Ο συνθέτης της μεγάλης εποχής του

 Ο συνθέτης της μεγάλης εποχής του

Συνεννόηση στο τηλέφωνο:
-Που έχετε καθίσει;
-Πάνω δεξιά, έχεις αρκετές θέσεις.
-Πάνω δεξιά; Και γιατί δε σας βλέπω;
-Μα αφού είσαι πάνω αριστερά.
-...
-Αριστερά όπως μπαίνεις, όχι όπως βλέπεις από κάτω.

Εντάξει, είναι θολές και ύπουλες αυτές οι γεωγραφικές έννοιες στην πολιτική, αλλά μπορούμε τουλάχιστον να τις χρησιμοποιούμε, για να συνεννοούμαστε μεταξύ μας. Πχ για να βρεθούμε σε μια αίθουσα, σαν κι αυτή τη ΚΕ στον Περισσό, που έχει μία από τις καλύτερες ακουστικές στην Ελλάδα κι ήταν ίσως η πλέον κατάλληλη για να φιλοξενήσει μια τέτοια εκδήλωση.
Όπου θα περίμενες να είναι στην παρουσίαση ο Κωστάλας, ο Μπακογιαννόπουλος ή έστω ο Αλέξης Σπυρόπουλος -που κι αυτός από την "Πρώτη" ξεκίνησε- για να μας πει πού μπαίνει ο τόνος και ποιο είναι το σωστό: Σοστάκοβιτς ή Σοστακόβιτς;

Έναν τόνο που δεν τον έβαζε όμως το "σνομπ" και το "δήθεν" της αστικής τάξης και του Μεγάρου, αλλά η δίψα του απλού, λαϊκού κόσμου να έρθει σε επαφή με το έργο του Σοστακόβιτς, με κάτι διαφορετικό και ποιοτικό. Χωρίς τον τυπικό φόβο ότι οι μάζες δεν μπορούν να πιάσουν τα υψηλά νοήματα, που μόνο μια σοσιαλιστική κοινωνία θα μπορούσε να τον υπερβεί. Να φτιάξει τέτοιους συνθέτες (αντάξιους εκφραστές) της μεγάλης εποχής τους και να καταστήσει το έργο τους κτήμα του λαού, των εργατών, που καλούνται να γίνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες, για να χτίσουν τον σοσιαλισμό να διευθύνουν την παραγωγή. Και μόνο ένα ΚΚ θα μπορούσε να οργανώσει μια τέτοια εκδήλωση, γεμίζοντας σχεδόν την αίθουσα της ΚΕ.
-Θα πει και τα οχυρά της Νάουσας;
-Όχι, αλλά η δεύτερη μέρα έχει τη Συμφωνιά για τα άπαρτα οχυρά του Λένινγκραντ.

Ένας κόσμος που έφυγε με αρκετές καινούριες γνώσεις για πολλά ενδιαφέροντα και ουσιαστικά ζητήματα. Και δεν εννοώ τόσο την εκτίμηση πως η στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος και τα λαϊκά μέτωπα (όπου το αντιφασιστικό έδωσε το έδαφος για την ανάπτυξη του εθνικού εις βάρος του ταξικού στοιχείου, εν όψει και του επικείμενου πολέμου) είχε μια -ασφαλώς όχι μηχανιστική- αντανάκλαση στο έργο του Σοστακόβιτς.

{Ομολογώ πάντως πως το δικό μου απαίδευτο αυτί δεν εντόπισε μουσικές παραφωνίες αντίστοιχες με τις πολιτικές του 20ού Συνεδρίου (τις αποφάσεις του οποίου επικρότησε ο Σοστακόβιτς) σε ένα έργο του που γράφτηκε το 960 κι ήταν συμπαραγωγή της ΕΣΣΔ και της ΓΛΔ. Η μόνη παραφωνία ήταν προς το τέλος που ένας σφος πάνω στη συγκίνηση από το θέαμα και στη ρύμη του λόγου, προανήγγειλε το σημερινό πρόγραμμα και την ομιλία από μέλος του Κεντρικού Συντονιστικού της ΚΝΕ.
Και της κατάληψης μπορώ να σου πω. Είδες πώς φαίνεται η γενιά του Αρσένη;}

Αλλά μια σειρά ενδιαφέρουσες και χρήσιμες γνώσεις από το πολύ καλό ντοκιμαντέρ που παρουσιάστηκε (και αναμένουμε να ανέβει το σχετικό βίντεο), από το πρόγραμμα της εκδήλωσης με το κατατοπιστικό ενημερωτικό υλικό, και την ομιλία της Βαγγελιώς Πλατανιά, που φαινόταν πως ήταν προϊόν σκληρής μελέτης, αλλά αυτό δε διασκέδασε την έγνοια της ομιλήτριας πως δεν μπορούσε να δώσει όλες τις πτυχές και την αξία του έργου του συνθέτη στα 45 λεπτά της ομιλίας της (φαντάσου δηλ να τις έπιανε κι όλες).

Ακολουθούν κωδικοποιημένα μερικά ενδεικτικά σημεία.

-Ο Σοστακόβιτς συνέθετε (μεταξύ άλλων) προγραμματική μουσική. Αλλά δε διευκρινιζόταν με ποιο πρόγραμμα (και ποιο συνέδριο) ήταν.

Στο Σοστακοβιτς γινόταν σκληρή κριτική, κάποιες φορές άδικη (πχ από τον Ζντάνοφ για φορμαλισμό ή το 36' από την Πράβδα για μια όπερά του, που τη χαρακτήριζε "αριστερό χάος που αντικαθιστούσε τη φυσική μουσική"). Αλλά ο ίδιος τη λάμβανε πάντα υπόψη του, προσπαθούσε να βελτιωθεί και θεωρεί πως ο συνθέτης πρέπει να θίγεται, όταν δεν του γίνονται επικρίσεις (που είναι κίνητρο για να εξελιχθεί) και όχι το αντίθετο.

Ο Σοστακόβιτς παρουσιάζεται συχνά από τους αστούς ως καταπιεσμένος δημιουργός, που βάζει κρυφά νοήματα στο έργο του, για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του. Όσο είναι εν ζωή ο συνθέτης, φροντίζει να μην αφήνει αναπάντητες τις συκοφαντίες. Πχ σε μια κριτική των Times που λένε πως μετά το 20ό συνέδριο, απέκτησε το δικαίωμα να είναι λιγάκι ελεύθερος, απαντά πως δεν υπάρχει "λιγάκι ελευθερία" και πως στην ΕΣΣΔ οι καλλιτέχνες είναι ελεύθεροι από δωροδοκίες, συμφέροντα και εκδότες να δημιουργήσουν αυτό που θέλουν.
Μετά από το θάνατό του και την επικράτηση της αντεπανάστασης, οι επιθέσεις αυτές εντείνονται και φτάνουν μέχρι την ωμή διαστρέβλωση των σημειώσεων και των απομνημονευμάτων του.

-Η ΕΣΣΔ καταπίεζε τόσο πολύ το Σοστακόβιτς, που του απέδωσε πολυάριθμες τιμές (βραβεία Λένιν, Στάλιν, κοκ) και δεν του επέτρεψε να πολεμήσει στο μέτωπο του μεγάλου πατριωτικού πολέμου (παντξαρά την εθελοντική προσφορά του) για να τον προστατέψει.
Επίσης κοινωνικοποίησε από την πρώτη στιγμή της επικράτησής της τα κρατικά ωδεία, ενώ διοργάνωνε χορωδιακές ολυμπιάδες από το 27' ως το 37'.

-Ο Σοστακόβιτς ήταν ένας από τους οικοδόμους της νέας ζωής, που μιλούσε και με λέξεις εκτός από τις νότες. Ενεργός πολίτης, που συμμετείχε στη δραστηριότητα των σοβιέτ και ήταν πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης. Το 47' πχ συμφώνησε με τη νομισματική μεταρρύθμιση και την κυκλοφορία νέου ρουβλιού, αλλά το 56' επικρότησε τις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου.
Κι όταν αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας (που τον απειλούσε με αναπηρία) στο δεξί χέρι, η βασική του έγνοια ήταν να αποκατασταθεί τόσο όσο να του επιτρέπει να γράφει μουσική.

-Έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις και στη Δύση, καθώς η αξία του ήταν αδιαμφισβήτητη. Αλλά το 49' σε ένα διεθνές συνέδριο καλλιτεχνών, στις ΗΠΑ, κάποιοι πορωμένοι αντικομμουνιστές διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ που έγραφε: Σοστακόβιτς πήδα από το παράθυρο! Παράλληλα μια αμερικάνικη κινηματογραφική εταιρεία χρησιμοποίησε αποσπάσματα από τη μουσική του, για να ντύσει ένα αντικομμουνιστικό ντοκιμαντέρ.

-Το Σοστακόβιτς τον απασχολούσε η μουσική του γλώσσα και τι σημαίνει να μιλάς απλά χωρίς να θυσιάζεις το περιεχόμενο και να υποτιμάς το λαό, κατεβάζοντας τον πήχη. Ασχολείται με τη σχέση μορφής-περιεχομένου, με το δίπολο καινοτομίας-παράδοσης (που πρέπει να αφομοιώνεται δημιουργικά) και το αντικείμενο της τέχνης, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να αποκόπτεται από την αληθινή ζωή. Καταπιάνεται με την έννοια του πρωτοποριακού και το στρεβλό περιεχόμενο που της δίνουν στη Δύση (που υποτίθεται ότι δεν καταπιέζει τον ατομισμό, αλλά δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να προσφέρει).

Διαμορφώνει σταδιακά το ύφος του και τις αισθητικές αντιλήψεις του, στο πλαίσιο της διαπάλης διαφόρων καλλιτεχνικών κι ιδεολογικών ρευμάτων της εποχής. Επηρεάζεται από τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, αλλά καταφέρνει για μια σειρά λόγους (πχ έλλειψη ακαδημαϊσμού) να μην καταλήξει σε αδιέξοδα.

Το τελευταίο μέρος της εκδήλωσης ήταν το καλλιτεχνικό, με το Δημοτικό Ωδείο της Πάτρας και μια σειρά ρώσικα ονόματα. Όχι γιατί γίναμε μια μικρή Μόσχα κι έχει η πλάση κοκκινίσει, αλλά υποθέτω επειδή θα ήταν πολύ δύσκολο, σε κάποιον που δεν έχει τα ρώσικα ως μητρική του  γλώσσα, να αποδ΄σει κάποια κομμάτια.

Σήμερα, σε λίγη ώρα, το πρόγραμμα συνεχίζεται με... κεντρικό συντονισμό και τα άπαρτα οχυρά του Λένινγκραντ. Κι από τη στιγμή που κάποιοι σφοι κάνουν τη γενναία επιλογή να πάρουν και τα μωρά-βρέφη τους μαζί τους (η μουσική εξημερώνει τα πάθη, την γκρίνια και την πείνα), δεν υπάρχουν σοβαρές δικαιολογίες για να μην έρθει κανείς...

