θεωρητικές επεξεργασίες του Λένιν, βγάζοντας από τη διαστρέβλωση τις θεωρητικές βάσεις του μαρξισμού, ακολουθώντας τη στρατηγική των μπολσεβίκων, την πείρα της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Μέσα από τους κόλπους των Κομμουνιστικών Κομμάτων στο τελευταίο μισό του 20ού αιώνα διαμορφώθηκε η δυνατότητα ανάπτυξης μιας νέας σοσιαλδημοκρατίας που έχει τις ρίζες της στο Κομμουνιστικό Κίνημα. Αυτή η νέα σοσιαλδημοκρατία, παρ' όλο που δεν μπόρεσε παντού να αναδειχθεί σε αντικαταστάτρια της παλιάς, ως δύναμη αστικής κυβερνητικής εναλλαγής, στήριξε με τον ένα ή άλλον τρόπο την προσπάθεια συγκρότησης των κεντροαριστερών, νεοκεϋνσιανών και αντινεοφιλελεύθερων μετώπων ενσωμάτωσης των εργαζομένων στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής. Στην Ιταλία, η σημερινή σοσιαλδημοκρατία βασικά προέκυψε από την πλήρη μετάλλαξη του Ιταλικού ΚΚ από ευρωκομμουνιστικό κόμμα σε κόμμα αστικής διαχείρισης. Το ίδιο συνέβη αρκετά χρόνια αργότερα και στην Ελλάδα, όπου δυνάμεις αποσπασμένες από το ΚΚΕ σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους συγκρότησαν από κοινού τον ΣΥΝ και στη συνέχεια τον ΣΥΡΙΖΑ - οπορτουνιστικό κόμμα με ιστορική αναφορά στο ευρωκομμουνιστικό ρεύμα. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, που ουσιαστικά οδήγησε στη διάλυση του παλιού ισχυρού σοσιαλδημοκρατικού ΠΑΣΟΚ, αναδείχθηκε σε νέο φορέα της σοσιαλδημοκρατίας με πιο «αριστερό προφίλ».

Στις σημερινές συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, η υποτιθέμενη φιλολαϊκή μετεξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος - στο φόντο μάλιστα των αντεπαναστατικών γεγονότων της δεκαετίας του 1980 και του 1990, της υποχώρησης του κομμουνιστικού και συνολικά εργατικού κινήματος - δεν τεκμηριώνεται ως δυνατότητα ένα άθροισμα θετικών για τους εργαζόμενους μεταρρυθμίσεων να οδηγήσει στην αλλαγή της φύσης του συστήματος, του συσχετισμού υπέρ των εργαζομένων. Σήμερα, δεν είμαστε ούτε στο τέλος του 19ου αιώνα, ούτε στην περίοδο της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης μετά το 1945. Τότε ήταν δυνατόν, κάτω από την επίδραση της ταξικής πάλης διεθνώς, κάτω και από τις ανάγκες της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης, να υπάρξει ένα πλαίσιο λιγότερο ή περισσότερο εκτεταμένων παροχών προς τους εργαζόμενους, θετικών μεταρρυθμίσεων. Αυτή η περίοδος έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Σήμερα κυριαρχεί για το σύστημα η ανάγκη καπιταλιστικών - αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων. Σήμερα, λοιπόν, από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας (παλιάς και νέας) αξιοποιείται ο αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων διεθνώς τόσο για να περιορίζονται οι απαιτήσεις, οι προσδοκίες των εργαζομένων στο ελάχιστο, αλλά και για να εμφανίζεται η εφαρμογή μιας αστικής πολιτικής διαχείρισης της αντιλαϊκής επίθεσης, συνοδευόμενη από υποσχέσεις για δίχτυ προστασίας των πλέον αδυνάτων ως ο δρόμος για την κοινωνική αλλαγή. Ετσι π.χ. η νέα συμφωνία, το μνημόνιο 3 της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, εμφανίζεται ως ο δρόμος για το τέλος των μνημονίων και ένα νέο παραγωγικό μοντέλο προς το συμφέρον του λαού! Οσο και αν αυτά φαίνονται εξωφρενικά δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Το κύριο στοιχείο αυτής της λογικής είναι ο συμβιβασμός των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων με το σημερινό αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, η αποδοχή του ως κάτι αναλλοίωτου ή η αναζήτηση της αλλαγής του στα διπλωματικά τραπέζια των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο της ΕΕ και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών, ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο της ρήξης και της σύγκρουσης με αυτό το πλαίσιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δούλεψε όλο αυτό το διάστημα, ειδικά το τελευταίο 7μηνο, συστηματικά σε αυτήν την κατεύθυνση, έτσι ώστε να μπορεί σήμερα να κοκορεύεται ότι η τελευταία λαϊκή ετυμηγορία σημαίνει πρακτικά και λευκή επιταγή για την υλοποίηση της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας, αφού ο λαός πρώτη φορά είχε μπροστά του ανοιχτά χαρτιά μιας νέας συμφωνίας πριν τις εκλογές, όπως είπε ο Αλ. Τσίπρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση υπηρετεί με σταθερότητα στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου ωστε η καπιταλιστική οικονομία να περάσει σε φάση ανάπτυξης, που σημαίνει διεύρυνση των κερδών του και αναβάθμιση του ρόλου και της θέσης τους στις περιφερειακές και διεθνείς αγορές. Αυτοί όμως οι στόχοι προϋποθέτουν νέες εργατικές - λαϊκές θυσίες, ενώ είναι σίγουρο ότι η περιβόητη ανάπτυξη, εφόσον έρθει και σταθεροποιηθεί δεν θα συνδυαστεί με ανάκαμψη δικαιωμάτων, επαναφορά κατακτήσεων, κάλυψη απωλειών, σημαντική αύξηση του εισοδήματος. Απλώς θα δώσει τη δυνατότητα στο σύστημα να διαχειριστεί χωρίς αντιδράσεις- και όχι να αντιμετωπίσει-την αυξημένη φτώχεια και ανεργία.

Ετσι, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί σήμερα στα λόγια να μιλάει για σοσιαλισμό, να επιδίδεται σε εκδηλώσεις και κινήσεις καπηλείας της Ιστορίας του κομμουνιστικού και εργατικού - λαϊκού κινήματος της χώρας, κινήσεις που πάνε παράλληλα με την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, μπορεί προς το παρόν να εμφανίζεται συγκαταβατικός απέναντι στο εργατικό κίνημα, την ίδια στιγμή που με σταθερότητα και αποφασιστικότητα προωθεί μια βαθιά αντιλαϊκή επίθεση στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του δεν βρίσκονται απέναντι απ' το λεγόμενο αρνητικό συσχετισμό δύναμης για το λαό και τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, αλλά στην ουσία αποτελούν μέρος αυτού του αρνητικού συσχετισμού, μέρος δηλαδή της προσπάθειας οι εργαζόμενοι να χάσουν ακόμα περισσότερες θέσεις, δικαιώματα, δυνατότητες διεκδίκησης και πάλης. Κάνοντας το μαύρο - άσπρο, προσπαθώντας ουσιαστικά να εμφανίσουν όλη αυτήν την αντιλαϊκή πορεία ως το δρόμο για την κοινωνική αλλαγή, συμβάλλουν στην περαιτέρω καθήλωση του εργατικού - λαϊκού κινήματος, στον εγκλωβισμό του σε μια γραμμή που τελικά οδηγεί στη στήριξη των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων. Αυτό άλλωστε είναι και η μεγάλη προσφορά του στο σύστημα και η αιτία που επιλέχθηκε κατά προτεραιότητα από το κεφάλαιο και τους διεθνείς του συμμάχους.

Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιηθεί από το λαό και τους εργαζόμενους είναι ότι ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης δεν θα αλλάξει από κάποιους άλλους, αλλά από εμάς τους ίδιους. Θα αλλάξει μέσα από τον αγώνα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, την ανασύνταξή του σε ταξική κατεύθυνση, τη συγκρότηση της λαϊκής συμμαχίας, την ωρίμανση του αντικαπιταλιστικού - αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού της πάλης. Μέσα από την πάλη για την απόκρουση της σημερινής αντιλαϊκής επίθεσης, για τη διεκδίκηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών. Μέσα από τη συνειδητοποίηση της ανάγκης σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, την ανάγκη αλλαγής των οικονομικών σχέσεων, της κοινωνικής οργάνωσης, την ανάγκη της πάλης για την λαϊκή εξουσία, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Μέσα από τη χειραφέτηση από τις διάφορες εκδοχές της αστικής πολιτικής, τον απεγκλωβισμό από ψευδαισθήσεις και αυταπάτες ότι εντός του σημερινού αντιλαϊκού πλαισίου του καπιταλισμού μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος. Μέσα από τη δυνατότητά μας να αποκτήσουμε την αυτοπεποίθηση, την πίστη στη δύναμή μας ότι μπορούμε να φέρουμε τα πάνω κάτω.