Οξυνση ανταγωνισμών εν μέσω κινδύνων για την παγκόσμια οικονομία

Οξυνση ανταγωνισμών εν μέσω κινδύνων για την παγκόσμια οικονομία

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρ. Λαγκάρντ, με τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Β. Σόιμπλε

Πυκνώνουν οι ανησυχίες για την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας. Τα τελευταία κακά μαντάτα ήρθαν από την πρόσφατη Σύνοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας, στις ΗΠΑ. Με έναν τόνο παραπάνω δραματικό ως προς την αβέβαιη εξέλιξη αφού οι φόβοι για πισωγύρισμα σε κρίση εκφράζονται πλέον ανοιχτά.
Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Β. Σόιμπλε, σύμφωνα με το AΠΕ-ΜΠΕ, σε συνέντευξη Τύπου με αφορμή την ανάληψη της προεδρίας του G20 από τη Γερμανία το 2017, είπε: «Ο κίνδυνος νέας κρίσης δεν έχει εξαλειφθεί εντελώς». Είπε ακόμη ότι συμφωνεί με την εκτίμηση του ΔΝΤ για τους κινδύνους που έχει το τραπεζικό σύστημα, αλλά ο ίδιος πρόβαλε ως αιτία τις πολιτικές «μεγάλης χαλάρωσης» που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).
Το ΔΝΤ προειδοποιεί ταυτόχρονα για το τεράστιο χρέος διεθνώς. Ο δε Β. Σόιμπλε είπε: «Αυτά τα δύο πράγματα μαζί - η παγκόσμια διόγκωση του χρέους, του ιδιωτικού, του δημόσιου και του εταιρικού, και ταυτόχρονα η πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική - ίσως είναι ένας από τους κινδύνους που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, εάν αντλήσαμε όλα τα μαθήματα της οικονομικής κρίσης».

Ανησυχίες Γερμανών...

Ο Β. Σόιμπλε έχει κάνει ξανά επίθεση στην ΕΚΤ, αποδίδοντάς της ευθύνες για την κακή κατάσταση του τραπεζικού συστήματος στη Γερμανία, προβάλλοντάς την ως συνέπεια των μειωμένων κερδών λόγω μηδενικών ή αρνητικών επιτοκίων, όταν, από την άλλη, η ΕΚΤ με το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων δίνει πάμφθηνο χρήμα στις τράπεζες ώστε να δανειοδοτήσουν. Μόνο που οι επιχειρηματικοί όμιλοι δεν ζητούν δάνεια αφού δεν επενδύουν λόγω αδυναμίας πώλησης εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Το ΔΝΤ προβάλλει ως βασική αιτία τα τεράστια «κόκκινα» δάνεια, που για τις ευρωπαϊκές τράπεζες φτάνουν το 1 τρισ. ευρώ. Αυτό δείχνει, ουσιαστικά, κεφάλαιο κατεστραμμένο αφού αφενός δεν αποπληρώνονται από τους επιχειρηματικούς ομίλους, αφετέρου δρουν απαξιωτικά για το κεφάλαιο των τραπεζών δυσκολεύοντάς τες στην παροχή δανείων. Ο Β. Σόιμπλε, όμως, υιοθετώντας την άποψη του ΔΝΤ για τα χρέη, απομονώνει τα κρατικά χρέη, επιμένοντας στη λύση της αποπληρωμής τους μέσω επιβολής αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής. Το ΔΝΤ μιλά για «κούρεμα», ενώ είπε με αφορμή και την Ντόιτσε Μπανκ: «Σταματήστε να κατηγορείτε τα αρνητικά επιτόκια για τα προβλήματά σας».
Αυτό που ανησυχεί τη γερμανική κυβέρνηση, είναι η κατάσταση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας. Στον «Ριζοσπάστη» έχουμε αναφερθεί τόσο στους κινδύνους πιθανής χρεοκοπίας της Ντόιτσε Μπανκ (9/10/2016), όσο και στη δυσχερή κατάσταση συνολικά στις μεγάλες τράπεζες της Γερμανίας (2/10/2016). Επομένως, οι χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, σε συνδυασμό με τη δύσκολη κατάσταση των τραπεζών, δημιουργούν ένα επικίνδυνο μείγμα.

...και ο φαύλος κύκλος χρέους - χαμηλής ανάπτυξης

Την ίδια ώρα με τις εκτιμήσεις του Β. Σόιμπλε για επιστροφή στην κρίση, το ΔΝΤ μιλά για φαύλο κύκλο υψηλού χρέους - χαμηλής ανάπτυξης. Οι προβλέψεις του για την παγκόσμια ανάπτυξη είναι 3,1% για το 2016 και 3,4% για το 2017. Θεωρούνται απογοητευτικές, αν σκεφτεί κανείς ότι η Κίνα αναπτύσσεται με ρυθμούς 6,5% και η Ινδία με 7,2%.
«Ο Μορίς Ομπσφελντ, ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, συνοψίζει ως εξής τις προβλέψεις του World Economic Outlook: "Σε σχέση με τον μέσο όρο της περιόδου 1998 - 2007, η μακροπρόθεσμη δυνητική ανάπτυξη προβλέπεται να είναι χαμηλότερη σε όλες τις περιοχές και οι τρέχοντες ρυθμοί ανάπτυξης παραμένουν χαμηλότεροι σε μεγάλο μέρος του κόσμου"» («Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», «euro2day»).
Οσο για το παγκόσμιο χρέος, το ΔΝΤ στην έκθεση Fiscal Monitor μιλά για ιστορικά υψηλό επίπεδο με αυξητικές τάσεις. Το παγκόσμιο χρέος, που περιλαμβάνει αυτό των κρατών, των νοικοκυριών και των εταιρειών, εκτός των χρηματοπιστωτικών, φτάνει στα 152 τρισ. δολάρια και αντιστοιχεί στο 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Περίπου 100 τρισ. δολάρια είναι του ιδιωτικού τομέα, με κίνδυνο να μην αποπληρωθούν.
Υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα, το οποίο όμως έχει άμεση σχέση με τη χαλάρωση στα κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, δηλαδή το χρέος και τα ελλείμματα, στην αυστηρή τήρηση του οποίου επιμένει η γερμανική κυβέρνηση.
Σ' αυτό το ζήτημα εκφράζονται επίσης οξύτατοι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε Γερμανία και Γαλλία. Η δεύτερη αναζητά τρόπους χαλάρωσης μιας και έχει μεγάλα ελλείμματα και χρέη, γεγονός που εμποδίζει την κρατική χρηματοδότηση για καπιταλιστικές επενδύσεις και ανάπτυξη, όπως επίσης και σε Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία. Ετσι μεγαλώνει η ανισομετρία ανάμεσα σε Γαλλία - Γερμανία σε βάρος της πρώτης, γεγονός που αδυνατίζει το γαλλικό κεφάλαιο στη διεθνή αγορά. Το ίδιο ισχύει και με τα κράτη του λεγόμενου Νότου της ΕΕ.

Ανοίγουν ρωγμές;

Φαίνεται δε ότι αυτοί οι ανταγωνισμοί έχουν προκαλέσει κάποιες ρωγμές και στο λεγόμενο γαλλογερμανικό άξονα, που αντανακλούν σε διαφοροποιήσεις και στο γεωστρατηγικό χώρο Ανατ. Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.
Για παράδειγμα, στην πρόσφατη σύγκρουση ΗΠΑ - Ρωσίας με αφορμή τους βομβαρδισμούς στο Χαλέπι της Συρίας, τους οποίους οι ΗΠΑ αποδίδουν στη Ρωσία, όπως και το χτύπημα στο κομβόι «ανθρωπιστικής βοήθειας» του ΟΗΕ στην ίδια περιοχή, η Γαλλία πρωτοστάτησε να καταδικαστεί η Ρωσία για «εγκλήματα πολέμου», θέτοντας το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ απευθύνθηκε και στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Το έθεσε δε μέσω του υπουργού Εξωτερικών και στις ΗΠΑ, οπότε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, μετά τη συνάντησή του με τον Γάλλο ομόλογό του, Ζαν Μαρκ Ερό, στην Ουάσιγκτον, πρότεινε επίσης τη διενέργεια έρευνας σε βάρος της Ρωσίας και της Συρίας για «εγκλήματα πολέμου».
Η Γερμανία, όμως, είχε διαφορετική στάση απέναντι στη Ρωσία. Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών εκτιμά πως «είναι απίθανο» να τερματιστεί ο πόλεμος στη Συρία δίχως τη συναίνεση ΗΠΑ - Ρωσίας, αλλά η Γερμανία δεν σκέφτεται κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας «για την πολιτική της στη Συρία».
Είναι γεγονός ότι η Γερμανία έχει αναβαθμίσει την παρέμβασή της στην περιοχή χρησιμοποιώντας ως βήμα την ανάπτυξη σχέσεων με την Τουρκία, φτάνοντας να έχει ήδη στείλει πολεμικά αεροπλάνα AWACS στη βάση Ιντσιρλίκ της Τουρκίας. Η Γαλλία φαίνεται ότι έχει μείνει πίσω στη συμμετοχή των πρωταγωνιστών.
Η Γαλλία διαφωνεί όσον αφορά τη διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ για τη Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου - Επενδύσεων, ενώ η Γερμανία επιμένει στο να συνεχιστεί. Ο δε Φρ. Ολάντ είπε ότι οι ΗΠΑ «έχουν το θράσος να ζητούν 8 δισ. ευρώ από την BNP (σ.σ. γαλλική τράπεζα), ή το λιγότερο 5 δισ. ευρώ από την Deutsche Bank».
Αλλά έτσι εξελίσσεται ο καπιταλισμός. Και στις τωρινές συνθήκες υπάρχει μεγάλη ρευστότητα στις σχέσεις μεταξύ των κρατών.

Η υπόθεση Brexit...