Χ.

Ριζοσπάστης

Και εις τη λαοκρατίαν πιστεύομεν

 Και εις τη λαοκρατίαν πιστεύομεν

18 Οκτώβρη του 44: η κυβέρνηση Παπανδρέου μπαίνει στην απελευθερωμένη Αθήνα, αφού πρώτα τα στελέχη της διανυκτερεύουν στον Πειραιά, στα πλοία που τους μετέφεραν, για να βεβαιωθούν ότι είναι απολύτως ασφαλείς από το λαό που θέλουν να κυβερνήσουν. Την ίδια μέρα, ο πανηγυρικός λόγος του πρωθυπουργού διακόπτεται απ’ τις ενθουσιώδεις φωνές του πλήθους, που κραυγάζει για «λαοκρατία». Και τότε ο Παπανδρέου, με μια κίνησε από αυτές που του χάρισαν το προσωνύμιο του παπατζή, πολύ πριν τον αγιογραφήσουν ως «Γέρο της Δημοκρατίας», αναγκάζεται να καλοπιάσει το κοινό του με την περίφημη φράση «και στη Λαοκρατία πιστεύουμε»... Λίγους μήνες αργότερα, θα βασιστεί στο στρατό των Άγγλων, για να την επιβάλει.

18 Οκτώβρη 1981: ο υιός παπατζής διακηρύσσει την Αλλαγή, την ετεροχρονισμένη νίκη της Λαοκρατίας και των ηττημένων του εμφυλίου επί του «κράτους της Δεξιάς». Το βαθύ πράσινο κράτος της αντιδεξιάς θα εκφυλίσει συνθήματα, θα εκμαυλίσει συνειδήσεις, θα διαλύσει το εργατικό κίνημα και θα ξεκινήσει το ξήλωμα των εργατικών κατακτήσεων, ασκώντας την πιο δεξιά πολιτική, που ούτε η ίδια η Δεξιά δε θα τολμούσε να εφαρμόσει.

Οκτώβρης 2015: αφού ο εγγονός παπατζής εγκαινίασε την εποχή των μνημονίων, παρέδωσε τη συτάλη στον άξιο συνεχιστή του ΠΑΣΟΚ του 09’. Η πρώτη φορά Αριστερά (ΠΦΑ) έφερε τρίτη φορά μνημόνιο (με 23% ΦΠΑ) και εξακολουθεί να βαδίζει στον ίδιο (τρίτο) δρόμο της στυγνής εξαπάτησης του ελληνικού λαού και των ελπίδων του. Αποδεικνύοντας έμπρακτα πως δεν πρόκειται για κάποιου είδους (αριστερή) παρένθεση, αλλά για ομαλή, πασοκική συνέχεια ενός έργου που έχουμε ξαναδεί.

Αλλά όσο ο λαός παραμένει θεατής, θα είναι καταδικασμένος να παρακολουθεί εκδοχές-φάρσες της λαοκρατίας να μετατρέπονται σε τραγωδία για τον ίδιο και τη ζωή του.

-.-.-

Παραμένοντας στην ίδια κατηγορία, θα σταθούμε σύντομα σε δύο κείμενα.

Το πρώτο είναι ενός ιστορικού που προσπαθεί να διερευνήσει τους λόγους για τους οποίους ο ΕΛΑΣ δεν μπήκε στην πρωτεύουσα, για να την καταλάβει και να φέρει προ τετελεσμένων την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ως προς το ερώτημα τα σενάρια είναι πολλά:

1.Το πιο τολμηρό σενάριο αναφέρει ότι η τότε ηγεσία του ΚΚΕ (π.χ. Σιάντος) είχε διαβρωθεί από τους Βρετανούς και  υπονόμευσε τον ΕΛΑΣ, τόσο τις κρίσιμες ημέρες του Οκτωβρίου, όσο και κατά τα Δεκεμβριανά. Η άποψη αυτή δεν μπορεί να σταθεί, καθώς δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία που να παραπέμπουν σε ενδεχόμενη προδοσία στο εσωτερικό του ΚΚΕ.

(...)

3.Ο ΕΛΑΣ δεν κινήθηκε προς κατάληψη της πρωτεύουσας γιατί ανέμενε άφιξη ισχυρών βρετανικών δυνάμεων και όχι τα μικρά τμήματα που κατέφθασαν τις πρώτες ημέρες. Στην άποψη αυτή συνηγορούν τόσο ο Εντυ Μάγερς, όσο και ο Νίκολας Χάμμοντ.

Η θέση αυτή των δύο Βρετανών έχει μια λογική βάση και πιθανώς να λειτούργησε αποτρεπτικά για την ηγεσία του ΕΛΑΣ. Βέβαια μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι η ηγεσία του ΕΛΑΣ δεν δίστασε να συγκρουστεί με τους Βρετανούς, τον Δεκέμβριο, όταν οι τελευταίοι είχαν ενισχυθεί περισσότερο.

4.Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ είχαν ως προτεραιότητα την εκκαθάριση της χώρας από τα Τάγματα Ασφαλείας και τους αντίπαλους αντάρτικους σχηματισμούς. Έπειτα η Αθήνα θα έπεφτε σαν «ώριμο φρούτο».

Πράγματι την περίοδο εκείνη δυνάμεις του ΕΛΑΣ προετοιμάζονταν για την σύγκρουση με τον ΕΔΕΣ στην Ήπειρο. Παράλληλα ο Άρης Βελουχιώτης το πρώτο δεκαπενθήμερο Σεπτεμβρίου,  εξόντωνε τις φρουρές των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πελοπόννησο. Οι μεγάλες απώλειες των ανταρτών στις μάχες με τους ταγματασφαλίτες ήταν ένα δείγμα πως η ηγεσία του ΕΛΑΣ προσπαθούσε να επικρατήσει στρατιωτικά πριν την άφιξη των Βρετανών στην Ελλάδα.

Η ουσία πάντως βρίσκεται στη δεύτερη εκδοχή που διερευνά (και άφησα επίτηδες για το τέλος). Το ΕΑΜ έμεινε πιστό στη Συμφωνία της Καζέρτας που είχε υπογράψει στις 26 Σεπτεμβρίου 1944. Με τη συμφωνία αυτή η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου και οι Βρετανοί δέσμευσαν όλους τους ανταρτικούς σχηματισμούς (ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ) ότι θα παρέμεναν στις θέσεις τους, μέχρι την άφιξη βρετανικών στρατιωτικών τμημάτων και δεν θα επιχειρούσαν (ουσιαστικά ο ΕΛΑΣ) κατάληψη της εξουσίας.

Αυτόν τον ισχυρισμό όμως –μας λέει ο ιστορικός- μπορούμε εύκολα να τον ανατρέψουμε, γιατί... η Συμφωνία της Καζέρτας δεν εμπόδισε τον ΕΛΑΣ να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Θεσσαλονίκης και άλλων αστικών κέντρων. Παράλληλα ενίσχυε τον ΕΛΑΣ Αθήνας με οπλισμό από το βουνό.  Ο Γιάννης Ιωαννίδης, από τα πλέον σημαίνοντα στελέχη του ΚΚΕ, υποστήριξε ότι η Συμφωνία της Καζέρτας «αποκοίμιζε» την κυβέρνηση Παπανδρέου, προκειμένου να οργανωθεί ο ΕΛΑΣ καλύτερα και να πολεμήσει στην Αθήνα από θέση ισχύος. Το ίδιο, ουσιαστικά, υποστήριξε και ο Ανδρέας Τζήμας, μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ.

Είναι λογικό ο συγκεκριμένος ιστορικός να διέπεται από τις δικές του σκοπιμότητες. Αλλά το πιο εκπληκτικό, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ακόμα κι αστοί μελετητές, δυσκολεύονται να πιστέψουν και να πάρουν ως δεδομένη την καλή θέληση της Εαμικής πλευράς απέναντι στους Συμμάχους και την ειλικρίνειά της στην τήρηση των συμφωνιών που υπέγραφε. Κάτι που όπως λέει και ένα γνωστό τσιτάτο, ήταν κάτι περισσότερο από έγκλημα. Ήταν λάθος

Το δεύτερο είναι ένα κείμενο του μέλους της ΚΕ του Σύριζα, Πάνου Τριγάζη, για τα μαθήματα μη βίας που προσφέρει η Αντίσταση, η οποία δεν ήταν μόνο το ένοπλο κομμάτι της κι αυτό προφανώς την κατατάσσει πλάι σε άλλα μη βίαια κινήματα, όπως του Γκάντι.