Βεβαίως, τους ανταγωνισμούς εντός ΕΕ οξύνει και η υπόθεση Brexit. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός, Τερέζα Μέι, σχεδιάζει «σκληρή» διαπραγμάτευση επιδιώκοντας την επίτευξη: α) Της διατήρησης των προνομίων των βρετανικών μονοπωλίων στην ενιαία αγορά της ΕΕ και β) του ελέγχου της μετανάστευσης και της κίνησης εργαζομένων από τις άλλες χώρες της ΕΕ στη Βρετανία. Ανακοίνωσε, επίσης, πως θα επιδιωχθεί η προώθηση ενός νόμου «Μεγάλης Κατάργησης» για την «ακύρωση» της ευρωενωσιακής νομοθεσίας, αφήνοντας να εννοηθεί πιθανή η επιλεκτική ενσωμάτωση στη συνέχεια μέρους αυτής στη βρετανική νομοθεσία. Αλλά ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών, Φίλιπ Χάμοντ, μιλώντας στο BBC, είπε ότι «η βρετανική οικονομία θα αντιμετωπίσει αναταράξεις κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με την ΕΕ». Αρα περνά ζόρια η βρετανική οικονομία.
Η Γερμανίδα καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, μιλώντας στην Ενωση Γερμανικών Βιομηχανιών, απάντησε σκληρά λέγοντας ότι ενιαία αγορά και ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων είναι «άρρηκτα συνδεδεμένες» και ότι δεν μπορείς να έχεις το ένα δίχως το άλλο, γιατί σε αυτήν την περίπτωση θα δοθεί κακό παράδειγμα με αρνητικές συνέπειες στη συνοχή της ΕΕ.
Δεν πρόλαβε να απαντήσει η Α. Μέρκελ και τα βρετανικά ΜΜΕ αποκάλυψαν ότι η Ντόιτσε Μπανκ πέρασε τα stress tests το 2015 με τη βοήθεια της ΕΚΤ, αφού δέχτηκε έσοδα που είχε περάσει η γερμανική τράπεζα από πώληση συμμετοχής της σε κινεζική τράπεζα αν και δεν είχε ολοκληρωθεί, δίνοντας έτσι ένα χτύπημα στη Γερμανία.

...και οι διακριτοί διαχωρισμοί εντός ΕΕ

Επίσης, οι ρωγμές μέσα στην ΕΕ φαίνεται να εδραιώνονται, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για ενίσχυση της εθνοκρατικής δράσης ορισμένων κρατών, άρα παραπέρα όξυνση των ενδοευρωενωσιακών ανταγωνισμών.
Τα κράτη του Βίσεγκραντ, Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία, δε συμφωνούν με τη σκληρή στάση απέναντι στη Βρετανία. Αλλωστε, θεωρούν ότι η συμφωνία για μια σχετική αυτονομία από την ΕΕ, που είχε πετύχει η Βρετανία τον περασμένο Φλεβάρη και την οποία πρόβαλλε ο Κάμερον ως αντιστάθμισμα στη γραμμή Brexit, πρέπει να διέπει και τις δικές τους σχέσεις με την ΕΕ. Επίσης, Δανία, Σουηδία, που είναι εκτός Ευρωζώνης, εκφράζουν ανάλογη στάση.
Αυτοί οι ανταγωνισμοί διαπλέκονται με τους αντίστοιχους εσωτερικούς σε κάθε κράτος - μέλος, ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου που επίσης οξύνονται. Αυτό εκφράζει π.χ. η άνοδος της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία», που θέλει την επιστροφή στο μάρκο, ή της Μ. Λεπέν στη Γαλλία.
Ταυτόχρονα, ενισχύεται η τάση αυτονόμησης της εξασφάλισης της «ασφάλειας» της ΕΕ από το ΝΑΤΟ, αφού ήδη άνοιξε συζήτηση για ανάληψη δράσης από την ίδια την ΕΕ, με τη δημιουργία δικού της στρατού που θα δρα και έξω από το ΝΑΤΟ, αυτοτελώς, αλλά και διόγκωση και ενίσχυση των κοινών εσωτερικών μηχανισμών καταστολής.

Η εικόνα δείχνει τους κινδύνους για τους λαούς

Η εικόνα ίσως δεν είναι ολόκληρη με τα στοιχεία που δίνουμε παραπάνω, είναι ακόμη πιο σύνθετη. Είναι όμως ενδεικτική.
Η παγκόσμια οικονομία αντί να αναπτύσσεται επιβραδύνεται, ενώ η Ευρωζώνη, και όχι μόνο, κινδυνεύει με νέα κρίση. Και η οικονομία των ΗΠΑ δυσκολεύεται, αυτό εκφράζεται και με την οξύτατη εσωτερική διαπάλη τμημάτων του κεφαλαίου (αυτό εκφράζει η πρωτοφανής προεκλογική αντιπαράθεση Κλίντον - Τραμπ), όπως και της Βρετανίας. Οι ανταγωνισμοί οξύνονται μεταξύ ΗΠΑ - Γερμανίας, με ρωγμές στο «γαλλογερμανικό άξονα», αλλά και στην ΕΕ, ενώ η εστία του πολέμου στη Συρία και οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ - Ρωσίας προκαλούν αναταράξεις (π.χ. Γαλλία υπέρ των ΗΠΑ, κόντρα στη Ρωσία, σε αντίθεση με τη Γερμανία), όπως και στην ευρύτερη περιοχή μας, με την Τουρκία να προσπαθεί να τα «ξαναβρεί» με τη Ρωσία, δείχνοντας ακόμη ότι οξύνει την κόντρα με τις ΗΠΑ, σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λοζάνης, κόντρα στην Ελλάδα κυρίως, με διάφορες αιχμές (υποβρύχια στο Αιγαίο, ΝΟΤΑΜ για το Καστελόριζο, ως απάντηση στην τριμερή Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου για τα ενεργειακά), κ.λπ. Και μέσα σε όλ' αυτά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να αναλαμβάνει πρόθυμα την προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών σε όλα τα μέτωπα, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, βάζοντας το λαό ολοένα και πιο βαθιά στην ιμπεριαλιστική σφαγή. Ο λαός σε τέτοιες συνθήκες, που εγκυμονούν έναν πιο γενικευμένο πόλεμο με συμμετοχή και της καπιταλιστικής Ελλάδας, πρέπει να παλέψει με τη δική του σημαία, κόντρα στην εξουσία του κεφαλαίου, και όχι με τη σημαία των λεγόμενων «εθνικών συμφερόντων», δηλαδή των αστών.

Λ.

Ο εγκέφαλος δεν «προφέρει» τις λέξεις που γνωρίζει

Ο εγκέφαλος δεν «προφέρει» τις λέξεις που γνωρίζει

Οταν τα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν, προφέρουν τα γράμματα ένα ένα, πριν αρχίσουν να τα συνδέουν μεταξύ τους και το αποτέλεσμα αυτής της σύνδεσης να το αντιλαμβάνονται ως λέξη και ως έννοια. Με την πρακτική, όμως, σταδιακά ο άνθρωπος αρχίζει να αναγνωρίζει τις λέξεις με μια ματιά. Στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλός μας συντάσσει ένα οπτικό λεξικό, που συνήθως εδράζεται στον οπίσθιο κροταφικό λοβό, δίπλα στην περιοχή που είναι εξειδικευμένη στην αναγνώριση προσώπων. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, αυτό το λεξικό υπερκεράζει το φωνητικό κέντρο του εγκεφάλου και είναι κρίσιμο νοητικό υπόβαθρο για τους ανθρώπους με υψηλή αναγνωστική ικανότητα.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι 27 συμμετέχοντες στο πείραμα που πραγματοποίησαν εμφάνιζαν ενεργοποίηση διαφορετικών ομάδων νευρώνων στον οπίσθιο κροταφικό λοβό, όταν διάβαζαν ομόηχες λέξεις. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχαν εκεί διαφορετικές καταχωρίσεις για τις ομόηχες αλλά διαφορετικής σημασίας λέξεις. Αντίθετα, όταν άκουγαν ή πρόφεραν τις ομόηχες λέξεις, ενεργοποιούνταν η ίδια ομάδα νευρώνων.
Τα συμπεράσματα της μελέτης ενδέχεται να επιδράσουν στις παιδαγωγικές τεχνικές εκμάθησης της ανάγνωσης, καθώς φαίνεται να στρέφουν σε πιο επικεντρωμένες σε οπτικά στοιχεία τεχνικές, αντί των τεχνικών που βασίζονται πιο πολύ σε φωνητικά στοιχεία. Επίδραση, ίσως έχει και στην κατανόηση των αιτιών της δυσλεξίας. Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα έρευνες με υποκείμενα που είναι δυσλεκτικά ή κωφά, καθώς και αυτά παρουσιάζουν δυσκολία στην εκμάθηση ανάγνωσης.

ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ Η βιονική είναι πια αποδοτικότερη από τη φυσική!

ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ

Η βιονική είναι πια αποδοτικότερη από τη φυσική!

Τα φύλλα των φυτών, αλλά και τα μονοκύτταρα φύκη, συνθέτουν θρεπτικές ουσίες (καύσιμα) από τον απλό συνδυασμό νερού και διοξειδίου του άνθρακα, με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός, μέσω της διαδικασίας που ονομάζεται φωτοσύνθεση. Τώρα, ομάδα επιστημόνων ισχυρίζεται ότι όχι μόνο αναπαρήγαγαν τεχνητά τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, αλλά και τη βελτίωσαν ως προς την απόδοση, με ένα σύστημα που ονομάζουν «βιονικό φύλλο».
Ο χημικός Ντάνιελ Νοσέρα του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και η ομάδα του συνεργάστηκαν με τη συνθετική βιολόγο Πάμελα Σίλβερ της Ιατρικής Σχολής του ίδιου ιδρύματος και τη δική της επιστημονική ομάδα και κατασκεύασαν ένα είδος «ζωντανής» μπαταρίας, που ονομάζουν «βιονικό φύλλο», ακριβώς επειδή συνδυάζει τη βιολογία με την τεχνολογία. Η συσκευή χρησιμοποιεί ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από ηλιακά φωτοβολταϊκά κύτταρα, για να τροφοδοτήσει με Ενέργεια τη χημική διεργασία της διάσπασης του νερού σε οξυγόνο και υδρογόνο. Μικρόβια μέσα στο σύστημα τρέφονται με το παραγόμενο υδρογόνο και απορροφώντας διοξείδιο του άνθρακα από τον αέρα το μετατρέπουν σε αλκοόλη, που μπορεί μετά να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο. Η πρώτη συσκευή τεχνητής φωτοσύνθεσης που έφτιαξε αυτή η επιστημονική ομάδα εμφανίστηκε το 2015, παράγοντας 0,2 γραμμάρια αλκοόλης ανά λίτρο νερού, αλλά πέρα από τη μικρή απόδοση ο καταλύτης νικελίου - μολυβδενίου - ψευδαργύρου που χρησιμοποιούσαν είχε την παρενέργεια να δηλητηριάζει τα μικρόβια.
Η ομάδα αναζήτησε καλύτερο καταλύτη και όπως ανακοίνωσε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό «Science» τον βρήκε σε ένα κράμα κοβαλτίου και φωσφόρου, ένα αμάλγαμα, που ήδη χρησιμοποιούνταν ως αντιδιαβρωτική επικάλυψη για πλαστικά και μεταλλικά εξαρτήματα. Με τον νέο καταλύτη στο «βιονικό φύλλο» αυξήθηκε η παραγωγή αλκοολών (όπως η ισοπροπανόλη και η ισοβουτανόλη) πλησιάζοντας το 10%. Για κάθε κιλοβατώρα ηλεκτρικής ενέργειας από τον ήλιο, τα μικρόβια μπορούν να απορροφούν 130 γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα και να συνθέτουν 60 γραμμάρια ισοπροπανόλης. Αυτή η μετατροπή είναι περίπου 10 φορές πιο αποδοτική από τη φυσική φωτοσύνθεση!
Δυστυχώς, συχνά η απόσταση ανάμεσα σε μια βιοτεχνολογική διεργασία που πραγματοποιείται στο εργαστήριο και την εφαρμογή της σε μαζική κλίμακα στην παραγωγή είναι μεγάλη και δεν είναι καθόλου σπάνιο να μη γεφυρώνεται ποτέ. Θα δούμε ποια θα είναι η τύχη του «βιονικού φύλλου».

Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του ηλεκτρονικού τσιγάρου

Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του ηλεκτρονικού τσιγάρου

Το κάπνισμα σκοτώνει, αν και πολλοί δεν καταλαβαίνουν - τουλάχιστον έγκαιρα - πόσο θανατηφόρο είναι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο καπνός σκοτώνει περίπου τους μισούς από τους φανατικούς καπνιστές, μέσω των καρδιαγγειακών παθήσεων, του καρκίνου των πνευμόνων και άλλων καρκίνων και ασθενειών του αναπνευστικού. Περίπου το 30% των θανάτων από καρκίνο στις ΗΠΑ οφείλεται στη χρήση καπνού.
Τα τελευταία χρόνια το ηλεκτρονικό τσιγάρο εξαπλώνεται με εκπληκτική ταχύτητα. Πρωτοεμφανίστηκε τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας και σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, οι πωλήσεις του θα μπορούσαν να ξεπεράσουν εκείνες του παραδοσιακού καπνού μέσα στα επόμενα χρόνια. Οι κυβερνήσεις σε αρκετές χώρες έχουν αρχίσει να παίρνουν ρυθμιστικά μέτρα. Στις ΗΠΑ αποφασίστηκε τον περασμένο Μάη η απαγόρευση πωλήσεων ηλεκτρονικών τσιγάρων σε νέους ηλικίας κάτω των 18 ετών και επιβλήθηκε ο έλεγχος των προϊόντων αυτών και των ουσιών που χρησιμοποιούνται με αυτά, από πλευράς ασφάλειας και επιπτώσεων στην υγεία. Μερικές χώρες, όπως η Νέα Ζηλανδία, απαγόρευσαν τελείως τα ηλεκτρονικά τσιγάρα που χρησιμοποιούν μείγματα με νικοτίνη.
Οι περιορισμοί αυτοί τίθενται με δεδομένο ότι είναι άγνωστοι τυχόν κίνδυνοι από τη μακρόχρονη χρήση του ηλεκτρονικού τσιγάρου και με κανέναν τρόπο δεν πρέπει άνθρωποι που δεν καπνίζουν, ιδίως τα παιδιά και οι νέοι, να θεωρήσουν ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να αρχίσουν το «άτμισμα» (σ.σ. κατά το κάπνισμα). Παρ' όλ' αυτά είναι σαφές ότι το άτμισμα είναι πολύ λιγότερο επικίνδυνο για την υγεία από το κάπνισμα. Ορισμένοι ειδικοί εκτιμούν ότι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα εμπεριέχουν κίνδυνο για την υγεία σε ποσοστό 3% - 5% του κινδύνου που εμπεριέχουν τα τσιγάρα με καπνό. Αυτό φυσικά με την προϋπόθεση ότι οι πρώην καπνιστές ατμίζουν παίρνοντας την ίδια νικοτίνη όπως και πρώτα. Αν όμως αρχίσουν να ατμίζουν μανιωδώς οπουδήποτε, από το πρωί έως το βράδυ απορροφώντας περισσότερη νικοτίνη από πριν, προφανώς ο δείκτης προβλημάτων στην υγεία μετατοπίζεται προς μεγαλύτερα ποσοστά.
Κανείς δεν ξέρει ακόμα με βεβαιότητα πόσο επικίνδυνα είναι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα. Φυσικά, όπως και τα τσιγάρα από καπνό, περιέχουν νικοτίνη (ελάχιστοι καταφέρνουν να τα χρησιμοποιήσουν με καθαρό νερό). Μια παλιά παροιμία λέει ότι η νικοτίνη προκαλεί εξάρτηση, αλλά η πίσσα σκοτώνει και φυσικά δεν παράγεται πίσσα κατά τη χρήση των ηλεκτρονικών τσιγάρων. Ωστόσο, είναι δυνατό τα ηλεκτρονικά τσιγάρα να συμβάλλουν στην εμφάνιση καρκίνου του πνεύμονα με κάποια άγνωστη σήμερα διαδικασία, αλλά αυτό δεν θα αποκαλυφθεί πριν περάσουν πολλά χρόνια χρήσης τους, καθώς ο καρκίνος συνήθως θέλει αρκετά χρόνια για να εμφανιστεί. Ακόμα και μετά από δεκαετίες θα είναι δύσκολο να βγουν απόλυτα συμπεράσματα, καθώς ορισμένοι συνδυάζουν το ηλεκτρονικό τσιγάρο με τα τσιγάρα με καπνό.
Πιο σίγουροι κίνδυνοι από τα ηλεκτρονικά τσιγάρα είναι εκείνοι που προέρχονται από τη χρήση διαφόρων αρωμάτων και προσθέτων, που είναι οι μεγάλες άγνωστες παράμετροι. Οι κατασκευαστές χρησιμοποιούν χιλιάδες διαφορετικές χημικές ουσίες για να προσομοιώσουν γεύσεις όπως της φράουλας και διαφόρων κέικ. Φυσικά αυτές οι γεύσεις κάνουν το ηλεκτρονικό τσιγάρο πιο θελκτικό ιδιαίτερα για τις νέες ηλικίες και κάποιοι έφηβοι ίσως μπουν στον πειρασμό να το δοκιμάσουν πριν δοκιμάσουν κανονικό τσιγάρο. Οι περιορισμοί που έχουν τεθεί μέχρι σήμερα δεν αφορούν τα χημικά πρόσθετα, τα οποία έχουν κριθεί μη επικίνδυνα για την υγεία όταν προστίθενται σε τροφές, αλλά όχι όταν εισπνέονται και μάλιστα μετά από θέρμανσή τους αρκετή, ώστε να εξατμιστούν. Σε τέτοιες θερμοκρασίες είναι δυνατή κάποια διάσπαση ή αλληλεπίδραση των χημικών προσθέτων. Αγνωστη είναι και η επίπτωση στο επιθήλιο από τη μακρόχρονη εισπνοή καθαρού ατμού νερού.
Αν οι κυρίαρχες σήμερα επιστημονικές εικασίες για την ασφάλεια του ηλεκτρονικού τσιγάρου είναι σωστές, τότε ο κίνδυνος απ' αυτά είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο με τον κίνδυνο από τη συμβίωση με έναν καπνιστή και την εισπνοή καπνού από δεύτερο χέρι. Αυτός ο κίνδυνος δεν είναι αμελητέος και χρειάζεται να προσδιοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια, καθώς οι προσεγγίσεις δεν είναι αρκετές για ζητήματα σαν αυτό. Κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται να γίνει για αρκετό καιρό λόγω κόστους, το οποίο δεν είναι διατεθειμένα να καταβάλουν τα μονοπώλια (είτε της παραδοσιακής καπνοβιομηχανίας που μεταφέρουν κεφάλαια στο ηλεκτρονικό τσιγάρο, είτε νεοεισερχόμενων καπιταλιστών). Στο μεταξύ, είναι αδιαμφισβήτητο ότι γύρω στο ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι μπορεί να πεθάνουν από τη χρήση καπνού έως το τέλος του 21ου αιώνα...
Η καλύτερη λύση, φυσικά, είναι η απεξάρτηση από τη νικοτίνη και με αυτή που προσλαμβάνεται με τον παραδοσιακό και με αυτή που προσλαμβάνεται με τον τεχνολογικό τρόπο.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Aντίβαρο στην Ευρωλίγκα ... ευελπιστεί σε μέλλον

Aντίβαρο στην Ευρωλίγκα ... ευελπιστεί σε μέλλον

Μετά την Ευρωλίγκα που έκανε πρεμιέρα τη βδομάδα που πέρασε, πλέον έρχεται και η ώρα για την αντίστοιχη διοργάνωση της FIBA, το FIBA Champions League, που το ερχόμενο διήμερο 18 - 19 Οκτώβρη θα εμφανιστεί για πρώτη φορά στα δρώμενα του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Σε αυτή θα υπάρχει και η συμμετοχή τριών ελληνικών ομάδων, των Αρη, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, με τους δύο πρώτους να έχουν δηλώσει εξαρχής την υποστήριξή τους στο εγχείρημα και την Ενωση να έπεται μετά από αρκετές περιπέτειες αφού αρχικά προτίμησε το Eurocup.
Το γεγονός σηματοδοτεί και τα νέα δεδομένα στο χώρο του αθλήματος όσον αφορά τη «γηραιά ήπειρο» καθώς για πρώτη φορά μετά από μια δεκαπενταετία θα υπάρχει διασυλλογική διοργάνωση με διαφορετική διοργανώτρια αρχή απ' ό,τι τουλάχιστον ίσχυε μέχρι σήμερα. Ουσιαστικά, για τη φετινή σεζόν σε διασυλλογικό επίπεδο στην Ευρώπη θα υπάρχουν τέσσερις διοργανώσεις υπό τη σκέπη δύο Αρχών, με την Ευρωλίγκα και το Εurocup να ανήκουν στην πρώτη και το Champions League και το Europe Cup υπό την Παγκόσμια Συνομοσπονδία (το ευρωπαϊκό της σκέλος). Απ' αυτές, με βάση το τι έχει προηγηθεί αλλά και λόγω των συμμετοχών, στο προσκήνιο αναμένεται να βρεθούν κυρίως η Ευρωλίγκα και το Champions League, να ακολουθεί το Εurocup, ενώ η δεύτερη διοργάνωση της FIBA ήδη δείχνει να βρίσκεται κάπως πιο πίσω από πλευράς ενδιαφέροντος.