Με άλλα λόγια, η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης και η απελευθέρωση της Αθήνας αποδεικνύουν περίτρανα ότι μαζικοί λαϊκοί αγώνες μπορεί να είναι νικηφόροι και υπό κατοχή, κάτι που έχει αποδείξει στις μέρες μας και η Ιντιφάντα -ιδιαίτερα η πρώτη- στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Τόσο η ελληνική όσο και η διεθνής εμπειρία επιβεβαιώνει την αλήθεια ότι η μη βία μπορεί να είναι επαναστατική.

Ας θυμηθούμε ότι κινήματα μη βίας και πολιτικής ανυπακοής (civil disobedience) αναπτύχθηκαν σε διάφορες ιστορικές περιόδους, με κορυφαίο σύμβολο πολιτικής ανυπακοής την Αντιγόνη, από την αρχαιότητα, ενώ στη διάρκεια του 20ού αιώνα σε τέτοια κινήματα πρωταγωνίστησαν μεγάλες προσωπικότητες, όπως ο Γκάντι, ο Ράσελ, ο Αϊνστάιν και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Ε, τι να πεις, τι να τραγουδήσεις, μετά από αυτό...

Στη δίνη των ενεργειακών ανταγωνισμών με αμερικάνικη σημαία

Στη δίνη των ενεργειακών ανταγωνισμών με αμερικάνικη σημαία

Στην πλήρη υιοθέτηση των αμερικανικών ενεργειακών σχεδιασμών στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο προχωρά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσδοκώντας, όπως και οι προκάτοχοί της, μέσω αυτής της επιλογής να αναβαθμίσει το ειδικό βάρος του ελληνικού καπιταλισμού στην περιοχή. Η επίσκεψη που πραγματοποίησε την περασμένη βδομάδα στη χώρα μας ο Amos Hochstein, ειδικός απεσταλμένος και Συντονιστής για τις διεθνείς ενεργειακές σχέσεις των ΗΠΑ και οι συναντήσεις που πραγματοποίησε με τον Ν. Παπά, υπουργό Επικρατείας, και τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Π. Σκουρλέτη, σηματοδοτούν την εγκατάλειψη του σχεδίου αναβαθμισμένης ενεργειακής συνεργασίας με τη Ρωσία, στο βαθμό βέβαια που υπήρχε κάποιο τέτοιο σχέδιο...
Πρόκειται για μια εξέλιξη, που είχε διαφανεί ήδη από τον περασμένο Απρίλη - εν μέσω μάλιστα διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τη ρώσικη πλευρά για τη δημιουργία στη χώρα μας αγωγού μεταφοράς ρώσικου φυσικού αερίου - όταν κατά την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά, στις ΗΠΑ, ο υπερατλαντικός... σύμμαχος εμφανίστηκε πρόθυμος να καταθέσει μια αντιπροσφορά για τον ρώσικο αγωγό. Οπως είχε δηλώσει τότε ο Ν. Κοτζιάς «ο κ. Κέρι (σ.σ. ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών) είπε ότι οι ΗΠΑ θα ήταν πρόθυμες να κάνουν μια αντιπροσφορά», ενώ είχε χαρακτηρίσει τις συνομιλίες για τον αγωγό φυσικού αερίου της «Gazprom» «ως οικονομική και όχι πολιτική απόφαση».
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης του A. Hochstein με τον υπουργό Εσωτερικών την περασμένη Τρίτη, με τη συμμετοχή και του πρέσβη των ΗΠΑ D. Pearce, συζητήθηκαν θέματα που άπτονται του Διαδριατικού Αγωγού (TAP) αλλά και του διασυνδετήριου αγωγού Ελλάδας - Βουλγαρίας (IGB) «όπως επίσης και άλλα ενεργειακά ζητήματα» σύμφωνα με όσα διέρρευσαν πηγές προσκείμενες στο Μαξίμου. Λίγο πιο ξεκάθαρα έγιναν τα πράγματα μετά την αντίστοιχη συνάντηση με τον Π. Σκουρλέτη και στη συνέχεια την τριμερή με τη συμμετοχή της υπουργού Ενέργειας της Βουλγαρίας Temenuzhka Petkova. Βασικό θέμα που απασχόλησε τις τρεις πλευρές ήταν φυσικά οι δύο προαναφερθέντες αγωγοί και η διασύνδεσή τους, με τον Ελληνα υπουργό να θέτει το ζήτημα της «οικονομικής βιωσιμότητας» του IGB, κάνοντας λόγο περί «συμβολαίων που σχετίζονται με τη δέσμευση ποσοτήτων που θα περνάνε από τον αγωγό». Ανακοινώθηκε επίσης ότι αυτήν τη βδομάδα θα υπάρξει και νέα συνάντηση στη Σόφια με σκοπό την επίσπευση των διαδικασιών.
Οπως δήλωσε ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος, οι ΗΠΑ επιθυμούν διακαώς κατ' αρχήν την υλοποίηση και των δύο αγωγών ΤΑΡ (που θα μεταφέρει το αζέρικο αέριο στην Ευρώπη) και IGB, τη διασύνδεση των δύο αυτών αγωγών, αλλά και την προώθηση των έργων αποθήκευσης και επαναεριοποίησης Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) στη χώρα μας. Εξασφαλίζοντας έτσι και την οικονομική βιωσιμότητα του αγωγού διασύνδεσης Ελλάδας - Βουλγαρίας, για την οικονομική βιωσιμότητα του οποίου ανησυχεί τόσο ο Π. Σκουρλέτης...

Τι «πωλούν» οι ΗΠΑ;

Είναι δεδομένες οι... ανησυχίες των Ηνωμένων Πολιτειών για τη μεγάλη «ενεργειακή εξάρτηση» της ΕΕ από το ρώσικο φυσικό αέριο και οι προσπάθειές τους τα τελευταία χρόνια είναι συνεχείς για την αντιστροφή της σημερινής κατάστασης, ή τουλάχιστον τον περιορισμό κατά το δυνατόν των ρώσικων ενεργειακών εξαγωγών στην Ευρώπη. Επίσης, και η ΕΕ, σε κεντρικό επίπεδο και συστηματικά όλα αυτά τα χρόνια, τονίζει το πρόβλημα και επιζητά τη διαμόρφωση συνθηκών που θα επιτρέψουν τη διαφοροποίηση ενεργειακών πηγών και προμηθευτών στην Ευρώπη, αφού σήμερα από τη Ρωσία προέρχεται το 1/3 του εισαγόμενου στην ΕΕ πετρελαίου, το 39% του φυσικού αερίου και το 26% των στερεών καυσίμων.
Ολες οι πλευρές, βέβαια, αναγνωρίζουν τον καθοριστικό ρόλο που θα παίζουν τα ρώσικα ενεργειακά αγαθά για την κάλυψη των αναγκών της Ευρώπης, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, ταυτόχρονα όμως Ευρωπαίοι και Αμερικανοί επιθυμούν τη διάθεσή τους στην ευρωπαϊκή αγορά, όσο γίνεται πιο ελεγχόμενα από τους ίδιους, περιορίζοντας κατά το δυνατόν τις δυνατότητες της Ρωσίας να «παίζει» με τις τιμές και το κυριότερο να ασκεί περιφερειακή πολιτική επιρροής, με «όπλο» την Ενέργεια. Υπό αυτήν την έννοια, τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, για να ακυρώσουν την κατασκευή του «South Stream» - αγωγός που θα παρέκαμπτε την Ουκρανία και μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας θα συνέχιζε προς δυτικά Βαλκάνια και κεντρική Ευρώπη - κάτι που πέτυχαν, έτσι και τώρα οι ΗΠΑ έδειξαν με κάθε τρόπο τη δυσαρέσκειά τους στην κατασκευή του νέου ρώσικου αγωγού που θα διέσχιζε Τουρκία, Ελλάδα με προοπτική να επεκταθεί στην κεντρική Ευρώπη.
Την ίδια όμως στιγμή το σχέδιο για την κατασκευή του «Βόρειου Διαδρόμου 2» (Nord Stream 2) προχωρά κανονικά και στις αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη οι μέτοχοι της κοινοπραξίας διαχείρισης του έργου υπέγραψαν συμφωνία για την επίσπευση των διαδικασιών κατασκευής του. Πρόκειται για έναν διπλό υποθαλάσσιο αγωγό που θα συνδέει τη Ρωσία με τη Γερμανία μέσω της Βαλτικής θάλασσας με συνολική δυναμικότητα παροχής 55 δισ. κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας που διαχειρίζεται το εν λόγω σχέδιο κατέχει το ρώσικο κρατικό μονοπώλιο της «Gazprom», με 51%, ακολουθούν με ποσοστό 10% η γερμανική «EOΝ», η ολλανδοβρετανική «Shell», η αυστριακή OMV, η επίσης γερμανικών συμφερόντων κοινοπραξία BASF/Wintershall καθώς και με 9% η γαλλική «Engie». Με την ολοκλήρωση του εν λόγω αγωγού μέσω της Γερμανίας θα περνά ένα πολύ σημαντικό μέρος του ρώσικου φυσικού αερίου καθώς ήδη ο «Νord Stream 1» παρέχει ανάλογες ποσότητες ετησίως το οποίο επίσης μέσω της Γερμανίας θα διανέμεται στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Οπως φαίνεται οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ και οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να δοθεί νότια διέξοδος στο ρώσικο φυσικό αέριο και προωθούν την κάλυψη των αναγκών των χωρών των Βαλκανίων και εν συνεχεία της ανατολικής Ευρώπης από άλλες πηγές. Εδώ επανερχόμαστε στην επίσκεψη στη χώρα μας του ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ για ενεργειακά ζητήματα, που εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο με δημόσιες τοποθετήσεις του σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών όπου έχει βρεθεί όλο αυτό το διάστημα, έχει εκφράσει σαφώς την προτίμηση των ΗΠΑ στο LNG για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης, ενώ σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, έχει σταθεί επανειλημμένα στη νέα εγκατάσταση αποθήκευσης και επαναεριοποίησης LNG στη Β. Ελλάδα. Οι ΗΠΑ είναι γνωστό πως διαθέτουν μεγάλες ποσότητες LNG για εξαγωγή, όπως επίσης και το Κατάρ (στενός σύμμαχος των ΗΠΑ) που ήδη έχει προχωρήσει σε επενδύσεις στον εγχώριο ενεργειακό τομέα και έχει εκφράσει ανοιχτά την πρόθεσή του να εξάγει LNG στην Ελλάδα. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη στρατηγική ενεργειακή συμφωνία Ισραήλ - Κύπρου - Ελλάδας με βάση το φυσικό αέριο που υπάρχει στις θαλάσσιες περιοχές τους, με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Αλλωστε αμερκάνικα μονοπώλια έχουν αναλάβει την εκμετάλλευση συγκεκριμένων κοιτασμάτων όπως η αμερικανο-ισραηλινή κοινοπραξία εταιρειών «Noble» και «Delek» στο κοίτασμα «Λεβιάθαν» και την αντίστοιχη Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, ιδιαίτερα μετά τις τεράστιες ποσότητες που ανακαλύφθηκαν στην Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Φυσικά, στο συγκεκριμένο τομέα υπάρχουν και άλλοι ανταγωνισμοί που έχουν σχέση με τη μεταφορά του αερίου, δηλαδή εφοπλιστές, (φαίνεται ότι παίζει και αυτό ρόλο στο ότι προκρίνουν το LNG), σε κόντρα με τα μονοπώλια που διαχειρίζονται αγωγούς.
Βέβαια, η παρέμβαση των ΗΠΑ για μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ από τη Ρωσία, έχει σχέση με τους ανταγωνισμούς τους με τη Γερμανία και στο ζήτημα της διαφοροποίησής της από τις ΗΠΑ στην ανάπτυξη οικονομικών και όχι μόνο σχέσεων με τη Ρωσία.

Ενεργειακή αναβάθμιση και κίνδυνοι για τους λαούς

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εμφανίζεται διατεθειμένη να επισπεύσει την υλοποίηση των αμερικανικών ενεργειακών σχεδιασμών. Η προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας πιστά αυτούς τους σχεδιασμούς είχε προτείνει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή τη δημιουργία δύο νέων σταθμών αποθήκευσης και επαναεριοποίησης LNG. Ο πρώτος θα κατασκευαζόταν από τη ΔΕΠΑ και ο δεύτερος από την ιδιωτική εταιρεία «Gastrade» στην Αλεξανδρούπολη.
Κατ' αρχήν, η Επιτροπή έκανε αποδεκτή την πρόταση για την κατασκευή και των δύο σταθμών και τα ενέταξε στη λίστα των ενεργειακών έργων «κοινού ενδιαφέροντος» το 2013, δόθηκε μάλιστα και χρηματοδότηση για τη διενέργεια των προκαταρκτικών μελετών ύψους περίπου 2 εκατ. ευρώ. Μέχρι και το Μάη του 2014 παρέμεναν στη λίστα των στρατηγικών έργων ενεργειακής ασφάλειας της ΕΕ, ωστόσο η αδυναμία ανεύρεσης κονδυλίων έχει οδηγήσει στην προσωρινή εγκατάλειψη των σχεδίων δημιουργίας σταθμού στην Καβάλα και τη δημιουργία μόνο αυτού της Αλεξανδρούπολης, με ένα αρχικό σενάριο να κάνει λόγο για σύμπραξη μεταξύ ΔΕΠΑ και «Gastrade» για την κατασκευή του έργου υπό μορφή ΣΔΙΤ.
Το αρχικό σχέδιο για τον πλωτό σταθμό της Αλεξανδρούπολης προέβλεπε την κατασκευή 17,6 χλμ. νοτιοδυτικά από το λιμάνι της πόλης, με εγκαταστάσεις παραλαβής, αποθήκευσης και αεριοποίησης LNG, το οποίο θα προωθείται στο δίκτυο μέσω υποθαλάσσιου αγωγού μήκους 24 χλμ. και χερσαίου μήκους 4 χλμ. Θα έχουν δυναμικότητα παροχής έως 6,1 δισ. m³ φυσικού αερίου ετησίως και αποθηκευτική ικανότητα έως 170.000 m³ LNG, αναμενόμενο χρόνο εμπορικής λειτουργίας το 2017, ενώ οι αρχικές εκτιμήσεις για το κόστος της επένδυσης κυμαίνονταν περί τα 340 εκατ. ευρώ.
Παράλληλα, στο σταθμό της Ρεβυθούσας εκτελείται η τρίτη φάση επέκτασης των εγκαταστάσεων, συνολικού προϋπολογισμού 156,25 εκατ. ευρώ και με την ολοκλήρωσή τους θα αυξηθεί ο αποθηκευτικός χώρος του σταθμού κατά 73% (από 130.000 m³ στα 225.000 m³), ενώ η δυναμικότητα αεριοποίησης θα αυξηθεί σε 1.400 κ.μ. ΥΦΑ την ώρα από 1.000 κ.μ. που είναι σήμερα. Ο σταθμός της Ρεβυθούσας συγκαταλέγεται στους δεκατρείς (13) αντίστοιχους σταθμούς υγροποιημένου φυσικού αερίου που λειτουργούν σήμερα σε όλο το χώρο της Μεσογείου και της Ευρώπης. Στις εγκαταστάσεις του αποθηκεύονται προσωρινά ποσότητες LNG, οι οποίες στη συνέχεια επαναεριοποιούνται και τροφοδοτούν το δίκτυο φυσικού αερίου. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι Ελληνες εφοπλιστές αυξάνουν διαρκώς τα τελευταία χρόνια τις επενδύσεις τους για την απόκτηση πλοίων μεταφοράς LNG, με μετριοπαθείς εκτιμήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας να ανεβάζουν το ύψος των δαπανών περίπου στα 10 δισ. δολάρια.
Με λίγα λόγια, πρόκειται για ενεργειακούς σχεδιασμούς που τα ευρωατλαντικά μονοπώλια, μαζί και ελληνικά, έχουν χαράξει χρόνια πριν, άλλωστε θα ωφεληθούν και ντόπιοι ενεργειακοί όμιλοι και Ελληνες εφοπλιστές, γι' αυτό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έρχεται να τα υλοποιήσει σε όφελός τους. Για τα λαϊκά στρώματα αυτοί οι σχεδιασμοί όχι μόνο δεν πρόκειται να αποφέρουν το παραμικρό όφελος, αντίθετα δημιουργούνται ακόμη μεγαλύτεροι κίνδυνοι από τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας τους ενεργειακούς ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών στην περιοχή, εξαιτίας των οποίων άλλοι γειτονικοί μας λαοί πληρώνουν ήδη και με το αίμα τους το τίμημα.

Φώτης ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΡΙΑ Κλιμακώνονται οι αντιπαραθέσεις των ιμπεριαλιστών και οι επικίνδυνοι σχεδιασμοί για τους λαούς

ΣΥΡΙΑ

Κλιμακώνονται οι αντιπαραθέσεις των ιμπεριαλιστών και οι επικίνδυνοι σχεδιασμοί για τους λαούς

Πανηγυρισμοί Σύρων στρατιωτών που διαπιστώνουν, ιδίοις όμμασι, πως οι ρωσικές επιχειρήσεις προκαλούν ανακατατάξεις στα πεδία των συγκρούσεων σε βάρος των τζιχαντιστών...