Επέστρεψε για να μείνει

Eurokinissi

Αν και με διαφορετικό τρόπο επιλογής, ΑΕΚ και Αρης βρέθηκαν τελικά στην ίδια διοργάνωση

Ολα αυτά αποτελούν το αποτέλεσμα της διαμάχης που εξελίσσεται την τελευταία διετία και κορυφώθηκε το τελευταίο χρόνο μεταξύ της Λίγκας των ισχυρών ομάδων που απαρτίζουν την Ευρωλίγκα και της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας, σχετικά με την πρωτοκαθεδρία στις διοργανώσεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Η αρχή των όσων συμβαίνουν έχει τις ρίζες της στην προ διετίας δυναμική επιστροφή που επιχείρησε η FIBA στο χώρο των διασυλλογικών ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Μετά την πρώτη κόντρα με τους λεγόμενους ισχυρούς, το 2000, που πήραν τα ηνία των διοργανώσεων στα χέρια τους με τη δημιουργία της πρώτης Ευρωλίγκας και την αποτυχημένη απάντησή της με τη διοργάνωση της Suproleague, η FIBA αυτή τη φορά επέστρεψε με σκοπό (όπως δηλώνουν οι υπεύθυνοί της) να μείνει. Βασιζόμενη κατά κάποιον τρόπο στην παλιά δομή του πάλαι ποτέ Κυπέλλου Πρωταθλητριών (με πολλούς νοκ άουτ αγώνες) και έχοντας κεντρικό σύνθημα στα σχέδιά της ότι οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις δεν μπορούν να αποτελούν μια κλειστή Λίγκα για λίγους και ισχυρούς και θα πρέπει να επιστρέφουν υπό την αιγίδα του θεσμικού φορέα του αθλήματος, η Παγκόσμια Συνομοσπονδία σχεδόν ενάμιση χρόνο πριν παρουσίασε τα σχέδιά της για τη δημιουργία του Champions League και του Εurope Cup. Τα συγκεκριμένα πάντως δεν βρήκαν μεγάλη απήχηση στους λεγόμενους ισχυρούς, ιδιαίτερα μετά την αντίδραση της Ευρωλίγκας να προχωρήσει άμεσα τα πλάνα που είχε για μελλοντικές αλλαγές στη διοργάνωση και κυρίως στα έσοδα, ζήτημα για το οποίο αρκετές εκ των ομάδων είχαν εκφράσει παράπονα προς τη διοργανώτρια.

Μαζικότητα και αγωνιστικά κριτήρια...

Eurokinissi

Ο ΠΑΟΚ εκ των προτέρων είχε δηλώσει την υποστήριξή του στο νεοσύστατο Champions League της FIBA

Ετσι, χωρίς την παρουσία πλέον των 11 ισχυρών που υπέγραψαν δεκαετή συμβόλαια με τη Λίγκα και άλλων 5 ομάδων που επιλέχθηκαν βάσει κριτηρίων της Λίγκας η FIBA απευθύνθηκε σε όλους τους υπόλοιπους διαθέσιμους.
Μάλιστα, βλέποντας την Ευρωλίγκα να μετατρέπεται μια ώρα αρχύτερα σε μια κλειστή Λίγκα για λίγους, με μόλις 16 ομάδες να συμμετέχουν φέτος σε αυτήν, οι ιθύνοντες της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας αντέταξαν τη μαζικότητα των δικών τους διοργανώσεων και κυρίως της «ναυαρχίδας» τους, του Champions League. Και κάτι αντίστοιχο κατάφερε αφού, έστω και «πλην 16», στη νέα διοργάνωση μετέχουν 56 ομάδες από 31 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες, εκ των οποίων μάλιστα 18 κατέκτησαν τον τίτλο στη χώρα τους την περασμένη χρονιά. Σε αυτές υπάγονται και κάποιες που αρχικά είχαν επιλέξει να ακολουθήσουν το δρόμο της Ευρωλίγκας με συμμετοχή στη δεύτερη τη τάξει διοργάνωσή της, το Eurocup (π.χ. ΑΕΚ, Παρτιζάν Βελιγραδίου, Ζιελόνα Γκόρα), ωστόσο οι απειλές από τη FIBA προς τις εθνικές Ομοσπονδίες για επιβολή κυρώσεων, τις οδήγησαν τελικά στη νεοσύστατη διοργάνωση. Πάντως, εκτός της μαζικότητας ένα άλλο επιχείρημα που πρόβαλε η FIBA και αποτέλεσε (και αποτελεί) όπλο στη διαμάχη της με την Ευρωλίγκα είναι και το γεγονός ότι στις δικές της διοργανώσεις τα κριτήρια συμμετοχής συνδέονται άμεσα με τη θέση της κάθε ομάδας στο πρωτάθλημα της και όχι με κλειστά συμβόλαια, όπως συμβαίνει στην Ευρωλίγκα. Μάλιστα, το γεγονός αυτό έχει βρεθεί αρκετές φορές στο επίκεντρο της κριτικής των ανθρώπων της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας.

...αλλά στο γνωστό πλαίσιο

Icon

Η πολωνική Ζιελόνα Γκόρα ήταν απ' αυτές που άφησαν τις διοργανώσεις της Ευρωλίγκας για να πάνε στο Champions League

Ωστόσο, πέρα απ' όλα αυτά θα πρέπει να σημειωθεί ότι και η ίδια η FIBA δεν ξέφυγε από το γενικότερο πλαίσιο της εμπορευματοποίησης του αθλήματος αφού και αυτή προκειμένου να στηρίξει το εγχείρημά της απευθύνθηκε σε πολυεθνικές συνάπτοντας συνεργασίες μαζί τους, ενώ ένα απ' τα πρώτα ζητήματα που υποσχέθηκε και η ίδια στις ομάδες ήταν τα έσοδα που θα είχαν απ' τη συμμετοχή τους στις συγκεκριμένες διοργανώσεις. Μάλιστα, τα ποσά αυτά αρκετές φορές αναπροσαρμόστηκαν κατά τη διάρκεια της διαμάχης με την Ευρωλίγκα. Την ίδια στιγμή, αρκετοί είναι αυτοί που κατηγόρησαν την Παγκόσμια Συνομοσπονδία για μεροληπτική αντιμετώπιση στο ζήτημα των ομάδων καθώς μετά την αποτυχία της να πείσει τους ισχυρούς, ουσιαστικά τους άφησε στο απυρόβλητο για τα 10ετή συμβόλαια συνεργασίας με την Ευρωλίγκα, την ώρα που εκτόξευσε απειλές προς άλλες ομάδες εάν συμμετείχαν στο Εurocup.

Το σύστημα διεξαγωγής

Το ερχόμενο διήμερο 18 - 19/10 θα ανοίξει η αυλαία της κανονικής περιόδου στη διοργάνωση του Champions League με τη διεξαγωγή της 1ης αγωνιστικής στην Α' φάση των ομίλων με τη συμμετοχή 30 ομάδων. Πρακτικά, η εκκίνηση δόθηκε στις 27 Σεπτέμβρη οπότε πραγματοποιήθηκε ο προκριματικός γύρος από τον οποίο προκρίθηκαν 8 ομάδες που συμπλήρωσαν τις υπόλοιπες 32 της φάσης των ομίλων. Οι 40 ομάδες πλέον έχουν χωριστεί σε 5 ομίλους των 8 ομάδων που θα κοντραριστούν σε δύο γύρους (εντός - εκτός) μέχρι το τέλος του Φλεβάρη 2017.
Μετά το τέλος των ομίλων, στην επόμενη φάση θα προχωρήσουν οι 4 πρώτες κάθε ομίλου αλλά και οι 4 καλύτερες πέμπτες (συνολικά 24 ομάδες). Οι 5 πρωτοπόρες αλλά και οι 3 καλύτερες δεύτερες θα περάσουν κατευθείαν στον 2ο γύρο των πλέι οφ. Οι υπόλοιπες 16 ομάδες θα μετάσχουν στον 1ο γύρο των πλέι οφ όπου διασταυρωμένες ανάλογα με τη θέση σε διπλά παιχνίδια θα διεκδικήσουν την πρόκριση στο ΤΟΠ-16. Εκεί και πάλι με διπλούς αγώνες θα βγουν οι ομάδες των προημιτελικών, όπου επίσης σε διπλούς αγώνες θα διεκδικήσουν μια θέση στο φάιναλ φορ της διοργάνωσης. Σημειώνεται πως σε κάθε ζευγάρι των πλέι οφ η καλύτερη στη βαθμολογία ομάδα της κανονικής περιόδου θα δίνει τον επαναληπτικό αγώνα στην έδρα της. Οπως ανακοινώθηκε πριν από λίγες μέρες η έδρα του φάιναλ φορ θα είναι μια εκ των τεσσάρων ομάδων που θα έχουν προκριθεί.

Μπ. Τσ.

Στις κοινωνίες των μελισσών εφαρμόζεται η… δικτατορία του προλεταριάτου!

 Στις κοινωνίες των μελισσών εφαρμόζεται η… δικτατορία του προλεταριάτου!

Εισαγωγικές διευκρινίσεις

Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι θαυμάζουν και αναφέρονται στην «τέλεια λειτουργία» της κοινωνίας των μελισσών. Έχουν παραχθεί πολλές θεωρίες και ερμηνείες, καθόλου απαλλαγμένες από σκοπιμότητες, ιδίως σκοπιμότητες των κυρίαρχων τάξεων και εξουσιών. 

Οι θεοκρατικές αντιλήψεις απέδιδαν σε «θεϊκό θαύμα» την λειτουργία τους. Φυσικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από οργάνωση ενός ζωικού είδους που μέσα από μια εξέλιξη 55-60 εκατομμυρίων ετών, κατάφερε να επιβιώσει, να προσαρμοστεί και να ενσωματώσει στο dna του αυτόματες λειτουργίες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου περιττές, για την επιβίωσή του στις σκληρές συνθήκες της φύσης.

Οι πρώτες γνωστές γραπτές και πολύ ακριβείς παρατηρήσεις για την οργάνωση της κοινωνίας των μελισσών, προέρχονται από τον Αριστοτέλη.

 

Στο παρόν κείμενο ο παραλληλισμός της ανθρώπινης κοινωνίας με αυτή των μελισσών, γίνεται μόνο ως προς την ερμηνεία των πραγματικών λειτουργιών τους. Επί της ουσίας, η πρώτη είναι κοινωνία έλλογης βούλησης και πράξης και η δεύτερη κοινωνία αυτόματης εντυπωμένης λειτουργίας, στο dna των μελισσών, άρα δεν υπάρχει όμοιο ποιοτικό πεδίο σύγκρισης. Εξισώσεις των δύο κοινωνιών ή  ιδεαλιστικές ερμηνείες για τη λειτουργία τους, είναι απορριπτέες.

Οι ερμηνείες που δίνονται είναι κοινωνιολογικού χαρακτήρα, και δεν υποκαθιστούν επιστημονικές μελέτες. Για την κατανόηση, χρησιμοποιούνται γνωστοί κοινωνιολογικοί και πολιτικοί όροι που ταιριάζουν σε ανθρώπινη κοινωνία.

Σκοπός του κειμένου είναι να αναθεωρηθούν οι αντιδραστικές θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί, για χιλιάδες χρόνια, από αντιδραστικές ιδεολογίες, με βάση την υποκειμενική ταξική ερμηνεία της ζωής των μελισσών. Η ερμηνεία αυτή ξεκινούσε με την θέση ότι κέντρο της ζωής των μελισσών είναι οι βασίλισσες.  Κάποιοι μάλιστα είχαν επιχειρήσει να τις ονομάσουν βασιλείς(!) μη ανεχόμενοι τη θηλυκοκρατία στο μελίσσι.