Στη διαμόρφωση ενός ακόμη πιο επικίνδυνου για τους λαούς σκηνικού στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κεντρική Ασία οδηγεί η όξυνση της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης με αφορμή τη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία που έρχεται μετά την επέμβαση των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Τουρκίας, των μοναρχιών του Κόλπου και άλλων δυνάμεων στην περιοχή, που βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2011.
Στοιχείο αυτής της αντιπαράθεσης ήταν και η θέση της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ που έσπευσε να αποδοκιμάσει τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση, με το «επιχείρημα» ότι πλήττει «μετριοπαθείς» ομάδες της συριακής «αντιπολίτευσης» (αυτές δηλαδή που εκπαίδευσαν αμερικανικές και δυτικές μυστικές υπηρεσίες ως μοχλό για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης Ασαντ), και υποστήριξε ότι η «διεθνής στρατιωτική δράση θα πρέπει να γίνεται συντονισμένα και να εστιάζει στην καταπολέμηση των τζιχαντιστών του «ΙΚ» και άλλων παρόμοιων οργανώσεων, χωρίς να ενισχύει τον Σύρο Πρόεδρο, Μπασάρ Ασαντ, που επίσης παρουσιάζεται ως κύριος υπεύθυνος για το θάνατο 250.000 ανθρώπων και τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων, σαν να μην υπήρξε ποτέ η ιμπεριαλιστική επέμβαση στην οποία συνέβαλε και η ΕΕ.
Ωστόσο, παρά τη συνέχιση των αντιδράσεων της ΕΕ απέναντι στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση και την έντονη αντίδραση ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας κ.ά. για τον πολιτικό «εξοστρακισμό» του Προέδρου Ασαντ από έναν μελλοντικό «μεταβατικό» πολιτικό ρόλο, γίνονται εμφανέστατες αντιθέσεις και διαφοροποιήσεις μέσα στην ΕΕ.
Ξεχωρίζει ο ρόλος της Γερμανίας, δηλαδή της γερμανικής αστικής τάξης, τουλάχιστον του κυρίαρχου τμήματός της, που και στη Μέση Ανατολή διαφοροποιείται και συνδυάζει τα συμφέροντά της στην ΕΕ και στις σχέσεις με τη Ρωσία, με την οποία έχει ιδιαίτερες σχέσεις (όπως φαίνεται και στην περίπτωση της άλλης σύγκρουσης, στην Ουκρανία). Ετσι, πριν από περίπου 10 μέρες, η Γερμανίδα καγκελάριος, Α. Μέρκελ, είχε σημειώσει ως «απαραίτητη» τη συμμετοχή της κυβέρνησης Ασαντ σε πιθανές, ειρηνευτικές συνομιλίες, λέγοντας: «Για να επιτύχουμε μια πολιτική λύση, χρειαζόμαστε και τους εκπροσώπους της συριακής αντιπολίτευσης και αυτούς που κυβερνούν τώρα τη Δαμασκό και άλλους επίσης για να καταφέρουμε να έχουμε πραγματικές επιτυχίες και επιπλέον πάνω από όλα τους συμμάχους των αντίστοιχων ομάδων». Η ίδια πρόσθεσε με νόημα ότι η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία και το Ιράν θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ένα σημαντικό ρόλο, όπως άλλωστε και η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία.
Δεν είναι τυχαίο ότι από την Παρασκευή ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ βρίσκεται σε «ειδική αποστολή» στη Μέση Ανατολή, σε μία προσπάθεια, είτε να γεφυρώσει τις διαφορές κυρίως μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν (όπως δήλωσε ο ίδιος ο υπουργός στη γερμανική Βουλή την Πέμπτη), είτε να βολιδοσκοπήσει προθέσεις και αντιθέσεις πάντα στο πλαίσιο εξυπηρέτησης των γερμανικών επιδιώξεων.
Ο Στάινμαϊερ ξεκίνησε το βράδυ της Παρασκευής περιοδεία σε Ιράν και θα ακολουθούσαν Σαουδική Αραβία και Ιορδανία. Στο Ιράν, είχε προγραμματίσει το Σάββατο συνάντηση, μεταξύ άλλων, με τον Ιρανό ομόλογό του, Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ, και τον Πρόεδρο της χώρας, Χασάν Ροχανί.
Σήμερα, (Κυριακή) είχε προγραμματίσει συνάντηση με τον Σαουδάραβα ομόλογό του Αντέλ αλ Τζουμπέιρ, ενδεχομένως και με τον υπουργό Αμυνας (γιο του βασιλιά Σαλμάν) Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.
Εως αύριο (Δευτέρα) είχε προγραμματίσει να ολοκληρώσει την περιοδεία του στην περιοχή, μεταβαίνοντας στην Ιορδανία, για να συμμετάσχει στην ετήσια σύνοδο της Ευρωμεσογειακής Εταιρικής Σχέσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) με κεντρικά θέματα «την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, το προσφυγικό και τη μετανάστευση».

Επισημάνσεις Πούτιν

Ενδιαφέρον έχουν οι επισημάνσεις του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, που, μιλώντας προχτές στη διάσκεψη κορυφής της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών (ΚΑΚ) στο Καζακστάν, έκανε έναν απολογισμό της ρωσικής επέμβασης κατά της «τρομοκρατίας» όπως ισχυρίζεται, στην πραγματικότητα για την προώθηση των συμφερόντων των ρωσικών μονοπωλίων. Ο Πούτιν διαπίστωσε «σαφή πρόοδο» στο σχέδιο του «συντονισμού των ενεργειών και των προσπαθειών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στην περιοχή», εκτιμώντας ότι οι ρωσικές επιχειρήσεις είχαν «εντυπωσιακά αποτελέσματα», αφού «σκοτώθηκαν εκατοντάδες τζιχαντιστές και καταστράφηκαν αναρίθμητα κέντρα διοίκησης και στρατόπεδα εκπαίδευσης, αποθήκες όπλων και πυρομαχικών και βοηθήθηκε ο συριακός στρατός». Επίσης υπερασπίστηκε τη «νομιμότητα της ρωσικής παρέμβασης», γιατί «την ζήτησε η συριακή κυβέρνηση». Επίσης, κατέγραψε «πρόοδο» στις προσπάθειες της Ρωσίας για συνεννόηση με αραβικές δυνάμεις που (έως και στο πρόσφατο παρελθόν) στήριζαν τους τζιχαντιστές με χρήμα, όπλα, εκπαίδευση, (π.χ. Σαουδική Αραβία, Κατάρ) και με χώρες που συνορεύουν με τη Συρία, όπως το Ισραήλ και η Τουρκία. «Προσπαθούμε», πρόσθεσε, «να καθιερώσουμε μία αμοιβαία συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία», μολονότι «οι εταίροι μας αυτοί αρνούνται τη διμερή στρατιωτική συνεργασία και τη δημιουργία ενός διεθνούς μετώπου για τη συντριβή των τζιχαντιστών».
Ωστόσο, την ώρα που έκανε τον απολογισμό για τα «εντυπωσιακά αποτελέσματα» της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, επισήμανε τη μετακίνηση εκατοντάδων τζιχαντιστών από τα αστικά κέντρα της Συρίας, που έλεγχαν τα τελευταία λίγα χρόνια προς την περιφέρεια και προς τα σύνορα γειτονικών χωρών με διπλή κατεύθυνση α) την μετάβασή τους προς την Κεντρική Ασία (με στόχο την ενίσχυση του παραρτήματος του «Ισλαμικού Κράτους» στο Αφγανιστάν) και β) προς τη Ρωσία, επιδιώκοντας την εξαπόλυση τρομοκρατικών επιθέσεων στο πλαίσιο του λεγόμενου «ιερού πολέμου» («τζιχάντ») που κήρυξαν πριν από μερικές μέρες, ενάντια στη Μόσχα, ανώτερα στελέχη του «Ισλαμικού Κράτους» και του Μετώπου «Νούσρα». Ετσι, ο Ρώσος Πρόεδρος πρότεινε τη «συντονισμένη ανάπτυξη «συνοριοφυλάκων» για την αποτροπή τρομοκρατικών επιθέσεων τζιχαντιστών στα σύνορα χωρών με το Αφγανιστάν, όπως το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Τατζικιστάν. Εμμέσως πλην σαφώς, ο Ρώσος ηγέτης υπαινίχθηκε και έναν πιθανό ρόλο στην όλη υπόθεση του Οργανισμού του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ) που δημιουργήθηκε από την καπιταλιστική Ρωσία, για τη θωράκιση των συμφερόντων των μονοπωλίων της, και άλλες χώρες που προέκυψαν μετά την αντεπανάσταση της ΕΣΣΔ ως αντίδραση και στα σχέδια επέκτασης του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή.
Ο Ρώσος Πρόεδρος ανέφερε πως 5.000 έως 7.000 ισλαμιστές μισθοφόροι από τη Ρωσία και χώρες της πρώην ΕΣΣΔ πολεμούν στο πλευρό του «Ισλαμικού Κράτους» στη Συρία, και υπάρχει κίνδυνος για τη Ρωσία και τις άλλες χώρες της Κοινοπολιτείας από τα σχέδια των τζιχαντιστών για «εξαγωγή» του πολέμου στα εδάφη τους. Ανεξάρτητα από την ισχυρή ή λιγότερο ισχυρή πιθανότητα να συμβεί μια τέτοια εξέλιξη (που δεν αποκλείεται να στηριχτεί και από δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις) το όλο ζήτημα αξιοποιείται από τη Ρωσία στη διαδικασία ξαναμοιράσματος αγορών και σφαιρών επιρροής στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας όπως είναι το Αφγανιστάν. Οπως απέδειξε η επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, πριν από περίπου 15 χρόνια στο Αφγανιστάν, που έγινε με πρόσχημα την «Αλ Κάιντα», επίσης αξιοποιήθηκε για ανάπτυξη κατοχικών στρατευμάτων, την καταδυνάστευση του αφγανικού λαού, την καταλήστευση του πλούτου της χώρας, αλλά και ως γεωστρατηγικό πέρασμα για τους δρόμους της Ενέργειας στην Κεντρική Ασία.
Ο Ρώσος Πρόεδρος χαρακτηρίζοντας την κατάσταση στο Αφγανιστάν ότι «τείνει να γίνει κρίσιμη», κάλεσε τους ηγέτες των χωρών της ΚΑΚ να «ετοιμαστούν και να δράσουν μαζί για να απωθήσουν πιθανή επίθεση», λέγοντας: «Τρομοκράτες κάθε είδους εντείνουν την κινητικότητά τους και δεν κρύβουν τα σχέδιά τους για εξάπλωση της δράσης τους... Ενας από τους στόχους τους είναι να προωθηθούν στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Είναι σημαντικό να είμαστε έτοιμοι να αντιδράσουμε σε αυτό το σενάριο μαζί».
«Συμπτωματικά», λίγες ώρες νωρίτερα ο Αμερικανός Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, ανακοίνωσε την παράταση της παραμονής στο Αφγανιστάν περίπου 10.000 Αμερικανών στρατιωτών, που υποτίθεται πως θα έφευγαν έως το τέλος του χρόνου... Γίνεται έτσι φανερό ότι μια επέκταση της σύγκρουσης και σε αυτήν την περιοχή δεν μπορεί να αποκλειστεί με ό,τι κινδύνους συνεπάγεται αυτό για τους λαούς.

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

Αλλαγές από μέρα σε μέρα στην επιφάνεια του κομήτη

Αλλαγές από μέρα σε μέρα στην επιφάνεια του κομήτη

Σημαντικές αλλαγές άρχισαν να παρατηρούν τον περασμένο Ιούνη οι επιστήμονες της αποστολής «Ροζέτα» του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), όχι μόνο στις εκπομπές αερίων και σκόνης του κομήτη Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο, αλλά και στην επιφάνεια του πυρήνα του. Οι αλλαγές εμφανίστηκαν σε μια λεία περιοχή του μεγάλου λοβού του, η οποία ονομάστηκε Ιμχοτέπ.
Από τον Αύγουστο του 2014 έως τον Ιούνη του 2015, δύο μήνες πριν το περιήλιο, η περιοχή δεν είχε παρουσιάσει καμιά μεταβολή. Στις 3 Ιούνη εμφανίστηκε ένα σχεδόν κυκλικό χαρακτηριστικό, που μεγάλωνε, ενώ τις επόμενες μέρες εμφανίστηκε και δεύτερο. Στις 2 Ιούλη είχαν φτάσει να έχουν διάμετρο 220 και 140 μέτρα, αντίστοιχα, ενώ είχε αρχίσει να εμφανίζεται και ένα τρίτο χαρακτηριστικό. Εως τις 11 Ιούλη, τα τρία χαρακτηριστικά είχαν συγχωνευθεί σε ένα, και είχαν εμφανιστεί δύο καινούρια. Η πρόοδος του φαινομένου εξελισσόταν σχετικά γρήγορα, με ταχύτητα αρκετών δεκάδων εκατοστών την ώρα.
Η εξάχνωση πτητικών υλικών είναι οπωσδήποτε σημαντικός παράγοντας για την εμφάνιση αυτού του φαινομένου, καθώς στα χείλη των βαθουλωμάτων γινόταν συχνά εμφανής η παρουσία λευκού πάγου. Ομως ο ρυθμός δεν μπορεί να ερμηνευτεί μόνο από την εξάχνωση λόγω της προσπίπτουσας ηλιακής ακτινοβολίας και γι' αυτό οι επιστήμονες αναζητούν επιπρόσθετους μηχανισμούς ερμηνείας των παρατηρήσεων. Πιθανολογούν ότι είτε το υλικό στην περιοχή είναι πολύ πορώδες, είτε ότι η κρυσταλλοποίηση άμορφου πάγου ή η αποσταθεροποίηση κλαθρικών υλικών (πλέγματος ενός είδους μορίου που περιέχει και άλλα είδη μορίων) μπορεί να απελευθέρωνε ενέργεια αυξάνοντας την ταχύτητα της διάβρωσης του εδάφους. Από τη διαδικασία δεν παρατηρήθηκαν εκπομπές σκόνης, παρά μόνο αερίων.
Στο μεταξύ, μελέτη της επιστημονικής ομάδας της «Ροζέτα» έδωσε απάντηση στο πώς απέκτησε ο κομήτης Τσουριούμοφ - Γκερασιμένκο αυτό το παράξενο σχήμα αραχίδας. Ηταν το σχήμα αυτό αποτέλεσμα της συνένωσης δύο μικρότερων κομητών, ή αποτέλεσμα διάβρωσης ενός μοναδικού αρχικού κομήτη, με τρόπο που να σχηματιστεί η περιοχή που σήμερα φαίνεται σαν λαιμός; Αξιοποιώντας σειρά φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης, που δείχνουν τη διάταξη των πετρωμάτων, οι επιστήμονες συμπέραναν ότι αυτά είναι τοποθετημένα με τρόπο που δείχνουν δύο βαρυτικά κέντρα, ένα σε κάθε λοβό. Συμπέραναν, λοιπόν, ότι ο κομήτης πρέπει να σχηματίστηκε ως αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης χαμηλής ταχύτητας μεταξύ δύο μικρότερων κομητών, της ίδιας ομάδας, καθώς η σύσταση και η δομή και των δύο λοβών φαίνεται να είναι πανομοιότυπη.

ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ Κόσμος απρόσμενης ποικιλίας στα παγωμένα άκρα του ηλιακού συστήματος

ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ

Κόσμος απρόσμενης ποικιλίας στα παγωμένα άκρα του ηλιακού συστήματος

Καταπληκτικές λεπτομέρειες φαίνονται σε αυτήν τη φωτογραφία υψηλής ανάλυσης του Χάροντα, του μεγαλύτερου δορυφόρου του Πλούτωνα, που τράβηξε το σκάφος «Νέοι Ορίζοντες», στις 14 Ιούλη 2015, λίγο πριν την κοντινότερη προσέγγιση στον πλανήτη

Από την ανοιχτόχρωμη περιοχή σε σχήμα καρδιάς, μέχρι την εκτεταμένη ατμόσφαιρα και τα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος φεγγάρια, η αποστολή «Νέοι Ορίζοντες» της NASA αποκάλυψε ένα βαθμό ποικιλίας και συνθετότητας στο σύστημα του Πλούτωνα, που λίγοι περίμεναν να συναντήσουν στα παγωμένα άκρα του ηλιακού συστήματος.
Τρεις μήνες μετά το πέρασμα από τον Πλούτωνα, η επιστημονική ομάδα της αποστολής δημοσίευσε στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό «Science» την πρώτη μελέτη με τίτλο «Το σύστημα του Πλούτωνα: Αρχικά αποτελέσματα από την εξερεύνησή του από τους Νέους Ορίζοντες». Η διαστημοσυσκευή συγκέντρωσε τόσο πολλά δεδομένα που υπολογίζεται ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον άλλοι 12 μήνες για να τα τηλεμεταδώσει στη Γη. Η αποστολή «Νέοι Ορίζοντες» δε θα επιτρέψει μόνο τη δημιουργία του πρώτου εγχειριδίου, για το σε μεγάλο βαθμό άγνωστο έως τώρα σύστημα του Πλούτωνα, αλλά αναμφίβολα θα αποτελέσει και έμπνευση για τις επόμενες γενιές να συνεχίσουν να ψάχνουν τι υπάρχει μετά τον επόμενο λόφο, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Τζιμ Γκριν, διευθυντής των διαπλανητικών αποστολών της NASA.
Οι φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης που έχουν φτάσει ήδη στη Γη, δείχνουν εκπληκτικά μεγάλη ποικιλομορφία στη μορφολογία και στην ηλικία των διάφορων περιοχών της επιφάνειας του Πλούτωνα, διαφορές στο χρωματισμό, στη σύνθεση και στην ανακλαστικότητα. Εντοπίστηκαν περιοχές ιδιαίτερα πλούσιες σε πάγο νερού, πολλαπλά στρώματα από αχλή μέσα στην ατμόσφαιρα και γενικά περισσότεροι πάγοι απ' ό,τι αναμενόταν.