Οι αντιδραστικές και ιδίως οι θεοκρατικές θεωρίες, χρησιμοποιούσαν την αρμονία του μελισσιού για να της δώσουν έννοιες σκεπτόμενης κοινωνίας, όπως η ανθρώπινη. Υμνούσαν ως χαρακτηριστικά μεγάλου προτερήματος την, κατά τη γνώμη τους, αποδοχή-υποταγή όλων στη βασίλισσα, την «σιωπή» με την οποία κάνουν την εργασία οι εργάτριες, χωρίς διαμαρτυρίες και… απεργίες και την απόρριψη των κηφήνων (τεμπέληδων) που ήταν παράδειγμα προς αποφυγή. Επίσης οι ιδεαλιστικές αντιλήψεις «πατούσαν» στα σπουδαία, για τον άνθρωπο, προϊόντα του μελισσιού που κανένας μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να υποκαταστήσει. Αρχή και τέλος γι όλες αυτές τις θεωρίες ήταν η βασίλισσα και αυτό είχε το βαθύ προπαγανδιστικό του νόημα.

Στην ουσία, οι αντιδραστικές θεωρίες προσπαθούσαν να περιγράψουν μια κοινωνία μελισσών κατ’ εικόνα και ομοίωση μιας ταξικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας, παρουσιάζοντάς τη σαν φυσική και θεϊκή επιταγή. Έτσι, διαπαιδαγωγούσαν τους νέους στο πρότυπο της γενικής υποταγής, κατ εικόνα και ομοίωση των μελισσών, στην ταξική εξουσία που άλλοτε εμφανιζόταν σαν βασιλεία, άλλοτε σαν «φωτισμένη» δικτατορία, άλλοτε σαν αστική δημοκρατία. Αυτή την ιδανική αρμονία που επιδιώκουν για την ανθρωπινή κοινωνία, δήθεν τη διαταράσσουν ταραχοποιά, επαναστατικά, κομμουνιστικά και αναρχικά στοιχεία, τα οποία επιδιώκουν την ανατροπή και καταστροφή της! Έτσι ολοκλήρωναν την αντιδραστική - ταξική αξιοποίηση της δικής τους ανάγνωσης της κοινωνίας των μελισσών.

Φυσικά, στις συγκρίσεις μεταξύ των δύο κοινωνιών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η βασική ποιοτική διαφορά της προδιαγεγραμμένης δράσης των μελισσών και της έλλογης δράσης των ανθρώπων. Λάθη εξομοίωσης οδηγούν σε ιδεαλιστικές τερατογεννέσεις! Επίσης δεν επιτρέπονται παρανοήσεις από τις αναγωγές που γίνονται στο κείμενο από την ερμηνεία της κοινωνίας των μελισσών με χρήση ανθρώπινων όρων. Αυτό εξυπηρετεί τη δική μας κατανόηση και οι μέλισσες δεν ενδιαφέρονται καθόλου γι αυτό.

Ας δούμε όμως γιατί οι κλασσικές αντιδραστικές θεωρίες για την ερμηνεία της κοινωνίας των μελισσών, είναι ακριβώς αντίθετες από την πραγματικότητα αυτών των κοινωνιών. Επίσης, ας κάνουμε, ποιητική αδεία, μια δική μας προοδευτική διαλεκτική ανάγνωση, χρησιμοποιώντας ανθρώπινους πολιτικούς και κοινωνιολογικούς όρους.

 

Αφορμή για το κείμενο αυτό αποτέλεσε μια μακρά συνομιλία με τον Ερμή, νέο και παρατηρητικό μελισσοκόμο.

Ο Ερμής έχει λίγα χρόνια που ασχολήθηκε με τα μελίσσια. Είχε πάντα μια μεγάλη κλίση αγάπης προς τα ζώα, ήμερα και άγρια, και έφτασε μέχρι να αναπτύξει σχέσεις φιλίας με αλεπουδάκια! Πανέξυπνα αλλά παρεξηγημένα ζώα. Τώρα όμως τον έχουν κερδίσει οι μέλισσες.

Μιλούσαμε για τα μελίσσια και τη ζωή τους. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα να καταγραφεί η κανονική αφήγησή του σε κείμενο «μεταφρασμένο» σε πολιτικούς και κοινωνιολογικούς όρους. Το κείμενο, μετά από πολλές παρατηρήσεις και υπομνήσεις ότι το μελίσσι δεν είναι ανθρώπινη κοινωνία και οι αναγωγές έχουν πάντα τα κενά και τα ρίσκα τους, πήρε τελικά έγκριση από τον Ερμή!

Η αφήγηση είναι του Ερμή και η «μετάφραση» του υπογράφοντα.

Ο Διάλογος 

-               Ξέρεις, του λέω, εγώ απέφευγα πάντα να αναφέρομαι στη ζωή των μελισσών ως παράδειγμα οργάνωσης της κοινωνίας γιατί είχαν, πάνω απ’ όλα, τη Βασίλισσα. Κάθε αντιδραστικό άτομο, από τους βασιλικούς μέχρι τους ρατσιστές και τους φασίστες, μας κολλούσε στα μούτρα το μελίσσι, ως παράδειγμα κοινωνικής αρμονίας, καλής οργάνωσης και «καλής υποταγής» στην εξουσία της βασίλισσας και της άρχουσας τάξης, για να αρνηθούμε τον διαλεκτικό υλισμό, τον μαρξισμό, τον σοσιαλισμό και την επαναστατικότητα.

-               Κι εσύ το έχαφτες!

-               Όχι, αλλά περιέγραφαν, με ύφος Αϊνστάιν, το μελίσσι κατά την επιθυμία τους!  Μας έλεγαν, κοιτάτε πως δουλεύουν οι μέλισσες χωρίς να μιλάνε και να παρασπονδούν, κοιτάτε πως υποτάσσονται στη βασίλισσα, κοιτάτε πως πρέπει να είναι οι εργάτες για να προκόψει η κοινωνία! Όχι να ξεσηκώνονται, να απεργούν, να διαδηλώνουν και να αμφισβητούν την εξουσία…

-               Και γιατί δεν εξέτασες αν αυτό που έλεγαν ισχύει;

-               Δεν ασχολήθηκα και δεν ήξερα πώς να το κάνω. Απλώς απέρριπτα τη μεταφυσική ερμηνεία γιατί ήξερα ότι μιλάμε για κοινωνία φυσικά οργανωμένη.

-               Και άφησες τους άλλους να συκοφαντούν τις μέλισσες και να λένε ό,τι αντιδραστικό τους κατέβει!

-               Ε, καλά, τους έλεγα ότι άλλο ζώα χωρίς βούληση, άλλο άνθρωπος.

-               Και αυτοί κορόιδευαν βέβαια γιατί νόμιζαν ότι κατείχαν την απόλυτη αλήθεια.

-               Οι φανατικοί και οι πολλοί κορόιδευαν, κάποιοι το σκέφτονταν.

-               Άκου, όλοι αυτοί, κατείχαν το απόλυτο ψέμα! ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΜΕΛΙΣΣΩΝ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ! Για να μη σου πω και κάποιο κράμα πρωτόγονου και μελλοντικού κομμουνισμού! Είναι αυτό που τρομάζει κάθε καπιταλιστή, φασίστα και αντιδραστικό και για να το αποφύγει, διαστρέφει, αντιστρέφει και συκοφαντεί την πραγματικότητα της κοινωνίας των μελισσών!

-               Δηλαδή, τώρα θα μου τα πεις ανάποδα;

-               Θα τα πως όπως είναι ακριβώς και όπως τα διαπιστώνω συνεχώς, ανοίγοντας τις κυψέλες και παρατηρώντας όλη τη ζωή και τις κινήσεις του μελισσιού. Χωρίς λεπτομερή παρατήρηση και αιτιολογία όλων των λειτουργιών, μόνο γελοία συμπεράσματα, όπως αυτά με την κυρίαρχη εξουσία της βασίλισσας και την υποταγή των μελισσών, θα βγαίνουν.

 

Και αρχίζει την αφήγηση για τη… «δικτατορία του προλεταριάτου» των μελισσών!

-               Η κοινωνία των μελισσών είναι κεντρικά σχεδιασμένη κοινωνία από τη φύση τους. Λειτουργεί με πλάνο κεντρικά σχεδιασμένο και κατανεμημένο σε κάθε λεπτομέρεια από πριν, στο dna. Κάθε επί μέρους δραστηριότητα, κατανομή, λειτουργία παραγωγή είναι τμήμα του κεντρικού σχεδιασμού. Η ελευθερία των μελισσών βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο προσαρμόζονται κάθε στιγμή στη φύση και στην αντικειμενική πραγματικότητα για να επιτύχουν  τον σκοπό που είναι εντυπωμένος μέσα τους. 

Μέσα στην κοινωνία των μελισσών, η συντριπτική πλειοψηφία είναι οι εργάτριες. Μόνο που από αυτές δεν έχει αφαιρεθεί καμία εξουσία που πηγάζει από τη θέση τους στην παραγωγή, όπως γίνεται στον καπιταλισμό. Εκεί εφαρμόζεται πραγματικά το γνωστό στους ανθρώπους σύνθημα… «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά»! Έτσι, έκτισαν από την αρχή την κοινωνία τους χωρίς αφεντικά γιατί δεν τα είχαν καμία ανάγκη. Αυτές εργάζονταν, αυτές κατείχαν στον οργανισμό τους την εργατική δύναμη και τα κινητά μέσα παραγωγής μελιού κτλ και αυτές κατασκεύαζαν τα πάγια μέσα παραγωγής όπως το κερί, την κυψέλη και τα άλλα υλικά. Δε είχαν κανένα λόγο να έχουν αφεντικά. Αντιθέτως, επέβαλαν παντού την εξουσία τους αφού κανένας δεν μπορούσε να ζήσει αν δεν υπάκουε στους κανόνες που πήγαζαν από αυτές.

-               Έβαζαν και κανόνες;

-               Κανονική, αυτόματη και αναγκαία «δικτατορία του προλεταριάτου» με… σύνταγμα, κανόνες, παιδεία, κατάρτιση, πρακτική εκπαίδευση, υγεία, πολιτοφυλακή, ερευνητές,  και πάνω απ όλα… δημοκρατία!

-               Ψηφίζουν κιόλας;

-               ψηφίζουν κιόλας! Με τον τρόπο τους, κάτι σαν άμεση δημοκρατία! Με τις ενέργειές, τη γλώσσα του σώματος και τις κινήσεις, κρίνουν τους άλλους και τελικά, ομαδικά διαμορφώνουν μια στάση που είναι και ο βαθμός αξιολόγησης, προτίμησης ή απόρριψης. Αυτή είναι η «ψηφοφορία» η οποία έχει άμεσες πρακτικές συνέπειες στο μελίσσι. Σε αυτά ουδεμία εξουσία και λόγο έχει η βασίλισσα. Η «άμεση δημοκρατία» των μελισσών τα καθορίζει όλα.