Αυτή η υψηλής ανάλυσης φωτογραφία του Πλούτωνα συνδυάζει 3 φωτογραφίες που πάρθηκαν με φίλτρα υπερύθρου, μπλε και κόκκινου χρώματος. Η μεγάλη ανοιχτόχρωμη περιοχή είναι ο δυτικός λοβός της «καρδιάς», ενός χαρακτηριστικού σχηματισμού πάνω στον πλανήτη. Η ανεπίσημη ονομασία του είναι Πεδιάδα Σπούτνικ και διαπιστώθηκε ότι αποτελείται κυρίως από παγωμένο άζωτο, μονοξείδιο του άνθρακα και μεθάνιο

Η αχλή δίνει γαλάζια απόχρωση στον ουρανό του Πλούτωνα, παρότι αποτελείται από γκρίζα ή κοκκινωπά συσσωματώματα θολινών, ουσιών που σχηματίζονται από χημική αντίδραση μεταξύ του αζώτου και του μεθανίου, η οποία πραγματοποιείται υπό την επίδραση των υπεριωδών ακτίνων του Ηλιου. Στην επιφάνεια των σωματιδίων συμπυκνώνονται πτητικά αέρια σχηματίζοντας μια επικάλυψη πάγου, πριν τα σωματίδια καταπέσουν στην επιφάνεια δίνοντας στον Πλούτωνα την κοκκινωπή του απόχρωση.
Ο πάγος νερού εντοπίστηκε σε διάσπαρτες μικρές περιοχές, πιθανώς επειδή στο μεγαλύτερο μέρος της η επιφάνεια του Πλούτωνα καλύπτεται από πάγους πτητικών αερίων. Οι επιστήμονες προσπαθούν να καταλάβουν γιατί ο πάγος νερού εκτίθεται μόνο σε μερικές περιοχές και γιατί μόνο στις συγκεκριμένες. Επιπλέον θέλουν να εξηγήσουν γιατί αυτές οι περιοχές ταυτίζονται με εκείνες που το χρώμα της επιφάνειας είναι πιο κοκκινωπό. Προφανώς υπάρχει κάποια συσχέτιση νερού - θολινών, για την οποία δεν γνωρίζουμε.
Από την αποστολή «Νέοι Ορίζοντες» οι επιστήμονες έμαθαν ότι οι μικροί πλανήτες μπορεί να παραμένουν ενεργοί επί δισεκατομμύρια χρόνια μετά το σχηματισμό τους και πήραν χρήσιμα μαθήματα από το βαθμό γεωλογικής συνθετότητας τόσο του Πλούτωνα, όσο και του μεγαλύτερου δορυφόρου του, Χάροντα. Στο Χάροντα περίμεναν να συναντήσουν έναν τυπικό δορυφόρο διάτρητο από κρατήρες, αλλά βρήκαν μια μορφολογία γεμάτη βουνά, φαράγγια, κατολισθήσεις, χρωματικές διαφοροποιήσεις κ.λπ. Ενα φαράγγι 1.600 χιλιομέτρων, τέσσερις φορές πιο μακρύ από το Γκραντ Κάνιον και δυο φορές πιο βαθύ, διατρέχει όλη την όψη του Χάροντα, αποκαλύπτοντας μια τιτάνιων διαστάσεων γεωλογική αναταραχή στο παρελθόν του. Οι πεδιάδες νότια του φαραγγιού, που ανεπίσημα ονομάζονται Πεδιάδα του Βούλκαν, έχουν λιγότερους κρατήρες συγκριτικά με τις βορειότερες περιοχές, ένδειξη ότι είναι γεωλογικά νεότερες. Η λεία επιφάνειά τους και άλλα χαρακτηριστικά είναι ενδείξεις προέλευσης από κρυοηφαιστειακή δραστηριότητα. Ισως ένας υπόγειος ωκεανός πάγωσε στο παρελθόν σπάζοντας σαν τσόφλι αυγού την επιφάνεια του Χάροντα, με ανάβλυση μεγάλης ποσότητας νερού, που πάγωσε, σχηματίζοντας την πεδιάδα.

Η γαλάζια απόχρωση της αραιής ατμόσφαιρας του Πλούτωνα, φαίνεται καθαρά σε αυτήν τη φωτογραφία την ώρα που ο πλανήτης βρίσκεται ανάμεσα στο «Νέοι Ορίζοντες» και τον Ηλιο

Μερικές από τις διεργασίες στον Πλούτωνα φαίνεται να έγιναν πρόσφατα (με τη γεωλογική έννοια), ανάμεσά τους αυτές που σχετίζονται με τους πλούσιους σε νερό πάγους και ακόμη περισσότερο με τους πιο πτητικούς πάγους αερίων, όπως εκείνοι στο δυτικό λοβό της «καρδιάς» του Πλούτωνα. Οι ερευνητές της NASA δεν θεωρούν απίθανο άλλα μεγάλα ουράνια σώματα της ζώνης Κούιπερ, όπως οι νάνοι πλανήτες Εριδα, Μάκεμακε και Χαουμέα, να έχουν επίσης σύνθετες γεωλογικές ιστορίες, που να συναγωνίζονται εκείνες του Αρη και της Γης. Σκέψεις διατυπώνουν και για τον Τρίτωνα, που θεωρείται κι αυτός πρώην νάνος πλανήτης της ζώνης Κούιπερ, ο οποίος κάποια στιγμή έπεσε στην αρπάγη του βαρυτικού πεδίου του Ποσειδώνα. Σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα της αποστολής, οι γεωλογίες του Τρίτωνα και του Πλούτωνα μπορεί τελικά να είναι πολύ διαφορετικές, αλλά περιμένουν περισσότερα στοιχεία για να βγάλουν οριστικά συμπεράσματα.

Περιοχές στην επιφάνεια του Πλούτωνα όπου εντοπίστηκε πάγος νερού (χρωματισμένος τεχνητά στη φωτογραφία με μπλε χρώμα)

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: http:www.nasa.gov, http://blogs.esa.int

Κάτι λείπει από το "κάδρο"

Κάτι λείπει από το "κάδρο"

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.
Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.
Μήπως υπερβάλουμε;
Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ’ ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής...) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής...), συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:
«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».

 Ο φασίστας Μεταξάς δέχεται τους ναζιστικούς χαιρετισμούς των ομοϊδεατών του.

Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου.  Εντούτοις ο Λένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από την διαπίστωσή του ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή στην πλήρη επικράτηση του μονοπωλίου στην οικονομία, δεν έχει κληθεί ακόμα για να παραλάβει το… Νόμπελ Οικονομίας.
Μήπως υπερβάλουμε;
Αν η πρόταση να αποδοθεί στον Λένιν το Νόμπελ είναι υπερβολική, πάντως δεν έχει διατυπωθεί από εμάς. Πρωτοδιατυπώθηκε  το 2010. Και  μάλιστα διατυπώθηκε από κάποιον πέραν πάσης υποψίας  για ενδεχόμενη ροπή του προς τον «μπολσεβικισμό»:  Από τον Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ επί Ρόναλντ Ρήγκαν…
Παρατήρηση τρίτη:  Ο φασισμός ως συγκροτημένη πολιτική έκφραση έχει ιστορικά προσδιορισμένο χώρο και χρόνο γέννησης: Γεννιέται ακριβώς στο έδαφος  του μονοπωλιακού καπιταλισμού.  Ως λίπασμα,  δε, για την ανάπτυξη του φασισμού λειτουργούν οι κρίσεις του καπιταλισμού.
Θα πει κάποιος από τους «ευφυείς» θιασώτες της θεωρίας των «δυο άκρων»: Μα και  ο κομμουνισμός  στο έδαφος του καπιταλισμού γεννιέται. Πράγματι. Με μια «μικρή» διαφορά: το σύστημα των μονοπωλίων, στην περίπτωση του κομμουνισμού, γεννάει την άρνηση  του καπιταλισμού. Στην περίπτωση του φασισμού, το σύστημα των μονοπωλίων,  γεννάει ένα τέρας με το οποίο ο καπιταλισμός – υπό όρους και προϋποθέσεις - ταυτίζεται.
Μήπως υπερβάλουμε;
Δεν υπάρχει πιο ισχυρή (για την ακρίβεια: αδιάσειστη) απόδειξη για τις σχέσεις του καπιταλισμού με τον φασισμό, που αναπτύσσονται στο έδαφος ή στο υπέδαφος και της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από τις ίδιες τις σχέσεις ανάμεσα στο φασισμό και στα (οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχα στο καπιταλιστικό σύστημα) μονοπώλια.

Ο H.Ford εν έτη 1938 γιορτάζει τα 75^α γενέθλιά του λαμβάνοντας το παράσημο του ναζιστικού μεγαλόσταυρου, η ύψιστη διάκριση του ναζιστικού Γ’Ράιχ προς μη Γερμανό πολίτη.

Για παράδειγμα:

• Η «Ζήμενς»  του Χριστοφοράκου είναι  η ίδια «Ζήμενς»  που με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της  στην Αθήνα συγκροτήθηκαν επί του γερμανοντυμένου «πρωθυπουργού» Ράλλη τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.

• Η  «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ»  που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.

• Η «Κρουπ» των διαλυμένων ναυπηγείων του Σκαραμαγκά και των 670 θυγατρικών ανά τον κόσμο είναι η ίδια «Κρουπ»  που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ  και που ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο κύριος Κρουπ έλεγε  το 1934:  «Ο Εθνικοσοσιαλισμός  απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)».

• Είναι η «Φαρμπεν»  που το βιομηχανικό συγκρότημα της κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς . Είναι η «Φάρμπεν»  που κατασκεύασε το Zyklon B, το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στα ναζιστικά κρεματόρια.  Η «Φάρμπεν» σήμερα κυκλοφορεί με άλλο όνομα. Τη λένε «Μπάγερ». 

• Είναι η «ΙΒΜ» που μηχανοργάνωσε τα  78 ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης και που ο πρόεδρός της, ο  T. Watson τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937.

• Είναι η «ITT» που σχεδίασε τις βόμβες «Wulfs» του χιτλερικού στρατού.

• Είναι η «General  Motors» που κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό.

• Είναι η «Ford» εκείνη που κατασκεύασε για λογαριασμό του Χίτλερ τα μισά σχεδόν φορτηγά της Βέρμαχτ και  που ο πρόεδρός της,  ο κύριος H.Ford, τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» του στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1938.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όπως και τα απαλλακτικά βουλεύματα. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κανένα μονοπώλιο και κανένα στέλεχος εταιρειών από τις χώρες των δυτικών Συμμάχων δεν τιμωρήθηκε για τις σχέσεις του με τον Ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Φρόντισε ο κύριος John McCloy.  Ηταν ο Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Αλλά βασικά ο κύριος  McCloy  ήταν τραπεζίτης. Από το 1947  ήταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πιο πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των επιχειρήσεων «Ροκφέλερ» και της Τράπεζας  «Chase Manhattan». 

 Ο πρόεδρος της IBM T. Watson με τον Χίτλερ, λίγο πριν από την παρασημοφόρησή του από τους ναζί, το 1937.

Παρατήρηση τέταρτη:  Το κάδρο της «χρυσαυγειάδας» θα παραμείνει μισό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο, από το οποίο θα απουσιάζουν εκείνοι  που στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί. 
Και που για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν  και να ξεριζωθούν ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «... ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός  στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» 

email: mpog@enikos.gr

ΚΕΡΚΥΡΑ-ΑΜΕΣΗ ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΚΕΝΩΝ ΣΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΚΕΝΩΝ ΣΕ 
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ 
ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ 
ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΜΕΣ ΚΑΝΟΝΙΚΑ 

Πέρασε πάνω από ένας μήνας από την έναρξη της σχολικής χρονιάς και η κατάσταση στη 
δημόσια εκπαίδευση παραμένει εκρηκτική. 
Πολλά σχολεία υπολειτουργούν λόγω των κενών. Πολλές λαϊκές οικογένειες βρίσκονται σε 
απόγνωση γιατί δε λειτουργούν υποστηρικτικές δομές (ολοήμερα, τμήματα ένταξης, παράλληλη 
στήριξη, ενισχυτική διδασκαλία κ.α). Οι προσλήψεις αναπληρωτών γίνονται με το σταγονόμετρο, 
με αποτέλεσμα χιλιάδες εκπαιδευτικοί να περιμένουν με τη βαλίτσα στο χέρι πότε και πού θα 
διοριστούν! Κανένας μόνιμος διορισμός δεν έχει γίνει φέτος! 
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πιστή στις εντολές της Ε.Ε., του 1ου και 2ου μνημονίου, 
που θα τα καταργούσε αλλά τα εφαρμόζει πιστά, και του 3ου δικού της μνημονίου, προωθεί 
αντιδραστικές αλλαγές και ολοκληρώνει ό,τι έμεινε ατέλειωτο στο χώρο της εκπαίδευσης. 
Ταυτόχρονα αναδεικνύονται για άλλη μια φορά ο ρόλος της Ε.Ε. και των ευρωπαϊκών 
προγραμμάτων (ΕΣΠΑ και άλλων) στην εκπαίδευση, που προωθούν αποκλειστικά την ελαστική 
εργασιακή περιπλάνηση για τους εκπαιδευτικούς και σε κάθε περίπτωση δεν ικανοποιούν το 
αυτονόητο δικαίωμα της λαϊκής οικογένειας να μορφώσει τα παιδιά της. 
Η αιτία των προβλημάτων αυτών που κάθε χρόνο στερεί τη γνώση από τους μαθητές και 
υποχρεώνει τους γονείς να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη πληρώνοντας για φροντιστήρια έχει 
ονοματεπώνυμο. Είναι η Ε.Ε., τα μονοπώλια και οι κυβερνήσεις τους που διαχρονικά με τις 
πολιτικές τους στοχεύουν ρητά και συνειδητά στην εμπορευματοποίηση της παιδείας. Η ανάγκη 
των μαθητών για μόρφωση θυσιάζεται στο βωμό της κερδοφορίας των μονοπωλίων, καθώς οι 
αναγκαίοι πόροι για την Παιδεία (διορισμοί εκπαιδευτικών, συντήρηση σχολείων, μεταφορά 
μαθητών) δίνονται χάρισμα με τη μορφή επιδοτήσεων και φοροελαφρύνσεων σε εφοπλιστές, 
βιομηχάνους, μεγαλοξενοδόχους και τραπεζίτες για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους. 
Μια ζωή μαθητές, γονείς και εργαζόμενοι θα είναι όμηροι των βάρβαρων αντιλαϊκών 
πολιτικών αν δεν αμφισβητήσουν συνολικά την πολιτική αυτή. 
Απαιτούμε: 
• Κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας στην εκπαίδευση, εδώ και τώρα 
διορισμούς όλων των συμβασιούχων. 
• Άμεση κάλυψη των κενών! Καμία διδακτική ώρα χαμένη. Έναρξη ενισχυτικής διδασκαλίας 
και πρόσθετης διδακτικής στήριξης. 
• 20 μαθητές ανά τάξη και 15 στο Νηπιαγωγείο και σε Α’ και Β’ Δημοτικού. Να αποσυρθεί η 
εγκύκλιος για 27 (+10%) μαθητές, δηλαδή για 30άρια τμήματα! 
• Άμεση στελέχωση και λειτουργία των σχολείων και των δομών της Ειδικής Αγωγής. 
• Μέτρα ανακούφισης για τις φτωχές οικογένειες, τους άνεργους για υλικά αναλώσιμα κ.α. 
• Δωρεάν μετακίνηση όλων των μαθητών. 
Στηρίζουμε την κινητοποίηση των ΕΛΜΕ, ΣΕΠΕ και της Ένωσης Γονέων στην 
Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης τη Δευτέρα 19/10 στις 12 το μεσημέρι. 
Η πάλη για την Παιδεία αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. 
Πρέπει να έχει ως στόχο της ενιαία, δωδεκάχρονη, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν 
Εκπαίδευση που να καλύπτει τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μας. 
Καλούμε τους εργαζόμενους να παλέψουν και για τα οξυμένα προβλήματα της Παιδείας με 
τη μαζική συμμετοχή τους στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ την Πέμπτη 22/10 στις 7 στο 
ΣΑΡΟΚΟ, προετοιμάζοντας την Πανελλαδική - Πανεργατική Απεργία για τις 12/11.