-               Και πως θα τα διαπιστώσουμε αυτά;

-               Θα τα πιάσουμε ένα – ένα.

-               Ωχ, έχει πολύ μάθημα;

-               Ας πρόσεχες!

 

Η Βασίλισσα. 

-               Οι εργάτριες επιλέγουν από ποιο κελί και αυγό θα γεννηθεί βασίλισσα. Αυτές την ταΐζουν ειδικά για να γίνει βασίλισσα. Αυτές την εκπαιδεύουν να εκτελεί τα καθήκοντά της, χωρίς κουβέντα. Αυτές της δείχνουν κάθε μέρα, κάθε ώρα τι να κάνει, πώς να το κάνει, που να το κάνει. Κάθε παρέκκλιση από τον κανόνα επιφέρει αντίδραση και αν δεν πειθαρχήσει την περιθωριοποιούν και βγάζουν άλλη βασίλισσα για να παίξει το ρόλο που της αναθέτουν. Δεν ασχολούνται με απείθαρχες βασίλισσες! Η βασίλισσα είναι μια μέλισσα που της αναθέτουν συγκεκριμένα καθήκοντα και κρίνεται με βάση την καλή εκτέλεσή τους. Ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω από τις άλλες μέλισσες που έχουν άλλα καθήκοντα.

-               Δηλαδή;

-               Δηλαδή οι εργάτριες δημιουργούν τη βασίλισσα, σαν ίση τους για μια άλλη λειτουργία, για να εκτελέσει το καθήκον να γεννάει αυγά για να αναπαράγεται η εργατική τάξη και όλο το είδος. Την τιμούν όπως σε κάθε πραγματική δημοκρατία έχει ο λαός τιμάει τους σκληρά εργαζόμενους για την κοινωνία, δηλαδή για να επιτελεί ισότιμα ένα σπουδαίο ρόλο. Οι βασίλισσες είναι πλήρως ενσωματωμένες στην εξουσία της εργατικής τάξης, τίποτα απολύτως δεν μπορεί να κάνει χωρίς έγκριση και έξω από τους κανόνες που της θέτουν. Ακόμη και σε ποιό κελί θα γεννήσει τα αυγά, το υποδείχνουν οι μέλισσες, αν και γνωρίζει και αυτή από τη φύση της τι να κάνει.

Η βασίλισσα έχει λάθος όνομα. Κομμάτι της εργατικής τάξης είναι στην κυψέλη. Σε μια έλλογη, ανθρώπινη, σοσιαλιστική ή κομμουνιστική κοινωνία έτσι είναι ο κανόνας να γίνεται. Καμιά εξουσία επί και πάνω από την  εργατική τάξη. Η οργάνωση δηλαδή δεν έχει καμία σχέση ούτε με καπιταλισμό ούτε με ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία. Η διαφορά με τις ανθρώπινες κοινωνίες είναι πως στις μέλισσες αυτά είναι εντυπωμένες «φυσικές λειτουργίες» στο dna και όχι προϊόντα έλλογης βούλησης.

Εξουσίες
 

-               Η μέλισσες καθορίζουν τα πάντα στη βασίλισσα, η βασίλισσα τίποτα δεν καθορίζει στις μέλισσες. Η βασίλισσα δεν μπορεί να… προσλάβει και να απολύσει μέλισσες ό,τι και αν κάνουν αυτές! Οι μέλισσες απολύουν την βασίλισσα και βάζουν άλλη στη θέση της, αν δεν κάνει αυτό που πρέπει. Το ποιος κατέχει την εξουσία είναι σαφές.

Η "δικτατορία του προλεταριάτου"!

-               Κανένας δεν μπορεί να παραβιάσει τους κανόνες της λειτουργίας και της ζωής της κοινωνίας των μελισσών που επιβάλουν και περιφρουρούν οι εργάτριες. Αυτή είναι η έννοια της «δικτατορίας της εργατικής τάξης» (προλεταριάτου) στο μελίσσι! Όλοι μέσα εκεί έχουν καθορισμένους ρόλους. Όποιος τους παραβεί δέχεται αμέσως την τιμωρία η οποία φτάνει μέχρι την θανατική καταδίκη αν θέσει σε κίνδυνο το μελίσσι. Εκτός της βασίλισσας, ορίζουν και τον ρόλο των κηφήνων αλλά ρυθμίζουν εσωτερικά και την ιεραρχική εκτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων στις εργάτριες κατά ομάδες και ηλικία.

Παραγωγικές σχέσεις

-               Στην κυψέλη η βασίλισσα έχει το ρόλο της μέλισσας αναπαραγωγής, οι κηφήνες της γονιμοποίησης, οι μικρές μέλισσες τις εσωτερικές εργασίες και οι άλλες μισές τις παραγωγικές εργασίες. Ισχύει το σκέλος των… σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων «ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ» αλλά δεν ισχύει το άλλο σκέλος «Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ». Φυσικά δεν ισχύει ούτε η καπιταλιστική σχέση με βάση την οποία όλο το προϊόν ανήκει στη βασίλισσα ή σε κάποιους εξουσιαστές της κοινότητας που δεν δουλεύουν παραγωγικά.

Το προϊόν ΚΑΤΑΝΕΜΕΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΟΛΩΝ και του ρόλου των τμημάτων της κυψέλης. Ούτε πάνω ούτε κάτω. Όσο και αν αυτό το «ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ» φαίνεται κομουνιστική παραγωγική σχέση, στην πραγματικότητα ανήκει στον πρωτόγονο κομμουνισμό, στην αναγκαστική κατανομή δηλαδή, με βάση την επιβίωση της κοινότητας. Δεν αφορά πληθώρα αγαθών ικανοποίησης αναγκών αλλά ακριβή κατανομή συγκεκριμένων αγαθών.

Δεν υπάρχουν σφετεριστές του προϊόντος. Η εργατική τάξη δεν κλέβει τον εαυτό της, ούτε αφήνει κανέναν από τα μέλη της, ή από την κυψέλη να το κλέψει. Επί ποινή αφανισμού όλης της κοινωνίας τους, κατανέμονται όλα ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε μέλους και κάθε ομάδας με βάση το ρόλο τους. Δεν θα μπορούσε π.χ. ποτέ η βασίλισσα να μη καταναλώνει απείρως μεγαλύτερες ποσότητες τροφής υψηλής θρεπτικής αξίας (βασιλικός πολτός κλπ) από τις άλλες μέλισσες, διότι δεν θα μπορούσε να γεννήσει και το μελίσσι θα πέθαινε. Η μέλισσα - βασίλισσα που παίζει το ρόλο «εργαλείου αναπαραγωγής», για να είναι παραγωγική πρέπει να τροφοδοτηθεί και με τις αναγκαίες πρώτες ύλες που αναπαράγουν την εργατική – παραγωγική της δύναμη. Λιγότερα σημαίνει θάνατος της κυψέλης.

Το «κράτος» 

-Όλες οι εξουσίες «πηγάζουν από το λαό και υλοποιούνται από το λαό»! Δεν υπάρχει χωρισμός νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής, όλα ενοποιούνται στο «λαό» που τα υλοποιεί. Υπάρχουν όμως τμήματα με εξειδικεύσεις και διαφορετικές εργασίες και αποστολές. Όπου χρειάζεται, γίνεται ανάθεση σε ειδικό τμήμα για κάποια ενέργεια. Όλα γίνονται αυτόματα. Το πώς γίνεται, είναι στα μυστικά του DNA και της κοινωνίας τους.

Ο τρόπος που επιβάλλουν την πειθαρχία είναι ποικίλος. Άλλοτε είναι με ορισμένες μέλισσες, άλλοτε ομαδικά, άλλοτε μαζικά, όλες μαζί.

Μια ομάδα μελισσών επιβλέπουν, προστατεύουν και καθοδηγούν τη βασίλισσα.

Υπάρχουν ελεγκτές της κυψέλης, της αναπαραγωγικής διαδικασίας και των εργασιών που γίνονται από τις μέλισσες.

Αν μια ομάδα θέλει να αποχωρήσει από μια κυψέλη, λόγω υπέρβασης του «άριστου μεγέθους» λειτουργίας του μελισσιού και γεννιέται, ή σκοπίμως ενεργούν για τη γέννησή της, δεύτερη βασίλισσα, οι εργάτριες - μέλισσες, με τον τρόπο τους την οδηγούν σε άλλο μέρος μαζί με το σμάρι, που προηγούμενα έχει εντοπίσει το ανιχνευτικό τμήμα.

Καμιά βασίλισσα δεν διανοείται να μην υπακούσει.

Το σμάρι κουβαλάει μαζί και τον απαραίτητο εφοδιασμό και επιμελητεία.

 

Αν μια ανιχνεύτρια φέρνει λάθος πληροφορίες στην κοινότητα, της επιβάλλεται ποινή απαξίωσης.

Καμιά μικρή μέλισσα δεν μπορεί να πάρει τη θέση μεγάλης. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί για λόγους ανάγκης από απώλεια μεγάλου αριθμού εργατριών. Τότε μεγαλώνουν απότομα οι μικρές! Αν όμως είναι περίοδος συντήρησης μπορεί να επιμηκύνεται η ζωή και τα στάδια εξέλιξης.

Υπάρχει και «πολιτοφυλακή» για την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια. Αυτή δίνει πρώτη τη μάχη με τους εισβολείς. Το ποιος θα πετάξει έξω τους κηφήνες και πότε το καθορίζει η εργατική τάξη και το εκτελεί η πολιτοφυλακή. Το ποιος θα φυλάξει τις πύλες και πως, είναι επίσης καθορισμένο.

Υπάρχουν ανιχνευτές, υπάρχουν εργάτες ειδικών εργασιών και παραγωγοί διαφορετικών προϊόντων για το μελίσσι.

Καμιά γραφειοκρατία, όλα είναι «ηλεκτρομαγνητικά» καταγραμμένα στον εγκέφαλο των μελισσών οι οποίες ασκούν με ακρίβεια την… «ηλεκτρονική διακυβέρνηση»!

Εκπαίδευση

-               Η προσδόκιμος ηλικία μιας μέλισσας σε συνθήκες κανονικής εργασιακής ζωής (καλές θερμοκρασίες) είναι  περίπου 45 ημέρες (σε ορισμένες συνθήκες – χειμώνας - ζουν ως 5-6 μήνες).

Ο χρόνος αυτός διαιρείται σε εκπαίδευση, πρακτική, εσωτερικές εργασίες (όλα είναι αποτυπωμένα στον εγκέφαλο) από τη μια και παραγωγικός χρόνος με εξωτερικές εργασίες από την άλλη.

Η πρώτη περίοδος καταλαμβάνει το 45% της ζωής και η δεύτερη το 55%. Η αναφορά γίνεται γιατί οι αντίστοιχες κατανομές στους ανθρώπους με μέσο προσδόκιμο τα 75 χρόνια, είναι περίπου 25%-75% ή 30%-70%. Σταδιακά όμως στις ανθρώπινες κοινωνίες, το πρώτο μέρος αυξάνει και αν προσθέσουμε και το χρόνο δια βίου μάθησης τότε αυξάνει σημαντικά.

Πιθανόν η ποσοστιαία σχέση εκπαιδευτικής και παραγωγικής ηλικίας των μελισσών, που είναι παράγωγο εκατομμυρίων ετών, να είναι η ιδανική σχέση  και για τις ανθρώπινες κοινωνίες και προς τα εκεί να κατευθύνονται αυξάνοντας συνεχώς το πρώτο μέρος. Για τις μέλισσες, παρότι και αυτές μαθαίνουν, δεν τίθεται θέμα μεταβολής της σχέσης του χρόνου εκπαίδευσης - πρακτικής μέσω βούλησης γιατί αυτά είναι καθορισμένα από το dna τους που αλλάζει σε μεγάλες περιόδους. Φυσικά στους ανθρώπους υπάρχει και ο ελεύθερος χρόνος.  Πιθανόν στις μέλισσες να συγχωνεύεται στο χρόνο ανάπαυσης -αναπαραγωγής της εργασιακής τους δύναμης.

Η εκπαίδευση – πρακτική περιλαμβάνει εσωτερικές εργασίες και φτάνει μέχρι και τη φύλαξη – έλεγχο της εισόδου.  Μόλις γεννηθεί η μέλισσα αναλαμβάνει τον καθαρισμό των κελιών. Έπειτα όσο περνάνε οι μέρες αρχίζει να σφραγίζει τα κελιά του γόνου, περιποιείται γόνο και βασίλισσα, κατασκευάζει και συντηρεί της κηρήθρες. Επίσης χρησιμοποιώντας το κεντρί της φρουρεί και υπερασπίζεται την κυψέλη.

Δίκαιο

-               Η δικαιοσύνη είναι «λαϊκή». Όλο το μελίσσι χωρίς δικαστική διαδικασία επιβάλει την ποινή με τον τρόπο του. Όταν όμως χρειάζεται ειδική απόφαση και εκτέλεση, τότε ένα τμήμα της ή η «πολιτοφυλακή» αναλαμβάνουν δράση.

Για τους παραβάτες υπάρχουν διαφόρων ειδών ποινές. Ξεκινάει από την απαξίωση και την περιθωριοποίηση και φτάνει στο πέταγμα έξω από την κυψέλη που σημαίνει θάνατος. Αν δεν τηρούνται επακριβώς οι κανόνες, τότε κινδυνεύουν όλοι.

 

Επικοινωνίες

-               Οι μέλισσες έχουν δημιουργήσει ένα πολύπλοκο σύστημα επικοινωνίας και συνεννόησης. Βασίζονται κυρίως σε οπτικά, ακουστικά και χημικά ερεθίσματα. Η χημική επικοινωνία είναι πολύ ανεπτυγμένη και γίνεται με φερομόνες. Είναι πιθανόν να υπάρχουν και άλλοι τρόποι επικοινωνίας που εμείς δεν γνωρίζουμε.

Για όλα έχουν κωδικοποιημένες συνεννοήσεις σε πολύ λεπτομερή βαθμό. Είναι δυνατόν π.χ. μια ανιχνεύτρια να φέρει την πληροφορία ότι σε 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά σε τόσο βάθος ή ύψος, με τέτοιο κλίμα, υπάρχει τόσο υλικό για μέλι ή για κερί ή άλλο υλικό και μπορούν να το μαζέψουν «τόσες» μέλισσες! Οι μέλισσες δεν θα χάσουν ούτε δυνάμεις ούτε ενέργεια για να ψάχνουν, ούτε θα πάνε σε λάθος μέρος, ούτε θα πάνε λιγότερες ή περισσότερες από αυτές που πρέπει. Η οικονομία ενέργειας και εργατικής δύναμης είναι σαφώς καθορισμένη βασική αρχή στον κώδικα πληροφοριών. Το πώς γίνεται; Ε, αν είσαι μελισσοκόμος και παρατηρείς με μεγάλη προσοχή, αρχίζεις και καταλαβαίνεις τους κώδικες επικοινωνίας όταν βλέπεις συγκεκριμένες στάσεις και κινήσεις και ακούς τους θορύβους που κάνουν. 

Υγεία 

-               Όσο και αν φαίνεται παράξενο έχουν και υπηρεσίες υγείας οι οποίες προσφέρονται… δωρεάν στην κυψέλη! Οι υπηρεσίες αυτές εκτελούνται κατά βάση από τις νεώτερες μέλισσες πριν βγουν στην παραγωγή.

Το είδος υπηρεσιών ξεκινάει από την απλή καθαριότητα και την αποστείρωση, απομόνωση ρυπογόνων εστιών και φτάνουν μέχρι την καταπολέμηση μικροβίων και ιατρικής περίθαλψης σε άρρωστα μέλη, ιδίως στη βασίλισσα. 

 

 

Υπερπροϊόν και υπεραξία

-               Οι μέλισσες δεν παράγουν για την βασίλισσα αλλά για την κοινωνία τους. Όλη η παραγωγή ανήκει στην κοινωνία. Ακόμη και η βασίλισσα παράγει αυγά για την κοινωνία. Αυτό αποδομεί κάθε υπόθεση εξουσίας και εκμετάλλευσης από τη βασίλισσα.

Οι μέλισσες, παράγουν και υπερπροϊόν. Παράγουν δηλαδή το μέλι και τα άλλα αναγκαία, όσο χρειάζονται για να επιβιώσει το μελίσσι αλλά και κάτι παραπάνω για τις έκτακτες καταστάσεις και για νέα μέλη που μπορεί να είναι περισσότερα, αφού κάθε κοινωνία θέλει να αναπαράγεται, για λόγους ασφαλείας, με διευρυμένο τρόπο. Δεν παράγει δηλαδή ακριβώς για τον ίδιο αριθμό μελών. Όταν, βέβαια, ο αριθμός, υπερβεί το «άριστο μέγεθος» λειτουργίας του μελισσιού, τότε ένα τμήμα μετακομίζει και κάνει άλλη κυψέλη, δεν διευρύνεται ατέρμονα και δεν μετατρέπεται σε βαριά, «γραφειοκρατική» και δυσκίνητη κοινωνία.

Έχουμε όμως εξωτερικούς λήπτες των προϊόντων της κυψέλης. Πέρα από τα άλλα ζώα που επιχειρούν και κλέβουν, και αυτό είναι στην λειτουργία της φύσης, υπάρχει και η αφαίρεση των προϊόντων από τους ανθρώπους, είτε σε συνεχή βάση, είτε σε τυχαία. Κάτι που γίνεται και με όλες τις εκτροφές ζώων. Όπως και με τα άλλα ζώα όμως, για να λάβει ο άνθρωπος το υπερπροϊόν χωρίς να χαθεί το μελίσσι, αναλαμβάνει σαν ανταπόδοση («αμοιβή»), την προστασία και τροφοδοσία του μελισσιού, ώστε να μη διαταράσσεται η ομαλή αναπαραγωγική λειτουργία του.

Τα προϊόντα αυτά, όσα δεν καταναλώνονται, πωλούνται από τους μελισσουργούς ως εμπόρευμα. Η τιμή τους καθορίζεται όπως κάθε εμπορεύματος, με βάση το νόμο τη αξίας, δηλαδή με βάση τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας για την συντήρηση του μελισσιού, την  λήψη των προϊόντων, τη μεταφορά σε παραγωγικά μέρη κλπ. Για τις μέλισσες όμως αποτελεί αφαίρεση που πρέπει να αναπληρωθεί. Έτσι οι μέλισσες παράγουν προϊόν και υπερπροϊόν τόσο για την κυψέλη όσο και για τους ανθρώπους.

 

Εφόσον η όλη διαδικασία γίνεται σε καπιταλιστική επιχείρηση με εργαζόμενους, τότε έχουμε και παραγωγή υπεραξίας από την εργασία τους. Δεν παράγουν όμως υπεραξία οι μέλισσες αλλά παράγει η εργασία των εργαζομένων με βάση τη σχέση αξίας εργατικής δύναμης - αξίας της εργασίας. Ούτε επιχείρηση και μέλισσες υπογράφουν κάποια… συλλογική σύμβαση εργασίας για σκόπιμη παραγωγή προϊόντων με αντάλλαγμα τα μέσα αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (μισθός) των μελισσών! Αυτά για να μην έχουμε στρεβλώσεις για το ποίος παράγει προϊόν, υπερπροϊόν και υπεραξία και για να μην αρχίσει και πάλι η διαμάχη με την αστική πολιτική οικονομία  για το αν η βροχή, ο ήλιος, η γη, το άροτρο, το άλογο και το κεφάλαιο παράγουν υπεραξία. Δεν παράγουν.

Συμπέρασμα

Η κοινωνία των μελισσών, είναι μια κοινωνία προκαθορισμένων λειτουργιών που, μέσα από εκατομμύρια χρόνων εξέλιξης, τελειοποιήθηκε εντυπωσιακά ως προς την αρμονία της και εντυπώθηκε στο dna των μελισσών. Η κοινωνία αυτή συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα στο χρόνο και να εμπλουτίζει το dna της, άσχετα αν ο χρόνος αυτός δεν έχει σχέση με τη ζωή και το χρόνο που μετρούν οι άνθρωποι τις εξελίξεις των δικών τους κοινωνιών.

Παρατηρώντας τη λειτουργία, βλέπουμε ότι δεν δικαιώνει την, από αιώνες, ταξική άποψη ότι το μελίσσι είναι πρότυπο και παράδειγμα υποταγής της πλειοψηφίας του λαού και ιδίως των εργαζομένων, στην άρχουσα τάξη και στην εξουσία της. Οι παρατηρήσεις βγάζουν το ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Στο μελίσσι κυρίαρχη δύναμη είναι οι παραγωγοί, δηλαδή οι εργάτριες μέλισσες. Δηλαδή, αυτό ακριβώς που είναι ζητούμενο για το μέλλον της ανθρώπινης κοινωνίας. Από κει και πέρα, ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του.

Ωστόσο, καλό θα ήταν οι παραμυθάδες, οι γράφοντες παιδικές ιστορίες, οι θεατράνθρωποι και οι μελωδοί να κάνουν τις καλλιτεχνικές ανατροπές στις δημιουργίες τους. Να πάψουν να υμνούν τις βασίλισσες, τις πριγκίπισσες και τους βίαιους αρχηγούς με τις υπερφυσικές ιδιότητες και να υμνήσουν την υπεροχή της κοινωνίας έναντι του ατόμου, την υπεροχή του «εμείς» από το «εγώ», την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς άρχουσα τάξη σε βάρος των πολλών.

Στέργιος Βασιλείου